An Oryzopsis webberi in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Thurber, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Bentham och George Vasey. An Oryzopsis webberi in nahilalakip ha genus nga Oryzopsis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oryzopsis

Oryzopsis webberi


Bugatti, Volkswagen AG yan kuruluşu olan İtalyan asıllı lüks spor otomobili, performanslı araba, süperspor otomobil, spor otomobil markasıdır. 1909 yılında yüksek performanslı otomobiller üretmek için Ettore Bugatti tarafından Fransa'da Molsheim ilçesinde kuruldu. II. Dünya Savaşı'nın başlamasına kadar dünyanın en prestijli ve hızlı otomobillerinden bazılarını üretmiştir. Savaşın başlaması ile başlayan maddi sorunlar ve Ettore Bugatti'nin oğlunun ölümü sonrasında iflas etmiş ve uçak parçası fabrikası da satılmıştır. 1998 yılında Volkswagen grubu isim haklarını satın alarak Bugatti markasıyla yeniden üretime başlamıştır. Firmanın VW kontrolü altında ürettiği ilk modeli olan Bugatti Veyron,  407 km/s son hıza ulaşabilmektedir ve 1001 beygir gücüne (1250 nm tork) sahiptir. 4 Milyon Euro'luk fiyatıyla seri üretim halindeki en pahalı otomobillerden biridir. Tarihsel olarak bakıldığında da, bilinen şimdiye kadar en yüksek fiyatla satılmış otomobil, sadece 6 adet üretilmiş olan 1926 model "Bugatti Royale" dır. Japonya'da 15 milyon dolara satılmıştır.

Ettore Bugatti Dönemi
Firmaya ismini veren Ettore Bugatti İtalya'nın Milano şehrinde doğmuştu. İsmini verdiği şirketi ise 1909 yılında, 1919 yılında Fransa kontrolüne geçene kadar, Almanya'ya bağlı olan Alsace yakınlarındaki Molsheim şehrinde kurmuştur. Firma, otomobillerinde mühendislik detaylarına verdiği önem kadar tasarımların sanatsallığı ile tanınmıştır. Ebeveynlerinin mücevher ve mobilya tasarımcıları, erkek kardeşinin heykeltıraş ve diğer akrabalarının da diğer sanat dalları ile yakın kişiler düşünüldüğünde Ettore Bugatti'nin otomobil tasarımlarındaki sanatsallık şaşırtıcı değildir. Firma, ayrıca ünlü Monaco Grand Prix'inin ilk müsabakasındaki birincilik dahil olmak üzere, Grand Prix yarışlarında ciddi başarılar elde etmiştir.

Tasarım
Daha önce de belirtildiği gibi, Bugatti'nin otomobilleri mühendislik ürünü oldukları kadar sanat eseri idiler. Motor blokları elle eğelenerek birleştirilirken conta kullanımını gerektirmeyecek kadar hassas miktarda düz yüzeyler elde edilmiş, motor bölümündeki görünen yüzeyler ince rötuşlarla süslenmiş ve hemen hemen tüm somunlardaki güvenlik telleri dantel gibi işlenmiştir. Diğer üreticilerin yaptığı gibi süspansiyon yaylarını aksa somunla bağlamak yerine, Bugatti'nin akslarında ise yay aks üzerinde açılmış son derece hassas yuvasına daha az parça gerektirerek monte edilmiş ve çok daha yalın bir şekilde tasarlanmıştı. Ettore Bugatti, azılı rakibi Bentley'de araçlarını, dayanıklılık öncelikli olarak tasarlandıkları için, "Dünyanın en hızlı kamyonları" olarak tanımlamıştı. Bugatti'ye göre en büyük düşman ağırlık idi.

Yarış başarıları

Şirket ayrıca ilk dönem Grand Prix motor yarışlarında büyük başarı elde etti: 1929'da özel olarak girilen Bugatti Type 35 ilk Monako Grand Prix'yi kazandı.

Yarış başarısı, sürücü Jean-Pierre Wimille'in Le Mans 24 Saat'ı iki kez kazanmasıyla (1937'de Robert Benoist ile ve 1939'da Pierre Veyron ile) doruğa çıktı.

Bugatti arabaları yarışlarda çok başarılıydı. Küçük Bugatti Type 10 ilk yarışında ilk dört sırayı süpürdü.

1924 Bugatti Type 35 en başarılı yarış arabalarındandır. Type 35, Bugatti tarafından aynı zamanda onu 1924 Lyon'da otomobilin ilk Grand Prix'sinde kullanan usta mühendis ve yarış pilotu Jean Chassagne ile birlikte geliştirdi. 1925'ten 1929'a kadar beş yıl boyunca Bugattiler, Targa Florio'da zafer kazandı.

Louis Chiron, piste en çok Bugatti arabalarında çıkmıştı. Bugatti Automobiles S.A.S., 1999 Bugatti 18/3 Chiron konsept otomobilin adını Chiron'un onuruna verdi. Jean-Pierre Wimille ve Pierre Veyron'un kıt kaynaklarla 1939 yarışını kazandığı son Le Mans yarışı hala hatırlanır.

Firmanın Sonu
Ettore Bugatti, Autorail olarak isimlendirilen bir motorlu demiryolu aracı ve Bugatti 100P isminde başarılı uçuş gerçekleştirmemiş bir uçak da tasarlamıştır. Oğlu Jean Bugatti'nin 30 yaşında Molsheim fabrikası yakınında Tip 57 tabanlı bir yarış modelini test ederken ölmesinden sonra firmanın şansı yaver gitmemeye başlamıştır. 2. Dünya Savaşı Molstein fabrikasına ciddi hasar vermişti ve sonrasında Bugatti mülkiyet hakkını da kaybetmişti.  Savaş esnasında Bugatti, Paris'e bağlı Levallois'te yeni bir fabrika ve bir seri araç planlamıştı. Fakat Ettore Bugatti 21 Ağustos 1947 tarihinde öldü.

50'lerin ortasında firma, Ettore'nin ikinci oğlu Roland Bugatti yönetiminde ortadan motorlu Type 251 yarış otomobili ile dönüş yapmayı denemiştir. Alfa Romeo, Ferrari ve Maserati ile çalışmış ünlü Gioacchino Colombo tarafından tasarlanan araç, beklentileri karşılamada başarısız olunca firmanın otomobil üretme çabaları son bulmuştur

60'larda, daha önce GM, Studebaker ve Chrysler'la çalışmış Amerikan tasarımcı Virgil Exner, "Yeniden Uyanış Araçları" ismindeki bir projesi için bir Bugatti tasarlamıştır. Bu aracın gösteri amaçlı bir örneği, Turin Motor Show'da sunulmak üzere, Ghia tarafından, son Bugatti 101 şasisi kullanılarak üretilmiştir. Maddi kaynak sağlayamayan Exner, 1935 yılında iflas etmiş Amerikan asıllı bir lüks araç üreticisi olan Stutz'u yeniden diriltme çabasına yönelmiştir.

Bugatti'nin uçak parçaları üretim hattı 1963 yılında, kendi de otomobil üreticiliğinden uçak parçası sağlayıcılığına geçmiş olan Hispano-Suiza'ya satılmıştır. 1968 yılında da kontrolü SNECMA almıştır. Daha sonra Messier firmasını da satın alan SNECMA, 1977 yılında iki firmayı Messier-Bugatti ismiyle birleştirmiştir.

Bugatti firmasının araçları

Dış bağlantılar
 Bugatti internet sitesi
 Bugatti Veyron 16.4 sitesi

Notlar

Volkswagen grubu
Spor otomobil üreticileri
Lüks motorlu taşıt üreticileri
Fransa'daki otomobil üreticileri
Otomobil markaları

Formula 1 markaları

Bugatti


أليساندرو نيفولا  ممثل ومنتج أمريكي من مواليد 28 يونيو 1972.

فيلموغرافيا

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أمريكيون مغتربون في إنجلترا
أمريكيون من أصل إيطالي
أمريكيون من أصل يهودي ألماني
بريطانيون متجنسون
حائزون على جائزة نقابة ممثلي الشاشة للأداء المتميز
خريجو أكاديمية فيلبس إيكستر
خريجو جامعة ييل
فائزون بجائزة نقابة ممثلي الشاشة لأفضل أداء من قبل طاقم ممثلين في فيلم سينمائي
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلو مسرح أمريكيون
ممثلون أمريكيون
ممثلون أمريكيون شكسبيريون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون من أصل ألماني
ممثلون من أصل إيطالي
ممثلون من بوسطن
مواليد 1972
مواليد في بوسطن
أشخاص من أصل سرديني

أليساندرو نيفولا


Pizza Tycoon, MicroProse Corp. ve Software2000'in 1994 yılında hazırlamış olduğu, bilgisayar tabanlı bir strateji oyunudur.

Oyun birçok strateji sever tarafından tycoon serilerinin en güzel ve dengeli oyunu olarak kabul edilir. İlk bakışta basit gözüken ama oynadıkça aslında ne kadar zor olduğunu anlayacağınız ender oyunlardan biridir. Bir disket boyutundaki bu mucize inanılmaz derecede detaylı ve insanı içine çeken bir kurguya sahiptir.

Oyuna başlarken bir karakter seçmemiz gerekmektedir, ama bu noktada dikkat etmeniz gereken bir husus vardır, o da karakterlerin özellikleridir. Örneğin başlangıçta bir karakterin parası ne kadar yüksekse, buna mükabil karizması sağlığı gibi özellikleri de o kadar düşüktür. Önemli olan dengeli bir karakter seçmektir. Sağlığı düşük bir karakter öğleden sonra saat 5'te günü bitirirken, sağlıklı bir karakter akşam 11'lere kadar dayanabilir. Ya da karizması ve popüleritesi yüksek bir karakterin dükkânına daha fazla müşteri gelecektir.

Oyuna bir adet restoran ve 3 tane hazır pizza tarifi ile başlanır. İlk amacımız restoranımızın gereksinimlerini yerine getirmektir. Bunlar ;

 Aşçı - Garson ve Yönetici (isteğe bağlı) işe almak
 Pizza fırınları almak
 Dükkânın masa sandalye ile günlük hizmet verebileceği max müşteri sayısını ayarlamak ve dekoratif mazamelerle (halı - tv - telefon vs)popüleritesini arttırmaktır

Dükkânımızın dekorasyonu tamamlandıktan sonra, pizza yapımına geçebiliriz.

Yaptığınız her pizza şehirde yaşayan tüm kesimlere hitap etmez. Çocuk - genç - yaşlı - işçi ve zengin insanların zevkleri farklıdır.

Pizzanızı bitirdiğinizde bir komite tarafından değerlendirilip puan alırsınız, bu komitedeki kişilerin de zevkleri farklıdır, örneğin biri peynir severken diğeri meyveli pizza ister ya da biri et ürünleri isterken diğeri sebzeli pizzadan hoşlanır. Kısa bir süre içerisinde deneme yanılma yöntemiyle hangi kategorideki insanlara hangi tür pizzaların hitap ettiğini kendiniz bulabilirsiniz ya da işin kolayına kaçıp oyun içindeki göstergelerden hangi kategorideki insan çeşidinin hangi tür pizza sevdiğini bulabilirsiniz.

Dükkânımızı açmadan önce yapılacak son bir şey kaldı, o da pizza malzemelerini pazardan almak. Ürünlerin kalitesi arttıkça pizzanızın beğenilirliği de artar, ama buna istinaden fiyatı da.

Dükkânımızı açtık peki her şey bitti mi?

Hayır, yapabileceğiniz bazı şeyler şunlardır ;

 Tv ya da gazeteye reklam vererek şehirdeki popüleritenizi arttırmaya çalışmak
 Belediye başkanına rüşvet vererek yılda bir yapılan " Yılın pizzacısı" ödülünü almaya çalışmak
 Belediye başkanına rüşvet vererek, onu dükkânınıza gelmeye ikna etmek böylece popüleritenizi arttırmak
 Mafyaya başvurarak bize verilen görevleri yerine getirmek (silah ticareti - uyuşturucu ticareti)
 Bireysel olarak silah ticareti yapmak, ama dikkatli olun polise yakalanabilirsiniz! Tabii ki bundan da kurtulmanın bir yolu var, load save mi? Hayır, her kapının anahtarı olan para yani rüşvet !!
 Rakip firmaların dükkânlarına zarar vermek (zehirli gaz sıkmak, dükkâna bomba yerleştirmek vs)
 Her türlü olasılığa karşı kendinisi sigoartalatmak (hırsız sigortası - yaşam sigortası vs)

Ve daha onlarcası...

Kısacası Pizza Tycoon bir oyundan daha fazlasıdır, liberal ekonomide başarının nelere bağlı olduğunu anlatan oyun iktisat öğrencileri için tez konusu olabilecek derecede detaylıdır...

Dış bağlantılar
 pizzatycoon.org  Oyunun hayran sitesi

Almanya'da geliştirilen video oyunları
Microsoft Windows oyunları
MicroProse oyunları
İş simülasyonu oyunları

Pizza Tycoon


Amaryllis belladonna, lukovičasta trajnica iz porodice zvanikovki. Jedna je od dvije vrste zvanika s juga Afrike, odakle je uvezena po drugim kontinentima gdje se uzgaja kao ukrasna biljka

Izvori

Zvanika

Amaryllis belladonna


Thea Bry (* 15. Juni 1911 in Berlin, Deutsches Kaiserreich als Thea Hackelberg; † 29. November 2000, Cambridge, Massachusetts, Vereinigte Staaten) war eine deutsch-US-amerikanische Psychiaterin und Lehranalytikerin.

Leben
Thea Bry wurde als einziges Kind des wohlhabenden jüdischen Pelzhändlers Louis Hackelberg (1890–1937) und seiner Ehefrau Martha (geborene Silberberg, 1887–1979) am 15. Juni 1911 in Berlin geboren. Nach ihrem Abitur an der "Städtischen Studienanstalt der realgymnasialen Richtung zu Berlin" im Jahr 1931 begann sie im Oktober desselben Jahres ein Medizinstudium an der Friedrich-Wilhelms-Universität zu Berlin. In dieser Zeit lernte sie ihren späteren Ehemann, den Jurastudenten Gerhard Bry (1911–1996), kennen, der sich 1932 der Widerstandsgruppe Neu Beginnen anschloss. Um dessen Arbeit im Untergrund nicht zu gefährden, brach sie später ihre Lehranalysen bei Carl Müller-Braunschweig unter dem Vorwand ab, sich als Jüdin bei einem Nicht-Juden unverstanden zu fühlen.

Im Herbst 1932 ging sie für kurze Zeit nach Palästina, und Gerhard Bry begleitete sie auf der Hinreise bis nach Italien. Nach einer Zweckheirat, einer sogenannten "Passport Marriage" mit dem Briten John Henkin, kehrte sie 1934 als britische Staatsbürgerin nach Berlin zurück. Sie nahm ihr Studium wieder auf, wechselte jedoch vom Fach Medizin zur Psychologie. Zusammen mit Gerhard Bry floh sie 1935 aus Nazideutschland nach Großbritannien. Dort setzte sie unter ihrem Ehenamen Thea Henkin an der University of London ihr Psychologiestudium fort, das sie 1936 mit einem Diplom (Academic Post-Gaduate Diploma in Psychology) abschloss. Ihre psychoanalytische Ausbildung vervollständigte sie mit einer Analyse bei Kate Friedländer.

Über die Zwischenstation Kuba emigrierte das Paar im Winter 1938/1939 in die Vereinigten Staaten. Am 29. Dezember 1938 heirateten Thea Henkin und Gerhard Bry in der kubanischen Hauptstadt Havanna, und am 2. Februar 1939 reisten sie per Schiff in die USA ein. Aus ihrer Ehe gingen zwei Kinder hervor, darunter die 1943 geborene Tochter Ava (verheiratete Penman), ebenfalls Psychoanalytikerin und Schülerin Anna Freuds. Im August 1944 erhielt Thea Bry die US-amerikanische Staatsbürgerschaft.

Nachdem sie in New York ihre analytische Ausbildung bei Edith Jacobson abgeschlossen hatte, arbeitete Thea Bry mehr als 60 Jahre lang als niedergelassene Psychoanalytikerin in Newark, New Jersey. Der Schwerpunkt ihrer Tätigkeit lag bei der Kinderanalyse. Daneben unterrichtete sie an der Fairleigh Dickinson University und war als leitende Psychologin im Vorschulprogramm ihres Wohnortes Newark tätig. Bry war Mitglied der New Jersey Association for Infant Mental Health (dt. etwa: New Jersey Gesellschaft für psychische Gesundheit von Kindern) und Mitgründerin des YCS Institute for Infant and Preschool Mental Health (dt. etwa: YCS-Institut für psychische Gesundheit von Kindern und Vorschulkindern) des Jugendberatungsdienstes Youth Consultation Service (YCS). Zeitlebens setzte sie sich für die Verbesserung des Verständnisses von Kindern und Eltern und deren Beziehungen untereinander ein. Als Mitglied und Präsidentin der New Jersey Group Psychotherapy Association setzte sie sich besonders mit der Theorie und Praxis der Gruppenpsychotherapie auseinander. Dieses Thema stand auch im Fokus ihrer Veröffentlichungen.

Thea Bry starb am 29. November 2000 im Alter von 89 Jahren an Krebs. Sie wurde am 1. Dezember 2000 auf dem Friedhof Beth Israel Memorial Park in Waltham (Massachusetts) bestattet, wo auch schon ihr 1996 verstorbener Ehemann seine letzte Ruhestätte gefunden hatte.

Thea Bry Award
Seit 2002 wird vom Youth Consultation Service (YCS), zu dessen Mitbegründern Bry gehörte, alljährlich der YCS Thea Bry Award verliehen. Mit diesem Preis werden Personen des öffentlichen Lebens ausgezeichnet, die sich in herausragender Weise für die Belange von Kindern und Familien einsetzen. Verliehen wurde er unter anderem an Bob McGrath und Darrell Armstrong.

Schriften (Auswahl)
 Varieties of resistance in group psychotherapy. In: International Journal of Group Psychotherapy 1 (2), 1951, S. 106–114 (englisch).
 Acting out in group psychotherapy. In: International Journal of Group Psychotherapy 3 (1), 1953, S. 42–48 (englisch).
 The importance of cooperation among child health professionals and agencies in an inner city infant mental health service. In: Infant Mental Health Journal 8 (2), 1987, S. 166–180 (englisch).
 mit Lewis H. Loeser et al.: Group psychotherapy in private practice. In: American Journal of Psychotherapy 3 (2), 1949, S. 213–233 (englisch).
 mit Lewis H. Loeser: The position of the group therapist in transference and countertransference. An experimental study. In: International Journal of Group Psychotherapy 3 (4), 1953, S. 389–406 (englisch).
 mit Lewis H. Loeser: The role of death fears in the etiology of phobic anxiety as revealed in group psychotherapy. In: International Journal of Group Psychotherapy 10 (3), 1960, S. 287–297 (englisch).

Literatur
 Werner Röder, Herbert A. Strauss (Hrsg.): International Biographical Dictionary of Central European Emigrés 1933–1945. Band 2,1. Saur, München 1983 ISBN 3-598-10089-2, S. 163. Artikel zu Gerhard Bry mit einer Kurzbiografie zu Thea Bry bis ca. 1980
 Gerhard Bry: Brief Stories from a long Life. Skyline of New York Publishers, New York City 1988,  (englisch)
 Regine Lockot: Die Reinigung der Psychoanalyse. Die Deutsche Psychoanalytische Gesellschaft im Spiegel von Dokumenten und Zeitzeugen (1933-1951). Kimmerle, Tübingen 1994, ISBN 3892955832.
 Helen M. Strauss: In memory of Thea Bry. Psychology Giving, Newsletter der American Psychology Association 2 (1), 2004 (englisch).

Einzelnachweise

Psychiater
Emigrant aus dem Deutschen Reich zur Zeit des Nationalsozialismus
Deutscher
Brite
US-Amerikaner
Geboren 1911
Gestorben 2000
Frau

Thea Bry


Bruno Rixen (* 3. Juli 1931 in Kiel; † 30. November 2020) war ein deutscher Ingenieur, Erfinder und Unternehmer. Er entwickelte den Prototyp des Wasserskilifts und brachte diesen zur Marktreife. Der Deutsche Wasserski- und Wakeboard-Verband führt aus: "... ohne diesen Mann wäre der Wakeboard Sport nie das geworden, was er heute ist".

Leben
Bruno Rixen wuchs in Groß Buchwald in einem Geschäftshaushalt auf. Er ging dort zur Schule und beendete seine Schulzeit mit der mittleren Reife. Von 1950 bis 1953 absolvierte Rixen eine Ausbildung zum Kfz-Schlosser. Im darauffolgenden Jahr begann er sein Maschinenbaustudium, welches er 1958 erfolgreich abschloss. Nach Abschluss seines Studiums errichtete er 1959 die erste Wasserskiseilbahn auf dem Bordesholmer See, um sich das Wasserskifahren zu ermöglichen. Im Jahr 1961 gründete Rixen ein eigenes Unternehmen und arbeitete an seiner Idee eines gleichzeitigen und in kontinuierlichem Betrieb fahrenden Wasserskilifts. Rixen kam auf die Idee, den startenden Skiläufer nicht, wie üblich, unter das Umlaufseil zu stellen, sondern in voller Schleppleinenlänge seitlich vom Seil entfernt. Bis heute ist diese Erfindung Grundlage jeder Wasserskiseilbahn, genau wie das von ihm entwickelte 2-Seil-Prinzip. Nach zweijährigen Versuchen mit einem Prototyp in Hamburg und zwei weiteren Jahren mit einer größeren Prototyp-Seilbahn auf der Ostsee wurde schließlich 1966 die erste Wasserskiseilbahn nach Benidorm in Spanien verkauft. Zuletzt hatte Rixen 37 Erfindungen zum Patent angemeldet.

Auszeichnungen
 2008 Order of Merit der International Waterski and Wakeboard Federation
 2010 Bayrischer Exportpreis – Kategorie Handwerk und Deutsche Standards Auszeichnung – Weltmarktführer
 2011 Traumfirma Sonderpreis für sein Lebenswerk Rixen Seilbahnen
 2012 Goldene Ehrennadel vom DWWV für seine besonderen Leistungen und Verdienste im Bereich Wasserskiseilbahnen erhalten.
 2012: Verdienstkreuz am Bande des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland

Literatur
 Ralph Hübner: Rixen Bruno Dipl.-Ing. In: Who is Who in der Bundesrepublik Deutschland. 14. Ausgabe, Who is Who, Zug 2008, ISBN 978-3-7290-0075-9.

Weblinks
 rixen-seilbahnen.de – Offizielle Webseite der Rixen Cableways

Einzelnachweise

Unternehmer (Deutschland)
Erfinder
Maschinenbauingenieur
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Deutscher
Geboren 1931
Gestorben 2020
Mann
Person (Seilbahnwesen)

Bruno Rixen


A categoria peso ligeiro masculino ou até 60 kg do boxe nos Jogos Europeus de 2015 foi disputada entre 16 a 27 de junho, no Baku Crystal Hall, em Baku, Azerbaijão.

Calendário
Horário de verão do Azerbaijão (UTC+5).

Medalhistas

Resultados
Os resultados foram os seguintes.

Eventos do boxe nos Jogos Europeus de 2015

Boxe nos Jogos Europeus de 2015 - Peso ligeiro masculino


Pfalzgrevskabet Pfalz-Sulzbach eller Hertugdømmet Pfalz-Sulzbach var et rigsumiddelbart territorium i det Det tysk-romerske Rige. Pfalz-Sulzbach hørte tidligere under Pfalz-Neuburg (omkring Neuburg an der Donau). Området fik indre selvstyre i 1569, og det blev rigsumiddelbart i 1656.

Det tysk-romerske Rige blev ved at betragte Pfalz-Sulzbach som et len under  Pfalz-Neuburg, og territoriets fyrster blev ikke optaget i Rigsdagens fyrsteråd.

I 1777 kom Pfalz-Sulzbach i personalunion med Bayern, og i 1808 blev området indlemmet i Kongeriget Bayern. Indlemmelsen blev legaliseret ved Freden i Paris i 1814 og på den efterfølgende kongres i Wien.

Beliggenhed
Pfalz-Sulzbach lå i det nuværende bayerske regeringsdistrikt Oberpfalz. Fyrstendømmet omfattede Breitenstein,  Pleystein og dele af Parkstein–Weiden samt Floß og Vohenstrauß. Sulzbach var hovedstad.

Fyrster
 1708–1732: Theodor Eustach, pfalzgreve af Pfalz-Sulzbach
 1732–1733: Johan Christian Josef, pfalzgreve af Pfalz-Sulzbach
 1733–1799: Karl Theodor, kurfyrste af Pfalz og Bayern
 1799–1808: Maximilian 1. Joseph af Bayern, var konge af Bayern i 1806–1825.

Stater under Det tysk-romerske Rige
Den Bayerske Rigskreds

Pfalz-Sulzbach


Marcello Lippi (d. 12 Nisan 1948), İtalyan eski futbolcu ve teknik direktör.

Lippi kariyerinde 5 Serie A, 1 İtalya Kupası, 4 İtalya Süper Kupası, 1 UEFA Şampiyonlar Ligi, 1 UEFA Süper Kupası, 1 Kıtalararası Kupa, bir kez de FIFA Dünya Kupası kazanma başarısı göstermiştir. Millî takımda Donadoni'nin başarısız olması üzerine Lippi tekrar İtalya millî takımının başına getirilmiştir.

2007 yılında Times dergisi tüm zamanların en iyi 50 yöneticinin listesinde kendisine yer vermiştir.

Marcello Lippi 17 Mayıs 2012 tarihinde  Çin Süper Ligi'nde yer alan Guanco Hengda takımı ile iki buçuk yıllık sözleşme imzaladı. Lippi, Çin'de yılda 10 milyon euro alacak.

1948 doğumlular
İtalyan futbolcular
İtalyan teknik direktörler
UC Sampdoria futbolcuları
Savona 1907 FBC futbolcuları
Atalanta BC teknik direktörleri
SSC Napoli teknik direktörleri
Juventus FC teknik direktörleri
FC Internazionale Milano teknik direktörleri
İtalya millî futbol takımı teknik direktörleri
Çin millî futbol takımı teknik direktörleri
2006 FIFA Dünya Kupası teknik direktörleri
2009 FIFA Konfederasyonlar Kupası teknik direktörleri
2010 FIFA Dünya Kupası teknik direktörleri
Yaşayan insanlar
UEFA Şampiyonlar Ligi kazanan teknik direktörler
İtalya 23 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Defans futbolcuları
Kıtalararası Kupa kazanan teknik direktörler
Serie A futbolcuları
FIFA Dünya Kupası kazanan teknik direktörler
SS Robur Siena teknik direktörleri
AC Cesena teknik direktörleri
Çin'deki gurbetçi teknik direktörler
İtalyan gurbetçi teknik direktörler
İtalyan Olimpiyat futbolcuları
AS Lucchese Libertas 1905 teknik direktörleri
AS Lucchese-Libertas futbolcuları
Serie A teknik direktörleri
Serie B teknik direktörleri
Serie C teknik direktörleri
Lega Pro futbolcuları
AC Pistoiese futbolcuları

Marcello Lippi


An Masdevallia floribunda in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Masdevallia floribunda in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Masdevallia

Masdevallia floribunda


La tour du monastère Saint-Jean-le-Théologien () est une tour, vestige d'un ancien monastère, située à Cerkovicë, dans la préfecture de Vlorë, en Albanie. Elle est classée monument culturel d'Albanie.

Notes et références

Monument culturel en Albanie

Tour du monastère Saint-Jean-le-Théologien


Jacques Marie Émile Lacan (13 Nisan 1901 –  9 Eylül 1981), "Freud'dan bu yana en tartışmalı psikanalist" olarak anılan Fransız psikanalist ve psikiyatr.

Geliştirdiği psikanaliz kuramlarının yanı sıra 20. yüzyılın en önemli düşünürlerinden biri olan Lacan, yapısalcılık, postyapısalcılık, eleştirel teori, feminist teori, sinema, kültürel çalışmalar gibi pek çok alanda ve çağdaş kıta felsefesinde oldukça etkili olmuştur.

Her ne kadar Lacan kendi çalışmalarını "Freud'a bir şerh" olarak sunsa da, döneminin dilbilim, antropoloji ve felsefe gibi geniş bir literatürünü Freud'un psikanaliz teorileriyle birlikte yorumlayan ve kullanan Lacan, oldukça özgün bir düşünce sistemi ortaya koymuştur.

Michel Foucault, Gilles Deleuze, Felix Guattari, Luce Irigaray, Julia Kristeva, Alain Badiou, Louis Althusser, Slavoj Žižek gibi pek çok düşünür kendi düşüncelerini, destekleyerek ya da karşı çıkarak, Lacan'ı temel alarak geliştirmiştir.

1977'de Fransız parlamentosuna rıza yaşına ilişkin birkaç maddenin yürürlülükten kaldırılması için verilen bir dilekçede Jean Paul Sartre, Foucault gibi isimlerle birlikte Lacan'ın da imzası vardı.

Yaşamı
Asıl ve tam adı Jacques-Marie Emile Lacan'dır. Jacques Lacan olarak bilinir. 13 Nisan 1901'de Paris'te doğmuş, 9 Eylül 1981 de aynı yerde ölmüştür. Tıp eğitimi aldıktan sonra, 1932'de "Kişilikle İlişkileri Açısından Paranoyak Psikoz" adlı doktora teziyle  psikiyatr olur. Daha sonraki çalışmaları da yine özellikle kuramsal-felsefi alanda yoğunlaşacak ve yeni bir Freud okumasıyla  psikanalizi yeniden temellendirmeye yönelecektir.

Lacan'ın genel teorik şeması ve argümanları anlaşılmakla birlikte, genelde sözlerinin oldukça karmaşık, belirsiz ve anlaşılması güç bir niteliğe sahip olduğu bilinir. Dolambaçlı ve çetrefilli söz oyunları, eğretilemeler, anlaşılması ve yorumlanması güç göndermeler sürekli olarak bu dile hakimdir. Lacan güç bir yazardır, ama Lacan'ın yazmaktan  çok konuşmuş olduğunu da belirtmek gerekir. Onun yazıları daha çok öğrencileri ve izleyicilerinin tuttuğu notlar ve ses kayıtlardan oluşur. Konuşmaları, daha doğrusu seminerleriyle ünlüdür. Dönemin Fransız aydınları seminerlerinin sıkı bir takipçisi olmuşlardır. Başlıca çalışması Ecrits (Yazılar) 1966'da yayımlanmıştır. Bu dönem, bir yandan yapısalcılığın Fransa'da çok etkili ve güçlü olduğu, bir yandan da postyapısalcı düşüncenin kendini geliştirmekte olduğu bir zamandır. Dolayısıyla Lacan'ın  konuşmaları dönemini derinden etkilemiş ve sonrasında da sürekli yeniden yorumlanmıştır.

Kuramsal psikanaliz alanındaki çalışmaları Sigmund Freud'un yeniden yorumlanmasıyla yapısalcılık'tan postyapısalcılığa (Yapısalcılık ötesi) uzanan bir yol izler. Dolayısıyla Lacan, yalnızca önemli bir psikanaliz kuramcısı olarak değil, daha başlangıçta psikanaliz, dilbilim, antropoloji ve felsefe alanındaki geçişkenliği sağlamasıyla ve ardından da geliştirdigi formülasyonların ve kavramların felsefi düzlemde yol açtığı sarsıcı sonuçlarıyla 20. yüzyıl felsefesinin önemli isimleri arasında yerini almıştır.

Freud'a Dönüş ve Lacan'ın Psikanaliz Yorumu
20. yüzyılın en tartışmalı kuramsal alanlarından birisi psikanalizdir. Daha Freud'un ilk çalışmalarından itibaren psikanalizin kuramsal statüsü sürekli sorunsallaştırılmış, psikanalizin bilim olup olmadığı, bilimse bir bilim olarak nasıl temellendirilebileceği, yani epistemolojik düzlemde nasıl ortaya konulabileceği her zaman tartışma konusu olmuştur. Oysa psikanalizin bilinç ve bilinçdışına dair açıklamaları felsefi, ve özellikle bilgi üzerine yapılan, tartışmaların yönünü değiştirmiştir. Ama bu statü konusu yine de tartışmalı olmaya devam etmiş ve Freud'un ardılları, ve özellikle Amerika'a oldukça etkili olan Freud'un kızı Anna Freud, psikanalizi bu sorunlardan ziyade daha çok "benlik (ego) psikolojisi" yönünde geliştirmeye yönelmiştir.

Lacan'ın başlangıç noktası, öncelikle bu teorik statünün ve epistemolojik temel noktaların yeniden değerlendirilmesidir. Freud, çalışmalarınında genelinde bu kuramsal sorunları karşılamaya çalışır, özellikle başlangıç çalışmalarında bu yöntemsel arayış görülebilir. Ancak ilk dönemlerinde o zamanın (ve hala daha) baskın bilimsel bakış açısı olan pozitivizmin düzleminden önemli ayrımlar oluşturmasına rağmen tamamen çıkamaz. Yine de, özellikle epistemolojik anlamda Freud'un bilim olarak psikanalizi kuramsal olarak da temellendirmeye çalıştığını ve bunun için önemli adımlar attığı söyleyebiliriz. Lacan öncelikle bu adımların takipçisi ve savunucusu olmuştur. Lacan'ın, kendisini bir Freud savunucusu olarak ifade ettiği ve bunu özellikle Freud sonrası kuramsal adımlardan vazgeçen ya da onları yadsıyan psikiyatri eğilimine karşı kendi psikanaliz yorumunu ortaya koyduğu söylenebilir. "Benlik psikolojisi" Lacan için kabul edilemez bir yöndür.

Lacan İd - Ego - Süperego kuramını mutlak olarak varsayma eğilimden uzaktır diyebiliriz. O, daha çok erken dönem Freud denilebilecek bilinçdışının yapısı, oluşumu, yeri ve işleyişi ile uğraşan Freud'la bağlantılıdır. Çünkü Lacan'a göre psikanaliz, bir bilim olarak bilinçdışının bilimidir.

Psikanaliz bir bilim olacaksa, öncelikle epistemolojik olarak kendi ayrımını temellendirebilmelidir, yani nesnesini ayrıştırabilmelidir. Bu noktada Lacan pozitivizm-ampirizm sonrası gelişen bilim anlayışını kuramsal olarak temel alır ve Freud'u buna göre yeniden okur. Buna göre, psikanalizin nesnesi (Freud'un da pek çok yerde işaret etmiş oldugu ama tamamen açık kılamadığı haliyle), bilinçdışıdır. Bunun bir teorik nesne olduğunu ve burada ayrıca psikanalizi başka bilimlerden ayırmak üzere, bilinçdışının, özgün bir teorik nesne olduğunu da  belirtmek gerekir. Althusser'in Lacan üzerine erken yazılarından birinde belirttiği gibi, bu Lacan'ın onu yeni bir düzleme getirmek üzere "Freud'a dönüş hareketi" dir. Böylece, yani bu dönüş girişimiyle Freud ve dolayısıyla da psikanaliz, doğum zamanının sınırlarından ve sorunlarından çıkarılıp yeniden ve doğru bir şekilde değerlendirilebilecektir.

Bunun anlamı, söz konusu nesnenin (bilinçdışının) biyoloji ya da sosyoloji temelli yöntemlerle ya da kavramlarla incelenip açıklanamayacağıdır. Psikanaliz, bu noktada kuramsal bir zorunluluk olarak ortaya çıkar ve dolayısıyla da bu noktadan itibaren kuramsal olarak temellendirilmelidir. Lacan'ın Freud'un kuramsal çalışmalarına yönelik kategorik ısrarı ve klasik psikiyatri geleneğini reddetmesi öncelikle bu noktaya ilişkindir. Lacan yapısalcılık üzerinden, özellikle ve belirgin olarak Ferdinand de Saussure'ün geliştirdiği dilbilim üzerinden psikanalizi değerlendirmeye yönelir ve bu yönelimin ilk ortaya çıktığı yer psikanalizin bir bilim olarak nasıl anlaşılması gerektigi noktasıdır. Sonrasında inceleme nesnesini (bilinçdışını) ele alırken de aynı şekilde bu dilbilim modeli izlenmiştir. Bunun sonucunda, Lacan'ın Freud'u yeniden okuması geleneksel psikiyatriye göre çoğu zaman bir anti-psikiyatri olarak görünür.

Bilinçdışı, Dil, Özne
Lacan, bilinçdışı dil gibi yapılanmıştır der. Bu formülasyon onun kuramsal çalışmasının ve psikanalizi yeniden yapılandırma girişiminin temel noktasıdır. Kastedilen dil, Saussure'ün geliştirdiği yapısalcı dilbilimin açıkladığı hâliyle dil'dir. Dolayısıyla burada yapısalcı dilbilimin dili açıklayışına uygun bir yol izlendiği açıktır. Saussure'e göre dil, anlamları işaretler arası ayrım ve farklar yoluyla belirleyen kendine özgü bir yapı ya da sistemdir. Buna göre anlam ayrımları yalnızca dilin yapısı ya da sistemi içindeki ögelerin dağılımı ve rolleriyle belirlenir.

Dilde anlamlı olan işaretlere "gösterge" ismini veren Saussure, bu işaretlerin anlamına "gösterilen", işaretin materyal ya da fiziksel hâline ise "gösteren" ismini vermiştir. Dilin ifade ettiği nesneler "gönderge" olarak adlandırılırken dil ile nesne, yani gösterge ile gönderge arasındaki ilişki ise gönderim ya da referanstır. Saussure'ün temel tezi dilin işleyiş sürecini yalnızca gösterenler arası fark ve ayrım ilişkilerinin belirlediğidir, dolayısıyla dil bir göstergeler sistemidir.

Lacan bunu psikanalize uyguladığında vardığı sonuç, bilinçdışının tıpkı dil gibi kendine özgü bir yapı ya da sistem olduğudur. Bilinçdışının dış dünya ile özsel bir bağlantısı yoktur, anlam ayrımlarını kendi iç-ögeleri ile belirleyen bir çeşit göstergeler dizgesi söz konusudur burada. Althusser'in belirtmiş olduğu gibi,
"Lacan, dilsel gösterge ile psikanalizin simgesini aynı şeyler olarak düşünmektedir." (alıntılayanın vurgusu)

Lacan'ın kullandığı anlamda gösteren anlamlı olan her şeyi ifade eder, yani bu sadece dilde kullandığımız sözcükler ya da ifadeleri değil, trafik lambası ya da tuvalet işareti gibi sözcüklerle ifade edilmeyen fakat anlamlı görsellerin yanı sıra, aslında algıladığımızda anlamlı gelen her imgeyi kapsar. Örneğin bir bardağa baktığımızda onun bardak olduğunu anlıyorsak bu, bardağın aynı zamanda "bardağın anlamını" gösteren fiziksel bir cisim olarak bir gösteren olmasındandır. Dolayısıyla algıladığımız dünyada bizim için anlamlı olan her şeyin bize görünen ve bir anlam ifade eden her hali bir gösterendir ve dilin kapsamı içerisindedir. Bu nedenle Lacan, dili sadece konuştuğumuz kelimelerin sınırı içerisinde anlamaz, fakat bilincimizin anlamlı olarak algıladığı bütün bir dünyaya genişletir.

Dil toplumsallığı, kültürü ve dolayısıyla da bunları ifade eden yasa ve yasakları taşır. Dolayısıyla dil aracılığıyla, yani simgesel düzen aracılığıyla kültürel düzene dâhil olan insan, doğduğunda daha farkında olmadığı ve hiçbir şeye karar veremediği bir evrede, bu düzen (simgesellik) tarafından biçimlendirilerek ve onun en temel değer yargılarını ve unsurlarını içselleştirerek insan olmaklığa adım atar. Dilin simgesel sistemine geçiş, burada kültürel düzene geçmekle aynı anlama gelmektedir. Biyolojik bir canlı olmaktan düşünebilen bir canlı olmaya doğru bu geçişte, birey-özne kültürel bir kod olarak üretilmiş olur.

Özne, dil dolayısıyla böylece kendini simgesel düzende bir gösteren olarak işaret edilmiş olarak bulur ve öznelliğini de zaten bu şekilde kazanır. Bu andan itibaren birey-özne bir simge olarak simgesel düzenin bir parçası ya da ögesidir. Dil, bu bağlamda öznenin gerçeklikle, kendisiyle, ötekilerle ilişkisini düzenler. Dil dolayımıyla kültüre giriş, bilinçdışının oluşumunu ve öznelliğin kuruluşunu ifade eder. Bu, Oidipus kompleksinden geçerek mümkün olmaktadır. Lacan'a göre dil ile belirlenme, yani kültüre girişin simgesel kodlarının edinimi Oidipus evresiyle aynı sırada ve düzlemde gerçekleşir.

Bu geçişin gerçekleştiği yer ise aile'dir. Artık bu bağlamda ailenin bir "aile" olarak düşünülmesi anlamlı olmaz. Kültürel yapının taşıyıcısı ve öznenin oluşturucusudur, yani simgesel düzenin gerçekleşmesi, somutlaşması, maddileşmesinin zeminidir. Çocuk, aile aracılığıyla dil dolayımından geçerek kültürel düzene girer. Şu halde belli başlı kültürel söylemlerin, ideolojik yapıların salt birer düşünsel tasarım ya da projeler olarak değil, dil ile taşınan ve aile aracılığıyla bir sonraki nesile aktarılan maddi yapılar olduğunu belirlemek mümkündür. Althusser'in oluşturmaya çalıştığı  ideoloji teorisi Lacan'ın bu yöndeki açıklamalarından özellikle beslenir. Çünkü burada anlaşıldığı gibi, dil dolayımında bilinçdışının oluşumunun açıklanması hem bir özne teorisine kapı açmakta, hem de bu zeminde ideolojinin yeniden düşünülmesine yeni bir olanak yaratmaktadır.

Bu bağlamlarda yapısalcı antropolojinin yerine de işaret edilebilir: Levi-Strauss'un, en basit biçimleri akrabalık ilişkileri olan kültürel yapıları açıklarken göstermiş oldugu gibi, kültürel ögelerin oluşumu ile dilsel ögelerin çerçevesi arasında temelden bir bağ vardır. Çünkü kültürel ögeler dilin işleyiş düzeninde üretilir, deyimlenir ve yaşanır, bir kültür eski kuşaklardan yenilerine bu yolla taşınır. Demek ki, simgenin düzenine girmekle birey kendi kültürel konumunu, her şeyden önce kültürel bir kurum olan ailenin yapısı içindeki konumunu da kazanmış olur. Böylece birey kültürün düzeni içinde ayrımlaşmış bir özne hâlini alır. Söylemin belirleyici boyutu buradan ileri gelmektedir. Şu halde dile giriş kültüre giriştir ve aynı zamanda, bu süreç, Lacan'ın analizinde, bilinçdışının oluşumunun ve işlevinin açıklanmasını verir.

Ayna Evresi
Lacan yeni doğan çocuğun dile girdiği ve böylece bir özne hâline gelmeye başladığı sürecin "ayna evresi" adını verdiği dönemde oluştunu söyler. Yapılan deney ve gözlemlere göre yeni doğan çocuk ilk 6 ila 18 aylık olduğu dönemde aynada kendini gördüğü zaman baktığı şeyin kendi görüntüsü olduğunu anlayabilir hale gelmektedir. Lacan bu süreci, temelde Hegel'den etkilenerek, diyalektik bir biçimde yorumlar. Bir yanda çocuğun bedeni, diğer yanda ise aynadaki imgesi vardır. Lacan'a göre bu ikisinin özdeşleşmesi, çocuğun aynadaki yansımasına bakıp kendisini gördüğünü düşünmesi, çocuğun dilin alanına girdiğini gösterir çünkü çocuk aynadaki yansımanın (yani kendi bedeninden farklı bir şeyin, bir "gösterenin") aynaya bakan kendisini gösterdiğini düşünmektedir.

Fakat Lacan'a göre bu özünde yanlış bir özdeşleştirmedir çünkü dilde oluşan benlik anlayışı her zaman bütünlüklü ve tam bir kendilik varsayarken, gerçekte beden parçalı, tam olarak anlaşılmamış ve büyük oranda bilinmeyen bir şeydir. Bu nedenle Lacan öznenin oluşurken aslında iki farklı özne deneyimi arasında bir "özdeşleşme çabası" olarak ortaya çıktığını söyler. Bir yanda insanın bedeni olarak deneyimlediği kendisi, bir yanda da dil içerisinde düşündüğü, anladığı, yorumladığı kendisi vardır. Gerçekte özdeş olmayan bu iki "benliği" özdeşleştirme çabası Lacan'ın anladığı haliyle öznelik deneyiminin temelini oluşturur.

Lacan'a göre ayna evresi için (genelde zannedildiği üzere) bir aynaya bakmak gerekmez, çünkü aslında temelde bu evre ebeveyn ve çocuk arasındaki dilsel diyaloğun gelişmesiyle, çocuk dil kullanmayı öğrendikçe ortaya çıkar. Dil içerisinde kendisini düşünmeye başlayan çocuk kendisine karşı bir çeşit sevgi-nefret ilişkisi geliştirir. Bir yandan kendisini çeşitli yönlerden sevip beğenirken, öbür taraftan kendisini beğenmediği ve nefret ettiği yanlara sahiptir. Bu açıdan Lacan'a göre herkesin kensine belirlediği bir "ideal beni," bir de kendisiyle ilgili düşüncelerini barındıran bir "ben fikri" vardır.

Ayna evresiyle birlikte özne-nesne, ben ve öteki gibi ayrımlar kuruldukça çocuk bireyleşmekte ve toplum içerisinde yaşamayı öğrenmektedir. Burada Freud'dan itibaren daimi vurgulanan temel nokta sürecin her zaman aynı zamanda cinsel bir süreç olduğudur, çocuk hem kendisiyle hem de ebeveyniyle arasında cinsel boyutta bir ilişkiye sahip olduğu için, her dil kullanımı özünde "sevgi talebidir." Çünkü her konuşma bir "ötekine" bizi anlayarak bizimle bir bağ kurması, böylece de bizi sevmesi isteğidir. Çocukların dil öğrenmesindeki temel neden, annelerinden sevgi talep etmektir çünkü anne çocukla konuştukça anneye karşı duyduğu aşktan dolayı çocuk anneden sevgi talep edebilmek için onun gibi olmaya, onun çıkardığı sesleri çıkarmaya, dolayısıyla da dil öğrenmeye başlar.

Ayna evresinin temel diyalektik boyutu bir yandan beden olarak deneyimlediğimiz kendimiz ile öbür taraftan dil içerisinde anlamlar ve düşünceler yoluyla ürettiğimiz benliğimiz arasındaki karşılıklı birbirini belirleyen ilişkidir. Beden tüm olayların olduğu yerdir, ama biz onu düşüncelerimiz yoluyla anlamlandırır ve biliriz, dil kullanışımızla bir karaktere sahip oluruz ve bedenimizi bu karakterimize göre biçimlendiririz.

Başka insanların bedenimiz ve kişiliğimiz hakkındaki düşünceleri ise diyalektiğin öbür boyutunu oluşturur. Lacan'a göre herkes kendi kişiliğini diğer insanların ona "bakışına" göre oluşturur ve kendisini diğer insanların ona bakışı yoluyla anlamlandırır. Bu nedenle içine doğduğumuz kültür bize "doğal" yaşam biçimi olarak gelmektedir çünkü biz kendimize dair olan her şeyi o kültürün temel kodları dolayısıyla anlamlandırırız. "Bakış" Lacan'ın en önemli ve özellikle sinema eleştirisi gibi pek çok alanda en etkili olmuş teorisidir. Lacan'a göre bakış belirli bir arzuya göre oluşur. Örneğin pek çok popüler film "erkek bakışa" göre yapılır, yani bu filmler erkeğin arzusunu tatmin edecek biçimde kadınların erkeklere tabi olan arzu nesneleri olduğu ve erkeğin kadınlara sahip olan iktidar sahibi özne olduğu bir yapıya sahiptir.

Arzu, Öteki, objet petit a, Fantezi
Lacan arzuyu ayna evresinde ortaya çıkan diyalektik süreç ile anlar. Bir tarafta ihtiyaçlarımız vardır, bunlar bedenden gelirler ama biz onları hiçbir zaman bedenden geldikleri haliyle anlamayız. İhtiyaçlarımızın anlamı ve onları nasıl doyuracağımız "öteki" ile, yani toplumda birlikte yaşadığımız diğer insanların kim olduğuna ve ne yaptığına dair genel düşüncemize göre şekillenir. Dil, bir anlamda diğer insanlarla beraber birbirimizi ve kendimizi anladığımız sistemin kendisi olarak iki anlamda da "ötekini anladığımız" yerdir: 1. karşımızda bize konuşan insanı bir öteki olarak anlarız, 2. (Lacan'ın kullandığı anlamda öteki asıl budur) "herhangi biri olsa ne düşünürdü," "bir başkası olsa ne yapardı" gibi "herkese" dair düşüncelerimizi dil yoluyla anlarız. Lacan'a göre aslında kendimizi anladığımızda oluşan süreç, "herhangi birini" anladığımızdaki oluşan süreç yoluyla şekillendiği için aslında kendimizi bir öteki olarak anlarız. Bu bakımdan Lacan "'ben' konuşurken, konuşan ötekidir" der çünkü dil hepimiz için ortak ve hepimizin dil konuşan bir başka insan olduğu ilişkiler bütünüdür. Bilinçdışı ve arzu tam da bu ilişkiler bütününde şekillenir.

Arzu her zaman dilin yapısı ile biçimlenmiş haldedir. İhtiyacımızın ne olduğunu ve onu doyurmamız için ne gerektiğini dil yoluyla anlamlandırırız. Örneğin vücudumuzun suya ihtiyacı olabilir ama bizim canımız meyve suyu, kola ya da bira isteyebilir. İşte dilin arzuyu biçimlendirdiği nokta burasıdır; ihtiyacımız bir "talep" üretirken her zaman bilinçdışı süreçlerle şekillenir. Biz ihtiyacımızı ve ne istediğimizi ancak dil yoluyla anlamlandırılmış halde deneyimleyebiliriz. Diyalektiğin öbür ucunda ise arzulamamıza neden olan kurgusal nesne, yani Lacan'ın diğer dillerde Fransızca orijinaliyle kalması gerektiğini özellikle ifade ettiği objet petit a bulunur. Buradaki a Fransızca "öteki" anlamına gelen "autre" kelimesinin baş harfidir, dolayısıyla bu kelime "küçük öteki nesne" anlamına gelir ve Lacan'ın bir başka önemli terimi olan "Büyük Öteki" ile karşıtlık oluşturur.

Objet petit a konusundaki ısrar, Freud'un "İd" teriminin eski Almanca orijinal haliyle korunmasıyla paraleldir çünkü Lacan'ın objet petit a yorumu Freud'un İd kavramına dayanır. Lacan'a göre arzu her zaman bir ötekinden kaynaklanır, biz neyi arzulamamız gerektiğini öncelikle bizim için ilk öteki olan annemizden, fakat sonra Baba'nın Adı ile gelişen toplumdaki kurallar bütününden, ve etkileşime geçtiğimiz çevremizdeki insanlardan öğreniriz. Bu açıdan arzu bir anlamda ulaşmaya çalıştığı hedefle birlikte ortaya çıkar, annemize aşık olduğumuz için sevgi talep ederiz, kola içmek için susadığımızda kola arzularız vs. İşte burada arzumuzun kurucusu olarak o "hiç ulaşamayacağımız" şey objet petit a'dır, biz onu her zaman bilinçdışımızda ulaşabileceğimiz bir nesne ile biçimlendiririz. Bu anlamda arzu hiçbir zaman tatmin edilemez çünkü tatmin edildiğinde yok olur. Arzu objet petit a'ya ulaşma çabasıdır, fakat nesneye ulaşıldığı anda arzu yok olduğu için amacını yitirir ve tatmine ulaşamadan kalır. Dolayısıyla arzuyu tanımlayan bir "eksiktir," hem arzunun kendisi bir eksiğe dönük ona ulaşma çabası olarak oluşur, hem de arzu amacına ulaştığında tatmini hep eksik kalır.

Lacan'ın özellikle vurugladığı nokta objet petit a'nın her zaman fiziksel nesneden daha fazla bir şey olmasıdır ki onu arzu nesnesi hâline getirir. Biz önümüzde duran Gerçek nesneyi her zaman imgesel ve sembolik ilişkiler içerisinde deneyimlediğimiz için önümüzde duran nesnenin fiziksel özelliklerinden ziyade onunla bir çeşit fantazi ilişkisi kurarak onu arzularız. Bu anlamda arzu ile objet petit a arasında fantezilerle kurulan bir alan vardır. Örneğin genç yaşta sigaraya başlayan pek çok insan "daha büyük görünmek" ya da "daha havalı olmak" gibi çeşitli hayaller ile dolayımlanmış şey olarak sigara içmeyi arzular ve bu sayede sigara içmeye başlar. Fakat sigara içmeye dair bütün bu fikirlerin sigara içmekteki Gerçekle bir ilişkisi yoktur, toplum içerisinde üretilmiş, çoğunlukla filmler, kitaplar yoluyla desteklenen ve yayılan düşüncelerdir: Ancak tam da bu fanteziler bilinçdışında sigara içmenin arzulanır hale gelmesine ve objet petit a konumu edinmesine neden olur.

Lacan'ın bilinçdışı anlayışı arzunun işleyiş biçimini şekillendiren, fantezinin ortaya çıktığı aralığı açan, dildeki öteki ile ilişkiler bütünüdür. Her bir konuşan öznenin aynı anda bir başkası için bir "öteki" olduğunu düşünürsek, bu anlamda biliçdışı ötekiler arası gelişen ilişkiler bütünü olarak dilde ortaya çıkar. Arzunun yapısını şekillendiren, objet petit a'nın çalışma sürecini oluşturan ve fantezilerin gelişmesine yer açan bu süreç bilinçdışında gerçekleşir.

Oidipus Kompleksi ve Baba'nın Adı
Lacan'ın Freud'un çalışmasından ısrarla aldığı ve kendi kuramında merkezi bir yere koyduğu formülasyonlardan birisidir Oidipus Karmaşası ya da başka bir isimle Oidipus Kompleksi. Bu Lacancı psikanaliz teorisinde Oidipus Yasası olarak da belirir.

Oidipus, kültüre ve dolayısıyla insan olmaya giden zorunlu bir süreçtir, Oidipus'suz kültür ya da uygarlık olamaz Lacan'a göre. Ancak bu doğal bir karmaşa değil, simgesel bir karmaşadır. Simgesel yapının devreye girmesiyle insan yavrusunun simgesel sisteme geçişini ve bu geçişte oluşan evreleri açıklar. Örnegin; burada da gerçek bir babadan söz edilip edilmediği önemli değildir, önemli olan Oidipus yasasını geçerli kılmak üzere simgesel babanın işlevidir, ki bu "Babanın Adı" olarak belirtilir. Böylece simgesel düzene giren çocuk, kendi kültürel konumunu bu simgesel adı tanımakla edinmeye başlar. Burada dikkat edilmesi gereken nokta, Oidipal Yasa'nın özünde simgesel bir yasa olmasıdır.

Oidipus aracılığıyla simgesel sisteme geçiş öznenin kuruluş sürecidir. İnsan yavrusu, böylece simgesel gerçekliğin alanı içinde insan olma yoluna girer. Bu sırada, Oidipus yasası "gerçek" ile kişinin kendi arasında ve daha da öte kişinin kendi gerçekliği ile gerçeğin kendisi arasında bir yarılmaya/bölünmeye yol açar. Çünkü kendini kültürel düzenin simgeleriyle düşünen özne, bu anda kendine yabancılaşmakta, kendine ve çevresine dair bakışı dolayımlanarak mesafelenmektedir. Simgenin anlamı burada açıktır; dolayımsız ikili ilişkinin (anne-çocuk) arasına giren üçüncü bir ögedir burada simge. Lacan'a göre bu anlamda her şey simgeseldir. Fakat bu bir çeşit idealizmi değil, insan deneyiminin simgeler vasıtasıyla ortaya çıkmak zorunda olan bir süreç olduğunu belirtir.

İnsan yavrusu, bu simgeyi kullanmakla kendini ötekinden ayırma imkânı edinir, ancak bu imkânın kendisi, kendini bir zorunluluk olarak kabul ettirir, yani bir Yasa olarak. İşte bu noktada simgesel düzenin başlıca yasası Babanın Adı olarak ortaya çıkar. Baba, burada simgesel olarak Fallus'a sahip olanı temsil eder. Fallus, cinsel organ anlamında değil, simgesel yasanın yetkesini temsil etme anlamındadır. Fallus'a sahip olan Babanın Adı'dır ve çocuk bu adı tanıyarak kültürün ve dilin dünyasına girer ve özne olarak o dünyaya tâbi olur. Açıktır ki "hadım edilme korkusu" denilen süreç de aynı şekilde simgesel bir süreçtir ve topluma kabul edilmeme, dışlanma ya da hor gürülme korkularıyla birlikte gider.

Lacan'a göre, Oidipus ile simgesel düzene dâhil olmak, daha önce, dil dolayımıyla belirtilmiş olan iki temel noktanın geçekleştirilmesi anlamına gelir.

 Bilinçdışının kuruluşu,
 ve böylece birey-öznenin kuruluşu.

Oidipus olarak belirtilen komplex, karmaşa ya da Yasa, anne ile çocuğun arasında çocuğun doğumuyla çocukta ortaya çıkan aşk ilişkisinin yasaklanması ve bu yasakla oluşan bilinçdışı arzunun Babanın Adı'yla yeni imgesel biçimlerle ikame edilmesiyle çözülür. İnsan yavrusu böylece toplumsal biçimleri edinir ve birey-özne olur. Özetle, kültürel düzene girişin anahtarı bu kökensel bastırmayla söz konusu olmaktadır.

İmgesel, Simgesel, Gerçek
Lacan'ın teorik psikanalizinin ana kavramlarından başlıcaları İmgesel, Simgesel ve Gerçek olarak belirtilebilir. Biyolojik bir varlık olan insan yavrusunun insan olmaklığa, yani kültürel bir özne olmaya giden yolu açıklarken Lacan bu kavramları değerlendirir.

Ego ve onun yaşam dünyası başlangıçta İmgesel alana aittir. Daha doğal olandan kopulmamış olunan bir evredir bu. Daha sonra Babanın Adı'nın devreye girmesiyle, yani Simgesel yapı ile imgesel olan bastırılır. Simgesel burada, Kültürel Düzen'in simge sistemini ifade eder. Bilinçdışı bunun sonucu oluşur. Gerçek, simgeselin kurduğu "gerçeklikten" ayrı olarak Simgeselin ötesinde kalır. Gerçek, Simgesel bastırmanın sonucunda Uçurum'un ötesinde kalmış olan eksiklik yeri/ya da noktası olarak ifade edilir. Bu bağlamda Simgesel'den Gerçek'e bir köprü ya da bağlantı noktası yoktur. Gerçek, bilinçdışı arzunun ötesinde kalmıştır. Gerçek'e asla ulaşamayacak olunması nedeniyle Bilinçdışı arzunun doyurulması olanaklı olamaz. Arzu, bu anlamda asla ulaşılamayacak ve tamamlanamayacak olan kökensel bastırmadan kaynaklanan eksiklik yeri'dir.

İçgüdüler, Lacan'ın anladğı anlamda, doğuştan gelen  biyolojik ihtiyaçlardır. Bunlar ilk başta anne tarafından doyurulur, ancak bu dolaysız doyum ilişkisine belli bir noktada Simgesel Yasa ile müdahale edilir ve doğal içgüdülere bu andan itibaren Cinsel Kimlik anlamı verilmiş olunur. Simgesel sistemin devreye girmesi, yani Babanın Yasası'nın ortaya çıkmasıdır söz konusu olan. Cinsel Yasak'ın işletilmesiyle, kendinde hiçbir anlamı olmayan biyolojik bir içgüdü cinsellik adını alır ve böylece biyolojik içgüdüler cinsellik olarak anlaşılmaya başlanır. Böylece içgüdüler bilinçdışı arzular olarak yerleşir. Bu, Lacan'ın değişiyle, insanlaştırıcı kastrasyondur (hadım etme). İnsan yavrusunu biyolojik bir canlı olmaktan kültürel bir özne olmaya dönüştüren bu kastrasyon'dur.

Büyük Öteki
Lacan, simgesel düzenin gösterenler zincirleriyle kurulu olduğunu söyler. Gösteren anlamlı olarak algıladığımız her şeydir, bu gösterenler kelimeler veya cümleler gibi dilsel ifadeler olabileceği gibi, daha genel anlamda işaretler, nesneler, imgeler, cisimler bedenler, davranışlar da olabilir. Lacan'a göre gösterenler birbirlerine zincirler hâlinde bağlıdırlar, örneğin "kalem" göstereni bizi "yazmaya" götürebilir, "yazmak" "kitaba," "kitap" yazara," "yazar" "edebiyata" vs. Kesin kurallara göre düzenlenmeseler de gösterenler her zaman kendilerinden sonra gelen bir gösterene işaret ederek anlam kazanırlar. En nihayetinde gösterenler içinde yaşadığımız anlamlı dünyayı oluşturur, algıladığımız imgelerin her biri algıladığımız şeylerin anlamlarını bize gösteren gösterenlerdir.

Bütün bir gösterenler ağı Simgesel düzeni oluşturur. İmgesel düzen ise imgeler arası bağlantıların simgesel tarafından belirlendiği düzlemdir. Örneğin algı imgeseldir, ancak algıladığımız imgelerin anlamları simgesel olarak belirlenir. Çeşitli simgeler arası ilişkiler bütünlüğünü de yine imgesel olarak yaparız, "kitap" bizi "okuma" gösterenine götürür çünkü "kitap" gösterenini düşündüğümüzde "okuma" imgesi canlanır. İmgesel ve Simgesel düzenin birlikte kurduğu anlamlı dünyanın bütününe Lacan'ın terminolojisinde Gerçeklik diyebiliriz. Gerçek ise simgesel ve imgesel düzlemin dışında kalan, ona dahil olmayan fakat ona etki eden, onu değişmek, dönüşmek zorunda bırakan, hatta bazen yıkıcı etkileri olabileni anlatır. Gerçek, gerçekliğin dışında kaldığı için Lacan "gerçek imkansızdır" der.

Gerçek ve gerçeklik arasındaki ilişki Lacan'a göre kırılgandır. Buna en basitinden bilimsel gelişmelerle birlikte gerçeklik anlayışımızın durmadan değişmek zorunda kalması örnek verilebilir çünkü bilimsel çalışmalar ilerledikçe Gerçek ortaya çıkmakta ve gerçekliğimize müdahele ederek onu değişmek zorunda bırakmaktadır. Fakat anlamlandırılabilir hale geldiği an, Gerçek artık simgesel düzenin içine girer ve gerçekliğin bir parçası olur fakat geride her zaman dışarıda kalan bir Gerçek bulunur. Lacan "Gerçek her zaman biraz fazladır" der. Gerçeklik aslında hiç de stabil değildir, tam tersi gerçekliğin bütünlüğünü ve sağlamlığını kendimize kanıtlamamız gerekir. Lacan'a göre simgesel düzende gerçekliğin temelini sağlama olan bu kanıt Büyük Ötekidir.

Büyük Öteki Baba'nın Adı ile ortaya çıkar. Yasa'nın temeli, sahibi, koruyucu ve teminatı olan Baba'nın Adı ile böylece yasaya tabi olurken muhatabımız olan Büyük Öteki de ortaya çıkmış olur. İlk başta Babamız Büyük Ötekinin bir halidir, fakat daha sonra Büyük Ötekinin yerini Tanrı, devlet gibi bizi aşan, fakat içinde yaşadığımız gerçekliğin ona bağlı olduğu şeyler alır. Elbette devlet ya da Tanrı Büyük Öteki konumunda anlaşılmak zorunda değildir, ancak Lacan'a göre bu tarz kavramların Büyük Öteki ile temelden bir bağı vardır çünkü onlar toplumun genel düzenini kuran, teminat altına alan, düzenleyen, yasayı kuran ve uygulayan olarak anlaşılırlar. Burada önemli olan nokta, her ne kadar Gerçek ile ortaya çıksa da Büyük Öteki'nin kurgusal oluşudur çünkü "Gerçek imkansızdır;" o simgesel düzenin dışında kalandır, dolayısıyla onu bilemeyiz, onu bilme çabamız sonucu Büyük Öteki'ye yakıştırdığımız Tanrı, devlet, baba, (hatta terapi sırasında psikanalist) gibi düşünceler bizim simgesel düzlemimizde oluşan üretimlerdir. Slavoj Zizek'in ideoloji eleştirisinin temelinde ideolojinin kurucusu de dayanağı olarak gösterdiği Büyük Öteki'nin gerçekte olmadığını, kurgusal bir ürün olduğunu belirlemek yatar.

Fallus ve Cinsiyet
Lacan'ın fallus ve cinsiyet hakkındaki temel fikirleri Ecrits kitabı içinde "Fallus'un Anlamı" adlı makalede açıklanmaktadır. Fallus simgesel düzen içerisinde birbirleriyle zincirler hâlinde bağlı olarak bulunan gösterenlerin temel işlev fonksiyonudur. Lacan'a göre dil arzu ile beraber kurulu olduğu için her dil kullanımı aslında arzuya dair de bir edimdir. Bu aynı zamanda gösterenlerin gösterdikleri şeye dönük bir arzuyu da belrttiklerini ifade eder. Örneğin "diş fırçası" "diş fırçalamaya" götürür çünkü "diş fırçası" göstereni "diş fırçalama arzusuna" bağlıdır. Birbirlerine arzular yoluyla bağlı olan gösterenlerin bize sadece anlamları değil, neyin arzulanacağını da gösterdiklerini söyleyebiliriz. Bardağın anlamı içme arzusu, araba gitme arzusu olabilir. İşte bu arzu-anlam gösterenleri ağının bütünlüğünün işaret ettiği arzuya Lacan fallus ismini verir.

Buna göre fallus içinde yaşadığımız dünya içerisinde, kültürümüzde, yaşadığımız çevrede ve günlük hayatımızda içinde bulunduğumuz gösterenlerin bize en nihayetinde gösterdiği arzudur. Bir nesne, şey ya da bir şey değildir, daha çok matematiksel bir fonksiyonun varlığına sahip olan fallus, simgesel düzenin arzu işaretlerinin temel biçimidir. Bir şeyin arzulanabiliyor, arzulanıyor, arzu nesnesi hâline gelebiliyor oluşu onun fallusun işleyişi içerisinde anlamlı olması sayesindedir. Örneğin, popüler dizilerdeki oyuncular, evler, konuşma biçimleri, yaşam tarzları genel olarak herkesin beğenisine hitap etmek amacıyla fallusa olabildiğince yaklaşma çabasındadır.

Bu anlamda Lacan kadın ve erkek olmayı fallus üzerinden tanımlar, kadın fallus olmaya çalışan, erkek ise fallusa sahip olmaya çalışandır. Yani Lacan'a göre kadın olmak, toplum içerisinde arzulanacak konumda bulunmaya çalışmak ve kendini buna göre düzenlemektir. Erkek olmak ise arzulanacak olana sahip olmaya çalışmaktır. Bu anlamda kadın olmak toplum içerisinde "güzel olmak," anne olmak, kibar olmak, itaatkar olmak, gibi arzu nesnesine denk gelen şeylerle özdeşleşirken, erkek olmak güçlü olmak, hareketli olmak, aktif olmak, çalışmak, para kazanmak, yönetmek gibi arzulayan ve iktidar sahibi konumda anlaşılmıştır.

Bir yandan Lacan'ın bu yorumu geleneksel cinsiyetçi ve ataerkil kadın-erkek ilişkilerini doğallaştırdığı ve verili varsaydığı yönünde haklı olarak eleştirilse de Lacan'ın erkek ve kadın olmanın bedenden bağımsız olarak tamamen simgesel düzlem içerisinde ve toplumsal ilişkiler ağında üretildiğini iddia etmesi çığır açıcı bir etki yaratmıştır. Yine de Lacan iki cinsiyet üzerine kurulu bir sistem varsaymakta ve kadınla erkek arasındaki ilişkiyi kadının pasif arzu nesnesi, erkeğin ise aktif özne olduğu hiyerarşik bir ilişki olarak anlamaktadır. Lacan'la diyaloğa giren pek çok feminist teorisyenin ilk adımı Lacan'ı cinsiyete dair bu varsayımlarından dolayı eleştirerek bundan bağımsızlaştırışmış olarak yorumlama çabası olmuştur.

Lacan'ın cinsiyet teorisinin bir başka önemli adımı ise psikanalizin eşcinsellik ve transseksüellik hakkındaki düşüncelerini oldukça değiştirmesidir. Freud'un teorisinde eşcinsellik büyük oranda Oidipus kompleksi sırasında gerçekleşen bir hata veya yanlışlık sonucu ortaya çıkan bir hastalıktır ve bireyde psikolojik rahatsızlıklara yolaçar. Lacan bir nebze daha ilerleyerek Freud kadar yanlış olmayan bir teori ortaya atmayı başarmıştır çünkü Lacan'a göre eşcinsel ya da transseksüel olmak bir hastalık değildir. Hatta bir anlamda Lacan'a göre transseksüellik gibi bir kavramın gereksiz olduğunu bile söyleyebiliriz çünkü Lacan açıkça cinsiyetin bedene dair bir şey olmadığını, fakat simgesel düzlemde kurulduğunu açıkça belirtir, dolayısıyla bedenden bağımsız olarak bir kadın ya da erkek olarak yaşayan herkes ne ise odur.

Jouissance ve Dürtü
Lacan'a göre objet petit a ile oluşan ihitiyaç-talep-arzu süreci her zaman tatmine yeterince ulaşamadan eksik kalmak zorundadır çünkü arzulanan nesneye ulaşıldığında arzu yok olur ve tatmin eksik kalır. Baba'nın Adı'nın en temel işlevi bu eksik kalışı sağlamaktır çünkü Yasa tam da çocuğun arzuladığı anneye ulaşmasına ve tatmin olmasına koyulan yasaktır. Böylece gerçekleşen Oidipus kompleksi çocukla anne arasına Baba'nın Yasası ile bir engel koyar. Çocuk arzu nesnesi olan anneye ulaşmak istese ve bunu talep etse de arzu nesnesi Baba'nın Yasası tarafından ona yasaklanmış olduğu için asla tatmin olamaz ve tatmini hep eksik kalır.

Fakat dürtünün mekanizması tam tersi biçimde fazladan alınan bir jouissance (juisans okunur) üzerine kuruludur. Lacan hedef ve amaç arasında bir ayrıma gider. Hedef arzu nesnesidir, ona ulaşılamaz ve ona ulaşma çabası hep eksik kalır. Fakat amaç bu değildir, arzu nesnesine ulaşma çabası içesinde alınan yol, yaşanan senaryo, verilen mücadeledir ve bundan bir jouissance elde edilir. Jouissance terimi çevirmesi oldukça güç bir Fransızca terimdir. "Yasal hakkından istifade etmek" ya da argoda "cinsel boşalma" gibi pek çok anlamı olan bu kelime sadece Türkçede değil başka pek çok dilde de çevrilemediği için aynen bırakılır. Son zamanlarda İngilizce'de "enjoyment" yani "keyif" terimiyle karşılandığı olmaktadır ancak jouissance keyif gibi sadece pozitif değildir ve Freud'da ölüm dürtüsüyle bağlantılı bir kavramdır.

Jouissance bu anlamda çelişkilidir çünkü özne bir yandan arzu nesnesine ulaşma çabasındadır ama bir yandan da bu süreci uzatmaktan, ertelemekten, daha da dolaylı ve karmaşık bir hale getirmekten de "keyif alır" yani jouissance duyar; dolayısıyla çabası kendini gerçekleştirmek ve hedefine ulaşmak yerine kendisini engelleyip uzatma çabasına dönüşür. Dürtünün bu biçimde bir tatmini aslında imkansızdır, Freud bunu "Haz İlkesinin Ötesinde" metninde ölüm dürtüsü fikrini geliştirerek açıklar. Acı, ölüm, aşağılanma gibi durumlarda yaşanan zevk alma durumu tam olarak jouissance'''ı ifade eder çünkü burada gerçekleşen de yine bir "amaç" olarak kendini Gerçekle temellendiren bir jouissancea ulaşır. "Gerçekten gelen" jouissance nasıl ki Gerçek simgesel düzleme müdahele ederek onun işleyişine karşı yıkıcı bir etki yaratabiliyorsa, jouissance da arzunun çalışma biçimine yıkıcı bir etkide bulunmaktadır.

Freud iki birbirine karşıt dürtü ortaya atar, bunlardan birisi bütün yaşamsal faaliyetimizin ve enerjimizin üzerine kurulu olduğu libidodur, diğeri ise buna karşıt olarak ölüm dürtüsüdür. Bu anlamda "dürtünün gerçekliğini" yani simgesel düzlemdeki faaliyetini cinsel enerjinin gerçekleşmesiyle anlayan Lacan, "dürtüdeki gerçeği" yani arzudaki eksiğini ise ölüm dürtüsüyle yorumlar. Freud anneden ayrılmak bir birey olma sürecini ve yaşamı başlatsa da, aynı anda her zaman eksik kalacak bir arzu nesnesi (anne) ortaya çıkardığını ve yaşamanın aynı zamanda ölüme giden yol olduğunu söyler. Lacan bu "ölüme gitmekten" alınan etkiye ya da keyfe jouissance der.Jouissance bu anlamda dürtünün gerçeği, arzu nesnesinin eksikliğine fantezi yoluyla ulaşmaktır. O Gerçekten yani simgesel düzlemin dışından geldiği için hiçbir zaman simgesel düzlemde olanla eşleşmez çünkü Lacan'ın bir diğer ünlü ifadesiyle "Gerçek her zaman biraz fazladır." Örneğin kendine acı çektirmekten zevk almak tam da jouissance'a işaret eder. Lacan pek çok takıntılı davranışı bu biçimde, semptomunu devam ettirmekten alınan jouissance ile açıklar. Örneğin durmadan takıntılı biçimde ellerini yıkamak bilinçdışındaki bir yarılmanın sonucu olarak ortaya çıkan bir semptom olabilir fakat bunu kabullenen ve içselleştiren özne kendini semptomuyla özdeşleştirerek bundan jouissance duyabilir. O zaman bu eylem öznenin git gide daha da çok yapmak isteyeceği ve git gide daha da yıkıcı bir jouissance'' alacağı bir duruma dönüşür.

Diğer bilgiler
Lacan Gustave Courbet'in kışkırtıcı tablosu L'Origine du monde (Dünyanın Kökeni) isimli tablosunun son sahibidir. Üvey kardeşine, ressam André Masson, tablonun sürrealist bir varyantını yaptırtmıştır. Tablo Lacan'ın ölümünden sonra mirasçıları tarafından, Lacan'ın büyük miktarda vergi borcu nedeniyle, Fransız Devletine verilmiştir. Tablo şu anda Musée d'Orsay'dedir.

Kaynakça
 Freud'dan Lacan'a Psikanaliz, Saffet Mura Tura, Ayrıntı yay. Genişletilmiş yeniden basım. (Bu maddenin yazımı bu kitaptaki yazılara dayanmaktadir ve onların degerlendirilmesi ile yapılmıştır)
 Şeyh ve Arzu, S.Murat Tura, Defter dergisi, Yaz 1995, sayı:24
 Fallusun Anlamı, J.Lacan, Afa.

Dipnotlar

Ayrıca

1901 doğumlular
1981 yılında ölenler

Jacques Lacan


Szczepan Hołowczyc (* 19. August 1741 in Orscha, Litauen; † 27. August 1823 in Warschau) war Erzbischof von Warschau.

Leben
1772 zum Priester geweiht, wurde er am 29. März 1819 zum ersten Bischof von Sandomierz bestellt. Konsekriert wurde er am 6. Juni 1819 durch Adam Michał Prażmowski, Bischof von Płock, Mitkonsekratoren waren der Weihbischof in Gnesen Daniel Eliasz Ostrowski und der Weihbischof in Kiew Franciszek Remigiusz Zambrzycki.

Am 17. Dezember 1819 wurde er zum Erzbischof von Warschau bestellt.

Seine letzte Ruhestätte fand er in der Johanneskathedrale in Warschau.

Weblinks

Erzbischof von Warschau
Römisch-katholischer Bischof (19. Jahrhundert)
Pole
Geboren 1741
Gestorben 1823
Mann
Person (Sandomierz)

Szczepan Hołowczyc


Habura, Habur ili Mala Habura, Mali Habur ( latinski Chabura, kurdski: Xabûr, Ava Xabûr ili Xabîr, turski: Habur, Khabir ili Habur Suyu (Haburska voda)), rijeka koja izvire u Turskoj, teče kroz Irak i ulijeva se u Tigris na tromeđi Turske, Iraka i Sirije.

Izvire u okrugu Uludereu u Turskoj. Nastaje od mnoštva malih rječica koje se slijevaju sa središnjeg Taurskog gorja, s Bolkarskog gorja jugoistočno od Hakkârija. Otamo teče južno, prelazi tursko-iračku granicu i utječe u Irački Kurdistan prije nego skrene zapadno prema Tigrisu. Zakho je važni grad na rijeci. Ondje stari most Delal premošćuje rijeku. Nekoliko kilometara zapadno od Zakha, u Haburu pritječe njen glavni pritok Hezil Suyu (tur. Hezil Çayı, Nizilska rijeka, ara. Nahr al-Hayzal, kurd. Ava Hêzil, Ava Nezîl), što tvori dio granice između Iraka i Turske. Otamo Habura čini granicu oko 20 km do Tigrisa i ondje je često nazivaju (i često pogrešno zamijene) za Hezil Suyu.

Izvori

Rijeke u Siriji
Rijeke u azijskom dijelu Turske
Rijeke u Iraku
Pritoke Tigrisa

Habura (Tigris)


Onthophagus rubripennis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Arrow em 1907.

Referências

Ligações externas

rubripennis
Coleópteros descritos em 1907

Onthophagus rubripennis


La Avenida Malvinas Argentinas y Avenida Bulnes es un tramo de dos avenidas cordobesas totalmente asfaltadas, que discurren paralelamente entre sí separadas por pocos metros de distancia en el sector este de esta ciudad argentina. Las mismas tienen un recorrido de aproximadamente 11.7 km y se extienden desde la Av. Juan B. Justo hasta el ejido municipal, donde se convierte en la  RP A088  .

La avenida Malvinas corre por el norte y a tan solo 40 metros al sur, corre la avenida Bulnes, ambas separadas por la activa vía del FFCC Belgrano.

La avenida Bulnes inicia sin compañía de la avenidas Malvinas. A la altura del predio Forja, inicia la avenida del norte tras cruzar las vías férreas. Luego de cruzar la avenida de Circunvalación tres kilómetros al oeste, la avenida Bulnes se une a avenida Malvinas.

Con este nombre, continúa 5 kilómetros hacia el barrio General Arenales, en el límite entre el departamento Capital y el departamento Colón.

Toponimia
La Avenida Malvinas Argentinas lleva este nombre en homenaje a las Islas Malvinas, territorio en disputa entre Argentina e Inglaterra. La avenida Bulnes tiene su nombre en homenaje al político y líder partidario cordobés, Eduardo Bulnes.

Transporte sobre la avenida
Además de diferentes líneas de media y larga distancia, por esta arteria discurren las líneas urbanas que se mencionan a continuación:

Referencias
 Nomenclador Cartográfico 2010/2011. Edición 27°. Comercio y Justicia Editores.
 Guía de Mapas del Transporte Urbano. Comercio y Justicia Editores.

Malvinas

Avenida Malvinas Argentina - Bulnes


Le Romantisme national norvégien (en ) est un mouvement artistique, littéraire et culturel populaire qui mettait l'accent sur l'esthétique de la nature norvégienne et le caractère unique de l'identité nationale norvégienne. Sujet de nombreuses études et débats en Norvège, il était caractérisé par la nostalgie d'un passé idéalisé. Ce mouvement prends racine dès la seconde moitié du , mais s'épanouit au milieu du . Ce mouvement s'inscrit dans le Nationalisme romantique qui a parcouru l'Europe de la fin du  jusqu'au début du .

Historique
Le contexte et l'impact du romantisme national norvégien découlent de l'histoire récente et de la situation politique. À la suite de la peste noire, la Norvège est devenue dépendante du Danemark, et Copenhague est devenue la capitale des deux pays dans le cadre d'une union personnelle. Par la suite, il y a eu une fuite des cerveaux de personnes talentueuses de la Norvège vers le Danemark, qui ont étudié à l'université de Copenhague et sont devenus des intellectuels et des icônes culturelles au Danemark, notamment l'humaniste du siècle des Lumières Ludvig Holberg.

Après plus de 400 ans en tant que petite partie dépendante de l'union Danemark-Norvège et traitée comme un marigot culturel par le gouvernement absent à Copenhague, la seule culture uniquement norvégienne a été trouvée parmi les agriculteurs et les paysans des districts ruraux de Norvège.

En 1814, la Norvège avait obtenu une indépendance partielle dans une union personnelle avec le Royaume de Suède.

Pour les Norvégiens, ayant réaffirmé leurs aspirations politiques en 1814, la question d'une identité norvégienne distincte est devenue importante. Alors que la culture urbaine prenait également de l'importance dans les districts ruraux, le riche patrimoine culturel de la campagne norvégienne était menacé. En conséquence, un certain nombre d'individus ont entrepris de collecter les récits et œuvres diverses de la mémoire et de la culture typiquement norvégienne, espérant ainsi préserver et promouvoir un sentiment d'identité norvégienne.

Aux derniers jours du mouvement romantique national, les efforts ont été renouvelés pour collecter les bâtiments ruraux, l'artisanat et les arts. Artur Hazelius, le fondateur du Nordiska museet à Stockholm, a rassemblé (et sans doute sauvé) de grandes collections et les a envoyées en Suède.

Le dernier roi de l'union entre la Suède et la Norvège, Oscar II, fut partisan de cette nouvelle vague de collection, à l'origine de l'un des plus anciens musées en plein air, aux origines du Musée folklorique norvégien. Il a soutenu le gestionnaire des domaines royaux à Bygdøy, dans ses efforts pour rassembler les vieux bâtiments des districts ruraux. Parmi les bâtiments qui se trouvent encore au musée, l'église médiévale en bois de Stavkirke de Gol, déplacée ici au début des années 1880, est la plus importante. Peu de temps après, d'autres pionniers ont participé aux efforts pour sauver des pièces importantes de l'architecture et de l'artisanat traditionnels norvégiens. Anders Sandvig a créé le musée de Maihaugen à Lillehammer. Hulda Garborg a commencé la collection de costumes folkloriques traditionnels (bunad) et de danses.

Cette politique de conservation et de préservation du patrimoine norvégien est toujours en cours, mais est devenu plus systématique à mesure que d'autres mouvements culturels occupaient le devant de la scène en Norvège à la fin du  et au début du . Le romantisme national norvégien a eu un impact énorme sur l'identité nationale norvégienne. Le personnage Askeladden des contes de fées est considéré comme faisant partie intégrante de la tradition norvégienne. Le Jour de la Constitution norvégienne, même dans des villes comme Oslo et Bergen, une grande partie des gens s'habillent en bunad pour le défilé, impensable il y a 100 ans.

Collecte des sources populaires norvégiennes
Les collectionneurs de ce type les plus connus dans les années 1840 et 1850 étaient :

Peter Christen Asbjørnsen et Jørgen Moe, qui ont rassemblé des contes de fées et des histoires de la majeure partie du pays ;
Magnus Brostrup Landstad et  , qui ont recueilli des chansons folkloriques en particulier dans le comté de Telemark ;
 qui a rassemblé des airs folkloriques et a jeté les bases d'une tradition d'hymne norvégienne distincte, distincte des psaumes danois et allemands qui avaient jusque-là la plus grande influence sur la haute musique norvégienne;
Ivar Aasen, un linguiste qui a mené des analyses de vocabulaire, d'idiomes et de grammaire principalement de la Norvège occidentale et des vallées montagneuses en supposant que les graines originales d'une langue norvégienne s'y trouvaient. Il a synthétisé une grammaire, un vocabulaire et une orthographe pour une langue norvégienne distincte qui est devenue l'origine du nynorsk.

Ces réalisations ont eu un impact durable sur la culture et l'identité norvégiennes, un impact qui peut être observé dans l'influence sur les arts visuels, la musique classique et la littérature, représentée par exemple :
Les peintres Adolph Tidemand, Hans Fredrik Gude, Johan Christian Dahl, August Cappelen ;
Les écrivains Jørgen Moe, Peter Christen Asbjørnsen, Aasmund Olavsson Vinje, Bjørnstjerne Bjørnson et Henrik Ibsen ;
Les compositeurs de musique romantique Ole Bull et Edvard Grieg.

Liens externes
 Le Romantisme national norvégien
 Le néoromantisme dans les pays scandinaves
 Le Romantisme national norvégien
 Archives sur le Romantisme national norvégien
 Le groupe des romantiques

Culture en Norvège
Nationalisme romantique
Histoire de l'art en Norvège

Romantisme national norvégien


Gonzalo o Gundisalvo (Atienza, ? - Sigüenza, c. 1184) fue obispo de Sigüenza durante un breve periodo cerca del año 1184.

Referencias

Obispos de Sigüenza
Obispos de España del siglo XII
Religiosos de la provincia de Guadalajara
Nacidos en Atienza
Falecidos en Siguenza

Gonzalo (obispo de Sigüenza)


Oblast je bila upravna jedinica u Kraljevini SHS.
Uvedene su Uredbom o podjeli zemlje na oblasti od 26. lipnja 1922. godine kojim je preustrojena Kraljevina SHS. Podijeljena je upravno na 33 oblasti. Postojale su do upravnog preustroja u banovine i proglašenja Kraljevine Jugoslavije Zakonom o nazivu i podjeli Kraljevine na upravna područja od 3. listopada 1929. godine.

Iz granica oblasti nazirale su se promjene predratnih granica. "Slovenske" oblasti dobile su neke čisto hrvatske krajeve, "bh." oblasti tvorile su oblik BiH kao u Titovoj Jugoslaviji - imala je izlaz na more kod Neuma i ne kod Sutorine što je imala u Austro-Ugarskoj. "Srbijanske" oblasti su se proširile u južnu Ugarsku, uključujući i Baranju koja je u Austro-Ugarskoj bila jedno vrijeme dio Trojedne Kraljevine Hrvatske, Slavonije i Dalmacije i nije bila dio iste županije kao i Bačka, te djelove sjeverne Kraljevine Crne Gore; "hrvatske" oblasti bile su tvorile oblik Trojednice, bez Zadra dodijeljenog Italiji, bez Baranje, Međimurja, Kastva itd.; "makedonske" oblasti bile su približne granicama Makedonije u Titovoj Jugoslaviji, "crnogorske" oblasti uglavnom su obuhvaćale granice predratne Kraljevine Crne Gore, bez sjevernih djelova, nešto veći istočni krak na Metohiji, s proširenjem na djelove Kraljevine Dalmacije (približno izborno područje Kotor i Budva), koji se zadržao i u Titovoj Jugoslaviji.

Oblasti su nosile imena po sjedištima, rijekama ili po povijesnim pokrajinama. Oblasti u Kraljevini SHS bile su sljedeće:

Izvori

Vanjske poveznice
Zemljovid
(srp.) Zemljovid
(srp.) Zemljovid

Povijest prve Jugoslavije

Oblasti u Kraljevini SHS


Jack Melton Boardman, commonly known as John Boardman, (born September 8, 1932) is an American physicist. He is a former professor of physics at Brooklyn College; a noted science fiction fan, author and fanzine publisher; and a gaming authority.

Academic career
Boardman earned his BA at the University of Chicago in 1952 and his MS from Iowa State University in 1956. He then attended Florida State University to begin his doctoral studies. However, he was expelled in 1957 due to his involvement with the Inter-Civic Council and more specifically for inviting three black Florida A&M exchange students to a Christmas party.

He ultimately received his PhD in physics at Syracuse University in 1962; his doctoral thesis was titled Quantization of the General Theory of Relativity. His publications include "Spherical Gravitational Waves" (a collaboration with Peter Bergmann, former research assistant to Albert Einstein), "Contributions to the Quantization Problem in General Relativity", and "The Normal Modes Of A Hanging Oscillator Of Order N".

Boardman and gaming
Boardman was involved in early play-by-mail (PBM) for the Diplomacy game, and for a small fee he would send copies of each player's turns to every other player involved in a game. He is one of the most noted figures in the game of Diplomacy, having established the original play-by-mail setup in 1961, and also the system of numbering each game for statistical purposes. These numbers, known as Boardman Numbers, include the year and a letter indicating sequence.  For instance, 2004A was the first game started in 2004.

Boardman started the first successful postal Diplomacy zine, Graustark, in 1963 as an offshoot from his science fiction fanzine Knowable.  Soon Graustark grew from just a gameturn-report newsletter to a hobby activity similar to science fiction fanzines. Boardman continued to produce Graustark for almost 50 years, publishing issue 793 in June 2013.

Science fiction
Boardman has long been an active member of science fiction fandom, famed for his strong political opinions; and has been the subject of at least two filksongs: "To John Boardman in Brooklyn" and "All Hail to the Fan John B." In addition to Knowable, his science fiction fanzines have included Dagon and Anakreon. He has also written at least two published fantasy stories, "Colon the Conqueror" (a Conan the Barbarian parody), published in the May 1958 issue of Fantastic Universe; and "The Testament of Snefru", published in the 1980 anthology The Spell of Conan (L. Sprague de Camp, ed.).

"The Asteroid Light"
Boardman's 1961 filksong, "The Asteroid Light" (to the tune of the sea chanty "Eddystone Light") has been reprinted repeatedly, in venues ranging from science fiction anthologies (the 1972 anthology Futures Conditional) to Sing Out magazine (V. 9, #1, p. 24) to collections of protest music (Glazer, Tom. Songs of Peace, Freedom and Protest. New York: David McKay, 1970). It has also frequently been discussed in papers on filk music.

He also wrote a regular column, "Science for Science Fiction", for the first twelve issues of Ares magazine.

Personal life
After having been a resident of the Flatbush neighborhood of Brooklyn, New York for almost half a century (his house was used as a set in Spike Lee's Malcolm X), Boardman now lives in Frederick, Maryland. Boardman's wife, Perdita, who was previously married to Ray Nelson, died on November 26, 2017 after a long battle with dementia.

References

1932 births
21st-century American physicists
Brooklyn College faculty
Diplomacy (game)
Iowa State University alumni
Living people
People from Flatbush, Brooklyn
Syracuse University College of Arts and Sciences alumni
University of Chicago alumni
Scientists from New York (state)
20th-century American physicists

John Boardman (physicist)


The Tic Code (também conhecido como Lessons in the Tic Code) é um filme de drama dirigido por Gary Winick e escrito por Polly Draper. Conta sobre uma mãe solteira, o relacionamento que ela forma com um músico de jazz que tem síndrome de Tourette e seu filho pequeno — um prodígio do piano — também com a síndrome. O músico e o garoto formam uma amizade, e o filme é vagamente baseado nas experiências do músico de jazz Michael Wolff, que forneceu sua trilha sonora. Draper, conhecida por seu papel em Thirtysomething, retrata a mãe; Gregory Hines interpreta o músico; e Christopher Marquette estrela como o menino.

A gravação principal ocorreu em 1997 na cidade de Nova Iorque. The Tic Code apareceu em vários festivais de cinema em 1998 e 1999, onde ganhou vários prêmios. Seu lançamento limitado nos cinemas dos Estados Unidos ocorreu em 4 de agosto de 2000 e um lançamento em DVD em fevereiro de 2001. A resposta da crítica ao filme foi geralmente favorável.

Enredo
O filme conta a história de um menino, Miles Caraday (Marquette), um prodígio do piano que tem síndrome de Tourette, e sua mãe divorciada Laura Caraday (Draper). Miles tem um amigo na escola, Todd (Desmond Robertson), que parece não se incomodar com a condição dele. Miles quer se tornar um pianista de jazz contra a vontade de sua instrutora, Senhorita Gimpole (Carol Kane). Em um bar local, Miles se torna amigo de um saxofonista de jazz, Tyrone Pike (Hines), que também tem síndrome de Tourette, mas aprendeu maneiras de esconder sua condição.

Produção
The Tic Code esteve em desenvolvimento por cinco anos antes de finalmente ser concluído. A gravação principal ocorreu em locações na cidade de Nova Iorque em 1997, com um orçamento de US$ 2 milhões. O filme foi dirigido por Gary Winick, que assumiu depois que o diretor original Norman René morreu durante a pré-produção. Foi escrito por Polly Draper, que também produziu ao lado de Karen Tangorra, Midge Sanford, Sarah Pillsbury e Larry Meistrich. Draper baseou o roteiro nas experiências com seu marido, o músico de jazz Michael Wolff, que tem síndrome de Tourette. O envolvimento de Wolff como co-produtor garantiu a cooperação do clube de jazz Village Vanguard, que concedeu permissão para usar seu nome e fotos externas do prédio. Herman Leonard emprestou sua coleção de fotografias de músicos de jazz famosos, e o clube de jazz Blue Note permitiu que seu nome fosse usado em panfletos do filme. Wolff forneceu a trilha sonora. Alex Foster também contribuiu para a trilha sonora em cenas de Hines tocando saxofone.

Lançamento
The Tic Code foi exibido no primeiro Festival Internacional de Cinema de Newport em junho de 1998. Posteriormente, foi exibido no Festival de Cinema de Wine Country em julho-agosto de 1998 e no Festival Internacional de Cinema de Hamptons em outubro de 1998. O filme também apareceu em vários festivais de cinema em 1999, incluindo o Vancouver Reel to Real Festival em 3 de março de 1999, o Festival Internacional de Cinema de Berlim e o Festival de Cinema de Giffoni. Em 2 de abril de 1999, foi ao ar na rede de televisão Starz. Os direitos de distribuição foram posteriormente adquiridos pela biblioteca de filmes Chaross Pictures, que compra filmes independentes que passaram por dificuldades financeiras, antes de ser vendida para Lions Gate Entertainment em maio de 1999. "The Tic Code" recebeu um lançamento teatral nos Estados Unidos em 4 de agosto de 2000. Arrecadou US$ 205 mil em nove cinemas e fechou em 5 de outubro de 2000.

Elenco
Gregory Hines interpreta Tyrone Pike, um saxofonista de jazz e namorado de Laura. Hines também estudou Wolff para imitar seus tiques e desenvolver o personagem. Durante as filmagens, Hines se comprometeu a passar um dia inteiro como uma pessoa portadora de Tourette; depois de ser encarado por um motorista de táxi, Hines refletiu que não havia considerado o quão embaraçoso poderia ser. Ele também estudou fitas de Alex Foster para aprender a dedilhar o saxofone.
Polly Draper interpreta Laura Caraday, uma mãe solteira.
Chris Marquette interpreta o filho de Laura, Miles Caraday, um jovem prodígio do piano com síndrome de Tourette. Marquette aprendeu a tocar piano com Wolff. Ele também estudou tiques com Wolff e assistiu a fitas de vídeo, incluindo o documentário Twitch and Shout, para aperfeiçoar sua técnica. Em preparação para o papel, Marquette praticou tiques em público.

O filme também apresenta Desmond Robertson como Todd, amigo de Miles; Carol Kane como Senhorita Gimpole, instrutora de música e professora de Miles; Robert Iler como Denny Harley, um valentão; Bill Nunn e Tony Shalhoub como garçons Kingston e Phil; Camryn Manheim como Sra. Lily Swensrut, uma das clientes de Laura; e James McCaffrey como Michael Caraday, ex-marido de Laura. Wolff aparece como engenheiro de som.

Prêmios e recepção
The Tic Code recebeu críticas geralmente favoráveis dos críticos de cinema. Rotten Tomatoes relatou que 77% dos críticos deram ao filme uma avaliação positiva, com base em 26 avaliações, com uma pontuação média de 6,6/10. No Metacritic, o filme recebeu uma pontuação média de 64, com base em 17 críticas.

Em 1998, o filme ganhou o Prêmio do Público de Longa-Metragem Mais Popular no Festival Internacional de Cinema de Hamptons. Também recebeu um prêmio de "reconhecimento especial" do júri do festival. Polly Draper ganhou o Prêmio Bronze Gryphon de melhor atriz no Festival de Cinema de Giffoni e Christopher Marquette ganhou o Prêmio Bronze Gryphon de melhor ator. Em 1999, o filme ganhou o Prêmio Urso de Cristal no Festival Internacional de Cinema de Berlim. O filme também levou o prêmio de Melhor Filme Geral no primeiro Vancouver Reel to Reel Festival.

Filmes de drama musical da década de 1990
Filmes de drama musical dos Estados Unidos
Filmes dos Estados Unidos de 1998
Filmes em língua inglesa
Filmes independentes dos Estados Unidos
Filmes independentes da década de 1990

The Tic Code


Teodoro Rojas Vera (Asunción, 23 de septiembre de 1877 - 3 de septiembre de 1954) fue un científico y botánico paraguayo. Fue hijo de José M. Rojas y de Dolores Vera, y cursó sus estudios primarios en Pilar y en Limpio.

En 1896, a la edad de 19 años, fue iniciado en el estudio de la Botánica por el Dr. Emil Hassler. Realizó importantes estudios y clasificaciones en diversas regiones del interior del país.

En 1897, se fue a Europa, estudiando en la Escuela de Artes y Oficios de Aarau, Suiza. De regreso al Paraguay desempeñó desde 1900 a 1915 el cargo de "Guardián" del Herbario Hassleriano. En 1916 es jefe de Botánica del Jardín Botánico de Asunción. Trabajó intensamente con el Instituto Miguel Lillo, Tucumán.

Recorrió así mismo las regiones limítrofes del Paraguay, a lo largo de los ríos Pilcomayo, Apa y Aquidabán, la región del Mbaracayú y el Guaira. En 1906 es incluido como miembro de la Delegación paraguayo-argentina Ayala-Krause, para el estudio del curso del Pilcomayo.

Trabajó inicialmente en el Jardín Botánico de Asunción, institución de la cual fue posteriormente Director.

Fue galardonado con el título de Dr. HC por la Universidad Nacional, fue condecorado con la Orden Nacional del Mérito, en 1952.

Falleció en septiembre de 1954.

Eponimia
Géneros
 (Asclepiadaceae) Rojasia Malme
 (Bignoniaceae) Rojasiophyton Hassl.
Especies

Referencias

Bibliografía utilizada
 "Cien vidas paraguayas". Carlos Zubizarreta
 "100 paraguayos del siglo XX". Colección de artículos publicados en Última Hora
 "Vida, personalidad y obras del Doctor Andrés Barbero". Ángel D. Sosa

Enlaces externos
 Sociedad Científica del Paraguay
 Extensa biblio del autor

Botánicos de Paraguay
Profesores de Paraguay
Exploradores de Paraguay
Escritores en español del siglo XX
Nacidos en Asunción

Teodoro Rojas


Donja Gračanica je naseljeno mjesto u sastavu općine Zenice, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH. Nalazi se na istočnoj obali rijeke Bosne, uz cestu M110/M17, nasuprot zeničke željezare.

Upravna organizacija
Godine 1981. pripojena je naselju Zenici (Sl.list SRBiH 28/81 i 33/81)

Povijest
Područje Donje Gračanice naseljeno je još u prapovijesti. Nađeni su arheološki nalazi na Humu i Bircu.

Stanovništvo
Prema popisu 1981. ovdje su živjeli:

 Muslimani - 1314
 Hrvati - 206
 Srbi - 82
 Jugoslaveni - 120
 ostali i nepoznato - 3
 UKUPNO: 1725

Izvor

Naselja u Zeničko-dobojskoj županiji
Zenica

Donja Gračanica


Blechnoideae,  potporodica papratnica u redu osladolike; dio porodice Blechnaceae. Ime je došlo po rodu rebrača (Blechnum)

Rodovi
 Struthiopteris Scop. (3 spp.)
 Brainea J. Sm. (1 sp.)
 Spicantopsis Nakai (3 spp.)
 Sadleria Kaulf. (6 spp.)
 Cleistoblechnum Gasper & Salino (1 sp.)
 Blechnidium T. Moore (1 sp.)
 Blechnopsis C. Presl (2 spp.)
 Lomaridium C. Presl (16 spp.)
 Lomaria Willd. (7 spp.)
 Icarus Gasper & Salino (1 sp.)
 Cranfillia Gasper & V. A. O. Dittrich (23 spp.)
 Blechnum L. (24 spp.)
 Austroblechnum Gasper & V. A. O. Dittrich (34 spp.)
 Neoblechnum Gasper & V. A. O. Dittrich (1 sp.)
 Oceaniopteris Gasper & Salino (8 spp.)
 Doodia R. Br. (19 spp.)
 Diploblechnum Hayata (6 spp.)
 Lomariocycas J. Sm. (17 spp.)
 Parablechnum C. Presl (66 spp.)

Izvori

Rebračevke

Blechnoideae


Tarhan, Solhan - Bingöl ili Solhan ilçesine bağlı köy
 Tarhan, Çorum - Çorum ili merkez ilçesine bağlı köy
 Tarhan, Arapgir - Malatya ili Arapgir ilçesine bağlı mahalle

Tarhan


مونتاغوي  هي إحدى مدن مقاطعة سيسكييوو، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 28 يناير، 1909.

مراجع

مدن في مقاطعة سيسكييو (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا

مونتاغوي (كاليفورنيا)


Putumayo () is a department of Southern Colombia.  It is in the south-west of the country, bordering Ecuador and Peru.  Its capital is Mocoa.

The word putumayo comes from the Quechua languages.  The verb p'utuy means "to spring forth" or "to burst out", and mayu means river.  Thus it means "gushing river".

History

Originally, the southwestern area of the department belonged to the Cofán Indians, the northwestern to the Kamentxá Indians, the central and southern areas to tribes that spoke Tukano languages (such as the Siona), and the eastern to tribes that spoke Witoto languages. Part of the Kamentxá territory was conquered by the Inca Huayna Cápac in 1492, who, after crossing the Cofán territory, established a Quechua population on the valley of Sibundoy, known today as Ingas. After the Inca defeat in 1533, the region was invaded by the Spanish in 1542, and from 1547 was administered by Catholic missions.

The current territory of Putumayo was linked to Popayan during the Spanish Colonial Period and in the first Republican decades belonged to the "Azuay Department", which included territories in Ecuador and Perú. Later a long process of territorial redistributions began:

 1831: Popayán Province.
 1857: Estado Federal del Cauca.
 1886: Cauca Department.
 1905: .
 1909: .
 1912: Comisaría Especial del Putumayo.
 1953: Department of Nariño.
 1957: Comisaría Especial del Putumayo.
 1968: Intendencia Especial del Putumayo.
 1991: Putumayo Department.

Municipalities

See also
Santuario Orito Indí-Andé Fauna and Flora Sanctuary
 Putumayo Genocide

References

External links
 Government of Putumayo official website
Territorial-Environmental Information System of Colombian Amazon SIAT-AC website

Departments of Colombia
States and territories established in 1991
1991 establishments in Colombia

Putumayo Department


Ha*Ash je američki glazbeni duo iz Lake Charles, Louisiana. Sastav je 2002. godine osnovao vokalist Hanna Nicole i Ashley Grace. Duo je najbolje poznat po singlovima "Lo aprendí de ti" i "Perdón, perdón".

Članovi sastava
Sadašnji članovi
 Hanna Nicole – glavni vokali, glasovir, guitar, klavijature, usna harmonika, mandolina (2002.–danas.)
 Ashley Grace – glavni vokali, glasovir, guitar, klavijature, melodika (2002.–danas.)

Sadašnji koncertni članovi
Mateo Aguilar – glasovir, klavijature (2005. – 2009., 2011.–danas.)
Ricardo Cortez – bas-gitara, guitar, bubnjevi, mandolina (2015.–danas.)
Rodrigo "Oso" Duarte – violončelo, bas-gitara, guitar (2015.–danas.)
Fernando Ruiz – bas-gitara, guitar (2015.–danas.)
Gerardo "Tito" Ruelas – bass, guitar (2018.–danas.)

Bivšikoncertni članovi
Maximiliano Borghetti Imerito – glasovir, klavijature (2003. – 2005.)
Celso Duarte – violina (2003. – 2007.)
Rodrigo Baills – guitar (2003. – 2014.)
Rick Jeschke Deliz – guitar (2008. – 2014.)
Uriel Natenzon – bas-gitara (2008. – 2014.)
Eddy Vega – bubnjevi (2008. – 2014.)
Lary Ruiz – bas-gitara, guitar (2015. – 2017.)

Diskografija

Studijski albumi
 Ha*Ash (2003.)
 Mundos opuestos (2005.)
 Habitación doble (2008.)
 A tiempo (2011.)
 30 de febrero (2017.)

Koncertni albumi
 Primera fila: Hecho realidad (2014.)
 Ha*Ash: En vivo (2019.)

Izvori

Vanjske poveznice
Službena web stranica

Američki glazbeni sastavi
Pop glazbeni sastavi

Ha*Ash


Lúðursvanur (Cygnus buccinator) er ein af 6 svanaategundum og er að finna í Norður-Ameríku. Tegundin er þyngsta fuglategund í Norður-Ameríku. Vænghaf fuglsins er 185 - 250 sm.

Árið 1933 var aðeins vitað um undir 70 einstaklinga á frjálsum vegum úti í náttúrunni en þá fundust nokkur þúsund í grennd við svonefnda Kopará í Alaska. Síðan þá hefur tegundin verið styrkt af mannavöldum á völdum svæðum í Bandaríkjunum og Kanada þannig í dag telur stofninn yfir 46.000.

Svanir

Lúðursvanur


Lucien-L'Allier ist eine U-Bahn-Station in Montreal. Sie befindet sich im Arrondissement Ville-Marie an der Kreuzung von Rue Lucien-L'Allier und Rue Argyle. Hier verkehren Züge der orangen Linie 2. Im Jahr 2019 nutzten 2.526.024 Fahrgäste die Station; dies entspricht dem 47. Rang unter den insgesamt 68 Stationen der Metro Montreal.

Bauwerk

Die vom Architekturbüro David, Boulva & Cleve entworfene Station sticht durch die außerordentlich große Höhe der Wände und die gewölbte Decke heraus. Ein zentraler Lichtschacht ermöglicht eine direkte Sichtverbindung vom schlichten Eingangspavillon an der Oberfläche hinunter zur Verteilerebene. Die Wandverkleidung aus braunen Ziegeln ergibt einen warmen Farbton und stellt eine Verbindung zur Bahnsteigebene her. Diese ist 27,1 Meter tief und besitzt zwei Seitenbahnsteige. Somit ist Lucien-L'Allier die am dritttiefsten gelegene Station der Montrealer Metro. Die Entfernungen zu den benachbarten Stationen, jeweils von Stationsende zu Stationsanfang gemessen, betragen 530,60 Meter bis Georges-Vanier und 381,60 Meter bis Bonaventure.

Es bestehen Anschlüsse zu zehn Buslinien und vier Nachtbuslinien der Société de transport de Montréal. Vom nahe gelegenen Bahnhof Lucien-L'Allier aus verkehren mehrere exo-Vorortseisenbahnlinien. Die Metrostation Lucien-L'Allier ist in die weitläufige Montrealer Untergrundstadt integriert. Unterirdisch zu Fuß erreichbar sind neben dem Bahnhof auch das Eishockeystadion Centre Bell, der ehemalige Hauptbahnhof Gare Windsor, der Wolkenkratzer 1250 René-Lévesque und die Metrostation Bonaventure.

Geschichte
Die Eröffnung der Station erfolgte am 28. April 1980, zusammen mit dem Teilstück zwischen Bonaventure und Place-Saint-Henri. Namensgeber der Station ist die Rue Lucien-L'Allier. Diese hieß früher Rue de l'Aqueduc und wurde zu Ehren von Lucien L'Allier (1909–1978) umbenannt, dem Chefingenieur des Grundnetzes der Metro und der Weltausstellung Expo 67. L'Allier verstarb, als sich die Station im Bau befand; eine Gedenktafel erinnert an ihn. Während der Planungsphase trug die Station die Bezeichnung Aqueduc.

Weblinks

 Seite der STM über die Station Lucien-L'Allier (französisch)
 Detaillierte Informationen zur Station Lucien-L'Allier (französisch)

Einzelnachweise

Station der Metro Montreal
Erbaut in den 1980er Jahren

Lucien-L’Allier (Metro Montreal)


→Kelimenin diğer anlamları için Opel (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
{| class="infobox" align="right" style="width:15em;"
|- style="text-align: center;"
!style="background: #ffff80;" colspan=3|OpelSyd Barrett Albümü
|- style="text-align:center;"
|colspan=3|
|- style="vertical-align:top;"
|Yılı
|colspan=2|1988
|- style="vertical-align:top;"
|Formatı
|colspan=2|LP / CD
|- style="vertical-align:top;"
|Türü
|colspan=2|rock
|- style="vertical-align:top;"
|Uzunluğu
|colspan=2|45:08
|- style="vertical-align:top;"
|style="padding-right:1em;"|Firma
|colspan=2|Harvest
|- style="vertical-align:top;"
|Prodüktör
|colspan=2| Syd Barrett, Peter Jenner, Malcolm Jones, Roger Waters, David Gilmour
|- style="text-align:center;"
!style="background: #ffffd0;" colspan=3|Klip Çekilen Şarkılar
|-
|colspan=3|
|- style="text-align:center;"
!style="background: #ffffd0;" colspan=3|Profesyonel Eleştiriler
|-
|colspan=3|
|- style="text-align:center;"
!style="background: #ffffb0;" colspan=3|Syd Barrett albüm kronolojisi
|- style="text-align:center; font-size:smaller;"
|style="width: 33%;"|Syd Barrett: The Peel Sessions  1987
|style="width: 33%;"|Opel  1988
|style="width: 33%;"|Octopus - Best Of Syd Barrett  1992
|colspan=3|
|- style="text-align:center;"
!style="background: #ffffd0;" colspan=3|Alternatif kapak
|-
|- style="text-align:center;"
|colspan=3|
|- style="vertical-align:top;"
|}Opel''', Syd Barrett'in yayınlanmamış ve eski şarkılarının değişik versiyonlarının bulunduğu bir albümdür. 17 Ekim 1988'de çıkmıştır. Şarkılardan "Swan Lee" ve "Lanky Part 1" Barrett'in solo olarak kaydettiği ilk şarkılardandır. Lanky şarkısının ikinci bölümü ise tam olarak hiçbir zaman bitmemiştir. Barrett, "Clowns And Jugglers" şarkısında o zamanın ünlü gruplarından Soft Machine ile çalışmıştır. Şarkı daha sonra ilk albüme Octopus olarak girecektir. Diğer şarkıları ise daha çok "Barrett" albümü döneminden kalmıştır.

Şarkı Listesi

 Opel
 Clowns and Jugglers
 Rats
 Golden Hair
 Dolly Rocker
 Word Song
 Wined and Dined
 Swan Lee (Silas Lang)
 Birdie Hop
 Let's Split
 Lanky (Part One)
 Wouldn't You Miss Me (Dark Globe)
 Milky Way
 Golden Hair (Instrumental)

1988 albümleri
Syd Barrett albümleri
Abbey Road Studios'ta kaydedilen albümler

Opel (albüm)


Benoît (ou Binidic) est un seigneur et ecclésiastique breton, comte et évêque de Cornouaille. Né vers 980, fils du comte Budic, il devient évêque de Cornouaille après 990 puis cumule l'épiscopat avec le comté de Cornouaille. Ses pouvoirs semblent plus affermis que ceux de son père. Il épouse la fille de l'évêque de Vannes, Orscand. Il déplace le siège épiscopal vers le centre actuel de Quimper. Il meurt à la fin du premier quart du . Son fils aîné, Alain Canhiart, devient comte de Cornouaille, tandis que le cadet, Orscand, reçoit la charge d'évêque.

Biographie

Évêque et comte
Benoît, né vers 980, est le fils de Budic, comte de Cornouaille dans le dernier tiers du , mort entre 1008 et 1019. Sa mère, la femme de Budic, est peut-être issue du lignage de Benoît, abbé de Landévennec.

Benoît est probablement un cadet, dont le nom de clergie montre qu'il est d'abord destiné à être uniquement un ecclésiastique. Il accède à l'épiscopat de Cornouaille après 990. On peut penser qu'il a été auparavant bénédictin, à l'abbaye de Landévennec. Si Budic peut planifier l'accession de son fils à l'épiscopat, c'est que son lignage a des droits à la détention de cette charge.

Peut-être à la suite de la disparition prématurée d'un héritier aîné laïc, Benoît cumule ensuite la charge d'évêque avec celle de comte de Cornouaille. Ce cumul des fonctions comtales et épiscopales entre les mains de Benoît n'est pas une appropriation indue, mais une opération préparée, en accord avec le duc de Bretagne  . Benoît porte donc le double titre de comes et episcopus parcium Cornubiensum. Cette titulature, qui insiste sur le territoire alors que son père, Budic, était appelé comes Cornubiensis « comte des Cornouaillais », suggère un accroissement des pouvoirs comtaux, sur la terre et non plus seulement sur les hommes. A cette époque, deux mots latins différents sont utilisés pour désigner la Cornouaille : Cornubia, utilisé par Benoît, qui semble avoir une signification plutôt politique et Cornugallia, qu'on retrouve dans la titulature de son fils Orscand, mot sans doute plus attaché à une autorité religieuse.

Vers 1008/1019, Benoît épouse Guigoedon, fille de l'évêque de Vannes Orscand le Grand. Ce mariage permet la perpétuation de la maison de Cornouaille et unit deux lignages issus de deux comtés voisins du sud de la Bretagne. Le frère de Guigoedon s'appelle Rudalt. Ces noms rappellent ceux de la puissante famille des Widonides, installée quelques décennies plus tôt dans la région. Les familles de Cornouaille et de Vannes sont toutes deux des soutiens des comtes de Rennes.

Benoît donne un domaine, autour de l'église de Gourlizon, à l'abbaye de Locmaria de Quimper. Il déplace sans doute le siège épiscopal dans le palais comtal, à Quimper proprement dit, au confluent du Frout, de l'Odet et du Steïr.

L'enracinement d'un lignage
Benoît et Guidoegon ont plusieurs enfants :
 le fils aîné, Alain Canhiart, dont le nom indique une volonté de la part de son père de lui transmettre le comté en rappelant le souvenir du roi Alain de Bretagne et du duc Alain Barbetorte, qui est comte de Cornouaille ;
 le cadet, Orscand, destiné par son nom à être ecclésiastique, qui est évêque de Cornouaille ;
 Periou, mort en 1064/1084, qui a pour fils Guegon de La Roche, sans doute La Roche-Piriou, sur l'actuelle commune de Priziac ;
Guethenoc;
Guerech;
 Avan, épouse d'Huelin d'Hennebont;

Vers 1025/1030, Benoît organise de son vivant le partage du pouvoir entre ses deux fils. Orscand est qualifié du titre d'évêque du vivant de son père. Comme son père Budic avant lui, Benoît, mourant, fait une donation en faveur de l'abbaye de Landévennec, probablement pour y être enterré.

Après la mort de leur père, Alain Canhiart et Orscand vont se marier. Ainsi vont naître deux lignages, l'un comtal, l'autre épiscopal. Leur père, Benoît, n'avait pas prévu ce cas de figure puisqu'il n'a pas organisé le mariage de son fils cadet. À la même époque, d'autres dynasties épiscopales se développent en ailleurs Bretagne, comme à Nantes ou à Rennes.

Références
.

Autres références

Bibliographie
   .

Articles connexes
Budic (comte de Cornouaille)
Alain Canhiart
Orscand de Cornouaille
Liste des évêques de Cornouaille
Liste des rois puis comtes de Cornouaille
Diocèse de Cornouaille
Cornouaille

Comte de Cornouaille au haut Moyen Âge
Évêque de Cornouaille
Personnalité bretonne du Xe siècle
Personnalité bretonne du XIe siècle
Noblesse bretonne
Évêque du Xe siècle
Évêque du XIe siècle

Benoît (comte et évêque de Cornouaille)


Kızılçukur, Balıkesir ilinin Bigadiç ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Balıkesir il merkezine 78 km, Bigadiç ilçesine 40 km uzaklıktadır.

Nüfus

Bigadiç'in mahalleleri

Kızılçukur, Bigadiç