Troçkizm, Marksizm'in Troçki'nin bakış açısıyla yorumlanmasıdır. Aynı zamanda 1917 Ekim Devrimi'nden sonra ortaya çıkmış bir ayrımı ifade eder. Sovyetler Birliği'nde "sol muhalefet" olarak örgütlenmiş, Troçki'nin kurduğu 4. Enternasyonal'le başlayarak günümüze kadar gelmiştir.

Troçkizm'in en önemli unsurları; özgürlüğü ortadan kaldıracak bir sistem olarak görülen "tek ülkede sosyalizmi" fikrinin reddi, dünya devrimi fikri, enternasyonalin gerekliliği, sürekli devrim ve Doğu Bloku ülkelerinin gerçek sosyalizm olmadığı fikirleridir.

İdeoloji

Troçki'ye göre, bir işçi devleti tek başına kapitalist güçlerin baskısına direnemezdi. Bu nedenle Troçki, sosyalizmin tek bir ülkede kurulmasının olanaksız olduğunu düşünüyordu. Troçki'ye göre kapitalist dünya ekonomisi farklı ülkelerin ekonomilerinin bir toplamı değil, bir bütünüydü. Bu nedenle Troçki, tıpkı Lenin gibi başta gelişmiş kapitalist ülkelerde olmak üzere tüm dünyada sosyalist devrimlerin gerçekleşmesini en öncelikli sorun olarak görmüştür.

Bu nedenle Troçki, 3. Enternasyonalin (Komünist Enternasyonal) zaman içinde işlevini kaybetmesini eleştirir. Buna karşılık Troçkistler 4. Enternasyonali kurarak dünya devrimi için mücadeleye devam ettiklerini ilan etmişlerdir.

Sovyetler Birliği'nin ekonomik-toplumsal yapısı Troçki'nin tezlerinde önemli bir yer tutar. Troçki, bu ülkede aslında sosyalizmin var olmadığını, başlangıçta işçi devleti olan bu rejimin yalnız kalması, iç savaş, devrimin geri kalmış bir ülkede gerçekleşmesi, bir bürokrasi katmanını oluşturduğunu ve işçi iktidarını deformasyona uğrattığı görüşündedir. Troçki, bürokrasinin kendi çıkarları için içte ve dışta devrimi yenilgiye uğratmak için çalıştığını ve bunu başardığı söyler. Stalin'i ise bürokrasinin bu dönemdeki lideri olarak görür.

Troçki'nin önemli kuramlarından birisi de sürekli devrimdir. Aynı isimde bir kitabı da bulunan Troçki, emperyalizm çağında geri kalmış ülke burjuvalarının oynaması gereken rolü de işçi sınıfının devralması gerektiği görüşündeyken devrimin kesintiye uğramadan dünyaya yayılması gerektiğini bu kuramıyla vurgulamaya çalışır.

Troçkizm, ekonomi-politik ve devlet kuramı konularında Marksizmin ilk haline sıkı sıkıya bağlıdır. Bu görüşler doğrultusunda Troçkistler, Sovyetler Birliği'nde bürokrasinin devrilmesi, devrimin dünyaya yayılması için mücadele etmişlerdir.

Tarih

1903-1917
Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi'nin (RSDİP) 1903'teki 2. Konferansında Lenin'in ve Martov'un başını çektiği iki ayrı eğilim arasındaki ideolojik ve örgütsel ayrılıklar doruk noktasına çıktı. Parti Lenin'in başı çektiği çoğunluk (Bolşevik) ve Martov'un başı çektiği azınlık (Menşevik) olmak üzere bölündü. Troçki, bu bölünmede Menşeviklerin tarafında bulundu. Daha sonra Menşevikler, Rusya'nın koşullarını öne sürerek burjuva partileriyle ittifak yapılmasına yanaşan yeni fikirleri ortaya atınca Troçki, Menşeviklerden ayrıldı.

1917 yılına kadar Troçki, Bolşevikler ve Menşeviklerin dışındaydı. Troçki, Sürekli Devrim adlı teorisinin ilk çekirdeğini oluşturan Sonuçlar ve Olasılıklar adlı broşürünü yazmış ve bu konudaki tezlerini geliştirmeye devam etmişti.

1917-1923
Şubat 1917'de gerçekleşen devrimle birlikte Rusya'da Çarlık rejimi sona erdi ve hükûmetin aciz kalmasından ötürü fiili bir demokratik rejim kuruldu. Önce burjuva-liberal Kadetler önderliğinde, sonra popülist-sosyalist Kerenski başkanlığında geçici hükûmetler kuruldu . Menşevikler Rusya'daki devrimin bir burjuva-demokratik devrim aşamasında olduğu gerekçesiyle bu hükûmetleri desteklerken; Bolşevikler (Lenin ülkeye dönükten sonra) geçici hükûmetin karşısında oldular.<ref>Bkz. Lenin, Uzaktan Mektuplar, Agora Kitaplığı, 2011 ve Lenin, Nisan Tezleri, Agora Kitaplığı, 2011.'</ref> Şubat devrimine karşı alınacak tavır, 1. Dünya Savaşına son verilmesi, devrimin daha da ileri götürülüp işçi sınıfı iktidarına varması konularındaki tartışmalar Troçki ve taraftarlarını Bolşeviklere yakınlaştırdı. Ve birleşme fikrini doğurdu. Nisan 1917'de Lenin'in ünlü Nisan Tezleri'ni yayınlamasıyla birlikte Troçki ve yaklaşık 4000 taraftarı Bolşevik Partiye katıldı.

Bu dönemde Geçici Hükûmet, halk desteğini hızla kaybediyordu. Ekim'de (Gregoryen takvime göre Kasım'da) bir devrim daha gerçekleşti. Geçici Hükûmet ortadan kalktı ve tüm iktidar Sovyetlerin eline geçti. Devrimin hemen ardından savaşa son verilmesi ve Almanya ile barış görüşmelerine gidilmesi konusu gündeme geldi. Görüşmeler için Troçki görevlendirildi.

Barış görüşmeleri, Lenin ile Troçki arasında fikir ayrılıklarına neden oldu. Lenin, hemen barış yapılması taraftarı olduğunu ilan etti ve barış yapılmazsa Almanya'nın SSCB'yi ortadan kaldırılabileceğini belirtti. Troçki ise Almanya'da devrimin yakın olduğunu ve içeriden yıkılacağını, görüşmelerin geciktirilmesi gerektiğini söylüyordu. 2 ay içinde Alman ordularının ilerleyişi Sovyetler Birliği'nin barış görüşmelerine oturmasına neden oldu ve Sovyetler Birliği savaştan çekildi. Troçki daha sonra deneyim Lenin'in haklı olduğunu gösterdi diyecekti.

1919'da ise eski rejimi geri getirmek isteyen Beyaz Muhafızlar, savaş ilan ettiler. Bu, iki yıl sürecek bir iç savaşın başlangıcıydı. Troçki bu sürede Kızıl Muhafızların komutanlığını üstlendi ve kısa sürede Kızıl Muhafızları büyük bir orduya dönüştürdü. İki yılın sonunda Beyaz Muhafızlar yenildi ve iç savaş sona erdi. Fakat SSCB ekonomisi büyük bir yıkıma uğradı.

1923-1929
Sovyetler'deki "sol muhalefet", Troçki önderliğinde 1920'li yıllar boyunca güç kazandı. 1928'de Stalin bu gelişmeye son vermek için Troçki'yi önce SSCB içinde sürgüne gönderdi ve yandaşlarını hapsettirdi. Buna rağmen sol muhalefetin faaliyetlerini gizlice sürdürmesi üzerine Troçki yurtdışına, sırasıyla Türkiye, Norveç ve Meksika'ya sürgüne gönderildi. Stalin, gücünün yettiğince, tüm dünyadaki komünist partilerden Troçkistlerin tasfiye edilmesini sağladı.

1929-1938
Troçki, gücünü pekiştiren Sovyet bürokrasisinin er ya da geç konumunu kalıcı hale getirmek için kapitalizme yöneleceğini iddia etmiştir. 1936 yılında Troçki'nin yazdıklarına göre çevresi kapitalist ülkelerle çevrili olan Sovyetler Birliği'ndeki dengesizlikler gittikçe artacak ve Sovyet bürokrasisi kapitalizme yönelmek zorunda kalacaktı. Troçkistler, SSCB'deki Glasnost ve Perestroyka hareketlerini, Troçki'nin bu kehanetinin gerçekleşmesi olarak yorumlamıştır.

Troçki, yozlaşmasına rağmen SSCB'nin varlığının yine de işçilerin çıkarına olduğunu ve kapitalist ülkelerin saldırılarına, karşı devrim girişimlerine karşı savunulması gerektiğini düşünüyordu. Buna bir de iki yıllık bir iç savaş eklenince ülke ekonomisi tamamen çöktü. Bu dönemde işçi sınıfı son derece güçsüz düştü, kırlara göç başladı. Örneğin ülkenin en gelişmiş sanayi merkezi Petersburg'un nüfusu 2.000.000'dan 500.000'e kadar düştü. Köylere göçen işçi sınıfı köylülüğe veya kır proleterlerine katılırken şehirlerde de küçük-burjuvanın güçlenmesine olanak sağladı. Bu yüzden, şehirlerdeki pek çok Sovyet hızla atomize oldu.

Durumu düzeltmek isteyen Bolşevikler, ilk önce ticareti canlandırmak için NEP'i (Novaya Ekonomicheskaya Politika- Yeni Ekonomi Politikası) devreye soktular. Bu politika, kapitalizme sınırlı da olsa izin veriyordu. Böylece köylünün elindeki tahılı satmasını ve kıtlığın yok edileceğini umuluyordu. Kırlarda hızla güç kazanan kulak [zengin köylülük] adını verdiğimiz sınıf, bu şartlar altında doğdu.

İşçi iktidarı hızla atomize olma sürecine uğrarken, işçi sınıfının yeniden güçlendirilmesi ve ülkenin sanayileşmesi ihtiyacı gündeme geldi. Fakat proje başarısızlığa uğradı, çünkü ülke yalıtık kalmıştı. Dışarıdan yardım alamıyordu. Bu şartlar altında bolşevik partisinde sağ eğilimler güçlendi. Daha sonra, bu sağ eğilimler parti yönetimini hızla ele geçirmeye başladılar. Böylece Stalin etrafında kenetlenen bir bürokrasi ortaya çıktı.

 Doğu Bloku'nun Sınıf Karakteri

Troçkistler çeşitli konularda farklı tavırlar almışlardır. Bunlardan en önemlisi SSCB, Doğu Avrupa, Küba, Çin, Kuzey Kore ve benzer rejimlerin değerlendirilmesidir. Troçkistler Doğu Bloku ülkelerini sosyalist olarak görmezler. Troçkistler bu konuda üçe ayrılırlar:1) Yozlaşmış İşçi İktidarları: Troçki'nin kendisi de bizzat bu fikri savunmuştur. (Fakat o dönemde sadece SSCB vardı) Bu görüşü savunanlara göre bu ülkelerde işçi iktidarı mevcuttur ama bürokrasi de bulunmaktadır. Bürokrasinin varlığı bu ülkelerde işçi iktidarı olduğu gerçeğini değiştirmez ama bu onun bozulmuş niteliğini gösterir. Bürokrasi mülkiyet ilişkilerine bakılırsa hiçbir mülkiyete sahip değildir, yine işçi sınıfı içinden çıkan sağ bir eğilimdir. Bürokrasi işçi sınıfı içinden çıkıyor, özel bir mülkiyete sahip olmuyor, ama politik iktidara sahip oluyordu. Doğrudan sömürmüyor, çalıyordu. Troçki bu görüşü ömrünün sonlarına doğru terk etmeye başlasa da genel olarak bu fikri savundu. Ardılları ise farklı fikirler önerdiler. Türkiye'de bu görüşü paylaşanlar: Devrimci İşçi Partisi, Sınıf Mücadelesi, Yeni Yol, Sosyalist Alternatif, Devrimci Marksist Kolektif, İşçi Demokrasisi Partisi, RED Dergisi.2) Devlet Kapitalizmi: Troçkist saflarda bu konuyu ilk dillendiren Tony Cliff oldu. Cliff'e göre bürokrasi, işçi iktidarını karşı-devrimle yıkmıştı ve kendini egemen sınıf olarak örgütleyerek kapitalizmi restore etmişti. Bunun için devleti yıkması gerekmemişti sadece devlet kontrolünde kapitalizmi yaratmıştı. Bu ülkelerdeki kapitalizm diğerlerindeki gibi özel mülkiyetçi değildi, devlet mülkiyetindeydi. Cliff'e göre bürokrasi işi artı-değer sömürüsüne vardırarak kendisini bir çeşit burjuvaya dönüştürmüştü. Türkiye'de bu görüşü paylaşanlar: DSİP, Antikapitalist Parti, İşçilerin Sesi, İşçi Sözü, Sürekli Devrim Hareketi.3) Bürokratik Diktatörlükler:' Bir kısım Troçkistlere göre ise iki görüş de yanlıştır. İşçi sovyetleri ve komiteleri bu ülkelerde ya yoktu ya da işlevsizdi. Tüm iktidar devletin elinde toplanmıştı. Öte yandan birden fazla sermayenin rekabet halinde olmayışı, bürokrasinin doğrudan karı ele almayıp devlet yoluyla kullanması her iki teoriyi de geçersiz kılıyordu. 1941'e gelindiğinde Marx'ın ekonomi-politik üzerine yazdığı Grundrisse adlı eser yayınlandı. Buradan anlaşıldığı kadarıyla, köleci ve feodal toplum biçimleri, istisnalar hariç Asya'da yaşanmamıştı. Burada, asyatik adı verilen farklı bir üretim düzeni mevcuttu. Ve bu doğu despotizminde, sovyetlerde olduğu gibi egemen sınıf bürokrasinin kendisiydi, ayrıca özel mülkiyet de yoktu. Böylece bürokrasinin de bağımsız bir sınıf olabileceği düşüncesi güçlenmiş oldu. 1970'lerde Osmanlı İmparatorluğu'yla da bağlarını kurarak İdris Küçükömer ve Asaf Savaş Akat bu teoriyi Türkiye'de ilk geliştiren isimler oldular.

 Sürekli Devrim
Sürekli devrim, Troçki'nin Marksizme yaptığı en önemli katkılardan biridir. Söz konusu teorinin gelişimi, Troçki'nin hayatının önemli bir bölümünü kapsar. Troçki sürekli devrim düşüncesini ilk önce Sonuçlar ve Olasılıklar broşüründe dile getirmiştir. Ekim Devriminin öncesinde ve sonrasında Troçki pek çok eserinde bu teoriyi tekrar tekrar şekillendirmiş, İstanbul'da kaldığı dönemlerde "Sürekli Devrim" adlı kitabını yazmıştır. İlerleyen dönemlerde özellikle de Çin üzerine yazdığı yazılarla Sürekli devrim teorisine son halini vermiştir.

Sürekli Devrim düşüncesine göre geri kalmış ülkelerde bile devrimin öncüsü işçi sınıfı olmalıdır. Burjuva devriminin gerekleri bile ancak ve ancak işçi sınıfı tarafından yerine getirilebilir. Demokratik görevleri yerine getirecek olan işçi sınıfıdır. Burjuva sınıfı gericileşmiş olduğu için bu görevleri yerine getirmez. Önce bir burjuva devrimi yapmaya gerek yoktur.

Elbette burada bahsi geçen fikir doğrudan sosyalizme geçiş değildir. Sürekli devrimle birlikte aşamalar birbirine geçer. Teorinin en önemli noktalarından biri; ister ileri bir kapitalist ülkede olsun, isterse gelişmemiş bir ülkede olsun, öncülük görevi sadece işçi sınıfınındır.

Fakat işçi sınıfı iktidarı ele alıp, bu gereklilikleri yerine getirmekle yetinemez. Devrim bu noktada tamamlanmaz, aksine yeni başlar. Devrim ulusal sınırlar içinde başlayacaktır ama ulusal sınırlar içine hapsolamaz; devrimin ayakata kalabilmesi için dünyaya yayılması gerekmektedir. Kapitalizm tek tek ülkelerde değil bütün dünya ölçeğinde devrilebilir.

Bu fikirler Sürekli Devrim Teorisinin özünü oluşturur.

 Troçkist Akımlar
 Mandelcilik
İkinci Dünya Savaşından sonra yeniden toparlanan Dördüncü Enternasyonal içerisinde Michel Pablo ve Ernest Mandel'in başını çektiği bir akım ortaya çıktı. Onlara göre, Stalinist partilerin içinde "devrimci unsurlar" bulunmaktaydı. Hatta bazı stalinist örgütler gerçekten de devrimciydi. Bu nedenle Troçkistler, Stalinist KP'lere "derin giriş"(sui generis entrizm) yapmalıydılar ve onların içinde çalışma yürütmeliydiler. Yine aynı çizgi o dönemde yeni ortaya çıkan Yugoslavya devletinin bürokratik olmadığını ve gerçek bir işçi devleti olduğunu söyleyebiliyordu(zaten bu nedenle Dördüncü Enternasyonal pek çok militanını Yugoslavya'ya yollamıştı) Böylece Dördüncü Enternasyonalin "her koşul altında işçi sınıfının partisinin bağımsızlığı" ve "stalinist, merkezci, sendikalist, ulusalcı ve benzeri akımlarla kesin olarak ayrılarak uzlaşmacılığı reddetme" ilkelerinden vazgeçilmiş oluyordu. Aynı zaman da SSCB ve benzeri bürokratik rejimlerin kapitalizm ile sosyalizm arasındaki bir "geçiş aşaması" olduğunu iddia ediliyordu.

Bunun dışında Pablo-Mandel akımı işçi sınıfı dışında devrim için yeni öncüler aramaya başlamışlardı ve ilk olarak ulusal kurtuluş hareketlerini buldular. Bu sebeple Cezayir Ulusal Kurtuluş Hareketine koşulsuz destek verildi hatta Cezayir'in bir "yarı işçi devleti" olduğu iddia edildi. Bunun yanlışlığı ise daha sonra kabul edilecekti. Daha sonra Küba'nın da bir işçi devleti olduğu ileri sürülecekti. En sonunda "bürokratik bir işçi devletinin, gerçek bir işçi devleti ile aynı işlevi görebileceği" iddiasında bulundular. Yeni kitle öncüleri düşüncesiyle gerillacılığa, ulusal kurtuluş hareketlerine, stalinist, merkezci partilere, eşcinsel ve feminist hareketlerine destek verildi. Bir-Sek'in Bolivya seksiyonu ülkede hızla yükselen işçi hareketini görmezden gelip gerilla mücadelesine koşulsuz bir biçimde katıldı ve Che'ye koşulsuz destek verdi. Che'nin öldürülmesinden sonra ise gerillalarla birlikte bütün Bolivya seksiyonu yok edilecekti. Yıllar sonra ise Bir-Sek gerillacılığın yanlış olduğunu kabul edicekti. Bir-Sek içindeki bütün seksiyonlar ise kendi bölgelerinde ve iç işlerinde tamamen serbest bırakılacaktı. Böylece Dördüncü Enternasyonalin tüzüğündeki "demokratik merkeziyetçilik" ilkesi fiilen terk edilmiş olacaktı. 1985 yılından itibaren SSCB'de başlayan Glastnost ve Perestroyka hareketleri ise Sovyetler Birliği'nin "bürokrasiden kurtarılması" ve "gerçek bir işçi iktidarına dönüşmesi" olarak kabul ediliyor; bu hareketlerin en sonunda yaşanan dağılma ise bir "işçi devrimi" olarak tanımlanıyordu. Hatta Mandel bizzat SSCB'ye seyahat edip Gorbaçov'u kutluyordu. Bu rejimlerinin çöküşünden sonra büyük darbe yiyen stalinist hareketlerden umut kesilecekti ve sosyal-demokrat hareketlerle işbirliğine girişilecekti. Zaten bundan yıllar önce Sri Lanka'da bir sosyal-demokrat parti olan NSSP seksiyonluğa kabul edilmişti.

Pablo-Mandel çizgisinin ortaya çıkışından sonra James P. Cannon tarafından yazılan "Dünyanın Dört Bir Yanındaki Troçkistlere Açık Mektup" ile buna tepki gösteren bazı bileşenler ayrılıp Dördüncü Enternasyonal'in uluslararası Komitesi(DEUK)ni kurdu. Daha sonra Cannon'un başını çektiği ABD seksiyonu Dördüncü Enternasyonal Uluslararası Sekreterliği(DEUS) ile tekrar birleşecek ve Dördüncü Enternasyonal Birleşik Sekreterliği(Bir-Sek)ni kuracaktı.

 Morenoculuk
Bu akım, ismini Nahuel Moreno'dan alır. 1940'lı yıllarda Arjantin'de Moreno'nun başını çektiği bir grup ile Marksist İşçiler Grubu'nu kuracaktı. Peronculuğu gerici ve sağcı bir akım olarak değerlendirmekle kalmayacak onu faşist olarak da tanımlayacaktı. Peronculuğa uzlaşmaz bir tutum izleyen Moreno aynı zamanda onu destekleyen CGT adlı sendika konfederasyonunun kapatılmasını istemek ve yükselen işçi hareketi CGT ve Peron'un kuyruğunda olduğu için polis hareketi olarak tanımlamak ve karşısında olmak gibi sekter bir davranış için de bulunuyordu. Günümüzde LIT-CI da bu çizginin sekter olduğunu kabul etmektedir. Fakat çok geçmeden birkaç yıl içinde aynı Moreno Peronculuğun en ateşli destekçisi olacaktı ve onun "sol kanadı" olarak tanımlayacaktı kendisini. 1958 yılında işçi hareketinin desteğini hızla yitiren Peron, sağcı Frondizi ile işbirliğine girişti. Bu durum, işçi hareketinin, sendika bürokrasisinin, sol grupların ve hatta Peroncuların büyük tepkisini çekerken sadece Moreno onu destekledi. 1958 seçimleri ise Peron açısından büyük bir yenilgiyle sonuçlandı.

Pabloculuğa sert eleştiler getiren Moreno aslında onlardan farklı yönelişlere girmedi. Küba Devrimi'ne kadar gerillacılığa karşı çıkan ve Castro'yu "goril" olarak tanımlayan Moreno daha sonra Castroculuğun savunuculuğunu yapacak ve gerillacılığa destek verecekti. 1969 yılında ise gerillacılığa tekrar karşı çıkmaya başladı. Burjuva anayasalcılığı destekleyen Moreno 19.yüzyıldaki Arjantin anayasasını savunmaya başladı. Bir halk cephesi kurulması fikrini savunarak Troçki'nin bu konuda savunduğu her şeyi pratikte reddetti. 70'lerde tekrar kurulan askeri diktatörlüğü "en demokratik askeri hükûmet" olarak tanımladı. Bu askeri hükûmetin İngiltere ile yaptığı savaştan yenilgiyle çıkmasından sonra büyüyen işçi hareketine katılmadı. Daha önce DEUK ve Bir-Sek içinde faaliyet göstermiş olan Moreno, kendi enternasyonali olan Uluslararası İşçiler Birliği-Dördüncü Enternasyonal(LIT-CI / UİB-DE)i kurdu. LIT-CI 1987'de Moreno'nun ölümünden sonra büyük bir krize girdi. Moreno, SSCB ve benzeri yozlaşmış bürokratik işçi devletlerinin çöküşünün emperyalizmle girdikleri ekonomik işikiler sonucu olacağını isabetli biçimde öngördü.

 Lambertcilik
Bu akım ismini Pierre Lambert'ten almıştır. Lambert Troçki'nin yaşadığı yıllarda Dördüncü Enternasyonal'e katılmış daha sonra DEUK saflarında bulunmuştur. DEUK'dan ayrılan Enternasyonalist Komünist Örgüt, 68 Fransa'sındaki olaylarda Kızıl Üniversite gibi sol sekter sloganları savunarak kendisini gençlik hareketine uyarladı. Bir dönem Moreno ile birlikte Enternasyonal kurma çabasına giren örgüt bu birlikteliği gerçekleştiremedi ve Moreno, kendi enternasyonalini kurdu.

 Cliffçilik (Uluslararası Sosyalist Akım)
Bu akım Tony Cliff'in teorilerini kabul etmektedir. Uluslararası Sosyalist Akım'ın diğer Troçkist akımlardan ayrıldığı en önemli nokta SSCB'nin sınıfsal analizidir. Akım dünya devriminin yenilmesi ve Rusya'daki iç savaş nedeniyle işçi sınıfının deklase olduğunu vurgulayarak, bu sayede bürokrasinin iktidara geldiğini savunur. SSCB'de iktidar işçi sınıfında değil, bürokrasidedir. Bu yüzden SSCB devlet kapitalistidir. Bu görüş ilk defa Cliff'in Rusya'da Devlet Kapitalizmi adlı kitabında dile getirmişlerdir.

 Diğer
Aslında yukarıdaki akımların hepsi kendisini "Troçkist" olarak görmektedir ama bunların dışında hayırlı ismi kullanan bir başka akım vardır. Bu akım yukarıdaki akımların hepsini pabloculuğun farklı fraksiyonları olarak değerlendirmektedir. İşçi sınıfının partisinin bağımsızlığını savunarak reformist olarak tanımladıkları pablocu, stalinist, merkezci, reformcu, gerillacı, sendikacı, ulusal kurtuluşçu hareketlerin hiçbiri ile ittifaka yanaşmaz, onların devrimcileşebileceğini düşünmez. Bu nedenle onlarla ittifaka yanaşmaz, işçi sınıfının marksist bir parti altındaki birleşik cephesini savunur. Yukarıda sayılan akımların hepsinin devrimcileştirilememesinin nedeninin ise onların sınıfsal, örgütsel yapılanmasında olduğunu ve kapitalizmin günümüzdeki durumunun bir sonucu olduğunu düşünür.

Bu akım, diğer akımlardan farklı olarak küreselleşmeyi reddetmez, küreselleşme ile küreselleşmecelik ideolojisini birbirlerinden ayırır. Küreselleşmenin insanlığa barış, huzur ve refah getirecek bir olgu olduğu iddiasına karşı çıkar. Küreselleşme dünya ekonomisinin hızla uluslararasılaşması, üretimin dünya çapında yeni teknolojilerle planlanması olgusudur, bu nedenlerle küçük burjuva sınıfının hızla mülksüzleşmesine ve işçi konumuna gelmesine neden olmaktadır. Bu durum kendisine küçük burjuva ve ulusal burjuva gibi sınıflara dayandıran ya da -bilerek veya bilmeyerek- küçük burjuva perspektife sahip olan pablocu, stalinist, merkezci, ulusal kurtuluşçu akımların hızla gerilemesine neden olmuştur. Ulusal kurtuluş hareketleri ve gerillacı hareketlerin emperyalizmle uzlaşmasına neden olmuştur.

Eleştiriler
Troçki ve Troçkizm gerek sağ, gerek sol ve gerekse liberal kesimden eleştiri almıştır. Sağ ve liberal kesimden gelen yeterince özgürlükçü olmama suçlaması Troçki'nin Kronstadt Ayaklanmasını şiddetle bastırmasına dayandırılır.

Sol kesimden gelen eleştiriler ise Stalin ile Tek ülkede sosyalizm konusunda yaşadığı fikir ayrılığını Sovyetler Birliğinin ekonomik ve siyasi yapısını değiştirmek adına sabotaj yapmaya vardırmasına dayanır. Sovyetler Birliği yönetimi ve Sovyetler Birliği Komünist Partisi (SBKP), Troçkizmin sabotajçı, casus ve faşizmin bir ajanı olduğunu belirtmiş ve buna yönelik propaganda yapmıştır. Dönemin SBKP Genel Sektereri Stalin konu hakkında şu görüşlere sahiptir;Armstrong, Terence, The Northern Sea Route: Soviet Exploitation of the North East Passage , ISBN 978-0521232630

 Ayrıca bakınız
Lev Troçki
Dördüncü Enternasyonal
Leninizm
Marksizm

 Kaynakça
 Sürekli Devrim- Lev Troçki/ Yazın Yayıncılık(Sonuçlar ve Olasılıklar'' da bu kitabın içine basılmıştır)
 http://www.wsws.org/tr/2008/jun2008/trot-j14.shtml
 http://www.wsws.org/tr/icfi.shtml
 http://www.wsws.org/tr/polemik/polemik.shtml
 SSS-Sosyalizm Sayı 9- Moreno ve Morenocluk
 Rusya'da Devlet Kapitalizmi- Tony Cliff
 http://www.marksist.com/ceviriler/dorduncu_enternasyonalden_istifa.htm
 http://www.internationalviewpoint.org/
 Stalin- Lev Troçki/Yazın Yayıncılık
 Yeni Yol- Lev Troçki/ Yazın Yayıncılık
 https://web.archive.org/web/20080805022900/http://www.litci.org/InicialES.aspx

Dipnot

Siyasi bölünmeler

Troçkizm


جبل القفزة  هو جبل يقع إلى الجنوب الشرقي من مدينة الناصرة، وله قمّتان متقابلتان، يبلغ ارتفاعه 397 م فوق سطح البحر، يطل على مرج ابن عامر وجبل طابور إلى الشرق. تعود تسمية الجبل لاعتقاد سكان الناصرة في عهد السيد المسيح، بأنه الجبل الذي حدثت فيه عجيبة اختفاء السيد المسيح حين قفز عنه واختفى من بينهم عندما لاحقوه.

ذكر هذا الجبل في العهد الجديد في (لوقا 4 : عدد 29-31) " فقاموا وأخرجوه خارج المدينة وجاءوا به إلى حافة الجبل الذي كانت مدينتهم مبنية عليه حتى يطرحوه إلى أسفل. أما هو فجاز في وسطهم ومضى وانحدر إلى كفر ناحوم مدينة من الجليل." وهو جبل صخري وبه آثار لدير قديم من العصور الوسطى، منحوته في الصخر. كما يوجد أيضاً بقايا بركة وقبور منحوتة في الصخر.ولقد اكتشفت الكنيسة القائمة عليه منذ العهود القديمة. لقد بنيت هذه الكنيسة أو هذا الدير تكريماً للسيدة العذراء وسميت «سيدة الخوف» ربما لأنها خافت على إبنها عندما اختفى، ولا يعرف إذا كان هذا الدير يمت إلى جبل القفزة بصلة.

في أوائل القرن التاسع لم يكن في الناصرة غير كنيسة واحدة خدم فيها 12 راهباً فقط. في نفس الوقت الذي خدم فيه 8 راهبات في دير جبل القفزة. أما في الحقبة الصليبية فلقد كتب بطلوس (1145): على بعد 1600 متر من الناصرة يوجد جبل يسمى «جبل القفزة». ولقد ذكر هذا الجبل من أغلبية السياح الذين زاروه بالرغم من وعورة الطريق ومن بعده عن الناصرة، ولكنهم قالوا: جاء في الإنجيل «ظهر الجبل المبنية عليه مدينتهم» وهذا القول لا يتلائم مع جبل القفزة، فجبل القفزة يواجه أو يقابل المدينة ويبعد عنها. لكن كواريسميو (1620) أعطى تفسيراً لذلك بقوله:«كلمة الجبل» ليس المقصود بها الجبل المبني عليه مدينتهم الناصرة وإنما ضواحيها. ولقد قال باجيتي بعد الحفريات الجديدة في سنة 1954 عن الناصرة بأنها كانت مدينة منثورة على تلة صغيرة إلى الشمال من كنيسة البشارة. وقيل عن المسيح، بأن أهل الناصرة حسدوه على حدّة ذكائه ونضوج عقله ولذلك أرادوا قذفه إلى الهاوية لكنه اختفى من أمامهم.
وفي اعقاب هذه التساؤلات والشكوك، أصبح الاهتمام يقل بهذا الجبل، كما توقفت المسيرة السنوية التي كان ينظمها الآباء الفرنسيسكان إلى هذا الجبل منذ عام 1970، حيث كان يسير وجهاء المدينة وجمع كبير من الكهنة والشعب على الاقدام في طرق وعرة لكي تقام الصلوات على قمة هذا الجبل الذي قدسه كل مسيحي في العالم.
كانت طائفة اللاتين يبتهجون بعيد جبل القفزة وكان الرهبان والاهالي يعدون العدة مسبقاً، فيحضرون المأكولات والفاكهة والنقولات ويوزعونها على الاهالي ويسيرون إلى الجبل في يوم الاثنين الذي يقع بعد الأحد الثالث من الصوم.
اما الروم والمسكوب الذين يكثر عددهم في عيد البشارة في 25 آذار شرقي وكانوا يزورون القفزة في هذا اليوم.
وفي أيام الصليبيين قيل بأن آثار اقدام وايدي المسيح كانت مطبوعة على صخرة هناك عندما امسك بها حتى لا ينزل إلى الهاوية. ولقد اكد هذا بروكهارد من جبل صهيون في سنة (1283) حين قال بأنه رأى علامات جسد المسيح وملابسه مطبوعة في ذلك المكان لكن احداً لم يثبت هذا القول.
في الجهة الغربية من الجبل يوجد مغارة استعملت كمنسك وعليها بنيت كنيسة العذراء، ولقد دارت الاقاويل حول هذه المغارة بانها استعملت كملجا لمريم ويسوع عند هروبه من الجبل بعد أن لحقه أهل المدينة.
وفي أعلى الوادي بين القمتين توجد «بلاطة العروس» التي ترتفع عن سطح البحر (1290) فدما و500 فدما فوق مرج ابن عامر.
يقال بان اسم جبل القفزة يطلق فقط على إحدى قمم هذا الجبل وهي القمة الغربية وهي منخفضة قليلا عن القمة الأخرى المقابلة لها والعمودية الشكل والتي تقوم الكنيسة عليها.
ويقول كاستون دي هاردي بان الرهبان الفرنسيسكان جددوا كنيسة سيدة الرجفة سنة (1888).

هذا المقال من كتاب تاريخ الناصرة للمؤرخة نهى زعرب قعوار

مراجع

تاريخ الناصرة
جبال فلسطين
معالم الجليل
معالم مسيحية
مقدسات مسيحية

جبل القفزة


Goth, 1970'lerin sonu 1980'lerin başında, Punk'tan etkilenerek doğan bir alt kültürdür.

Söylentilere göre Joy Division grubunun menajeri Anthony H. Wilson, pop gruplarına karşı Joy Division'ı Gothic olarak niteleyen ve bu alt kültüre bir nevi resmi ismini kazandıran kişi. Avrupa'yı yağmalayan Goth Kabileleri ile hiçbir ilgisi olmayan bu altkültür, Thatcher - Reagen döneminde yapmacık Anglo Saxon kültüre bir tepki olarak doğdu denebilir. Konservatzmin ve gelenekçiliğin dünyaya empoze edilmeye çalışıldığı, çok başarılı, mutlu, ve rahatsız edici her şeyi yok sayan bir toplumun karşısına, hayatın bütün ikilemleri ile karanlık ve aydınlık, iyilik ve kötülük, ölüm, depresyon, var oluşun anlamsızlığı gibi öğeleri bir nevi kutsayan bu altkültür ikilemler olmaksızın hayatın var olmayacağını kabul ederek, karanlık ve sıra dışı bir anlayışla kabullendiği bu ikilemleri kutsar. Tarihe, edebiyata, müziğe ve mitolojiye ilgi duyan, Afrodit'le beraber Medea'yı da kutsayan bu alt kültür, zamanla kendini kabul ettirdi. Goth kültürü sanatın her alanında kendi ilahlarını yarattı. Müzikte Sister of Mercy, Siouxsie and Banshees, Damned, The Cure, Nine Inc Nails, Mission, Fields of the Nephilim ve şu anda Ankara'da yaşayan Peter Murphy'nin grubu Bauhaus. Edebiyatta Lord Byron, Dante, Anne Rice ve Shelley gibi ölümü kutsayan şairleri, Edgar Allan Poe'nun gizemini seviyorlar. Sinemada ise Alman Ekspresyonist filmleri favorileri arasında en başı çeken Nosferatu, Bir Dehşet Senfonisi, The Cabinet of Dr. Caligari ve tabii ki Dracula. Kendi aralarında Fetish, Cybertech, Glitter, Antique gibi tarzlara ayrılırlar.

Dış bağlantılar
 Gothic resimler
 The Gothic Metal
 Goth Metal Turkey
 Goth Me!
 Goth Forever

Goth


مهرجان كاندا  هو مهرجان (ماتسوري) يقام في ضريح كاندا، طوكيو. يعتبر كاندا ماتسوري أحد ثلاث أكبر مهرجانات الشنتو في طوكيو.

بدأ المهرجان في القرن السابع عشر كاحتفال لانتصار توكوغاوا إياسو لانتصاره في معركة سكيغاهارا واستمر لإظهار نصر توكوغاوا في فترة إدو. الشكل الحالي من المهرجان يعقد لتمجيد الكامي في كاندا ميوجين.

يعقد المهرجان في يومي السبت والأحد الأقرب إلى منتصف شهر مايو كل عامين (في الأعوام الفردية) بالتبادل سنويا مع مهرجان سانّو.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرئيسي لمهرجان كاندا

ثقافة يابانية
شنتو
مهرجانات دينية في اليابان
مهرجانات في طوكيو
شنتو في طوكيو

مهرجان كاندا


Pleurocybella porrigens (Christian Hendrik Persoon, 1796 ex Rolf Singer, 1947), sin. Pleurotus porrigens (Christian Hendrik Persoon, 1796 ex Paul Kummer, 1871), din încrengătura Basidiomycota, în familia Marasmiaceae și de genul Pleurocybella, este clasificată între timp una din cele mai otrăvitoare ciuperci cunoscute, numită în popor aripi de înger. Această specie saprofită care crește în grupuri cu multe exemplare prin păduri de conifere pe cioturi și bușteni în putrefacție, deseori și pe crăci căzute și apoi acoperite de pământ, dar de asemenea în afară de ele parazitând pe scoarța de conifere. Ea se poate găsi în România, Basarabia și Bucovina de Nord de la câmpie la munte, din (iulie) august până toamna târziu, chiar iarna, înainte de primul ger serios.

Taxonomie

Din cauza frumuseții dar și vizionar fatalității (contând pentru zilele de azi) acestei ciuperci, ea a căpătat multe denumiri care în majoritatea lor pot fi neglijate ca și ultima, Pleurotellus porrigens, a autorilor Robert Kühner și Henri Romagnesi (1953).

Protagonistul speciei a fost, în anul 1796, savantul suedez Christian Hendrik Persoon la care s-au referit toți succesorii. În volumul 1 al lucrării sale Observationes mycologicae i-a dat numele Agaricus porrigens. Apoi acesta a fost redenumit, între altele de micologul german Paul Kummer în cartea sa Der Führer in die Pilzkunde ca Pleurotus porrigens (1871) și de cel francez, Lucien Quélet în opera sa Enchiridion Fungorum in Europa Media et Praesertim in Gallia Vigentium  ca Calathinus porrigens (1886).

Numele actual (2016) este Pleurocybella porrigens, hotărât de micologul german Rolf Singer în descrierea lui din jurnalul Mycologia Helvetica din 1947.

Descriere

 Pălăria: are un diametru de 3–10 (13) cm, este numai puțin cărnoasă, moale precum ușor elastică, prezentându-se în formă de ureche, scoică, limbă, respectiv petală, în tinerețe cu marginea răsfrântă în jos, pe măsura dezvoltări distorsionată, vălurită sau lobată și adâncită, fiind netedă și ascuțită. Corpurile fructifere sunt adesea imbricate. Cuticula este netedă, câteodată și ușor pâslită, negelatinoasă, albă ca zăpada sau fildeșul, la bătrânețe deseori albicios-gălbuie.
 Lamelele: sunt foarte dense și bifurcate precum tare decurente la picior, acoperidu-l aproape în permanență. Coloritul este alb, mai târziu cu tonuri gălbuie.

 Piciorul:  este foarte scurt și subțire, lărgit spre pălărie, fiind amenajat lateral de ea. Tija are aceeași culoare ca corpul fructifer.
 Carnea: este moale, destul de vâscoasă, elastică și subțire, fiind de culoare albă, cu gust și miros plăcut de ciuperci. Aproape niciodată este năpădită de viermi.
 Caracteristici microscopice: are spori rotunjori și netezi, hialini precum neamiloizi (nu se decolorează cu reactivi de iod), cu o mărime de 5-7 x 4,5-6,5 microni. Pulberea lor est albă.
 Reacții chimice: nu sunt cunoscute.

Toxicitate
Până nu demult Pleurocybella porrigens a fost considerată ciupercă comestibilă. Anul 2004 însă i-a schimbat acest statut: 59 de persoane din districte diferite ale Japoniei (ciuperca acolo numită Sugihiratake, care apăruse în număr mare după o ploaie îndelungată, fiind ulterior culeasă precum consumată foarte mult) s-au îmbolnăvit și au manifestat o encefalopatie acută la persoane cu probleme renale, iar dintre acestea, 17 persoane au decedat. Vârsta medie a celor decedați a fost de 70 de ani. Autopsiile au dezvăluit probleme cerbrale și renale la aceștia.

A fost primul caz de astfel de intoxicare (poate și din cauza incubației îndelungate, asemănătoare Cortinarius orellanus), după care a urmat iarăși o perioadă fără rapoarte, pentru ca în 2009 să se înregistreze în America un caz nou fatal în condiții similare, de astă dată un bărbat de 65 de ani.

Simptome
Primele semne se manifestă prin tremurat, tulburări de vorbire, slăbiciune a extremităților și deranjament al activității motorie a ochilor. În primele 3-8 zile se instalează treptat leziuni renale precum tulburări de conștiință și crize, însoțite în totdeauna de febră mare. Creierul suferă leziuni în cortexul cerebral cu febră encefalică, hiperoxie și lichid cefalorahidian inflamat, urmat de comă,  moartea survenind după ziua a 10-a de la începerea convulsiilor.

Toxine
Agentul toxic responsabil pentru aceste otrăviri nu a putut fi identificat până în 2010. Atunci a apărut un articol internațional în jurnalul Angewandte Chemie (International Edition). în care s-a susținut identificarea unui aminoacid rar și foarte instabil care a fost responsabil pentru intoxicațiile ce au cauzat decesele cu câțiva ani în urmă: Structurile de aminoacizi citotoxici izolați anterior din ciuperci motivaseră acest studiu, demonstrând existența unui aminoacid aziridin, numit Pleurocybellaziridine,  găsit în ele. Formele de esteri în pleurocybellaziridine sintetizat au fost utilizate pentru a confirma faptul că corpurile fructifere ale bureților conțin cantități mari ale acestei toxine. Mai mult, s-a arătat o toxicitate semnificativă față de șobolani. Nu există antidot cunoscut..

De asemenea, o altă posibilitate a fost sugerată pentru toxicitatea aparentă a ciupercii, anume posibilitatea, că nivelurile de cianură în ea ar putea fi suficient de mari pentru a fi toxice.

Rezumat
S-ar putea, că toxicitatea este legată de strat, pe care aripile de înger cresc (asemănător de exemplu Amanita muscaria care în Alsacia ca în Tirolul de Sud este cojită și apoi conservată după preparare în ulei sau oțet, fiind in altă parte a lumii foarte otrăvitoare). Astăzi (2016), ciuperca este atribuită oficial ciupercilor cu caracter letal. Din păcate se găsesc mereu "cunoscători de bureți" care tăgăduiesc pericolul. Dar timpul de incubație de 13-18 zile de la consumarea ciupercii, este un motiv pentru identificarea ei foarte dificilă, și probabil din acest motiv s-a considerat a fi comestibilă până în 2004 (asemănător Cortinarius orellanus, a cărui caracter mortal a fost dovedit de abia în 1952, fiind apreciat până atunci ciupercă delicioasă). Poate joacă și cantitatea precum frecventarea consumului un rol decisiv. Cum ar și fi, în interesul sănătății dumneavoastră precum rolului culinar foarte scăzut al acestui burete din cauza vâscozității și elasticității sale (astfel renumitul micolog italian Bruno Cetto l-a descris in oposiție cu Linus Zeitlmayr necomestibil deja în 1980), renunțați la consum.

Confuzii
Aripi de înger este, pricinuit formei sale extravagante și fiind negelatinos, destul de greu de confundat, de exemplu cu Cheimonophyllum sin. Pleurotus candidissimum (necomestibil), Crepidotus mollis (necomestibil), Panellus mitis (necomestibil) sau cu Pleurotus cornucopiae (comestibil), Pleurotus ostreatus var. florida (forma albă, foarte gustos), Pleurotus pulmonarius (comestibil), dar poate chiar și cu Cantharellus cibarius var. bicolor (foarte gustos), Craterellus melanoxeros sin. Cantharellus janthinoxanthus (foarte gustos), sau Rhodotus palmatus (necomestibil).

Specii asemănătoare în imagini

Note

Bibliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto: "Der große Pilzführer", vol. 1, Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna, Viena 1976, ISBN 3-405-11774-7
 Bruno Cetto: "Der große Pilzführer", vol. 3, Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna, Viena 1980, ISBN 3-405-12124-8
 Bruno Cetto: I funghi dal vero, vol. 5, Editura Arte Grafiche Saturnia, Trento 1986 ISBN 88-85013-37-6
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 René Flammer, Egon Horak: "Giftpilze – Pilzgifte, Pilzvergiftungen - Ein Nachschlagewerk für Ärzte, Apotheker, Biologen, Mykologen, Pilzexperten und Pilzsammler", Editura  Schwabe, Basel 2003, ISBN 3-7965-2008-1
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2</ref>
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4

Legături externe

 Aripi de înger, film

Marasmiaceae
Ciuperci otrăvitoare
Ciuperci parazite
Ciuperci saprofite
1796 în știință

Pleurocybella porrigens


An Muhlenbergia xanthodas in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Robert Soderstrom. An Muhlenbergia xanthodas in nahilalakip ha genus nga Muhlenbergia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Muhlenbergia

Muhlenbergia xanthodas


The Bureau for Paranormal Research and Defense (the B.P.R.D. or BPRD) is a fictional organization in the comic book work of Mike Mignola, founded by the United States and United Kingdom governments, charged with researching the occult, paranormal and supernatural, and defending against their dangers. The B.P.R.D. originally appeared in the Hellboy comics and has since been a major part of its expanded universe.

In 2002, Dark Horse Comics launched the B.P.R.D. comic series, and in 2014 the Hellboy and the B.P.R.D. series.

Fictional organization history
The B.P.R.D. was founded in 1945 by Professor Trevor Bruttenholm to combat various occult threats uncovered in operations against Nazi Germany. It initially had strong links to the United States Army Air Forces and was based at a military airbase in New Mexico, but in 1947 later relocated to a custom built facility in Fairfield, Connecticut. It maintains strong links to various branches of the US military to this day. It is a private organization that receives funding from several major governments (mostly the United States and United Kingdom, although other countries including Canada, Japan, France, and Italy have been mentioned).

Professor Bruttenholm served as director until the late 1950s when he stepped down to return to field work. The current director is Dr. Thomas Manning. Over the years, the Bureau has added several agents with "enhanced skills" to its ranks including Hellboy in 1952, Liz Sherman in 1980, and Abe Sapien in 1981.

The B.P.R.D. is a well known and respected organization that has excellent relations with most international governments and United States government agencies, with the exceptions of China and the CIA.

The Plague of Frogs Cycle
The Bureau was the United States' only defense against an onslaught of frog creatures (originally featured in Seed of Destruction). Though the "frogs" began operating on the East Coast, they spread west on both sides of the US-Canada border. To cut costs, the Bureau moved from its traditional headquarters in Connecticut to an abandoned research facility in Colorado. This facility was last used to house Nazi scientists who defected to America after World War II. As such, the facility contains vast quantities of secret files that the B.P.R.D. has yet to explore.

The frog monster invasion reached its peak during the events of The Black Flame during which a Neo-Nazi madman adopted the persona of the World War II era supervillain the Black Flame and insinuated himself as the leader of the frogs. Together they raised the gigantic Katha-Hem (one of the Ogdru Hem, the 369 spawn of the Ogdru Jahad) which ran rampant across the American heartland until Liz Sherman used an ancient artifact to amplify her pyrokinetic powers a thousandfold. After Katha-Hem was destroyed, the frog monsters dragged the Black Flame into a vast pit and the invasion appeared to come to an end.

A series of incidents—featured in The Warning, The Black Goddess, and King of Fear—saw the Bureau threatened by both an alliance of the frogs, the Black Flame, and creatures from the Hollow Earth, united to bring about an apocalypse and the birth of a new human race; and also the villain Memnan Saa, who abducted Liz in an attempt to use her powers to conquer the Earth so he could prevent the Apocalypse. This crisis saw half of Munich destroyed, the Bureau discredited in the eyes of the American military, and Abe Sapien revealed to be an example of the next stage of the frog's evolution. Finally, Liz Sherman exhausted all of her powers in destroying the underworld alliance. This inadvertently caused massive volcanic disasters across the world, devastating Malaysia and causing the destruction of Borneo (wiping out the nations of Indonesia and Brunei), and also causing the rise of a large, immobile monster in California, spewing out a gas across America and Mexico that mutates people. In the wake of this new crisis, the United Nations Security Council drafted the Bureau to work directly for them, with "blank cheque" funding.

A vision of the future shown in King of Fear showed the apocalypse had triumphed over this larger, more heavily armed B.P.R.D.

The Hell on Earth Cycle

In the wake of the events of King of Fear, the world enters an apocalyptic era as natural disasters and vicious monsters crawl out of the Earth. Society is pushed to the brink of madness as many new cults arise to worship the creatures, while other supernatural forces begin shifting their plans in response to the global chaos. The B.P.R.D. agents face their own struggles during this time - Johann claims revenge on Ben Daimio for the destruction of his new body, while Abe is shot in the head by a panicked psychic girl named Fenix. Fortunately for the B.P.R.D., they gain new allies as well in the form of the Russian Special Sciences Service (S.S.S.), with their director Iosif Nichayko.

Unfortunately, Zinco and the last remnants of Project Ragnarok inadvertently resurrect a new and more powerful Black Flame, who proceeds to take control of New York and reawaken many slumbering Ogdru Hem all over the globe. Abe recovers from his near-fatal wound in time to see the world in an even worse state than last he saw, and he goes AWOL from the B.P.R.D. to go on a journey of self-discovery. Liz regains her powers and rejoins the B.P.R.D., while Johann transfers his spirit into the WWII Sledgehammer suit and together they fight the Ogdru Hem as they run rampant. Eventually they take on the new Black Flame in New York, but their victory only proves hollow as one of the seven Ogdru Jahad lands in Kansas, spawning an army of Ogdru Hem as it tears its way across the land. Johann ends up sacrificing himself to defeat the dragon, paralyzing all the Ogdru Hem around the world and giving the world a moment of peaceful respite.

B.P.R.D. Agents

Enhanced Talents Taskforce
 Hellboy / Anung Un Rama, Cambion (a half-Demon)
 Abraham Sapien, amphibious man
 Elizabeth Sherman, pyrokinetic
 Roger the Homunculus, artificial human
 Johann Kraus, ectoplasmic physical medium
 Captain Benjamin Daimio, were-jaguar
 Panya, ageless mummy
 Fenix Espejo, psychic
 Ted Howards (Gall Dennar), warrior with a Hyperborean sword
 Susan Xiang, psychic
 Josephine T. Gant, psychic
 Garrett Omatta, psychic

Human Agents
 Professor Trevor Bruttenholm, former director (deceased)
 Dr. Tom Manning, director
 Dr. Kate Corrigan, liaison to enhanced talents agents
 Dr. Howard Eaton, occult specialist, assistant to Prof. Bruttenholm
 Professor James Henry O'Donnell, occult specialist
 Andrew Devon, field agent
 Sal Tasso, field agent
 Carla Giarocco, field agent
 Ashley Strode, exorcist and field agent
 Pauline Raskin, former field agent
 Joseph Vaughn, field agent
 Rebecca Gervesh, field agent
 Agent Nichols, field agent
 Agent Enos, field agent
 Rachel Turner, London field agent

Allies
 Sir Edward Grey, Witchfinder, a witch hunter who had his own spin-off series
 Lobster Johnson, a vigilante ghost
 Michael Mathers, also known as The Visitor, an extraterrestrial assassin sent to Earth to kill Hellboy
 Alice Monaghan, a young woman, who was kidnapped by fairies as a baby, then saved by Hellboy, retained some magical abilities and now works as a psychic
 Iosif Nichayko, a Russian zombie super soldier and Director of the Russian Special Sciences Service
 Daryl Tynon, a human hunter who was turned into a wendigo
 Varvara, a little girl possessed by a demon and former director of the Special Sciences Service

Publication history

The Bureau made its first appearance in the pages of the Hellboy miniseries Hellboy: Seed of Destruction (4 issues, March–June 1994) and was a major part of the comic until Hellboy leaves the B.P.R.D. at the end of Conqueror Worm. At this point the B.P.R.D. series began, following the agents of the B.P.R.D. such as Abe Sapien, Liz Sherman, Roger and Johann Krauss.

B.P.R.D. was once considered a "series of miniseries", with each story reading as a stand-alone story easily enough, but over time, an overarching story began to develop. When a new story cycle began, the series was retitled B.P.R.D.: Hell on Earth, then two years later when the series hit its 100th issue, it was restructured as an ongoing monthly comic. This was done for many reasons, most notably to make the reading order simpler to the uninitiated.

Stories
B.P.R.D. began as a series of miniseries, but it also had an ongoing numbering on the inside cover of its issues. For the 100th issue the internal numbering shifted to the front cover as the series became a monthly ongoing comic.

Collected editions

B.P.R.D. trade paperbacks
Most of the B.P.R.D. comics have been collected by Dark Horse as trade paperbacks:

B.P.R.D. Vampire trade paperbacks
In all ways this appears to be another regular B.P.R.D. trade save for the details on the spine that indicate it is the first in a new line. Only one has been published so far, but there are plans for more in the future.

B.P.R.D. Hell on Earth trade paperbacks
There is also a series of trade paperbacks collecting the Hell on Earth cycle:

B.P.R.D. The Devil You Know trade paperbacks

There is also a series of trade paperbacks collecting The Devil You Know cycle:

Omnibus editions
Dark Horse have also released a series of omnibus editions:

In other media

Films
The Bureau appeared in the 2004 film Hellboy and its 2008 sequel Hellboy II: The Golden Army, both directed by Guillermo del Toro, where it differs from the agency in the comics.
In the film it is a secret United States Government agency, created by Roosevelt to combat Hitler's growing mastery of the occult, and strongly affiliated with the FBI. Professor Bruttenholm claims that the BPRD fought the Occult Wars that ended in 1958 with the death of Adolf Hitler.
Several personnel are federal agents, including Manning and new character Special Agent John Myers whilst the director is still Professor Bruttenholm, who refers to the bureau as "the ones who bump back", in reference to "things that go bump in the night".
The BPRD uses the motto "In Absentia Luci, Tenebrae Vincunt", Latin for "In the Absence of Light, Darkness Prevails"—though this motto is grammatically incorrect—Luci should read "Lucis" for the desired meaning.
In Hellboy II: The Golden Army, the Bureau's existence is confirmed when Hellboy reveals himself to the media after battling vicious tooth-fairies. The film reveals there is a German branch where Johann was stationed until he became the new director of the US branch.
 In the 2019 reboot, the Bureau is a public multinational agency.
It is hinted that the base may be related to military base Area 51 as the number 51 appears on the walls.

Television
The B.P.R.D. Declassified was a TV special that aired on the FX in 2004.

Roleplaying game
The B.P.R.D. appeared in the Hellboy Sourcebook and Role Playing Game.

In popular culture
 In the film Blade II, Blade's young assistant, Scud, wears a shirt bearing the B.P.R.D. logo. Guillermo del Toro, who directed Blade II, is a fan of Hellboy, and later he directed the film adaptation and its sequel.
 In the comic shop in The Big Bang Theory, the B.P.R.D. comic is prominently and repeatedly featured.
 In the show Hawaii 5-0 a B.P.R.D. Hell on Earth: New World poster is on the wall of Dr. Max Bergman's (played by Masi Oka) apartment.

See also
Similar organizations
Bureau 13
Vector 13
Delta Green
SCP Foundation

References

External links

Hellboy
Dark Horse Comics titles
Horror comics
2002 comics debuts
Characters created by Mike Mignola
Fictional government investigations of the paranormal
Fictional paranormal investigators
Fictional occult and psychic detectives


Dangote steht für:
 Aliko Dangote, nigerianischer Unternehmer, Inhaber der Dangote Group
 Dangote Group, größtes Industriekonglomerat in West-Afrika und eines der größten Unternehmen in Afrika

Dangote


Anne Caroline Ballingall McIntosh, Baroness McIntosh of Pickering (born 20 September 1954) is a British politician who has been a life peer since 2015.

A member of the Conservative Party, McIntosh represented the Thirsk and Malton constituency in the House of Commons as its Member of Parliament (MP) from 2010 to 2015, having been the MP for Vale of York from 1997, as well as previously a Member of the European Parliament (MEP) from 1989 to 1999. McIntosh was not reselected by her Thirsk and Malton constituency association on 31 January 2014, although she continued to represent the Conservative Party in Parliament until the 2015 general election.

She was given a life peerage in the 2015 Dissolution Honours and created Baroness McIntosh of Pickering, of the Vale of York in the County of North Yorkshire, on 6 October. Since October 2015, she has sat in the House of Lords.

Early life
Born in Edinburgh, the daughter of a Scottish doctor father and Danish mother, Anne McIntosh was educated at Harrogate Ladies College in North Yorkshire and at the University of Edinburgh where she read Law, graduating in 1977 as LLB. She also pursued post-graduate studies at the University of Aarhus in the Jutland region of Denmark.

In 1978, she became a trainee at the European Community (EEC) Competition Directorate, before joining Didier and Associates in Brussels in 1979 as a legal advisor. She trained for the Scottish Bar in Edinburgh from 1980, being admitted to the Faculty of Advocates in June 1982. She worked as an advocate with the Community Law Office in Brussels, before becoming a political advisor to the European Democrats group in the European Parliament in 1983 until 1989.

European Parliament
After an unsuccessful attempt at a UK Parliamentary seat (1987 general election at Workington), where she was defeated by the sitting Labour MP Dale Campbell-Savours, McIntosh was elected for Essex North East at the 1989 European Parliament election and later for its successor seat of Essex North and Suffolk South at the 1994 election. She served as a Member of the European Parliament until she stood down at the 1999 elections.

Career in the Commons

for Vale of York

McIntosh was elected to the House of Commons in the 1997 general election for the Vale of York which she won by a comfortable 9,721 majority and held the seat without difficulty until it was abolished in 2010. She was promoted to the Opposition frontbench in 2001 as Spokesperson for Culture, Media and Sport and has since held a number of front bench positions including Transport (2003–2005), Foreign Affairs (2005), Work and Pensions (2005–2007), and Environment, Food and Rural Affairs (2007–2010), though never at Shadow Cabinet level. McIntosh was elected as Chairman of the Environment, Food and Rural Affairs Select Committee in 2010. In 2014 she received wide acclaim for her "robust chairmanship" and "tackling the establishment head on".

After boundary changes agreed in 2006, the Vale of York constituency was divided up leaving no obvious successor; the seat most closely associated was Thirsk and Malton which was the successor to Ryedale, held since 1987 by John Greenway. McIntosh and Greenway went head-to-head for the newly created seat. On 18 November 2006, the newly formed Thirsk and Malton Conservative Association chose McIntosh as their candidate for the ensuing general election.

Expenses
Following an inquiry by Sir Thomas Legg into parliamentary expenses, Anne McIntosh was asked to repay £948. In her statement, she welcomed the lead in expenses reform from David Cameron, despite being one of only 21 Conservative MPs to vote against expenses reform on 4 July 2008.

for Thirsk and Malton

Following the death of UK Independence Party candidate John Boakes, the 2010 election in Thirsk and Malton was delayed until 27 May, some three weeks after the rest of the country. McIntosh won being returned to Parliament with a majority of 11,281.

After the 2010 election, McIntosh was not appointed a Minister from her shadow portfolio, but was elected Chair of the Environment, Food and Rural Affairs Select Committee. She was also elected Chair of the all-party parliamentary groups on Denmark, South Africa, Water, Floods and Environmental Quality.

As Chairman of the EFRA Committee, McIntosh has worked on: the EU Council Directive on the Welfare of Laying Hens, EU Common Fisheries Policy, the Farming in the Uplands Report and the CAP after 2013 report.

During 2010/11, McIntosh had been campaigning for the reopening of Ryedale Ward at Malton Community Hospital following its temporary closure as part of a pilot scheme. McIntosh secured an adjournment debate in the House of Commons on 17 November 2010 on the decision-making processes for closing hospital wards. In the run up to the budget, McIntosh tried to campaign for both a fair fuel stabilizer and a remote rural fuel duty rebate for North Yorkshire. Although McIntosh secured a debate, which took place on Tuesday 15 February, on introducing a potential fuel duty stabilizer and rebate for remote rural areas, it did not feature in the Budget. McIntosh had campaigned for the safety of some constituents living along the A64. She had been campaigning for better road safety and road speed measures in the local villages of Rillington, East Heslerton and West Heslerton.

Issues with local party and deselection

In August 2009, the local Conservative Party attempted to deselect McIntosh as their Parliamentary Candidate. McIntosh won the vote, which was held in Malton. Following this, she was elected as the new MP for Thirsk and Malton.

In January 2013, it was reported that the Conservative local party 'Executive Committee' had voted not to reselect McIntosh automatically as the Parliamentary Candidate for the next general election.

On 31 January 2014, it was announced that McIntosh had lost a vote of confidence, and therefore was not reselected and would not be the Conservative candidate in Thirsk and Malton at the next election.

Following the result, Conservative Home speculated that McIntosh might stand as an Independent candidate in 2015. In March 2015 McIntosh publicly announced that she would not be standing as an Independent and would be standing down from Parliament as Member of Parliament for Thirsk and Malton in May 2015.

Career in the Lords
McIntosh was given a life peerage in the 2015 Dissolution Honours and created Baroness McIntosh of Pickering, of the Vale of York in the County of North Yorkshire, on 6 October. Since October 2015, she has sat in the House of Lords.

Personal life
Anne McIntosh married John Harvey in September 1992 in County Durham, and they have a house in the constituency near to Thirsk.

An accomplished linguist, she speaks six languages: English, Danish, French, German, Italian and Spanish.

See also
 Clan Mackintosh

References

External links
Website
Anne McIntosh Conservative Party profile
Thirsk & Malton Conservatives Local Party Website

1954 births
Living people
Politicians from Edinburgh
Scottish people of Danish descent
People educated at Harrogate Ladies' College
Alumni of the University of Edinburgh
Aarhus University alumni
Conservative Party (UK) MEPs
Conservative Party (UK) MPs for English constituencies
Female members of the Parliament of the United Kingdom for English constituencies
Members of the Faculty of Advocates
UK MPs 1997–2001
UK MPs 2001–2005
UK MPs 2005–2010
UK MPs 2010–2015
20th-century women MEPs for England
MEPs for England 1989–1994
MEPs for England 1994–1999
Conservative Party (UK) life peers
Life peeresses created by Elizabeth II
UK MPs who were granted peerages
21st-century British women politicians

Anne McIntosh


Pont de Sèvres () is a station of the Paris Métro on line 9, serving as its western terminus. It is located near the pont de Sèvres, which is a bridge on the Seine connecting to Sèvres.

History

The station opened on 3 February 1934 with the extension from Porte de Saint-Cloud station. It was the first extension of the métro network beyond the limits of Paris. Hence, it is one of the first three stations to provide service to the inner suburbs of Paris (along with Billancourt and Marcel Sembat).

In 1943, during an Allied air raid aimed at destroying the Renault factories at Boulogne-Billancourt (on Seguin Island), the bombs missed their targets and caused 300 deaths, including 80 around the station, partially destroying it.

In 2017, construction started on line 15's station and is expected to open in 2025 as part of the Grand Paris Express project and is currently projected to open in late 2025 as of August 2021. The underground station will be located on the bank of the Seine.

In 2019, the station was used by 5,048,247 passengers, making it the 79th busiest of the Métro network out of 302 stations.

In 2020, the station was used by 2,651,763 passengers amidst the COVID-19 pandemic, making it the 69th busiest of the Métro network out of 305 stations.

In 2021, the station was used by 3,430,203 passengers, making it the 83rd busiest of the Métro network out of 305 stations.

Passenger services

Access
The station has 3 accesses:

 Access 1: Forum Pont de Sèvres Île Seguin
 Access 2: quai Alphonse Gallo Sous-Préfecture des Hauts-de-Seine
 Access 3: rue de Bellevue

Station layout

Platforms
The station has a particular arrangement specific to the stations serving or had served as a terminus. It has three tracks and two platforms. The side platform serves as the arrival platform while the island platform serves as the departure platform. However, during off-peak hours, arriving trains may be directed to the island platform where the passengers can then get off. A luminous display on the platform indicates the side of the platform the next train will depart from.

Other connections
Since 2 July 1997, the station has been served by tramway T2 via the nearby Musée de Sèvres tram station on the Seine's left bank.

The station is also served by the following bus networks:

 RATP bus network: lines 169, 171, 179, 291, 426, and 467
 Vélizy Vallées bus network: lines 40 and 42
 Hourtoule bus network: line 17
 SAVAC bus network: line 39.34
 Noctilien: lines N12 and N61

Nearby

 Manufacture nationale de Sèvres (National Ceramics Museum)
 Parc de Saint-Cloud

Gallery

References

External links

Paris Métro stations in Boulogne-Billancourt
Railway stations in France opened in 1934

Paris Métro line 9
Paris Métro line 15

Pont de Sèvres station


Inundações e deslizamentos de terra ocorreram na região Nordeste do Brasil, em 2022. Sua causa foram as chuvas que atingiram principalmente o estado de Pernambuco, mas também Sergipe, Alagoas, Paraíba e Rio Grande do Norte. Os volumes de precipitação superaram a média histórica mensal em várias cidades em apenas três dias.

Causas
Um fenômeno meteorológico denominado Ondas de Leste ou Distúrbios Ondulatórios de Leste resulta em um forte calor na costa do continente africano, e provoca um distúrbio nas correntes de ventos e pressão, que afeta a costa leste da região Nordeste. Da costa africana ao Nordeste esses ventos transportam umidade que causam fortes chuvas e temporais nessa região.

Por estado

Pernambuco

Pernambuco foi o estado mais atingido. Entre os dias 28 e 29 de maio, a cidade do Recife esteve em alerta vermelho do Instituto Nacional de Meteorologia (Inmet) — o que significa volume de precipitação alto (mais de 60 mm por hora ou 100 mm em um dia) e grande possibilidade de acidentes. Em 24 horas, a Região Metropolitana do Recife, a Zona da Mata e o Agreste de Pernambuco registraram precipitações de mais de 100 milímetros.

Os municípios de Itapissuma e Itaquitinga registraram mais chuva, das 6h de 27 de maio até 6h de 28 de maio, do que o total previsto para todo o mês de maio. Recife, Olinda, Jaboatão dos Guararapes, São Lourenço da Mata, Igarassu e Abreu e Lima e ao menos outros doze municípios registraram chuvas de mais de 200 mm em 24 horas.

O número de mortos só no Grande Recife alcançou 128. Apenas no Jardim Monte Verde, no bairro do Ibura (zona sul do Grande Recife), ao menos 21 pessoas morreram. Além disso, outras 4 mil pessoas ficaram desabrigadas por conta das chuvas.

Alagoas
O estado também foi impactado pelas fortes chuvas, com mais de 10 mil pessoas desabrigadas e outras 3 mil desalojadas. Choveu na capital Maceió, mais de 250 mm de precipitação o que superou a média histórica mensal do local. Ao menos 33 municípios do estado estão em estado de emergência.

Reação governamental

Estadual

O governador de Pernambuco, Paulo Câmara, antecipou a nomeação de 92 novos soldados do Corpo de Bombeiros Militar de Pernambuco para reforçar o trabalho de socorro às vítimas das chuvas e liberou 100 milhões de reais para as operações de salvamento. O governo decretou situação de emergência, assim como 14 municípios da região metropolitana do Grande Recife e também solicitou o apoio do Comando Militar do Nordeste para o serviço de busca e salvamento. A prefeitura de Recife abriu escolas e creches para receber as famílias que necessitam.

Federal
No dia em que ocorreu a tragédia o presidente Jair Bolsonaro expressou as suas profundas condolências para com as famílias das vítimas, e disponibilizou 1 bilhão de reais para ajuda emergencial e para reconstrução de casas. Ele também prometeu enviar o exército para improvisar uma Ação Cívico-Social à comunidades afetadas. Em 30 de maio de 2022, o presidente sobrevoou o local da tragédia em um helicóptero, mas não conseguiu aterrissar devido à instabilidade do solo.

Ver também
Inundações e deslizamentos de terra no estado de São Paulo em 2022
Enchentes e deslizamentos de terra em Petrópolis em 2022
Enchentes na Bahia e em Minas Gerais em 2021–2022
Desastres naturais no Rio de Janeiro em março–abril de 2022

Ligações externas

Enchentes no Brasil
Deslizamentos de terra no Brasil
Desastres no Brasil em 2022
2022 em Pernambuco
Enchentes em 2022
2022 em Alagoas

Inundações e deslizamentos de terra no Nordeste do Brasil em 2022


Šarena perunika (išarana perunika; lat. Iris variegata), zeljasta cvjetnica iz porodice perunikovki. Izvorni areal ove vrste je središnja i jugoistočna Europa pa do u Ukrajinu. To je rizomatski geofit i prvenstveno raste u umjerenom biomu.

Raste na otvorenim kamenitim područjima i među šikarama i u svijetlim šumama. Promjenjive visine, obično 30-45 cm, ali ponekad i manje, barem u divljini. Listovi 1-3cm široki, istaknuto rebrasti. Cvjetovi 5-7 cm u promjeru, blijedožuti

Izvori

Perunika
Flora Hrvatske
Flora Europe
Flora Ukrajine

Šarena perunika


Tomáš Zíb (* 31. Januar 1976 in Písek, Tschechoslowakei) ist ein ehemaliger tschechischer Tennisspieler.

Karriere
Zíb feierte zunächst auf der Challenger Tour Erfolge. Im Einzel gewann er in seiner Karriere sieben Titel sowie vier weitere im Doppel. Auf der ATP World Tour feierte er 2006 in Valencia seinen größten Erfolg, als er mit David Škoch im rein tschechischen Finale Lukáš Dlouhý und Pavel Vízner besiegen konnte. Er stand außerdem ein weiteres Mal in Acapulco im Finale. Bei Grand-Slam-Turnieren kam er weder im Einzel noch im Doppel über die zweite Runde hinaus.

In den Jahren 2005 und 2006 wurde Zíb dreimal für die tschechische Davis-Cup-Mannschaft nominiert. Er verlor im Erstrundenspiel 2005 gegen Argentinien sowohl sein Einzel als auch sein Doppel. Im anschließenden Relegationsspiel gegen Deutschland unterlag er gegen Nicolas Kiefer und Tommy Haas im Einzel. Erst 2006 gegen Marokko gelang ihm sein erster Sieg im Davis Cup: Er gewann beide Einzel. 2009 spielte er letztmals regelmäßig Tennisturniere.

Erfolge

Einzel

Turniersiege

Doppel

Turniersiege

ATP World Tour

ATP Challenger Tour

Finalteilnahmen

Weblinks

Davis-Cup-Spieler (Tschechien)
Tscheche
Tschechoslowake
Geboren 1976
Mann

Tomáš Zíb


جاك ماركيت هو مبشر يسوعي ومستكشف فرنسي (1 يونيو 1637 - 18 مايو 1675) وهو أول فرنسي يعبر نهر مسيسيبي عام 1673 وقاس أغلب طوله مع لويس جولييه.

ولد ماركيت في 1 يونيو 1637 في لاون في فرنسا وذهب إلى كيبك عام 1666 ودرس اللغات الهندية وأُرسل لبناء إرسالية في سول سان ماري ورافق الهنود وذهب إلى سان إغناس في ميشيغان حيث أسس إرسالية هناك عام 1671، وتركها في منتصف مايو 1673 مع لويس جولييه حيث تم تفويضهما من الكونت دو فرونتناك حاكم فرنسا الجديدة ليكتشفوا مصب نهر الميسيسبي حيث رحلوا غربا نحو غرين باي في ويسكنسن وذهبا نحو نهر فوكس إلى نهر ويسكنسن ودخلوا الميسيسبي في 17 يونيو ووصلوا حتى مصب نهر أركانساس فعرفوا أن الميسيسبي يصب في الأراضي الإسبانية المعادية وفي منتصف يوليو رجعوا عبر نهر إلينوي ووصلوا إلى غرين باي.

في عام 1674 رجع لهنود الإلنوا حيث أسس إرسالية ولكنه علق في الشتاء وخيّم هو واثنان من رفاقه في موقع شيكاغو الآن ما يجعلهم أول بيض يعيشون هناك ووصل إلى الهنود في الربيع ولكن المرض أجبره على التراجع حيث وصل للجانب الشرقي لبحيرة ميشيغان في طريقه إلى سان إغناس ثم مات في مصب نهر سمي نهر بير ماركيت أو الأب ماركيت وتوفي في 18 مايو عام 1675.

حياته الباكرة
ولد ماركت في لاون، بفرنسا، وتلقّى تعليمه بمدارس يديرها قساوسة يسوعيون، وفي عام 1656م التحق بالنظام اليسوعي وقضى عشر سنوات في الدراسة بفرنسا، وفي عام 1666م أرسل منصِّرًا إلى فرنسا الجديدة، وهي مقاطعة فرنسية بشمالي أمريكا.

قضى ماركت عامين في فرنسا الجديدة يتعلم اللغات الهندية، وفي عام 1668م أنشأ إرسالية نصرانية بين هنود أوتاوا بمنطقة سول سانت ماري التي أصبحت حالياً أونتاريو بكندا. وفي عام 1669م ذهب ماركيت إلى الإرسالية النصرانية للقديس إسْبرت التي تقع على بحيرة سوبيريور، وعمل بين هنود هورن وأوتاوا. وفي عام 1671م انتقل معهم إلى الإرسالية النصرانية للقديس أجناس ببحيرة ميشيغان الشمالية.

كان الهنود يتكلمون كثيراً عن نهر كبير يسمى المسيسيبي، وهي كلمة تعني النهر الكبير في لغتهم، ولم يُعرف إلا القليل عن جغرافيا شمالي أمريكا في ذاك الوقت، وقد اعتقد ماركت وآخرون أن النهر قد يصب في المحيط الهادئ.

الاكتشاف
كان اللواء الحاكم الكونت لويس دي فرونتيناك، حاكم فرنسا الجديدة، يعتقد أن نهر المسيسيبي قد يكون طريقاً سهلاً إلى الشرق الأدنى للتجارة. وفي عام 1673م أرسل لويس جولييه ليعرف مكان النهر ويقتفي مجراه، وقد تعلم ماركت بعضاً من اللغات الهندية، لذا اُختير ليرافق جولييه.

وفي شهر مايو 1673م، أبحر ماركت وجوليت وخمسة رجال آخرون من سانت أجناس في زورقين طويلين، وقاموا بالتجديف متجهين صوب جنوب بحيرة ميشيغان إلى نهر فوكس، متجهين إلى ما يسمى الآن بنهر وسكنسن. وعلى مصب نهر وسكنسن شاهدوا نهر المسيسيبي.

قام المكتشفون بالتجديف عبر المسيسيبي، وأدركوا أنه يجري جنوباً، ورأوا أنه من المحتمل أن يصب في خليج المكسيك بدلاً من المحيط الهادئ، وكانوا يقابلون العديد من الهنود الأصدقاء على طول الطريق، ولكن عندما وصلوا إلى مصب نهر أركنساس تقابلوا مع هنود أعداء، وأخبر أحد الهنود الأصدقاء ماركيت بأن البيض يعيشون في الجنوب البعيد على النهر، وقد أدرك المكتشفون أن هؤلاء البيض قد يكونون الإسبان الذين استقروا على طول خليج المكسيك. خشي ماركت وجوليت من أن يهاجمهما الهنود والإسبان، وقفلوا عائدين بالزوارق بحكم معرفتهم بمجرى النهر.

أبحرت البعثة في نهر المسيسيبي إلى نهر إيلينوي. ومن هناك إلى نهر كنتاكي، وسافروا برًّا منه إلى نهر شيكاغو، ثم إلى بحيرة ميشيغان، حيث استغرقت هذه الرحلة نحو خمسة أشهر.

الرحلة الأخيرة
في عام 1674م بدأ ماركت رحلته من غرين باي في وسكنسن من أجل إنشاء إرسالية نصرانية بين هنود كاسكاسا في منطقة أوتاوا، بولاية إلينوي. وهناك مرض ماركت وقضى فصل الشتاء في كوخ على نهر شيكاغو، ووصل إلى غايته في ربيع 1675م، ولكن ساءت صحته، فبدأ رحلته إلى سانت إجناس؛ للحصول على المعونة الطبية، ولكنه مات في الطريق.

انظر أيضًا
 جامعة ماركيت

مصادر وكتب
 1978 Encyclopedia Britannica
 Jolliet 1645-1700
 مغامرات الأب ماركيت واكتشافاته، لجيم كجلغارد (Jim Kjelgaard)، عام 1951. ترجمة محمَّد علي الشهابي، إصدار «مطبعة الأيام» في دمشق.

روابط خارجية

مراجع

جاك ماركيت
أشخاص من جامعة ماركيت
أشخاص من فرنسا الجديدة
أشخاص من لاون
رومان كاثوليك فرنسيون
مدافن في ميشيغان
مستكشفو كندا
مستكشفون فرنسيون
مستكشفون فرنسيون من أمريكا الشمالية
مستكشفون من الولايات المتحدة
مواليد 1637
مواليد في لاون
مؤسسو مدن
وفيات 1675
وفيات بسبب الزحار
وفيات في ميشيغان
يسوعيون فرنسيون في القرن 17

جاك ماركيت


is a village in Saihaku District, Tottori Prefecture, Japan.  , it had an estimated population of 3,955 in 1277 households and a population density of 860 persons per km2. Its total area is .

Geography
Hiezu faces the Miho Bay on the Sea of Japan and is surrounded on three sides by the city of Yonago. The town has three districts: Hiezu, Tomiyoshi, and Imayoshi. Hiezu sits at east the mouth of the Hino River (), which crosses much of western Tottori Prefecture before emptying into the Sea of Japan. The village sits on low, damp, sandy land. 57% of the area of Hiezu is arable.

Neighbouring municipalities
Tottori Prefecture
Yonago

Demography
As per Japanese census data, this is the population of Hiezu in recent years.

History
Hiezu, unlike other areas of Tottori Prefecture, has no evidence of ancient settlements. The area was inhospitable to early settlement due to coastal flooding and its sandy soil. The area of present-day Hiezu appears in a Heian-period dictionary compiled in 934, the Wamyō Ruijushō, as part of the village of Mino in Aimi District. Hiezu became part of the Kayashima shōen estate after this period, but all three areas of the village were destroyed by fire in 1571 in a regional conflict during the Sengoku period (1467 – 1573). By 1617 the village came under the control of the Ikeda clan, which controlled Hiezu as part of the Tottori Domain through the Edo period (1603 – 1868). The present-day village of Hiezu was formed by the merger of the villages on Hiezu, Tomiyoshi, and Imayoshi in 1889. The residents of Hiezu rejected a referendum on a merger with the city of Yonago in 2006. Hiezu, despite its small size, is the only village in Tottori Prefecture and remains an autonomous municipality.

Government
Heizu has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral village council of 10 members. Heizu, collectively with the other municipalities of Saihaku District, contributes three members to the Tottori Prefectural Assembly. In terms of national politics, the village is part of Tottori 2nd district of the lower house of the Diet of Japan.

Economy
The economy of Heizu is based commerce. The raising of tulips is a local speciality

Education
Heizu has one public elementary schools and one public junior high schools operated by the town government, although the junior high school is actually located within the borders of neighboring Yonago. The village does not have a high school.

Transportation

Railway
The village does not have any passenger railway service. The nearest train station is Hōki-Daisen Station which is served by both the San'in Line and Hakubi Lines of JR West.

Highways

References

External links

Hiezu official website

Villages in Tottori Prefecture
Populated coastal places in Japan

Hiezu, Tottori


Peter Hartmann Neuber (* 13. März 1937 in Berlin-Wilmersdorf; † 1. November 2013 in Göttingen) war ein deutscher Politiker der SPD. Er war von 1975 bis 1990 Oberbürgermeister der saarländischen Kreisstadt Neunkirchen.

Leben
Von Beruf Jurist, war Peter Neuber vom 1. November 1967 bis zum 9. November 1969 im niedersächsischen Landesdienst tätig. Danach wechselte er in den Bundesdienst, wo er wechselnde Positionen innehatte, unter anderem Ministerialrat im Bundesbauministerium und Leiter des Referates Durchführung des Städtebauförderungsgesetzes. Am 19. Dezember 1975 wurde er Oberbürgermeister von Neunkirchen. In seine Amtszeit fielen vielfache strukturelle Änderungen in Neunkirchen: zum einen die Teil- und später endgültige Stilllegung der Neunkircher Hütte, die Grundsteinlegung und Eröffnung des Einkaufszentrums Saarpark-Centers, sowie vielfache Bauvorhaben, darunter das Neunkircher Bürgerhaus. Teil seines Engagements war auch die Städtepartnerschaft mit Lübben im Spreewald. 1987 empfing Peter Neuber den aus Wiebelskirchen stammenden Erich Honecker, damals Vorsitzender des Staatsrats der DDR. Honeckers Heimatbesuch wurde damals von der Öffentlichkeit mit Spannung verfolgt.

1988 gewann Neunkirchen den Wettbewerb "Bürger, es geht um deine Gemeinde" des Bundesbauministeriums.

Neben seinem Engagement als Oberbürgermeister war er als Aufsichtsratsvorsitzender der NVG, der Gemeinnützigen Siedlungsgesellschaft GmbH (GSG) und der Wirtschaftsförderungs Saar Ost/Westpfalzgesellschaft tätig. Zudem war er Präsident des Neunkircher Verkehrsvereins und stellvertretender Aufsichtsratsvorsitzender der Kommunalen Energie- und Wasserversorgung AG (KEW) und der Sparkasse Neunkirchen, sowie im Verwaltungsausschuss des Arbeitsamtes.

Regional war er als Präsident des Saarländischen Städte- und Gemeindetages, bundesweit als Mitglied des Hauptausschusses des Deutschen Städtetages tätig. Im Saarland war er in verschiedenen Gremien der kommunalen Versorgung vertreten.

Nach seiner Dienstzeit als Oberbürgermeister war er von 1990 bis 1994 als Staatssekretär im niedersächsischen Finanzministerium tätig. Von 1994 bis 1996 leitete er die Immobilienverwaltung eines Krankenhauskonsortiums des Landes Niedersachsen. 1996 bis 2001 war er Alleingeschäftsführer der Landesnahverkehrsgesellschaft Niedersachsen. Seit 2001 war Peter Neuber im Ruhestand. Er starb am 1. November 2013 nach längerer Krankheit.

Neuber war verheiratet. Er hatte eine Tochter und zwei Söhne.

Der westliche Ast der Lindenallee in Neunkirchen (gesehen von der Kreuzung Gustav-Regler-Straße/Westspange) wurde am 10. Juli 2014 ihm zu Ehren in Peter-Neuber-Allee umbenannt.

Trivia
Peter Neuber pflegte zumeist einen Querbinder, eine "Fliege" zu tragen. Die saarländische Mundartbezeichnung für Fliege ist "Migg" (Mücke). So erhielt Neuber bald den Spitznamen "Migge-Pitt", unter dem er dann im Saarland bekannt war.

Literatur

Einzelnachweise

Oberbürgermeister (Neunkirchen, Saar)
Staatssekretär (Niedersachsen)
SPD-Mitglied
Deutscher
Geboren 1937
Gestorben 2013
Mann

Peter Neuber


Georgi Tsvetkov (en ), né le  à Sofia est un footballeur international bulgare. Il évoluait au poste d'attaquant.

Biographie

En club

Georgi Tsvetkov commence sa carrière avec le Spartak Sofia en 1964.

En 1969, il devient joueur de l'Akademik Sofia.

De 1970 à 1977, Tsvetkov évolue sous les couleurs du Levski Sofia.

Avec le Levski, il est sacré Champion de Bulgarie à deux reprises en 1974 et en 1977. Il remporte également trois Coupes de Bulgarie en 1971, 1976 et 1977.

En 1977, Tsvetkov rejoint le Spartak Varna. Il raccroche les crampons en 1978.

En compétitions européennes, il dispute au total 1 match pour aucun but inscrit en Coupe des clubs champions, 4 matchs pour un but marqué en Coupe des vainqueurs de coupe et 8 matchs pour un but inscrit en Coupe UEFA.

En équipe nationale

International bulgare, il reçoit 10 sélections pour un but marqué en équipe de Bulgarie entre 1967 et 1972.

Son premier match a lieu le  contre la Pologne en amical (victoire 3-2).

Il inscrit deux buts le  lors d'un match amical contre la Yougoslavie (victoire 6-1).

Tsvetkov fait partie de l'équipe de Bulgarie médaillée d'argent aux Jeux olympiques 1968. Il dispute trois matchs lors de la compétition dont la finale perdue contre la Hongrie.

Il dispute les qualifications pour le tournoi olympique de 1972, il marque un but contre l'Espagne (match nul 3-3) le .

Son dernier match en sélection a lieu le  contre l'Union soviétique en amical (défaite 0-1).

Entraîneur

Il poursuit une carrière d'entraîneur après sa carrière de joueur, dirigeant notamment le Levski Sofia en 1996.

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Footballeur international bulgare
Médaillé d'argent olympique bulgare
Footballeur aux Jeux olympiques d'été de 1968
Joueur de l'Akademik Sofia
Joueur du PFK Levski Sofia
Entraîneur bulgare de football
Naissance en septembre 1947
Naissance à Sofia

Georgi Tsvetkov


Isla de San Secondo o San Segundo (en italiano: Isola di San Secondo) es una pequeña isla desierta ubicada en la Laguna de Venecia, al norte de Italia.

En 1034 la familia Baffo construyó una iglesia y un convento de monjas benedictinas, con la tarea de mantener una imagen sagrada de San Erasmo. El nombre actual data de 1237, cuando las reliquias de San Segundo (Secondo) fueron traídas aquí desde Asti. En 1533, los benedictinos fueron sustituidos por los dominicos y en 1566 se convirtió en un Lazareto (Estación de cuarentena para viajeros). A partir de 1569, después de un incendio en el arsenal de Venecia, la República de Venecia instaló aquí un almacén de pólvora.

En 1806 los dominicos, fueron expulsados a raíz de la conquista napoleónica de Venecia.

Véase también
 Geografía de Italia
 Geografía de Europa

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Islas de la laguna de Venecia

Isla de San Secondo


Lucho en familia, producción original de  Azteca 7 en colaboración con "Corazón Films", fue una serie de televisión de género sitcom mexicana. Creada y producida por Marcel Ferrer y Víctor Sariñana. Fue estrenada el 28 de marzo de 2011 y solo tuvo una temporada.

Fue interpretada por Rodolfo Arias, Martha Mariana Castro, Israel Amezcua, Tatiana Martínez y Dalí González. La teleserie fue emitida en México por Azteca 7, en Estados Unidos por Azteca América y en Guatemala por Azteca Guatemala. El 27 de mayo de 2011 se emitió el último capítulo de la primera temporada.

Sinopsis

La serie, que se desarrolla a lo largo de 36 Episodios, nos presenta la historia de Lucho, un luchador retirado que debido a problemas económicos debe retomar su carrera como luchador para alimentar a su numerosa familia.

Lucho Corona, es padre de familia ejemplar, esposo devoto, yerno incomprendido y astro retirado de la lucha libre profesional. Hace diez años, Luchó lesionó accidentalmente en el ring a Ramiro, ese amigo incondicional que solía convertirse en su más acérrimo rival en cuanto se ponía la máscara de «El Titán». Las secuelas de la lesión provocaron el retiro prematuro de ambos: uno por los achaques y otro por la culpa. El Rayo Escarlata, nombre con el que todos conocían a Lucho en los cuadriláteros, prometió nunca volver a pelear después de aquel fatídico día.

Al inicio de la historia, las penurias económicas obligan a nuestro héroe a regresar a las luchas, a pesar de la incredulidad de algunos y las burlas de muchos. A lo largo de la serie, seguiremos a este hombre en su odisea por sacar adelante a su familia y recuperar la gloria que lo convirtió algún día en ídolo del pueblo e hijo pródigo de la Colonia Portales.

Segunda temporada

Después de rumores y algunos acercamientos entre la producción y TV Azteca, se habló de una segunda temporada que se estrenaría en el 2012 contando con 34 episodios, pero finalmente el proyecto fue cancelado.

Reparto

Principales
 Rodolfo Arias como Lucho.
 Martha Mariana Castro como Maribel.
 Israel Amezcua como Adrián.
 Tatiana Martínez como Mariana.
 Dalí González como Felipe.
 Paloma Woolrich como Carmen.
 Fernando Becerril como Faustino.
 María Fernanda Quiroz como Amalia.
 Juan Pablo Medina como Beto.

Recurrentes
 Patricio Gallardo como Ignacio.
 Jorge Zárate como Ramiro «Titán».
 José Sefami como Efraín.
 Josue Stalin Maya  como La Ardilla.
 Eduardo Arroyuelo como Freddy Fortuna.
 Guillermo Quintanilla como Don Fabián.
 Dolores Heredia como Verónica.
 Héctor Arredondo como Alonso.
 Alfredo Herrera como Cris.
 Jesse Alarcón como Tati.
 Carlos Torres Torrija como Don Carlos.
 Eduardo Victoria como Vicente.

Series de televisión de TV Azteca
Series de televisión iniciadas en 2011
Series de televisión finalizadas en 2011
Series de televisión de México

Lucho en familia (serie de televisión)


María del Carmen Yen-Méndez (n. 30 de septiembre de 1963) es una botánica mexicana, de la UNAM. Desarrolla actividades académicas en la Subdirección de Planeación y Desarrollo, en la Facultad de Ciencias Forestales, de la Universidad Autónoma de Nuevo León.

Algunas publicaciones
 . 2004. Leguminosas del centro del Estado de Nuevo León. Anales del Instituto de Biología serie Botánica volumen 75, N.º 1: 73-85

 ------------------------------------------, -------------------------------, . 1999. Flora del Centro del Estado de Chihuahua. En: Cross Border Waters. Editores G. J. Gottfried, C. B. Edminster, Madelyn C. Dillon, edición ilustrada de DIANE Publishing, 341 pp. ISBN 0788181599 resumen en línea

Honores
 2004-2005: Mérito Académico.

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Ciudad de México
Botánicos de México
Escritores de divulgación científica
Escritores en español
Escritores en inglés
Exploradores de México
Profesoras de México
Alumnado de la Universidad Autónoma de Nuevo León
Profesores de la Universidad Autónoma de Nuevo León

Carmen Yen-Méndez


289314 Chisholm este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
289314 Chisholm este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Mauna Kea de David D. Balam. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,07 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 12,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 289001-290000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2003
Centura de asteroizi

289314 Chisholm


Atanasie Trincu () a fost un general român care a luptat în cel de-al Doilea Război Mondial. Atanasie Trincu a fost arestat în 1944 și în 1950 și a fost eliberat în 1952.

Decorații
  Ordinul "Coroana României" în gradul de Comandor (8 iunie 1940)
  Ordinul "Coroana României" cu spade în gradul de Comandor, cu panglica de "Virtutea Militară" (14 octombrie 1941) "pentru destoinicia și priceperea cu care a condus acțiunea dela Tomai, asigurând dreapta Corpului de Armată, ușurând prin aceasta și acțiunea Brigăzii 7-a Cavalerie, cât și pentru acțiunea dela Talmez-Răscăești, unde numai cu mijloace proprii și fără alte ajutoare din altă parte, a asigurat stăpânirea puternică a înălțimilor Vest Nistru"

Note

Legături externe
  Generals.dk

Nașteri în 1887
Decese în 1966
Generali români din Al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Coroana României

Atanasie Trincu


L'épreuve de saut à la perche féminin des championnats du monde en salle de 2022 se déroule le 19 mars de cette même année dans la Štark Arena de Belgrade (Serbie), sous la forme d'une finale directe, après l'annulation de l'édition biennale de 2020 pour cause de pandémie de covid19.

L'Américaine Sandi Morris parvient à y conserver sa  place décrochée quatre années plus tôt (photo), après avoir été médaillée d'argent outdoor en 2019, tout cela  avant la covid.

Vingt-trois jours après le début de la tentative d'invasion russe généralisée de l'Ukraine, une athlète ukrainienne parvient à se hisser à la 4è place du classement.

Légende du tableau suivant
 m : mètres

Résultats

Finale

Notes et références

Voir aussi

Lien externe
  Résultats par épreuve des championnats du monde d'athlétisme en salle 2022, sur le site de World Athletics.

Championnats du monde d'athlétisme en salle 2022
Hommes 2022

Saut à la perche féminin aux championnats du monde d'athlétisme en salle 2022


Shaun Murphy (født 10. august 1982) er en professionel snooker-spiller fra England, som vandt VM i snooker 2005.

Han blev født i Harlow og voksede op i Irthlingborough og blev professionel i 1998. Hans finalesejr ved VM i snooker i 2005 betragtedes som en kæmpe overraskelse, da han blev den kun tredje kvalifikationsspiller nogensinde til at vinde titlen. Øvrige turneringssejre omfatter Malta Cup i 2007, UK Championship i 2008, Players Tour Championship finalen i 2011 og World Open i 2014, og han nåede ligeledes frem til VM-finalerne i 2009 og 2015, som han dog tabte. I 2015 vandt han invitationsturneringen The Masters, hvormed han kom med i den eksklusive klub af spillere, der har vundet snookerens Triple Crown. I 2017 vandt Murphy for første gang invitationsturneringen Champion of Champions, som udelukkende består af turneringsvindere fra det seneste år.

Murphy har i løbet af sin professionelle karriere vundet mere end £3 millioner i præmiepenge og lavet mere end 400 centuries. Hans hidtil højeste placering på verdensranglisten har været som nummer 3 i perioden 2008 til 2011.

Referencer

Eksterne henvisninger

Snookerspillere
Sportsfolk fra England

Shaun Murphy


ITC may stand for:

Companies and corporations
Illinois Terminal Company, US railroad, reporting mark
ITC or ITC Entertainment, British TV company
International Typeface Corporation, now a subsidiary of Monotype Imaging
ITC Transmission, electric transmission company, Michigan, USA
Information Terminals Corporation, predecessor to Verbatim Corporation
 Ishikawa TV, a Japanese commercial broadcaster

Tobacco companies
ITC (company), formerly Indian Tobacco Company, India
ITC Hotels
Iranian Tobacco Company

Organizations
Independent Transport Commission, UK research charity
International Test Commission, Association to promote effective psychological testing and assessment policies
United States International Trade Commission, federal agency of the United States
International Tin Council, former organisation for tin producers in Cornwall and Malaysia
International Trade Centre, a joint agency of the WTO and the UN
Israel Tennis Centers
Committee of Union and Progress (İttihad ve Terakki Cemiyeti)

Science
Isothermal titration calorimetry
Intertropical Convergence Zone (abbreviated ITC or ITCZ)
International Teletraffic Congress, a communications research and collaboration group
Indirect-threaded code, a compiler implementation technique
Intercalated cells of the amygdala, a group of GABAergic neurons in the amygdala
 Isothiocyanate, a chemical group found in compounds that contribute to a healthy diet

Education and research
Illinois Technical College, a private junior college in Chicago, Illinois from 1950 to 1992
Institute of Technology of Cambodia, located in Phnom Penh, Cambodia
Institute of Technology, Carlow, a Regional Technical College, located south of Carlow, Ireland
Instituto Tecnológico de Córdoba, an organization promoting technological development in 	Córdoba, Argentina
Institute of Texan Cultures, a museum and library located in HemisFair Park in downtown San Antonio, Texas
International Teledemocracy Centre, part of Edinburgh Napier University, dedicated to researching e-participation and e-democracy systems
ITC Enschede, the International Institute for Geoinformation Science and Earth Observation, a tertiary educational institution located in Enschede, Netherlands
ITC Sangeet Research Academy, a Hindustani classical music academy run by ITC Limited, located in Kolkata, India
ITC SRA Sangeet Sammelan, an annual Indian classical music festival

Religion and theology
International Teaching Centre, an appointed body of the Bahá'í Administrative Order located at the Bahá'í World Centre in Haifa
Interdenominational Theological Center, a consortium of denominational seminaries located in Atlanta, Georgia
International Theological Commission, a group of Roman Catholic theologians

Sport
The International Technical Committee of the Offshore Racing Congress
International Touring Car Championship, the 1995/1996 version of the Deutsche Tourenwagen Meisterschaft

Other uses
Independent Television Commission, UK TV regulator 1991-2003
Interagency Training Center, a U.S. National Security Agency facility
Instrumental transcommunication, a form of Electronic voice phenomena (EVP)
Investment tax credit

ITC


Route 7 is  long and runs from Fredericton, near an interchange with Route 8, to an interchange with Route 1 in Saint John. Most of the highway is either a divided expressway or has limited access.

Designated the Vanier Highway between Fredericton and an interchange with Route 2 (the Trans-Canada Highway) in Lincoln, Route 7 runs concurrently with Route 2 to Oromocto.  From Oromocto, it turns south and passes through CFB Gagetown.

History
The main road from Fredericton to Saint John was first numbered Route 7 in 1965. The original routing followed present-day Route 102 from Fredericton to Oromocto, and the "Broad Road" (formerly Route 2A) from Oromocto to Welsford. The Vanier Highway, originally Route 12 when it was partially opened in Fredericton, was redesignated as part of Route 7 when it was fully completed to Oromocto in 1976, and a section of the Broad Road through Geary was bypassed in the early 1980s. The towns of Grand Bay and Westfield were bypassed in 1986, with the former alignment of Route 7 renamed Route 177.

In 1991, Route 7 was extended south from its original southern end at Ocean West Way (Route 100) on Saint John's west side to Route 1.

Starting in 2007 planning commenced to construct animal fencing along a large section of Route 7. Construction began in the Fall of 2007 and continuing during the Summer of 2008. Animal crossings were also constructed in various places. Because the majority of Route 7 runs through CFB Gagetown, environmental assessments and approval had to be obtained from the Department of National Defence.

In October 2013, the Welsford Bypass opened and the uncontrolled section of Route 7 was renamed Eagle Rock Road.  This new section by-passes the village of Welsford.

An earlier Route 7 went from Perth-Andover to Maine. This was renumbered Route 19 in 1965, and is now Route 190.

Exit list
From north to south:

See also
List of New Brunswick provincial highways

References

New Brunswick provincial highways
Roads in York County, New Brunswick
Roads in Sunbury County, New Brunswick
Roads in Queens County, New Brunswick
Roads in Kings County, New Brunswick
Roads in Saint John County, New Brunswick
Transport in Fredericton
Transport in Saint John, New Brunswick

New Brunswick Route 7


Wallis Simpson (Bessie Wallis Warfield), født 19. juni 1896 i Blue Ridge Summit, Pennsylvania i  USA, død 24. april 1986 i Paris, Frankrig) var hertuginde af Windsor. Hun giftede sig første gang i 1916 med en marineofficer og anden gang i 1928 med Ernest Simpson. I 1936 mødte hun prinsen af Wales, den kommende Edward VIII, hvorefter hun blev skilt fra Ernest Simpson. Da Edward, som i mellemtiden var blevet konge af England, meddelte den britiske premierminister Stanley Baldwin at han påtænkte at gifte sig med en kvinde, der var fraskilt og som havde været gift to gange, mødte han kraftig modstand fra regeringen. Kongen valgte derfor at abdicere den 11. december 1936. Parret flyttede til Frankrig og bosatte sig i Paris; de blev gift ved en privat ceremoni ved Tours den 3. juni 1937.

Biografi

Wallis Simpson blev født i Pennsylvania. Hendes far døde nogle måneder efter hendes fødsel og under hendes første leveår støttede farbroderen, Solomon Warfield, moderen økonomisk. Senere flyttede moderen og Wallis ind hos moderens søster, Bessie Merryman, efter at søsteren var blevet enke i 1901. Salomon Warfield betalte senere Wallis' uddannelse på kostskolen Oldfields School.

Wallis Warfield giftede sig i 1916 med kamppiloten Earl Winfield Spencer, Jr.

Parret tilbragte det meste tid hver for sig og blev skilt i 1927. I 1928 giftede hun sig med Ernest Simpson og tog navnet Wallis Simpson. Parret mødte i 1931 gennem fælles bekendte prinsen af Wales, den kommende Edward VIII, og i 1933 dannede Wallis par med denne.

Den britiske presse nævnte ikke parrets forhold, men det var kendt i udlandet. Simpson søgte skilsmisse fra Ernest  Simpson i 1936, og i december samme år begyndte den britiske presse at skrive om parrets forhold. Da Edward, som i mellemtiden var blevet konge, meddelte premierminister Stanley Baldwin at han påtænkte at gifte sig med en borgerlig kvinde der havde været skilt to gange, mødte han kraftig modstand fra regering, aristokrati og kirken. Kongen foreslog at han kunne indgå et morganatisk ægteskab, hvilket ville indebære, at Wallis Simpson ikke ville blive dronning. Det blev afvist af Baldwin og andre fremtrædende politikere som Australiens og Sydafrikas premierministre. Kongen fik besked om at regeringen ville gå af såfremt han giftede sig med Mrs. Simpson. Han valgte at abdicere den 11. december 1936. Edward flyttede til Østrig, hvor han afventede Wallis Simpsons skilsmisse, som skete i maj 1937.

Parret bosatte sig i Paris. De blev gift den 3. juni 1937 ved en privat ceremoni ved Tours i Frankrig. Intet medlem af kongefamilien var nærværende.

Efter abdikationen fik fik Edvard titlen Hans kongelige højhed, Hertug af Windsor af sin bror, den nye kong Georg VI. Simpson blev hertuginde af Windsor, men fik ikke lov til at blive kongelig højhed.

I 1937 besøgte parret Tyskland efter invitation af Adolf Hitler, Det førte til mistanke om at Simpson var en tysk agent og nazistsympatisør. Ved Nazitysklands invasion af Frankrig under 2. verdenskrig flyttede parret til Lissabon hvor de boede hos bankier Ricardo do Espírito Santo e Silva, der var mistænkt for at være tysk agent. I august 1940 drog parret til Bahamas, hvor Edward blev  guvernør. Wallis udfyldte sin rolle som guvernørens førstedame, men hun afskyede Nassau, som hun kaldte "vort St Helena"; en reference til Napoleons påtvungne eksil. Hun blev kraftigt kritiseret i den britiske presse for sine ekstravagante shoppingture i USA, mens den britiske befolkning led under krigens varemangel og rationering. I brev til sin moster beskrev hun den lokale befolkning som "dovne niggere". I 1941 modsatte den britiske premierminister Winston Churchill sig kraftigt en planlagt krydstogt i Caribien ombord på den svenske industrimagnat Axel Wenner-Grens skib, da Churchill anså svenskeren for "pro-tysk". En anden af parrets bekendte Charles Bedaux, der havde været vært ved parrets bryllup, blev anholdt i 1943 sigtet for forræderi og begik selvmord i fængslet i Miami før retssagen. Det britiske "establishment" havde mistro til Wallis Simpson, og det blev fremført at hendes mistænkte anti-britiske aktiviteter skyldtes et ønske om hævn over det samfund der ikke havde villet have hende som dronning.

Efter krigen flyttede de tilbage til Frankrig, hvor de det meste af tiden boede i Neuilly-sur-Seine.

Wallis Simpson blev i 1936 som den første kvinde udnævnt til "Årets Person" af det amerikanske TIME Magazine.
Edward døde 1972. Parret fik ingen børn.

Wallis Simpsons helbred blev svækket, og hun blev ramt af demens. Hun døde i sit hjem i Bois de Boulogne den 24. april 1986.

Referencer

Bibliografi

Kongelige fra Storbritannien
Personer fra Baltimore

Wallis Simpson


O hrvatskim starim pjesnicima zbirka je studija hrvatskog književnog povjesničara Rafe Bogišića.

Povijest
Knjiga je objavljena 1968. godine u nakladi Matice hrvatske. Donosi niz studija o djelima i životu hrvatskih književnika iz razdoblja starije hrvatske književnosti. Neke od studija prethodno su objavljene u časopisima.

Bogišić je za knjigu dobio Nagradu Ivan Goran Kovačić.

Sadržaj
U knjizi su objavljene sljedeće studije:

 O nekim protivurječjima u starijoj hrvatskoj književnosti
 Marko Marulić i Ivan Mažuranić
 Antonio Brucioli i Dubrovčani
 Mitološka igra Mavra Vetranovića
 Pastoralni elementi u djelima Mavra Vetranovića
 Marin Držić - petrarkist
 O liku Grižule u "Plakiru" Marina Držića
 Pastorala Marina Držića
 Marin Držić i Martin Benetović
 Marin Držić - urotnik
 Tragom Držićeva groba
 Mustafina mati - jedan lik iz Gundulićeva "Osmana"
 Junije Palmotić
 Petar Kanavelić, pjesnik

Izvori

 Rafo Bogišić, O hrvatskim starim pjesnicima, Matica hrvatska, Zagreb, 1968.
 Bogišić, Rafo, Hrvatski biografski leksikon
 Dunja Fališevac, Senzibilni tumač starije hrvatske književnosti, Croatica 4/2010. (HAW)

Hrvatska književnost
Knjige

O hrvatskim starim pjesnicima


Hubba Bubba er et mærke af tyggegummi, der oprindeligt blev produceret af Wm. Wrigley Jr. Company, sin i dag er et dattesleskab af Mars Incorporated, i USA. Det blev introduceret i 1979 og bliver i dag produceret i adskillige lande verden over. Tyggegummiet har sit navn fra frasen "Hubba Hubba" som militærpersoner under anden verdenskrig brugt til at udtrykke, at de var enige. Mærkets salgspunkt er, at det er mindre klæbrigt end andre typer tyggegummi, og tyggegummibobler, der er bristet, er således nemmere at få af huden.

Den første udgave af Hubba Bubba, der blev produceret med den traditionelle tyggegummismag, bliver ofte omtalt som originalen, men der er blevet produceret forskellige smagsvarianter rundt om i verden. Mange af disse er baseret på frugt.

Referencer

Tyggegummi
Mars Incorporated

Hubba Bubba


An Vandopsis shanica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Phillimore ngan William Wright Smith, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Vandopsis shanica in nahilalakip ha genus nga Vandopsis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Myanmar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Vandopsis

Vandopsis shanica


Séverskaya  es una stanitsa, centro administrativo del raión de Séverskaya del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situada en el borde septentrional del Cáucaso, a orillas del río Ubin, afluente del Afips, de la cuenca del Kubán, 35 km al suroeste de Krasnodar. Tenía 24 867 habitantes en 2010.

Es cabeza del municipio Séverskoye, al que pertenecen Bonchkovski, Bondarenko, Volikov, Naumenkov, Novoalekséyevski, Svobodni, 8 Marta y Predgorni.

Historia

La localidad fue fundada en 1864. Su nombre deriva del regimiento Séverski que fue el que originalmente estaba estacionado allí. A finales del  tenía 3 737 habitantes. Recibió la inmigración de griegos pónticos que emigraron por las persecuciones en el Imperio otomano]. Destacaba por su producción de tabaco. Pertenecía al otdel de Ekaterinodar del óblast de Kubán hasta 1920. El 19 de julio de 1924 fue designada centro de raión.

Durante la Gran Guerra Patria, cayó ante el 17º Ejército de la Wehrmacht de la Alemania Nazi en la operación Fall Blau a mediados de agosto de 1942 y fue liberada entre el 12 y el 18 de febrero de 1943 por el Ejército Rojo de la Unión Soviética en su ofensiva del Cáucaso.

Demografía

Composición étnica

De los 22 557 habitantes que tenía en 2002, el 89.9 % era de etnia rusa, el 3.1 % era de etnia ucraniana, el 2.1 % era de etnia armenia, el 1.3 % era de etnia griega, el 0.5 % era de etnia bielorrusa, el 0.5 % era de etnia alemana, el 0.3 % era de etnia georgiana, el 0.3 % era de etnia tártara, el 0.2 % era de etnia adigué, el 0.2 % era de etnia gitana y el 0.1 % era de etnia azerí

Economía y transporte

Las principales actividades económicas de la región son la agricultura y la industria alimentaria (trigo, arroz, tabaco, fruta, verdura, ganado). Se extrae petróleo y gas natural.

La localidad cuenta con una estación en la línea de la red del ferrocarril del Cáucaso Norte que a partir de Tijoretsk pasa por Krasnodar y Krymsk hasta Novorosisk. Está en la carretera A146 Krasnodar-Novorosisk.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace.
 ''Este artículo es una traducción parcial de su correspondiente en la edición rusa de Wikipedia, Северская
 Sitio web oficial del raión
 En un sitio web no ofial del raión
 Sitio web no ofial .
 Diario Zori de la localidad .
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net
  en Panoramio
  en Panoramio
  en Panoramio
  en Panoramio

Localidades establecidas en 1864

Séverskaya