Adile Sultan Kasrı (Validebağ Kasrı veya Validebağ Sarayı), İstanbul'un Üsküdar ilçesinde, Validebağ Korusu içinde yer alan tarihi bina.

Osmanlı padişahı Sultan Abdülaziz tarafından yaptırılan saray, 1863'te padişahın küçük kız kardeşi Adile Sultan'a yazlık saray olarak hediye edilmiştir. Mimarının Nigoğos Balyan olduğu düşünülür. Cumhuriyetin ilk yıllarından itibaren çocuk preventoryumu olarak kullanılmıştır; günümüzde öğretmen evi olarak kullanılmaktadır.

1970'li yıllarda Hababam Sınıfı'nın ilk film serileri burada çekilmiş olduğundan Türk sinema tarihi açısından önem taşır. Odalarından biri, 2014 yılında Hababam Sınıfı Müzesi olarak düzenlenmiştir.

Mimari özellikleri
Dikdörtgen planlı, iki katlı bir yapıdır.  Çift kollu görkemli merdivenlerden yapının girişin ulaşılır. Birinci ve ikinci katlarında büyük orta sofa-salon bulunur.

Giriş, her iki katta da sahanlığa açılır. Bu mekânlar, üç basamak ve korkuluklarla sofadan ayrılmıştır. Baş oda, büyük odalar ve servis-bekleme mekânlarıyla bağlantılıdır.

Geçmişi

İnşası ve yazlık saray olarak kullanılması
Kasrın bulunduğu arazide daha önce 28. Osmanı padişahı Sultan III. Selim'in annesi Mihrişah Valide Sultan için inşa ettirdiği bir bağ köşkü bulunuyordu. Köşkün mülkiyeti 31. padişah Sultan Abdülmecid'e geçtiğinde annesi Bezmialem Valide Sultan'a hediye etmiş;. Bezmialem Valide Sultan, yurt çeşitli yerlerden getirttiği bitki türleriyle araziyi modern bir botanik bahçesine çevirmişti. Onun ölümünden sonra arazi Altunizade ailesine geçti.

Altunizade İsmail Zühtü Paşa, 1860 yılında bir köşk inşa ettirdi ve Sultan Abdülaziz'e hediye etti. Sultan Abdülaziz ise köşkü yıktırıp günümüzdeki yapıyı inşa ettirdi ve annesi Pertevniyal Valide Sultan'a hediye etti.  Nikoğos Balyan tarafından tasarlandığı düşünülen ve Validebağ Kasrı veya Validebağ Sarayı olarak anılan yapı, Pertevniyal Sultan'ın ölümü üzerine 1863'te Abdülaziz'in kızkardeşi  Adile Sultan'a yazlık saray olarak verildi. Adile Sultan, 1899 yılında ölümüne kadar  burayı eşi Mehmet Ali Paşa ile yazları kullandı. 1899'dan sonra kasra Sultan Reşad'ın üçüncü eşi Darrüalem Kadın yerleşti. Onun 1909'da ölümünden sonra yapının bir süre boş kaldığı sanılır.

Maarif Vekaleti'ne tahsisi ve prevantoryum olması
Yapı,  I. Dünya Savaşı sırasında da kız öğrenciler için Dar-ül Eytam (yetim yurdu) olarak kullanıldı.  Dar-ül Eytam 1924  yılında kapandı ve yapı 1925 yılında Maarif Vekâleti'ne tahsis edildi. Maarif Vekâleti, kasrı  "Validebağ'ı Şehir Yatı Mektebi" olarak kullanılmaya başladı.

Adile Sultan Kasrı, 1927'de  Mustafa Necati Bey'in girişimleri ile ilkokul çocukları için altmış yataklı bir  prevantoryuma (verem mikrobunu kapmış ama henüz hastalığa yakalanmamış zayıf vücutlu kimselerin vereme yakalanmasını önlemek için bakıldıkları sağlık kurum) dönüştürüldü ve "Validebağ Prevantoryum" adını aldı. Burada tedavi gören çocukların eğitimleriyle de kadrolu disiplin öğretmenleri ilgilendi.  Çocukların solaryum tedavileri, bahçesindeki havuz ve kum bahçesinde yapıldı. 1928'de  80 yataklı yeni bir pavyon inşa edildi; 1950 yılında 200 yataklı sanatoryum binası ilave edildi; böylece bir ture kompleksi meydana geldi. Validebağ Preventoryumu, bu kompleksin bir parçası idi.

1973'te Validebağ korusu içinde  Öğretmenler Hastanesi'nin açılmasıyla prevantoryum hizmet dışı kaldı.

Habam Sınıfı film seti
1975, 1976, 1977 ve 1978'de Hababam Sınıfı film serisinin Adile Sultan Kasrı'nda çekildi.

Öğretmenevi ve müze
Adile Sultan Kasrı 1991'de dönemin İstanbul Milli Eğitim Müdürü Turgut Akan'ın önerisiyle bir öğretmenevi ve kültür merkezine dönüştürüldü.

Hababam Sınıfı oyuncuları ve kamuoyunun isteğiyle kasrın bir odası 2014 yılında Hababam Sınıfı Müzesi olarak düzenlendi.

Galeri

Notlar

Kaynakça

Osmanlı konakları
Osmanlı kasırları
İstanbul'daki kasırlar
Üsküdar'daki konutlar

Adile Sultan Kasrı


An Pterostylis aciculiformis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Henry Nicholls, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mark Alwin Clements och David Lloyd Jones. An Pterostylis aciculiformis in nahilalakip ha genus nga Pterostylis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pterostylis

Pterostylis aciculiformis


El goodeido Bulldog (Alloophorus robustus) es un gran goodeido nativo de México en el río Lerma y otros cercanos del Pacífico, que puede llegar a medir 12,0 cm de longitud.
Es uno de los más difíciles de mantener, debido a la naturaleza depredadora de los adultos, los dueños tienen que alimentarlos con peces pequeños y ver la calidad del agua como con todos los goodeidos.

Referencias

Enlaces externos

Goodeidae
Peces de México
Animales descritos en 1892

Alloophorus robustus


Ruzena Bajcsy (28. svibnja 1933., Bratislava, Čehoslovačka) je američka znanstvenica i robotičarka. Prva je žena koja je stekla doktorat u Slovačkoj.

Trenutno je zaposlena kao redoviti profesor na Sveučilištu u Kaliforniji, Berkeley.

Biografija
Bajcsy je rođena u židovskoj obitelji u Bratislavi te je rano ostala bez majke. Otac joj se ponovno oženio te se obitelj tada preobratila na kršćanstvo. Međutim, u jesen 1944. roditelje joj je uhitio Gestapo te je obitelj razdvojena. Ruzena i njezina sestra preživjele su do kraja rata nakon čega su provele ostatak djetinjstva u sirotištu i udomiteljskoj obitelji.

Obrazovanje i karijera
Bajcsy je pohađala Slovačko tehnološko sveučilište gdje je završila studij matematike i zaradila doktorat iz električnog inženjerstva, kao prva žena s tom titulom. Zatim je dobila priliku pohađati Sveučilište Stanford gdje je završila doktorat iz računarstva. Njezina istraživanja fokusirana su na područja umjetne inteligencije, robotike, grafike, računalnog vida, inteligentnih agenta i ostalog. Stekla je nevjerojatni ugled kroz svoje doprinose ovim područjima i primila brojne nagrade za svoja postignuća.

Izvori

Američki znanstvenici
Slovački znanstvenici

Ruzena Bajcsy


Hugh Guthrie,  (13 August 1866 – 3 November 1939) was a Canadian lawyer and politician who served as a minister in the governments of Sir Robert Borden, Arthur Meighen and R. B. Bennett.

Biography
He was born in Guelph, Canada West, the son of Donald Guthrie, and studied there and at Osgoode Hall, becoming a barrister. Guthrie was named a King's Counsel in 1902. He married Maude Henrietta, the daughter of Guelph businessman Thomas H. Scarff.

Guthrie was first elected to the House of Commons as a Liberal in 1900 from the riding of Wellington South. He sat in Wilfrid Laurier's caucus for 17 years, but crossed the floor to join the Unionist government of Robert Borden as a result of the Conscription Crisis of 1917. The former Liberal backbencher became a leading light in his new party, serving as solicitor general under Borden. With the end of World War I, most Liberal-Unionists either rejoined the Liberal Party or joined the new Progressive Party. Guthrie, however, stayed with the Conservatives, becoming minister of militia and defence and running for re-election as a Conservative in the 1921 election. After the election, he joined the Tories on the Opposition benches.

As a result of the 1926 "King-Byng Affair", Meighen's Conservatives formed a government in which Guthrie served as Minister of Justice and Minister of National Defence (acting until July 13). This second stint in Cabinet ended with the defeat of the Meighen government in that fall's election. Meighen lost his seat, and Guthrie served as Leader of the Opposition and interim leader of the Conservative Party for a full year.

Guthie sought the party leadership at the leadership convention that the party held in 1927, but was defeated by R.B. Bennett. John Diefenbaker was a delegate to that convention and he wrote in his memoirs that Guthrie's candidacy was hurt when the former Liberal absent-mindedly declared in his speech to delegates that the Tory meeting was the "greatest Liberal convention in history".

Bennett led the Tories to victory in the 1930 election, and Guthrie was appointed Minister of Justice and Attorney General. In 1931, he led the Canadian delegation to the League of Nations. In 1933, he introduced legislation making it illegal to carry a concealed weapon without authorization. In 1935, he clashed with opposition Member of Parliament Agnes Macphail who demanded an inquiry into inhumane conditions in Canada's prisons such as the whipping of prisoners.

As the Great Depression worsened and millions were unemployed, the government became increasingly concerned about political instability and the growth of radical movements. Guthrie's department was responsible for the persecution of the Communist Party of Canada, and the arrest and incarceration of Communists, including leader Tim Buck, for sedition.

In 1933,Tim Buck was shot at by soldiers in an apparent assassination attempt while he was in his cell during a prison riot. Guthrie was forced to admit that the attack was deliberate, but claimed the intent was only to frighten him; however, the public outcry at this incident lead to Buck being released.

In 1935, unemployed workers in British Columbia deserted the remote relief camps established by the Bennett government, and began the "On to Ottawa Trek". Thousands of unemployed workers hopped on freight trains heading east intending to converge in Ottawa and press their demands on the government. Bennett's cabinet saw this as an insurrectionary movement and panicked. In the House of Commons, Guthrie charged that the protesters "were a distinct menace to the peace, order and good government of Canada."

As the protesters entered Saskatchewan, Guthrie had the Trek banned, over the objections of Saskatchewan Premier James G. Gardiner. He and Bennett ordered the Royal Canadian Mounted Police to use tear gas and revolvers to break up the Trek when it entered Regina. The city was but under siege with hundreds of police officers moved in blocking all exits from the city. On July 1, 1935, the police attacked a meeting attended by 3,000 people resulting in one death, dozens of injuries and national outrage.

Guthrie, now 69, did not run in the 1935 election that routed Bennett's government, preferring to retire from politics. He died four years later.

Electoral record (Wellington South)

|-

|Conservative
|Hugh Guthrie
|align="right"| acclaimed
|}

References

 Canadian Parliamentary Guide (1934), AL Normandin

External links

1866 births
1939 deaths
Lawyers in Ontario
Canadian King's Counsel
Leaders of the Conservative Party of Canada (1867–1942)
Liberal Party of Canada MPs
Unionist Party (Canada) MPs
Liberal-Unionist MPs in Canada
Members of the House of Commons of Canada from Ontario
Members of the King's Privy Council for Canada
Leaders of the Opposition (Canada)
Solicitors General of Canada

Hugh Guthrie


Monosakkaritler, su ile daha küçük birimlere parçalanamadıklarından basit şekerler, tek şekerler, monozlar olarak da bilinirler.Bu sekerler karbonhidratların en küçük yapı birimidir. Çoğu Cn(H2O)n formülüne uyar. Bazı monosakkaritler tatlıdır. Zincir veya halkalı yapıya sahip olup, genellikle 3-6 arasında karbon (C) atomu taşırlar. Moleküllerindeki karbon sayılarının Latincelerinin sonuna -oz eki getirilerek gruplandırılırlar. Üç karbonlu olanlar trioz, dört karbonlular teroz, beş karbonlular pentoz, altı karbonlular heksoz adını alırlar. Pentozlardan riboz (C5H10O5) ve deoksiriboz (C5H10O4) nükleik asitlerin yapısına girer. Hücre zarından difüzyon ile kolay geçebilirler.

Besin kaynağı bakımından önemli olan monosakkaritler heksozlardır. Bunlardan glikoz (kan ve üzüm şekeri), fruktoz (meyve şekeri, levüloz) ve galaktoz (süt şekeri) en önemlileridir. Sindirilmeden kana karışırlar. Hepsinin kapalı formülleri C6H12O6 şeklinde olup birbirlerinin izomeridirler.

İçerdikleri C sayısına göre monosakkaritler:

 3C'li şekerler : Gliser aldehit (Triozlar)
 5C'li şekerler : Riboz, Deoksiriboz (Pentozlar)
 6C'li şekerler : Glikoz, Galaktoz, Fruktoz (Heksozlar)

6 C'li monosakkaritlerin difüzyon hızları şöyledir. Galaktoz > Glikoz > Fruktoz. Bunun yanında Glikozun ayracı Fehling veya Benedik çözeltisidir, bu çözeltilerle birleşince kiremit kırmızısı  olur.

Monosakkarit


Vostok 3 ve 4 gibi Vostok 5 ve 6 da Sovyetler Birliği uzay programındaki ortak uçuşlardan idi, uzayda birbirlerine yakın uçarak telsiz bağlantısı kurdular.

Başlangıçta Kozmonot Valeri Bikovski'nin sekiz gün uzayda kalması planlanıyordu. Ancak görevin planlandığı günlerde Güneş patlamalarındaki olağanüstü hareketlilik nedeniyle sürede değişiklikler yapıldı ve sonunda beş gün uzayda kalması kararlaştırıldı.

Uzay gemisinin atık toplama sistemindeki bozukluk nedeniyle kapsülün içindeki koşulların "nahoş" hale geldiği söylenir. Ayrıca dönüşte Vostok 1 ve 2'de olduğu üzere teçhizat modülü, iniş modülünden zamanında ayrılmamıştır.

İniş kapsülü Kaluga'daki Tsiolkovski Müzesi'nde sergilenmektedir.

Uçuşun yedek kozmonotu Boris Volinov'du.

Kaynakça
 İngilizce Vikipedi, Vostok 5 maddesi, 3 Şubat 2007, 22:01 sürümü

5
İnsanlı uzay uçuşları
1963'te Sovyetler Birliği
1963'te uzay çalışmaları

Vostok 5


Radymno  ( Radymno,  Redem) is a town in south-eastern Poland with 5,543 inhabitants (02.06.2009). It has been part of the Podkarpackie Voivodeship since its creation in 1999. Radymno was previously in the Przemyśl Voivodeship between 1975–1998.

History

First traces of human settlement in what today is Radymno date back to the Neolithic times, as in 1958, archaeologists found remains of a 2nd-century settlement. In the early Middle Ages, the area was part of Polish state, but in 981, it was seized by Kievan Rus'. The area was then captured and lost by Poland two more times. In the mid-13th century it fell under Mongol suzerainty, and afterwards it was eventually captured by Polish King Casimir III the Great in mid-14th century.

In 1366, a nobleman Bernard of Szynwałd received permission from Casimir III to establish a settlement in the fields. In 1384, Radymno was presented to the Bishops of Przemyśl, and in 1431 King Władysław II Jagiełło gave town charter to the village. Due to its location by the San, and along a busy merchant route, Radymno was an important trade and market center. The town, however, was looted by Wallachians (1488) and Crimean Tatars (1502, 1624). Furthermore, it burned in fires (1603, 1638, 1647). To protect it from further raids, Radymno was fortified in 1625, but in 1656 it was captured by Swedes, and in 1657 by Transilvanians during the Swedish invasion of Poland. Swedish wars left Radymno in ruins, and the town for many years did not recover from widespread destruction. In late July 1683, the army of Hetman Stanisław Jan Jabłonowski camped near Radymno, on its way towards Vienna (see Battle of Vienna).

In the second half of the 18th century, before the Partitions of Poland, the population of Radymno was 1200, with 154 houses, three churches, hospital, parish school, two brickyards, and a residence of the Bishops of Przemyśl.

In the middle of 18th century, Radymno had a population of 860 Roman Catholics, 196 people of Greek Catholic faith, and 26 Jews. As a result of the First Partition of Poland (Treaty of St-Petersburg dated 5 July 1772), Radymno was annexed by the Habsburg monarchy. It was part of the Bezirkshauptmannschaft Jaroslau (Jarosław County). It formed part of the newly formed Kingdom of Galicia and Lodomeria (Austrian Partition of Poland), within which it remained until November 1918, when Poland regained independence and control of the town.

In 1860, Radymno received rail connection with Przemyśl. Austrian government for a while considered construction of a fortress here, but changed their minds and created Przemyśl Fortress instead. In 1857–1867 Radymno was the seat of a county. In late 19th century, the town had the population of 2700.

On May 24, 1915, the Battle of Radymno took place between Russian 8th Army of General Aleksei Brusilov, and German-Austrian 8th Army under General August von Mackensen. The town was almost completely destroyed.

In the Second Polish Republic, Radymno belonged to the Lwów Voivodeship, with a mixed Polish - Jewish population of 2,500.

World War II
On September 10, 1939, during the Invasion of Poland, which started World War II, German 4th Light Division crossed the San here, after a very light resistance and barely any battle with Polish Army's Jarosław Group under Colonel Jan Wójcik, who just escaped to the East as quickly as he could leaving Poland to defend itself. According to the memoir of Dov Hister, during the German invasion of Radymno three Polish Army Youth took out a position in the Council's tower, the Germans blown the tower with one cannon shot and killed and buried the three boys under the tower's rubble.

Radymno fell under German occupation, and the Einsatzgruppe I entered the town to commit various atrocities against the populace. Officers of the local Polish military unit were among the victims of the large Katyn massacre, which was carried out by the Russians in April–May 1940. During the war, groups of the Organization of Ukrainian Nationalists, which operated in the area, murdered 59 Poles, including 29 killed in the village of Michałówka. Of the estimated 1,200 Jews in Radymno prior to the World War II only a handful survived, many were handed over by the Ukrainian's collaborators to the Germans and their Nazi regime. Some of the Jews were murdered by the Nazis outside the village in September 1939. The story of the Jewish residents of Radymno is documented in Dov Hister book The Power of Survival.

Radymno was captured by the Red Army on July 26, 1944, after heavy fighting with German armoured units, and afterwards it was restored to Poland.

Sport
Radymno is a small town, but it is extremely developed in terms of sport. Currently in the city there are 4 sports club.

MKS Radymno

It is a football men's club. Since 1934 operated in Radymno Military&Civil Sports Society. Later, the name of this club has changed. Until now its name is MKS Radymno. The team has its own stadium, where we can find about 1000 seats. Since season 2004/05 the team plays in class constituency. At the moment, MKS Radymno plays in the Fifth Division. There are 3 sections: senior, junior and junior junior. In this club's history we can find many presidents, but Grzegorz Olech is a current one. (Official page  )

TKS "Żagiel" Radymno

It is a volleyball men's club. "Żagiel" is a relatively young club, because it has started  its activity in 2010. That's the only club in the city, in which men can play the volleyball. There are 2 sections: senior and cadet. The senior play in the Second Podkarpacie League. Cadets play in Podkarpacie League Cadets. Zdzisław Koniuch is the founder and the president of the club. (Official page  )

KS Feniks Radymno

It is a volleyball women's club. Women's passion and involvement women's in volleyball were the main factors why this club was created. That was in 2012. Feniks Radymno has 2 sections: junior and youngster. At the beginning the team play in Amateur Volleyball League. Every year the club gets one of three places on the podium. Also every year Feniks with the president of the city are organizing New Year's female Volleyball Tournament. (Official page  )

UKS Giganci Radymno

It is the youngest club in the city. The club was created by involved parents, in 2015. They didn't want their children to spend most of the day by playing games, but rather to be active and do some sports. Giganci Radymno is mainly football club, but it has also a chess section. In the club yoy can find children aged 7 to 13 years. (Official page  )

References

External links
Official website

Cities and towns in Podkarpackie Voivodeship
Jarosław County
14th-century establishments in Poland
Populated places established in the 1360s
Holocaust locations in Poland

Radymno


Thomas Heurlin (født 20. juni 1959) er dansk tv-producent, journalist og direktør.  Han er kendt for tv-udsendelserne Restaurant bag tremmer, Mormors bordel, Liebhaverne,  Bandekrigerne og Par på prøve og er derudover ophavsmand til Copenhagen TV Festival, medlem af Producentforeningens bestyrelse (1998-2015) og er nuværende medlem af deres tv-udvalg.

Koncern TV Impact
Thomas Heurlin stiftede i 2015 produktionsselskabet Impact TV efter opsplittelsen af Koncern Tv- og filmproduktion, som han medstiftede i 1995.

Referencer

Eksterne henvisninger

Tv-producenter fra Danmark
Journalister fra Danmark
Direktører fra Danmark

Thomas Heurlin


End of the Tunnel, Prison Break dizisinin onüçüncü bölümüdür. İlk olarak Fox kanalında Amerika'da ve Kanada'da yayınlanmıştır. Türkiye'de 22 Ağustos, 2006 tarihinde CNBC-e kanalında ilk olarak gösterilmiştir. Bu bölümün yazarı dizinin yaratıcısı Paul Scheuring 'dir, yönetmeni ise Sanford Bookstaver 'dir. Dizinin bu bölümü diğer bölümler arasında en popüler olanıdır.

Bölüm Özeti
T-Bag, Abruzzi'nin boynunu jiletle kestikten sonra Abruzzi hapishane dışında bir hastahaneye kaldırılır. Lincoln maksimum güvenlik altına alınır, geriye kalan beş mahkûm ne yapacaklarını bilememektedir. Michael, Burrows'un 32 saat gözetim altında olacağını ve bunun için kaçışı ertelemeyi ister. Fakat diğer dördü hemen gitmek isterler. Michael kaçışın bu akşam olabilmesi için gerekli ayarlamaları yapar.

Burrows rahip ile birlikte dua etmek ister. Michael rahibe Burrows'a vermesi için İsa'nın
şeklinin bulunduğu bir haç göndermek ister. Rahip bunu Burrows'a vermeyi kabul eder. Burrows bu haçın arkasındaki metal plakanın altına saklanmış siyah bir hap ve birde ufak kâğıda yazılmış bir not bulur, notta "8:10'da yut" (EAT 8:10) yazılıydı. Michael bunu Lincoln'ü revire götürtebilmek için saklamıştı. Lincoln hapı 8:10 yani kaçıştan 50 dakika önce yutar ve midesinde ağrılar başlar.
Gardiyanlar onu hemen revire götürür, Dr. Tancredi bunun gıda zehirlenmesi olduğunu söyler.

Kaçakların gece orada kalabilmeleri için Michael bir su borusunu patlatır ve etrafı su basar. Bellick geldiğinde onu etrafın sabaha kadar küfleneceğine inandırırlar ve onlara bütün gece burada kalıp etrafı kurutmalarını söyler.

Beş kaçak sırayla borunun içine girmeye başlar ve revirin altındaki odaya ulaşmak için borunun içinde emekleyerek ilerlemektedirler. Sonunda odaya ulaşırlar. Fakat Michael'ın daha önce kimyasal karışım dökerek açtığı deliğin yerine başka bir boru takılmıştı. Boruyu kırmaya uğraştılar ama başaramadılar.
Bu Michael'ı şaşkına çevirmiş ve üzmüştü onlara buradan çıkamayacaklarını söyler. Bölümün sonunda T-Bag Michael'ı tehdit ederek "bu bir seçenek değil sevimli çocuk" dedi.

Notlar
 Bu bölüm ABD'de yayınlandığı ilk gün 12.1 milyon izleyici tarafından izlenmiştir, bu özelliği nedeniyle dizinin en çok izlenen bölümüdür.
 63. Altın Küre Ödülleri, "Drama Dalında En İyi Televizyon Dizisi" kategorisinde yarışan Prison Break dizisinin tanıtımında bu bölümün final sahnesi kullanılmıştır.
 Takım kaçışa hazırlandığı sırada arka planda duyulan müzik A Perfect Circle tarafından hazırlanmış olan The Outsider (Apocalypse Mix) 'dir..

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sezon 1 Bölüm 13 - Fox

Büyük Kaçış bölümleri

End of the Tunnel (Büyük Kaçış bölümü)


Korgom ist eine Landgemeinde im Departement Tessaoua in Niger.

Geographie
Korgom liegt am Übergang der Sahelzone zur Großlandschaft Sudan. Die Nachbargemeinden sind Baoudetta, Koona und Maïjirgui im Nordwesten, Garagoumsa und Kantché im Nordosten, Daouché im Südosten, Hawandawaki im Süden und Gazaoua im Südwesten.

Bei den Siedlungen im Gemeindegebiet handelt es sich um 39 Dörfer, 137 Weiler und zwei Lager. Der Hauptort der Landgemeinde ist das Dorf Korgom. Es liegt auf einer Höhe von .

Durch die Gemeinde verläuft das Trockental Goulbi May Farou.

Geschichte
Korgom gehörte Anfang des 19. Jahrhunderts zum Reich Katsina, das 1812 von den Fulbe erobert wurde. Im Jahr 1819 wurden die Fulbe aus dem Norden Katsinas zurückgedrängt, wo mit Maradi ein neuer Staat geschaffen wurde. Der Herrscher von Maradi verschenkte Korgom und Kantché an das Sultanat Zinder zum Dank dafür, dass ihm der Sultan von Zinder in der Kriegszeit Asyl gewährt hatte. Die Mission du Haut-Soudan, eine unter der Leitung des Offiziers Marius Gabriel Cazemajou stehende französische Militärexpedition zur Erforschung der Gebiete zwischen dem Fluss Niger und dem Tschadsee, erreichte Korgom am 6. April 1898. Abgesandte des Sultans Amadou dan Ténimoun begleiteten die Mission von hier aus nach Zinder. Die französische Kolonialverwaltung richtete Anfang des 20. Jahrhunderts einen Kanton in Korgom ein, dem 1923 der aufgelöste Kanton Koona angeschlossen wurde. Im Jahr 2002 wurden im Zuge einer landesweiten Verwaltungsreform die Landgemeinden Baoudetta, Hawandawaki und Koona aus dem Kanton Korgom herausgelöst. Aus dem verbliebenen Gebiet des Kantons ging die Landgemeinde Korgom hervor.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung 2012 hatte die Landgemeinde 68.057 Einwohner, die in 8.966 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 36.563 in 5.058 Haushalten.

Im Hauptort lebten bei der Volkszählung 2012 2.917 Einwohner in 502 Haushalten, bei der Volkszählung 2001 2.508 in 347 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 3.313 in 578 Haushalten.

In ethnischer Hinsicht ist die Gemeinde ein Siedlungsgebiet von Daurawa, Katsinawa, Iklan, Fulbe und Azna. Für letztere ist Korgom traditionell von besonderer Bedeutung.

Politik
Der Gemeinderat (conseil municipal) hat 18 Mitglieder. Mit den Kommunalwahlen 2020 sind die Sitze im Gemeinderat wie folgt verteilt: 8 PNDS-Tarayya, 2 MDEN-Falala, 2 RDR-Tchanji, 2 RPP-Farilla, 1 CPR-Inganci, 1 MNSD-Nassara, 1 PPN-RDA und 1 RSD-Gaskiya.

Jeweils ein traditioneller Ortsvorsteher (chef traditionnel) steht an der Spitze von 37 Dörfern in der Gemeinde, darunter dem Hauptort.

Wirtschaft und Infrastruktur
Die Gemeinde liegt am Übergang der Zone des Regenfeldbaus des Nordens zur Zone der Bewässerungsfeldwirtschaft des Südens. Das staatliche Versorgungszentrum für landwirtschaftliche Betriebsmittel und Materialien (CAIMA) unterhält eine Verkaufsstelle im Dorf Gabaouri. Die Niederschlagsmessstation im Hauptort liegt auf  Höhe und wurde 1959 in Betrieb genommen.

Gesundheitszentren des Typs Centre de Santé Intégré (CSI) sind im Hauptort sowie in den Siedlungen Agama, Romaza und Toki vorhanden. Der CEG Korgom ist eine allgemein bildende Schule der Sekundarstufe des Typs Collège d'Enseignement Général (CEG). Beim Centre de Formation aux Métiers de Korgom (CFM Korgom) handelt es sich um ein Berufsausbildungszentrum.

Durch Korgom verläuft die Nationalstraße 20, die Richtung Süden über Hawandawaki bis zur Staatsgrenze mit Nigeria führt.

Partnergemeinde
  Andrésy in Frankreich (seit 2000)

Literatur

Einzelnachweise

Ort in Niger
Maradi (Region)
Ort in Afrika

Korgom


White Day is celebrated annually on March 14, one month after Valentine's Day, when people give reciprocal gifts to those who gave them gifts on Valentine's Day. It began in Japan in 1978; its observance has spread to several other Asian nations and countries worldwide.

Origin
Though Valentine's Day was first attempted to be celebrated in Japan in 1936, it did not begin to be popularly celebrated until the 1970s, giving the day a different observation from in the West. It was primarily an opportunity for girls to show that they like a boy. In 1977, a Fukuoka-based confectionery company, Ishimuramanseido, marketed marshmallows to men on March 14, calling it . White Day was first celebrated in 1978 in Japan. The National Confectionery Industry Association started it as an "answer day" to Valentine's Day on the grounds that men should pay back the women who gave them chocolate and other gifts on Valentine's Day.

Soon thereafter, confectionery companies began marketing white chocolate. Now, men give both white and dark chocolate, as well as other edible and non-edible gifts, such as jewelry or objects of sentimental value, or white clothing like lingerie, to women from whom they received chocolate on Valentine's Day one month earlier. Flowers and other gifts are also given on this day.

Observation
White Day is celebrated one month after Valentine's Day, on March 14. In countries that observe White Day, typically Valentine's Day is celebrated by women and girls presenting chocolate gifts (either store-bought or handmade), usually to the other men and boys, as an expression of love, courtesy, or social obligation.

On White Day, the reverse happens: men who received a  or  on Valentine's Day are expected to return the favor by giving gifts to the women. Gift exchanges happen between romantic partners, friends, and coworkers. Traditionally, popular White Day gifts include food like white chocolate, marshmallows, candy, cookies, and other "white" accessories like jewelry, bags, lotions, and lingerie. Nowadays, gifts do not have to be white.

Sometimes the term  is used to describe the generally recited rule for men that the return gift should be two to three times the worth of the Valentine's gift they received.

In the latter half of the 2010s, sales figures indicated a decline in the popularity of the observation. It was seen as a result of reduced sales of obligation chocolates on Valentine's Day. Another reason given for the reduction of popularity is the changing gender roles within Japanese culture.

International observation
Outside of Japan, the practice of giving response gifts one month after Valentine's Day has spread internationally. In those cultures, White Day is, for the most part, observed similarly. Some places where this occurs include China, South Korea, Taiwan, and Vietnam.

See also
 Giri (Japanese)
 Hallmark holiday
 Pi day, also observed on March 14 (represented as 3/14 in month-day format)
 International Marriage Day, the coincidental day when international marriages were first legalized in Japan

References

External links

Japanese popular culture
South Korean popular culture
Chinese popular culture
Taiwanese culture
East Asian culture
Unofficial observances
March observances
Chocolate industry
Intimate relationships
Giving
1978 introductions
Days celebrating love
Love

White Day


The Connecticut class of pre-dreadnought battleships were the penultimate class of the type built for the United States Navy. The class comprised six ships: , , , , , and , which were built between 1903 and 1908. The ships were armed with a mixed offensive battery of , , and  guns. This arrangement was rendered obsolete by the advent of all-big-gun battleships like the British , which was completed before most of the Connecticuts entered service.

Nevertheless, the ships had active careers. The first five ships took part in the cruise of the Great White Fleet in 1907–1909—New Hampshire had not entered service. From 1909 onward, they served as the workhorses of the US Atlantic Fleet, conducting training exercises and showing the flag in Europe and Central America. As unrest broke out in several Central American countries in the 1910s, the ships became involved in police actions in the region. The most significant was the American intervention in the Mexican Revolution during the occupation of Veracruz in April 1914.

During the American participation in World War I, the Connecticut-class ships were used to train sailors for an expanding wartime fleet. In late 1918, they began to escort convoys to Europe, and in September that year, Minnesota was badly damaged by a mine laid by the German U-boat . After the war, they were used to bring American soldiers back from France and later as training ships. The 1922 Washington Naval Treaty, which mandated major reductions in naval weapons, cut the ships' careers short. Within two years, all six ships had been sold for scrap.

Design
The United States' victory in the Spanish–American War in 1898 had a dramatic impact on battleship design, as the question of the role of the fleet—namely, whether it should be focused on coastal defense or high seas operations—had been solved. The fleet's ability to conduct offensive operations overseas showed the necessity of a powerful fleet of battleships. As a result, the US Congress was willing to authorize much larger ships. Design work on what would become the Connecticut class began in 1901. The Secretary of the Navy submitted a request for a new battleship design on 6 March to the Board on Construction. Among the issues considered was the composition and placement of the secondary battery. The preceding design, the , placed some of its secondary guns in fixed turrets atop the main battery turrets as a way to save weight. The Board disliked the arrangement, as some members argued that guns in casemates could be fired faster. Additionally, the Virginias had mounted a mixed secondary battery of  and  guns; the Bureau of Ordnance (BuOrd) had recently introduced a quick-firing  gun, which was more powerful than the 6-inch and fired faster than the 8-inch.

The initial version of the Connecticut design, proposed by BuOrd, featured a secondary battery of twenty-four 7-inch guns with the same number of  guns for defense against torpedo boats. The armor layout was more comprehensive but thinner, and displacement rose to . BuOrd determined that a longer and finer hull shape, coupled with a small increase in engine power, would maintain the standard speed of . The Bureau of Construction and Repair (C&R) proposed a ship more closely based on the Virginias, with the same two-story turrets and mixed 6- and 8-inch secondary battery, on a displacement of . This design featured only eight 3-inch guns, which was deemed wholly insufficient to defend the ship from small craft.

In November, the Board agreed to a compromise design that incorporated a secondary battery of eight 8-inch guns in four twin turrets amidships and twelve 7-inch guns in casemates. The decision to retain the 8 in guns was made in large part due to American experiences in the Spanish–American War three years before. US Navy officers had been impressed with the performance of the gun at the Battle of Santiago de Cuba; despite scoring only 13 hits out of 309 shells fired, the gun had a flat trajectory and good range for its size. Armor protection was improved over the BuOrd design, with a thicker armored belt and casemate protection, albeit at the expense of thinner armor covering the barbettes that supported the gun turrets. The designers reasoned that since the barbettes were behind the belt and a transverse bulkhead, weight could be saved by reducing the level of direct protection.

The last four ships, starting with , received slightly improved armor protection, with the last vessel——having further improvements. As a result, they are sometimes referred to as the Vermont class. The six Connecticut-class ships were the most powerful pre-dreadnought type battleship built by the US Navy, and they compared well with contemporary foreign designs. They were nevertheless rendered obsolescent almost immediately due to the advent of the "all-big-gun" battleship epitomized by the British . Two follow-on ships, the , were built at the same time to a design based on the Connecticuts but significantly reduced in size.

General characteristics and machinery

The Connecticut-class ships were  long at the waterline and  long overall. They had a beam of  and a draft of . Freeboard forward was . They displaced  as designed and up to  at full load. The ships had a flush deck, and they were better sea boats than preceding designs, many of which had poor stability. The Connecticut class had a metacentric height of . As built, the ships were fitted with two heavy military masts, but these were quickly replaced by lattice masts in 1909. They had a crew of 42 officers and 785 men.

The ships were powered by two-shaft triple-expansion steam engines, with steam provided by twelve coal-fired Babcock & Wilcox boilers. The engines were rated at  and generated a top speed of . The boilers were trunked into three closely spaced funnels amidships. The first five ships were equipped with eight  electricity generators, while New Hampshire had four of these generators and two  units. All of the ships had a combined output of ; this was the highest output in any American warship then built. Steering was controlled with a single rudder. The ships' turning radius was  at a speed of .

On trials, the ships exceeded their design speed slightly, with  being the fastest, at . The ships carried  of coal normally, but additional spaces could be used for coal bunkers, with storage capacity ranging between  for each ship. At a cruising speed of , the ships could steam for , though New Hampshires engines were more efficient, allowing her to steam for  at the same speed.

Armament

The ship was armed with a main battery of four /45 caliber Mark 5 guns in two twin gun turrets on the centerline, one forward and aft, as was typical for battleships of the period. The guns fired a  shell at a muzzle velocity of . The turrets were Mark VI mounts, which allowed for reloading at all angles of elevation. These mounts could elevate to 20 degrees and depress to -5 degrees. Each gun was supplied with sixty shells. New Hampshires magazines were rearranged compared to her sisters, which allowed for her to carry 20 percent more 12- and 7-inch shells, though under normal conditions she carried the same load.

The secondary battery consisted of eight /45 caliber guns and twelve /45 caliber guns; this mixed battery proved to be problematic, as shell splashes from the two types could not be distinguished. The 8-inch guns were mounted in four twin Mark XII turrets amidships and the 7-inch guns were placed in casemates in the hull. The 8-inch guns were the Mark VI type, and they fired  shells at a muzzle velocity of . The 7-inch Mark I guns fired a  shell at 2,700 ft/s. These guns were later removed during World War I and converted for use on tracked gun carriages in France. The outfit per gun was 100 shells for both types.

For close-range defense against torpedo boats, they carried twenty /50 caliber guns mounted in casemates along the side of the hull and twelve  3-pounder guns. They also carried four  1-pounder guns. As was standard for capital ships of the period, the Connecticut class carried four  torpedo tubes, submerged in their hulls on the broadside. Each ship carried a total of 16 torpedoes. They were initially equipped with the Mark I Bliss-Leavitt design, but these were quickly replaced with Mark II, designed in 1905. The Mark II carried a  warhead and had a range of  at a speed of .

Armor
The first two ships' main armored belt was  thick over the machinery spaces and reduced to  abreast of the main battery turrets. This portion of the belt was  long and  wide. On either end of the ship, the belt then thinned, first to , then to  and finally to  at the bow and stern. The last four ships' belts were reduced to a uniform 9 in between the main battery, with no change to the ends. The armored deck was  thick amidships, where it was partially protected by the belt and casemate armor. It had 3 in thick sloped sides, which connected to the bottom edge of the belt. The deck was increased to 3 in forward and aft, where it was directly exposed to shellfire, also with 3 in thick sloped sides. New Hampshires belt was slightly shortened to permit a thicker deck over the magazines. Each ship's conning tower had 9 in thick sides and a  thick roof.

The main battery gun turrets had 11 in thick faces, with 9 in thick sides and  thick roofs. The supporting barbettes had the  of armor plating, reduced to . The secondary turrets had  of frontal armor, with 6 in on the sides and 2 in on the roofs. Their barbettes were given 6 in of armor plating on the outboard sides and 4 in inboard. The casemates for the 7-inch guns were 7 in thick and below the gun ports, the casemates reduced slightly to 6 in. For the last four ships, the savings in weight gained by reducing the thickness of the belt were used to increase the lower casement armor to 7 in. Those for the 3-inch guns were 2 in thick. The 7-inch guns were divided by splinter bulkheads that were  thick to prevent one shell hit from disabling multiple guns.

Ships

Service history

All six ships of the class served with the Atlantic Fleet for the duration of their careers. The first five ships took part in the cruise of the Great White Fleet in 1907–1909. The fleet left Hampton Roads on 16 December 1907 and steamed south, around South America and back north to the US west coast. The ships then crossed the Pacific and stopped in Australia, the Philippines, and Japan before continuing on through the Indian Ocean. They transited the Suez Canal and toured the Mediterranean before crossing the Atlantic, arriving bank in Hampton Roads on 22 February 1909. New Hampshire, which had not been completed in time to take part in the journey, met the fleet there during a naval review with President Theodore Roosevelt.

The ships then began a peacetime training routine off the east coast of the United States and the Caribbean, including gunnery training off the Virginia Capes, training cruises in the Atlantic, and winter exercises in Cuban waters. In late 1909, all six ships crossed the Atlantic to visit British and French ports. Louisiana and Kansas made another trip to Europe in early 1911. As political unrest began to erupt in several Central American countries in the 1910s, the ships became increasingly active in the region. All six ships became involved in the Mexican Revolution, including the occupation of Veracruz in April 1914; Vermont and New Hampshire were among the ships that contributed landing parties to the initial occupation of the city. Several men from the two ships were awarded the Medal of Honor during the action.

In July 1914, World War I broke out in Europe; the United States remained neutral for the first three years of the war. Tensions with Germany came to a head in early 1917 following the German unrestricted submarine warfare campaign, which sank several American merchant ships in European waters. On 6 April 1917, the United States declared war on Germany. The Connecticut-class ships initially were used for training gunners and engine room personnel that would be necessary for the rapidly expanding wartime fleet. In June 1918, New Hampshire and Louisiana were involved in a serious gunnery accident, where gunners aboard the former accidentally hit the latter, killing one and injuring several other men. The following month, Louisiana was used to test Arthur Pollen's Argo Clock, the first fire control system to use an analog computer to calculate firing solutions.

From late 1918, the ships were used to escort convoys part-way across the Atlantic. In late September, Minnesota struck a naval mine laid by the German U-boat U-117, causing serious damage that kept her out of service for five months. Convoy duty was cut short by the German surrender in November; thereafter, the Connecticuts were used to ferry American soldiers back from the battlefields of France. This work was completed by mid-1919. The ships briefly operated as training ships in the early 1920s, though under the terms of the Washington Naval Treaty, they were all sold for scrap by 1924 and broken up.

Footnotes

Notes

Citations

References

Books

Dictionary of American Naval Fighting Ships

Naval Vessel Register

Further reading

Battleship classes

Connecticut class battleship

Connecticut-class battleship


Novi  es un posiólok del raión de Abinsk del krai de Krasnodar en el sur de Rusia. Está situado a orillas del río Jabl, de la cuenca del Kubán, 20 km al sudeste de Abinsk y 65 km al suroeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 889 habitantes en 2010

Pertenece al municipio Jolmskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Новый (Абинский район).

Localidades del raión de Abinsk del krai de Krasnodar

Novi (Abinsk, Krasnodar)


Oberleibnig ist eine Fraktion der Gemeinde St. Johann im Walde in Osttirol. Das Dorf liegt auf der östlichen Seite des Iseltals in 1.244 Metern Höhe und ist von der Felbertauern Straße über die Ortsteile Oblassberg und Gwabl (Gemeinde Ainet) erreichbar. In Oberleibnig befindet sich die denkmalgeschützte Kapelle Maria Schnee aus dem 17. Jahrhundert.

Der Hausberg von Oberleibnig ist das Leibniger Tor mit einer Höhe von 2515 Metern.

Weblinks

 Geschichte-Tirol: St. Johann im Walde

St. Johann im Walde

Oberleibnig


دبابة تركيب جسور تعرف كذلك باسم دبابة جسرية و دبابة الجسر نوع من مركبات دعم المدرعة بحيث تقدم الدعم للدبابات والمدرعات لعبور الموانع كالأنهار أو الخنادق، بدء ظهور هذا النوع من المركبات بشكل واضح منذ الحرب العالمية الثانية لدى الجيش الألماني لتسهيل عبور الوحدات المدرعة من الجيش خلال العوائق لكن وزنها المفرط تسبب في أنخفاض فاعليتها، صمم البريطانيون نسخ متلاحقة أكثر ملائمة من النسخ الألمانية.

معرض صور

مراجع

اختراعات إنجليزية
مدرعات

دبابة تجسير


Die Dubai Duty Free Tennis Championships 2012 waren ein Damentennisturnier der Premier-Kategorie, das Preisgeld betrug insgesamt 2.000.000 $. Es wurde auf Hartplatz ausgetragen. Im Einzel gingen 28 Spielerinnen an den Start, die vier topgesetzten Spielerinnen erhielten in der ersten runde ein Freilos. Im Doppel starteten 16 Paare.
Im Einzel war die Nummer drei der Setzliste, Caroline Wozniacki, die Titelverteidigerin, sie schied aber im Halbfinale aus. Petra Kvitová musste ihre Teilnahme wie schon in Doha (Schmerzen in der Achillessehne) wegen Fiebers absagen, weshalb die an Position neun gesetzte Deutsche Sabine Lisicki ein Freilos erhielt und erst in der zweiten Runde in das Turnier startete. Auch die topgesetzte Wiktoryja Asaranka zog sich vor Turnierbeginn zurück. Casey Dellacqua und Polona Hercog rückten als Lucky Loser aus der Qualifikationsgruppe nach. Das Einzel gewann die Nummer fünf des Turniers  Agnieszka Radwańska gegen  Julia Görges.

Die Titelverteidigerinnen im Doppel, Liezel Huber und María José Martínez Sánchez, traten 2012 nicht gemeinsam an. Stattdessen gewann Liezel Huber mit Lisa Raymond, die sich zusammen schon beim Turnier zuvor, den Qatar Total Open, den Titel sichern konnten, das Turnier gegen Sania Mirza
und Jelena Wesnina. Martínez Sánchez trat mit Shahar Peer an und schied schon im Viertelfinale aus.

Qualifikation
Ausgespielt wurden vier Qualifikantenplätze, die zur Teilnahme am Hauptfeld des Turniers berechtigten.

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Doppel

Setzliste

Hauptrunde

Weblinks

Turnier der WTA Tour 2012
Tennisturnier in Dubai

Dubai Duty Free Tennis Championships 2012/Damen


Tirumalairayanpattinam es una localidad de la India, en el distrito de Karaikal, territorio de Puducherry.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 6  a  km de la capital nacional, Nueva Delhi, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 12 396 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Puducherry

Tirumalairayanpattinam


TOPIO es un robot humanoide creado por TOSY Robotics, una firma radicada en Vietnam. Su nombre deriva de "TOSY Ping Pong Playing Robot", ya que fue diseñado para jugar tenis de mesa contra un ser humano. Se presentó una versión funcional al público en julio de 2007, pero no fue hasta el 28 de noviembre del mismo año en que se presentó una versión modificada en la International Robot Exhibition (IREX) de Tokio.

Existen tres versiones del robot, cada una más sofisticada que la anterior. La altura del modelo actual es de aproximadamente 1,88 m, con un peso de 120 kg. En total cuenta con 39 grados de libertad. Las versiones 2.0 y 3.0 emplean servo motores eléctricos, mientras que la versión original se movía mediante un sistema hidráulico. La versión 2.0 fue presentada en la Feria Internacional del Juguete de Núremberg de 2009, mientras que la 3.0 volvió a ser presentada en el IREX.

Galería de imágenes

Véase también
 Androide
 ASIMO
 Ginoide
 HRP-4C

Referencias
 Página web oficial. (en inglés)

Enlaces externos

Robots humanoides bípedos
Robots de 2005

TOPIO


Tirreno-Adriatico 2019 var den 54. udgave af cykelløbet Tirreno-Adriatico. Det italienske etapeløb var det syvende arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2019 og blev arrangeret mellem 13. og 19. marts 2019. Den samlede vinder af løbet blev slovenske Primož Roglič fra , ét sekund foran britiske Adam Yates fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Jakob Fuglsang kørte for
 Kasper Asgreen kørte for
 Michael Mørkøv kørte for
 Christopher Juul-Jensen kørte for
 Michael Valgren kørte for
 Mads Würtz Schmidt kørte for
 Søren Kragh Andersen kørte for
 Mads Pedersen kørte for

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

6. etape

7. etape

Resultater

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Bjergkonkurrencen

Ungdomskonkurrencen

Holdkonkurrencen

Startliste

Eksterne henvisninger
 Officielle hjemmeside

2019
UCI World Tour 2019

Tirreno-Adriatico 2019


Spin ya da dönü, temel parçacıklar ve dolayısıyla bileşik parçacıklar (hadronlar) ve atom çekirdeklerince taşınan korunan bir niceliktir.

Spin, kuantum mekaniğindeki iki tür açısal momentumdan biridir – diğeri ise yörüngesel açısal momentumdur. Yörünge açısal momentum operatörü, yörünge dönüşünün klasik açısal momentumunun kuantum mekaniğindeki karşılığıdır ve açı değiştikçe dalga fonksiyonunun periyodik yapısı olduğunda ortaya çıkar. Fotonlar için spin, ışığın kutuplanmasının kuantum mekaniğindeki karşılığıdır; elektronlar için spinin klasik karşılığı yoktur.

Elektronun spin açısal momentumunun varlığı, gümüş atomlarının yörünge açısal momentumu olmamasına karşın iki olası ayrık açısal momentuma sahip olduğunun gözlemlendiği Stern-Gerlach deneyi gibi deneylerden çıkarılmıştır. Elektron spininin varlığı, spin-istatistik teoreminden ve Pauli dışarlama ilkesinden kuramsal olarak da çıkarılabilir ve tam tersi, elektronun özel spini verildiğinde, Pauli dışarlama ilkesi türetilebilir.

SI spin birimi, klasik açısal momentum ile aynıdır (yani, N · m · s, J ·s veya kg ·m 2 ·s −1). Uygulamada spin, dönüş açısal momentumunu açısal momentumla aynı boyutlara sahip olan indirgenmiş Planck değişmezine () bölerek boyutsuz bir spin kuantum sayısı olarak verilir; ancak bu değerin kesin hesaplaması bu değildir. Çoğu zaman, "spin kuantum sayısı" basitçe "spin" olarak adlandırılır. Bunun bir kuantum sayısı olduğu gerçeği örtüktür.

Tarihçe
1924'te Wolfgang Pauli, iki değerli klasik olmayan "gizli dönüş" nedeniyle var olan elektron durumlarının sayısının ikiye katlanmasını öneren ilk kişiydi. 1925'te Leiden Üniversitesi'nden George Uhlenbeck ve Samuel Goudsmit, Bohr ve Sommerfeld'in eski kuantum kuramı ruhuyla bir parçacığın kendi ekseni etrafında dönmesinin basit fiziksel yorumunu önerdiler. Ralph Kronig, birkaç ay önce Kopenhag'da Hendrik Kramers ile tartışırken Uhlenbeck-Goudsmit modelini öngördü, ancak yayınlamadı. Matematiksel teori, 1927'de Pauli tarafından derinlemesine çalışıldı. Paul Dirac 1928'de göreli kuantum mekaniğini türettiğinde, elektron spini bunun önemli bir parçasıydı.

Kaynakça

Fiziksel nicelikler
Kuantum alan teorisi
Dönel simetri

Spin (fizik)


Deux classes de sous-marins différentes de la marine royale suédoise ont porté successivement le nom de classe Hajen (en suédois : « Requin ») :
 La , une classe de trois sous-marins de l'Entre-deux-guerres ;
 Le , une classe de six sous-marins de la guerre froide.

Notes et références

Classe Hajen


L'attentat du 19 avril 2022 à Kaboul est survenu le matin du 19 avril 2022 lorsque trois explosions ont secoué l'école secondaire Abdul Rahim Shahid dans le quartier chiite hazara de Kaboul, en Afghanistan, tuant au moins six personnes et blessant des dizaines d'autres élèves. Beaucoup de blessés étaient des adolescents.

Contexte
Depuis la prise de contrôle du pays par les talibans islamistes déobandi en août 2021, le groupe rival État islamique - Province de Khorassan a fréquemment pris pour cible des minorités en Afghanistan, notamment lors d'un précédent attentat à la bombe contre une école à Kaboul. La plupart des victimes étaient des Hazaras, qui ont été la cible de l'EIIL en Afghanistan depuis que les talibans ont pris le pouvoir, et avant. Le retour des talibans a également été perçu comme une menace par cette minorité chiite, beaucoup de personnes fuyant le pays vers d'autres nations comme le Pakistan voisin et jusqu'au Canada.

Attaque
Vers  (UTC+4:30), une explosion s'est produite à l'entrée de l'école Abdul Rahim Shahid, l'une des plus grandes écoles de la ville, avec 16 000 garçons présents, alors que les élèves de 11e et 12e année quittaient leurs classes. Dix minutes plus tard, une autre explosion a secoué une ruelle près d'un campus éducatif.

Les autorités médicales sont intervenues rapidement sur les lieux et les étudiants blessés ont été transportés pour recevoir des soins médicaux. Un établissement de soins infirmiers scolaire a signalé quatre morts et 14 blessés. Ces chiffres ont ensuite été augmentés à au moins six morts et onze blessés. Les reporters et les journalistes se sont plaints que les autorités talibanes les empêchaient d'atteindre les blessés transportés dans les hôpitaux de la région. Cependant, le lendemain, il a été signalé que les talibans avaient rendu les corps des personnes décédées à leurs familles, le nombre officiel de victimes étant de 6 morts et 25 blessés. Certains ont affirmé que les talibans avaient manqué de respect au défunt et que le nombre de victimes devrait être plus élevé en raison du nombre de personnes à la recherche de membres de la famille disparus.

Personne n'a revendiqué la responsabilité des attaques.

Réactions
Khalid Zadran, le porte-parole du commandant de Kaboul a reconnu "des victimes chiites" et les talibans ont sécurisé la zone. Un porte-parole adjoint du gouvernement taliban a condamné l'attaque et l'a qualifiée de "crime contre l'humanité" et a juré que les auteurs seraient retrouvés et punis. Le porte-parole du département d'État américain, , a condamné l'attaque, exprimant son indignation face aux "attentats odieux [...] à Kaboul, en Afghanistan" et a demandé que les auteurs soient traduits en justice.

Les habitants ont exprimé leurs soupçons, leur frustration et certaines théories du complot après l'attentat. Certains habitants ont affirmé que le groupe État islamique, connu localement sous le nom de Daech, voulait montrer sa force, tandis que d'autres ont affirmé que les talibans avaient secrètement planifié l'attaque ou que des ennemis inconnus avaient organisé l'attaque.

Save the Children a condamné l'attaque, se disant "profondément attristée par les informations selon lesquelles des enfants auraient été blessés, voire tués". L'International Rescue Committee (IRC) a condamné le "bombardement insensé d'écoles à Kaboul", a envoyé ses condoléances aux familles des victimes et a souligné le danger dans lequel vivent les citoyens afghans, selon l'IRC. Une condamnation similaire de l'attaque a été constatée par la Mission d'assistance des Nations unies en Afghanistan.

Notes et références

Avril 2022
2022 en Afghanistan
Terrorisme en 2022
Attentat à Kaboul

Attentat du 19 avril 2022 à Kaboul


Željko Sutlić (1953.), hrvatski kirurg, specijalist opće i kardijalne kirurgije, član suradnik HAZU od 2006. godine.

Životopis
Rođen je 1953. godine, diplomirao je na Medicinskom fakultetu 1977. godine. Specijalist je opće i kardijalne kirurgije i redoviti profesor u tranjom zvanju na Medicinskom fakultetu u Zagrebu. Pročelnik je Zavoda za kardijalnu i transplantacijsku kirurgiju KB-a Dubrava. Voditelj je Programa transplantacije srca i asistirane cirkulacije (2014.) koji je licenciralo Ministarstvo zdravlja Republike Hrvatske. Član je brojnih hrvatskih i međunarodnih znanstvenih i stručnih društava i odbora. Sudjelovao je na brojnim domaćim i međunarodnim kongresima u zemlji te ih organizirao. Objavio je 86 radova, od kojih je 78 citirano u CC-u i SCIE-u. Suautor je devet višeautorskih knjiga. Mentor je više diplomskih radova, 4 magisterija i 5 doktorata. Kao glavni istraživač sudjelovao je u nizu domaćih projekata. Za člana suradnika u Razredu za medicinske znanosti HAZU izabran je 2006. godine.

Izvori

Životopisi, Zagreb
Hrvatski kirurzi

Željko Sutlić


Ted N.C. Wilson (10 de maio de 1950) é pastor da Igreja Adventista do Sétimo Dia e atualmente desempenha o cargo de presidente da Associação Geral dos Adventistas do Sétimo Dia, a organização governamental da Igreja Adventista do Sétimo Dia a nível mundial. Isso implica que ele seja o pastor geral (ou global) do movimento adventista. Em 2010, na 59ª Conferência Geral realizada em Atlanta, foi eleito para o primeiro mandato, relacionado ao período 2010-2015; em 2015, durante a 60ª Conferência Geral realizada em San Antonio, foi reeleito para o período 2015-2020 - este mandato foi estendido até 06 de junho de 2022, por conta do impacto da pandemia. Durante a 61ª Conferência Geral, realizada em St. Louis, Wilson foi novamente eleito presidente para um mandato reduzido por conta do impacto da pandemia e, portanto, deve ir de 2022 até 2025, quando está previsto acontecer a 62ª Conferência Geral da Igreja Adventista do Sétimo Dia.

Foi eleito como um dos vice-presidentes gerais da Igreja Adventista em 2000 durante a Conferência Geral da Associação realizada em Toronto. Seus 36 anos de serviços denominacionais incluem os postos administrativos e executivos nos Estados Unidos do Atlântico Médio, África e Rússia.

Wilson é casado com Nancy Louise Wilson Vollmer, fisioterapeuta. Tem três filhas. Wilson é o filho do ex-presidente da Associação Geral Neal C. Wilson, que esteve no cargo desde 1979 até 1990.

Liderança na Igreja Adventista do Sétimo Dia
Wilson começou sua carreira na igreja como pastor em 1974 na igreja Maior da Associação de Nova York. Trabalhou como assistente de direcção e depois como director de Ministérios Metropolitanos existentes desde 1976 até 1981. Depois passou a servir na igreja a, a Divisão de África-Oceano Índico, com sede em Abiyán, Costa do Marfim, até 1990. Ali serviu como director de departamento e depois como secretário executivo.

Também serviu durante 2 anos na sede central da igreja em Silver Spring, Maryland, Estados Unidos, como secretário associado dantes de aceitar o cargo de presidente da Divisão Euroasiática da igreja em Moscovo, Rússia, entre 1992 e 1996. Wilson depois regressou a Estados Unidos para servir como presidente da Review and Herald Publishing Association em Hagerstown, Maryland, até sua eleição como vice-presidente da Associação Geral no ano 2000.

Como ministro ordenado, Wilson tem um doctorado em educação religiosa da Universidade de Nova York, uma Maestría em Divinidad da Universidade Andrews e uma maestría em ciências da saúde pública da Faculdade de Saúde Pública da Universidade de Loma Linda, Califórnia.

Na sessão de 2010 da Associação Geral, Wilson enfatizou a necessidade do povo adventista de voltar às Sagradas Escrituras e afirmou a forte crença em Ellen G. White.

Sua postura em frente à evolução
Wilson tem afirmado que os adventistas do Sétimo Dia deveriam recusar a evolução, e estar a favor de uma interpretação literal de 6 dias de criação. Wilson recomenda que os professores ou pastores adventistas que trabalham em centros Adventistas deveriam demitir se querem ensinar evolução biológica ou a evolução teísta, já que sua postura a respeito da evolução é contrária ao que a Biblia ensina.  Com respeito ao papel da evolução na ciência, Wilson tem dito que a evolução não é uma ciência, sina que é um tipo de espiritismo e uma religião falsa.

Ponto de vista sobre o movimento de formação espiritual
O movimento de formação espiritual caracteriza-se por elementos como a oração contemplativa, a espiritualidad contemplativa e o misticismo cristão. Em sua sermão de abertura de julho de 2010, Wilson disse:Mantente afastado das disciplinas espirituais não bíblicas ou os métodos de formação espiritual que estão arraigados no misticismo, como a oração contemplativa, a oração centrada e o movimento da igreja emergente no que se promovem.Em mudança, disse, os crentes deveriam "procurar dentro da Igreja Adventista do Sétimo Dia, pastores humildes, evangelistas, eruditos bíblicos, líderes e directores departamentais que possam proporcionar métodos e programas evangelísticos que estejam baseados em princípios bíblicos sólidos e o tema do Grande Conflito."

Ele, junto com outros (como o pastor adventista aposentado Rick Howard), descreveu os perigos da formação espiritual à atenção da igreja adventista. Muitos outros adventistas, como os pastores Hal Mayer e Derek Morris, também expressaram sua preocupação. O jornal oficial da igreja, Adventist Review, publicou artigos que descrevem os efeitos do espiritismo que chega à Igreja cristã através dos ensinos da formação espiritual. Howard escreveu o livro The Omega Rebellion, no que advertiu sobre os perigos associados com o movimento da "igreja emergente". Identificou os ensinos da formação espiritual, a oração contemplativa, a espiritualidad posmoderna, a meditación impregnada de misticismo oriental como perigosa.

Também se advertiu aos membros da igreja que utilizem o discernimiento nos estilos de adoración: "Use práticas de adoración e música centradas em Cristo e baseadas na Biblia nos serviços da igreja", disse Wilson. "Conquanto entendemos que os cultos e os cultos de adoración variam em todo mundo, não retroceda a meios paganos confusos onde a música e a adoración se centram tanto na emoção e a experiência que perde o enfoque central na Palavra de Deus. No entanto, toda a adoración simples ou complexa deve fazer uma coisa e só uma coisa: engrandecer a Cristo e abater o eu ".

Ponto de vista a respeito da teologia da última gera1ção
O Pastor Ted Wilson é um partidário das crenças adventistas tradicionais (como as do tema do Conflito dos Séculos) que informam a Teologia da Última Geração. Apresentou os princípios do LGT (Last Generation Theology), em seu primeiro discurso na 59ª sessão da Conferência Geral em Atlanta o 3 de julho de 2010, e em sua mensagem de Adoração Divina à convenção de GYC o 1 de janeiro de 2011. No sermão de Wilson no Concilio Anual de 2014, declarou: "O tempo nesta Terra é curto. O tempo de graça fechar-se-á cedo. A preparação para ver a Deus cara a cara mediante o arrependimento e o abandono do pecado deve fazer-se agora. O Conflito dos Séculos, página 425, explica que: 'Aqueles que vivam sobre a Terra quando a intercessão de Cristo cesse no santuário de acima, devem estar adiante de um Deus santo sem um mediador. Suas vestiduras devem estar impecáveis, seu carácter deve ser purificado do pecado. pelo sangue aspergido. Pela graça de Deus e seu próprio esforço diligente, devem ser vencedores na batalha contra o mau.' No entanto, não interprete mal esta fala e pense nem por um minuto que não precisa de Cristo e que por suas próprias obras obterá a salvação. Os adventistas do sétimo dia acham que só através da graça e a justiça de Cristo temos a vida eterna. Quando finalize o tempo de graça, a obra de mediação terá terminado. Seu carácter será estabelecido e seu destino eternamente decidido. É por isso que todos os dias precisamos ser revividos e reformados através de nosso estudo da Bíblia e a conexão de oração com Cristo. Devemos receber Seu todo -que abarca a justiça mediante a justificação e a santificação, já que a cada dia, mediante seu poder, nos parecemos mais e mais a ele ".

Notas

Nascidos em 1950

Ted N. C. Wilson


Bhogpur es una ciudad de la India en el distrito de Jalandhar, estado de Punyab.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 244  a 181 km de la capital estatal, Chandigarh, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 25 819 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Punyab (India)

Bhogpur


Godzilla vs. Kong (titlu original: Godzilla vs. Kong) este un film american din 2021 regizat de Adam Wingard. Este creat în genurile , Kaijū. Rolurile principale sunt interpretate de actorii Alexander Skarsgård, Millie Bobby Brown, Rebecca Hall, Brian Tyree Henry, Shun Oguri, Eiza González, Jessica Henwick, Julian Dennison, Kyle Chandler și Demián Bichir.

Este o continuare a filmelor Godzilla: King of the Monsters (2019) și Kong: Skull Island (2017) și al patrulea din seria MonsterVerse (Legendary Entertainment). Este al 36-lea film din franciza Godzilla.

Distribuție
 Alexander Skarsgård
 Millie Bobby Brown - Madison Russell
 Rebecca Hall
 Brian Tyree Henry
 Shun Oguri
 Eiza González
 Jessica Henwick
 Julian Dennison
 Kyle Chandler - Dr. Mark Russell
 Demián Bichir
 Alexandra Latysheva

Zhang Ziyi și-a reia rolul său, Dr. Chen, iar Van Marten a fost asistentul său. Lance Reddick a fost distribuit într-un rol nedezvăluit.

Producție
Filmările au început la  12 noiembrie 2018 în Hawaii și Australia.

Vezi și
 Listă de filme științifico-fantastice din anii 2020

Note

Legături externe

Filme din 2021
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Adam Wingard
Filme Kaiju
Filme SF din anii 2020
Filme cu King Kong
Filme Legendary Pictures
Filme Warner Bros.
Filme cu Godzilla
Filme 3D
Filme cu monștri
MonsterVerse
Filme Toho
2021 în științifico-fantastic

Godzilla vs. Kong


لويس تيرمان ، ولد يوم 29 يوليو 1837، وكان الحاكم العام في الجزائر، الذي كان في الفترة الأطول.
تحصل على دكتورا في القانون.
 في بداية الحرب الفرنسية الألمانية 1870، كان يعهد بحكومة الدفاع الوطني، وإدارة القسم بعد وفاة المحافظ فوي.

مراجع

أشخاص من شارفيل-ميزيير
حكام الجزائر
حكام عموم الجزائر
مواليد 1837
وفيات 1899

لويس تيرمان


Elastoplast is a brand of adhesive bandages (also called sticking plasters) and medical dressing made by Beiersdorf.

Background
In 1928 Smith & Nephew of the UK acquired the licence to market and produce the Elastoplast range of bandages.

Beiersdorf bought brand rights for the Commonwealth from Smith & Nephew in 1992. It has become a Generic trademark for "sticking plaster" in some Commonwealth countries including the United Kingdom and Australia.

In some countries in Europe Hansaplast, a brand name started by Beiersdorf in 1922, is used instead. A third trademark, named Curitas, is used in parts of Latin America.

Nick Kochan wrote about Elastoplast in his book The World's Greatest Brands (1996); noting that "the early success of the brand was due to its high-stretch fabric material coupled with an effective adhesive"; and that it has as strong position in worldwide markets, particularly in the UK.

In the 1970s Elastoplast marketed its Airstrip product as "the fresh air plaster". The plasters were sold in small flat tin.

On 4 July 2005 Elastoplast launched a £1.1 million advertising campaign which introduced brand heroes called "the Plastermen". with the animated characters launched the company's new SilverHealing plasters.

Other brand use
Hansaplast Noise Stop are earplugs for hearing protection.

See also
Band-Aid
Henry P. Kendall
Nexcare

References

Beiersdorf brands
First aid

Elastoplast


Convertirea religioasă reprezintă adoptarea unui set particular de convingeri ale unei anumite denominațiuni religioase sau religii și presupune renunțarea la o anumită denominațiune religioasă și afilierea la o alta. Convertirea poate avea loc atât de la o religie la alta, cât și de la o denominațiune la alta în cadrul aceleiași religii, de exemplu, de la creștinismul practicat de baptiști la creștinismul practicat de catolici sau de la islamismul șiit la islamismul sunit. În unele cazuri, convertirea religioasă "marchează o transformare a identității religioase și este simbolizată prin ritualuri speciale".

Oamenii se convertesc la o altă religie din diferite motive, printre care convertirea activă prin propria voință ca urmare a schimbării convingerilor religioase, convertirea ca urmare a relației cu adeptul unei alte religii, convertirea pe patul de moarte, convertirea de conveniență, convertirea din motive maritale și convertirea forțată.

Convertirea sau afilierea religioasă de conveniență este un act nesincer efectuat uneori din motive practice, cum ar fi acceptarea unui copil la o instituție școlară mai bună, care este asociată unei anumite religii, sau ascensiunea într-o clasă socială superioară, unde-și dorește să ajungă persoana convertită. În cazul căsătoriei între persoane de religii diferite, unul dintre soți se poate converti la religia celuilalt.

Convertirea forțată reprezintă adoptarea unei alte religii în urma unei presiuni. Convertiții pot să-și păstreze în secret credințele anterioare și să continue, pe ascuns, practicile vechii lor religii, menținând formal în exterior apartenența la noua religie. De-a lungul generațiilor, o familie forțată să se convertească împotriva voinței membrilor ei poate adopta cu convingere noua religie.

Prozelitismul este acțiunea de propagandă a convingerilor religioase realizată de membrii unui cult pentru a converti un individ sau mai mulți indivizi ce aparțin unei alte religii sau sistem de convingeri religioase. (Vezi prozelit).

Apostazia este un termen folosit de membrii unei religii sau denominațiuni religioase pentru a desemna renunțarea unei persoane la o acea religie sau denominațiune religioasă.

Religii abrahamice

Creștinism

În cadrul creștinismului conversia se referă în mod diferit la trei fenomene diferite: o persoană devine creștină fără a fi fost anterior creștină; un creștin trece de la o denominațiune creștină la alta; o dezvoltare spirituală specială, numită uneori "a doua convertire" sau "convertirea celui botezat".

Convertirea la creștinism este convertirea religioasă a unei persoane anterior necreștine la o anumită formă de creștinism. Unele denominațiuni creștine cer o convertire completă a noilor adepți, indiferent dacă sunt deja creștini sau dacă provin din alte religii. Cerințele exacte variază între diferite biserici și denominațiuni creștine. Botezul este văzut în mod tradițional ca sacramentul de admitere la creștinism. Botezul creștin are unele asemănări cu imersiunea evreiască prin mikvah.

În Noul Testament Isus le-a dat ucenicilor săi misiunea să meargă prin toată lumea pentru a răspândi învățăturile Evangheliei și să convertească toate neamurile (Matei 28:19, Marcu 16:15). Convertirea la creștinism trebuia să se facă prin evanghelizare, adică prin propovăduirea prin vorbe și fapte a mesajului Evangheliei sau a "veștii bune".

Islam
Există cinci stâlpi, sau fundații, ale Islamului, dar principalul și cel mai important este să crezi că există un singur creator și Dumnezeu numit Allah (cuvântul care-l desemnează pe Dumnezeu în limba arabă) și că profetul islamic, Mahomed, este ultimul mesager al lui Dumnezeu. Momentul convertirii unei persoane este considerat momentul în care acea persoană face în mod sincer o declarație de credință numită șahada în fața martorilor.

Religia islamică învață că toți oamenii sunt musulmani la naștere, dar părinții sau societatea îi pot face să se abată de la calea cea dreaptă. Când cineva acceptă islamul, se consideră că el revine la starea inițială. În Islam, circumcizia este un obicei Sunnah nemenționat în Coran. Circumcizia nu este, potrivit opiniei clericale majoritare, o condiție pentru convertirea la Islam. Școlile Shafi'i și Hanbali o consideră obligatorie, în timp ce școlile Maliki și Hanafi o consideră doar recomandată. Cu toate acestea, circumcizia nu este o condiție prealabilă pentru acceptarea credinței islamice, dar nu este considerată un păcat. Ea nu este unul dintre cei Cinci Stâlpi ai Islamului.

Iudaism
Convertirea la iudaism este convertirea religioasă a neevreilor pentru a deveni membri ai religiei evreiești și ai comunității etnoreligioase evreiești. Procedura și cerințele convertirii diferă de la un grup evreiesc la altul. O convertire efectuată potrivit regulilor unui grup nu oferă garanția că va fi recunoscută de un alt grup evreiesc. O convertire formală este, de asemenea, realizată uneori de indivizi ale căror origini evreiești sunt puse în discuție, chiar dacă au fost crescuți ca evrei, dar nu pot fi considerați de fapt evrei conform leglor religioase evreiești tradiționale.

În secolul al VI-lea Imperiul Roman de Răsărit și califul Umar ibn Khattab au emis decrete împotriva convertirii la iudaism, ceea ce înseamnă că aceste convertiri încă mai aveau loc.

În unele cazuri, o persoană poate renunța la o convertire formală la iudaism și poate adopta în schimb unele sau toate credințele și practicile iudaismului. Cu toate acestea, fără o convertire formală, majoritatea evreilor observați vor respinge statutul evreiesc al persoanei convertite.

Drept internațional
Declarația Universală a Drepturilor Omului a Organizației Națiunilor Unite definește convertirea religioasă drept un drept al omului: "Orice om are dreptul la libertatea gândirii, de conștiință și religie; acest drept include libertatea de a-și schimba religia sau convingerea" (articolul 18). În ciuda acestui drept al omului proclamat de ONU, unele grupuri interzic sau restricționează convertirea religioasă.

Pe baza acestei declarații, Comisia Națiunilor Unite pentru Drepturile Omului (UNCHR) a elaborat Pactul internațional privind drepturile civile și politice, un tratat obligatoriu din punct de vedere juridic. El statuează că "orice persoană are dreptul la libertatea gândirii, conștiinței și religiei. Acest drept include libertatea de a avea sau de a adopta o religie sau convingere la alegerea sa" (articolul 18.1). "Nimeni nu va fi supus constrângerii care îi va afecta libertatea de a avea sau de a adopta o religie sau o convingere la alegerea sa" (articolul 18.2).

Note

Lectură suplimentară
 Barker, Eileen The Making of a Moonie: Choice or Brainwashing? (1984)
 Barrett, D. V. The New Believers: A survey of sects, cults and alternative religions (2001) UK, Cassell & Co
 Buckser, A. S. și S. D. Glazier. eds. The Anthropology of Religious Conversion Roman and Littlefield,2003
 Cooper, Richard S. "The Assessment and Collection of Kharaj Tax in Medieval Egypt", în Journal of the American Oriental Society, Vol. 96, No. 3. (Jul–Sep., 1976), pp. 365–382.
 Curtin, Phillip D. Cross-Cultural Trade in World History. Cambridge University Press, 1984.
 Hoiberg, Dale, and Indu Ramachandran. Students' Britannica India. Popular Prakashan, 2000.
 Idris, Gaefar, Sheikh. The Process of Islamization. Plainfield, Ind.: Muslim Students' Association of the U.S. and Canada, 1977. vi, 20 p. Without ISBN
 James, William, The varieties of religious experience: a study in human nature. Being the Gifford lectures on natural religion delivered at Edinburgh in 1901–1902; Longmans, Green & Co, New York (1902)
 Morris, Harold C. și Lin M. Morris. "Power and purpose: Correlates to conversion", în Psychology: A Journal of Human Behavior, vol 15(4), Nov–Dec 1978, 15–22.
 Rambo, Lewis R. Understanding Religious Conversion. Yale University Press, 1993.
 Rambo, Lewis R., & Farhadian, Charles. Oxford Handbook of Religious Conversion. Oxford University Press, 2014.
 Ramstedt, Martin. Hinduism in Modern Indonesia: A Minority Religion Between Local, National, and Global Interests. Routledge, 2004.
 Rawat, Ajay S. StudentMan and Forests: The Khatta and Gujjar Settlements of Sub-Himalayan Tarai. Indus Publishing, 1993.

Convertire religioasă


An Centrolepis pedderensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Winifred Mary Curtis. An Centrolepis pedderensis in nahilalakip ha genus nga Centrolepis, ngan familia nga Centrolepidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Centrolepis

Centrolepis pedderensis


بلدية ريبوليت (بالكاتالانية: Ripollet) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 35.661 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

توأمة
لريبوليت اتفاقيات توأمة مع كل من:

 كانيليس

أعلام
 سارا راميريز
 جوان كريوس

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة
أماكن مأهولة في فالس أوكيدنتل
بلديات في فالس أوكيدنتل

ريبوليت


جون بول كيوزاك  من مواليد 28 يونيو 1966، هو ممثل وكاتب سينمائي أمريكي نال جائزة «أفضل الممثلين الموعودين» عام 1990 عن دوره في فيلم «قل أي شيء» "Say Anything" كما حصل على جائزة «أفضل ممثل مساند» عن دوره في فيلم «طيران المجرمين» "Con Air" عام 2000, ظهر في العديد من الأفلام مثل 1408 وطفل من المريخ و 2012.

مرجع
 جون كيوزاك من الموسوعة الإنجليزية

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء الاشتراكيين الديمقراطيين في أمريكا
أمريكيون من أصل أيرلندي
اشتراكيون ديمقراطيون أمريكيون
ثقافة أمريكية أيرلندية في شيكاغو
خريجو مدرسة تيش العليا للفنون
رومان كاثوليك أمريكيون
كاثوليك سابقون
كتاب سيناريو أمريكيون
كتاب سيناريو من إلينوي
كتاب من شيكاغو
مدونون أمريكيون
مدونون ومدونات أمريكيون
معاداة السامية في الولايات المتحدة
مقاتلو كيك بوكسنغ أمريكيون
ممارسو التأمل التجاوزي
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلون أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون ذكور من أصل أيرلندي
ممثلون من إيفانستون
ممثلون من شيكاغو
منتجو أفلام أمريكيون
منتجو تلفزيون أمريكيون
منتجو تلفزيون من إلينوي
مواليد 1966
مواليد في إيفانستون
ناشطون أمريكيون ناهضوا حرب العراق

جون كيوزاك


රසායනික සූත්‍රයකින් දැක්විය හැකි, ස්ඵටික ව්‍යුහයක් ඇති, බොහෝවිට ඝන අවස්ථාවේ පවතින අකාබනික, ස්වභාවිකව ඇතිවන ද්‍රව්‍යයක් ඛනිජයක් () නම් වේ.එසේම මෙය එක් සංඝටයකින් පමණක් සෑදුණකී.
ශ්‍රි ලංකාවේ ඛනිජ වර්ග රාශියක් ස්වාභාවික ව හමුවේ.ඒවායෙන් කිහිපක් නම්,

1.ෆෙල්ස්පාර්(Feldspar)

2.ඩොලමයිට්(Dolomite)

3.තිරුවානා (Quartz)

4.ඉල්මනයිට්(Ilmenite)

5.මයිකා (Mica)

6.මිනිරන්(Graphite) අපට ලෝකය දෙස අවධානය යොමු කිරීමේ දී ඛනිජ වර්ග 3000 කට අධික ප්‍රමාණයක් අද වන විට සංඛ්‍යාලේකන ගතව තිබේ.

ආශ්‍රිත
 ඛනිජ තෙල්

ඛනිජ

ඛනිජ


O Airexpo é um show aéreo francês iniciado em 1987. É o terceiro show aéreo mais importante da França. É organizado pelos alunos das grandes écoles École nationale de l'aviation civile e os do Institut Supérieur de l'Aéronautique et de l'Espace. É realizado anualmente geralmente no Aeródromo Muret - Lherm. A 36ª edição aconteceu no dia 4 de maio de 2022.

Apresentação
As aeronaves são representativas do mundo da aviação, desde o Supermarine Spitfire até o F-18, passando pelo pequeno Robin DR400. As companhias aéreas também são representadas regularmente com a participação da Airbus e ATR, com o Airbus A380 e A340-600 ou o ATR 72-500.

Ver também
 EAA AirVenture Oshkosh
 Show Aéreo de Paris

Ligações externas
 Página oficial do Airexpo
Feiras
Eventos bienais
Aeronáutica
Shows aéreos da França

Airexpo


Skai Jackson er en amerikansk skuespiller. Hun er bedst kendt for sin rolle som Zuri Ross i Disney Channel sitcom Jessie, og har i øjeblikket hovedrollen i Disney serien Bunk'd.

Skai Jackson blev født i New York City. Hun begyndte sin karriere som børnemodel i talrige reklamer, herunder for Band-Aid plastre.

Hendes første store rolle var i den uafhængige film Liberty Kid (2007). Efterfulgt af andre film som Rescue Me(2008) og The Rebound (2009). I 2009 blev hun castet til Nickelodeons animerede serie Bubble Guppies hvor hun spiller rollen som lille fisk Fra 2010 til 2011. Hun gæsteoptrådte i tv-serierne Team Umizoomi, Royal Pains og Boardwalk Empire. Hun havde også småroller i de 2011 film Arthur og Smølferne.
I 2011 blev hun castet som Zuri Ross i Disney Channel sitcom Jessie. I 2014 gæsteoptrådte hun i en episode af Disney Channels animerede serie Ultimate Spider-Man. I 2015 begyndte hun at medvirke i bunk'd som er et spin-off hvor Jackson vil gentage hendes rolle som Zuri Ross.

Eksterne henvisninger

Børneskuespillere fra USA

Skai Jackson


Su sediri, servigiller (cupressaceae) familyasından Calocedrus cinsinden iğne yapraklı, 40-50 metreye kadar boylanabilen ağaç türlerinin ortak adı.

2–3 m uzunluğunda, sivri uçlu yaprakları vardır. Kırmızımsı kahverengi kozalakları açıldığında biçimi ördek gagası şeklini alır. Gövde rengi, kırmızı kahverengi ya da tarçın renginde olur. Yaz kış yeşil kalır. Kuraklığı sevmeyen, soğuklara dayanıklı olan, nemli ortamlarda iyi gelişebilen bir ağaçlardır. Besin maddelerince zengin toprakları sever. İstanbul Sarıyer'de 239 yaşını aşkın Su sediri anıt ağaç olarak tescillenmiştir.

Türler
 Kaliforniya su sediri (Calocedrus decurrens)
 Tayvan su sediri (Calocedrus formosana)
 Çin su sediri (Calocedrus macrolepis)
 Calocedrus rupestris

Dış bağlantılar
 www.pinetum.org
 Calocedrus
 Calocedrus

Calocedrus
Amerika Birleşik Devletleri ağaçları
Kaliforniya florası
Nevada florası
Oregon florası
Washington (eyalet) florası
Kanada ağaçları
Çin ağaçları
Cupressaceae

Su sediri


Alexandru-Răzvan Cuc () este un senator român, ales la alegerile legislative din anul 2020. Anterior a ocupat funcția legislativă de deputat în legislatura 2016-2020.
Între 4 ianuarie 2017 și 17 octombrie 2017 a deținut funcția de ministru al Transporturilor și Infrastructurii în guvernele Grindeanu și Tudose. În perioada 22 februarie 2019 – 4 noiembrie 2019 a deținut pentru un al treilea mandat funcția de ministru al Transporturilor și Infrastructurii.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Partidului Social Democrat
Nașteri pe 4 decembrie
Nașteri în 1983
Miniștri români
Senatori români 2020-2024
Bucureșteni

Alexandru-Răzvan Cuc


النرجس البري  أو النرجس الكاذب أو نرجس جبلي (الاسم العلمي:Narcissus pseudonarcissus) نوع نباتي من جنس النرجس يتبع الفصيلة النرجسية.هو نبات حولي سبروتي أوراقه قرصية
الانتشاب خماسية أو سداسية العدد ذات نصل منتصب الصفحة المنبسطة، شمراخه الزهري يعلو نحو 30 سم تتوجه زهرتان كبيرتان بوقية التويج ذات لون
أصفر يزهر في آذار وأزهاره فواحة الرائحة.

الوصف
توجد الأنواع الأصلية في غرب أوروبا من إسبانيا والبرتغال وشرق إلى ألمانيا والشمال إلى إنجلترا وويلز.
وتزرع عادة في الحدائق والسكان أصبحت مستقرة في أجزاء كثيرة أخرى من أوروبا. النباتات البرية تنمو في الغابات، والمراعي، وعلى أرض صخرية. في بريطانيا قد تناقص السكان الأصليين بشكل كبير منذ القرن التاسع عشر نظراً لتكثيف الزراعة وإزالة الغابات واقتلاع البصيلات لاستخدامها في الحدائق. في ألمانيا كان ذلك موضوعاً لحملة توعية وطنية لحماية الزهور البرية في عام 1981.

الفوائد الطبية
النبات سام جداً، يستعمل طبياً كمقيء ويستخرج من زيت يستعمل في
التهاب الشعب، السعال الديكي والتهاب البلعوم.

المصادر

 Translation English - Arabic : daffodil

أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
نباتات ألبانيا
نباتات الحدائق
نباتات اليونان
نباتات إسبانيا
نباتات إيطاليا
نباتات بريطانيا
نباتات بلغاريا
نباتات رومانيا
نباتات سامة
نباتات سويسرا
نباتات فرنسا
نباتات وصفت في 1753
نرجس (نبات)
نرجسية

نرجس كاذب


Edmond Halley (bazen Edmund olarak da geçer) (d. 8 Kasım 1656 - ö. 14 Ocak 1742), İngiliz gökbilimci, jeofizikçi, matematikçi, meteorolog, fizikçi ve mucit.

Biyografi ve kariyer

Londra, Haggerston'da doğdu. Aynı adı taşıyan babası Edmond Halley zengin bir sabun yapımcısı idi. Çocukken matematik ile çok ilgiliydi. İlk olarak St Paul's School'da okudu, 1673'ten itibaren Oxford'daki The Queen's College'a devam etti. Bu sıralarda 17 yaşındaydı. Daha öğrenci iken güneş sistemi ve güneş lekeleri ile ilgili makaleler yayımladı. 1675'te Kraliyet astronomu Flamsteed'in yanında çalışmaya başladı ve hem Oxford hem de Greenwich'deki gözlemlerde ona yardımcı oldu. Merkür'ün tutulmasını gözlemledi.

1676 yılında, bitirme sınavlarına girmeden Oxford Üniversitesi'ni bıraktı. Güney yarıküre yıldızlarını incelemek amacı ile güney Atlas Okyanusu adalarından St. Helena'ya gitti. Kasım 1678'de İngiltere'ye geri döndü. Ertesi yıl, 341 güney yıldızının ayrıntılarını içeren Catalogus Stellarum Australium adlı eseri yayımladı. Yıldız haritasına yaptığı bu katkılar onun Tycho Brahe ile karşılaştırılacak kadar ünlenmesine yol açtı. Oxford'dan diplomasını aldı ve Kraliyet Cemiyeti üyeliğine (Fellow of the Royal Society) seçildi.

1686'da seyahatinin ikinci bölümünü yayımladı. Bu bölümde Alize Rüzgârları ve muson yağmurlarını konu alan bir makale ve harita yer alıyordu. Burada Güneş ısısının Dünya atmosferinin hareketlerindeki etkisini gösterdi. Aynı zamanda barometrik basınç ile deniz seviyesinden yükseklik arasında bir ilişki olduğunu da gösterdi. Haritaları, yeni gelişmekte olan, bilgiyi görselleştirme tekniklerine önemli katkı sağladı.

1682'de Mary Tooke ile evlendi ve Islington'a yerleşti. Zamanının büyük kısmını ay gözlemleri ile geçirmesine rağmen yer çekimi ile de ilgilendi. Kepler'in gezegensel hareket yasaları'nın kanıtlanması kafasını kurcalayan bir problem idi. Ağustos 1684'te Cambridge Üniversitesi'nde Isaac Newton ile bunu tartışmak üzere buluştu. Newton problemi çözmüş, ama çözümü yayımlamamıştı. Halley onu yayımlamaya ikna etti. Newton Philosophiae Naturalis Principia Mathematicayı (1687) yazdı ve Halley'in parası ile yayımladı. Yaptığı birçok katkının yanında Newton'u Principiayı yazmaya ikna etmesi ve masraflarını ödeyerek yayımlanmasını sağlaması, birçokları tarafından bilime yaptığı en büyük katkı sayılmaktadır.

1693'te nüfus kayıtlarının düzenliliğiyle tanınan Alman-Polonya kenti Breslau'nun (Wroclaw) ölüm yaşı kayıtlarını analiz ettiği bir makale yayımladı. Bu makale, İngiliz hükûmetine hayat sigortası fiyatlarını alıcının yaşına bağlı olarak ayarlama imkânı verdi. Halley'nin çalışmaları aktüeryanın gelişimine büyük katkıda bulundu. John Graunt'ın daha ilkel çalışmalarından sonra gelen Breslau hayat tablosu, demografi tarihinde önemli bir olay olarak değerlendirilmektedir.

1690'da uzun süre su altında kalabilen ve sualtı araştırmaları için penceresi bulunan bir araç olan dalma çanının  planlarını tamamladı. Halley'in dalma çanında hava, yüzeyden gönderilen ağırlık bağlanmış varillerle sağlanıyordu.

1698'de Dünya manyetizmasını kapsamlı olarak incelemek amacı ile HMS Paramore adlı geminin komutasına getirildi. Bu görevi, Atlas Okyanusu'nda iki sene süren ve 52° kuzey ilâ 52° güney enlemlerine uzanan bir yolculukla tamamladı. Sonuçlar Pusula Sapmasının Genel Haritası (General Chart of the Variation of the Compass) (1701) adlı kitapta yayımlandı. Bu, türünün ilk haritası ve isogonlar (ya da halley çizgileri) içeren ilk haritaydı.

Kasım 1703'te Oxford Üniversitesi'nde geometri profesörlüğüne getirildi ve 1710'da fahrî hukuk doktoru unvanı aldı. 1705'te tarihsel astronomi yöntemlerine dayanarak 1456, 1531 ve 1607'de görülen kuyruklu yıldızların farklı değil, tek bir kuyruklu yıldız olduğunu ve bu yıldızın 1758'de geri döneceğini öne sürdüğü Synopsis Astronomia Cometicae'''yi yayımladı. Kuyruklu yıldız hesaplanan tarihte geri döndüğünde Halley Kuyruklu Yıldızı olarak anılmaya başlandı.

1716'da Halley, Venüs'ün Güneş'in önünden geçiş süresinin hassas bir şekilde ölçülerek Dünya ile Güneş arasındaki uzaklığın hesaplanmasını önerdi. 1718'de kendi astrometrik hesaplarını eski Yunanlılarınki ile karşılaştırarak "sabit" yıldızların hareket ettiklerini keşfetti.

1720'de John Flamsteed'in varisi olarak ölümüne kadar sürdüreceği Kraliyet Astronomu görevine getirildi. Londra'nın güneydoğusunda bulunan Lee'deki St. Margaret's Kilisesi'nde defnedildi.

 İçi boş Dünya
1692'de Halley içi boş Dünya fikrini ortaya attı. Bu fikre göre Dünya 800 km. kalınlığında bir kabuktan, eşmerkezli iki iç kabuktan ve en içte yaklaşık Venüs, Mars ve Merkür'ün çaplarında bir çekirdekten oluşuyordu. Bu iki kabuk atmosfer tarafından birbirinden ayrılıyordu ve her birinin ayrı manyetik kutupları vardı. Küreler değişik süratlerde hareket ediyordu. Halley bu düzeni anormal pusula ölçümlerini açıklamak için ortaya attı. İçerideki atmosferi ışık saçan bir şekilde hayal etmişti ve kaçan gazların kutup ışıkları'nı oluşturduğuna inanmıştı.

 Halley ve Principia

Principia'nın ortaya çıkmasında Halley'in katkısı büyüktür. O sıralarda gezegenlerin elips şeklinde yörüngeler izlediği biliniyor ama nedeni bilinmiyordu. Halley, iki bilim adamı (Robert Hooke ve Sir Christopher Wren) ile bu konuda iddiaya girdi ve konu ile ilgili bilgi almak üzere Isaac Newton'a başvurdu. Bu buluşma hakkındaki bilgileri Newton'un sırdaşı Abraham de Moivre'ın notlarından öğreniyoruz.

Sorunun temeli matematiğin ters kare yasası ile ilgilidir. Newton, Halley'e bunu hesapladığını söyler ama hesaplarını bulamaz. Halley'in ısrarları üzerine problemi tekrar çözer ve iki yıl inzivaya çekilerek şaheseri Principia'yı tamamlar. Halley'in katkısı Principia'yı yazması için Newton'a baskı yapmak ile sınırlı kalmaz. Maddî durumu çok iyi olmamasına rağmen kitabın basım masraflarını karşılar ve Newton ile bazı bilim adamları arasında çıkan anlaşmazlıklarda arabuluculuk yapar.

 Halley ve kuyruklu yıldızı
Halley adını taşıyan kuyruklu yıldız, sanılanın aksine Edmund Halley tarafından keşfedilmemiştir. Halley, sadece 1406, 1531, 1607 yılında başkaları tarafından gözlemlenen kuyruklu yıldızların aslında tek ve aynı kuyruklu yıldız olduğunu anlamış ve 1758 yılında geri döneceğini tahmin etmişti. Kuyruklu yıldız geri döndüğünde Halley hayatta değildi ama astronomi dünyası tarafından Halley Kuyruklu Yıldızı olarak anılıyordu..

 Halley ismi alanlar
 Halley kuyruklu yıldızı — Halley, kuyruklu yıldızın geri dönüşünü tahmin etti.
 Mars'taki Halley krateri
 Ay'daki Halley krateri
 Halley Araştırma İstasyonu, Antarktika

 Dipnotlar

 Dış bağlantılar

 There is material on Halley's life table for Breslau on the Life and Work of Statisticians website:
 The National Portrait Gallery has several portraits of Edmond Halley:

 Kaynakça
 İngilizce Vikipedi''

1656 doğumlular
Hackney (Londra'nın semti) doğumlular
1742 yılında ölenler
İngiliz astronomlar
İngiliz ateistler
İngiliz jeofizikçiler
İngiliz matematikçiler
İngiliz meteorologlar
İngiliz mucitler
Londra doğumlu bilim insanları
Oxford Üniversitesinde öğrenim görenler
Royal Society üyeleri

Edmond Halley


Skokovi u vodu na OI 2016. u Rio de Janeiru održani su od 7. do 20. kolovoza u Centru za vodene sportove Maria Lenk.  Nastupilo je ukupno 136 skakača, svi skakači morali su imati najmanje 14 godina na datum 31. prosinca 2016. Hrvatska je po prvi puta u povijesti imala predstavnika, Marcelu Marić koja je zauzela 25. mjesto u skokovima s daske.

Osvajači odličja

Muškarci

Žene

Izvor

Vidi još
Skokovi u vodu na OI 2012.

Skokovi u vodu
2016

Skokovi u vodu na OI 2016.


The Fifth Chapter (også skrevet T5C) er Scooters syttende studiealbum, udgivet i 2014 af Sheffield Tunes i Tyskland.

Spor
Alle numre er produceret af Scooter, undtagen "Today" og "Radiate" produceret af Scooter og Vassy.
 T5C
 Who's That Rave?
 Today (Scooter & Vassy)
 We Got the Sound
 Radiate
 999 (Call the Police)
 King of the Land
 Bigroom Blitz (featuring Wiz Khalifa)
 Chopstick (Mado Kara Mieru)
 Home Again
 F**k Forever
 Jaguare
 T.O.O
 Listen
 Can't Stop The Hardcore
 Fallin'
 In Need

Deluxe Edition Bonus Disc
 How Much Is the Fish? (Tony Junior Remix)
 Maria (I Like It Loud) [R.I.O. Remix]
 Move Your Ass! (Stefan Dabruck Remix)
 Army of Hardcore (BMG Remix)
 Friends (NRG Remix)
 Jigga Jigga! (Dave202 Remix)
 I'm Lonely (Kindervater Remix)
 Posse (I Need You on the Floor) (Amfree Remix)
 Fire (Laserkraft 3D Remix)
 Shake That! (Barany Attila and DJ Dominque Remix)

iTunes bonusnumre
 Vallée De Larmes (Lissat & Voltaxx Remix)
 Jigga Jigga! (Dave202 Arena Remix)

Hitlisteplaceringer

Album fra 2014
Scooter-album

The Fifth Chapter


Dona Antónia Adelaide Ferreira (* 4. Juli 1811 in Peso da Régua; † 26. März 1896 ebenda) war eine portugiesische Unternehmerin, die die Marke Ferreira (Portwein) bekannt machte.

Früh verwitwet, nahm sie sich des Familienunternehmens an, das hauptsächlich Wein produzierte. Sie modernisierte den Prozess der Portwein-Herstellung, kreierte neue Portweine, erweiterte den Wein-Anbau und setzte sich gegen die Vernachlässigung der Portwein-Produktion seitens der Politik ein. Ihr Portwein-Unternehmen erlangte weltweit Bekanntheit, insbesondere infolge der umfangreichen Exporte in das Vereinigte Königreich.

Sie vermehrte das Familienvermögen deutlich. Parallel entwickelte sie wohltätige Aktivitäten in ihrer Heimatregion und half Krankenhäuser, Schulen und Kindergärten einzurichten. Von der Bevölkerung erhielt sie den Namen Ferreirinha, eine wohlmeinende Verniedlichungsform ihres Hausnamens.

Bei der 2007 vom öffentlich-rechtlichen Fernsehsender RTP veranstalteten Wahl zum "Größten Portugiesen aller Zeiten" wurde sie auf den 39. Platz gewählt.

Weblinks

Einzelnachweise

Unternehmer (Portugal)
Portwein als Thema
Portugiese
Geboren 1811
Gestorben 1896
Frau

Antónia Ferreira


El río Anguélinski  es un río del krai de Krasnodar, en el delta del Kubán, en el sur de Rusia. Es un distributario (este tipo de ríos en ruso se denominan yérik, por lo que es posible encontrar Анге́линский е́рик, Anguélinski Yérik) por la derecha del río Kubán. Discurre por los raiones de Krasnoarméiskaya, Kalíninskaya, y Primorsko-Ajtarsk.

Nace del Kubán a la altura de Prikubanski, poco antes de llegar al Bosque Rojo del Kubán, que bordea por el este, pasando junto a Krasni Les. Discurre en dirección predominantemente norte-noroeste sirviendo como canal de irrigación a los campos y arrozales del delta. Deja en sus orillas Vostochni, Pervomaiski, Staronizhestebliyevskaya, Otrubnye, Krupskói, Anguélinski, Novonikoláyevskaya, Lébedi y Grívenskaya, donde desemboca en el sistema de yérik de las marismas al norte, que llevaran sus aguas hacia el mar de Azov, en la zona del delta del Kirpili.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
''Este artículo es una traducción parcial de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Ангелинский ерик
Diccionario geográfico del krai de Krasnodar

Ríos del krai de Krasnodar
Ríos de la cuenca del Kubán

Río Anguélinski


72632 Coralina este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
72632 Coralina este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Gnosca de Stefano Sposetti. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,19 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 6,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 72001-73000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

72632 Coralina


Crusader Kings II je strateška igra koju je razvio Paradox Development Studio kao nastavak Crusader Kingsa. Radnja igre je smještenja u srednji vijek, a objavljena je 14. veljače 2012. za Microsoft Windows, te 24. svibnja 2012. za OS X. Verzija za Linux objavljena je 14. siječnja 2013. godine. Otkako je objavljena, prodana je u više od milijun primjeraka. Crusader Kings II je bila najprodavanija igra Paradox Intereactivea sve do izlaska Europa Universalis IV-a u kolovozu 2013. godine. Nastavak, Crusader Kings III, bi trebao izaći 2020. godine.

Igranje
Igrač se nalazi na čelu srednjovjekovne dinastije, kojom upravlja od 1066. do 1337. godine, ili s dodatnim sadržajem (DLC) kao što su The Old Gods, Charlemange, i Iron Century koji dopuštaju ranije datume početka 867. i 769., kao i 936. Kroz stratešku uporabu rata, brakova i atentata igrač nastoji voditi svoju dinastiju do uspjeha.

Igra sadrži brojne povijesne ličnosti kao što su: Vilim I. Osvajač, Karlo Veliki, Džingis-kan, Harold Godwinson, Robert Guiscard, Robert Bruce, Harald Hardrada, El Cid, Konstantin X. Duka, Harun el-Rašid, Aleksije I. Komnen, Rikard I. Lavljega Srca, Alfred Veliki, Balduin I. i Saladin, ali istovremeno dopuštaju igraču da odabere manje značajne ličnosti, poput manjih vojvoda i grofova.

Uspjeh određuje isključivo igrač. Cilj je dobivanje što većega broja bodova prestiža i pobožnosti. Igra se završava kada trenutni lik igrača umre bez nasljednika iste dinastije, kada se oduzmu svi naslovi grofovskoga ranga ili većih od svih članova dinastije igrača (uključujući i njih same) ili kada igra dostiže svoj kraj 1453. godine.

Igra koristi genetski i obrazovni sustav, gdje djeca nasljeđuju mnoge osobine, kulturu, religiju i vještine od svojih roditelja i staratelja. To dodaje dodatni sloj strategije brakovima, tako da igrač pokušava ne samo stvoriti korisne saveze, već i odabrati bračne partnere s jakim nasljednim osobinama kako bi povećao kvalitetu potomstva i tako ojačao dinastiju.

Modding
Nekoliko modova za točnost i realizam proizveli su sami igrači i fanovi kao što su Historical Immersion Project i CK2 +. Dostupan je i veći broj modova potpune konverzije:

 Game of Thrones, temeljen na romanima Georgea R. R. Martina Pjesma leda i vatre, objavljenom u svibnju 2012. godine, koji je "već dugo najpopularniji mod CK2".
 Elder Kings zasnovan na seriji videoigre The Elder Scrolls Bethesda Softworksa
 Middle Earth Project, zasnovan na radovima J.R.R. Tolkiena.

Vidi još
 Hearts of Iron IV
 Stellaris
 Imperium Romanum

Izvori

Vanjske poveznicce

 Službena web stranica
 Službeni wiki za Crusader Kings II

Strateške videoigre
Videoigre iz 2012.
Videoigre za Windows
Videoigre za Linux

Crusader Kings II


William Tyssen-Amherst, 1. Baron Amherst of Hackney (* 25. April 1835 in Narford Hall, Norfolk; † 16. Januar 1909 in London) war ein britischer Abgeordneter und Sammler.

Er war der älteste Sohn von William George Daniel-Tyssen und Mary geb. Fountain. Er wurde im Eton College erzogen und besuchte das Christ Church College in Oxford. Er heiratete 1856 Margaret Susan Mitford, die Tochter von Admiral Robert Mitford. Aus der Ehe gingen sieben Töchter hervor. 1877 änderte er seinen Namen in Tyssen-Amherst. 1880 bis 1892 war er Mitglied des britischen Parlaments. 1892 wurde er geadelt als Baron Amherst of Hackney und wurde Peer im House of Lords. Er hatte außerdem mehrere weitere Ämter.

Tyssen-Amherst war bekannt als Sammler von Manuskripten, Inkunabeln und Büchern, antiken Möbeln und ägyptischen Kunstwerken. Sein Landsitz in Didlington Hall wurde zu einem Museum für seine Bibliothek und für seine berühmte und schnell wachsende ägyptische Sammlung, darunter die sogenannten Amherst Papyri. Er reiste häufig nach Ägypten und unterstützte dort tätige Ägyptologen wie Flinders Petrie oder Howard Carter. 1906 stellte sich heraus, dass seine Ländereien und Geldanlagen von einem unseriösen Verwalter komplett veruntreut worden waren und er musste mit dem Verkauf seiner Sammlung beginnen. Seine Sammlung von Caxton-Drucken wurde an J. Pierpont Morgan verkauft. Die bedeutendsten Manuskripte und Bücher wurden bei zwei Auktionen 1908 und 1909 versteigert, die Kunstsammlung im Dezember 1908. Seine Papyri wurden 1913 an die Pierpont Morgan Library in New York verkauft, der Rest seiner ägyptischen Sammlung im Juni 1921.

Nach seinem Tod wurde sein Titel durch seine Tochter Mary Rothes Margaret Cecil, die sich ebenfalls für Ägyptologie interessierte, und deren Sohn weitergeführt.

Literatur
 Seymour de Ricci: A Handlist of a Collection of Books and Manuscripts belonging to The Right Hon. Lord Amherst of Hackney at Didlington Hall, Norfolk. Cambridge University Press, Cambridge 1906, Volltext.
 Maurice L. Bierbrier: Who Was Who in Egyptology. Third revised edition. Egypt Exploration Society, London 1995, ISBN 978-0-85698-125-8, S. 14.

Weblinks

 Oxford Dictionary of National Biography

Baron Amherst of Hackney
Abgeordneter des House of Commons (Vereinigtes Königreich)
Mitglied des House of Lords
Antikensammler
Bibliophiler
Brite
Geboren 1835
Gestorben 1909
Mann