Weißenhorn er en by i Schwaben i den tyske delstat Bayern. Kommunen har  indbyggere ()

Geografi
Den ligger ved floden Roth, omkring 22 kilometer sydøst for Ulm og 35 kilometer nord for Memmingen. Den hører til Region Donau-Iller i Mittelschwaben. Andre floder i kommunen er Biber og Leibi.

Nabokommuner
Weißenhorn grænser til følgemnde kommuner (med uret fra sydøst): Roggenburg, Buch, Illertissen, Bellenberg, Vöhringen, Senden, Pfaffenhofen og det kommunefrie område Stoffenrieder Forst, som på den anden side støder til kommunerne Waldstetten og Ellzee i Landkreis Günzburg.

Religion
64,7 procent af indbyggerne er romersk-katolske (2014, - i 1987 var det 81,5 procent). 13,4 procent er evangelisk-luthersk. De øvrige 21,9 procent er muslimer, ateister eller tilhænger af mindre trossamfund.

Eksterne henvisninger

 Stadt Weißenhorn
 Historisches Lexikon Bayerns: Kirchberg-Weißenhorn, Herrschaft (Sarah Hadry)

Weißenhorn


Badajoz es una estación de ferrocarril situada en la ciudad española de Badajoz, en la comunidad autónoma de Extremadura, a escasos kilómetros de la frontera con Portugal. En 2013, sus servicios ferroviarios de Media Distancia fueron utilizados por 127 657 pasajeros.

El recinto, propiedad de Adif se ubica al noroeste del centro urbano, en la margen derecha de la ciudad, en el barrio de San Fernando.

Situación ferroviaria
La estación, que se encuentra situada a 189,98 metros de altitud, forma parte del trazado de las siguientes líneas:

 línea férrea de ancho ibérico Ciudad Real-Badajoz, punto kilométrico 512,3.
 línea férrea de ancho ibérico Badajoz-Frontera portuguesa, punto kilométrico 512,3.

Historia

Tras varios intentos fallidos y proyectos abandonados el 24 de octubre de 1859 salió a subasta la concesión de una línea de ferrocarril entre Ciudad Real y Badajoz que sí se haría realidad y fue adjudicada a José Forns el 5 de diciembre de ese mismo año.

En marzo de 1860 se iniciaron las obras de la estación de Badajoz. No fue hasta el 29 de noviembre de 1866 que la línea pudo ser inaugurada en su totalidad por la Compañía de Caminos de Hierro de Ciudad Real a Badajoz creada por Forns tras reunir los fondos necesarios para afrontar el proyecto. La puesta en marcha incluía los seis kilómetros que separaban la ciudad de Portugal. Con este tramo operativo la compañía decidió prolongar su línea hasta Madrid lográndolo el 3 de febrero de 1879. A pesar de sus esfuerzos por expandirse no pudo evitar ser absorbida el 8 de abril de 1880 por la potente Compañía de los Ferrocarriles de Madrid a Zaragoza y Alicante (generalmente abreviada como MZA).

El 1 de julio de 1941 la nacionalización de MZA supuso su desaparición y la estación pasó a ser gestionada por la recién creada RENFE hasta la separación de esta en Adif y Renfe Operadora el 31 de diciembre de 2004.

La estación
El edificio de viajero de la estación de Badajoz es una estructura sobria y funcional situada en la margen derecha de la ciudad en el barrio de San Fernando.

Dispone de dos andenes, uno lateral y otro central al que acceden cuatro vías.

Cuenta con venta de billetes, atención al cliente, aseos y cafetería. Todo el recinto está equipado con servicios adaptados para las personas con discapacidad. En las inmediaciones se encuentra una oficina de correo, un estanco y distintas tiendas y servicios bancarios.

Servicios ferroviarios

Media Distancia

Madrid, Alcázar de San Juan, Mérida o Puertollano son algunos de los destinos principales desde Badajoz gracias a los servicios de Media Distancia que ofrece Renfe con sus trenes Regional Exprés. Hasta 2012, los trenes de Comboios de Portugal permitían conexiones regionales con el país luso vía Entroncamento. El servicio se reanudó el 29 de agosto de 2017.

Larga Distancia y Alta Velocidad

Notas

Referencias

Enlaces externos

Badajoz
Badajoz
Transporte de Badajoz
Badajoz
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1863
Estaciones de ferrocarril de Extremadura inauguradas en el siglo XIX

Estación de Badajoz


Brynn Andrew, né vers 1976, est un nageur sud-africain.

Carrière
Brynn Andrew est médaillé d'or du 200 mètres papillon aux Jeux africains de 1995 à Harare.

Il étudie à l'Université du Witwatersrand où il fait partie de l'équipe de natation.

Notes et références

Nageur sud-africain
Nageur de papillon
Médaillé d'or aux Jeux africains
Étudiant de l'université du Witwatersrand

Brynn Andrew


Tim Golke (* 30. August 1982 in Bremen) ist ein deutscher Jurist und Gewerkschafter.

Werdegang
Golke legte 2001 in Bremen das Abitur ab und studierte anschließend bis 2004 Stadtplanung an der Technischen Universität Hamburg-Harburg und dann bis 2012 Rechtswissenschaften in Kiel und Hamburg. Er ist Mitglied der Vereinigung Demokratischer Juristinnen und Juristen und war ehrenamtlicher Mitarbeiter beim DGB. Einigen Jahren war er hauptamtlicher Gewerkschaftssekretär beim Landesvorstand von ver.di in Hamburg und ist jetzt tätig für den VdK in Itzehoe.

2011 trat Golke für die Hamburgische Bürgerschaft als Kandidat der Linken im Wahlkreis Hamburg-Mitte an, scheiterte jedoch zunächst. Nachdem sich Joachim Bischoff aus gesundheitlichen Gründen aus der Bürgerschaft zurückgezogen hatte, rückte Golke am 1. Dezember 2011 nach. Bei der Bürgerschaftswahl 2015 trat er nicht mehr an und war als Rechtsanwalt tätig.

Golke ist verheiratet und Vater eines Kindes. Er wohnt in Hamburg.

Veröffentlichungen
 mit anderen Autoren: Gebührenrecht im sozialgerichtlichen Verfahren, Nomos Verlag, Baden-Baden 2009, ISBN 978-3-8452-1497-9

Weblinks
 Tim Golke auf der Seite der Hamburgischen Bürgerschaft

Mitglied der Hamburgischen Bürgerschaft
Die-Linke-Mitglied
Ver.di-Funktionär
Politiker (21. Jahrhundert)
Rechtsanwalt (Deutschland)
Person (Bremen)
Deutscher
Geboren 1982
Mann

Tim Golke


Don Ivan II. (šp. Juan II; Benabarre, 27. ožujka 1457. – Monzón, 5. srpnja 1528.; znan i kao Juan de Aragón na španjolskom ili Joan II de Ribagorça na katalonskom) bio je španjolski plemić; vojvoda Lune, grof Ribagorze i potkralj Napulja.

Bio je sin Don Alfonsa Aragonskog i njegove konkubine, Maríje Junquers te tako polunećak kralja Ferdinanda II. Katoličkog i njegove supruge Izabele I.

Ivanova je supruga bila María López de Gurrea Torrellas; vjenčali su se 24. lipnja 1479. Ovo su djeca Ivana i njegove supruge:
Marija
Ivan
Diego
Alfons VII. od Ribagorze
Ana

S nepoznatom ljubavnicom ili ljubavnicama, Don Ivan je bio otac plemića Ivana (umro 1539.) i plemkinje Ivane (žena Garcíje Péreza od Veraiza i Franje de La Caballeríje).

Izvori

Literatura
Iglesias Costa, Manuel (2001). Historia del condado de Ribagorza. Huesca: Instituto de Estudios Altoaragoneses: Diputación de Huesca. .

Grofovi Ribagorze

Ivan II. od Ribagorze


La saison 2022 de Série A est la soixante-sixième édition du Championnat du Brésil de football de première division, qui constitue le premier échelon national du football brésilien, et oppose vingt clubs professionnels, à savoir les seize premiers de la saison 2021 et les quatre promus de Série B. Elle s'étend sur 38 journées, les clubs s'affrontant en matchs aller-retour.

Participants

Les équipes du championnat

Compétition

Règlement
Le classement est établi sur le barème de points classique (victoire à 3 points, match nul à 1, défaite à 0).
En cas d'égalité de points entre 2 équipes ou plus, on utilise les critères suivants pour les départager :
 Nombre de victoires
 Différence de buts
 Buts marqués
 Confrontations directes
 Nombre de cartons rouges
 Nombre de cartons jaunes

Classement

|valign=top align=left width=50%|

|}

Bilan de la saison

Voir aussi

Articles connexes
 Coupe du Brésil de football 2022
 Championnat du Brésil de football de deuxième division 2022
 Championnat du Brésil féminin de football 2022

Notes et références

2022
Brésil
Sport au Brésil en 2022

Championnat du Brésil de football 2022


Antoine-Marin Lemierre (12 January 17334 July 1793) was a French dramatist and poet.

Life
He was born in Paris, into a poor family, but found a patron in the collector-general of taxes, Dupin, whose secretary he became. Lemierre gained his first success on the stage with Hypermnestre (1758); Titre (1761) and Idomne (1764) failed on account of the subjects. Artaxerce, modelled on Metastasio, and Guillaume Tell were produced in 1766; other successful tragedies were La Veuve de Malabar (1770) and Barnavelt (1784). He was admitted to the Académie française in 1780.

Lemierre revived Guillaume Tell in 1786 with enormous success. After the French Revolution he professed great remorse for the production of a play inculcating revolutionary principles, and there is no doubt that the horror of the excesses he witnessed hastened his death. Lemierre published La Peinture (1769), based on a Latin poem by the abbé de Marsy, and a poem in six cantos. Les Fastes, ou les usages de lannie (1779), an unsatisfactory imitation of Ovid's Fasti.

His Œuvres (1810) contain a notice of Lemierre by R. Perrin. and his Œuvres choisies (1811) contain one by F. Fayolle.

References

Attribution:

Writers from Paris
1733 births
1793 deaths
18th-century French poets
18th-century French male writers
18th-century French dramatists and playwrights
Members of the Académie Française

Antoine-Marin Lemierre


ශ්‍රී ලංකාව. කොළඹට ඊසාන දෙසින් කිලෝමීටර් 237 ක් (සැතපුම් 147), යාපනයට කිලෝමීටර් 182 ක් (සැතපුම් 113) ගිනිකොන දෙසින් සහ මඩකලපුවේ සිට කිලෝමීටර් 111 ක් (සැතපුම් 69 ක්) උතුරින් පිහිටි ත්‍රිකුණාමලය වරායට ඉහළින් දිවයිනේ නැගෙනහිර වෙරළ තීරයේ පිහිටා ඇත. සහස්‍ර දෙකකට අධික කාලයක් පුරා දිවයිනේ ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ භාෂා කතා කිරීමේ සංස්කෘතියේ ප්‍රධාන මධ්‍යස්ථානයක් විය.සහස්‍ර දෙකකට වැඩි කාලයක් පුරා දිවයිනේ ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ භාෂා කතා කිරීමේ සංස්කෘතියේ ප්‍රධාන මධ්‍යස්ථානයක් වන්නේ ත්‍රිකුණාමලයයි. 99,135 ක ජනගහනයක් සහිත  නගරය ඉදිකර ඇත්තේ එකම නමින් අර්ධද්වීපයක වන අතර එහි අභ්‍යන්තර හා පිටත වරායන් බෙදී යයි. ත්‍රිකුණාමලයේ ජනතාව ත්‍රිකුණාමලය ලෙස හැඳින්වෙන අතර ප්‍රාදේශීය අධිකාරිය ත්‍රිකුණාමලය නාගරික සභාවයි. ත්‍රිකුණාමලය නගරය ප්‍රසිද්ධ කෝනස්වරම් කෝවිලේ නිවහනක් වන අතර එහි සිට දෙමළ නාමයක් වන තිරුකෝනමලෙයි සංවර්ධනය කර උපයා ඇත. මෙම නගරය භද්‍රකාලි අම්මාන් කෝවිල, ත්‍රිකුණාමලය, ත්‍රිකුණාමලය හින්දු සංස්කෘතික ශාලාව වැනි 189 තිහාසික ස්මාරකවල වාසස්ථානය වන අතර 1897 දී විවෘත කරන ලද ත්‍රිකුණාමලය හින්දු විද්‍යාලය වේ. ත්‍රිකුණාමලය යනු ත්‍රිකුණාමලය දුම්රිය ස්ථානය වන අතර යාපනයට සහ මුත්තූර්හි වරායේ දකුණු පැත්තට ඉපැරණි තොටුපළ සේවාවක් ද වේ.

ත්‍රිකුණාමලයේ ඉතිහාසය වසර දෙකහමාරකට වඩා වැඩි කාලයක් පුරා දිව යයි. එය ආරම්භ වන්නේ නූතන යුගයට පෙර කෝන්ස්වරම් කෝවිලට සම්බන්ධ සිවිල් ජනාවාසයකිනි. ආසියාවේ පැරණිතම නගරවලින් එකක් වන එය ගිනිකොනදිග ආසියාව සමඟ දිවයිනේ ජාත්‍යන්තර වෙළඳ ඉතිහාසයේ ප්‍රධාන නාවික වරායක් ලෙස සේවය කර ඇත. ආගස්තිය විසින් පිහිටුවන ලද සිද්ධාර් දෙමළ වෛද්‍ය විශ්ව විද්‍යාලය වන "අගතියර් තපනම්" හි ආසියාවේ පැරණිතම වෛද්‍ය පර්යේෂණවලින් සමහරක් එහි උප නාගරික ගම්මානයක් වන කන්කුවෙලි වෙතින් මහාද්වීපය පුරා දෙමළ තමපර්නියන් සංස්කෘතිය ව්‍යාප්ත කිරීමට උපකාරී විය. පුරාණ ලෝකයේ එය අනුරාධපුර රාජධානිය, පල්ලව රාජවංශය, චෝළ රාජවංශය, පාණ්ඩ්‍ය රාජවංශය, වන්නිමායි අධිපතීන් සහ යාපනය රාජධානිය යටතේ කොනස්වරම් සිද්ධස්ථානයේ ආදායම හරහා සංවර්ධනය වෙමින් වන්නි රටේ නැගෙනහිර රාජධානිවල අගනුවර විය. පෘතුගීසීන් යාපනය රාජධානිය යටත් කර ගැනීමෙන් පසු 1620 දී ඩෙන්මාර්කය, ලන්දේසීන්, ප්‍රංශ ජාතිකයන් අතර අත මාරු කරමින් 1795 දී ඇමරිකානු විප්ලවීය යුද්ධයේ සටනින් පසු බ්‍රිතාන්‍යයන් සහ 1795 දී බ්‍රිතාන්‍යයන් අතර ශක්තිමත් වූ වරාය නගරයක් බවට පත් වූ විට ත්‍රිකුණාමලය නාගරීකරණය දිගටම පැවතුනි 1815 දී බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාව. නගරයේ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය ස්වදේශික හා යුරෝපීය විලාසිතාවන් අතර අන්තර්ක්‍රියාකාරිත්වයට හොඳම උදාහරණ කිහිපයක් පෙන්වයි. 1942 දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී ඉන්දියානු සාගර වැටලීමේ කොටසක් ලෙස ජපන් ජාතිකයින් විසින් ප්‍රහාරයට ලක් කරන ලද අතර, 1948 දී ශ්‍රී ලංකාව නිදහස ලැබීමෙන් පසුව, දෙමළ සහ සිංහල ජනතාව අතර දේශපාලන සම්බන්ධතාවය පිරිහී සිවිල් යුද්ධයක් පුපුරා යාමෙන් නගරයට හා දිස්ත්‍රික්කයට බලපෑම් එල්ල විය. එය ත්‍රිකුණාමලයෙහි ප්‍රධාන නාවික හා ගුවන් හමුදා කඳවුරු පිහිටා තිබේ. දිවයිනේ විශාලතම ලන්දේසි බලකොටුව ද නගරය සතුව ඇත.

දකුණින් මහාවැලි ගංගා ගඟෙන් පාලම් වූ ත්‍රිකුණාමල බොක්ක, සංස්කෘත භාෂාවෙන් "ඓතිහාසික" ගොකර්ණ"යන්නෙහි අර්ථය" එළකිරිගේ කන් "යන්නයි. අද්විතීය ලෙස, ත්‍රිකුණාමලය යනු පංච ඊශ්වරම්, පාදල් පෙට්‍රා ස්ථලම්, මහා ශක්ති පීතා සහ ශ්‍රී ලංකාවේ මුරුගන් තිරුපාඩයි; හින්දු භක්තිකයින්ට එහි පූජනීය තත්වය එය "දක්ෂිණ-පසුව කයිලාසම්" හෝ "දකුණේ කයිලාෂ් කන්ද" සහ "පෙරදිග මිථ්‍යාදෘෂ්ටිකයන්ගේ රෝමය" ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කිරීමට හේතු විය. වරාය විශාල ප්‍රමාණයේ සහ ආරක්ෂාව සඳහා ප්‍රසිද්ධය. ඉන්දියන් සාගරයේ වෙනත් කිසිම තැනකට වඩා වෙනස්ව, එය සියලු කාලගුණික කාලවලදී සියලුම ශිල්ප වලට ප්‍රවේශ විය හැකිය. එය "ලෝකයේ හොඳම වරාය" ලෙසත්, බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් "ලෝකයේ ඇති වටිනාම යටත් විජිත උරුමය ලෙසත්, අපේ ඉන්දියානු අධිරාජ්‍යයට වෙනත් තැනකින් භුක්ති විඳින්නේ නැති ආරක්ෂාවක් ලබා දීම" ලෙසත් විස්තර කර ඇත. ජනප්‍රිය සංචාරක ගමනාන්ත අතර උප්පුවෙලි, සල්ලි සහ නිලවේලි යන වෙරළ තීරයන් ඇතුළත් වේ. ත්‍රිකුණාමලය ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර විශ්ව විද්‍යාලයේ මණ්ඩපයක් විසින් සේවය කරනු ලබන අතර එය සියවස් ගණනාවක් පුරා දේශීය හා ජාත්‍යන්තර කවි, චිත්‍රපට, සංගීතය සහ සාහිත්‍යයේ ආභාෂය ලැබීය.

ත්‍රිකුණාමලය

ත්‍රිකුණාමලය
නගරය සංවර්ධනය වී ඇත්තේ හින්දු සිද්ධස්ථානයට කැපවූ ප්‍රවර්ධන භූමියේ ගම්බද ජනාවාසයකිනි. කෝ, කෝන් සහ කොනාතා යන යෙදුමේ මූලාරම්භය පැරණි දෙමළ වචනයේ "ස්වාමීන්", "රජ" හෝ "ප්‍රධානියා" යන වචන සඳහා යොමු වී ඇති අතර, මෙහි මුලසුන දරන දේවතාවිය සඳහන් කරයි; මෙම පදය ක්‍රි.පූ. 6 වන සියවසේ - ක්‍රි.ව. 2 වන සියවසේ දෙමළ බ්‍රාහ්මී සෙල්ලිපි කිහිපයක දක්නට ලැබේ. කෝන්ස්වරම් පිහිටා ඇති වෙරළබඩ අර්ධද්වීපයේ පිහිටි ත්‍රිකුණාමලය යනු පැරණි දෙමළ වචනයක් වන "තිරු-කෝනා-මලයි" (දමිළ: තව්ආරම් තම්ම්) යන්නෙහි ඉංග්‍රීසි ස්වරූපයකි. එහි අර්ථය "පූජනීය කන්දෙහි අධිපතියා" යන්නයි. 7 වන සියවසේ තෙවරම් සම්බන්දර් විසිනි. තිරු යනු සාමාන්‍යයෙන් භාවිතා වන "පූජනීය" දේවාල භූමියක් වන අතර මලයි යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ කන්ද හෝ කන්ද; මැද දෙමළ අත්පිටපත්වල හා සෙල්ලිපිවල ස්මාරක සංයුක්ත සිද්ධස්ථානය තිරුකෝනමලෙයි කොනසාර් කෝවිල් ලෙස සඳහන් වේ. පැරණි දෙමළ භාෂාවෙන් කෝනා (දමිළ: චාමා) යන්නට උච්ච වැනි වෙනත් අර්ථයන් ඇති අතර, කොනේස්වරම් යන යෙදුමේ තවත් සම්භවයක් කුනා (නැගෙනහිර) යන දෙමළ වචනයෙන් පැමිණිය හැකිය. එමනිසා, වෙනත් පරිවර්තකයන් ත්‍රිකුණාමලයේ අර්ථ දැක්වීම් යෝජනා කරන්නේ "පූජනීය කෝණික / කඳු මුදුන", "පූජනීය නැගෙනහිර කන්ද" හෝ "කඳු මුදුන් තුනක්" වැනි ය.  මෙම විහාරස්ථානය ඉදිකර ඇත්තේ ස්වාමි පාෂාණය මත වන අතර එය ස්වාමි මලයි හෝ කෝනා-මාලයි ලෙසද හැඳින්වේ. අර්ධද්වීපයේ කඳු බෑවුම අඩි 400 ක් (මීටර් 120) කෙලින්ම මුහුදට වැටේ

Gokarna Bay, Trincomalee

දේවමාළිගාව උතුර දෙසට ඔටුනු ලබන වටකුරු ස්වාභාවික වරායක් වන ත්‍රිකුණාමලය වරාය, කෝ-කන්නම් හෝ "ස්වාමීන්ගේ කම්මුල" ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. වරාය නගරයේ වරාය බොක්කෙහි සංස්කෘත සමාන වන්නේ ගෝ-කර්නා යන්නයි, එහි අර්ථය "එළකිරි" හෝ ගොකර්නා පට්ටනා සහ දේවතාවියගේ නම ගෝකර්නේශ්වර හෝ සංස්කෘත භාෂාවෙන් ගෝ - නාතා ය. මෙම සම්බන්ධතාවය මත පදනම්ව පත්මනාදන් තිරු-ගොකර්නා-මලයි හෝ තිරු-ගෝනා-මලයි යන ව්‍යුත්පන්න සම්බන්ධකය ඉදිරිපත් කරයි. ක්‍රි.පූ 350 සිට 290 දක්වා කාලය තුළ ජනවාර්ගික විද්‍යා Me මෙගස්තීනස් සිය දිවයින දිගු ගංගාවකින් බෙදී ඇති බවත්, එක අඩකින් රන් හා මුතු විශාල ප්‍රමාණයක් නිපදවන බවත්, මේ රටේ වැසියන් පැලියොගෝනි ලෙස හැඳින්වේ, එනම් පැරණි ගෝනි දෙමළ සහ ග්‍රීක භාෂාවෙන් ප්ලිනි විසින් තමිලකම්හි පාණ්ඩ්‍යයන් මෙන් වන්දනාමාන කරන ලද හර්කියුලිස් සහ ඩයොනිසස් (බැචස්) එකතු කරයි. ක්‍රි.ව. 300 දී ලියන ලද වාය පුරාණ ග්‍රන්ථයේ විශේෂයෙන් රන් හා රිදී පොහොසත් කඳු පන්තියේ මලයාවේ උසම කඳු මුදුන ගැන සඳහන් වන අතර "මෙම දූපතට නැගෙනහිරින් මුහුදේ වෙරළට වන්නට විශාල ශිව දේවාලයක් ක්‍රි.ව. 1223 දී දෙමළ අලුත් අවුරුදු දිනය දක්වා වූ හින්දු කෝවිලේ දොරකඩක් මත කැණීම් කරන ලද ග්‍රාන්තා පිටපතේ සංස්කෘත සෙල්ලිපියකට අනුව බොක්ක ගෝකරන්න ලෙසද හැඳින්වේ. [12] ඉන්දියාවේ කර්ණාටක, කාලිංග, තමිල්නාඩු සහ නේපාලයේ ගෝකර්නා යනු පුරාණ ශිව දේවාල හා සම්බන්ධ ස්ථානයකි. පළමුවන රාජේන්ද්‍ර චෝළ විසින් පුළුල් කරන ලද ත්‍රිකුණාමලයේ භද්‍රකාලි අම්මාන් කෝවිල ස්වාමි පර්වතයට පිවිසීමට පෙර කොනසාර් පාරේ පිහිටා ඇත.

ත්‍රිකුණාමලය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර පළාතේ  ත්‍රිකුණාමල දිස්ත්‍රික්කයේ අගනගරයයි.

සංචාරක ආකර්ෂණ
නාවික කෞතුකාගාරය - ත්‍රිකුණාමලය ස්ථාපනය කොට ඇති ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාවට අයත් නාවික කෞතුකාගාරය වේ. එය හුඩ් ටවර් කෞතුකාගාරය යන නමින්ද හඳුන්වනු ලැබේ.
ගෝකන්න රජ මහා විහාරය - මහසෙන් රජ විසින් තුන්වන සියවසේදී කරවන ලද ගොකන්න විහාරය ත්‍රිකුණාමලය බලකොටුව තුලදී දැකගත හැකිවේ.
ත්‍රිකුණාමලය බලකොටුව - ත්‍රිකුණාමලය පිහිටි බලකොටුව පෘතුගීසීන් විසින් 1624 වර්ෂයේ ඉදිකර නිමවන ලද්දකි.
කෝනේෂ්වරම් දේවාලය - ත්‍රිකුණාමලය බලකොටුව තුල ඉදිකොට තිබේ.

ත්‍රිකුණාමලය


Maria Golopența{{sfn|Enciclopedia Educației Fizice și Sportului din România - Vol 3,|pag. 351}} (nume după căsătorie: Alexandru''; ) este o fostă jucătoare de tenis de masă și antrenoare română.

Cariera în tenis de masă
Din 1957 până în 1980 a câștigat mai multe medalii la competiții de simplu, dublu și cu echipa în Campionatele Europene și în Campionatele Mondiale de tenis de masă.

Între 1953 și 1979, a jucat în douăsprezece Campionate Mondiale, câștigând trei medalii de aur în concursurile de dublu.

Toată cariera a jucat pentru Progresul București. A câștigat, de asemenea, unsprezece titluri la  English Open, din care șase titluri la simplu.

Distincții
Este Maestră emerită a sportului și Antrenoare emerită.

În 1961 a fost distinsă cu "Ordinul Muncii" clasa a II-a, iar în 1975, cu ordinul "Meritul Sportiv" clasa I.

În 1990 a fost aleasă vicepreședintă a Federației Române de Tenis de Masă.

În anul 2000 i s-a conferit Crucea națională "Serviciul Credincios", clasa a III-a.

Note

Bibliografie
 Enciclopedia Educației Fizice și Sportului din România - Vol 3, pag. 351, București, 2015

Nașteri în 1939
Nașteri pe 30 decembrie
Sportivi români în viață
Oameni din județul Caraș-Severin
Jucători de tenis de masă români
Campioni mondiali la tenis de masă
Campioni europeni la tenis de masă
Campioni ai României
Sportive române
Antrenori români de tenis de masă
Decorați cu Ordinul Muncii
Decorați cu Ordinul Meritul Sportiv
Decorați cu Crucea Națională "Serviciul Credincios"

Maria Golopența-Alexandru


Pnigalio longulus er evrópsk tegund af sníkjuvespum sem lifir á ýmsum meindýrum, þar á meðal birkikembu.

Tilvísanir

Sníkjuvespur

Pnigalio longulus


عبد القادر أرناؤوط وهو مصور تشكيلي ومزخرف سوري من أسرة ألبانية الأصل.

حياته
ولد الفنان عبد القادر أرناؤوط في دمشق، سورية سنة 1936. نال شهادة الثانوية العامة من مدرسة أسعد عبد الله، وكان من أصدقائه في المدرسة مروان قصاب باشي. كانت أسرته محدودة الموارد المالية مما دعاه إِلى خوض غمار الحياة العملية بعد إِتمامه دراسته الثانوية في دمشق، فعمل موظفاً في مديرية الإِحصاء والتخطيط ووزارة الثقافة.

في عام 1963م تم إيفاده من قبل وزارة الثقافة السورية إلى أكاديمية الفنون الجميلة في روما لدراسة فن الإعلان والديكور. تخرج الفنان من الأكاديمية سنة 1967م، تم إيفاده مرة أخرى عام 1972 ولكن هذه المرة إلى فرنسا، ليتابع دراسة الإعلان في المدرسة الوطنية العليا للفنون الزخرفية وليحصل بعد ذلك على دبلوم الاتصالات البصرية، وفي عام 1973م قام بدراسات إضافية في المدرسة الوطنية العليا للفنون الزخرفية في باريس.

اهتم الفنان بالرسم وكتابة الشعر بالعربية والإنجليزية وتعلم العديد من اللغات مثل اليابانية والبولونية والفرنسية كما أنه ابتكر أنواعاً متعددة من أساليب الخط العربي الحديث التي ما تزال تستخدم حتى الاَن.

أثبت عبد القادر أرناؤوط تميزه في فن الإعلان خاصة أنه كان الشخص الرئيسي الذي قام بإدخال هذا النوع من الفن إلى مجالات الحياة المختلفة في سورية كالمسرح والسينما والمعارض والحياة العامة.

لقد كان الفنان عبد القادر أرناؤوط من أكثر الفنانين السوريين الذين عرفوا أهمية الحداثة الفنية وما يمكن أن تعطيه من محلية وخصوصية للفن والتصوير في سورية، واكتشف أيضاً أن على الفنان التعبير عن طريق الرموز والقيم المحلية، وأن قضية الفن أوسع من الصيغ التقليدية المألوفة.

لقد خطا نحو التجديد اللوني المعبر عن أعماق الأشكال، وقد أوحت إليه بيوت دمشق القديمة، وحاراتها وألوانها، وجدرانها، وأكسبته قدرة على التعبير اللوني الذاتي، وذلك نتيجة تماسه المباشر مع هذه البيوت وما تملكه من جدران مهترئة قديمة، وما تنعكس عليها من ألوان مختلفة متداخلة بفعل تأثير الإنسان وعوامل الطبيعة فنراه يستخدم الكولاج، حيث يأخذ قطعة خشبية مطعمة بالصدف من كرسي أو صندوق خشبي قديم ويلصقها على سطح القماش الأبيض كجزء من مساحة اللوحة وتكوينه إضافة إلى صيغ تجريدية شاعرية مستمدة من الكتابة العربية والزخرفة الهندسية (دوائر- مستطيلات- مربعات- مثلثات..إلخ)، ومن خلال هذه العناصر استمرّ الفنان في الإنجاز وفي تقديم مختلف المحاولات والتجارب الفنية المعتمدة بشكل كبير على الكتابة العربية لصياغة لوحاته من خلال المفاهيم الأساسية للفن التجريدي.

عمل في وزارة الثقافة، مديرية الفنون الجميلة، ودرّس في كلية الفنون الجميلة، ثم أصبح رئيساً لقسم الاتصالات البصرية حتى وفاته، صمم ملصقات معرض دمشق الدولي وملصقات وشعارات وأغلفة العديد من الكتب.
كما كان من أهم مصمماته ملصق دورة ألعاب البحر الأبيض المتوسط 1987 في اللاذقية.

أعماله مقتناة من قبل وزارة الثقافة السورية، المتحف الوطني بدمشق، متحف دمر، وضمن مجموعات خاصة. في روما وباريس وسورية، وقد توفي عبد القادر أرناؤوط سنة 1992 في دمشق.

المراجع

رسامون سوريون
فنانون تشكيليون سوريون

عبد القادر أرناؤوط


Willisburg est une ville américaine située dans le comté de Washington, dans le Kentucky. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kentucky
Comté de Washington (Kentucky)

Willisburg (Kentucky)


Valerio Alesi (Hamilton, Ontario, 5 de septiembre de 1966) es un exfutbolista canadiense, de ascendencia italiana.

En 1984, Alesi se convirtió en el primer jugador nacido en Canadá que jugaría en la Serie A del Campeonato Italiano de Fútbol, como parte del Ascoli Calcio 1898. Tras varias temporadas con el Ascoli, a comienzos de los años 1990 se unió al A.C. Maceratese de la división inferior.

Referencias

Futbolistas del Ascoli Picchio Football Club 1898
Futbolistas de Canadá
Nacidos en Hamilton (Ontario)

Valerio Alesi


In Northern Irish politics, direct rule () is the administration of Northern Ireland directly by the Government of the United Kingdom. It was practised for 26 consecutive years between 1972 and 1998 during the Troubles, and has since then been temporarily applied during suspensions. The most recent period of direct rule came to an end on 8 May 2007 when power was restored to the Northern Ireland Assembly following April elections and a power-sharing agreement among major parties.

Although everyday matters under direct rule were handled by government departments within Northern Ireland itself, major policy was determined by the British Government's Northern Ireland Office, under the direction of the Secretary of State for Northern Ireland; and legislation was introduced, amended, or repealed by means of Order in Council. Direct Rule did not mean that the people of Northern Ireland had no democratic say in how they were governed; like other parts of the United Kingdom, they elected (and still elect) members of parliament to the Parliament of the United Kingdom, to which the Northern Ireland Office is responsible. But it did result in the existence of an administration specific to Northern Ireland which did not have a specifically Northern Irish mandate.

History
The system of Direct Rule was originally introduced on 28 March 1972 under the terms of the UK's Northern Ireland (Temporary Provisions) Act 1972, which also suspended the Parliament of Northern Ireland ("Stormont").

The Northern Irish administration under Brian Faulkner had refused to allow control of security in the province to be transferred to London. As a consequence, the British government under Edward Heath announced on 24 March 1972 that devolved government in Northern Ireland would be suspended.

Responsibility for Northern Ireland within the Cabinet had until then rested with the Home Secretary, but was now transferred to the new post of Secretary of State for Northern Ireland, heading the Northern Ireland Office. Several new junior government ministers were created to politically head the NI government departments.

The British Government sought to establish a Northern Ireland Assembly in 1973 (under the Sunningdale Agreement; this was brought down by Unionist action), in 1982 (this time boycotted by Nationalists), and more recently under the terms of the Good Friday Agreement of 1998. Each time, the intention in principle was that the Assembly would take over the political governance of Northern Ireland, and that direct rule would thus come to an end.  The results of the Good Friday Agreement were the most successful at achieving this; however, the Assembly was nevertheless suspended (and direct rule re-imposed) for over three months starting in February 2000, twice briefly in August and September of 2001, and again from October 2002 until the spring of 2007.

Both unionists and nationalists frequently objected to direct rule, since the system gives the people of Northern Ireland relatively little democratic say over their own governance.  However, some unionists accepted and were content to go along with the system since it seemed to show the province as an integral part of the UK; while some nationalists accepted direct rule if only because they believed that politicians in London were less hostile to Northern Ireland's Catholic community than a government elected by the local Protestant majority. Some minor parties have pushed a viewpoint of direct rule: the UK Unionist Party campaigned on a position of "integrationism" opposed to the St Andrews Agreement, and at its peak had a single MP and five MLAs. The party lost its last representative in 2007 and is now defunct.

Since the St Andrews Agreement in 2006, Westminster no longer has the power to suspend the Assembly without the enactment of further primary legislation.

Instances of direct rule following the Good Friday Agreement
The assembly has been suspended five times since the signing of the Good Friday Agreement in accordance with the Northern Ireland Act 2000. The periods of suspension were:
11 February – 30 May 2000
10 August 2001 (24-hour suspension)
22 September 2001 (24-hour suspension)
14 October 2002 – 7 May 2007

References

External links
CAIN Archive - Direct Rule
BBC News - Direct Rule

Government of Northern Ireland
History of Northern Ireland
Orders in Council

Direct rule (Northern Ireland)


Der Codex Millenarius maior ist ein illuminiertes Evangeliar, das um 800 im Kloster Mondsee entstand. Es befindet sich heute in der Bibliothek des Stifts Kremsmünster in Oberösterreich, Signatur Cim. 1.

Die Handschrift enthält acht Einfassungen im karolingischen Stil, die die vier Evangelisten und deren Insignien abbilden, was das Werk zu einem einzigartigen Kunstwerk aus jener Zeit macht.

Er verdankt seinen Namen dem Ausspruch des Historikers und päpstlichen Nuntius in Wien, Giuseppe Garampi, der bei der Millenniumsfeier Kremsmünsters im Jahr 1777 das Buch besichtigte. Vere hicce millenarius codex est! ("Wahrhaftig, das ist wirklich ein Jahrtausendbuch"), soll er vor bibliophiler Begeisterung gerufen haben.

Literatur
 Willibrord Neumüller: Der Text des Codex Millenarius. Wels 1957, .
 Willibrord Neumüller / Kurt Holter, Der Codex Millenarius. Teil 1: Der Codex Millenarius als Denkmal einer bayrisch-österreichischen Vulgata-Rezension von W. Neumüller. Teil 2: Der Codex Millenarius im Rahmen der Mondseer und Salzburger Buchmalerei von Kurt Holter (Forschungen zur Geschichte Oberösterreichs 6). Linz 1959.
 [Faksimile] Codex Millenarius. Vollständige Faksimile-Ausgabe im Originalformat des Codex Cremifanensis Cim. 1 des Benediktinerstiftes Kremsmünster. Kommentar von Willibrord Neumüller und Kurt Holter (Codices selecti 45). Graz 1974.

Weblinks
Faksimile-Ausgabe
manuscripta.at

Einzelnachweise

Stift Kremsmünster
Evangeliar
Handschrift in der Stiftsbibliothek Kremsmünster
Vulgatahandschrift

Codex Millenarius (maior)


Viktor Abrosimovich Titov (en russe : Ви́ктор Абро́симович Тито́в, né le  à Stepanakert dans la région autonome du Haut-Karabakh, en RSS d'Azerbaïdjan, et mort le  à Saint-Pétersbourg en Russie), est un réalisateur, scénariste et acteur russe.

Biographie

Viktor Titov naît en 1939 en RSS d'Azerbaïdjan d'un père cosaque du Don et d'une mère arménienne du Karabakh. Dans les années 1950, la famille s'installe à Rostov-sur-le-Don.

En 1963, Viktor entre à l'Institut cinématographique de toute l'Union dans l'atelier de réalisation sous la direction de Mikhaïl Romm. Après que Romm arrête la direction de l'atelier, ses étudiants sont transférés chez Alexander Stolper: Parmi les camarades de classe de Viktor Titov figurent notamment Dinara Assanova, Sergueï Soloviov et Igor Sheshukov.

En 1998, le réalisateur tombe gravement malade. Il meurt le 4 août 2000 à Saint-Pétersbourg et est enterré au cimetière de Komarovo.

Filmographie partielle

 Comme réalisateur

Au cinéma
 1967 : Vengeance () d'Aleksandr Stolper : instructeur politique
 1968 :
 1972 :  (Ехали в трамвае Ильф и Петров)     1974 :  (Чудо с косичками)
 1975 : Bonjour, je suis votre tante ! (Здравствуйте, я ваша тётя!, Zdravstvujte, ja vasja tjotja!), également scénariste      À la télévision
 1988 : La Vie de Klim Samguine () (série télévisée en quatorze parties, également scénariste)

 Récompenses et distinctions

 Notes et références

 Liens externes

 Viktor Titov dans la base de données kinoglaz''

Étudiant de l'Institut national de la cinématographie
Acteur russe du XXe siècle
Acteur soviétique
Scénariste soviétique de cinéma
Réalisateur soviétique
Réalisateur russe
Scénariste russe
Naissance en mars 1939
Naissance à Stepanakert
Décès en août 2000
Décès à Saint-Pétersbourg
Décès à 61 ans
Personnalité inhumée au cimetière de Komarovo

Viktor Titov


Der finnische Film hat eine lange Geschichte. Die erste Filmproduktion in Finnland entstand 1907. Höhepunkte waren unter anderem das "goldene Zeitenalter" der 1930er Jahre, die "Neue Welle" der 1960er Jahre oder die "jungen Wilden" der 1980er Jahre – darunter die bekannten Filmemacher Mika Kaurismäki und Aki Kaurismäki.

Die Finnische Filmstiftung (Suomen Elokuvasäätiö) spielt eine wichtige Rolle für den finnischen Film, indem sie Fördergelder für die Produktion von Filmen in dem dünn bevölkerten Land (5,4 Millionen Einwohner) zur Verfügung stellt.

Geschichte

1896–1920: Vor der Unabhängigkeit

Erste öffentliche Filmvorführungen gab die Firma der Gebrüder Lumière in Helsinki bereits 1896 – ein Jahr nach der Erfindung des Filmemachens.

1904 wurden die ersten Filmaufnahmen in Finnland gemacht. Es ist unbekannt, wer den ersten Film in Finnland drehte. Die erste finnische Filmfirma Atelier Apollo wurde 1906 vom Ingenieur K. E. Ståhlberg gegründet. Sie produzierte überwiegend Dokumentarkurzfilme, aber auch den ersten finnischen Langfilm Salaviinanpolttajat (Die Schwarzbrenner) (1907) (Regie: Teuvo Puro). Von Anfang an war die finnische Filmindustrie in der Hauptstadt Helsinki angesiedelt. Dennoch gab es ab 1907 für ein paar Jahre eine nennenswerte Filmfirma (Oy Maat ja Kansat) in Tampere, die Dokumentarkurzfilme produzierte.

Nach 1907 gab es eine Periode (1909–1911) als keine finnischen Filme produziert wurden – zum Teil wegen der politischen Situation in Finnland, das damals als autonomes Großfürstentum Finnland ein Teil Russlands war und dadurch von den weltweiten politischen Umständen beeinflusst wurde.

Teuvo Puro führte auch beim ersten abendfüllenden finnischen Spielfilm Sylvi Regie – nach dem Theaterstück von Minna Canth. Der Film wurde 1911 neben zwei anderen abendfüllenden Literaturadaptionen gedreht, aber erst 1913 erstmals aufgeführt. Die Filmemacher hatten nicht genügend Geld, um die Filme sofort in das nächste Labor in Kopenhagen zum Entwickeln zu schicken. Daher blieb das Filmmaterial zu lange liegen und zwei der drei Filme waren ruiniert.

In den Jahren, die Sylvi folgten, entstanden die ersten Filmfirmen, die Langfilme produzierten (wie Hjalmar V. Pohjanheimos Lyyra-Filmi), die sowohl lustige Kurzfilme wie auch Kunstfilme produzierten. Erik Estlander versuchte auch, größer angelegte Filmproduktionen zu machen und baute 1916 ein Studio mit Glaswänden und Glasdach in Helsinki. Am Ende desselben Jahres verboten die russischen Behörden sämtliche filmischen Aktivitäten in Finnland. 1917 erklärte sich Finnland für unabhängig und 1918 kam es zum finnischen Bürgerkrieg. Erst ab 1920 – nach dem Ende der politischen Wirren um die Unabhängigkeit des Landes – wurden wieder Filme gedreht.

So blieb die finnische Filmindustrie der ersten beiden Jahrzehnte des 20. Jahrhunderts hinter der Kreativität der skandinavischen Nachbarländer Schweden und Dänemark zurück. Darüber hinaus ging das meiste Filmmaterial, das vor der Unabhängigkeit entstanden war, verloren. Von den Langfilmen sind nur 13 Minuten von Sylvi erhalten.

1920–1930: Stummfilmjahre

Als sich nach dem finnischen Bürgerkrieg die politische Situation langsam beruhigte und stabilisierte, konnte sich die finnische Gesellschaft und deren Kultur wieder entwickeln. Dies betraf auch die Filmkunst: Es wurden wieder zunehmend Filme gedreht, die zu einem wichtigen Bestandteil des kulturellen Lebens in Finnland wurden.

Suomi-Filmi

Dank der erfolgreichen Filmproduktionsfirma Suomi-Filmi (gegründet unter dem Namen Suomen Filmikuvaamo im Jahre 1919) und deren kreativen Leiter Erkki Karu kam die Filmproduktion in den 1920er Jahren wieder in Gang. Er führte bei den wichtigsten Filmen jener Zeit Regie und war damit die Hauptfigur im finnischen Kino, bevor er bereits 1935 im Alter von 48 Jahren verstarb. Sein Film Nummisuutarit gilt als entscheidendes Meisterwerk der Stummfilmära. Es handelt sich dabei um eine frisch erzählte Komödie über Leute vom Lande nach dem Theaterstück von Aleksis Kivi mit einer leicht experimentellen Kameraarbeit des deutschen Kameramanns Kurt Jäger. Auch drehte er den ersten Film, der international vertrieben wurde (Koskenlaskijan morsian von 1923). Bis heute gilt Karu als wohl einflussreichster und bedeutendster Regisseur der Stummfilmzeit Finnlands.

Zuschauer der bäuerlich geprägten ländlichen Regionen mochten Geschichten über die Menschen vom Lande von Suomi-Filmi. Während der Stummfilmzeit blieb Suomi-Filmi diesen Themen treu. Hin und wieder gab es jedoch auch Ansätze mehr städtische oder "europäische" Filme zu machen – doch diese floppten.

Ein anderer wichtiger Regisseur bei Suomi-Filmi war Teuvo Puro, der den ersten abendfüllenden Film der Produktionsfirma und einen der wenigen finnischen Horrorfilme drehte. Eine Kuriosität der letzten beiden Stummfilmjahre war Carl von Haartman, ein Soldat und Abenteurer, der als Militärberater in Hollywood gearbeitet hatte. Deswegen glaubte man, dass er Filme drehen könnte. Seine beiden Oberschicht-Spionage-Dramen von 1929 und 1930 fielen jedoch beim Publikum durch.

Andere Produktionsfirmen

Suomi-Filmi dominierte die finnische Filmproduktion in den 1920er Jahren deutlich. So produzierte Suomi-Filmi zwischen 1919 und 1930 23 der insgesamt 37 abendfüllenden Spielfilme. Andere Filmproduktionsfirmen, die hin und wieder gegründet wurden, verschwanden nach ein bis zwei Filmen wieder vom Markt.

Die bedeutendste Filmfirma neben Suomi-Filmi tauchte in der zweiten Hälfte der 1920er Jahre auf, als der deutsche Kameramann Kurt Jäger Suomi-Filmi verließ und seine eigene Firma (Komedia-Filmi) gründete. Komedia-Filmi war mit der Filmverleihfirma Ufanamet verbunden, die zu jener Zeit den Filmverleih in Finnland dominierte. Diese Kombination war eine ernstzunehmende Konkurrenz für Suomi-Filmi, so dass Suomi-Filmi damit begann ihre neuen Konkurrenten zu diffamieren: Sie unterstellten Komedia-Filmi und Ufanamet, dass sie ausländische Eindringlinge seien. Schließlich gingen beide Konkurrenten bankrott.

1929 hatten zwei Filme der neuen kleinen Filmproduktionsfirma Fennica Premiere, bei denen Valentin Vaala Regie führte, der später der bedeutendste Regisseur des goldenen Zeitalters des finnischen Kinos wurde. Als er seinen ersten Film Mustat silmät drehte, war er gerade einmal 17 Jahre alt. Sein Hauptdarsteller Theodor Tugai (später Teuvo Tulio) war erst 14 Jahre alt. Dieser Film und dessen unmittelbar folgendes Remake Mustalaishurmaaja waren leidenschaftliche Dramen mit orientalischem Einfluss. Unglücklicherweise hat nur das Remake überlebt, da die Filmemacher das einzige Negativ von Mustat silmät zerstörten, indem sie dieses ins Meer warfen, weil sie das Remake als weit besser erachteten.

Es gab auch Firmen, die außerhalb der Hauptstadt Filme produzierten – in Viipuri, Oulu und Tampere.

1931–1933: Die ersten Tonfilme

Die Blütezeit des finnischen Films begann mit dem Tonfilm. Die ersten Experimente mit Ton wurden von Lahyn-Filmi aus Turku unternommen. Der erste Ton-Langfilm mit Liedern aus dem Jahre 1931 wurde vom Firmenchef Yrjö Nyerg (später: Norta) inszeniert: Sano se suomeksi. Der Film entsprach mehr einer Sammlung von Musical-Revue-Nummern als einem Spielfilm.

Suomi-Filmi änderte seine Filmproduktion von Stumm- zu Tonfilm im selben Jahr. Der erste finnische Film mit Filmmusik wurde 1931 von Suomi-Filmi produziert: Aatamin puvussa ja vähän Eevankin. Dieser basierte auf dem beliebten, gleichnamigen Theaterstück von Agapetus (Pseudonym von Yrjö Soini). Der Soundtrack umfasste ausschließlich Musik und einige Toneffekte. Der erste wirkliche Tonfilm von Suomi-Filmi war Tukkipojan morsian – ein Drama auf dem Lande aus dem Jahre 1931, bei dem Erkki Karu Regie führte.

1934–1939: Das goldene Zeitalter

Das Studiosystem

1933 wurde der Firmengründer Erkki Karu bei Suomi-Filmi gefeuert. Er gründete daraufhin eine neue Filmproduktionsfirma (Suomen Filmiteollisuus), die als Logo die Initialen SF benutzte. Dieser Firma gelang es besser als früheren Konkurrenten mit Suomi-Filmi mitzuhalten und nach ein paar erfolgreichen Komödien, bei denen Karu Regie führte, war sie ebenso bedeutend wie Suomi-Filmi.

Der Wettbewerb zwischen den beiden Firmen war fruchtbar: Am Ende der 1930er Jahre wurden jährlich etwa 20 abendfüllende Spielfilme produziert. Die Qualität der Produktionen war hoch, die inhaltliche Bandbreite nahm zu und die Beliebtheit von Filmen aus dem eigenen Land stieg bei den Finnen an. So entstand mit eigenen Stars und kreativen Produzenten in Finnland ein Mini-Hollywood. Neben den beiden großen Studios waren auch kleinere Produktionsfirmen erfolgreich.

Auch der Tonfilm hatte dazu geführt, dass das Interesse der finnischen Bevölkerung an einheimischen Filmen zunahm. Der große Durchbruch für den finnischen Tonfilm war Siltalan pehtoori von 1934 – eine gelungene Komödie von Suomi-Filmi, die über 900.000 Zuschauer in die Kinos lockte. Weitere sehr erfolgreiche Filme jener Ära waren Aktivistit (1939) von Risto Orko, Juha (1935) von Nyrkii Tapiovaara oder Juurakon Hulda (1937) von Valentin Vaala. Doch erst der Spielfilm Kulkurin valssi (1941) von T.J. Särkkä konnte bei den Zuschauerzahlen die Millionen-Marke überschreiten.

Suomi-Filmi

Nach dem Rauswurf von Erkki Karu wurde dieser durch Risto Orko als Chef von Suomi-Filmi ersetzt. Er leitet Suomi-Filmi bis in die 1990er Jahre – lange nachdem die Firma aufgehört hatte Filme zu produzieren. Orko inszenierte Siltalan pehtoori und führte danach noch einige Mal Regie – unter anderem bei zwei historisch-patriotischen Dramen Ende der 1930er Jahre: Jääkärin morsian (1938) und Aktivistit (1939). Die meisten Filme, bei denen er Regie führte, wurden zu Klassikern.

Der wichtigste Regisseur bei Suomi-Filmi wurde in den 1930er Jahren Valentin Vaala, der eine besonders kreative Schaffensperiode Ende der 1930er Jahre hatte. Bevor er zu Suomi-Filmi kam, hatte er nach der Stummfilm-Ära noch drei Filme für seine erste Firma Fennica gedreht. Als er mit dem vierten Tonfilm begann, ging die Firma pleite und er ging zu Suomi-Filmi. Sein erster Film bei Suomi-Filmi war die eher bescheidene Komödie Kaikki rakastavat aus dem Jahre 1935. Trotzdem war sie sehr erfolgreich und führte zwei der beliebtesten finnischen Filmstars ein: Ansa Ikonen und Tauno Palo.

Vaalas letzte Fennica-Filme waren Großstadtkomödien – ein Genre, das er beim neuen Studio Suomi-Filmi erfolgreich mit seinen zwei folgenden leichten Filmen Vaimoke und Mieheke (beide von 1936) weiterentwickelte. Juurakon Hulda (1937) war ein weit ernsthafterer Versuch Valentin Vaalas im selben Genre: eine sozialkritische Geschichte über ein Mädchen vom Lande, das in der großen Stadt ankommt und unausweichlich mit Problemen aufgrund der Ungleichheit der Geschlechter konfrontiert wird. Der Film und dessen Thema wurden mit großer Begeisterung vom Publikum aufgenommen.

Vaala war auch ein Meister bei ländlichen Themen und romantischen Melodramen. 1938 machte er seinen ersten und wohl auch besten Film im Rahmen einer Filmreihe einer ländlichen Familiensaga mit Niskavuoren naiset.

SF

Nach dem frühen Tod von Erkki Karu im Jahre 1935 wurde dieser durch Toivo Särkkä als Chef des Unternehmens ersetzt. Särkkä führte die Firma bis zu deren Bankrott im Jahre 1965. Er gilt als sehr profilierter Produzent und Regisseur. Seine Filmografie beinhaltet über 200 abendfüllende Filmproduktionen. Bei 51 dieser Filme führte er auch Regie. Mit Yrjö Norta inszenierte er die meisten Filme der Firma in den 1930er Jahren – darunter das religiöse Drama Kuin uni ja varjo (1937) und den patriotisch-historischen Film Helmikuun manifesti (1939). Särkkä und Nortas Werke umfassen auch einige hochpopuläre Landkomödien wie Lapatossu (1937) mit dem beliebten finnischen Komödiendarsteller Aku Korhonen und Rykmentin murheenkryyni (1938), das zum Vorbild für das Genre der Militärfarce in Finnland wurde.

Andere Produktionsfirmen

Neben Suomi-Filmi und SF gab es noch einige wenige Firmen, die während des goldenen Zeitalters des finnischen Kinos viele Filme produzieren konnten.

1940er und 1950er Jahre

Einen weiteren Höhepunkt erreichte die finnische Filmindustrie Ende der 1940er Jahre und während der 1950er Jahre, als drei große finnische Filmstudios miteinander konkurrierten und viele Spielfilme produzierten. Darüber hinaus etablierte sich in den 1950er Jahren eine neue Generation von kreativen Filmschaffenden, die wegbereitend für das finnische Kino waren – darunter Regisseure wie Matti Kassila, Erik Blomberg, Ville Salminen oder Edvin Laine, dessen Film Tuntematon sotilas (auch: Der unbekannte Soldat, Kreuze in Karelien oder Trommelfeuer über Karelien) von 1955 2,8 Millionen Zuschauer in die Kinos lockte und damit in Finnland zum erfolgreichsten Film aller Zeiten wurde.

1960 bis 1980: Die Neue Welle

Unter der zunehmenden Dominanz des Fernsehens in Finnland litten in den 1960er Jahren die Kinofilme. Die etablierten Produktionsfirmen wie Suomi-Filmi und SF verloren in dieser Zeit an Bedeutung.

Ein Teil der finnischen Filmemacher drehte ab den 1960er Jahren Filme mit politischen bzw. künstlerischen Anspruch, da sie kommerzielle Produktionen als nicht mehr zeitgemäß und geschmacklos ablehnten. Ein großes Publikum erreichten diese Filme jedoch nicht mehr. Diese neue Generation von Filmemachern gab im Rahmen der "Neuen Welle" dem finnischen Film entscheidende Impulse. So war Risto Jarva von der französischen Avantgarde – der sogenannten Nouvelle Vague (Französisch: "Neue Welle") – beeinflusst, deren Ansätze Jarva in Finnland zu einer Form des sozialen Realismus weiterentwickelte – wie etwa in Työmiehen päiväkirja (1967) und schließlich in den Komödien Loma (1976) und Jäniksen vuosi (1977). Zu dieser Generation gehörte auch Mikko Niskanen, der seine Karriere im Jahre 1962 mit dem Film Pojat, begann, in dem der damals noch unbekannte Vesa-Matti Loiri mitspielte. Niskanen inszenierte auch Käpy selän alla (1966) und Lapualaismorsian (1967). Rauni Mollberg, auch ein Regisseur der Neuen Welle, adaptierte zwei Werke von Timo K. Mukkas Lappland-Romanen für die Leinwand: Maa on syntinen laulu (1973) und Milka – elokuva tabuista (1983).

Darüber hinaus gab es aber auch finnische Filmemacher, die in dieser Phase weiterhin kommerzielle Filme drehten, die beim Publikum gut ankamen aber von den Kritikern verrissen wurden.

1980er Jahre – Kaurismäki-Ära

In den 1980er Jahren erhielt der finnische Film international wieder mehr Aufmerksamkeit. Dies lag einerseits an einer neuen Generation an Filmemachern (darunter Aki Kaurismäki und Mika Kaurismäki), die neue Ideen umsetzten und andererseits daran, dass kommerzieller Erfolg nicht mehr als "nicht-künstlerisch" angesehen wurde. Damit wurden auch kommerzielle Filmprojekte wieder öffentlich gefördert.

Diese Generation von neuen Filmemachern – Die "jungen Wilden" – gab dem finnischen Film neue Impulse. Fast 30 Regiedebüts fanden in diesem Jahrzehnt statt – darunter die ersten Filme von Mika & Aki Kaurismäki, Markku Lehmuskallio, Taavi Kassila, Janne Kuusi, Matti Kuortti, Matti Ijäs, Olli Soinio, Lauri Törhönen, Claes Olsson, Veikko Aaltonen und Pekka Parikka. Auch Renny Harlin, der heute in Hollywood arbeitet, fing in den 1980er Jahren als Werberegisseur in Finnland an.

Eingeleitet wurde diese neue Ära durch die finnisch-sowjetische Co-Produktion Tulitikkuja lainaamassa, gefolgt von Tapio Suominens Täältä tullaan, elämä!.

Die Brüder Mika (* 1955) und Aki Kaurismäki (* 1957) gelten als die bekanntesten Filmemacher Finnlands – wobei sie sich stilistisch deutlich unterscheiden. Mika Kaurismäki studierte Film an der Hochschule für Fernsehen und Film München während Aki Kaurismäki an der Universität von Helsinki Literatur- und Kommunikationswissenschaften studierte und sich schließlich das Filmemachen selbst beibrachte. Zu Beginn ihrer Karriere als Filmschaffende arbeiteten die beiden Brüder noch zusammen. Dabei schrieb Aki Kaurismäki das Drehbuch und spielte selbst im Film mit, während Mika Kaurismäki Regie führte – wie beim Kurzfilm Valehtelija (Der Lügner) (1981) oder dem Spielfilm Arvottomat (The Worthless) (1982). Beides Filme, die ein hohes Maß an Kreativität und ein schmales Budget hatten.

Gemeinsam gründete das Brüderpaar die Verleihfirma Villealfa und 1986 das jährlich stattfindende Midnight Sun Film Festival in Sodankylä, das sich 120 Kilometer nördlich vom Polarkreis befindet. Hier geht im Sommer die Sonne niemals unter. Dies ermöglicht, dass hier die Filme rund um die Uhr gezeigt werden können, was aufgrund der Mitternachtssonne eine besondere Stimmung erzeugt.

Danach gingen sie allerdings unterschiedliche Wege: Mika Kaurismäkis Filme orientieren sich eher am Mainstream und an einem traditionellen Weg des Filmemachens – wie in den Filmen Der Clan – Die Geschichte der Frösche (Originaltitel: Klaani) (1984), Reise in die Finsternis (Originaltitel: Rosso) (1985) und Helsinki Napoli All Night Long (1987). Seit den 1990er Jahren lebt er in Brasilien und dreht weiterhin Filme – darunter Road-Movies, Dokumentationen und Spielfilme wie L.A. Without a Map (1998).

Aki Kaurismäkis Filme zeichnen sich hingegen durch ihre sparsame, nonverbale Kommunikation und trockenen, lakonisch-skurrilen Humor aus. Seine Filme thematisieren oft Schicksale gesellschaftlicher Außenseiter. Diese Verbindung aus Melodram und Askese sowie verschiedene Auszeichnungen brachten ihm den Ruf eines sehr guten Filmemachers ein. Bei seinen Filmproduktionen arbeitet Aki Kaurismäki immer wieder mit einem Kreis befreundeter Schauspieler und Musiker. Manchmal übernimmt er als Hommage an Alfred Hitchcock eine Statistenrolle in seinen Spielfilmen.

Bekannt ist Aki Kaurismäki vor allem durch seine Suomi-Trilogie Wolken ziehen vorüber (Kauas pilvet karkaavat) (1996), Der Mann ohne Vergangenheit (Mies vailla menneisyyttä) (2002) und Lichter der Vorstadt (Laitakaupungin valot) (2006), wobei sein Werk auch Komödien wie Leningrad Cowboys Go America (1989) umfasst. Mit Der Mann ohne Vergangenheit (Mies vailla menneisyyttä) gewann Aki Kaurismäki 2002 unter anderem bei den Internationalen Filmfestspielen von Cannes den Großen Preis der Jury.

1990er Jahre

In den 1990er Jahren litt der finnische Film unter der Wirtschaftskrise in Finnland, da die Krise zu deutlichen Kürzungen bei der staatlichen Förderung der Finnischen Filmstiftung (Suomen elokuvasäätiö) führte.

Am Ende des Jahrzehnts ging es mit der Wirtschaft wieder bergauf, die Filme konnten wieder besser gefördert werden und das finnische Kino florierte erneut. 1999 gab es 30 Premieren finnischer Filme – darunter Tommy und der Luchs (Originaltitel: Poika ja ilves), Häjyt und Kulkuri ja joutsen, die jeweils 200.000 Besucher hatten und dabei halfen, die Popularität einheimischer Filmproduktionen wieder auf das Niveau zu heben, das es 10 Jahre zuvor hatte.

Profilierte Regisseure, die in den 1990er Jahren debütierten, waren u. a. Markku Pölönen, Auli Mantila und Jarmo Lampela.

2000er Jahre bis heute

In den 2000er Jahren ging es mit der finnischen Wirtschaft weiter bergauf und die Filmförderung wurde deutlich erhöht. So wurde zu Beginn des neuen Jahrtausends ein Programm zur Stärkung des finnischen Films aufgelegt und von 2002 bis 2005 finnische Filmproduktionen stärker gefördert. Dieses Engagement wurde 2006 verlängert.

Dabei spielt die Finnische Filmstiftung eine entscheidende Rolle. Sie ist dem Bildungsministerium unterstellt und erhält die Gelder für die Filmförderung aus dem Fonds der nationalen Lotterie. Damit wurden z. B. 2008 einheimische Filmproduktionen mit insgesamt 16,1 Millionen Euro gefördert – mit dem Ziel bis 2010 die Fördersumme auf 27 Millionen Euro jährlich zu erhöhen, um den finnischen Film national wie international langfristig zu stärken.

Dies war für den finnischen Film sehr fruchtbar, so dass er sich lebendig und gut aufstellen konnte: Einige Filme und Filmemacher hatten internationale Erfolge und viele Filme stießen bei Kritikern wie Publikum auch eine gute Resonanz. Welchen Einfluss diese Förderung hat, lässt sich auch an der Anzahl der produzierten Filme ablesen: Wurden noch zwischen 2004 und 2008 jährlich 14 bis 19 Spielfilme produziert, stieg die Zahl im Jahr 2011 auf 31 Filme an, von denen 24 abendfüllende Spielfilme und sieben Dokumentarfilme waren.

Am Übergang zum neuen Jahrtausend waren einige Genres besonders stark vertreten. So setzen sich Ambush 1941 – Spähtrupp in die Hölle (Rukajärven tie) (1999), Pikkusisar (1999) und Hylätyt talot, autiot pihat (2000) mit dem Zweiten Weltkrieg auseinander. Kulkuri ja joutsen (1999), Badding (2000), Rentun Ruusu (2001), Sibelius (2003) und Aleksis Kiven elämä (2002) schildern das Leben bekannter Persönlichkeiten des öffentlichen Lebens in Finnland.

Der Film Elina (Elina - Som om jag inte fanns) von Klaus Härö konnte 2002 zahlreiche Preise auf internationalen Filmfestivals einheimsen und wurde auch in Deutschland mehrfach ausgezeichnet. Er erzählt die Geschichte der neunjährigen Elina, die nach langer Krankheit in den 1950er Jahren auf dem Lande an der Grenze zu Schweden wieder in Schule kommt. Dort legt sie sich mit ihrer Lehrerin an, da sie streng verbietet, in der Schule finnisch zu sprechen, obwohl viele Kinder der finnischen Minderheit überhaupt kein Schwedisch können.

Inzwischen versuchen sich Filmemacher in Finnland immer häufiger an neuen Genres. So orientierte sich beispielsweise der Film Jade-Krieger von Antti-Jussi Annila am chinesischen Wuxia-Genre, das Geschichten in Form von Kung-Fu-Märchen erzählt und verband diese Erzählweise mit dem finnischen Nationalepos Kalevala. Darüber hinaus wurden in den vergangenen Jahren zunehmend auch Animationsfilme realisiert und finnische Dokumentarfilme erhielten internationale Preise.

Filmhochschulen in Finnland

An zwei finnischen Hochschulen kann Film studiert werden: an der Lahti University of Applied Science (Finnisch: Lahden ammattikorkeakoulu) und an der Aalto-Universität – Hochschule für Kunst und Design in Helsinki.

Filmfestivals in Finnland

Fast 20 Filmfestivals mit unterschiedlichen Schwerpunkten ermöglichen in Finnland eine breitgefächerte Auseinandersetzung mit Film – wie beim Midnight Sun Film Festival, dem DocPoint – Helsinki Documentary Film Festival für Dokumentarfilme, dem Tampere International Short Film Festival für Kurzfilme (1970 gegründet – das älteste Filmfestival Finnlands) und dem Helsinki International Film Festival – Love & Anarchy für junges Independentkino.

Einzelnachweise

Weblinks
 Finnischer Film auf www.labkultur.tv (deutsch)
 Geschichte des finnischen Kinos auf www.finnland-guide.de (deutsch)
 Artikel über Aki und Mika Kaurismäki sowie über den Aufschwung des finnischen Films zu Beginn der 2000er Jahre auf www.zeit.de
 Die Finnische Filmstiftung (Suomen Elokuvasäätiö) (englisch)
 Finnische Filmkammer (englisch)
 Nationales Audiovisuelles Archiv Finnlands (finnisch)

Film in Finnland

Filmgeschichte

Finnischer Film


Malcolm Hartley, engleski astronom. Radi na zvjezdarnici Siding Springu u Australji. Glavno zanimanje su mu galaktike i kometi. Do danas je otkrio 13 kometa: 79P/du Toit-Hartley, 80P/Peters-Hartley, 100P/Hartley (Hartley 1), 103P/Hartley (Hartley 2), 110P/Hartley (Hartley 3), 119P/Parker-Hartley, 123P/West-Hartley, 161P/Hartley-IRAS, 318P/McNaught-Hartley, C/1984 W2 (Hartley), C/1985 R1 (Hartley-Good), C/1995 Q2 (Hartley-Drinkwater) i C/1999 T1 (McNaught-Hartley).

Otkrio je razne asteroide, među kojima amorske asteroide 21374 (1997 WS22) i 65674 (1988 SM).

Po Hartleyu je nazvan asteroid 4768 Hartley.

Izvori

Vanjske poveznice

Britanski astronomi
Otkrivači kometa

Malcolm Hartley


O cornișă este un coronament continuu în relief al unui element, al unui mobilier (dulap, de exemplu) sau al unei construcții. Cornișa este cel mai adesea orizontală, dar poate fi și în pantă dacă se dezvoltă de-a lungul rampantului frontonului, de exemplu. Ea se folosește pentru evacuarea apei fără deteriorarea fațadei, și permite și sublinierea unor linii ale clădirii, cum ar fi distincția între etaje.

Un fronton poate fi definit ca întâlnirea a două părți de cornișă care se ridică din două extremități ale unui corp de clădire. Există frontoane triunghiulare și frontoane circulare.

În  ordinele antice cornișa făcea parte din antablamentul care cuprinde arhitrava, friza și cornișa.

Etimologie
Substantivul românesc cornișă este un împrumut din franceză: corniche. Acest cuvânt francez, corniche, este împrumutat din limba italiană, cornice, iar cuvântul italian cornice a fost creat pornind de la cuvântul latinesc cornu: "corn"

Cornișa antică

În ordinele arhitecturii ionice,dorice și corintice, cornișa este deasupra frizei, în a treia parte a antablamentului. În ordinul toscan, ea este simplă și fără ornamente. Cornișa cu mutule este o cornișă din ordinul doric mutular.

Cornișa din regiunea Beauvais
Cornișa din Beauvai este un tip de cornișă sculptată cu o succesiune de arce care conțin două contra-arce în plin cintru. Este foarte răspândită în regiunea Beauvais în secolul al XII-lea.

Galerie de imagini

Note

Bibliografie
 G. Guțu, Dicționar român-latin (1983), Editura științifică, București
 Ioan Oprea, Carmen-Gabriela Pamfil, Rodica Radu, Victoria Zăstroiu, Noul dicționar universal al limbii române (2007), Ediția a doua, Editura Litera Internațional, București - Chișinău, ISBN 978-973-675-307-7
 Albert Dauzat, Jean Dubois, Henri Mitterand, Nouveau dictionnaire étymologique et historique par..., Librairie Larousse, Paris-VIe 1977 ISBN 2-03-020210-X
 Paul Robert, Le Petit Robert 1 par..., Dictionnaire alphabétique et analogique de la langue française, rédaction dirigée par A. Rey et J. Rey-Debove, Le Robert, Paris-XIe, 1992  ISBN 2-85036-186-0
 Centre de recherches sur les monuments historiques, Profils de corniches de plafonds, Ministère de la culture, de la communication, des grands travaux et du Bicentenaire, Direction du patrimoine, Paris, 1990, 2 vol. : v. 1 De la fin du XVII au 3 quart du XVIII siècle ; v. 2 De Louis XVI à l'époque de la Restauration
 Michel Fragnet, Corniches, Services d'études techniques des routes et autoroutes, Centre des techniques d'ouvrages d'art, Cellule équipement des ponts, Bagneux, 1994, 96 p.
 Gérard Rondeau, Maurice Pons, Stéphane Rondeau, Techniques et pratique du staff, Eyrolles, Octobre 2004

Vezi și

 Glosar de arhitectură
 Mulură

Cornișă
Elemente arhitecturale

Cornișă


Transmetropolitan is a cyberpunk transhumanist comic book series written by Warren Ellis and co-created and designed by Darick Robertson; it was published by the American company DC Comics in 1997–2002. The series was originally part of the short-lived DC Comics imprint Helix, but upon the end of the book's first year the series was moved to the Vertigo imprint after DC Comics shut down their Helix imprint. Transmetropolitan chronicles the battles of Spider Jerusalem, infamous renegade gonzo journalist of the future.

Spider Jerusalem dedicates himself to fighting the corruption and abuse of power of two successive United States presidents. He and his "filthy assistants" strive to keep their world from turning more dystopian than it already is while dealing with the struggles of fame and power, brought about due to the popularity of Spider via his articles.

The monthly series began in July 1997 and concluded in September 2002. The series was later reprinted in an array of ten trade paperback volumes, and also featured two "specials" (I Hate It Here and Filth of the City) with text pieces written by Spider Jerusalem and illustrated by a wide range of comic artists. These were later collected in trade paperbacks.

Story synopsis

Some time in the future (how long precisely is never specified, but said to be in the 23rd century) Spider Jerusalem, retired writer/journalist and bearded hermit, lives within an isolated, fortified mountain hideaway. Following a call from his irate publisher demanding the last two books per his publishing deal, Jerusalem is forced to descend into the City.

Jerusalem returns to work for his old partner and editor Mitchell Royce, who now edits The Word, the City's largest newspaper. His first story is about an attempted secession by the Transient movement, people who use genetic body modification based on alien DNA to become a completely different species, and are forced to live in the Angels 8 slum district. The leader of the movement, Fred Christ, is paid to incite a riot and provoke the police, who use it as an excuse to clear out Angels 8. However, Jerusalem publishes a story revealing the truth and brutal methods used by the police. Soon, Royce publishes it live all over the city, and the public outcry forces the police to withdraw. Jerusalem is brutally beaten by police on his way home, but defiantly says that he's here to stay.

The first year of the series consists of a set of one-off stories exploring the City, Jerusalem's background, and his often tense relationship with his sidekicks, Yelena Rossini and Channon Yarrow (referred to as his 'filthy assistants'), who as the series progresses become full-time partners in his journalistic battles.

The main storyline of the series, the election and corrupt presidency of Gary Callahan (or "The Smiler"), begins in the series' second year and lasts for the rest of its run. Spider initially considers Callahan the lesser evil compared to the incumbent president ("The Beast"), but his investigation into Callahan's past and ties with a right-wing hate group lead to Callahan having his own campaign manager, Vita Severn, a friend of Jerusalem's, murdered. In a one-on-one meeting, Spider realizes that Callahan is not merely corrupt, but a complete lunatic who wants to be President solely to hurt people with his new power. To Jerusalem's horror and disgust, the people vote Callahan into office by a wide margin.

Once elected, Callahan begins to use his presidential power to torment Jerusalem, the source of his trouble during the campaign. Jerusalem narrowly escapes a police massacre of people protesting how a recent hate crime was investigated. The police refused to release video of the incident, because it reveals several police officers watching the crime occur without interfering. Jerusalem writes a story revealing the truth about the crime and subsequent engineered massacre, but Callahan spikes it via "D-Notices", government censorship of stories that could "embarrass" the country and the Callahan administration. After being informed of this, Jerusalem leaks the story via a straight-text news feedsite called The Hole and follows it up with an article exposing Callahan's corrupt circle of advisers, one of whom is a pedophile. When Royce runs the story, Callahan forces the paper's board of directors to fire Jerusalem, who makes an agreement to publish his future stories with The Hole. Callahan arranges for the City to be left defenseless from a hurricane-like "near-near-near ruinstorm" (an actual ruinstorm can skin anyone caught in it) that ravages the City and kills thousands, using the chaos to destroy the evidence Jerusalem has gathered against him, and places the city under martial law after the storm ends. Royce reveals that he had archived most of Jerusalem's evidence and delivers it to him on disk, but during the storm Jerusalem collapses and is diagnosed with an incurable degenerative neurological illness with similar symptoms to Alzheimer's and Parkinson's disease, caused by constant exposure to the now-defunct informational substance known as I-Pollen. With about a year before dementia renders him dysfunctional and only a 1% chance of escaping this fate, Jerusalem increases his vendetta against Callahan, ultimately exposing his evil deeds and bringing the President down.

In the final issue's epilogue, Jerusalem returns to his mountain home. Royce comes to visit, and the assistants show him around the house while explaining that Jerusalem's disease is progressing. It is revealed that Channon has a book deal, and Yelena is taking a journalistic role similar to Jerusalem's; Channon and Royce note that Yelena is his spiritual successor, displaying his trademark rage and passion as well as his talent. In the garden, Jerusalem tells Royce that the disease is so advanced that he cannot light his own cigarettes, and he forgets one day out of seven. When Royce leaves, Jerusalem pulls out a package of cigarettes and what appears to be a handgun. He appears to be placing the barrel under his chin, until it is revealed in the next panel that it is a lighter. He lights the cigarette and then spins the lighter on his finger, suggesting that he was in fact one of the 1% of patients who recover from the disease, and is now merely faking his illness so that he may enjoy his retirement in peace.

Characters

Publishing
The series was originally published under DC Comics's then-new science fiction Helix imprint. When the Helix line was discontinued, Transmetropolitan was the only series of the line that had not been canceled, and was switched to the Vertigo imprint starting with issue #13. The entire set of trade paperbacks are now published under the Black Label line.

In June 2015, Vertigo began releasing Transmetropolitan in the premium hardcover Absolute Edition format. The first volume included issues #1–18. The second volume, published in May 2016, included issues #19–36. Ellis has indicated the third volume will be published in December 2018.

Collected editions

Absolute Transmetropolitan, Vol. 1: Transmetropolitan #1–18, "Transmetropolitan: I Hate It Here", "Vertigo: Winter's Edge" #2
Absolute Transmetropolitan, Vol. 2: Transmetropolitan #19–39, "Transmetropolitan: Filth of the City"
Absolute Transmetropolitan, Vol. 3: Transmetropolitan #40–60

In other media

Film adaptation
Co-creators Ellis and Robertson were approached about making a Transmetropolitan film adaptation, with Patrick Stewart's production company Flying Freehold Productions offering to option the rights in February 2003. Later, the burgeoning Internet boom led to an offer to create an online animated film series, with Stewart providing the voice of Spider Jerusalem, but the project never fully developed. Ellis and Robertson have been rumored to have indicated that they would like to see Tim Roth play Jerusalem, but during a panel at London's Kapow! comic convention Ellis said that there is no chance of seeing Spider Jerusalem in a film adaptation, and Tim Roth was not discussed to play him, and explained that production costs would be too high to bring Transmetropolitan to the big screen.
In 2010, Ellis noted in his Twitter account that no production was underway.

Merchandise
Some items of Transmetropolitan merchandise have been made, Robertson himself having produced one T-shirt: a black shirt with a three-eyed smiley face on the front and the text "I Hate It Here" in yellow on the back. DC Direct has produced five products. One is a black T-shirt with an image of Spider Jerusalem from the comic with the text "Spider Jerusalem. Cheap. But not as cheap as your girlfriend". Early in the series they produced an action figure of Jerusalem wearing nothing but his trademark boxer shorts so as to show off his tattoos, and a variant that is giving the finger and holding a bowel disruptor. The third is a statuette of Jerusalem, in the same state of near-nudity, sitting on the toilet growling into his cell phone and arguing with his editor Mitchell Royce, who is visible on his small laptop computer on the base. The fourth is a wristwatch with the three-eyed Transient smiley as the watch's face; and the fifth is a replica of Spider's trademark glasses.

References

Further reading

External links

 Darick Robertson Studios Home page
 "The Transmetropolitan Condition", interview with Warren Ellis, conducted by Melanie MacBride (28 October 2002)

1997 comics debuts
Black comedy comics
Comics by Warren Ellis
Cyberpunk comics
Helix (comics) titles
Postcyberpunk
Science fiction comics
Smart drugs in fiction
Transhumanism in comics
Vertigo Comics graphic novels

Transmetropolitan


Baron Croft, of Bournemouth in the County of Southampton, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created on 28 May 1940 for the Conservative politician Sir Henry Page Croft, 1st Baronet. He had already been created a baronet of Knole in the Borough of Bournemouth in the County of Southampton in the Baronetage of the United Kingdom on 28 February 1924. Croft was the grandson of Reverend Richard Croft, third son of Dr. Sir Richard Croft, 6th Baronet, of Croft Castle.  the titles are held by the first Baron's grandson, the third Baron, who succeeded his father in 1997.

Barons Croft (1940)
Henry Page Croft, 1st Baron Croft (1881–1947)
Michael Henry Glendower Page Croft, 2nd Baron Croft (1916–1997)
Bernard William Henry Page Croft, 3rd Baron Croft (born 1949)

There is no heir to the titles.

See also
Croft baronets of Croft Castle

Notes

References
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1940
Noble titles created for UK MPs

Baron Croft


A hide or skin is an animal skin treated for human use.
The word "hide" is related to the German word , which means skin. The industry defines hides as "skins" of large animals e.g. cow, buffalo; while skins refer to "skins" of smaller animals: goat, sheep, deer, pig, fish, alligator, snake, etc.
Common commercial hides include leather from cattle and other livestock animals, buckskin, alligator skin and snake skin. All are used for shoes, clothes, leather bags, belts, or other fashion accessories. Leather is also used in cars, upholstery, interior decorating, horse tack and harnesses. Skins are sometimes still gathered from hunting and processed at a domestic or artisanal level but most leather making is now industrialized and large-scale. Various tannins are used for this purpose.   Hides are also used as processed chews for dogs or other pets.

The term "skin" is sometimes expanded to include furs, which are harvested from various species, including cats, mustelids, and bears.

History

Archaeologists believe that animal hides provided an important source of clothing and shelter for all prehistoric humans and their use continued among non-agricultural societies into modern times. The Inuit, for example, used animal hides for summer tents, waterproof clothes, and kayaks. In early medieval ages hides were used to protect wooden castles and defense buildings from setting alight during a siege. Various American Indian tribes used hides in the construction of tepees and wigwams, moccasins, and buckskins. They were sometimes used as window coverings. Until the invention of plastic drum heads in the 1950s, animal hides or metal was used.

Parchment and vellum—a kind of paper made from processed skins—was introduced to the Eastern Mediterranean during the Iron Age, supposedly at Pergamon.

The Assize of Weights and Measures—one of the statutes of uncertain date from —mentions rawhide, gloves, parchment, and vellum among the principal items of England's commerce. A standardized shipload of leather (a last) consisted of 20 dicker of 10 cowhides. Rabbit and squirrel skins were traded and taxed in timbers of 40 hides each. Skins were also traded in binds of 32 or 33 skins each, while gloves were sold in dickers of 10 pair and dozens of 12 pair. The parchment and vellum was traded based on dozens of the original sheepskins from which they were prepared.

Rare furs have been a notable status symbol throughout history. Ermine fur was particularly associated with European nobility, with the black-tipped tails arranged around the edges of the robes to produce a pattern of black diamonds on a white field. Demand for beaver hats in the 17th and 18th century drove some of the initial exploration of North America, particularly in Canada, and even prompted wars among native tribes competing for the most productive areas. Natural leather continues to be used for many expensive products from limousine upholstery to designer cellular phone cases. There are, however, many forms of artificial leather and fur now available, which are usually cheaper alternatives.

Production

Animal hides and skins are usually processed fresh or salted and tanned. Skins sometimes are stretched, dried, and tanned. Most hides are processed from domesticated animals; the most common wild animals used for fur—mink and rabbit—are similarly raised in captivity and farmed. Some others—including lynx and wolves—are still trapped in the wild for their fur.

Use
Currently, hides are mainly used for footwear, upholstery, leather goods; skins are used for clothing, particularly as coats,  gloves, leather goods and footwear. It is also used for bookbinding.

Many traditional drums, especially hand drums like the pandeiro, continue to be made using natural skins. The alligator drum was formerly important in Chinese music. The Chinese sanxian and Okinawan sanshin are usually prepared from snakeskin, while their Japanese equivalent, the shamisen, is made from dogskin in the case of students and catskin in the case of professional players. The African-American banjo was originally made from skins but is now often synthetic. "Hides" is used as a slang term to refer to a drumset.

Kangaroo leather is the most common material for the construction of bullwhips. Stingray rawhide is a common material for the grips of Chinese, Japanese, and Scottish swords.

Pig skins are processed as pork rinds.

Rabbit fur is popular for hats, coats, and glove linings.

Controversy
Animal rights activists generally protest the use of animal hides for human clothing. Forms of protest range from PETA's "I would rather go naked than wear fur" campaign, although more shocking and direct action, like damaging furs with red paint in imitation of blood, has been toned down, like the "Ink, not Mink" campaign.
Roadblocking and break-ins against meat/fur/leather industry is also used and extends to personal campaigns against such companies and also hunters which have included arson and assault in some cases.

See also
 Alligator hunting
 Bating (leather)
 Buckskin (usually from deer)
 Calfskin
 Caribou
 Crocodile farming
 Deerskin
 Emu
 Fish leather
 Goatskin
 Leather
 Ostrich leather
 Rawhide  (usually from cattle)
 Snakeskin
 Taxidermy

References

External links

Nonwoven fabrics

de:Gerben#Die Tierhaut

Hide (skin)


Gustav Hauberg (* 18. August 1916 in Kiel; † 18. Juli 1977 in Hannover) war ein deutscher Orthopäde. Er war zuletzt Professor an der Medizinischen
Hochschule in Hannover und ärztlicher Direktor des Annastifts.

Leben
Hauberg studierte ab 1938 Medizin an der Christian-Albrechts-Universität Kiel. Nach Staatsexamen und Promotion 1943 absolvierte er die Ausbildung zum Facharzt für Orthopädie. Von Juli 1951 bis Januar 1952 war er kommissarischer Leiter der Orthopädischen Klinik in Kiel, danach Erster Oberarzt an der Orthopädischen Universitätsklinik "Friedrichsheim" in Frankfurt am Main. Am 10. März 1961 wurde er zum außerplanmäßigen Professor an der Universität Frankfurt ernannt. Von 1961 bis 1977 war Hauberg ärztlicher Direktor des Annastifts in Hannover. Ab 1969 vertrat er als Lehrbeauftragter und ab 1971 als Mitglied des Lehrkörpers der Medizinischen Hochschule das Fachgebiet Orthopädie.

Literatur
 Nachruf in: Jahresbericht 1977 des Annastift e. V., S. 2

Einzelnachweise

Orthopäde, Unfallchirurg
Hochschullehrer (Goethe-Universität Frankfurt am Main)
Hochschullehrer (Medizinische Hochschule Hannover)
Deutscher
Geboren 1916
Gestorben 1977
Mann
Absolvent der Christian-Albrechts-Universität zu Kiel

Gustav Hauberg


Lucas Pouille (Grande-Synthe, Francuska, 23. veljače 1994.) je francuski tenisač. Na ATP Touru se natječe od 2013. godine.

Teniska karijera
Pouille je profesinalnu tenisku karijeru započeo 2013. godine a iste je dobio wildcard (poput Ivaniševića na Wimbledonu 2001.) za predstojeći Roland Garros. To mu je ujedno bio i prvi nastup na završnici nekog Grand Slam turnira. Ondje je pobijedio američkog predstavnika Alexa Kuznetsova dok je u drugom kolu bolji bio Bugar Grigor Dimitrov.

Sezona 2016. bila je dosad najuspješnija za Pouillea. Najprije se plasirao u finale Bukurešta, svojeg prvog ATP turnira. Ondje ga je s glatkih 6-3, 6-2 pobijedio Španjolac Fernando Verdasco. Nakon toga uslijedio je plasman u polufinale Rima, turnira iz Masters serije 1000. Na tom putu je pobjeđivao protivnike kao što su Gulbis, Ferrer i Mónaco dok ga je u polufinalu svladao kasniji pobjednik Andy Murray. Poslije je uslijedio Wimbledon gdje je u trećem kolu svladao Del Potra a u sljedećem kolu Bernarda Tomića. Tako je kao iznenađenje turnira stigao do četvrtfinala u kojem je bolji bio Čeh Tomáš Berdych.

Isti uspjeh je ponovljen i na US Openu. Ondje je svladao Rafaela Nadala dok ga je u četvrtfinalu u tri seta pobijedio sunarodnjak Gaël Monfils.

25. rujna 2016. osvojio je Moselle Open, svoj prvi ATP turnir u karijeri. Ondje je bio treći nositelj a u finalu je pobijedio Dominica Thiema, tada desetog na teniskoj ljestvici.

ATP finala

Pojedinačno (1:1)

Izvori

Vanjske poveznice
Profil tenisača na ATP World Tour.com

Francuski tenisači

Lucas Pouille


La plaza de toros de Albacete es el coso taurino de la ciudad española de Albacete. Popularmente conocida como «La Chata», José María de Cossío la calificó como «una de las más excelentes de España» en su monumental tratado taurino El Cossío. Entre otros elementos, destaca por la cantidad de festejos taurinos que celebra a lo largo del año (26 en 2011), más que muchas plazas de primera categoría de España y Francia.

Se sitúa en el barrio Feria de la capital albaceteña, frente a su emblemático paseo de la Feria.  Con un aforo de 12 000 espectadores, es una de las plazas de mayor prestigio en el arte de la tauromaquia y ha inspirado la construcción de otros cosos taurinos en el mundo.

Características
La plaza de toros de Albacete tiene clara influencia mudéjar, manifestándose en las torretas y la puerta principal con un arco en forma de herradura. Además del amplio tendido, posee una extensa grada cubierta y todas las dependencias necesarias para la celebración de festejos taurinos.

En 1918 se reformaron los tendidos, colocándoles piedra de Novelda, que es la que actualmente aún existe. En 1921 se cambió la cubierta y unos veinte años más tarde se amplió el aforo.

Está configurada, al igual que todas las plazas, en las típicas zonas de barrera, tendidos y palcos. Cuenta con los servicios de capilla, enfermería, así como con las dependencias de portería y guarda.

Es un edificio exento, y como tal, sin medianeras, rodeado por la acera y una explanada en la que se sitúa una zona de aparcamientos, desde la que a través del patio de caballos, anexo a los corrales de los toros, se encuentra la entrada trasera por la que acceden los operarios y todos los materiales necesarios para cualquier espectáculo, ya sean conciertos, óperas y por supuesto, el espectáculo por definición para el que es construido este espacio, las corridas de toros.
El actual corralero de la plaza es Juan Francisco de Lamo, más conocido como «Munera».

Historia

Los primeros festejos taurinos: la plaza del Altozano

La ciudad de Albacete tiene una importante tradición taurina que se remonta siglos atrás. En 1564 el acta del cabildo de la ciudad, fechado el 29 de mayo, acordó la celebración de fiestas de toros en la plaza del Altozano (centro de la ciudad de la época) el 24 de junio con motivo de la celebración de San Juan, patrón de la capital.

Las dos primeras plazas de toros

La primera plaza de toros de obra que se construyó en Albacete data de finales del siglo  y estuvo situada en el paseo de la Feria. Popularmente fue conocida como la plaza de «Caulín», en recuerdo del que fuera su primer empresario. En 1829 fue inaugurado el segundo coso taurino de Albacete, conocido como plaza de toros Vieja, con capacidad para 7 400 espectadores.

La actual plaza de 1917

Ya en el siglo , en 1916, el entonces alcalde Francisco Fontecha propuso la construcción de una nueva plaza ante el estado de deterioro que presentaba la anterior.

El 20 de septiembre de 1916 se celebró una reunión en el ayuntamiento para tratar el asunto, y tras la exposición del alcalde se propuso la construcción de una nueva plaza de toros argumentando en primer lugar los motivos aludidos de falta de seguridad del viejo coso y también la certeza de que con la nueva plaza se podía dar más esplendor a la feria y en consecuencia atraer a más turistas. La respuesta positiva de los numerosos asistentes a la reunión no se hizo esperar y fue aceptada por aclamación. En esa situación tan favorable para el cambio, los albacetenses y al frente de todos ellos la corporación municipal se pusieran manos a la obra y sin pérdida de tiempo se abrió en aquel mismo acto en el ayuntamiento una suscripción popular, que inicialmente alcanzó la cantidad de  elevada posteriormente a  pesetas, con un aumento de otros socios que se adhirieron a la idea. A pesar de la difícil situación económica del momento, se hicieron acciones de 250 pesetas pagaderas en 10 mensualidades, concediéndose al ayuntamiento el derecho de amortizarlas por sorteos anuales al tipo de emisión.

Se constituyó por escritura pública, otorgada ante el notario Juan Ciller el 9 de noviembre de 1916, una sociedad anónima con el título de Taurina de Albacete para la construcción y explotación de una plaza de toros, con un capital de , elevado después a .

Quedó establecido en sus estatutos que el alcalde de la ciudad sería siempre presidente del consejo de administración, constituyéndose éste en la forma siguiente: presidente, el alcalde, que por aquella fecha era Francisco Fontecha Nieto, y a la vez fue elegido vocal del consejo; vicepresidente, José Mañas Guspi; tesorero, José Cabot Jubany; vocales, Francisco Fontecha Nieto, Adelardo García Moscardó, Samuel Flores Flores, Francisco Sánchez Silva y Felipe Soto Fernández; secretario, Joaquín Quijada Valdivieso. Solventados ya una serie de escollos importantes, aunque ahora faltaban otros también de mucha relevancia, como la ubicación que tendría el nuevo coso taurino. Se estuvieron realizando indagaciones para lograr el lugar más adecuado y de máxima rentabilidad y el enclave no podía ser otro, lógicamente, que terrenos situados en las inmediaciones de la feria, pues de esa manera se seguiría con la tradición, al estar situado el viejo coso en una zona cercana y también se lograba dar esplendor e importancia a la zona ferial.

Por ello, se hicieron ciertas negociaciones que llevaron consigo algunas dificultades y al final de todo se adquirió para solar un bancal de Mercedes Alfaro de Lodares, que tenía una cabida de , a lo que se unió posteriormente una huerta de la que era propietaria Llanos Cortés García con una extensión de . Se pagaron por la primera finca  y por la segunda .

Para la edificación del coso se creó una sociedad anónima llamada Taurina Albacete, eligiendo como arquitecto a Julio Carrilero. Las obras comenzaron el 17 de febrero de 1916 y concluyeron en un tiempo récord, el 9 de septiembre de 1917, día en el que se inauguró y en el que lidiaron astados de Fernando Villalón y la terna la conformaron Rodolfo Gaona, Joselito y Saleri II.

En 1918 se reformaron los tendidos, colocándoles piedra de Novelda, que es la que actualmente aún existe. En 1921 se cambió la cubierta y unos veinte años más tarde se amplió el aforo.

En 1961 se inauguró junto a la puerta grande de la plaza de toros de Albacete el monumento a Chicuelo II en homenaje al famoso torero albaceteño. En 2015 se inauguró junto al otro lado de la puerta grande el monumento a Dámaso González. En 2017 se celebró su centenario.

En 2018, y tras la solicitud en base a la Ley de Patrimonio Cultural de Castilla-La Mancha de la Asociación de Amigos de los Teatros Históricos de España (AMIThE), fue declarada BIC por la Consejería de Cultura de la Junta de Comunidades de Castilla-La Mancha, con la categoría de Construcción de Interés Patrimonial.

La plaza de toros de Albacete en la literatura
José María de Cossío calificó la plaza de toros de Albacete como «una de las más excelentes de España» en su monumental tratado taurino El Cossío.

El escritor K-Hito dijo en los años cincuenta del siglo  que «la cuna del toreo es una cuna con ruedas. De Ronda y Sevilla se ha ido a Albacete». Esta frase refleja una tradición bastante intrincada en la sociedad albaceteña que es corroborada por el historiador Fernando Claramunt, quien indica que en 1956 en Albacete había un torero por cada 280 habitantes, entre los que destacan Manolo Navarro, Pedro Martínez Pedrés, Juan Montero, Manuel Jiménez Díaz Chicuelo II, José Gómez Cabañero, Abelardo Vergara, Pepe Osuna, Manuel Amador, Sebastián Cortés, Dámaso González o Manuel Caballero.

En la puerta grande de la plaza de toros de Albacete hay una placa que recuerda la afición taurina del célebre escritor Azorín, vinculado a la capital. Es, junto a la de Hemingway en Pamplona, la única dedicada a un genio de la literatura en una plaza de toros.

Festejos y actividades

La plaza de toros de la ciudad de Albacete celebra sus fiestas grandes durante la Feria de Albacete: la Feria Taurina de Albacete, así como Las Vaquillas. Otros grandes eventos que se celebran en esta plaza son la Corrida de Asprona, que congrega a las principales figuras del toreo, o el Festival Taurino del Cottolengo a beneficio de la Institución Benéfica Sagrado Corazón de Jesús de Albacete.

Además de los eventos típicamente taurinos, propios del coso, también suele albergar eventos diversos como conciertos, como en el Festival de Albacete. También acoge en numerosas ocasiones la llegada de los Reyes Magos a la ciudad de Albacete, que suelen hacerlo aterrizando en helicóptero en la plaza.

Museo taurino
El 29 de marzo de 2023 se presentó el Centro de Interpretación de la Tauromaquia de Albacete, que tendrá su sede en la plaza de toros de la capital manchega, en el que participan los expertos Jesús Martínez Moraga, arquitecto, Miguel Lucas, antropólogo e historiador, y Maite Page, museóloga y museógrafa, para crear un museo original, innovador y tecnológico con una gran dosis de tradición.

Véase también
 Plaza de toros de Caulín
 Plaza de toros Vieja (Albacete)
 Feria Taurina de Albacete
 Escuela Taurina de Albacete
 Las Vaquillas (Albacete)
 Corrida de Asprona
 Feria de Albacete
 Monumento a Chicuelo II
 Monumento a Dámaso González
 I Congreso Internacional de la Tauromaquia
 Albacete

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de la Plaza de toros de Albacete
 Plaza de toros de Albacete en Turismo de Castilla - La Mancha
 Plaza de Toros de Albacete en Mundotoro
 Plaza de toros de Albacete en Albacete Turístico
 Plaza de toros de Albacete en la web del Ayuntamiento de la ciudad
 Plaza de toros de Albacete en Portal Taurino
 Plaza de toros de Albacete en Portal venta oficial autorizado

Plaza de toros de Albacete


Ydre interkostalmuskler,  eller ydre interkostaler (Intercostales externi) er elleve muskler på hver side.

Referencer

Muskelsystemet

Ydre interkostal


Hades (Antik Yunanca: Ἅιδης/ᾍδης), Yunan mitolojisinde ölülere hükmeden yeraltı tanrısıdır. Zeus, yeryüzünün hâkimiyetini kardeşleri arasında paylaşırken Zeus'a gökyüzü, Poseidon'a denizler ve Hades'e yeraltı düşer. O artık ölüler ülkesi tanrısıdır; ancak kötü değildir. Yer altının tüm hazineleri Hades'in olduğu için Romalılar onun adını varlıklı yani, Plüton olarak değiştirmiştir. Eşi, Demeter ve Zeus'un kızı Persephone'dir. Hades ve eşi Persephone amansız, insafsız, yürekleri hiçbir yakarış, hiçbir sunu ya da kurbanla yumuşamayan korkunç tanrılar olarak bilinir. Gigantlar arasındaki karşıtı Alcyoneus'dur.

Kelime anlamı olarak "Hades" görünmez manasına gelmektedir. Onu görünmez yapan bir miğferi ve Bident denen iki uçlu bir asası vardır. Bu asanın bir ucu ölümü, bir ucu yaşamı temsil etmektedir. Yeraltı zenginliklerinin sahibidir, yerden çıkan değerli metaller onu bolluk çokluk ve servet tanrısı yapmıştır. Dilediğini zengin dilediğini fakir yapardı. Acımasız ve korkunç olsa da sözünden dönmez ve birçok tanrının aksine kaprisli bir tanrı değildir. Mitolojik öykülerde adı çokça yer almaktadır. Bilinen en önemli öyküsü eşi Persephone'yi kaçırması ile ilgili olandır. Ancak Hades'in en önemli sıfatı, ölümün tanrısıdır. (Ölüm de başlıbaşına bir tanrıdır: Thanatos)

Hades aynı zamanda ölüler ülkesinin de adıdır. Hades ülkesi Asphodel, Tartarus ve Elysium olmak üzere üçe ayrılır. Ölen insanlar, fani yaşamlarında iyilerse Elysium'da, ne kötü, ne de iyilerse Asphodel'de yaşamlarını sürdürürler. Zeus ve Olimpos tanrılarının düşmanları, katiller vb. kişiler ise ceza olarak Tartarus'a atılırlar. Ayrıca Hades'in ülkesinde Phlegeton (ateş ırmağı), Lethe (unutuş ırmağı) ve tanrıların adına yemin ettikleri kutsal ırmak Styx bulunur. Zeus gibi Hades de insanlara rüyalar gönderir. Düşler yer altı dünyasından çıkarken iki kapıdan geçerler. Boynuz kapıdan çıkanlar güzel, iyi rüyalar, fildişi kapıdan çıkanlar kötü rüyalardır.

Enteresandır ki, Hades'in yer altı ülkesine yaşayanlar da ölmeden geçebilmektedir. Hades'e inip de dönen kahramanlar Odysseus, Orpheus, Theseus, Herkül ve Evridiki fakat Hades'e inip de canlı dönen kahramanlardır. (Evridiki, Orfeus sayesinde neredeyse tekrar yukarı çıkabilmiştir ama Orfeus'un Hades'in şartına uymaması sonucunda Evridiki geri yeraltı ülkesine döndürülür.) Diyarın girişini üç kafalı şeytani bir köpek olan Cerberus korur. Herkes o köpeğin dehşetinden korkar ve kimse o kapıyı geçemez. Herkül bir macerasında bu köpekle yüzleşmeye gider.

Hades her ne kadar birçok zenginliğe sahip olsa da ortalıklarda pek gezinmez, övünmez, konuşmaz,  diğer tanrıların Olimpos'ta katıldıkları şölenlere katılmazdı. Çünkü sahibi olduğu yeraltı ülkesi o kadar karanlık bir ülkedir ki, efendisi orayı tercih eder. Bir keresinde Poseidon, Hades'i sinirlendirmek için üç başlı çelimsiz mızrağını yere saplar ve yeryüzü boydan boya yarılarak Hades'in karanlık yeraltı ülkesi meydana çıkar. Hades sinirlenmiştir, daha sonra yetmiş bin kişilik Ölüler Ordusu ile Atlantis Denizini kurutur.

Roma'da gladyatörlerin yıkandığı ve uyuduğu yerlerin başlarına ölümü hatırlatmak için siyah Plüton heykeli konulurdu. Plüton, tanrılar ve ölümlüler arasında en korkulanı ve sevilmeyen tanrıydı. İnsanlar onun dikkatini çekmemek için adını anmaktan kaçınırlardı ve onu yatıştırmak için kara koyunlar kurban ederek koyunların kanlarını derin çukurlara ya da yerdeki yarıklara akıtırlardı ve ona dua ederken de başlarını yere vururlardı.

Yahudilik içinde
Yahudi âhiret inancında öldükten sonra Şeol'e (Septuagint Hades, ölüler diyarı) gitme yerine yeniden.
Hades: Yaratılış 37:35, 42:38, 44:29, 44:31, ve benzeri gibi.

Hristiyanlık içinde
Yeni Ahit sözcükleri içerir: Gehenna (cehennem) ve Hades. Kelime Gehenna bulunursa 12 kez gösterilmiştir. Kelime Hades oluşur 7 kez gösterilmiştir. Genellikle mezar olarak çevrilmiştir:
Matta 11:23 Ya sen, ey Kefarnahum, göğe mi çıkarılacaksın? Hayır, ölüler diyarına indirileceksin! Çünkü sende yapılan mucizeler Sodomda yapılmış olsaydı, bugüne dek ayakta kalırdı.

Ayrıca bakınız
 Malik

Kaynakça

Dış kaynaklar

 Erhat, Ezra (2004), Mitoloji Sözlüğü İstanbul:Remzi Kitabevi (Büyük Fikir Kitapları Dizisi) ISBN 9789751403919

Ahiret tanrıları
Mitolojik tecavüzcüler
Masal karakterleri

Hades


උදයන් ( උදයන්, ) යනු, උදයන් පුවත්පත් සමූහයෙහි කොටසක් වන සීමාසහිත නව උදයන් ප්‍රකාශන (පුද්ගලික) සමාගම විසින් ප්‍රකාශයට පත් කෙරෙන,  දෙමළ භාෂා ශ්‍රී ලාංකික දිනපතා පුවත්පතකි. 1985 දී අරඹන ලද එය,  යාපනය නගරය කේන්ද්‍රගතව ප්‍රකාශයට පත් කෙරෙයි. එහි සොහායුරු පුවත්පත වන්නේ කොළඹ කේන්ද්‍රගතව ප්‍රකාශයට පත් කෙරෙන්  සුදර් ඔලි පුවත්පතයි. යාපනය කේන්ද්‍රගතව පළවෙමින් සිවිල් යුද්ධය නිසා ප්‍රකාශයට පත් කිරීම අත්නොහල එකම පුවත් පත  උදයන් වෙයි.  පුවත්පත කිහිපවතාවක්ම පහරදීම් වලට ලක්ව, අවිගත් බලකායන් විසින් හා වෙනත් හමුදාවන් විසින් එහි කාර්ය මණ්ඩල සාමාජිකයන් කිහිප දෙනෙකු මරා දමා ඇති අතර එය නිතොර තර්ජන වලට ලක් වෙයි.

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රකාශයට පත් කෙරෙන දිනපතා පුවත්පත්
යාපනයේ මාධ්‍ය කටයුතු
1985දී ඇරඹුනු ප්‍රකාශන
ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රකාශයට පත් කෙරෙන දෙමළ භාෂා පුවත්පත්
උදයන් පුවත්පත් සමූහය

උදයන්


Tusk puede referirse a:
 Donald Tusk (n. 1957), político polaco;
 Tusk (1979), disco del grupo musical Fleetwood Mac;
 Tusk (1980), película de Alejandro Jodorowsky; o
 Tusk (2014), película de Kevin Smith.

Tusk


Skačany este o comună slovacă, aflată în districtul Partizánske din regiunea Trenčín, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.375 de locuitori. Se învecinează cu Dolné Vestenice, Veľké Kršteňany, Nitrica, Hradište, Nedašovce și Partizánske.

Istoric
Localitatea Skačany este atestată documentar din 1078.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Skačany


Madikizela ist der Familienname folgender Personen:

 Pumla Gobodo-Madikizela (* 1955), südafrikanische Psychologin und Hochschullehrerin
 Ramsay S. Madikizela, Finanzminister der Republik Transkei unter Premierminister George Matanzima
 Winnie Madikizela-Mandela (* 1934/1936), südafrikanische Politikerin

Madikizela


Țesuturile de conducere transportă seva. Vasele lemnoase ale angiospermelor se numesc trahee. Prin ele circulă seva brută. Celulele cilindrice, dispuse cap la cap, își pierd citoplasma și rămân pereții celulari formând tuburi. Vasele liberiene sunt formate din celule vii. Prin ele circulă seva elaborată. Vasele se grupează formând fascicule și sunt însoțite de celule cu rol de hranire și de susținere. La plante cu creșteri anuale apare un meristem secundar numit cambiu libero-lemnos. El produce țesut liberian spre exterior și lemnos spre interior,determinând îngroșarea rădăcinii și tulpinii. El funcționează diferit primăvara și toamna, rezultând de aici cunoscutele inele anuale de creștere. Tipurile de celule sunt prozenchimatice.

Vezi și
 Floem
 Xilem

Referințe

Legături externe
Intro to Plant Structure Contains diagrams of the plant tissues, listed as an outline.

Țesuturi vegetale

Țesut conducător


K239 Chunmoo raketni je topnički sustav razvijen 2013. kako bi zamijenio zastarjeli K136 Kooryong južnokorejske vojske.

Dizajn i razvoj
K239 Chunmoo je samohodni višecijevni bacač raketa (MRL) koji može ispaliti nekoliko različitih vođenih ili nevođenih topničkih raketa.

K239 može lansirati K33 131 mm rakete, ali ne 130 mm rakete (kao što su K30, K37 i K38), koje se koriste u postojećem raketnom topničkom sustavu K136 Kooryong. Lanser K239 nosi dvije lansirne kapsule koje mogu primiti tri vrste raketa:

 20 K33 131 mm nevođenih raketa, prethodno korištenih na K136 Kooryong, s dometom od 36 km.
 Šest raketa KM26A2 230 mm koje se temelje na nevođenoj raketi DPICM M26 227 mm koja se koristi u vozilima M270 MLRS kojima upravlja južnokorejska vojska, s dometom od 45 km.
 Šest navođenih raketa od 239 mm s bojnim glavama visoke eksplozivnosti ili kazetnim bombama sa stotinama bombica, dizajniranih za K239 Chunmoo s dometom od 80 km.

Rakete od 239 mm duge su 3,96 m  i vođene su GPS-om pomoću INS-a, a raketa je dizajnirana da bude opremljena s dvije vrste bojevih glava, visokoeksplozivnom bojnom glavom razvijenom kao razbijač bunkera ili bojevom glavom kazetne bombe, sa stotine bombica, za upotrebu protiv osoblja na širokom području. Visokoeksplozivna bojeva glava eksplodira pri udaru
za upotrebu protiv osoblja i eksplodira nakon odgode za uništavanje bunkera, to je bio zahtjev vojske Republike Koreje da raketa ima penetratorsku bojevu glavu koja bi se koristila kao rješenje za uništavanje bunkera protiv velikog broja bunkera duž DMZ-a.

Dvije različite vrste raketnih kapsula mogu se puniti odjednom. Raketna kapsula može lansirati šest raketa od 239 mm u 30 sekundi i ukupno 12 raketa u jednoj minuti, a moguće je ponovno napuniti dvije raketne kapsule za sedam minuta. Lansirno vozilo temelji se na šasiji kamiona Doosan DST (sada Hanwha Defense) K239L 8×8 s oklopnom kabinom koja štiti tročlanu posadu od vatre malog oružja i krhotina topničkih granata, kao i NBC zaštitu. Vozilo se može popeti uz strmine od 60% (20 stupnjeva) i opremljeno je sustavom protiv blokiranja kotača (ABS), Run-flat gumama i središnjim sustavom za napuhavanje guma (CTIS). Svaki lanser Chunmoo uparen je s K239T vozilom za podršku streljivom (ASV) koje koristi isti tip kamionske šasije i nosi četiri kapsule za punjenje. Baterija ROK Army Chunmoo sastoji se od 18 vozila i koristi K200A1 kao zapovjedno vozilo.

Poboljšanja

Rakete povećanog dometa
U lipnju 2022. Južnokorejska agencija za obrambeni razvoj otkrila je napore da se poveća domet raketa Chunmoo od 239 mm na 200 km. To bi im dalo domet sličan sjevernokorejskom 300 mm KN-09. Istraživački i razvojni napori procjenjuju tehnologiju kanalske raketne propulzije, koja dodaje ulaz zraka koji apsorbira vanjski zrak i kombinira ga s generatorom plina za izgaranje kako bi se proizveo veći potisak, kao i ventil koji kontrolira protok plina za manevriranje. Također postoji istraživanje o većoj raketi od 400 mm, od koje bi Chunmoo mogao nositi četiri.

KTSSM-2
Dana 27. travnja 2022., južnokorejska Uprava za obrambeni program nabave objavila je plan za razvoj taktičkog navođenog oružja zemlja-zemlja montiranog na vozilo (KTSSM-2). Svrha ovog razvojnog projekta je poboljšati postojeći KTSSM-1 kako bi se povećao domet sa 180 km na 290 km i integrirati sustave taktičkih balističkih projektila u razne vrste transporter erector lansera (TEL) kao što su K239 Chunmoo. Razvojni projekt trebao bi započeti 2023. i planira se dovršiti razvoj s ukupnim proračunom od 1,56 trilijuna vona (1,232 USD milijardi) do 2034.

Izvoz

Poljska
Dana 27. kolovoza 2022., poljski ministar obrane, Mariusz Błaszczak, rekao je da su u tijeku pregovori o nabavi južnokorejskog raketnog topničkog sustava. 13. listopada 2022. Poljska agencija za naoružanje objavila je da su pregovori s Južnom Korejom o nabavi gotovo 300 K239 Chunmoo sustava završeni i da će okvirni sporazum biti potpisan 17. listopada. Poljska je prvotno namjeravala nabaviti 500 američkih lansera M142 HIMARS, ali takva narudžba nije mogla biti ispunjena u zadovoljavajućem roku, pa je donesena odluka da se narudžba HIMARS podijeli u dvije faze, kupnjom manje količine od M142 HIMARS i dodavanjem nabave Chunmoo; prvi južnokorejski lanseri trebali bi biti isporučeni 2023. U Poljskoj je 19. listopada 2022. potpisan ugovor o nabavi 288 Chunmoo MLRS montiranih na Jelcz 8x8 šasiju i opremljenih poljskim TOPAZ integriranim sustavom upravljanja borbom s 23 tisuće projektila dometa 80 i 290 kilometara.

Izvori

Samohodni višecijevni raketni bacači
Južnokorejska vojna vozila

K239 Chunmoo


Film yapımcısı, bir filmin yapımını üstlenen kimsedir. Bir film yapımcısı, bütçe bulur, filmi başlatır, koordine eder, filmin gidişatını izler, bütçesine göre personel dağılımı ve benzeri işleri ayarlar. Ayrıca, başlangıcından tamamlanana kadar film yapım sürecinin tüm safhalarıyla ilgilenir.

Kaynakça

Film ekibi
Film yapımı meslekleri

Film yapımcısı


ට්‍රිපොලි, ලිබියාව වෙතින් පිටත පිහිටි ටජූරා රැඳවුම් මධ්‍යස්ථානය තුල ජනයා සිය ගණනක් රැඳී සිටියදී,   ජනරාල් කලීෆා හෆ්ටාගේ  ලිබියානු ජාතික හමුදාව විසින් 2019 ජූලි 3 දිනදී එය වෙත ගුවන් ප්‍රහාරයක් එල්ල කරන ලදි. යුරෝපය වෙත ළඟා වීමට උත්සාහ කරන සංක්‍රමණිකයන් සහ අනාථයින් සඳහා ධාරණ පහසුකමක් ලෙසින් මෙම රැඳවුම් මධ්‍යස්ථානය භාවිතා කරමින් සිටින ලද අතරදී නේවාසික පහසුකමක් ලෙසින් භාවිතා කෙරුනු ඇහුරුම් අංගනයක් අහසින් බෝම්බ හෙලීම නිසා විනාශ විය. එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලය ප්‍රකාශ කලේ  පහසුකම තුල "ජනයා 600 දෙනෙකු ජීවත්වූ බව දැන සිටි" බවයි. අවම වශයෙන් ජනයා 53 දෙනෙකු මිය ගිය අතර 130 දෙනෙකු තුවාල ලදහ.

2019 ටජූරා සංක්‍රමණික මධ්‍යස්ථාන ගුවන් ප්‍රහාරය


بلدية هورنايلوس ديل كاماينو , هي إحدى بلديات مقاطعة برغش, التي تقع في منطقة قشتالة وليون, والتي تقع في شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 74 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة برغش
بلديات برغش

هورنايلوس ديل كاماينو


An Vriesea ruschii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith. An Vriesea ruschii in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 V. r. leonii
 V. r. ruschii

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea ruschii