Deri sırtlı deniz kaplumbağası (Dermochelys coriacea), 2 metreye ulaşabilen boyu ve 600 kilograma varabilen ağırlığıyla, yaşayan en büyük kaplumbağadır. Tüm tropikal ve tropik altı okyanuslarda bulunan deri sırtlı deniz kaplumbağası(kısa: DSDK), Dermochelys cinsi ve Dermochelyidae familyası içinde varlığını sürdüren tek türdür.

Deri sırtlılar, yalnızca büyüklükleriyle değil, kabuklarının temelde bağ dokudan oluşması ve kendi boyutlarındaki bir sürüngenden beklenebilecek olanın üç katı kadar metabolizma hızına sahip olmaları gibi eşsiz özellikleriyle de diğer deniz kaplumbağalarından ayrılırlar.

Fiziksel özellikler

Büyüklük
DSDK, varlığını sürdüren tüm kaplumbağa türleri içinde en büyük olanıdır:
 Boyunun uzunluğu 2 metreye, ağırlığı ise 600 kilograma ulaşabilir.
 Ön yüzgeçleri hem gövdeye oranla, hem de boyutları açısından, diğer deniz kaplumbağalarına göre çok daha büyüktür; erişkinlerde, uçtan uca uzunluk 270 santimetreyi bulabilir.
Dünyanın en büyüğü olarak kaydedilen DSDK, Galler'in Gwynedd bölgesindeki Harlech kasabası kumsalına Eylül 1988'de vurmuş, balık ağlarına takılarak boğulmuştur. 2,74 metre boyu ve 914 kilogram ağırlığı olan bu deri sırtlının, kaydedilmiş en yaşlı kaplumbağalardan biri olduğu düşünülmektedir. O günlerde hayvanın 100 yaşında olduğundan sözedilse de, deri sırtlılar için henüz kesin yaş belirleme teknikleri geliştirilmemiştir. Erken dönemdeki büyüme hızları da yüksek olduğu için, erişkin bireyler bile diğer kaplumbağa türleri kadar yaşlı olmayabilir.

Kabuk
DSDK'nın kabuğunda, diğer kaplumbağaların kabuğunda bulunan kemiksi levhalara (skutum; Lat., scutum) rastlanmaz; bu türün kabuğu, temel olarak, bağ dokudan oluşur.

Hayvanın düz yüzeyli, siyahımsı ve açık renk beneklerle bezeli sırt kabuğunda, baştan kuyruğa doğru uzanan kabarık çizgiler bulunur. Sırt kabuğunun karın kabuğuna ulaşması da diğer kaplumbağalardaki gibi sert bir açıyla olmaz: iki kabuk yumuşak bir şekilde yuvarlanarak birleşir ve hayvana yarı silindir biçimli bir görünüm kazandırır.

Baş
DSDK'nın, ısırmasına yardımcı olacak şekilde, özellikle kıvrık bir gagası vardır. Boğazında bulunan arkaya dönük ve kancamsı çıkıntılar da avını yutmasını kolaylaştırır. Ancak bu kancalar, deniz kirliliği ile birlikte artan naylon torba ve benzeri nesnelerin takılmasıyla, ölüme varan sıkıntılara da neden olmaktadır:
 Deri sırtlılar, sindirilmesi mümkün olmayan naylon torbaları denizanası zannederek yutarlar. Geri çıkaramadıkları torbaların boğazlarını tıkaması sonucu beslenmeleri bozulur ve sonunda ölürler.
 Ölü deri sırtlılarda yapılan incelemelerde, midelerinde naylon torbalara, sert plastik parçalara ve misinalara rastlanmıştır.

Fizyoloji
DSDK'nın metabolizma hızı, kendi boyutlarındaki bir sürüngenden beklenenin yaklaşık üç katıdır.
Yüksek metabolizma hızı, derisindeki ters akımlı ısı değiştirici damar sistemi, yağlı gövdesinin sağladığı yalıtım ve büyük kütlesinin de yardımıyla, DSDK beden ısısını çevresindeki sudan 18 °C'ye varan farklarla daha yüksek tutabilmektedir. Bazı bilimciler, DSDK'nın bir memeli gibi kendi beden ısısını üretebilme kapasitesine sahip olduğunu öne sürerler. Ama genel olarak sürüngenler soğuk kanlı canlılar olarak tanımlanırlar ve DSDK'nın da farklı olmadığı düşünülür.

Dağılım ve yaşam alanı
Deri sırtlıları Atlas, Büyük Okyanus ve Hint Okyanusları'nda; kuzeyde Labrador, Alaska ve Norveç'ten, güneyde Şili, Arjantin, Güney Afrika Cumhuriyeti ve Yeni Zelanda'nın güney uçlarına kadar geniş bir alanda görmek olasıdır. Yaz aylarında:
 Atlas Okyanusu'nda yerleşik deri sırtlılar, en sık olarak, güneyde orta Florida sahillerinden kuzeyde Maine Körfezi'ne kadar bulunurlar ama Kanada'nın St. Lawrence Körfezi'ne kadar kuzeyde de gözlenmişlerdir.
 Büyük Okyanus'un deri sırtlıları ise en çok, kuzeyinde toplandıkları bilinen Hawaii takımadalarının açıklarında izlenirler.
Genelde derin suları tercih etseler de çoğunlukla karadan görülebilirler. Yaz aylarında, en çok, deniz taşıtlarının pervaneleri ile yaralandıkları Long Island Boğazı'nda olmak üzere, yüzeye yakın güneşlendiklerine rastlanır.

Beslenme
Deri sırtlıların temel gıdaları denizanalarıdır, ama başka deniz bitki ve hayvanlarını da yerler.

Büyük deri sırtlılar her yıl Körfez Akıntısı'nı izleyerek Karayipler'den Birleşik Krallık'a, oradan da Avrupa'ya kadar uzun bir yolu, denizanası ile beslenebilmek için katederler.

Üreme
Üreme olgunluğuna on yaşından sonra ulaşan deri sırtlılar, -yumurtadan çıktıktan sonra denize ulaşan erkek bireyler bir daha hiç çıkmadıkları için-, her zaman denizde çiftleşirler. Her 3-4 yılda bir çiftleşen dişi bireyler ise yumurtalarını bırakabilmek için, kendilerinin de yumurtadan çıktıkları kumsallara giderler. Bir dişi, üreme mevsiminde yaklaşık dokuzar gün arayla toplam 10 kereye kadar kuluçkaya yatabilir.

Üremeye elverişli olduğunu belirtebilmek için muhtemelen feromon salgılayan dişi DSDK ile karşılaşan erkek, dişinin kendisini kabul edip etmediğini anlamak için baş hareketleri, burun sürtme, ısırma, yüzgeç hareketleri gibi davranışlarla dişiye yaklaşır. Dişi erkeği kabul ederse, diğer deniz kaplumbağalarında olduğu gibi erkek arkadan dişinin üzerine çıkar ve iki bireyin cinsel uzuvları kenetlenir; döllenme, dişinin içinde gerçekleşir.

Genellikle, bir dişi birden fazla erkek ile çiftleşir. Dişinin çok eşli çiftleşmeye yönelik evrimi;
 erkek kısırlığının ve sperm azlığının engellenmesi,
 dişinin yüksek kaliteli spermleri seçebilmesi,
 yavrular arasındaki genetik çeşitliliğin artması
gibi nedenlerle gelişmiş olabilir. Ancak çalışmalar, çok eşliliğin deniz kaplumbağalarında başarılı döllenmeyi azalttığını göstermiştir.

Bahsedilen çiftleşme şekli çeşitli güçlükler ve tehlike içerir:
 Bazen, kabukların engel olması nedeniyle, cinsel uzuvların kenetlenmesi aşamasına geçiş güçleşir.
 Çiftleşmek için çok istekli olan ve eş bulabilmek için uzun süre su altında kalan erkek, eşini bulup çiftleşmeyi tamamlayıncaya kadar, su altında yaklaşık bir saat daha havasız kalmak durumundadır.

Zigotun bölünmesi, döllenmeden sonraki birkaç saat içinde başlar ama Gastrula evresine ulaşıldığında, dişinin yumurtaları bıraktığı süre boyunca harekete karşı çok duyarlı olan embriyonun gelişimi durur. Yumurtaların bırakılmasından kısa süre sonra embriyonun gelişimi kaldığı yerden devam eder ama kuluçka döneminin, embriyo zarlarının geliştiği ilk 20-25 günü boyunca, yuvadaki embriyoların harekete aşırı duyarlılığı ve buna bağlı yüksek ölüm olasılıkları devam eder. Bu dönemi, organlarda ve bedende yapısal farklılaşma (organogenez) dönemi izler. Diğer bazı sürüngenlerde olduğu gibi, deri sırtlılarda da gelişmekte olan yavruların cinsiyetini yuvanın ortam sıcaklığı belirler.

Deri sırtlıların yumuşak kabukları kayalık zeminde zarar görmeye açık olduğu için, yuvalandıkları kumsallardaki kum yumuşak olmalıdır. Ayrıca, kumsalın denize olan eğimi de dar açılı olmalıdır, aksi halde, kumlar erozyona uğrayarak denize akar ve kaplumbağalar da bundan zarar görebilir. Dişiler, gelgit hattının üst sınırından daha yukarıda, yüzgeçleriyle bir yuva kazıp, içine yaklaşık 110 tane yumurta bırakırlar. Yumurtaların yaklaşık 70 tanesi büyük ve doğurgan, geri kalanı ise küçük ve kısırdır. Yuvayı yeniden dikkatle kapatan dişi, üzerindeki kumları da gelişigüzel dağıtarak, yumurtaları saldırganlardan saklamaya çalışır.

Yaklaşık 60 günlük sürenin sonunda, kumun altındaki yumurtalar çatlamaya başlar. Gecenin gelmesiyle birlikte, yumurtadan çıkmış olan yavrular üzerlerindeki kumu kazarak yüzeye çıkıp denize yönelirler. Denize ulaşan yavrular, genellikle erişkinliğe ulaşana dek bir daha görülmezler ve hakkında çok az şey bilinen bu süreci de çok azı tamamlayabilir:
 Yavruların çoğu, henüz denize bile ulaşamadan, kuş, sürüngen ve benzeri avcılara, önemli bir kısmı da denizdeki çeşitli hayvanlara yem olur.
 Eğer yerleşim yerlerinin ışıkları görülüyorsa, yuvadan çıkan yavrular bu ışıklara ve denizden uzağa yönelerek, şu ya da bu şekilde mutlak ölüme giderler.

Deri sırtlıların, bulundukları okyanuslara göre yuvalandıkları yerler şöyledir:
 Atlas Okyanusu'nun deri sırtlıları, şubat ve temmuz ayları arasında, ABD'nin Georgia (ABD) eyaletinden Karayipler'deki Birleşik Devletler Virgin Adaları'na ve Surinam'dan Guyana'ya kadar olan sahillerde yuvalanırlar.
 Büyük Okyanus'un deri sırtlıları ise birkaç yıl öncesine kadar Malezya'dan Kosta Rika'ya kadar olan sahillerde yuvalanıyorlardı. Ancak 2001'den itibaren sayıları belirgin ölçüde düşmüştür ve soyları tükenmenin eşiğine gelmiş olabilir.

Tehditler ve koruma
Erişkin deri sırtlılar büyük hayvanlar oldukları için, doğal düşmanları pek yoktur. Daha çok yumurtalar ve yumurtadan yeni çıkmış yavrular saldırıya açık olurlar:
 Kuşlar, köpekler ve diğer fırsatçılar yuvaları kazarak yumurtalarla beslenirler.
 Yumurtadan yeni çıkmış yavrular ise, hem yuvadan denize ulaşmaya çalışırken hem de denizin içinde, çeşitli avcılara av olurlar ve çok azı erişkinliğe ulaşabilir.

İnsanların kumsallardaki varlıkları deri sırtlıları çeşitli şekillerde tehlikeye atar:
 Porto Riko, çevre adalar ve muhtemelen de başka yerlerde, yasak da olsa DSDK yumurtaları toplanmaktadır.
 Kumsalların imarı, deri sırtlıların yuvalanmak için ihtiyaç duyduğu yaşam alanlarını bozar; gelişen yerleşimlerin ışıkları, yumurtadan yeni çıkan yavruların şaşırıp denizden uzaklaşmasına neden olur.
 Kumsalların insanlar tarafından kullanılması ile yuvalar bozulabilir, yumurtalar ve yenidoğan yavrular ezilir ya da yumurtalar yenidoğanların yüzeye çıkamayacağı derinliklere gömülebilir.
 Meraklı insanlar, yuvalamakta olan dişileri rahatsız edebilir.

Denizdeki erişkinlere karşı tehditlerin de tamamı insanlara bağlıdır:
 Plastik, lastik, zift, akaryakıt ve diğer sentetik maddeleri yutan erişkin deri sırtlılar ciddi şekilde yaralanmakta ya da ölmektedir.
 Özellikle sığ sularda, teknelerle çarpışmaya bağlı olarak çok sayıda DSDK kaybedilmektedir.
 Ticari balıkçılıkta kullanılan misina, ağ, ip ve kablo gibi malzemeler, deri sırtlıların boğulmasına yol açmaktadır. Her ne kadar ağlarda kaplumbağa dışlama düzenekleri bulunmak zorundaysa da bu düzenekler erişkin deri sırtlılar gibi büyük hayvanların kaçmasını her zaman sağlayamaz. ABD'nin Ulusal Okyanus ve Atmosfer Dairesi (National Oceanic and Atmospheric Administration, NOAA), her yıl yaklaşık 640 DSDK'nın ticari balıkçılığa bağlı olarak öldüğü tahmininde bulunmaktadır.
 Porto Riko'nın bazı bölgelerinde, yasa dışı olmasına rağmen, diğer kaplumbağa türleri için denize ağ atılmaktadır. DSDK avı için olmasalar da zaman zaman deri sırtlılar da bu ağlara yakalanırlar.

Ayrıntılı sınıflandırma

DSDK'nın üyesi olduğu Dermochelyidae familyasına ait, soyu tükenmiş(kısa: st) türleri de içeren ayrıntılı sınıflandırma aşağıda sunulmuştur:
 Familya: Dermochelyidae
 Cins: Corsochelys
 Corsochelys haliniches (st)
 Cins: Cardiochelys
 Cardiochelys rupeliensis (st)
 Cardiochelys eocaemus (st)
 Cins: Dermochelys
 Dermochelys coriacea - deri sırtlı deniz kaplumbağası
 Cins: Eosphargis
 Eosphargis gigas (st)
 Eosphargis breineri (st)
 Cins: Mesodermochelys (st)
 Cins: Protosphargis
 Protosphargis veronensis (st)
 Cins:' Psephophorus Psephophorus rupeliensis (st)
 Psephophorus scaldii (st)
 Psephophorus polygonus (st)
 Psephophorus pseudostracion'' (st)

Kaynakça
 İngilizce Wikipedia'daki Leatherback Sea Turtle maddesinin 25 Mayıs 2006 sürümü
 Son gözden geçirme: 4 Haziran 2006 sürümü

Kösele derili deniz kaplumbağasıgiller
Monotipik sürüngenler cinsleri

Deri sırtlı deniz kaplumbağası


An Oncidium lepidum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Jules Linden ngan Heinrich Gustav Reichenbach. An Oncidium lepidum in nahilalakip ha genus nga Oncidium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oncidium

Oncidium lepidum


Kugong Adası Kanada'nın Hudson Körfezi'ndeki Belcher Takımadaları'ndan birisidir.

Belcher Adaları
Issız adalar

Kugong Adası


El Chifley Tower es un rascacielos situado en Chifley Square en Sídney, Australia. Toma su nombre de Ben Chifley, decimosexto primer ministro australiano.

Referencias

Enlaces externos
Chifley Tower sobre SkyscraperPage.com

Rascacielos de Australia del siglo XX
Rascacielos de Sídney
Arquitectura de 1992
Australia en 1992
Rascacielos de Australia entre 200 y 249 metros

Chifley Tower


Pektoral je vrsta križa kojeg nose visoki crkveni dostojanstvenici na prsima.

Isprva ga je nosio samo papa, a kasnije ga preuzimaju i prelati.

Papa nosi pektoral na zlatnoj vrpci, kardinali na crveno-zlatnoj, a biskupi na zelenoj. Apostolski protonotari nose pektoral na ljubičastoj, vrhovni opati na zeleno-zlatnoj, opati na crno-zlatnoj te kanonici na crvenoj vrpci.

Izvori

Križevi

Pektoral


An Dimeria guangxiensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Shou Liang Chen ngan Guo Ying Sheng. An Dimeria guangxiensis in nahilalakip ha genus nga Dimeria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dimeria

Dimeria guangxiensis


Der Allenwood Federal Correctional Complex (FCC) ist ein US-amerikanisches Bundesgefängnis, welches in Gregg Township, Union County, Pennsylvania liegt. Es liegt zu den Füßen der Appalachen, an der U.S. Route 15, nördlich von Washington, D.C.

Es beinhaltet drei Institutionen, die ausschließlich für männliche Gefangene vorgesehen sind:

 FCI Allenwood Low – minimale Sicherheitsstufe
 FCI Allenwood Medium – mittlere Sicherheitsstufe
 USP Allenwood – Höchste Sicherheitsstufe

Bekannte Insassen
Chronologisch, nach Geburtsjahr:
 Gerald Bull (1928–1990), Kopf der Space Research Corporation, Verstoß gegen das Embargo gegen Südafrika
 Clifford Irving (1930–2017), Autor, verurteilt für die Fälschung der Howard-Hughes-Autobiografie
 James Burke (1931–1996), Associate der Lucchese-Familie, bekannt durch den Film Goodfellas
 Jeb Stuart Magruder (1935–2014), Politiker und Autor, verwickelt in die Watergate-Affäre
 Raymond F. Lederer (1938–2008), Kongressabgeordneter, Korruption und Schutzgelderpressung
 John Stanfa (* 1940), ehemaliger Boss der Philadelphia Crime Family, erhielt 1996 fünfmal lebenslänglich
 James Traficant (1941–2014), früherer Kongressabgeordneter, Schutzgelderpressung, Bestechung und Steuerhinterziehung
 Aldrich Ames (* 1941), früherer CIA-Agent und Spion für die Sowjetunion
 Henry Hill (1943–2012), Associate der Lucchese-Familie, bekannt durch den Film Goodfellas
 Louis Daidone (* 1946), New Yorker Mobster und Boss der Lucchese-Familie
 Gerald McCann (* 1950), ehemaliger Bürgermeister von Jersey City, Betrug und Steuerhinterziehung
 Thomas Pitera (* 1954), Mafioso, Auftragskiller und Teil der Bonanno-Familie, 1992 wegen sechsfachen Mordes verurteilt
 Scott Anthony Stedeford (* 1968), ehemaliges Mitglied der White-Power-Gruppe Aryan Republican Army (ARA)
 James Eagan Holmes (* 1987) wurde als Täter des Amoklaufs von Aurora (am 20. Juli 2012), bei dem er 12 Menschen tötete zu 3.318 Jahren Haft verurteilt.

Einzelnachweise

Weblinks
 United States Federal Bureau of Prisons FCC Allenwood

Allenwood
Bauwerk im Union County (Pennsylvania)
Organisation (Union County, Pennsylvania)
Gefängnis in Pennsylvania
Gregg Township (Union County, Pennsylvania)

Federal Correctional Complex Allenwood


Özdemir Erdoğan, (d. 17 Haziran 1940, İstanbul) Türk müzisyen, şarkıcı-şarkı yazarıdır.

Hayatı
Herkesin Gurbet şarkısıyla tanıdığı Özdemir Erdoğan,17 Haziran 1940 tarihinde İstanbul'da dünyaya geldi. Anne tarafı Ermeni, babaannesi Çerkes, babası ise Karadenizlidir. Annesi batı klasik müziği piyanisti ve dayısı keman ve piyano çalan klasik müzik sanatçısıydı. İlk eğitim bu küçük yaşlardan itibaren bu kanallarla alınmıştır.

1940 ile 1950'li yılların arasının kendine özgü koşulları, Özdemir Erdoğan'ın resmi bir sanat eğitimi almasını engelleyen önemli faktörlerden biridir. Diğer bir husus da, baba tarafının yine o tarihlerin koşullanmalarıyla mutlak bir temel eğitimi öngörmesidir. 15-16 yaşına kadar süren bu eğitim sürecinde Özdemir Erdoğan'ın sanatsal konulara yatkınlığı belirlenmiş ve bu durum okullardaki öğretmenlerce de desteklenmiştir.

Özdemir Erdoğan 1960 yılında Kadıköy Ticaret Lisesi'nden mezun olmuş ve askerliğini yedek subay öğretmen olarak Adıyaman, Besni Araplar köyünde başöğretmen olarak tamamlamıştır.

Görüşleri
Özdemir Erdoğan, LGBT topluluğunun toplumsal hareketlerdeki varlığından yakınmış ve bu durumu Zeki Müren'in anaakım tarafından sevilen ve kabul edilen biri olmasına bağlamıştır. Sabah gazetesinden Tuba Kalçık'a verdiği röportajda "İşte benim de itirazım bu noktada başlıyor, eğer Zeki Müren kötü örnek olmadıysa, her toplumsal harekette, alakalı alakasız çok renkli bayraklarıyla boy gösteren LGBT'ler nereden çıktı, bunu görmek lazım." demiştir.

Diskografi

45'likler
 1968: Benim Gibi Sevemezsin / Neye Yarar
 1968: Çocukluk Günleri / Nasıl Bekledim
 1968: Kim Bilir / Bir Matadorun Hikâyesi
 1968: Senden Ayrı / Ayla Leyla
 1969: Aşk / Sevmekten Korkuyorum Seni
 1969: Ömrümün Baharında / Ayrılık Şarkısı
 1969: Unutamam O Günleri / Seni Seni Seni
 1970: Avare / Seni Bekliyorum
 1970: Duyduk Duymadık Demeyin / Uzaklaşma Benden Öyle
 1970: Olanlar Bana Oldu / Sevgilim Bilir misin
 1970: Zenci Yürüyüşü / Uyanış
 1971: Birtanem / Dediğim Çıktı Sonunda
 1971: Her Akşam Bir Hikâye / Gönlüm Seni Özlerken
 1971: Sen Aklıma Geldikçe / Kaç Defa Söyledim Sana
 1971: Sen Bilirsin Beni / Tadı Yok Dünyanın
 1971: Toz Kondurmam Sana / Bahar Gelince
 1972: Bütün Meyhanelerini Dolaştım İstanbul'un / Ayşelere Gel
 1972: Gurbet / Elele
 1973: Haydi Bastır / Uzun İnce Bir Yoldayım
 1973: Karaoğlan Almanya'da / Uzun İnce Bir Yoldayım
 1973: Yarın Belki Geç Olur / Bedava
 1974: Aç Kapıyı Gir İçeri / İki Gönül Bir Olsun Da Samanlık Seyran Olsun
 1974: Ben Kıbrısa Giderim / Var Mısın?
 1976: Kumsalda / İsyanımı Sen Anla
 1976: Öğretmenin Aşkı (Keman Öğretmeni) / Herkes Kendine Benzer

Albümler
 1973: Sivrisinek Saz Ve Caz Orkestrası Solist: Özdemir Erdoğan
 1977: Canım Senle Olmak İstiyor
 1978: İşte Forum İşte Yorum
 1979: Bahar Şarkıları
 1979: Selam Sana Dünya
 1980: Ölü Gözüyle İzlenimler ve Birkaç Ayrılık Şarkısı
 1981: The Colors Of My Country In Jazz
 1982: Gençler İçin Türk Müziği / Dance With Turkish Music
 1984: Fahriye Abla Film Müzikleri (Attila Özdemiroğlu ile)
 1985: Aşkımız Şarkılarda Yaşasın
 1987: İkinci Bahar
 1989: Özgün Jazz Denemeleri 1970 - 1987
 1989: Yorumcu
 1990: Düşünceli Şarkılar
 1991: Nostaljik Takılımlar
 1994: Türk Müziği Yorumları
 1996: Türk Halk Müziği Yorumları
 1997: Unutulmayan Şarkılar
 1998: Besteler - Güfteler 1974 - 1984
 1999: Türk Müziği Yorumları 2
 2001: Hayatım Şarkılarda
 2004: Canlı Sahnelerden Kayıtlar
 2004: Gitarıma Türkü Öğrettim O Söyledi Ben Dinledim
 2007: Boyabat Pirinci (Türküler)
 2014: Türkiye Jazz Tarihinde Işıksız Kalanlar

Ödüller
14. Kral TV Video Müzik Ödülleri'nde Onur Ödülü aldı.

İstanbul Kültür Sanat Vakfı (İKSV) tarafından düzenlenen İstanbul Caz Festivali tarafından 2016 yılında Özdemir Erdoğan'a Yaşam Boyu Başarı Ödülü verildi.

 2020: Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü
LGBTİ konusunda ayrımcılık faillerine ödül veren Hormonlu Domates, 2021'de Özdemir Erdoğan'a Sanat kategorisinden ödül vermiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi web sitesi

Yaşayan insanlar
1940 doğumlular
İstanbul doğumlu erkek şarkıcılar
1960'ların şarkıcıları
1970'lerin şarkıcıları
1980'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Devlet Sanatçıları
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Kral TV Video Müzik Ödülü sahipleri
20. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
21. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
Türk caz müzisyenleri
Ermeni asıllı Türk müzisyenler
Çerkes asıllı Türkler
Anadolu rock müzisyenleri

Özdemir Erdoğan


Homo floresiensis ya da Flores insanı (resmi olmayan Hobbit ismi de kullanılır) Pleyistosen'de Flores Adası'nda yaşamış bir arkaik insan türüdür. Bu türe ait ilk fosillerin 2003 yılında keşfedilmesi ve çok az olması nedeniyle bu insanlar hakkındaki bilgiler oldukça azdır. İlk aşamada bu insanların kretenizm hastalığına sahip olan bir Homo sapiens alt türü olduğu düşünülse de Homo erectus'un küçülmüş bir versiyonu olduğu da ortaya atılmıştır. Yeni incelemeler ışığında Homo floresiensis fosillerinin, Homo sapienslere ait olmadığı kesinleşmiştir.

Homo floresiensis'in en belirgin özellikleri, yetişkin fosil örneklerinin  boylarının  ortalama 1 metre, ağırlıklarının ise 25 kg civarında olmasıdır. Bu küçük boyutları nedeniyle popüler kültürde, J.R.R. Tolkien'in Yüzüklerin Efendisi kitabından esinlenerek Hobbit ismini almıştır. Ayrıca ateş yakabilecek düzeyde zeki olduklarına dair kanıtlar, onları oldukça tartışmalı konuma getirmiştir.

Türün iskelet kalıntılarının yanı sıra arkeolojik kazılarında taş aletler de bulunmuştur.

Fosil buluntuları

Homo floresiensis iskelet kalıntıları şimdi 60.000 ila 100.000 yıl öncesine tarihleniyor; iskelet kalıntılarının yanında ele geçen taş aletler, 50.000 ila 190.000 yıl öncesine ait arkeolojik bulgulardandı. Modern insanlar bölgeye yaklaşık 50.000 yıl önce ulaştı ve bu zamana kadar H. floresiensisin neslinin tükendiği düşünülüyor. H. floresiensisin, ateş kullanımı, kasaplık ve –muhtemelen Oldowan alet endüstrisine ait– taş alet yapımı gibi gelişmiş davranışlara ilişkin kanıtlar da  bulunmaktadır.

Anatomi

LB1 adlı örneğin yüksekliğinin 1,06 m olduğu tahmin edilmektedir. İkinci bir iskelet olan LB8'in yüksekliği, kaval kemiği uzunluğuna dayalı olarak 1,09 olarak tahmin edilmiştir. Küçük bir vücut boyutuna ek olarak, H. floresiensis, dikkate değer ölçüde küçük bir beyin boyutuna sahipti. LB1'in beyninin, şempanzelere veya soyu tükenmiş australopitesinlere yakın olarak, 380 cm³ (23 cu inç) bir hacme sahip olduğu tahmin edilmektedir. Bacak kemikleri modern insanınkinden daha sağlamdır. Ayakları, vücudun geri kalanına göre alışılmadık şekilde düz ve uzundur. Sonuç olarak, yürürken dizlerini modern insanlardan daha fazla bükmeleri gerekirdi. Bu nedenle, yüksek adımlı bir yürüyüşe ve düşük yürüme hızına sahip oldukları düşünülüyor. Ayak parmakları ise alışılmadık bir şekle sahipti ve ayak başparmakları çok kısaydı.

Sınıflandırma

Bu türün kalıntılarının, hastalıklı modern insanlar mı yoksa ayrı bir tür mü oldukları yoğun araştırmalara konu olmuştur.

2007'de yayınlanan iki ortopedik çalışma, bilek kemiklerinin modern insanlardan çok şempanzeler ve Australopithecus'unkilere benzediğini bildirdi.

2008 yılında, Güney Afrikalı paleoantropolog Lee Rogers Berger ve meslektaşları, Palau Takımadaları'ndaki en eski insan kalıntılarını tanımladılar ve H. floresiensis ile birkaç paralellik kaydettiler; H. floresiensis'in sözde tanısal özelliklerinin bir H. erectus popülasyonunun, adada cüceleşmesinin bir sonucu olduğunu öne sürdüler.

2009 yılında yapılan bir kladistik analiz, H. floresiensis'in modern insan soyundan çok erken bir tarihte, H. habilis'in 1,96-1,66 milyon yıl önce evriminden kısa bir süre önce veya kısa bir süre sonra ayrıldığı sonucuna varmıştır. 2015 yılında yapılan bir Bayes analizi, Australopithecus sediba, Homo habilis ve ilkel H. erectus georgicus ile büyük benzerliği bulmuştur ve bu, H. floresiensis'in atalarının Afrika'yı H. erectus'un ortaya çıkmasından önce terk ettiği ve hatta muhtemelen bunu yapan ilk homininler olduğu olasılığını yükseltmiştir.

2016 yılında, H. floresiensis'in atası olduğu varsayılan homininlere ait fosil dişler ve kısmi bir çene keşfedildi. Mata Menge'de (Flores), Liang Bua'dan yaklaşık 74 km (46 mil) uzaklıkta bulunan bu fosiller  700.000 yıl öncesine tarihlendi.

2017 yılında yapılan bir araştırma, filogenetik analizle H. floresiensis'in Homo habilis'in kardeş bir taksonu olarak, Homo'nun erken ortaya çıkmış bir türü olduğu sonucuna varıyor.

Ayrıca bakınız
 Ebu gogo

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Scientific American Interview with Professor Brown  27 October 2004
 National Geographic News article on H. floresiensis
 Homo floresiensis  - The Smithsonian Institution's Human Origins Program
  Blog commentary on the Obendorf paper.
 Washington University in St. Louis  Virtual Endocasts of the "Hobbit" – Electronic Radiology Laboratory
 Nova's Alien from Earth documentary website, complete program available through Watch Online feature
 Hobbits in the Haystack: Homo floresiensis and Human Evolutions – Turkhana Basin Institute presentment at the Seventh Stony Brook Human Evolution Symposium
 Human Timeline (Interactive)  – Smithsonian, National Museum of Natural History (Ağustos 2016).

Floresiensis
Buzul Çağı primatları
Buzul Çağı'nda soy tükenmeleri
Tarih öncesi Endonezya
Flores
2003'te arkeolojik buluntular
2004'te tanımlanan fosil taksonları

Homo floresiensis


Jonas Svensson peut être :
 Jonas Svensson (1966-), tennisman suédois ;
 Jonas Svensson (1993-), footballeur international norvégien.

Jonas Svensson


Alfredo Ramón Luis Ovalle Rodríguez (Estación Central, Santiago, 29 de noviembre de 1937-Santiago, 4 de agosto de 2019) fue un abogado, empresario, dirigente gremial y consultor chileno, presidente de la Confederación de la Producción y del Comercio (CPC), la organización patronal más importante de su país, entre 2006 y 2008.

Biografía
Nacido en una familia de empresarios mineros de la zona de Vallenar, Freirina y Huasco, en la región centro-norte de Chile, se formó como abogado en la Pontificia Universidad Católica de la capital. Posteriormente realizó cursos de especialización en derecho comparado en la Universidad de Nueva York, Estados Unidos, y de desarrollo económico en la Escuela de Economía y Ciencia Política de Londres, Reino Unido.

Inició su vida profesional como suplente del notario de Santiago, Enrique Morgan Torres. En diciembre de 1967 abandonó esta labor para incorporarse a la constructora Foram. Cuatro años después adquirió el 10 % de Foram Chilena Empresa Constructora de Viviendas Económicas, asumiendo como uno de sus tres administradores. Producto de esta actividad, entre 1976 y 1979 se desempeñó como vicepresidente de la Cámara Chilena de la Construcción.

Entre 1981 y 1985 participó como asesor ejecutivo de la presidencia de la cuprera estatal Codelco. En 1982, siendo presidente del Banco de Fomento del Bío-Bío, fue sometido a proceso en medio de la crisis del sistema financiero de ese año. Más tarde sería absuelto de todo cargo por la Corte Suprema.

Pese a ser socio desde mucho antes, por su participación en Sociedad Minera Las Cenizas, su labor en la Sociedad Nacional de Minería (Sonami) la inició recién en los años 1980, durante la presidencia de Guillermo Valenzuela Figari. Al consejo de la asociación gremial llegó por invitación de Hernán Guiloff, presidente del ente 1989 y 1992. A mediados de esa misma [década, acompañó a Hernán Hochschild en el directorio de la entidad como primer vicepresidente. Cuando este no pudo repostularse al máximo cargo, ocupó su lugar, tocándole enfrentar los últimos años del Gobierno de Ricardo Lagos y los primeros del primero de Michelle Bachelet. Dejó abruptamente la responsabilidad a fines de 2009.

En 2009 asumió la presidencia de la Confederación de la Producción y del Comercio, tras obtener 33 votos en la elección para el cargo, contra 30 de Carlos Eugenio Jorquiera y 11 de Luis Schmidt.

Controversias
En 2009, un equipo de Ciper entrevistó a Ovalle por los supuestos vínculos comerciales con el oficial en retiro de la Armada, Humberto Olavarría Aranguren, que fue jefe financiero de la Dirección de Inteligencia Nacional (Dina), organismo represor creado por la dictadura de Augusto Pinochet, y con el expresidente de Panamá Guillermo Endara, pero declinó emitir comentarios. Días después, presentó su renuncia a la presidencia de la Sonami, argumentando motivos personales.

En abril de 2016, se realizó la publicación de los Panama Papers, filtración de documentos de la firma de abogados panameña Mossack Fonseca, que reveló la participación en sociedades offshore de personalidades públicas de todo el mundo. Entre los involucrados está Alfredo Ovalle, quien junto al abogado Raimundo Langlois Vicuña administraron la sociedad chilena Sierra Leona S.A., con base en Panamá, para triangular fondos del holding minero Las Cenizas.

Referencias

Presidentes de la Confederación de la Producción y del Comercio
Presidentes de la Sociedad Nacional de Minería (Chile)
Abogados de Chile
Empresarios de Chile
Alumnado de la Pontificia Universidad Católica de Chile
Nacidos en Santiago de Chile
Panama Papers

Alfredo Ovalle Rodríguez


El-Fervaniye Kuveyt'in altı idarî bölümünden biridir. Oldukça küçük bir il olan El-Fervaniye 190 km² büyüklüğündedir. Fakat içinde bulundurduğu nüfus 2005 verilerine göre yaklaşık 625,000 kişidir.

Kuveyt'in idarî bölgeleri

Fervaniye (vilayet)


Balança Portekiz'de Terras de Bouro belediyesine bağlı olan, 4,45 km² yüzölçümüne sahip, 393 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Terras de Bouro'nun bucakları

Balança


Gweilo or  (, pronounced ) is a common Cantonese slang term for Westerners. In the absence of modifiers, it refers to white people and has a history of racially deprecatory and pejorative use. Cantonese speakers frequently use  to refer to Westerners in general use, in a non-derogatory context, although whether this type of usage is offensive (i.e., an ethnic slur) is disputed by both Cantonese and Westerners.

Etymology and history
Gwái () means "ghost" or "devil", and lóu () means "man" or "guy". The literal translation of gwáilóu would thus be "ghostly man" or "devil man". It is sometimes translated into English as "foreign devil". In Chinese, "ghost" can be a derogatory term used as a curse or an insult.  The term ghost has also been used to describe other ethnic groups, for example, a 17th-century writer from Canton, , wrote that Africans "look like ghosts", and gwáinòu () was once used to describe African slaves.

Usage
The term gwái () is an adjective that can be used to express hate and deprecation, an example being the locals' expression of their hatred towards the Japanese during their occupation of Hong Kong in World War II with the same gwái. It conveys a general bad and negative feeling but is a somewhat obsolete and archaic/old-fashioned term nowadays and other more modern terms have largely replaced gwái for similarly negative meanings. Cantonese people sometimes call each other sēui gwái (), which means bad person, though more often than not it is applied affectionately, similar to "Hey, bitch!" in English when used affectionately. Nowadays, Cantonese speakers often refer to non-Chinese people by their ethnicity.

Gwáilóu is often considered to be an acceptable generic racial term for Westerners.  Also, some members of the Hong Kong community with European ancestry (particularly those with limited or zero Cantonese fluency) are indifferent to the term, and those who believe that the best way to defang a word intended as a "slur" is to embrace it, and use gweilo to refer to non-Chinese in Hong Kong. Gwailóu has, in some instances, been recognised as simply referring to white foreigners in South East Asia and now appears on Oxford Dictionaries defined as such, although non-white foreigners are not gwáilóu. While gwáilóu is used by some Cantonese speakers in informal speech, the more polite alternative sāi yàn () is now used as well, particularly if the conversation involves a non-Chinese person in order to avoid offense.

CFMT-TV in Toronto, Canada had a cooking show named Gwai Lo Cooking (1999) hosted by a Cantonese-speaking European chef, who was also the show's producer and the person who named the show. According to CFMT-TV, "Gwei Lo" was used as "a self-deprecating term of endearment". In response to some complaints, the Canadian Broadcast Standards Council ruled that:

Related terms
Gwai is one of a number of terms to referring to non-Chinese people that can be considered controversial and potentially offensive; a list of such terms is given below:

 gwaijai (; ) for a white boy.
 gwaimui (; ) for a white girl.
 gwaipo (; ) for white woman.
 baakgwai (; ) for white people.
 haakgwai (; ) for Black people.
 sai yan (; ) for Westerners.
 yeung yan (; ) for Westerners.
 ngoigwok yan (; ) for foreign nationals.
 acha (; ; from "acchā" meaning "good" in Hindi) for South Asians.
 molocha (; ) for South Asians.

Mandarin Chinese

Guizi (; ) is a Mandarin Chinese slang term for foreigners, and has a long history of being used as a racially deprecating insult.
 Riben guizi (; ) or dongyang guizi (; ) – used to refer to Japanese.
 Er guizi (; ) – used to refer to the Korean soldiers who were a part of the Japanese army during the Sino-Japanese War in World War II.
 Yang guizi (; ) or xiyang guizi (; ) – used to refer to Westerners.

However, xiaogui (; ) is a common term in Mandarin Chinese for a child. Therefore, some argue that gui () in Mandarin is just a neutral word that describes something unexpected or hard to predict.

Laowai (; ) is the word most commonly used for foreigners and is a less pejorative term than guizi. Although laowai literally means "old foreigner", depending on context, "old" can be both a term of endearment and one of criticism.

See also

Bule
Chinaman
Devils on the Doorstep (Guizi lai le) by Jiang Wen
Gweilo: Memories of a Hong Kong Childhood
Graphic pejoratives in written Chinese
Farang
Gaijin
Gringo
Guizi
 Gweilo Beer
Haole
Laowai
List of ethnic slurs
Mat Salleh
Round Eyes in the Middle Kingdom (documentary)

References

External links

  - Opinion

Anti-Western sentiment
Boxer Rebellion
Chinese slang
Cantonese words and phrases
Culture of Hong Kong
Pejorative terms for European people
Racism in China
Xenophobia in Asia

Gweilo


Wetzlarer Straße 14 ist die Adresse folgender Gebäude:

 Wetzlarer Straße 14 (Hermannstein), Wohngebäude im Stadtteil Hermannstein von Wetzlar
 Evangelische Kirche (Griedelbach), Kirchengebäude im Ortsteil Griedelbach von Waldsolms

Wetzlarer Straße 14


Andreas Mayr (* 30. November 1820 in Unterthingau; † 12. November 1893 ebenda) war ein deutscher Kirchen- und Historienmaler im Kunststil der Nazarener.

Leben
Mayrs großer Lehrmeister war Johann Baptist Schraudolph. Bei ihm erhielt er seine Ausbildung an der Münchner Königlichen Kunstakademie. Von 1846 bis 1853 war Andreas Mayr auch Mitarbeiter Schraudolphs an den Kartons für die Ausmalung des Kaiserdoms zu Speyer. Anschließend betätigte er sich in der Königlichen Hofkunstanstalt für Glasmalerei in München. Für die St.-Pauls-Kirche in Cambridge lieferte er sechs Vorlagen für Glasgemälde. Nachdem er in der Fremde allenthalben hohen Ruhm geerntet und eine längere Reise nach Italien unternommen hatte, zog es ihn wieder in sein Vaterhaus zurück. Ab 1862 lebte Andreas Mayr, den tiefe Religiosität auszeichnete, wieder in seinem Heimatort Unterthingau (Atelier im mittleren Zimmer des oberen Stockwerks von Haus Nr. 87½, jetzt Kemptener Straße 12). Von hier aus führte er eine große Zahl von Aufträgen vorwiegend für Kirchen des Ostallgäus aus. Dass er auch ein gefragter Porträtmaler war, wurde bei einer Ausstellung anlässlich des 150. Geburtstags von Johann Georg Schilling im Jahr 1929 deutlich. Damals konnten im Unterthingauer Gasthof "Hirsch" nicht weniger als 58 von ihm gemalte Porträt-Bilder gezeigt werden (darunter auch zwei Selbstporträts), weiterhin religiöse Darstellungen, Entwürfe und Skizzen, aber nur ganz wenige Bilder mit "weltlichem" Inhalt. Das Stadtmuseum Kaufbeuren besitzt mehrere Bilder von Andreas Mayr. Ausgestellt sind auch zwei Porträts seiner Mutter Creszentia Mayr, eines davon 1838 datiert, also vom 18-Jährigen gemalt-Mayer war Mitglied des Münchner Vereins für Christliche Kunst.

Andreas Mayrs Bruder Ulrich, ein gelernter Goldschmied und Bildhauer, Jünger Schwanthalers, heiratete die Tochter Anna des oben genannten Unterthingauer Historienmalers Johann Georg Schilling (1779–1839).

Werkliste
(fast alle der genannten Arbeiten sind signiert und datiert)

 1856: Kapelle St. Georg in Buchenberg, Altarblatt
 1858: Pfarrkirche St. Nikolaus in Unterthingau, Hochaltarblatt
 1859: Auftrag für ein Fresko ins Bayerische Nationalmuseum in München. Das Bild kam jedoch nicht zur Ausführung.
 1860?:Pfarrkirche St. Nikolaus in Unterthingau, zwei Rundbilder
 1862: Filialkirche St. Georg in Bodelsberg, Altarblatt
 1865: Pfarrkirche St. Blasius in Vorderburg, Hochaltarblatt (mittlerweile ersetzt durch das barocke Vorgängerbild) und Auszugsbild
 1867: Pfarrkirche St. Georg in Unterbechingen, drei Altarblätter
 1867: Pfarrkirche St. Nikolaus in Unterthingau, zwei Seitenaltarblätter
 1868: Filialkirche St. Sebastian in Burk, drei Altarblätter
 1870/1880: Pfarrkirche St. Nikolaus in Unterthingau, Ausmalung des Chorgewölbes
 1871/1872: Pfarrkirche St. Michael in Bertoldshofen, drei Altarblätter
 1881: Pfarrkirche St. Nikolaus in Unterthingau, zwei Passionsbilder
 1884: Filialkirche Mariä Heimsuchung in Hochgreuth, zwei Seitenaltarbilder
 1885: Kapelle St. Antonius in Westerried bei Unterthingau, Altarblatt
 1886: St. Joseph in Schweinlang bei Kraftisried, ehem. Choraltarblatt
Ohne Datierung:
 Pfarrkirche St. Nikolaus in Unterthingau, 14 Kreuzwegstationen
 Maria Trost bei Unterthingau, Seitenaltarblatt
 Seine wohl bedeutendste Madonna mit Kind soll sich im Prinz-Carl-Palais in München befinden oder befunden haben.

Literatur
 Führer durch die Gemälde-Ausstellung anlässlich des 150. Geburtstages von Johann Georg Schilling, Unterthingau 1929 (Autor nicht genannt)
 500 Jahre Markt Unterthingau, Kempten 1985, ISBN 3-88006-109-2
 Kirchen und Kapellen in Unterthingau und Kraftisried, PEDA-Kunstführer Nr. 615/2005, ISBN 3-89643-615-5

Einzelnachweise

Maler (Deutschland)
Geboren 1820
Gestorben 1893
Mann

Andreas Mayr (Maler)


Charlot croitor  (în ) este un film american de comedie din 1916 produs de Henry P. Caulfield și scris și regizat de Charlie Chaplin. În alte roluri interpretează actorii Edna Purviance, Eric Campbell și Leo White.

Prezentare

Distribuție
 Charles Chaplin - Tailor's apprentice
 Edna Purviance - Miss Moneybags
 Eric Campbell - Tailor
 Leo White - Count Broko
 Charlotte Mineau - Mrs. Moneybags
 Albert Austin - Tall Guest
 John Rand - Guest
 Leota Bryan - Young Girl
 Frank J. Coleman - Policeman
 James T. Kelley - Butler
 Eva Thatcher - Cook
 Tiny Sandford - Guest
 Loyal Underwood - Small Guest
 May White - Large Lady

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme de comedie din anii 1910
 Listă de filme americane de comedie
 Listă de filme americane din 1916
1916 în film
 Mutual Film

Filme din 1916
Filme regizate de Charlie Chaplin
Filme de comedie din anii 1910
Filme Mutual Film
Filme americane
Filme alb-negru
Filme mute
Filme de scurt metraj

Charlot croitor


La Llanura de Chengduhttp://booksandjournals.brillonline.com/content/10.1163/156852303776172962 (en chino: 成都平原; Pinyin: Chéngdū Píngyuán) también conocido como Cuanxi Bazi (en chino: 川西 坝子; Pinyin de Sichuan: Cuan1xi1 Ba4zi) en Sichuan, es el nombre que recibe una llanura aluvial localizada en la parte occidental de la cuenca de Sichuan, en Sichuan, en el país asiático de China. La localidad de Chengdu está situada sobre ella.

Véase también
 Geografía de China
 Geografía de Asia

Referencias

Enlaces externos
 Vista de la Llanura en Flickr

Llanuras de China

Llanura de Chengdu


Senjski miljokaz označava kraj ceste Jozefine. Ovaj miljokaz nije zaseban kamen, kao karlovački miljokaz, već je u pitanju natpis na senjskim gradskim vratima.

Zapis na miljokazu

Vidi još

 Karlovački miljokaz

Povijest Senja

Senjski miljokaz


Jürgen Uwe Schoch (* 10. April 1962 in Ludwigsburg; † 16. März 2006 in Kornwestheim) war ein deutscher Hürdenläufer, der sich auf die 110-Meter-Distanz spezialisiert hatte.

Bei den Halleneuropameisterschaften 1984 in Göteborg wurde er Siebter über 60 m Hürden; 1983 schied er im Zwischenlauf aus, 1988 im Vorlauf. Insgesamt startete er elfmal im Nationaltrikot.

Von 1983 bis 1985 wurde er dreimal in Folge Deutscher Vizemeister, 1984 gewann er zusammen mit Jürgen Koffler, Markus Klameth und Peter Klein den Titel in der 4-mal-100-Meter-Staffel. In der Halle wurde er über 60 m Hürden 1985 Deutscher Meister und 1983 sowie 1984 Vizemeister.

Jürgen Schoch startete für den SV Salamander Kornwestheim.

Von Beruf war Schoch Diplom-Ingenieur für Starkstromtechnik. Er starb im Alter von 43 Jahren an einer unheilbaren Krankheit.

Persönliche Bestzeiten

 60 m Hürden (Halle): 7,71 s, 31. Januar 1988, Karlsruhe
 110 m Hürden: 13,78 s, 23. Juli 1988, Frankfurt am Main
 400 m Hürden: 52,79 s, 26. Mai 1984, Lüdenscheid
 100 m: 10,56 s, 19. September 1982, Nürtingen

Literatur
 Klaus Amrhein: Biographisches Handbuch zur Geschichte der Deutschen Leichtathletik 1898–2005. 2 Bände. Darmstadt 2005 publiziert über Deutsche Leichtathletik Promotion- und Projektgesellschaft S. 1072
 Heiner Göttke/Otto Verhoeven: In memoriam Jürgen Uwe Schoch. in DGLD-Bulletin Nr. 45 vom 1. Juli 2006 S. 39f

Einzelnachweise

Hürdenläufer (Deutschland)
Leichtathlet (SV Salamander Kornwestheim)
Deutscher Meister (Leichtathletik)
Deutscher
Geboren 1962
Gestorben 2006
Mann

Jürgen Schoch


William J. "Bill" Cunningham Jr. (født 13. marts 1929, død 25. juni 2016) var en amerikansk modefotograf fra The New York Times, kendt for sine fotografier taget i det skjulte og i gadebilledet. Efter at have opgivet sine studier på Harvard University blev han først kendt som designer af hatte til kvinder, hvorfra han gik over til at skrive om mode for Women's Wear Daily og Chicago Tribune. Han begyndte at fotografere, både til modeshows og på gaderne i New York. Hans arbejde blev første gang bemærket på The New York Times i 1978 med et billede af Greta Garbo i et ubevogtet øjeblik.

Derefter blev han fast tilknyttet avisen, og hans gadebilleder af såvel kendte som ukendte blev et fast indslag i avisens modeafsnit gennem årtier. Hans vigtigste kriterium for disse billeder var, at det viste personlige udtryk. Derudover var han også et fast indslag ved modeshows, og hans faste kendetegn var en blå jakke, som han stort set altid bar.

Opvækst og uddannelse
Bill Cunningham var født af en katolsk familie i Boston, Massachusetts, hvor han også voksede op. Han havde to søstre og en bror. Hans forældre var religiøse og anvendte koporlig afstrafning. Han kom første gang i kontakt med modeverdenen som lagerdreng i Bonwit Tellers Boston-afdeling. Han har senere udtalt, at interessen for mode fik han i kirken: "Jeg kunne aldrig koncentrere mig om gudstjenesten om søndagen, fordi jeg var optaget af at se på kvindernes hatte." Han fik et stipendium til Harvard University, men stoppede med studierne i 1948 efter blot to måneder og flyttede til New York City som 19-årig, hvor han igen fik arbejde hos Bonwit Teller, denne gang i reklameafdelingen. Efter kort tid sagde han jobbet op og kastede sig over i sin egen virksomhed at designe hatte under navnet "William J". Under Koreakrigen blev han indkaldt og var udstationeret i Frankrig, hvor han første gang stiftede bekendtskab med den franske modescene. Efter at have aftjent sin værnepligt vendte Cunningham i 1953 tilbage til New York og sit arbejde som modist. I 1958 skrev en kritiker i The New York Times, at han havde "sat sig på markedet for nogle af de mest fantastisk smukke cocktailhatte, der indrammer ansigtet, som man kan forestille sig." Han arbejdede også for Chez Ninon, en couturebutik, der solgte kopier af designmodeller fra Chanel, Givenchy og Dior. Blandt hans kunder i 1950'erne var Marilyn Monroe, Katharine Hepburn og Jacqueline Bouvier, den senere præsidentfrue. På opfordring fra sine kunder begyndte han at skrive om mode, først i Women's Wear Daily, senere i Chicago Tribune. Han lukkede sin hattevirksomhed i 1962. Efter mordet på præsident Kennedy sendte enken, Jacqueline, ham en rød Balenciaga-dragt, som hun havde købt hos Chez Ninon. Cunningham farvede den sort, hvorpå hun bar den til begravelsen.

Fotografkarrieren
Cunningham satte et markant aftryk på modejournalistikken og introducerede navne som Azzedine Alaïa og Jean Paul Gaultier for det amerikanske publikum. Mens han skrev for Women's Wear Daily og Chicago Tribune, begyndte han at tage billeder i det skjulte af mode på gaderne i New York. Som fotograf var han autodidakt. Et af de billeder, han tog på denne måde, var af Greta Garbo, hvilket han senere har hævdet ikke i første omgang at være klar over, idet han var fokuseret på hendes nutriafrakke: "Jeg tænkte: 'Se det snit ved skulderen. Det er så smukt.' Alt hvad jeg så, var frakken og skulderen." Han fik derpå trykt en serie improviserede billeder i The New York Times i december 1978, hvilket snart blev til en tilbagevendende begivenhed med titlen On the Street. Hans redaktør på The Times, Arthur Gelb, kaldte disse fotografier for "et vendepunkt for The Times, fordi det var første gang, avisen havde vist billeder af kendte personer uden at få deres tilladelse." Han blev en pioner i avisens dækning af det homoseksuelle miljø, hvor han blandt andet fotograferede fra et velgørenhedsarrangement i Fire Island Pines i 1979 og lod den skarpsindige læser fortolke sine billeder uden tekstmæssig hjælp. I 1990'erne inddrog han også AIDS-velgørenhed, pride-parader og Wigstock (en årlig dragfestival) i sin dækning.

Cunningham fotograferede mennesker og livets gang i gaderne på Manhattan, idet han fokuserede på tøjet som personligt udtryk. Han fotograferede ikke mennesker på paparazzi-manér og foretrak ægte personlig stil frem for kendte personer. Han forklarede engang, hvorfor han ikke var med blandt en gruppe fotografer, der sværmede om Catherine Deneuve: "Jamen, hun har ikke noget interessant tøj på." I stedet skrev Hilton Als i The New Yorker: "Han elskede 'de helt unge', sagde han, som viste deres sjæle på tøj, han aldrig før havde set, eller i hvert fald ikke lige på den måde." Han var ikke interesseret i dem, der viste tøj frem, som de ikke selv havde valgt, og som de bar på de røde tæpper. Han sagde selv, at de fleste af hans billeder aldrig blev offentliggjort. Hans modefilosofi var folkelig og demokratisk:

Hans personlige filosofi var: "Forstår du, hvis du ikke tager penge for det, kan de ikke fortælle dig, hvad du skal gøre, knægt." Han formulerede det nogle gange på en anden måde: "Penge er det billigste her i livet, frihed er det dyreste." Han afslog derfor gaver fra dem, han fotograferede, sågar mad og drikke ved gallaarrangementer. Han sagde herom: "Jeg forsøger bare at holde rene linjer, og i New York er det meget … nærmest umuligt. At være ærlig og ligefrem i New York, det lige som Don Quijotes kamp mod vindmøllerne." Selv om han jævnligt leverede billeder til The New York Times siden begyndelsen af 1970'erne, blev han først ansat på avisen i 1994, hvor han var kommet frem til, at det var nødvendigt for ham at få en sundhedsforsikring efter at være blevet ramt af en lastbil, mens han cyklede rundt i byen.

Designeren Oscar de la Renta sagde: "Mere end nogen anden i byen har han indfanget New Yorks visuelle historie gennem de seneste 40-50 år. Det er det samlede omfang af moden blandt folk i New York City." Han gjorde det til en levevej at tage uventede billeder af hverdagens mennesker, kendte og modepersonligheder, hvoraf mange værdsatte hans selskab. Ifølge David Rockefeller inviterede Brooke Astor ham med til sin 100-års fødselsdag som den eneste medieperson.

Han udviklede sit eget modekendetegn, hvor hans "uniform" blandt andet bestod af sorte tennissko og en blå arbejdsjakke. Det eneste, han havde med, var kameraet. Han krydsede Manhattan på cykel, som han jævnligt var nødt til at skifte, når den gamle blev stjålet eller skadet i en trafikulykke. Han roste New Yorks bycykelsystem, der blev igangsat i 2013: "Der er cykler overalt, og det er perfekt for newyorkerne, der altid har været vildt utålmodige. Jeg elsker at se dem allesammen på hjul på vej til arbejde om morgenen i deres forretningshabitter, kvinderne i deres dragter … Det er meget underholdende og er til nytte for newyorkerne … Jeg mener, det er vidunderligt!" Efter at han ødelagde sin knæskal i en trafikulykke i 2015, måtte han have gips på og støtte sig til en stok, da han dækkede et Mostly Mozart Festival-gallaarrangement.

Gennem otte år fra 1968 opbyggede Bill Cunningham en samling af klassisk modetøj og fotograferede Editta Sherman i noget af dette tøj, idet han brugte markante New York-bygninger fra tøjets tid som baggrunde. Mange år efter forklarede han om dette, at "vi indkøbte alle disse vidunderlige kjoler i genbrugsbutikker og loppemarkeder. Der er et billede af to taftkjoler fra 1860, før borgerkrigen, og vi gav blot $20 per styk. Ingen var interesseret i sådan noget. En Courrèges tror jeg kostede $2. De unge mennesker havde gang i at sammensætte hippietøj, mens jeg var vild med alt modetøj." Projektet voksede sig op til 1.800 steder og 500 dragter. I 1978 udgav han bogen Façades med 180 af disse billeder. I 2014 blev en samling af billederne udstillet i New-York Historical Society under titlen Bill Cunningham: Façades.

Priser og æresbevisninger
I 1983 gav Council of Fashion Designers of America Cunningham titlen som årets bedste fotograf. I 2008 blev han udnævnt til Officier de l'ordre des Arts et des Lettres af det franske kulturministerium. Da han modtog prisen i Paris, fotograferede han publikum og sagde til dem: "Det er lige så sandt i dag, som det altid har været: Den der søger skønhed, skal finde den." I 2009 blev han udnævnt som "levende mindesmærke" af New York Landmarks Conservancy. I 2012 modtog han Carnegie Hall Medal of Excellence.

I medierne
I 2010 lavede filminstruktøren Richard Press og skribenten ved The New York Times Philip Gefter dokumentarfilmen Bill Cunningham New York om ham. Filmen havde premiere 16. marts 2011. Den viser Bill Cunningham kørende rundt på Manhattan på sin cykel og privat i den lille lejlighed i Carnegie Hall-bygningen. Lejligheden havde ingen skabe, intet køkken og ikke eget toilet, og den var fyldt med opbevaringskasser med hans fotografier. Dokumentarfilmen præsenterer også hans filosofi om mode, kunst og fotografi, lige som den viser, hvordan han kommunikerer med de personer, han tager billeder af.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fotografer fra USA

Bill Cunningham


Prøvesten eller probersten (engelsk touchstone) er en sort kiselholdig sten beslægtet med flint og har i århundreder været en populær metode til at teste og prøve renheden i guld og sølv ved at strege guld mod prøvesten. En sådan sten har en finmalet, kornet overflade som meget metal som guld og sølv efterlader et synlig spor på.

At tegne en linje med guld mod en prøvesten vil efterlade et synligt spor. Eftersom forskellige legeringer af guld har forskellige farver vil en ukendt guldprøve blive sammenlignet med prøver af kendt ren guldindhold. Denne metode har vært benyttet siden oldtiden. I moderne tid kan yderligere prøver gøres. Sporet af guld vil reagere forskellig på bestemte koncentrationer af salpetersyre eller kongevand, og således identificere guldets kvalitet. Således er 24 karat guld ikke påvirket, men 14 karat guld vil vise kemisk aktivitet.

Historie
Sådanne prøvesten har vært kendt siden oldtiden, og for arkæologer er fund af værktøj som prøvesten, digler og lignende vidnemål om, at der har vært en guldsmed eller sølvsmed på fundstedet.
Folket i Induskulturen havde mellem 2600-1900 f.Kr. udviklet metallurgi, og arkæologer har afdækket prøvesten med mærker efter guld, en teknik som fortsat er i brug i flere dele af Indien den dag i dag.
Prøvesten blev også benyttet i Oldtidens Grækenland. Dens rolle i at introducere en møntøkonomi blev undersøgt af videnskabshistorikeren James Bruke i den anden episode fra 1978 af hans fjernsynsserie Connections på BBC.

Se også
 Probering

Kilder/referencer

Eksterne henvisninger
 How to Test Gold for Purity , prøve renheden i guld.
 The Top 10 Methods of testing Silver, prøve renheden i sølv.

Materialevidenskab
Guld
Sølv

Prøvesten


Nida (Nidawi, Nidawin, Nidawį),  Nida je zemaljski duh sličan slonu iz mitologije Omaha i Ponca. Možda se temelji na fosilima mastodonta. Nidawi je ženski oblik imena.

Njemu srodne figure u drugim plemenima: Stiff-Legged (šumski Indijanci), mamutski medvjed (Nyah-Gwaheh; Irokezi) i ljudožder (Atipa-Tcoba; Koasati)

Izvori

Indijanska mitologija (čudovišta)
Omaha
Ponca

Nida


إطار عمل أجاكس  هو إطار عمل يساعد في تطوير تطبيقات الشبكة التي تستخدم الاجاكس، مجوعة من التقنيات المستخدمة لبناء صفحات شبكة على الإنترنت حيوية من جانب العميل. تتم قراءة البيانات من الخادم أو إرسالها إلى الملقم بواسطة طلبات جافا سكريبت. ومع ذلك، بعض المعالجات التي تتم في الخادم تكون مطلوبة للتعامل مع الطلبات، مثل العثور على البيانات وتخزينها. ويتم إنجاز هذا بسهولة أكبر مع استخدام إطارات عملية مخصصة لمعالجة طلبات الاجاكس. والهدف من اطار العمل هذا هو توفير محرك اجاكس وما يرتبط به من وظائف جانبي الخادم والعميل.

فوائد إطار العمل
في المقال الذي صاغ مصطلح «اجاكس»، ج.ج.غاريت يصف التقنية بأنها «وسيط... بين المستخدم والخادم.»  محرك اجاكس يهدف إلى قمع التأخيرات التي تحدث من قبل المستخدم عند محاولات وصول صفحة إلى الملقم. اطار العمل هذا يخفف عمل مبرمج الاجاكس على مستويين: على جانب العميل، فإنه يوفر وظائف جافا سكريبت لإرسال الطلبات إلى الخادم. على جانب الملقم، يقوم بمعالجة الطلبات، يتم البحث عن البيانات، ويحيلها إلى المتصفح. بعض اطارات العمل معقد جدا ويوفر مكتبة كاملة لبناء تطبيقات شبكة على الإنترنت.

أنواع إطارات العمل
يمكن أن تقسم إلى فئات وفقاً للميزات التي توفرها والمهارات المطلوبة للمستخدم:

إطارات عمل أجاكس المباشرة
تتطلب هذه الاطارات لغة ترميز النص الفائق وصفحات الطرز المتراصة وخبرة اجاكس: من المتوقع أن ينشئ المطور صفحاته باستخدام صفحات HTML وواجهات برمجة تطبيقات إطار العمل والتي تتعامل مباشرة مع عناصر HTML. عبر متصفح واجهات برمجة التطبيقات يتم توفير مجموعة متنوعة من الأغراض، بما في ذلك الاتصالات، تحكم DOM، والتعامل مع الأحداث، والتحجيم / نقل عناصر HTML.

هذه الاطارات عموما تكون صغيرة. وهي تُستخدم عادة لموقع على شبكة الإنترنت، مثل تجربة التسوق، ولكن ليست للتطبيقات على شبكة الإنترنت مثل البريد الإلكتروني، على الأقل ليس من دون اطارات أخرى أعلى المستويات.

إطارات عمل أجاكس غير المباشرة
هذه الاطارات قائمة على تقنية المترجم، حيث بدلا من كتابة اجاكس مباشر وجافا سكريبت، فإن لغة برمجة عالية المستوى تستخدم بدلا من ذلك، إلى جانب المترجم الذي يحوّل تلك اللغة إلى جافا سكريبت. لذلك تتطلب الاطارات غير المباشرة معرفة لغة رفيعة المستوى، CSS و HTML، وأنها لا تتطلب بالضرورة قدرا كبيرا من الخبرة للتعامل مع اجاكس أو جافا سكريبت. الاطارات غير المباشرة عادة ما تكون مصحوبة بمكتبات ملائمة، الوحدات (Modules) والطبقات (Classes) (مكتوبة بلغة عالية المستوى) التي تتولى رعاية الاتصالات، التحكم بـ DOM ويشمل تحكم عناصر HTML، والتعامل مع الأحداث.

مزايا اطارات اجاكس غير المباشرة—ترجمة إلى جافا سكريبت—هي:
 يمكن للمطور بشكل فعال اقامة اطار عمل اجاكس باستخدام مفاهيم البرمجة والتقنيات الملائمة للغة عالية المستوى (مثل الوحدات (Modules) والطبقات (Classes)) التي هي غير موجودة في لغة جافا سكريبت.
 مترجم جافا سكريبت يمكنه تنفيذ فحص قوي وتحديد القواعد التي لا تحددها جافا سكريبت المستقلة.
 يمكن لأي مطور برمجة الجبهة الامامية لشبكة الإنترنت بنفس لغة البرمجة التي كُتبت في الملقم.
 مجموعات جزء الشبكة على الإنترنت العالي المستوى لاطارات عمل الاجاكس الغير مباشرة لدينا يملك الكثير من القواسم المشتركة مع احتياجات سطح المكتب أكثر مما تفعل مع تطوير الشبكة «التقليدية» على الإنترنت.
 اطار العمل، من خلال مترجم، يمكن أن يخلق البرمجية التي تعتني بتعارض المتصفح في وقت التشغيل، وبالتالي يمكن أن يقدم متصفح بواجهات برمجية مستقلة للمطور.

اطارات عمل اجاكس الغير مباشرة تملك ايجابيات هامة ومتنوعة:
 بالمقارنة مع اطارات عمل محتوى الاجاكس، يمكن للمطور استخدام قاعدة الاحتياجات المتاحة لخلق طبقة من الاحتياجات الخاصة، في لغة عالية المستوى مع ما يلائمها، بدلا من محاولة الحصول على السيطرة على جافا سكريبت.
 المطور بالتالي ليس مثقل بكبر اطارات عمل محتوى الاجاكس ولا محدود بصرامتها.
 المطور يملك مزايا اطارات عمل محتوى الاجاكس، وما يرتبط بها من الاحتياجات، فضلا عن مزايا حرية اطارات عمل الاجاكس المباشرة.
 اطارات عمل الاجاكس الغير مباشرة يمكن استخدامها لتأثير أكبر في توليفة مع اطار عمل يُدار بواسطة خادم (عادة باستخدام JSONRPC أو اكس أم ال-أر بيه سي).

ومن المثير للاهتمام، بايثون وروبي هما وصلة جيدة للتجميع لجافا سكريبت، وهي وصلة أفضل بكثير من جافا، وذلك لأن جافا (أجهزة جافا الافتراضية) تحتاج قدرات وقت التشغيل للجافا سكريبت، بيثون وروبي. لحسن الحظ بالنسبة لجافا (وGWT)، انها جافا التي هي أقل قدرة ديناميكية من جافاسكريبت. قدرة «الطبقة» لهذه اللغات عالية المستوى يمكن مضاهاتها باستخدام نموذج جافا سكريبت.

اطارات عمل مكون اجاكس
هذه الاطارات تعرض مكونات مبنية سابقاً، مثل الألواح المبوبة، التي تلقائيا تنشئ وتدير عناصر HTML وهي عموماً أُنشئت بو اسطة جافا سكريبت أو XML أو بواسطة إضافة سمات خاصة لعناصر HTML العادية. هذه الاطارات تكون عادة أكبر، ومقصودة لتطبيقات الشبكة بدلا من المواقع على شبكة الإنترنت.

بعض الاطارات تتطلب المطور ليكون عنده خبرة مستفيضة لـ HTML و CSS واجاكس وعمل اختبار عبر المتصفح. على سبيل المثال، الشبكات، علامات التبويب، والازرار، قد تكون موجودة، ولكن نماذج ادخال المستخدم من المتوقع أن تُؤلف مباشرة في HTML و CSS ومُدارة بواسطة تقنيات الاجاكس. اطارات أخرى توفر تركيبة عنصر متكاملة، مثل قدرات XML وجافا سكريبت أو واحد منهما فقط مطلوبة.

اطارات عمل عنصر اجاكس يمكّن من تحقيق التنمية السريعة أكثر من اطارات عمل اجاكس المباشرة، ولكن مع سيطرة أقل، وبالتالي هو المفتاح الذي اطارات عمل عنصر اجاكس ينص على ما يلي:
 تخصيص واجهات برمجة التطبيقات، على سبيل المثال، الحدث الذي يحدث عندما يقوم المستخدم بتوقيف التحرير داخل الشبكة
 ازالة التسهيلات، حيث ان ظهورها يمكن ان يتغير دون أن يؤثر ذلك على السلوك أو العرض
 مراقبة البرامج، على سبيل المثال، بشكل حيوي إضافة علامات تبويب أو خلق مكونات استنادا على بيانات المستخدم
 القابلية للتمدد- خلق عناصر جديدة تقوم على العناصر الأخرى، ولذلك فان فوائد اطار عمل الذي يقوم على عنصر لن يتم فقدانه

اطارات عمل اجاكس مُدارة بواسطة الخادم
عدة اطارات عمل تعرض نموذج تطوير يقوم على العنصر من جانب الملقم مع قدر من دعم اجاكس.

العناصر يتم إنشاؤها، ويتم التحكم بها على الملقم باستخدام لغة برمجة على جانب الملقم. صفحات بعد ذلك يتم تقديمها من خلال توليد والتحكم في الـ HTML على مزيج من جانب الخادم والعميل. إجراءات المستخدم متصلة بالخادم عبر تقنيات أجاكس، نص برمجة جانب الملقم يعالج نموذج عنصر في جانب الخادم، والتغييرات التي تحدث في نموذج عنصر على الخادم تنعكس على العميل تلقائيا.

هذه الاطارات توفر السهولة والكفاءة لخدمة المطورين لجانب الخادم بحساب ممكن من القوة والأداء. اطارات عمل اجاكس التي تتعامل مع العرض بالكامل داخل المتصفح قد توفر استجابة أكبر إذا ما تعامل مع مزيد من تفاعلات المستخدم دون تدخل الخادم. في النموذج الذي يحركه الملقم، يمكن لبعض تفاعلات واجهة المستخدم ان تستجيب ببطء، على سبيل المثال عندما يكون حقل إدخال متاح بشكل حيوي على أساس طلبات الخادم. وعلاوة على ذلك، اطارات عمل اجاكس المعتمدة على الخادم لاتقدم دعم خارج الخدمة. هذا النهج ما زال يتمتع بشعبية في الحالات التي يكون فيها فوائد بنية اجاكس بالكامل لا يمكن حصرها أو عندما يكون تفاعل الخادم مطلوب على أي حال.

تمديد إطار العمل قد يتطلب ان المطور يفهم ماهي اجزاء العرض التي يتم التعامل معها في مقابل العميل على الخادم، وكود برمجة الجافا سكريبت والاجاكس والخادم (وهي مسألة يمكن ان تتغلب من خلال استخدام اطار عمل اجاكس غير مباشر، عن طريق اختيار اطار عمل اجاكس غير مباشر مع مترجم يقبل نفس اللغة المستخدمة في الملقم).

انظر أيضًا
 أجاكس
 مقارنة بين إطارات عمل جافا سكريبت
 مكتبة جافا سكريبت
 إطار عمل جافا سكريبت

المراجع

أجاكس
اتصال بين العمليات

إطار عمل أجاكس


Monocentropus balfouri es una especie de arácnido que pertenece a la familia Theraphosidae (tarántulas).

Distribución geográfica
Es endémica del archipiélago de Socotra, Yemen.

Véase también
 Lista de especies de Theraphosidae

Referencias
 World Spider Catalog (2015). The world spider catalog, version 16.5 Natural History Museum Bern, Monocentropus balfouri. Acceso: 23 de diciembre de 2015.

Enlaces externos

Monocentropus
Arácnidos del archipiélago de Socotra
Fauna endémica del archipiélago de Socotra
Arácnidos descritos en 1897

Monocentropus balfouri


William Fowle Middleton,  baronnet ( - ) est un député anglais et haut shérif.

Biographie

Il est né William Middleton à Charleston, en Caroline du Sud, le fils aîné de William Middleton de Crowfield et le petit-fils d'Arthur Middleton, gouverneur par intérim de la Caroline du Sud. Il fait ses études à la Bury St Edmunds Grammar School et au Caius College de Cambridge et succède à son père en 1775.

Il est nommé haut shérif de Suffolk pour 1782-1783. En 1784, il est élu député d'Ipswich, siégeant jusqu'en 1790. Il est réélu pour la même circonscription de 1803 à 1806 et enfin pour Hastings en 1806. Il est créé baronnet en 1804.

Il achète Shrubland Hall à la fin des années 1700 et adopte en 1823 le nom supplémentaire de Fowle sous le testament de John Fowle de Broome, Norfolk.

Il épouse Harriot, la fille et héritière de Nathaniel Acton de Bramford Hall, Suffolk et avait 1 fils et 2 filles. Il est remplacé par son fils unique, William Fowle Middleton,  baronnet. Sa fille Sarah Louisa épouse Philip Broke, plus tard contre-amiral.

Références

Liens externes

Député du 3e Parlement du Royaume-Uni
Député du 2e Parlement du Royaume-Uni
Étudiant de Gonville and Caius College
Baronnet
Décès en décembre 1829
Naissance en novembre 1748
Décès à 81 ans

William Fowle Middleton


Ann ist ein kleiner Einschlagkrater auf der Mondvorderseite am Südrand des Palus Putredinis.

Die namentliche Bezeichnung geht auf eine ursprünglich inoffizielle Bezeichnung auf Blatt 41A3/S1 der Topophotomap-Kartenserie der NASA zurück, die von der IAU 1976 übernommen wurde.

Weblinks

 Ann auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Ann (Mondkrater)


Takuya Iwanami (født 18. juni 1994) er en japansk fodboldspiller. Han var en del af den japanske trup ved Sommer-OL 2016.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takuya Iwanami


Johannes Vetter (Dresden, 26 de março de 1993) é um atleta alemão e campeão mundial especializado no lançamento de dardo. Seu recorde pessoal na modalidade é de 96,76 m conquistado em 2020, é a segunda melhor marca da história para a prova.

Atletas da Alemanha
Lançadores de dardo da Alemanha

Johannes Vetter


2019 අයිසීසී පිරිමි වි20ජා ලෝක කුසලාන සුදුසුකම් ලැබීමේ තරඟ යනු 2021 අයිසීසී පිරිමි වි20ජා ලෝක කුසලාන තරඟාවලිය සඳහා සුදුසුකම් ලබන්නේ කුමන කණ්ඩායම්ද යන්න තීරණය කිරීම සඳහා 2019 ඔක්තෝබර් සහ නොවැම්බර් මාසවලදී එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයේ පැවති ක්‍රිකට් තරඟාවලියකි. 2021 අයිසීසී පිරිමි වි20ජා ලෝක කුසලාන තරඟාවලිය හි මූලික කාණ්ඩ අදියරේදී ශ්‍රී ලංකාව සහ බංග්ලාදේශය සමඟ සුදුසුකම් ලැබීමේ තරඟාවලියේ ඉහළම ස්ථානය ලබා ගත් කණ්ඩායම් හය එකතු විය. මෙම තරඟාවලිය අයිසීසී වි20ජා ලෝක කුසලාන සුදුසුකම් ලැබීමේ තරඟාවලියේ කොටසක් වූ අතර, අවසන් තරඟය නෙදර්ලන්තය ජයග්‍රහණය කරන ලදී.

2018 අප්‍රේල් මාසයේදී, ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලය (අයිසීසී) 2019 ජනවාරි 1 සිට සාමාජික කණ්ඩායම් අතර පැවැත්වෙන වි20ජා පිරිමි තරඟ සඳහා පූර්ණ ජාත්‍යන්තර තත්ත්වය ලබා දුන්නේය. එබැවින්, කලාපීය අවසන් වටයේ සහ සුදුසුකම් ලැබීමේ තරඟයේ සියලුම තරඟ සම්පූර්ණ විස්සයි 20 ජාත්‍යන්තර (වි20ජා) ලෙස ක්‍රීඩා කරන ලදී. 2019 ජූලි මාසයේදී අයිසීසී විසින් සිම්බාබ්වේ ක්‍රිකට් අත්හිටුවන ලද අතර, කණ්ඩායමට අයිසීසී ඉසව්වලට සහභාගී වීම තහනම් කරන ලද අතර එමඟින් ඔවුන්ගේ තරඟාවලියට සහභාගී වීම සැක සහිත විය. ඊළඟ මාසයේ, සිම්බාබ්වේ ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් තරඟාවලි සඳහා සහභාගී වීම තහනම් කිරීමත් සමඟ, අයිසීසී විසින් නයිජීරියාව තරඟාවලියේ ඔවුන්ගේ ආදේශක ලෙස නම් කරන ලදී.

පැපුවා නිව්ගිනියාව 2020 අයිසීසී පිරිමි වි20ජා ලෝක කුසලානය සඳහා සුදුසුකම් ලැබූ පළමු කණ්ඩායම වූ අතර, ඒ ඔවුන් A කාණ්ඩය ජයග්‍රහණය කිරීමෙන් පසුව, ශුද්ධ ලකුණු වේගය මත නෙදර්ලන්තයට වඩා ඉහළින් සිටිමිනි. පැපුවා නිව්ගිනියාව ඕනෑම ආකාරයක ලෝක කුසලානයකට සුදුසුකම් ලැබූ පළමු අවස්ථාව එය විය. අයර්ලන්තය B කාණ්ඩය ජයගත් අතර ශුද්ධ ලකුණු වේගය මතද සුදුසුකම් ලැබූ දෙවන කණ්ඩායම බවට පත්විය. කණ්ඩායම් දෙකම සුදුසුකම් ලැබීමේ තරගයේ ප්ලේ ඕෆ් අංශයට ද පිවිසියේය. A කාණ්ඩයෙන් නෙදර්ලන්තය, නැමීබියාව සහ ස්කොට්ලන්තය ද, B කාණ්ඩයෙන් ඕමානය, එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය සහ හොංකොං ද එක්විය.

අවසන් පූර්ව වටයේ පළමු සුදුසුකම් ලැබීමේ තරගයේදී එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය කඩුලු 8කින් පරාජය කළ නෙදර්ලන්තය T20 ලෝක කුසලානයට සුදුසුකම් ලැබුවේය. දෙවැනි සුදුසුකම් ලැබීමේ තරගයෙන් ඕමානය ලකුණු 54කින් පරදවා නැමීබියාව සිය පළමු විස්සයි20 ලෝක කුසලානයට පිවිසීමට සමත් විය. තරගාවලියේ සත්කාරක එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයට එරෙහිව පැවැති තෙවැනි සුදුසුකම් ලැබීමේ තරගයෙන් ලකුණු 90ක තියුණු ජයක් අත්කර ගැනීමට ස්කොට්ලන්තය පිරිමි වි20ජා ලෝක කුසලානයේ ස්ථානය තහවුරු කර ගත්තේය. අවසන් සුදුසුකම් ලැබීමේ තරගයෙන් ඕමානය ලකුණු 12කින් හොංකොං පිල පරාජය කළ ඕමානය පිරිමි විස්සයි20 ලෝක කුසලානයට සුදුසුකම් ලැබූ අවසන් කණ්ඩායම බවට පත්විය.

පස්වැනි ස්ථානය සඳහා පැවැති තරගයෙන් ඕමානයට එරෙහිව කඩුලු පහක ජයක් හිමිකර ගැනීමට ස්කොට්ලන්තය සමත්විය. පළමු අවසන් පූර්ව තරගයේදී නෙදර්ලන්තය ලකුණු 21කින් අයර්ලන්තය පරාජය කරමින් අවසන් මහා තරගයට සුදුසුකම් ලබා ගත්තේය. ඔවුන් පැපුවා නිව්ගිනියාව සමග අවසන් මහා තරගයට එක්වූයේ දෙවැනි අවසන් පූර්ව තරගයේදී නැමීබියාව ලකුණු 18කින් පරාජය කිරීමෙන් පසුවය. අයර්ලන්තය නැමීබියාව ලකුණු 27කින් පරාජය කරමින් තෙවැනි ස්ථානය සඳහා වූ තරගය ජය ගත්තේය. අවසන් මහා තරගයේදී පැපුවා නිව්ගිනියාව කඩුලු 7කින් පරදවා තරගාවලියේ ශූරතාව දිනාගැනීමට නෙදර්ලන්තය සමත්විය. තරගාවලියේ වීරයා ලෙස නැමීබියාවේ නායක ගර්හාඩ් ඉරැස්මස් නම් කෙරිණි.

කණ්ඩායම් සහ සුදුසුකම් ලැබීම්
උප කලාපීය සුදුසුකම් කණ්ඩායම් 2018 පෙබරවාරි 26 දින ආර්ජන්ටිනාවේ ආරම්භ විය. ඇමරිකා කාණ්ඩයේ කේමන් දූපත් සහ බර්මියුඩා යන කණ්ඩායම් දෙකම ආර්ජන්ටිනාවට එරෙහිව ජයග්‍රහණ වාර්තා කළේය. මුලින් නියමිත කණ්ඩායම් 62 න් සහකාර සාමාජික කණ්ඩායම් 61 ක් තරග වැදුණි. මෙම කණ්ඩායම් අතරින්, ඔවුන්ගෙන් 25 දෙනෙක් 2019 දී කලාපීය අවසන් මහා තරගය දක්වා ඉදිරියට ගියහ. හොඳම කණ්ඩායම් හත සුදුසුකම් ලැබීමේ තරඟාවලියට පැමිණියේය. 2018 දෙසැම්බර් 31 කඩඉම් දිනය වන විට අයිසීසී වි20ජා ශූරතාවලියේ පළමු ස්ථාන දහයෙන් පිටත සිටි 2015 සුදුසුකම් ලැබීමේ තරඟයෙන් හොඳම කණ්ඩායම් හය ඔවුන් සමඟ එක් විය. සහ තරඟාවලියේ සත්කාරක රටද ඊට එක්විය.

අයිසීසී වි20ජා ශූරතාවලිය
අයිසීසී පිරිමි වි20ජා ලෝක කුසලානයේ අවසන් සංස්කරණයට ක්‍රීඩා කළ සත්කාරක රට, ඉන්දියාව සහ හොඳම කණ්ඩායම් නවය (2018 දෙසැම්බර් 31 අයිසීසී පිරිමි වි20ජා ශූරතා ශ්‍රේණිගත කිරීම අනුව) අවසන් තරඟාවලිය සඳහා සෘජුවම සුදුසුකම් ලබා ඇත. පසුගිය තරඟාවලියෙන් තරඟ වැදුණු ඉතිරි හය දෙනා ලෝක කුසලාන සුදුසුකම් ලැබීමේ තරඟාවලියේ කලාපීය සුදුසුකම් ලැබීමේ තරඟ සඳහා තරඟ කළහ. අයිසීසී වි20ජා ශූරතා ශ්‍රේණිගත කිරීමේ කණ්ඩායම් අතුරින්, මුලින් එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය සහ නේපාලයට සුදුසුකම් ලැබිය හැක්කේ කලාපීය තරඟ වලින් පමණි. කෙසේ වෙතත්, 2019 මාර්තු මාසයේදී, අයිසීසී විසින් එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය සුදුසුකම් ලැබීමේ තරඟාවලියට සත්කාරකත්වය සපයනු ඇති බව නිවේදනය කරන ලද අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඔවුන්ගේ ස්වයංක්‍රීය සුදුසුකම් ලැබිණි. එම මාසයේම පසුව, අයිසීසී විසින් සියලුම කලාපීය අවසන් තරඟ සඳහා තරඟ කාලසටහන නිකුත් කරන ලද අතර, එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය ආසියානු කලාපීය අවසන් තරඟය සඳහා වන තරඟ ලැයිස්තුවෙන් ඉවත් කරන ලදී. ආසියානු කලාපීය අවසන් මහා තරගයට සුදුසුකම් ලැබිය හැකි කණ්ඩායම් සංඛ්‍යාව ද දෙකේ සිට එකක් දක්වා අඩු කර ඇත.

2018 දෙසැම්බර් 31 දිනට ස්වයංක්‍රීය සුදුසුකම් සඳහා අවසන් ශ්‍රේණිගත කිරීම් පහත පරිදි වේ:

කලාපීය සුදුසුකම්
කණ්ඩායම් 62ක් 2018 වසර තුළ කලාප පහක් හරහා කලාපීය සුදුසුකම් කණ්ඩායම් 12ක් සඳහා තරඟ කිරීමට මුලින් සැලසුම් කර තිබූ අතර 61ක් සහභාගී විය. හොඳම කණ්ඩායම් 25 2019 දී කලාපීය අවසන් තරඟ පහක් දක්වා ඉදිරියට ගියේය. කණ්ඩායම් අටක් 2019 සුදුසුකම් ලැබීමේ තරඟාවලියට සුදුසුකම් ලබා ඇත. එක් එක් උප කලාපීය කණ්ඩායම් සහ කලාපීය අවසන් කණ්ඩායම් වල සත්කාරක රට තද අකුරින් දැක්වේ. යුරෝපීය අංශයේ සියලුම උප කලාපීය අදියර තරග නෙදර්ලන්තයේ පැවැත්විණි.

සංචිත

තරඟ නිලධාරීන්

2019 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී අයිසීසී විසින් තරඟාවලිය සඳහා නිලධාරීන් නම් කරන ලද අතර, ජී.එස්. ලක්ෂ්මි අයිසීසී තරඟයකදී තීරකවරියක ලෙස නම් කළ පළමු කාන්තාව බවට පත් විය.

විනිසුරුවන්

 රෝලන්ඩ් බ්ලැක්
 ක්‍රිස් බ්‍රවුන්
 ලින්ඩන් හැනිබල්
 සෑම් නොගජ්ස්කි
 අහමඩ් ෂා පක්ටීන්
 අල්ලාහුදීන් පලේකර්
 සුන්දරම් රවී
 අහ්සන් රාසා
 රෂීඩ් රියාස්
 ෂර්ෆුද්දුල
 ඇලෙක්ස් වෝෆ්
 රවීන්ද්‍ර විමලසිරි

තීරකවරුන්
තරඟාවලිය සඳහා තරඟ තීරකවරුන් තිදෙනෙකු ද ICC විසින් නම් කරන ලදී.

 ජෙෆ් ක්‍රෝව්
 ජී එස් ලක්ෂ්මි
 ගෙරි පියනාර්

පෙරහුරු තරඟ
ප්‍රධාන තරගාවලියට පෙර සෑම කණ්ඩායමක්ම පෙරහුරු තරග දෙක බැගින් ක්‍රීඩා කළහ.

කණ්ඩායම් අදියර

"ඒ" කාණ්ඩය

  අවසාන පූර්ව වටයට හා වි20ජා මූලික වටයට සුදුසුකම් ලබයි.  අවසාන පූර්ව ප්ලේ ඕෆ් වටයට සුදුසුකම් ලබයි.  අවසාන පූර්ව 5 වන ස්ථානය සදහා වන ප්ලේ ඕෆ් වටයට සුදුසුකම් ලබයි.

"බී" කාණ්ඩය

  අවසාන පූර්ව වටයට හා වි20ජා මූලික වටයට සුදුසුකම් ලබයි.  අවසාන පූර්ව ප්ලේ ඕෆ් වටයට සුදුසුකම් ලබයි.  අවසාන පූර්ව 5 වන ස්ථානය සදහා වන ප්ලේ ඕෆ් වටයට සුදුසුකම් ලබයි.

සුදුසුකම් 1

සුදුසුකම් 2

සුදුසුකම් 3

සුදුසුකම් 4

5 වන ස්ථානය

අවසන් පූර්ව 1

අවසන් පූර්ව 2

3 වන ස්ථානය

අවසාන තරගය

අවසාන ස්ථාවරය
තරඟාවලිය අවසන් වීමෙන් පසු අවසන් ශ්‍රේණිගත කිරීම් මෙය විය. 2021 පිරිමි වි20ජා ලෝක කුසලාන තරඟාවලිය සඳහා මූලික වටය ට කණ්ඩායම් සොයා ගැනීම සඳහා මුල් ස්ථාන හය භාවිතා කරන ලදී.

 පිරිමි වි20ජා ලෝක කුසලාන තරඟාවලිය හි මූලික වටයට සුදුසුකම් ලැබීය.

යොමු කිරීම්

වි20 ලෝක කුසලානය සදහා සුදුසුකම් ලැබීමේ වටය 2019


Politički odnosi s javnošću jedan su od programa ili aktivnosti odnosa s javnošću koji se vežu za komunikaciju političkih aktera s njihovim ciljnim javnostima. Definiranju političkih odnosa s javnošću danas se različito pristupa. A. Zipfel smatra da se misli na strateške komunikacijske aktivnosti sudionika političkog procesa s ciljem informiranja i uvjeravanja radi ostvarivanja pojedinačnih interesa. Izvan okvira ove poprilično uopćene definicije, koncept odosa s javnošću je poprilično nedosljedan. Definiranje zavisi od discipline i perspektive. Općenito govoreći, može se razlikovati tri općenita pristupa:

Općenito govoreći, može se razlikovati tri općenita pristupa:

1.	Gledano s mikro-perspektive, odnose s javnošću se definira pomoću njihovih instrumenata i aktivnosti (Odnosi s javnošću su ono čime se u biti bave odnosi s javnošću). Ovakvo shvaćanje odnosa s javnošću često primjenjuju praktičari i profesionalna udruženja (organizacije) koje ističu normativna gledišta da bi opravdali svoj rad (djelovanje). Prema tome, ovakve definicije često ističu ideju harmonije i zastupaju ideju međusobnog razumijevanja.

2.	U današnje vrijeme, teorija organizacije, predstavlja najprihvaćeniji koncept odnosa s javnošću. Bavi se doprinosom odnosa s javnošću postizanju ciljeva organizacije.

3.	Makro-perspektiva se bavi funkcijom odnosa s javnošću u društvu.  Neki autori smatraju odnose s javnošću dijelom sustava javne komunikacije koji također uključuje novinarstvo i koji osigurava informacije o predmetima relevantim za javnost, dok neki drugi autori smatraju da odnosi s javnošću funkcionalno zavise od društvenih sustava i samim time ih se mora promatrati kao njihov podsustav. Neki znanstvenici, poput Franza Ronnebergera tvrde da su odnosi s javnošću neophodni za funkcioniranje demokratskog sustava, zato što pomažu javnom pomnom analiziranju različitih interesa unutar demokratskog društva i time omogućuju njihovo usklađivanje i intergriranje.

Definiranje političkih odnosa s javnošću
Prema A. Zipfel (2008.) "politički odnosi s javnošću se odnose na strateške aktivnosti komunikacije aktera koji sudjeluju u političkom procesu koji su usmjereni na informativne i uvjerljive ciljeve da bi ostvarili pojedinačne interese". Ova definicija vidi komunikaciju političkih odnosa s javnošću jednosmjernom i izražava funkcionalnu perspektivu o političkim odnosima s javnošću. Stoga ne utjelovljuje prijelaz prema sukreacijskoj perspektivi o odnosima s javnošću koja je bila manifest (pokazatelj) u istraživanju odnosa s javnošću tijekom posljednjih desetljeća. Naprotiv, vjeruje se da je odnosna perspektiva ključna za razumijevanje svih procesa koji uključuju politiku, komunikaciju i odnose s javnošću.

Prema J. Strömbäcku i S. Kiousisu politički odnosi s javnošću su "proces su upravljanja pomoću kojeg politički akteri zbog političkih razloga, pomoću učinkovite komunikacije i aktivnosti, nastoje utjecati i uspostaviti, izgraditi i održati dobre odnose i reputacije s ciljnim javnostima da bi podržati misiju i postigli političke ciljeve".

Definiciju političkih odnosa s javnošću ponudio je i B. McNair. Prema njemu politički odnosi s javnošću su "taktike upravljanja medijima i informacijama koje su namijenjene osiguranju da stranka prima maksimum povoljnog publiciteta i minimum negativnog". Ova definicija nema mnogo toga zajedničkog sa suvremenim shvaćanjima odnosa s javnošću unutar područja istraživanja odnosa s javnošću, ali je tipična za to kako znanstvenici političke komunikacije često vide odnose s javnošću. Po ovom shvaćanju odnosi s javnošću uglavnom su upravljanje medijima, upravljanje imidžom i upravljanje informacijama.  Ovo je međutim usko shvaćanje odnosa s javnošću.

Međutim navedena definicija odražava suvremena shvaćanja odnosa s javnošću i prilagođena je kontekstu politike i političke komunikacije. Naglašava komunikaciju politike i učinkovitu prirodu komunikacije u političke svrhe te ima potencijal integriranja teorije i istraživanja iz različitih područja istraživanja. Također uključuje različite funkcije odnosa s javnošću često naglašene u literaturi, kao što su upravljanje publicitetom, upravljanje reputacijom, javnim poslovima, upravljanje pitanjima i održavanje odnosa.

Izvor
Zoran Tomić: Politički odnosi s javnošću, Synopsis, Zagreb-Sarajevo, 2017.

Politika
Odnosi s javnošću

Politički odnosi s javnošću


Gorch Fock I (ex Tovarishch, ex Gorch Fock) is a German three-mast barque, the first of a series built as school ships for the German Reichsmarine in 1933.

She was taken as war reparations by the Soviet Union after World War II and renamed Tovarishch.  The ship was acquired by sponsors, after a short period under the Ukrainian flag in the 1990s and a prolonged stay in British ports due to lack of funds for necessary repairs.

Then she sailed to her original home port of Stralsund where her original name of Gorch Fock was restored on 29 November 2003. She is a museum ship, and extensive repairs were carried out in 2008.

The Federal German government built a replacement training ship  which is still in service.

History and details
The German school ship Niobe, a three-masted barque, capsized on 26 July 1932 in the Baltic Sea near Fehmarn due to a sudden squall, killing 69. The loss prompted the German Navy to order a new training vessel built. Flags were lowered to half-mast from Flensburg to Konstanz as a public outpouring of grief gripped the nation. The Prussian State Mint issued a Niobe memorial coin to help raise money for a replacement ship, and soon earned 200,000 Reichsmarks towards the effort.

A request for proposal went out to all the major shipyards, including Deutsche Werke, Howaldtswerke, and Germaniawerft for the "Project 1115 Replacement Niobe". Joh. C. Tecklenborg, who had built one of Germany's previous training ships, Grossherzog Friedrich August, had just gone out of business and was unable to compete. Dr Wilhelm Süchting's design for Blohm+Voss, who had also built the German training ship, Prinzess Eitel Friedrich, won the bid, and construction began at their yard in Hamburg on 2 December 1932. She was completed in a record 100 days.

On 3 May 1933 the ship was launched and named Gorch Fock in honor of German writer Johann Kinau, who wrote under the pseudonym "Gorch Fock". Kinau had died in the 1916 Battle of Jutland aboard the cruiser . 10,000 spectators attended Gorch Fock's launching, including Johann Kinau's mother. The launching was presided by Admiral Erich Raeder, and christened by Marie Fröhlich of the "German Woman's Fleet Association", with the Karlsruhe on station as a guard of honor.

Commissioned by the German Navy on 26 June 1933, Gorch Fock is a three-masted barque. She has square sails on the fore and main masts, and is gaff rigged on the mizzen. The steel hull has a sparred length of , a width of  and a draught of . She has a displacement at full load of 1510 tons. Her main mast stands  high above deck and she carries 23 sails totalling . She is equipped with an auxiliary engine of .

The training ship was designed to be robust and safe against capsizing. More than 300 tons of steel ballast in the keel give her a righting moment large enough to bring her back in the upright position even when she heels over to nearly a 90°.

Gorch Fock served as a training vessel for the German Reichsmarine prior to World War II. During the war, she was a stationary office ship in Stralsund, until she was officially reactivated on 19 April 1944. On 1 May 1945, the crew scuttled her in shallow waters off Rügen in an attempt to avoid her capture by the Soviets, who already had fired at her for 45 minutes with tanks.

The Soviets ordered Stralsund-based company "B. Staude Schiffsbergung" to raise and salvage her, which after some difficulties was done in 1947 at a cost of 800,000 Reichsmark (equivalent to  million  euros). She was under restoration between 1948 and 1950. She was then named Tovarishch (Russian for "Comrade") in 1951 and put into service as a training vessel. Her new home port was Odessa. She participated in many Tall Ships' Races and cruised far and wide on the seven seas. She made a voyage around the world in 1957 and won the Operation Sail race twice, in 1974 and 1976.

After the dissolution of the Soviet Union in 1991, Tovarishch sailed under the Ukrainian flag (home port Kherson) until 1993, when she needed repairs and was deactivated for lack of funds. In 1995, she sailed from Kherson to Newcastle-upon-Tyne, where private sponsors wanted to have her repaired. This failed because of the high costs, and in 1999, the ship was transported to Wilhelmshaven, where she stayed in dock for four years until finally transferred to Stralsund in 2003. On 29 November 2003 the ship was re-christened Gorch Fock.

As of 2011 the ship is in poor but stable condition. There is about six million dollars worth of restoration work required to bring this ship back to sailing condition. The museum had a dismal tourist season, resulting in a fifty thousand dollar loss in revenue from previous years. This has forced a layoff of five workers.

Sister ships

The design of Gorch Fock proved highly successful. She was the first of a series of five sister ships built by Blohm & Voss, and a number of South American school ships are also based on the same design. Of the three original sister ships, only  is an exact replica of Gorch Fock. Horst Wessel and  are  longer, and all three have slightly more powerful auxiliary engines.

USCGC Eagle (ex Horst Wessel)

Horst Wessel was launched in 1936—the growing Reichsmarine needed more school ships. Her home port was Kiel. At the end of World War II, she became one of several war reparations and was assigned to the United States. After some repairs in Wilhelmshaven and Bremerhaven, she was sailed by her German crew including the Captain together with American sailors to her new home port of New London, Connecticut. Since then, she has sailed under the name  for the United States Coast Guard.

Sagres (ex Albert Leo Schlageter)

Albert Leo Schlageter was launched on 30 October 1937. She was confiscated by the United States after World War II and then sold to Brazil, where she sailed as a school ship under the name Guanabara. In 1961, the Portuguese Navy bought her to replace the previous school ship Sagres (which was later transferred to Hamburg, where she is a museum ship under her original name Rickmer Rickmers). The Portuguese named her  also. She still sails as of 2015, having completed a circumnavigation on 24 December 2010.

Mircea

 was built by Blohm & Voss for the Romanian Navy. She was launched in 1938 and has always sailed under the Romanian flag (except for a short period after World War II, when she was confiscated by the Soviet Union). She is the only one of the sister ships that is truly identical to Gorch Fock. She was overhauled at the Blohm & Voss shipyards in Hamburg in 1966, and she still sails .

Herbert Norkus
Named after the Hitler Youth martyr Herbert Norkus, another ship of the Gorch Fock design—with the same dimensions as Horst Wessel—was begun at the Blohm & Voss shipyard. However, the unfinished ship had to be launched prematurely on 7 November 1939 because the slipway had to be cleared to build submarines. The hull stayed in the harbor of Hamburg throughout World War II. It was damaged in a bomb raid in 1945, and instead of being sold to Brazil as had been considered, ended up being filled with gas grenades and sunk in the Skagerrak in 1947.

The yards, which had been prepared, but not yet mounted, and the tackle, which had not yet been rigged, were later used for Gorch Fock built in 1958.

Gorch Fock

As Germany had lost all of its training vessels as war reparations after World War II, the West German Bundesmarine decided in 1957 to have a new training ship built following the plans for Gorch Fock. The new ship was a modernized rebuild of Horst Wessel. Coincidentally, her design had been influenced by another shipwreck: whereas the 1933 Gorch Fock was built in response to the Niobe disaster, the plans of SSS Gorch Fock were altered somewhat after the sinking of   in 1957.

The modern-day  was launched on 23 August 1958 and commissioned on 17 December of that year.

Latin American ships
A number of similar ships have been built by the Astilleros Celaya S.A. shipyard in Bilbao for Latin American Navies, possibly following the Blohm & Voss design. The hulls and rigging of these ships are very similar, the main differences are in the superstructure and they also have larger tanks for both diesel and water, and they are also longer. These ships are  (1967, Colombia),  (1976, Ecuador),  (1979, Venezuela), and  (1982, Mexico).

References

External links

 The correct homepage of "Gorch Fock 1"
 ESYS page on the whole family of ships (in German).
 ESYS page with links to the five original ships (in German).
 JanMaat —another German site on the Gorch Fock (ex Tovarishch).

Barques
Museum ships in Germany
Individual sailing vessels
Sailing ships of Germany
Ships built in Hamburg
Auxiliary ships of the Soviet Navy
Ships of Ukraine
Three-masted ships
Tall ships of Germany
1933 ships
Gorch Fock-class sailing ships

Gorch Fock (1933)


ثري كوم  شركة متخصصة في صناعة أدوات شبكات الحاسوب تأسست الشركة عام 1979 بواسطة روبرت ميتكالفي ويقع مركزها الرئيسي في مدينة مارلبورو بولاية ماساتشوستس الأمريكية، يأتي اسم الشركة 3com من اختصار الكلمات الأتية Computers, Communication and Compatibility وتعني الحواسب، الاتصالات والتوافق.
روبرت ميتكالفي مؤسس الشركة هو مخترع إيثرنت في عام 2010 بيعيت لشركه HP

منتجات الشركة
 كروت الشبكة
 المسيرات
 نقاط النفاذ اللاسلكية Wireless access points
 أجهزة مودم
 الصوت عبر الإنترنت Voice over IP
 أجهزة اتصالات أخرى

مراجع

العروض العامة الأولية في عقد 1980
انحلالات سنة 2010 في كاليفورنيا
تأسيسات سنة 1979 في كاليفورنيا
شبكات أجهزة تشبيك
شركات حاسوب منحلة في الولايات المتحدة
شركات حوسبة انحلت في 2010
شركات حوسبة أسست في 1979
شركات شبكات في الولايات المتحدة
شركات عتاد الحاسوب المنحلة
شركات مدرجة في بورصة ناسداك
شركات منحلة أسست في كامبردج (ماساتشوستس)
عمليات الدمج والاستحواذ 2010

ثري كوم


Maltesiske tredje division (engelsk: Maltese Third Division) eller BOV Third Division (efter sponsoren Bank of Valetta) er den laveste maltesiske fodboldrække.

Fodboldligaer
Tredje division

Maltesiske tredje division


අබේසේකරගම යනු ශ්‍රී ලංකාවේ, හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයේ, බරවකුඹුක ප්‍රදේශයේ පිහිටි ගම්මානයක් ය.

ආශ්‍රිත
 බරවකුඹුකේ සියදෝරිස්

ශ්‍රී ලංකාව

අබේසේකරගම


Mandarina, cunoscută, de asemenea, sub numele de portocală mandarină, este fructul arborelui sau al arbustului mandarin.

Printre cele mai obișnuite tipuri de mandarine sunt Citrus reticulata, Citrice unshiu, Citrice reshni și diferiți hibrizi ai acestora. Clementinele și tangerinele sunt, de asemenea, comercializate ca "mandarine".

Aspect și structură
Mandarinele sunt mici (au un diametru de la 4 la 8 cm). Culoarea lor este portocalie, galben-portocalie sau roșie-portocalie. Forma lor este rotundă sau aplatizată (turtită la poli).

Coaja este subțire și se desprinde ușor. Ușurința decojirii reprezintă un avantaj important al mandarinelor în comparație cu celelalte fructe citrice, care toate sunt mai greu de decojit.

La fel ca și cu alte fructe citrice, endocarpul (țesutul interior) este împărțit în segmente, care sunt formate la rândul lor dintr-un număr mare de celule alungite.

Fructele pot fi fără sâmburi sau pot conține un număr mic de sâmburi.

Valoarea nutritivă
Mandarinele sunt dulci la gust. Ele pot fi consumate întregi sau stoarse sub formă de suc. De asemenea, ele pot fi uscate.

Fructele conțin o cantitate mare de zahăr (până la 10,5%), vitaminele C, B1, B2, provitamina A, acizi organici liberi, fitoncid, lectină și săruri minerale.

Vitamina C din mandarine este perfect conservată pentru păstrarea pe termen lung. Din moment ce mandarinele se coc în perioada septembrie–decembrie, ele pot fi o sursă de vitamine în timpul iernii pentru oamenii care trăiesc în emisfera nordică.

Cultivare
Randamentul arborelui mandarin este mare, de până la 5-6 mii de fructe pe un pom într-un an favorabil.

Mandarinele sunt cele mai cultivate fructe citrice în China, Asia tropicală, India, Coreea de Sud, Japonia, zona mediteraneană și în statul american Florida. O specie japoneză robustă de mandarină numită unshiu este cultivată în statul caucazian Georgia, care este un exportator major de mandarine în Ucraina, Rusia, Belarus, Kazahstan, Kârgâzstan, Armenia și Azerbaidjan, deși se mai cultivă, de asemenea, în Rusia pe coasta caucaziană a Mării Negre și în regiunea Krasnodar.

Referințe

Citrice
Fructe tropicale

Mandarină (fruct)


Jan Hendrik Leopold (né le  à Bois-le-Duc et mort le  à Rotterdam) était un poète et enseignant néerlandais rattaché au mouvement symboliste. Il est considéré par certains comme étant le poète néerlandais le plus important depuis Vondel. Les œuvres les plus connues de Leopold sont des poèmes que l'on trouve souvent dans des anthologies telles que Om mijn oud woonhuis peppels staan. Son poème O nachten van gedragene extase est généralement considéré comme l'un des plus beaux poèmes d'amour de la littérature néerlandaise. Le poème narratif Cheops (1915) et les quatrains de Oostersch (1922), inspirés de poètes arabes et persans, sont également très admirés.

Après avoir terminé le gymnasium municipal d'Arnhem, Leopold a étudié les langues classiques à l'université de Leiden. Il a obtenu son doctorat en 1892 avec une thèse intitulée Studia Peerlkampiana. Après avoir terminé sa thèse, Leopold devient professeur de langues classiques au gymnasium Erasmiaans de Rotterdam en 1891, jusqu'à ce qu'il soit rejeté en 1924 pour cause de surdité. En 1902, il publie une étude philologique concise sur Spinoza, suivie trois ans plus tard d'un article. Dans sa discipline, Leopold a publié des articles dans des revues spécialisées ; en 1908, la Clarendon Press publie son édition de Marcus Aurelius. Il a également publié dans le journal Honoré de Balzac et Ludwig van Beethoven. Leopold était un mélomane passionné qui aimait aller aux concerts et jouer du piano. Il était également un amateur d'alpinisme et de patinage sur glace.

Notes et références

Liens externes

Poète néerlandais du XIXe siècle
Poète néerlandais du XXe siècle
Naissance en mai 1865
Naissance dans la province de Brabant-Septentrional
Décès en juin 1925
Décès dans la province de Hollande-Méridionale
Décès à 60 ans

Jan Hendrik Leopold