Christian Schweigaard Stang (15. ožujka 1900. – 2. srpnja 1977.) bio je norveški lingvist, slavist i balticist, profesor balto-slavenskih jezika na Sveučilištu u Oslu od 1938. do neposredno prije svoje smrti. Specijalizirao se za proučavanje litavskog jezika i bio je vrlo cijenjen u Litvi.

Rani život
Rođen je u Kristianiji kao sin političara i akademika Fredrika Stanga (1867. – 1941.) i njegove supruge Caroline Schweigaard (1871. – 1900.). Bio je unuk Emila Stanga i Christiana Homanna Schweigaarda, te nećak Emila Stanga. Odrastao je u Kristianiji i položio je svoj examen artium 1918. u školi Frogner.

Karijera
Magistrirao je komparativnu indoeuropsku lingvistiku 1927. godine, a doktorirao 1929. godine. Nakon toga bio je sveučilišni suradnik za komparativnu indoeuropsku lingvistiku u razdoblju 1928. – 1933. Od 1938. do 1970. bio je profesor slavenskih jezika na Sveučilištu u Oslu. Bio je dekan Filozofskog fakulteta od 1958. do 1960.

Stang je tijekom svoje sveučilišne karijere prepoznat kao vodeći međunarodni stručnjak za poučavanje slavenskih jezika, za balto-slavensku komparativnu lingvistiku, kao i za litavski jezik. Jedno od Stangovih najistaknutijih djela bilo je "Vergleichende Grammatik der baltischen Sprachen" ("Usporedna gramatika baltičkih jezika") objavljeno 1966.

Pored njegove monumentalne komparativne gramatike iz 1966. godine, njegov rad na baltičkim i slavenskim glagolima uvjerljivo je pokazao uske povijesne veze i međusobne odnose među baltičkim, slavenskim jezicima i germanskim jezicima.

U svom radu na slavenskim naglascima iz 1952. godine primijetio je da su slavenski i baltički sustavi naglasaka izvorno bili identični i da su razlike posljedica kasnijih, sekundarnih promjena. Njegova istraživanja o baltoslavenskoj komparativnoj akcentologiji kulminirala su djelom Slavonic accentuation (Oslo, 1957.).

Stang je također objavio nekoliko važnih priloga komparativnoj indoeuropskoj lingvistici.  Njegov doprinos uključuje Stangov zakon, također poznat kao Ivšićev zakon ili Ivšić-Stangov zakon.

Priznanja
Bio je član Norveške akademije znanosti od 1932. godine, kao i Kraljevske danske akademije znanosti i Kraljevskog švedskog društva znanosti u Uppsali. Odlikovan je kao vitez prve klase Kraljevskog norveškog reda sv. Olava 1970. godine. Preminuo je u srpnju 1977. u Kirkenesu.

Bibliografija
Die westrussische Kanzleisprache des Grossfürstentums Litauen. Ja kommisjon HOS Jakov Dybwad, Oslo, 1935.
Die altrussische Urkundensprache der Stadt Polozk. J. Dybwad, Oslo, 1939.
Das slavische und baltische Verbum. Komisjon hos J. Dybwad, Oslo, 1942.
Slavonic accentuation. Universitetsforlaget, Oslo 1957.
La langue du livre "Uchenie i khitrost ratnago stroeniia piekhotnykh liudei", 1647: une monographie linguistique. Kommisjon hos J. Dybwad, Oslo, 1952.
Forelesninger nad ruskom språkhistorie. Universitetsforlaget, Oslo, 1969.
Opuscula linguistica. Ausgewählte Aufsätze und Abhandlungen. Universitetsforlaget, Oslo, 1970.
Lexikalische Sonderübereinstimmungen zwischen dem Slavischen, Baltischen und Germanischen. Universitetsforlaget, Oslo, 1972.
Vergleichende Grammatik der baltischen Sprachen. Universitetsforlaget, Oslo, 1966., 1975.
Ergänzungsband: Register, Addenda und Corrigenda zur vergleichenden Grammatik der baltischen Sprachen. Universitetsforlaget, Oslo, 1975.
Litvanski kliáutis – Altnordisch hljóta

Izvori

Literatura

 , 1975.
Slavisti

Christian Schweigaard Stang


Le château de Combret est un château du , remanié aux , qui se dresse sur la commune française de Nauviale dans le département de l'Aveyron, en région Occitanie. Il n'est pas situé à Combret, une commune également d'Aveyron. Le château fait l'objet d'une inscription au titre des monuments historiques par arrêté du .

Localisation
Le château est situé dans le village de Combret sur un coteau du Créneau, au sud du bourg de Nauviale. La parcelle est délimitée par un mur d'enceinte qui la sépare du village au sud et de l'église à l'est.

Historique
L'édifice date du  dont on peut encore observer son logis de plan allongé et la tour de plan carré. Il appartenait aux seigneurs de Beaucaire qui possédaient également un autre château, à présent en ruines sur la commune.

Le château médiéval subit au début du  de nombreuses transformations pour être converti en demeure aux champs adapté à l'exploitation agricole, notamment la viticulture.

Le logis avec son grand salon et son escalier rampe-sur-rampe ainsi que la grande tour et le mur de clôture sont inscrits au titre des monuments historiques en .

Description

Références

Annexes

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de l'Aveyron
 Liste des châteaux de l'Aveyron

Liens externes

Combret
Combret
Monument historique dans l'Aveyron
Monument historique inscrit en 2021

Château de Combret


Guido Westerwelle (Bad Honnef, 27. prosinca 1961. – Köln, 18. ožujka 2016.), njemački političar, ministar vanjskih poslova i dokancelar Njemačke u drugoj Vladi Angele Merkel te predsjednik Slobodne demokratske stranke između 2001. i 2011. godine.

Po zanimanju je bio odvjetnik. Bio je zastupnik u njemačkom Bundestagu od 1996. do 2013., kada se povukao iz politike.

Bio je prvi homoseksualac na nekoj visokoj političkoj ulozi u Njemačkoj. Prije smrti, objavio je knjigu o svojo borbi protiv raka Između dva života.

Umro je u 54. godini života od leukemije.

Izvori

Ministri vanjskih poslova Njemačke
Njemački pravnici
FDP

Guido Westerwelle


El Vizcondado de Arberoa es un título nobiliario español creado el 1 de junio de 1455, en el Reino de Navarra por el Príncipe de Viana a favor de Juan de Beaumont de Navarra, Gran Prior del Reino en la Orden de San Juan.

Su denominación hace referencia al Valle de Arberoa que perteneció durante siglos al Reino de Navarra y que actualmente forma parte del País Vasco francés dentro del Departamento de Pirineos Atlánticos en Francia.

Vizcondes de Arberoa

Historia de los Vizcondes de Arberoa

Juan de Beaumont y Curton, I vizconde de Arberoa. Le sucedió su hijo:

Martín de Beaumont de Navarra, II vizconde de Arberoa, I barón de Beorlegui. Le sucedió su hijo:

Tristán de Beaumont de Navarra, III vizconde de Arberoa, II barón de Beorlegui. Le sucedió su hijo:

Francisco de Beaumont de Navarra, IV vizconde de Arberoa, III barón de Beorlegui.
Casó con Leonor de Braumont de Navarra y Artieda, señora de Santa Clara y Castejón. Le sucedió su hija:

Martina de Beaumont de Navarra (1546-1602), V vizcondesa de Arberoa, IV baronesa de Beorlegui.
Casó con Pedro de Arizcun y Ursúa, señor de Aizcún. Le sucedió su hijo:

Martín de Arizcun y Beaumont de Navarra (1571-1617), VI vizconde de Arberoa, V barón de Beorlegui.
Casó con Luisa de Álava-Santamaría y Elío.

Rehabilitado en 1915 por:

Francisco Javier González de Castejón y Elío, XIV vizconde de Arberoa, XIV barón de Beorlegui, VIII marqués del Vadillo.
Casó con María Ignacia Entrala y Lannoy. Le sucedió, en 1916, por cesión, su hijo:

Francisco Javier González de Castejón y Entrala (.-1936), XV vizconde de Arberoa. Le sucedió su sobrino:

Francisco Javier González de Castejón y Jaraquemada, XVI vizconde de Arberoa, X marqués del Vadillo.
Casó con María Luisa Larrañaga y Badía. Le sucedió su hijo:

Francisco Javier González de Castejón y Larrañaga, XVII vizconde de Arberoa, marqués del Vadillo.
Casó con María José Trullols Gil-Delgado.
Casó con Rosa María García-Santamarina Nagore.

Referencias

Arberoa
Casa de Beaumont

Vizcondado de Arberoa


Nicholson ist ein Einschlagkrater am äußersten westlichen Rand der Mondvorderseite, südöstlich des Mare Orientale am Rand der Montes Rook, nordöstlich des Kraters Pettit.
Der unregelmäßige Kraterrand ist nur wenig erodiert, im Inneren zeigen sich Spuren von Rutschungen.

Der Krater wurde 1970 von der IAU nach dem US-amerikanischen Astronomen Seth Barnes Nicholson offiziell benannt.

Weblinks

 Nicholson auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Nicholson (Mondkrater)


Ernst Wilhelm Helmut August Heydemann (né le  à Tessin et mort le  à Rostock) est un homme politique allemand et de 1919 à 1930 et maire de la ville hanséatique de Rostock.

Biographie
Ernst Heydemann est le fils du maire de la petite ville du Tessin près de Rostock. Il étudie le lycée de Neubrandenbourg, où il passe son Abitur en 1896. Ils suivent des études de droit à Heidelberg, Berlin et Rostock. Après le premier examen d'État en 1901, il passe le deuxième examen juridique en 1904 et du doctorat en 1905. De 1905 à 1919, il est sénateur à Schwerin et Altona.

En mai 1919, il est élu maire de Rostock et prend ses fonctions le 7 juillet 1919. Heydemann contribue largement à atténuer les conséquences de la Première Guerre mondiale dans la ville en introduisant la "communauté d'urgence de Rostock" et jouit d'une grande estime au sein de la population. Le 29 juin 1925, Heydemann, qui n'appartient à aucun parti, est élu maire de la ville. Il est le premier à porter ce titre dans l'histoire de la ville.

Une rue du Hansaviertel de Rostock porte son nom en son honneur.

Famille
Le père de Heydemann, , est maire de (Bad) Sülze, puis du Tessin, plus tard président du tribunal régional de Güstrow et enfin président du tribunal régional supérieur de Rostock. Son frère  (1878-1939) est le dernier maire de Stralsund avant l'arrivée au pouvoir des nationaux-socialistes. Un autre frère,  (1881-1973) est sénateur de la police, puis maire de Güstrow.

Références

Liens externes

Bourgmestre de Rostock
Naissance en mars 1876
Naissance en Mecklembourg-Poméranie-Occidentale
Naissance dans le grand-duché de Mecklembourg-Schwerin
Décès en juillet 1930
Décès à Rostock
Décès à 54 ans

Ernst Heydemann


නව ගිනියාව ( ටොක් පිසින්: නිවුගිනි, ඕලන්ද: නිවු ගිනියා, සහ ; ඓතිහාසික වශයෙන්: පැපුවා) යනු,  ග්‍රීන්ලන්තයට පසුව, ලෝකයේ දෙවන විශාලතම දිවයින වන අතර,   786,000 කිමී2 ක භූමි ප්‍රමාණයක් සහිත වෙයි.

නව ගිනියාව


محمد السريع (1940  - 3 ديسمبر 1999 )، ممثل كويتي. بدأ نشاطه الفني في عام 1966 واستمر به حتى وفاته في عام 1999 ، انتسب إلى «فرقة مسرح الخليج العربي» في عام 1968.

أعماله

من المسلسلات

من المسرحيات

وفاته
توفي بعد أن تعرض لجلطة دماغية أدت إلى سفره إلى لندن لتلقي العلاج ولكنه توفي بعد ذلك.

تأبينه
 محمد الرميحي: كان مثالًا للعطاء الكبير في المسرح والتلفزيون والإذاعة والكتابة، وهو أحد أبرز وجوه الفن الكويتي منذ الستينات وبوفاته تخسر الحركة الفنية في الكويت والوطن العربي واحدًا من روادها الكبار الذين من الصعب تعويضهم.

تكريمه
كرم في مايو من عام 2000 في «مهرجان المسرح الكويتي» مع الفنان حسين الصالح.

روابط خارجية

مراجع

ممثلون كويتيون
مواليد 1940
وفيات 1420 هـ
وفيات 1999
وفيات بسبب سرطان الكبد

محمد السريع


කළු පැහැති කවුඩා (කවුඩු කුලය) යනු කවුඩු පවුලට අයත් කළු පැහැති කවුඩා ආසියා තික පැසරියට අයත් කුරුල්ලෙකි. කවුඩා සාමාන්‍යයෙන් නිවර්තන කලාපීය දකුණු ආසියාවේ ප්‍රදේශ වල බහුලව  දක්නට ලැබෙන අතර නිරිත දිග ඉරානය ඇතුළුව ඉන්දියාව ට සහ නැගෙනහිර ලංකාව සිට දකුණු චීනය සහ ඉන්දුනීසියාව වැනි ප්‍රදේශ වල ද දැකිය හැක. සුවිශේෂී දෙබල් වලිගයක් සමඟ සම්පුර්ණ කළු පැහැති සිරුරක් හිමි සෙන්ටිමීටර 28 (අඟල් 11) ක් දිගැති කළු පැහැති කවුඩා කුඩා සතුන් ගොදුරු කරගන්නා, නිතරම විවෳත කෳෂි බිම් වල සහ ලඳු කැලෑවන් වල, නිරවරණය නොවු කැපී පෙනෙන පක්ෂින් ලඟින ස්ථාන හෝ විදුලි කම්බි හෝ දුරකථන කම්බි වැනි ස්ථාන වල  දැකිය හැක. මොවුන්, කපුටන් වැනි විශාල කුරුල්ලන් පවා මොවුන්ගේ වාස භූමි ආක්‍රමණය කරන විට  කලහාකාරි හැසිරිමක් දක්වා පහරදීමට පසුබට නොවේ. මෙම හැසිරීම නිසාම "කාක රජු" ලෙස අන්වරථ නාමයක් ද පට බැදී ඇත. වෙනත් කුඩා කුරුල්ලන් ද නිතරම කළු කවුඩගේ කූඩුවට ආසන්න ප්‍රදේශයක  සිය වාසස්ථාන සාදන්නේ හොදින් ආරක්ෂාවක් ලබා ගැනීමේ අරමුණෙන් යුතුවයි. අතීතයේ ඇමරිකානු දෙබල් වලිගයක් ඇති කවුඩා(පුලුටු හොටැති කවුඩා) ගේ උප විශේෂයක් (පුලුටු හොටැති කවුඩු කුලය) ලෙස හැදින් වුවද, වර්තමානයේ වෙනම විශේෂයක් ලෙස කළු පැහැති කවුඩා හදුනා ගෙන ඇත. මොවුන් නිතර තනිව හෝ යුවලවල් ලෙස සැරිසරයි

කළු පැහැති කවුඩා පැසිපික් දූපත් කීපයකට හඳුන්වාදීමෙන් අනතුරුව එහි සීග්‍රව වර්ධනය විමෙන් දූපත් වාසි ඒකදේශිය පක්ෂින්ගේ පැවැත්මට දැඩි තරජනයක් බවට පත්විය.

වර්ගීකරණය විද්‍යාව සහ වර්ගීකරණ

කළු පැහැති කවුඩා, දෙබල් වලිගයක් ඇති කවුඩා (පුලුටු හොටැති කවුඩා)ගේ  උප විශේෂයක් ලෙස සැළකුව ද මෑතක දී අන්‍යෝන්‍ය වශයෙන් වෙන් වු ළඟම නෑයන් බවට ප්‍රභේද කරනු ලැබුවා.  වර්තමානයේ එම සතුන් දෙන්නා වෙනම විශේෂයන් ලෙස සලකනු අතර  ආසියා ප්‍රදේශයේ  කළු පැහැති කවුඩන් ගෙන් වෙන් වු දෙබල් වලිගයක් ඇති කවුඩා, ඇෆ්‍රිකාවට සීමා වේ.
උප විශේෂ 7ක් නම් කලා නමුත් එකිනෙකා සමඟ මැදිහත් වීම සහ පාරිසරික වෙනස්වීම් මත බොහෝ සෙයින් සමීප ගහනයක් දක්නට ලැබේ.  ශ්‍රී ලංකාවේ සුළු විශේෂ ගහනයට වඩා වැඩි විශේෂයන් උතුරු ඉන්දියාවේ (එසෙස්පි.අල්බිරික්ටස්) දක්නට ලැබෙන අතර අර්ධද්වීපික ඉන්දියාවේ මධ්‍යස්ථ විශේෂයන් ප්‍රමාණයක් දක්නට ලැබේ.  කැතෝසස් ජාතිය තායිලන්තය, හොංකොං සහ චීනයෙන් සොයා ගනු ලැබුවා.  මෙම ජාතියට හුඟක් කුඩා, පුලුටු හොටක් සහ දිළිසෙන කොළ සමඟ මිශ්‍ර කළු පැහැති තටු ඇත. තයි ජාතිය දකුණු සියමේ පදි සිටියි. නමුත් ශීත සමඟ කැතෝසස් ජාතිය මෙහි අති ව්‍යාප්තියක් සිදු වේ. ජවානස් ජාතිය ජාවා සහ බලි දූපත් වලින් සොයා ගනු ලැබුවා. පියාපත් වලට වඩා දිහින් අඩු වලිගයක් ඇති හර්ටර්ටි ජාතිය ෆොර්මොසා වලින් සොයා ගනු ලැබුවා.

විස්තර කිරීම

වල්ගයට පුළුල් දෙබලක් සහිත මේ කුරුල්ලා දිදුලන කළු පාටය. වෑඩිහිටි කුරුල්ලන්ගේ සාමාන්‍යයෙන් කුඩා සුදු ලපයක් ඈරුණු කට මුල  තිබේ. කළු ඉන්ගිරියාව තද දුඹුරු පාටය (අළු පැහැති කවුඩා ගේ මෙන් තද රතු පාට නොවේ). ක්ෂේත්‍රයේ දී ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවය වෙනම කිව නොහෑකිය.  ළපටියෝ, දුඹුරු පැහැති සහ යම් සුදු පෙර බෑමවුමක් හෝ ලපයක් බඩ සහ කුඩා විවරය දිසාවට තිබිය හෑකි සුදු මහ බඩෑති කවුඩා ලෙස වරද්දා ගත හෑකිය.  එක් අවුරුදු කුරුල්ලන්ගේ බඩේ පිහාටු වලට සුදු කෙළවරක් තිබෙන අතර දෑ අවුරුද්දන්ට තිබෙන මෙම සුදු කෙළවර පිහටු කුඩා විවරය දක්වා සීමාවේ.
ඔවුහු කලහකාරී සහ නිර්භය කුරුල්ලන් සහ දිගින් සෙන්ටිමීටර 28ක් (අඟල් 11) පමණ වුවත් ඔවුන් ඔවුන්ගේ දේශ භූමිට ඈතුළු වන කපුටන් සහ ගොදුරු කුරුල්ලන් ඇතුළුව ඉතා විශාල විශේෂයන්,  ආක්‍රමණය කරනු ලබාවි. මෙම හෑසිරීම ඔවුන්ගේ කාක රජු නම් වූ ඉහත කී නමට මඟ පෙන්වීය. ඔවුහු පියාපත් වල ශක්තිමත් පතු සහ ඔවුන්ට ශක්තිය දෙන වේගවත් උපාය මෙහෙයුම් වල  යෙදෙමින් පියාඹන කෘමීන් අල්ලා ගෑනීමට දක්ෂ වේ.  කෙටි පාද සහිත ඔවුහු, කටු සහිත පදුරු, පක්ෂීන් ලගින තෑන් වල, හෝ විදුලි රෑහෑන් මත කෙලින් වාඩි වී සිටියි. එසේම ඔවුන් තණකන සතුන් මත ද ලගියි.
ඔවුහු පුළුල් පරාසයක අඩගෑසීම් උත්පාදනයට දක්ෂ වන නමුත් සාමාන්‍ය අඩගෑසීම ස්වර දෙකේ ටී-හී අඩගෑසීම උකුස්සාගේ අඩගෑසීම සමාන වේ(උකුස්සා).

ව්‍යාප්තිය සහ  ජන්මභූමිය

කළු පැහැති කවුඩා, විවෘත දේශයන් ගෙන් ප්‍රමුඛව සොයා ගත හැකි අතර සහ සාමාන්‍යයෙන් පොළොව ආසන්නයේ ලෑගීම හා දඩයම් කිරීම කරයි. ඔවුහු බොහෝවිට ඉතා සියුම් කෘමී විලෝපීයන් වන නමුත් අමතරව පොළොවෙන් ඈහිද ගෑනීම හෝ ගහ කොළෙන් තොර වේ. ඔවුන් සොයා ගනු ලෑබෙන්නේ ඊසාන දිග ඈෆ්ගනිස්තානයට සහ උතුරු දිග පාකිස්තානයට ගිම්හාන අමුත්තන් ලෙස නමුත් බන්ගලාදේශය දක්වා ඉන්දු නිම්නයේ සහ ඉන්දියාවට සහ ශ්‍රී ලංකාවට නේවාසිකයෝ වෙති. සමහර ජනගහනයන් තේරුම් ගෑනීමට අපහසු සෘතුමය වෙනස් වීම් පෙන්වනු ලෑබේ.  කළු පැහැති කවුඩා සෑවානා භූමි වලින් සහ නාගරික වාසභූමි වලින් සොයාගනු ලැබුවා.
කළු පැහැති කවුඩා හදුන්වාදෙනු ලෑබුවේ හරියටම දෙවන ලෝක යුද්ධයට පෙර කෘමීන් පාලනය සදහා උදවු කිරීමට තායිවානයේ රෝට දිවයිනටය. 1950 දී ඔවුන් මුහුදින් එතෙර ගුවාම් දිවයිනට ව්‍යාප්ත වන්නට ඈතෑයි විශ්වාස කෙරේ. 1967 වන විට ඔවුන් ගුවාම්හි පාර අයිනේ සිවුවන සුලභව දෑකිය හෑකි කුරුල්ලන් ලෙසද, වර්තමානයේ එහි සුලභම කුරුල්ලන් ද වේ.  ගුවාම් ෆයිකැට්චර් සහ රෝට බ්‍රිඩ්ලෙඩ් වයිට්- අයි වෑනි ඒක දේශීය කුරුලු විශේෂයන්ගේ හීන වීමට හේතු ලෙස කළු පැහැති කවුඩන්ගේ විලෝපීයත්වය සහ තරගකාරීත්වය යෝජනා කර තිබේ.

හැසිරීම සහ පරිසර විද්‍යාව

ආහාර සහ  ආහාර සොයගන්නා අකාර

කළු පැහැති කවුඩා, හිරු උදාවත් සමඟ ඉතාම ක්‍රියාශීලී වන අතර අනෙකුත් කුරුල්ලන්ට වඩා පමාවී ගස් මුදුන් වෙත ඈදෙයි. ඔවුන් ප්‍රධාන වශයෙන් ආහාරයට ගනු ලබන්නේ තණකොල පෙත්තන්,  රෑහෑයියන්,  වෙයන්,  බඹරන්,  මීමෑස්සන්, ඇඹලයන්, සලබයින්, කුරුමිනියන් හා බත් කූරන් වෙනි කෘමි සතුන්ය. ඔවුන් සීසාන ලද කුඹුරු වලට එක් රෑස් වී අවකාශයට විවෘත වී සිටින දළඹුවන් හා පුංචි කෘමි සතුන් අහුල ගනිති. එවෑනි අවස්ථා වල කුරුල්ලන් 35 ක් පමණ රැස් වනු දෑක ගත හෑකිවේ. මෙම කුරුල්ලන් කලබලය ට පත් වූ කුරුමිනියන් සොයමින් දෑවෙන තෘණ බිම් කරා ද ඈදෙනවා. ඔවුන් පියබන කෘමීන් වෙතින් ඈත්වී සිටින්නට උත්සහ කරනවා.  ඔවුන් සාමාන්‍යය මයින න්, රාජාලිය න් වැනි සමාන ආහාර රටා සහ හුරුපුරුදු ඈති කුරුලු විශේෂ සමඟ ඇසුරේ පසුවෙනවා.  මෙම ඇසුරෙන් ඔවුනට ප්‍රයෝජන ඇති අතර ආහාර සෙවීමේ දි එය ඔවුනට ඉතා හොඳ ප්‍රතිඵල ඇත. මයිනන් හා කළු පැහැති කවුඩන් ගොදුරු සඳහා තෝරා ගන්නා කෘමීන් එකම වීම සිදුවන්නේ අර්ධ වශයෙනි. ඉතා කලාතුරකින් කවුඩකු මයිනෙකුගේ ගොදුර සොරා ගෑනීමේ අවස්ථා දෑකිය හෑක.  අසන්නට ලැබෙන අයුරෙන් ඔවුන් උකුස්සා ගේ හඩ අනුකරණය කර හඩ නගා මයින පලවා හෑර පසුව මයිනන්ගේ ගොදුරු උදුරා ගනී.
දෙබල් වලිගයක් ඇති කවුඩා ද මෙවෑනිම අනතුරු ඈගවීමේ හඩ නගනු දැකිය හැක.   කළු පැහැති කවුඩා විසින් කුඩා කුරුල්ලන් , සර්පයින් පමණක් නොව වවුලන් ද ගොදුරු කරගත් අවස්ථා ඇත.  ඔවුන් මාළු සහ එරිත්‍රිනා හා බොම්බක්ස් ශාක වල මල් ආහාරයට ගත් බවට ද සාක්ෂි තිබේ.  මේ ඔවුන් වතුර සහ පෑණි සොයා ගිය අවස්ථාවක විය හෑකිය.   ඒ වගේම සමහරවිට ඔවුන් ධාන්‍ය වර්ග ආහාරයට ගෙන ඇත.   ඔවුන් ගොනුස්සන් හා පත්තෑයන් වැනි විශාල සන්ධිපදකයින් අල්ලා ගනු ලබන්නේ ඉතාමත්ම කලතුරකිනි.   ඔවුන් අනෙක් විලෝපියන්  විසින් ආහාරයට නොගන්නා ලස්සන සමනලයින් ආහාරයට ගන්නා අතර මෙම කුරුල්ලන් කෘතිම ආලෝක වලට ආකර්ශනය වන කෘමි සතුන් ගොදුරු කර ගැනීමට හෑකි හෙයින් ආහාර ගන්නේ සවස හෝ රාත්‍රී කාලයේදි ය.

කූඩු තැනීම සහ අභිජනනය

කළු පැහැති කවුඩන් ප්‍රධාන වශයෙන් දකුණු ඉන්දීය ප්‍රදේශ වල පෙබරවාරි හා මාර්තු මාස වල  බිත්තර දෑමීම සිදු කරන අතර අගොස්තු මාසයේ දි දිවයිනෙ අනෙකුත් ප්‍රදේශවල  බිත්තර දෑමීම සිදු කරයි. බිත්තර දමන සමයේ දි පිරිමි සහ ගෑහෑණු සතුන් දෙදෙනාම උදෑසන ගීත ගායනා කරති. විවාහ ආරාධනාව නොයෙකුත් රෑගුම් හා ගුවන් කරණම් වලින් සමන්විත විය හෑක.   බිත්තර දමන සමය පුරවටම දෙදෙනා එකට වාසය කරයි. කුරුළු කූඩුව ගස් අතු අතර තුනී කොටු කෑබලි වලින් සතියක් පුරා දෙදෙනා විසින්ම මෙය තනනු ලබයි. අප්‍රේල් පලමු වෑසි සමය ආරම්භයේ දී  බිත්තර දමනු ලෑබේ.  සාමාන්‍යයෙන් ගසේ පිටතට වන්නට සාදන එක් කුඩුවක බිත්තර 3ක් දක්නට ලැබෙන අතර කලාතුරකින් බිත්තර 4ක් ද දෑකිය හැකිය. ඔවුන් වඩාත් ප්‍රිය කරන්නේ කොස් වෑනි විශාල පත්‍ර ඈති ශාක වලට යි. ලා පැහැ ආලේපනයේ සිට රතු පෑහෑති තිත් වැටුනු මෙම බිත්තර දිගින් මිලි මීටර 26(අඟල් 1.05)ක් හා පලළින් මිලි මීටර 19(අඟල් 0.75)ක් පමණ වේ. බිත්තර දෙදෙනා විසින්ම රකින අතර දින 14ත් 15ත් අතර මෙම බිත්තර පුපුරා යයි. කුරුළු පෑටවුන් සිරුරේ උණුසුම පවත්වා ගෙන යාමට හුරුවුනු පසු දින 5ක් පමණ කුඩුවේ වෙසෙයි.  පළමු බිත්තර විනාශ වුයේ නම් දෙවෙනි වරට ද මොවුන් බිත්තර දමයි.  යම් විටක කුරුළු කූඩු දුරකතන කණු මත ද සාදනු ලබයි.  මෙම කුරුල්ලන් කූඩුව සාදන බල ප්‍රදේශය වර්ග කිලෝ මීටර 0.0003 හා 0.00012 (හෙක්ටයාර 0.3 to 1.2) අතර පවත්වා ගනිති.
සමහර විට ඔවුන්ගේ දෙමව්පියන් කෑම කෑවීමට අසමත් වු විට පෙර සමයේ ඇති කරන ලද පෑටවුන් මෙවර අලුත් පෑටවුන් ට කෑම කෑවීම සඳහා උදවු කාරයෝ වෙති.   දරුවන් පෝෂණය කිරීම සම්බන්ධයෙන් ආසියාතික කවුඩ න්ගේ හුරුපුරුදු දක්නට ඈත.  බිත්තර තුලින් නිරෝහි පැටවුන් බිහි වීමේ ප්‍රතිශතය 44% වන අතර බොහෝ පෑටවුන් විනාශ වන්නේ වැසි කාල වල ආහාර මදකම නිසාය.

රංචු වශයෙන් ගැවසීම සහ අසල කූඩු තැනීම

ඔවුන්ගේ පුරුද්දක් ලෙස සතුරු පක්ෂීන් පලවා හැරීමට, අනිකුත් හිතකර පක්ෂීන් වන සිවුරු හොරා, පරවියා,  සහ විශේෂයෙන් කොවුලා යන පක්ෂී කණ්ඩායම් ආසන්නයේ කූඩු තනා ගැනීමට උනන්දු වේ.   සාමාන්‍යය අධ්‍යයනයකින් හෙලි වී ඇති පරිදි එක විට කූඩු 18,40 පමණ සාදනු ලැබේ. මේ අතරින් රතු කොවුලා මිටර් 10 (අඩි 33) පමණ පරාසයක කූඩු තනා ගනී.  අසාමාන්‍යය තත්වයන් තුළ රතු කොවුලාන් තම කූඩු වල බිහිවන කළු පැහැති කුඩා කවුඩු පැටවුන් කවා පොවා ඇති දැඩි කරනු වර්තා වේ.
ඇතැම් අවස්ථා වලදී  ඔවුන් විශාල කුරුළු කණ්ඩායම් සමඟ කලහකාරි ලෙස කෙටීම් සිදු කර ගනී.   ආසියානු කවුඩු කොහා (සුනිකලස් ලුගුබ්‍රිස්) මෙම ජාතිය අනුකරණය කිරීම නිසා මෙවැනි තත්වයන් යෝජනා කල හැක.  විශේෂයෙන් මෙම කුරුල්ලන් අභිජනන කාල වල සහ බහුලව කූඩු සාදන කාල වල මෙම සන්සරනය සිදු වේ. මේවා ජාවා දුපත් අසල කරන ලද පර්යේෂණයකින් හෙලි වී ඇත. ජාවා දුපත් රාජාලියා න් මෙවැනි ලක්ෂණ පෙන්නුම් කරන නමුත් කළු රාජාලියා වසරේ සියළු කාල සීමවන් තුළ සමකාලීනව හැසිරේ. මෙයින් පැහැදිලි වන්නේ මෙම කුරුල්ලන් අභිජනන කාල තුල දි කූඩු සෑදීමෙන් වැලැකී සිටින බවයි.

වර්ධනය සහ දියුණුව

තරුණ කුරුල්ලන්ට කහ පාටට හුරු රතු පාට හොටක් ඇත. සිව්වන දිනයේ දී පිහාටු පත්‍රාකාරව දිස් වන අතර කුර පිහාටු මතු වන්නේ සතියකින් පසුවය. කුරුළු පැටවා ගේ වයස අවුරුදු 12 වන තුරු පැටවාගේ බර ක්‍රමයෙන් වර්ධනය වේ. අටවන දිනයේ දී ඇස් විවර කරන අතර හොට රතු පාටට වෙනස් වන අතර තුර කළු ඉන්ගිරියාව රතුවට හුරු කළු පාටක් ගනී. බිත්තරයෙන් එළියට ඇවිත් දවස් 16ක් 20කින් පසු තරුණ කුරුල්ලන් කූඩුව හැර යයි. සති තුනක් යනතුරු ඔවුන්ට දෙබල වලිගයක් නොමැත. මාසයක් මුළුල්ලේ නොකඩවා දෙමාපියන් විසින් ඔවුන්ව පෝෂණය කරමින් රැකබලා ගනී. තරුණ කුරුල්ලන් තව දුරටත් ආහාර ඉල්ලා අයදින නමුත් වැඩිහිටියන් විසින් ඔවුන්ව නොසලකා හැර හෝ පන්නා දමයි. අවුරුදු දෙකකින් පමණ කුරුල්ලන් අභිජනන තත්වයට පත් වේ.

ඔවුන්ගේ ක්‍රීඩා හැසිරීම නිරීක්ෂණය කිරීමේ දී පෙන්නුම් කරන්නේ කුරුල්ලන් කොලයක් සුළඟට බිමහෙලා මද සුළගේ දී එය ඇල්ලීම ට තැත් කරන ආකාරයයි. මෙය තරුණ කුරුල්ලන්ට ගුවන් කරණම් ගැසීමේ හැකියාව ලබා ගැනීමට උපකාරී වේ.

මොවුන් දකුණු ඉන්දියාවේ දී ජුනි සිට ඔක්තෝම්බර් දක්වා  ඔවුන්ගේ පිහාටු හලයි. ප්‍රාරම්භයේ සිට දහය දක්වා පියාපත් හැලීම සිදුවන අතර එය ආරම්භ වන්නේ ජුලි මාසයේදීය. ප්‍රාථමික පිහාටු කූර දක්වා ගිය පසු ද්වීතික පියපත් ප්‍රතිස්ථාපනය වේ. මෙය සිදුවන්නේ අගෝස්තු මාසයේ සිට ය. ද්විතීක පියාපත් හැලීම ක්‍රමවත්ව සිදු නොවේ. අටවන සහ හත්වන ඒවා අනෙක්වාට වඩා පෙරාතුව හැලේ. වලිගයේ පියාපත් හැලෙන්නේ කේන්ද්‍රාපසාරි ලෙසටය.  අභිජනන අවධියේ දී සිවියෙහි තද පාට නැති වී යනවාත් සමග මෙලනින් සංයෝගයේ විචලනය හේතු කොට ගෙන අණ්ඩ පටක වල සෘතුමය පාට වෙනස්කම් සිදුවිය.

පිළිලය සහ රෝග
බොහෝ අන්තහ්පරපෝෂී කුරුල්ලන්ගේ උකුණන් (මයර්සිඩිඅ එස්පිපි. සහ මෙනකන්තුස් එස්පිපි.), අන්තහ්පරපෝෂී පැතලි පණුවන්  සහ වට පණුවන් යනාදිය මෙමගින් විස්තර කෙරේ.   කෙසේ වුවත් විලෝපියන් හෝ රෝග යනාදිය වැඩිහිටි මරණ වල සැලකිය යුතු සාධක වේ.

මනුෂ්‍යයාට ඇති නෑකම
මී මැස්සන් අල්ලා කෑමේ පුරුද්ද නිසා  මී මැසි පාලකයන් ට මොවුන් හිරිහැරයක් වී ඇත. නමුත් ගොවියන් විසින් පක්ෂීන් ලගින තැන් සකස් කරමින් කෘමි වසංගතය ආහාරයට ගැනීමට ඔවුන්ගේ කුඹුරු වෙත උන්ව ආකර්ශනය කර ගැනීමට දිරිමත් කරයි.

සංස්කෘතිය
පොදුවේ ගත් කල මෙම කුරුල්ලා ඉතා විශාල නම් ගණනාවකින් ලොව තුල හඳුන්වනු ලබයි. මේ අතරින් පරණ නම වන බුචන්ගා(Buchanga) යන නම හින්දි නම වන භුජන්ගා (Bhujanga) නමින් ලබා ගනී. අනෙකුත් ආවේණික නම් ලෙස පකිස්ථානයේ තම්පල් (Thampal), බුලුචිස්තාන්හි ගොහලො\කොලහො (Gohalo/Kolaho), සින්දි වලින් කල්කලචි (Kalkalachi), හින්දි වලින් කොට්වල් (Kotwal)(=පොලිස්භටයා), බෙන්ගාලි වලින් ෆින්ගා (Finga), අසමෙස් වලින් ෆින්ශු (Phenshu), මනිපුරි වලින් චෙයිරොයි (Cheiroi), ගුජරාටි වලින්  කොසිට/ කලො කොශි (Kosita/ Kalo koshi), මරාටි වලින් ගොසිආ (Ghosia), ඔරියා වලින් කජලපටි (Kajalapati), දෙමළෙන්  කරි කුරුවි (Kari kuruvi) (=අඟුරු කුරුල්ලා), එරෙට්ටයි වලන් (Erettai valan)(= වලිග දෙකක් ඇති), තෙලිගු වලින්  පස්සල පොලි ගඩු (Passala poli gadu), මලයාලම් වලින් කාක ටම්පුරට්ටි (Kaaka tampuratti) (=කපුටන්ගේ රැජින), කන්නඩ වලින් කරි භුජන්ගා (Kari bhujanga), සිංහලෙන් කවුඩා (Kauda) ලෙස ද හඳුන්වයි. අළුතෙන් පිහාටු සැදූනු කුරුල්ලකු, ගවයාගේ ඇඟ මත වැසු විට එම ගවයාට ජිවීතය අහිමි වන බවට මධ්‍යම ඉන්දියානුවන්ගේ මිත්‍යා විශ්වාසයක් පවතී.    පුජීත ශිආ මුස්ලිම්වරුන් (Shī'a Muslims) බාර වු හුසයින් ඉබ්න් අලි ට වතුර ගෙනා යුතු බව පන්ජාබ්භි සමහර ප්‍රදේශ වල විශ්වාස කර නමස්කාර කරනවා.

නිදේශ

වෙනත් ප්‍රභව

Bhujle,BV; Nadkarni,VB (1980) Histological and histochemical observations on the adrenal gland of four species of birds, Dicrurus macrocercus (Viellot), Centropus sinensis (Stephens), Sturnus pagodarum (Gmelin) and Columba livia (Gmelin). Zool. Beitrage 26(2):287–295.
Lamba,BS (1963) The nidification of some common Indian birds. 3. The Black Drongo (Dicrurus macrocercus Viellot). Res. Bull. Panjab Univ. 14(1–2):1–9.
Shukkur,EAA; Joseph,KJ (1980) Annual rhythm in the Black Drongo Dicrurus adsimilis (family Dicruridae, Passeriformes, Aves). Comparative Physiol. Ecol. 5(2):76–77.
Shukkur, EAA (1978) Biology, Ecology and Behaviour of the Black Drongo (Dicrurus adsimilis). Thesis, University of Calicut.

බාහිර සබැඳුම්

 Black Drongo videos, photos & sounds on the Internet Bird Collection

Drongos

Birds of Asia
Drongo, Black
Birds of Taiwan

කළු කවුඩා


Norðurkórónan er lítið stjörnumerki á norðurhimni. Hún er eitt af 48 stjörnumerkjum fornaldar sem Kládíos Ptólemajos lýsti á 2. öld. Björtustu stjörnurnar í stjörnumerkinu mynda hálfhring. Hún er sögð vera kórónan sem guðinn Díonýsos gaf krítversku prinsessunni Aríadne.

Tenglar
 Norðurkórónan á Stjörnufræðivefnum

Stjörnumerki

Norðurkórónan


Kurinskaya  es una stanitsa del raión de Apsheronsk del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situada en las vertientes septentrionales del Cáucaso Occidental, a orillas del río Pshish (a la altura de la desembocadura del Mirnushka), 25 km al oeste de Apsheronsk y 78 km al sureste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 1 903 habitantes en 2010.

Es cabeza del municipio Kurinskoye, al que pertenecen asimismo Gorodok, Stantsionni y Stari Kurinski.

Historia

La localidad fue fundada en 1864. Recibió la inmigración de griegos pónticos que emigraron por las persecuciones en el Imperio otomano a finales del  y principios del XX. Hasta 1920 pertenecía al otdel de Maikop del óblast de Kubán.

Transporte

Cuenta con una estación (Kurinski) en el ferrocarril Armavir-Tuapsé.

Personalidades

 Vitali Mutkó (*1958), político ruso.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Куринская (Апшеронский район Краснодарского края).
  en Panoramio
 Edificio en Kurinskaya en Panoramio
  en Panoramio
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net .

Localidades del raión de Apsheronsk del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1864

Kurinskaya


Andrew Robert George Robathan, Baron Robathan,  (born 17 July 1951) is a British Conservative politician, who served as Member of Parliament (MP) for South Leicestershire (previously Blaby) in Leicestershire as well as a government minister.

In September 2014 Robathan announced he would stand down at the 2015 general election, and was nominated for a life peerage in 2015 Dissolution Honours, being created Baron Robathan, of Poultney in the County of Leicestershire, on 13 October 2015.

Early life
Robathan was born on 17 July 1951. He was educated at Merchant Taylors' School, an all-boys public school in Northwood, London. He went up to read Modern History at Oriel College, University of Oxford, where he graduated with a Bachelor of Arts (BA) in 1973, later proceeding Master of Arts.

Military career
Robathan was commissioned into the Coldstream Guards as a Second Lieutenant (on probation) (University Candidate) on 6 October 1974. He was given the service number 498738. His commission was confirmed and he was given seniority as a Second Lieutenant from 6 April 1971. He was promoted to lieutenant, back dated to 6 October 1974, with seniority from 6 April 1973. Having attended the Staff College, Camberley, he was promoted to major on 30 September 1984. He served for a period of time with the Special Air Service (SAS), and retired on 27 August 1989 being appointed to the Reserve of Officers.

He worked for BP from 1991 to 1992, but volunteered to return to the Army between January and April 1991 during the First Gulf War, serving as Chief of Staff of the Prisoner of War Guard Force in Saudi Arabia, Iraq and Kuwait.

Parliamentary career
Robathan was elected to Hammersmith and Fulham Council in May 1990, defeating the then-Labour Mayor in the Eel Brook Ward.

He resigned as a Councillor in late 1991 to fight the 1992 general election, elected as MP for Blaby in 1992 succeeding Nigel Lawson, the former Chancellor of the Exchequer. Blaby had a 37% Conservative majority in 1992, but it was considerably reduced by the national swing against the Conservatives and major boundary changes in 1997, creating a rise in Labour support within the constituency. Following a public enquiry by the Electoral Commission and submissions from the public including Robathan, the Blaby constituency was reconfigured as South Leicestershire.

Robathan served four years on the Defence Select Committee between 1997 and 2001; he was also Chairman of the All-Party Cycling Group, and Vice-Chairman of the All-Party Renewable and Sustainable Energy Group, whilst an MP.

Robathan was John Redwood's Parliamentary Private Secretary to Iain Sproat, Minister for Sport, in the Major administration before returning to the backbenches when the Conservatives lost the 1997 general election. He returned to the front-bench as Trade and Industry Spokesman in 2002.

In the 2001 Conservative Party leadership election, Robathan was a notable supporter of Michael Portillo. After six months on the backbenches, Robathan was appointed Commons Liaison to the Lords and then a Defence Spokesman in which capacity he fought the 2005 general election.

In the 2005 Conservative leadership election, Robathan was one of the first MPs to declare his support for David Cameron being rewarded with one of only five paid posts as Opposition Deputy Chief Whip.

In May 2010, he was appointed Parliamentary Under Secretary of State at the Ministry of Defence with responsibility for Welfare and Veterans.

In 2011, he was a member of the Special Select Committee set up to scrutinise the Bill that became the Armed Forces Act 2011.

In December 2011, campaigners called for him to be sacked after he compared the medal claims of 66,500 veterans of the Arctic convoys of World War II to the proliferation of honours made by "authoritarian regimes" and "dictators":
 "One can look, for instance, at North Korean generals who are covered in medals or Gaddafi or Saddam Hussein... We have taken the view in this country, traditionally, that medals will only be awarded for campaigns that show risk and rigour."
Some 3000 sailors died on the convoys - which Winston Churchill described as the "worst journey in the world". Portsmouth MPs described his behaviour as "shameful" and "sickening".

In October 2012 Robathan was told to calm down by Lindsay Hoyle, the Deputy Speaker, after complaining about noise levels from the public gallery. Soldiers from the "historic" 2nd Battalion Royal Regiment of Fusiliers who face being disbanded were "politely applauding MPs who spoke up on their behalf". A former captain contrasted MoD advice that they went to Afghanistan and Iraq to help democracy with the reality of their own threatened ejection from Parliament.

Expenses
Robathan claimed the maximum second home entitlement of £24,006 in the period 2008–09 though he was not one of the 343 MPs required to repay money by the Legg Report.
He was one of 177 MPs listed by The Daily Telegraph who employed family members.  The Independent Parliamentary Standards Authority report published two years later,  whilst tightening the rules, confirmed that a member may employ one relative subject to general conditions relating to expenses. Robathan's expenses were generally in the bottom half of all MPs.

On 24 August 2009, he was quoted in The Times newspaper suggesting that MP's salaries be increased to £110,000. These comments were heavily frowned upon by his colleagues in Parliament and the media.

On 4 November 2013, it was reported in The Leicester Mercury newspaper and on BBC Radio Leicester that Robathan had claimed £4,587 expenses to pay for energy bills for his second home.

Personal life
Robathan married Rachael Maunder in December 1991 in Westminster. They have a son (born December 1996), and daughter (born July 1999). Rachael has been a Conservative councillor on Westminster City Council since 2010, representing Knightsbridge and Belgravia ward. In 2020, she became Leader of the Council.

Robathan speaks French and German, and has been admitted as a Freeman of the City of London.

References

External links
 Guardian Unlimited Politics - Ask Aristotle: Andrew Robathan MP
 TheyWorkForYou.com - Andrew Robathan MP
 Biography
 South Leicestershire Conservative Association
 BBC Politics page

News items
 Leicestershire education in March 2003

1951 births
Living people
People educated at Merchant Taylors' School, Northwood
Alumni of Oriel College, Oxford
Coldstream Guards officers
Special Air Service officers
British Army personnel of the Gulf War
Conservative Party (UK) MPs for English constituencies
UK MPs 1992–1997
UK MPs 1997–2001
UK MPs 2001–2005
UK MPs 2005–2010
UK MPs 2010–2015
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Conservative Party (UK) life peers
Life peers created by Elizabeth II
Northern Ireland Office junior ministers

Andrew Robathan


Cupar dans le Fife était un burgh royal qui a envoyé un Commissaire au Parlement d'Écosse et à la Convention des États.

Après les Actes d'Union de 1707, Cupar, Dundee, Forfar, Perth et St Andrews ont formé le district de Perth, envoyant un membre à la Chambre des communes de Grande-Bretagne.

Liste des commissaires de burgh

 1661: George Turnbull, baili (mort 1662)
 1662–63: Andrew Paterson
 1665 convention, 1667 convention: Andrew Paterson de Kilmeny
 1669–72: John Barclay, dean of guild
 1678 convention: George Manson, baili
 1681–82: Patrick Mortimer, baili
 1685–86: Andre Glasford, baili
 1689 convention, 1689–90: Robert Melville de Carskeirdoe (mort c. 1690)
 1693–1702: Sir Archibald Muir de Thorntown
 1702–07: Patrick Bruce de Banzion

Références

Article connexe
 Liste des circonscriptions au Parlement d'Écosse au moment de l'Union

Circonscription du Parlement d'Écosse (jusqu'en 1707)
Politique dans le Fife

Cupar (circonscription du Parlement d'Écosse)


Stjepan Pethő (1602.  1640.), hrvatski profesor. Nepravedno nije poznat široj javnosti, jer je među prvim hrvatskim profesorima na inozemnim sveučilištima. Rodom je iz okolice Varaždina. Predavao je filozofiju na učilištu u Beču.

Izvori

Hrvatski filozofi
Hrvati u Austriji
Životopisi, Varaždin

Stjepan Pethő


حسن عويتي ممثل فلسطيني سوري، ولد في عكا في فلسطين عام 1942. تخرج بدبلوم في الإخراج المسرحي من المعهد العالي للفنون المسرحية بلغاريا وانضم إلى نقابة الفنانين في دمشق عام 1971، ويقيم في دمشق.

المسـرح
 ازبطوا الساعات
 أمواج الأعماق
 ليلة القتل
 في انتظار اليسار
 الزيارة
 العميان
 شجرة ليرا

السـينما
 المتبقي
العشاق

التلفزيون
 وراء الأفق
 هومي هون
 العاشق
 أوراق الخريف
 الخلود
 أنا وأبنائي
 الستائر
 عز الدين القسام
 اختفاء رجل
 جريمة في الذاكرة
 يوميات مدير عام
 هوى بحري
 سفر
 دنيا
 حكايا المرايا
 ليل المسافرين
 ملوك الطوائف
 بطل من هذا الزمان
 التغريبة الفلسطينية
 أنشودة المطر
 ربيع قرطبة
 قاع المدينة
 صلاح الدين الأيوبي
 صقر قريش
 على طول الأيام
 صراع على الرمال
 أحلام كبيرة
 النصابون
 أهل الراية
 رسائل الحب والحرب
 وراء الشمس
 أسعد الوراق (2010)
 بقعة ضوء 1
 بقعة ضوء 2
 بقعة ضوء 3
 إنت عمري
 مشاريع صغيرة
 عندما تشيخ الذئاب
 زوج الست
 على حافة الهاوية
 بستان الشرق
 عرسان آخر زمن

روابط خارجية

 حسن عويتي على موقع السينما كوم

مراجع

أشخاص من عكا
ممثلون وممثلات فلسطينيون

حسن عويتي


بن بشير قرية صغيرة بوسط البلاد التونسية تتبع إداريا ولاية سيدي بوزيد وتقع على الطريق الوطنية 3 على بعد 57 كلم من مدينة قفصة.

انظر أيضًا
ولاية سيدي بوزيد

قرى ولاية سيدي بوزيد

بن بشير


Calvià, Batı Akdeniz'de, İspanya'nın doğu sahiline yakın, İspanya'nın özerk bölgesi olan Balear Takımadaları'na ait bir belediye. Mayorka Adası'nda olup nüfusu; 40,979'dur. (2002)

Dış bağlantılar

 Calvià fotoğrafları

Calvià


Kom (Iran), grad
 Kom (rijeka), rijeka u Iranu
 Komska pokrajina (perz. Ostān-e Kom)
 Komski okrug
 kom (vinarstvo), komina, drop, trop
 kom (vremenski prilog)
 Kom (Velebit), vrh na Velebitu (1003 m)
 Kom (Vrh na Korčuli), vrh na Korčuli (508 m)
 Kom (tvrđava), tvrđava u Crnoj Gori, 7 km SZ od Risana
  - kraći oblik od kome, komu, kojem i kojemu

Kom


Kathleen Marie Hobbs (nascida em 28 de dezembro de 1969) é uma política e assistente social americana, atual governadora do Arizona desde 2 de janeiro de 2023, foi secretária de Estado do Arizona de 7 de janeiro de 2019 até 2 de janeiro de 2023. Membro do Partido Democrata, foi senadora estadual do Arizona representando o 24º distrito de 2013 a 2019 e deputada estadual do Arizona representando o 15º distrito de 2011 a 2013.

Ela venceu a eleição para governador do Arizona em 2022, derrotando a republicana Kari Lake. Ela foi projetada para ser a vencedora da eleição pela Associated Press em 14 de novembro de 2022. Hobbs está prestes a se tornar a 5ª mulher governadora do Arizona, com o Arizona estabelecendo um recorde para o maior número de governadoras na história americana.

Legislatura estadual
Hobbs foi eleita para a Câmara dos Representantes do Arizona em 2010 e creditou seu interesse pela política à organização Emerge Arizona. Hobbs foi inspirada a concorrer ao cargo pelas pessoas que ela ajudou como assistente social, acreditando que elas não estavam sendo ouvidas pelo governo. Ela defende o fim da violência doméstica.

Eleição para governador de 2022
Em outubro de 2020, Hobbs anunciou que seria uma candidata democrata a governadora nas eleições para governador do Arizona em 2022. O governador em exercício, Doug Ducey, tem um mandato limitado. Ela derrotou Marco A. Lopez Jr. nas eleições primárias para se tornar a candidata democrata. Hobbs pulou o debate primário com Lopez e decidiu não debater a candidata republicana para governador, Kari Lake, para não dar a Lake uma plataforma para espalhar o negacionismo eleitoral. Ela foi projetada para ter vencido a eleição, derrotando Kari Lake.

Governadores do Arizona
Democratas do Arizona
Nascidos em 1969

Katie Hobbs


Irene Papas (în ; ) a fost o actriță greacă și cântăreață ocazională, care a jucat în peste șaptezeci de filme într-o carieră ce s-a întins pe o perioadă mai lungă de cincizeci de ani.

Familie
Papas s-a născut sub numele de Irini Lelekou (Ειρήνη Λελέκου) în satul Chiliomodi din apropiere de orașul Corint, provincia Corintia, Grecia. Mama ei era profesoară, iar tatăl ei preda dramaturgia clasică. A făcut parte din consiliul de administrație al Fundației Anna-Marie.

Carieră
Papas și-a început cariera de actriță în Grecia (a fost descoperită de regizorul Elia Kazan), dobândind acolo o celebritate pe scară largă, înainte de a juca în filme celebre pe plan internațional precum Tunurile din Navarone (1961) și Zorba Grecul (1964) și în filme aclamate de critici precum Z (1969). A fost o figură de frunte a ecranizărilor cinematografice ale tragediilor antice, deoarece a portretizat-o pe Elena în Troienele (1969), jucând alături de Katharine Hepburn, pe Clitemnestra în Iphigenia (1977), precum și personajele titulare din Antigona (1961) și Electra (1962). A interpretat rolul Penelopei în miniserialul Odiseea din 1968 regizat de Franco Rossi. A apărut, de asemenea, în rolul Catherinei de Aragon în filmul Anne of the Thousand Days – Ana celor omie de zile (1969), alături de Richard Burton și Geneviève Bujold.

În 1976, a jucat în filmul Mohammad, Messenger of God (cunoscut, de asemenea, sub numele de The Message) despre originea Islamului și mesajul profetului Mahomed. Una dintre ultimele ei apariții în film a fost în Mandolina căpitanului Corelli.

În 1978, Papas a colaborat cu compozitorul Vangelis la realizarea albumului Odes ce conținea opt cântece populare grecești interpretate mixt vocal, respectiv în format electronic. Cei doi au colaborat din nou în 1986 la albumul Rapsodies, ce conținea șapte imnuri liturgice bizantine redate în format mixt vocal-electronic.

În 1982, a apărut în filmul Lion of the Desert, împreună cu Anthony Quinn, Oliver Reed, Rod Steiger și John Gielgud.

Activitate politică
Papas a fost membră a Partidului Comunist din Grecia (KKE), dar și o prietenă apropiat a fostului prim-ministru Andreas Papandreou și a celei de-a treia și ultima lui soție Dimitra Liani. Atunci când Liani a fost atacată de către mass-media greacă pentru pretinsa influență asupra soțului ei bolnav în timpul ultimului mandat de premier al lui Papandreou (1993-1996), Papas a susținut-o public.

Viață personală

În 1947, Papas s-a căsătorit cu regizorul de film Alkis Papas, de care a divorțat în 1951.

În 1954, l-a cunoscut pe actorul american Marlon Brando, cu care a avut o lungă relație, care a fost ținută secretă, în acei ani. Cincizeci de ani mai târziu, după moartea lui Brando, actrița și-a adus aminte cu drag de relația lor,

A doua ei căsătorie a fost cu producătorul de film José Kohn în 1957; acea căsătorie a fost ulterior anulată. Papas a fost mătușa regizorului de film Manousos Manousakis și a actorului Aias Manthopoulos.

În 2003, a făcut parte din consiliul de administrație al Fundației Anna-Marie, un fond care a oferit asistență oamenilor din zonele rurale ale Greciei.

În 2013, Papas a început să sufere de boala Alzheimer, petrecându-și ultimii ani în Chiliomodi.

Actrița și cântăreața a decedat la 14 septembrie 2022, la vârsta de 93.

Filmografie

 1951 Dead City
 1953 Torna!
 1953 The Man from Cairo
 1953 Infidelele (Le infedeli), Mario Monicelli, Steno
 1954 Teodora (Teodora, imperatrice di Bisanzio), Riccardo Freda
 1954 Attila
 1956 Legea preriei (Tribute to a Bad Man), regia Robert Wise
 1958 Climax! (TV)
 1959 Bouboulina
 1961 Tunurile din Navarone (The Guns of Navarone), regia J. Lee Thompson
 1961 Antigone
 1962 Electra, regia Michael Cacoyannis
 1964 The Moon-Spinners
 1964 Zorba Grecul (Alexis Zorbas), regia Michael Cacoyannis
 1966 Ierburi amare (Zeugin aus der Hölle), regia Zika Mitrović
 1966 Roger la Honte
 1967 Fiecăruia ce i se cuvine (A ciascuno il suo), regia Elio Petri
 1967 The Desperate Ones
 1968 Odiseea (L'Odissea, TV miniseries)
 1968 The Brotherhood
 1968
 1969 Z, regia Costa-Gavras
 1969 A Dream of Kings
 1969 Anna celor o mie de zile (Anne of the Thousand Days), regia Charles Jarrott
 1971 Oasis of Fear
 1971 The Trojan Women
 1971 Roma Bene
 1972 1931: Once Upon a Time in New York
 1972 Don't Torture a Duckling
 1973
 1973 Sutjeska, regia Stipe Delić
 1974 I'll Take Her Like a Father
 1974 Moses the Lawgiver (TV miniserie)
 1977 Mesagerul lui Allah (Mohammad, Messenger of God), regia Moustapha Akkad
 1977 Nuntă însângerată (Noces de sang), regia Souheil Ben-Barka
 1977 Iphigenia
 1979 Eboli, regia Francesco Rosi
 1979 Bloodline
 1979
 1981 Lion of the Desert
 1981 L'assistente sociale tutto pepe
 1983 Eréndira
 1983
 1984 Melvin, Son of Alvin
 1985 Into the Night
 1985 The Assisi Underground
 1987 Sweet Country
 1987 Chronicle of a Death Foretold
 1987 High Season
 1987 A Child Called Jesus (film TV)
 1989 Island
 1990 Nirvana Street Murder
 1994 Jacob (film TV)
 1996 Party
 1997 The Odyssey (TV miniseries)
 1998 Anxiety
 1998 Yerma, regia Pilar Távora
 2001 Captain Corelli's Mandolin
 2003 A Talking Picture

 Premii și onoruri internaționale
 1961: Antigone (film)
 1962: Festivalul Internațional de Film de la Salonic (premiul pentru cea mai bună actriță, pentru filmul Elektra)
 1962: Uniunea Criticilor de Film Greci (premiul pentru cea mai bună actriță, pentru filmul Elektra)
 1969: New York Film Critics Circle (nominalizată la premiul pentru  cea mai bună actriță în rol secundar, pentru filmul Z)
 1971: National Board of Review (premiul pentru cea mai bună actriță, pentru filmul The Trojan Women)
 1985: Premiul Fennecus (nominalizată la premiul pentru cea mai bună actriță într-un rol secundar, pentru filmul Into the Night)
 1989: Australian Film Institute (nominalizată la premiul pentru cea mai bună actriță, pentru filmul Island'')
 1993: Festivalul Internațional de Film Hamptons  (premiul pentru o contribuție deosebită)
 1993: Premiul Flaiano pentru Teatru (premiul pentru întreaga carieră)
 2000: Institutul Național de Arte din Madrid (premiul pentru întreaga carieră)
 2000: Festivalul Internațional al Filmului Feminin (premiul pentru întreaga carieră)
 2001: Universitatea din Roma (doctorat onorific în arte și litere)
 2002: Premiul Woman of Europe (premiul pentru întreaga carieră)

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1926
Nașteri pe 3 septembrie
Decese în 2022
Decese pe 14 septembrie
Actrițe grecoaice
Cântărețe grecoaice
Comandori ai Ordinului Artelor și Literelor
Comuniști greci
Greci expatriați în Italia
Oameni din Corintia

Irene Papas


Die österreichische Hockeynationalmannschaft der Herren, genannt Red Capricorns, repräsentiert Österreich bei internationalen Hockeyturnieren wie Hockey-Weltmeisterschaften und -Europameisterschaften.

Das Hockey-Team nahm bisher dreimal an Olympischen Spielen (1928, 1948, 1952) und viermal an Feldhockey-Europameisterschaften (1970, 1974, 1983, 2009) teil. Für die Champions Trophy und für Feldhockey-Weltmeisterschaften konnte sich die Mannschaft bisher noch nicht qualifizieren.

Die Hallenhockey-Europameisterschaft gewann das Team 2010 und 2018, die Hallenweltmeisterschaft erstmals am 11. Februar 2018, woraufhin das Team auch zum ersten Mal Platz Eins in der FIH-Weltrangliste indoor übernahm.

Erfolge

Olympische Spiele

 1928: 5. Platz
 1948: 5. Platz
 1952: 7. Platz

Feldhockey-Weltmeisterschaften

bisher keine Teilnahme

Feldhockey-Europameisterschaften

 1970: 11. Platz
 1974. 15. Platz
 1983: 11. Platz
 2009: 7. Platz
 2023: 7. Platz

Champions Trophy

bisher keine Teilnahme

Champions Challenge

bisher keine Teilnahme

Hallenhockey-Weltmeisterschaften

 2007 – 6. Platz
 2011 – Bronze
 2015 – Silber
 2018 – Gold
 2023 – Gold

Hallenhockey-Europameisterschaften
 1974 – 6. Platz
 1976 – 5. Platz
 1980 – 6. Platz
 1988 – Bronze
 1991 – 5. Platz
 1994 – 4. Platz
 1997 – 5. Platz
 1999 – 7. Platz
 2006 – 5. Platz
 2008 – Bronze
 2010 – Gold
 2012 – Bronze
 2014 – Silber
 2016 – Silber
 2018 – Gold
 2020 – Silber
 2022 – Gold

Auszeichnungen
 2018: Goldener Rathausmann der Stadt Wien

Weblinks und Quellen
 Offizielle Seite des österreichischen Hockey-Verbandes

Hockeynationalmannschaft (Herren)
Hockey Herren
Nationalmannschaft der Herren

Österreichische Hockeynationalmannschaft der Herren


Micuța carte a junglei este un serial american de animație produs de Disney pentru postul de televiziune  ABC în anul 1996, bazat pe cunoscutul film de adaptare a cărții scrise de Rudyard Kipling, Cartea Junglei, dar proiectat în adolescența animalelor pădurii.

Legături externe
 Jungle Cubs Official Website

Jungle Cubs at Don Markstein's Toonopedia. Archived from the original on 22 octombrie 2016.

Seriale de animație
Disney Channel
Seriale de televiziune din 1996

Micuța carte a junglei


Onthophagus royi é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Biswas & Chatterjee em 1985.

Referências

Ligações externas

royi
Coleópteros descritos em 1985

Onthophagus royi


Nicolás David Gómez Jaramillo (né le  à El Carmen de Viboral) est un coureur cycliste colombien.

Biographie

Palmarès
 2018
  Champion de Colombie sur route juniors
 2019
 Circuit de Cesa
  du Circuito del Porto-Trofeo Arvedi
  du Trophée Giacomo Larghi
  du Mémorial Gianni Biz
 2021
  du Circuito del Porto-Trofeo Arvedi
  de la Medaglia d'Oro Fiera di Sommacampagna
 2022
  Champion panaméricain sur route espoirs
 Mémorial Polese
 Grand Prix De Nardi
 La Popolarissima
  de Milan-Busseto
 2023
 Criterium Montelupo Fiorentino
 Gran Premio San Bernardino
 Trofeo Città di Loreto
 Coppa d'Inverno
  du Gran Premio Città di Nonantola
  de La Bolghera
  du Gran Premio Sportivi Poggio alla Cavalla

Classements mondiaux

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste colombien
Naissance en mai 2000
Naissance dans le département d'Antioquia

Nicolás Gómez


An Dimeria dipteros in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Raymond Reeder. An Dimeria dipteros in nahilalakip ha genus nga Dimeria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dimeria

Dimeria dipteros


Shelley Catherine Hennig (Destrehan, Luisiana; 2 de enero de 1987) es una actriz y modelo estadouniense. Fue una de las ganadoras del concurso de belleza de Destrehan en Louisiana como Miss Teen USA en 2004. Es conocida por haber interpretado a Stephanie Johnson en la teleserie Days of Our Lives y a Diana Meade en The Secret Circle, así como por interpretar a Malia Tate en Teen Wolf.

Biografía

Primeros años
Hennig nació en Destrehan, Louisiana. Asistió a la Destrehan High School donde recibió el premio a la Excelencia Académica Estudiantil. Es una consumada bailarina, después de haber ganado muchos premios en competiciones de baile. También disfruta de la escritura y dos de sus poemas han sido publicados en el Libro de Jóvenes autores de poesía.

Hennig se ha convertido en una defensora contra el consumo de alcohol en menores a causa de la muerte de uno de sus hermanos. Ha trabajado con una organización local de Luisiana sin fines de lucro llamada "CADA" (Consejo sobre el Alcohol y Abuso de Drogas), enseñando a compañeros y otros jóvenes acerca del impacto y las consecuencias del abuso de drogas y alcohol.

Ganó el Miss Teen Luisiana 2004, un concurso de belleza celebrado en Lafayette, Luisiana en noviembre de 2003. En agosto de 2004, Hennig representó a su estado natal en el Miss Teen USA, coronándose como ganadora. El premio incluía un contrato de modelaje por un año con Trump Modeling Management y una beca para el Conservatorio de Nueva York para las Artes dramáticas.

Carrera
El 20 de abril de 2007, Hennig se unió al elenco de Days of Our Lives como Stephanie Johnson, papel interpretado anteriormente por Shayna Rose. En 2010 recibió una nominación a los Premios Daytime Emmy como mejor actriz joven en una serie dramática. El 18 de enero de 2011 Hennig anunció que dejaría Days of Our Lives.

Entre 2011 y 2012, interpretó a Diana Meade en la serie de televisión The Secret Circle, basada en la serie de libros escrita por L. J. Smith. También apareció en la serie de MTV Zach Stone Is Gonna Be Famous como Christy.

Apareció como invitada en la tercera temporada de Teen Wolf, interpretando a Malia Tate. Fue ascendida al elenco principal de la serie a partir de la cuarta temporada.

Filmografía

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

  Shelley Hennig profile on MTV
 Official site Miss Teen USA

Actrices de cine de Estados Unidos
Actrices de Luisiana
Actrices de televisión de Estados Unidos
Ganadoras de Miss USA
Reparto de Teen Wolf
Nacidos en Nueva Orleans
Ganadoras de Miss Teen USA

Shelley Hennig


În comunitățile online ale unor proiecte precum Wikipedia, OpenStreetMap, și LocalWiki un edit-a-thon (scris uneori editathon) este un eveniment organizat, la care editorii creează conținut sau îmbunătățesc materialul existent pe o temă specifică; de obicei se oferă și instruirea de bază pentru editorii incepători. Aceste evenimente se desfășoară de obicei față în față dar întâlnirile pot fi și virtuale. Cuvântul este compus din alăturarea cuvintelor "editare" și "marathon".

Evenimente de tip Edit-a-thon Wikipedia au avut loc la sediul  Wikimedia chapter headquarters, instituții educaționale acreditate precum Sonoma State University, Arizona State University, The University of Victoria din Canada; dar și instituții culturale precum muzee sau arhive.

Comunitatea OpenStreetMap a organizat de asemenea un număr de astfel de evenimente

Vezi și
 Hackathon

Referințe

Legături externe

 OpenStreetMap 'Mapathons'

Wikipedia
OpenStreetMap

Edit-a-thon


Jim the Penman may refer to:

 Emanuel Ninger (1846/1847–1924), American counterfeiter  nicknamed "Jim the Penman"
 James Townshend Saward (1798–c. 1875), English barrister and forger nicknamed "Jim the Penman"
 Jim the Penman, a play by Charles Lawrence Young (1839–1887) featuring a fictional version of Saward
 Jim the Penman (1915 film), an American silent film adaptation of the play, starring John B. Mason
 Jim the Penman (1921 film), an American silent film adaptation of the play, starring Lionel Barrymore

See also
 Jim Penman, Australian businessman and biohistorian
 James Penman, Scottish footballer

Nicknames

Jim the Penman


Laboe Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Plön iline bağlı belediye. 5,23 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2015 itibarıyla yaklaşık 4.922 olarak tespit edilmiştir. Kilometrekare başına yaklaşık 941 kişilik bir nüfus yoğunluğuna sahiptir. Belediye Başkanlığı Ulrike Mordhorst tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 http://www.laboe.de

Kaynakça

Plön iline bağlı yerleşim birimleri

Laboe


An Symplocarpus renifolius in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott ngan Nikolai Nikolaievich Tzvelev. An Symplocarpus renifolius in nahilalakip ha genus nga Symplocarpus, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Symplocarpus

Symplocarpus renifolius


Forbo Siegling ist ein international tätiger Hersteller von Transportbändern und Flachriemen aus Kunststoffen mit Sitz in Hannover. Das Unternehmen gehört zum Geschäftsbereich Forbo Movement Systems der Schweizer Forbo Holding und verfügt über acht Produktionsstätten in Europa, Asien und Amerika. In über 50 Ländern bestehen Materiallager und Werkstätten. Forbo Siegling Servicestationen gibt es in etwa 300 Orten weltweit.

Geschichte
1919 gründete Ernst Siegling unter seinem Namen eine Treibriemenfabrik in Hannover. Kurz darauf begann er mit der Produktion von Flachriemen aus Leder. Anfang der 1920er Jahre wurden Chromleder-Hochkantriemen, die aus hochkant gestellten und vernieteten Lederriemen bestanden, hergestellt. Anfang der 1940er Jahre wurde unter der Marke Extremultus ein Mehrschicht-Flachriemen aus Nylon und Chromleder zum Patent angemeldet. Mit einem Wirkungsgrad von 98 % und mehr konnte damit die Energieeffizienz gegenüber herkömmlichen Riemen- und Kettenantrieben deutlich gesteigert werden.

In den Jahren des deutschen Wirtschaftswunders nach dem Zweiten Weltkrieg wurden Automatisierung und Rationalisierung Schlüsselthemen. In dieser Zeit entwickelte Hellmut Siegling, der Sohn des Firmengründers, auf Anregung des Keksherstellers Bahlsen ein leichtes Förderband für den innerbetrieblichen Materialfluss. Dieses neue Band, seither unter dem Markennamen Transilon vermarktet, war vergleichsweise dünn und leicht – dabei aber dehnungsarm, maßstabil, sehr leise im Lauf und obendrein robust und langlebig. Das Leichtförderband benötigte eine viel kleinere Anlagentechnik und damit nur einen Bruchteil an Platz. Die Automatisierung in Bereichen wie beispielsweise Paketverteilzentren oder Großbäckereien wurde damit möglich.

1956 begann das Unternehmen, Tochter- und Beteiligungsgesellschaften im Ausland zu gründen. Frühe Gründungen erfolgten in den USA, der Schweiz, Mexico, Japan, Italien, Frankreich, Schweden, den Niederlanden, Dänemark, Australien, Österreich und Spanien. Später kamen Kanada, China, Malaysia, Neuseeland, Indien, Korea, Belgien, U.K., Slowakei, Slowenien, Tschechien, Rumänien, Ungarn, Irland, Russland, Türkei, Singapur, Indonesien, Brasilien und Chile dazu.

1971 wurde die weltweit erste Produktionsanlage für drei Meter breites Transportbandmaterial angeschafft. Seit 1999 können Transport- und Prozessbänder bis zu einer Breite von 4,5 Metern im Kalanderverfahren hergestellt werden.

Mehrere hundert unterschiedliche Bandtypen mit spezifischen Eigenschaften für unterschiedliche Branchen und Anwendungen wurden mit der Zeit entwickelt. Neue Produktgruppen wie Kunststoff-Modulbänder und Kunststoff-Zahnriemen machten das Unternehmen nach und nach zum Komplettanbieter im Bereich Riemen. 1994 wurden die Geschäftsanteile durch den Schweizer Konzern Forbo International SA übernommen. Seit 1. Januar 1994 ist die Forbo Siegling GmbH eine 100%ige Tochter der Forbo Beteiligungen GmbH in Lörrach.

2007 wurde aus dem Markennamen Siegling Belting der Markenname Forbo Movement Systems, die betreibende Firma heißt weiterhin Forbo Siegling GmbH.

Produkte
 Transportbänder: Siegling Transilon
 Flachriemen: Siegling Extremultus
 Kunststoff-Modulbänder: Siegling Prolink
 Hochleistungs-Zahnriemen: Siegling Proposition
 Geräte und Zubehör
 Ergänzungsprodukte

Branchen und Anwendungen
 Lebensmittelindustrie
 Logistik/Flughäfen
 Tabakindustrie
 Rohstoffe
 Textilindustrie
 Industrielle Produktion
 Papierindustrie/Briefverteilung
 Druckindustrie
 Sport und Freizeit

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Produzierendes Unternehmen (Hannover)
Vahrenheide

Forbo Siegling


DnaB helicase is an enzyme in bacteria which opens the replication fork during DNA replication. Although the mechanism by which DnaB both couples ATP hydrolysis to translocation along DNA and denatures the duplex is unknown, a change in the quaternary structure of the protein involving dimerisation of the N-terminal domain has been observed and may occur during the enzymatic cycle. Initially when DnaB binds to dnaA, it is associated with dnaC, a negative regulator. After DnaC dissociates, DnaB binds dnaG.

The N-terminal has a multi-helical structure that forms an orthogonal bundle. The C-terminal domain contains an ATP-binding site and is therefore probably the site of ATP hydrolysis.

In eukaryotes, helicase function is provided by the MCM (Minichromosome maintenance) complex.

The DnaB helicase is the product of the dnaB gene. The helicase enzyme that is produced is a hexamer in E. coli, as well as in many other bacteria.
The energy for DnaB activity is provided by NTP hydrolysis. Mechanical energy moves the DnaB into the replication fork, physically splitting it in half.

E. coli dnaB
In E. coli, dnaB is a hexameric protein of six 471-residue subunits, which form a ring-shaped structure with threefold symmetry. During DNA replication, the lagging strand of DNA binds in the central channel of dnaB, and the second DNA strand is excluded. The binding of dNTPs causes a conformational change which allows the dnaB to translocate along the DNA, thus mechanically forcing the separation of the DNA strands.

Mechanism of initiation of replication

At least 10 different enzymes or proteins participate in the initiation phase of replication. They open the DNA helix at the origin and establish a prepriming complex for subsequent reactions. The crucial component in the initiation process is the DnaA protein, a member of the AAA+ ATPase protein family (ATPases associated with diverse cellular activities). Many AAA+ ATPases, including DnaA, form oligomers and hydrolyze ATP relatively slowly. This ATP hydrolysis acts as a switch mediating interconversion of the protein between two states. In the case of DnaA, the ATP-bound form is active and the ADP-bound form is inactive.

Eight DnaA protein molecules, all in the ATP-bound state, assemble to form a helical complex encompassing the R and I sites in oriC. DnaA has a higher affinity for the R sites than I sites, and binds R sites equally well in its ATP or ADP-bound form. The I sites, which bind only the ATP-bound DnaA, allow discrimination between the active and inactive forms of DnaA. The tight right-handed wrapping of the DNA around this complex introduces an effective positive supercoil. The associated strain in the nearby DNA leads to denaturation in the A:T-rich 'DUE' (DNA Unwinding Element) region. The complex formed at the replication origin also includes several DNA-binding proteins- Hu, IHF and FIS that facilitate DNA bending.

The DnaC protein, another AAA+ ATPase, then loads the DnaB protein onto the separated DNA strands in the denatured region. A hexamer of DnaC, each subunit bound to ATP, forms a tight complex with the hexameric, ring-shaped DnaB helicase. This DnaC-DnaB interaction opens the DnaB ring, the process being aided by a further interaction between DnaB and DnaA. Two of the ring-shaped DnaB hexamers are loaded in the DUE, one onto each DNA strand. The ATP bound to DnaC is hydrolyzed, releasing the DnaC and leaving the DnaB bound to the DNA.

Loading of the DnaB helicase is the key step in replication initiation. As a replicative helicase, DnaB migrates along the single-stranded DNA in the 5'→3' direction, unwinding the DNA as it travels. The DnaB helicases loaded onto the two DNA strands thus travel in opposite directions, creating two potential replication forks. All other proteins at the replication fork are linked directly or indirectly to DnaB.

References

External links

Protein domains
DNA replication
EC 3.6.1

DnaB helicase


La cathédrale du Sacré-Cœur est un édifice religieux catholique de style romano-byzantin, sis à Lawrence Road, à Lahore au Pakistan. Construite au début du XXe siècle et consacrée en 1907, l'église est le siège de l'archidiocèse catholique de Lahore, au Panjab pakistanais, et principal lieu de culte catholique de la ville.

Historique
Depuis 1888 l'évangélisation de la région du Pendjab (alors sous domination britannique) est confiée aux capucins belges qui y envoient de nombreux missionnaires.  Le troisième évêque de Lahore, Godefroid Pelckmans OFM Cap. met en chantier la construction d'une cathédrale à Lahore, capitale historique du Pendjab, confiant à Édouard Dobbeleers, architecte anversois, le soin d'en dessiner les plans, avec le soutien de bienfaiteurs belges qui contribuent le matériau et, en particulier, une série de vitraux.  La construction de la cathédrale est achevée en 1907 et solennellement consacrée par son successeur Antoine Eestermans, le .

Tout en étant église paroissiale principale de Lahore la cathédrale est le siège du diocèse, puis depuis 1954, archidiocèse métropolitain de Lahore. Elle est l'institution catholique la plus importante de la ville.

À l'occasion du centenaire de la cathédrale les services postaux du Pakistan émirent un timbre commémoratif de 5 roupies (19 novembre 2007) avec comme illustration, en son centre, un des célèbres vitraux (rosace) de l'église. Le pape Benoit XVI envoya un message spécial à l'occasion de ce jubilé. De sa fondation à l'année 2011 plus de 20000 baptêmes et 5500 mariages y furent célébrés.

En 2008, un attentat-suicide contre un bâtiment officiel de la rue voisine (Temple Rd) occasionna des dégâts dans la cathédrale : une dizaine de vitraux furent endommagés. Ils furent restaurés en Belgique.

En 2015 la cathédrale fut placée sur la liste du 'Belgian Heritage abroad'.  Plus récemment elle fut ajoutée au ''patrimoine national du Pakistan' ce qui permit de recevoir des fonds du gouvernement provincial (Pendjab) pour des travaux de restauration et modernisation de l'infrastructure (2022).

Voir aussi

Article connexe
 Église catholique au Pakistan

Liens externes

Lahore
Lahore
Catholicisme au Pakistan
Lahore

Cathédrale du Sacré-Cœur de Lahore


Facundo, el tigre de los llanos es una película argentina del género histórico filmada en blanco y negro dirigida por Miguel P. Tato y Carlos Borcosque sobre guion de Carlos Borcosque, Antonio Pagés Larraya y Leopoldo Torre Nilsson que se estrenó el 3 de julio de 1952 y que tuvo como protagonistas a Francisco Martínez Allende, Zoe Ducós y Miguel Bebán.

Al comienzo la película fue dirigida por Miguel P. Tato con la supervisión de Torre Nilsson y más adelante, por problemas de filmación, fue Borcosque quien asumió la dirección. Es la primera (y única) película de Tato, un crítico de cine que usaba el seudónimo de Néstor y que más adelante ejercería como censor gubernamental. La música pertenece a Alberto Ginastera y la escenografía a Saulo Benavente.

En una entrevista realizada por Fernando Martín Peña, Máximo Berrondo, ayudante de dirección, narró que Tato participó sólo tres días en la filmación ya que, para desconcierto de los actores y del resto del equipo técnico, desconocía absolutamente todo acerca del oficio. Para subsanarlo habían llamado a Leopoldo Torre Nilsson como asistente, pero al parecer tampoco completó su tarea. Entonces fue convocado Carlos Borcosque que poco antes había dirigido Volver a la vida (1951) para San Migue, que se hizo cargo del resto del rodaje y está en los créditos como supervisor, en tanto Torre Nilsson figura en el rubro "Encuadre".

Sinopsis
La película contiene aspectos de la vida de Juan Facundo Quiroga, un caudillo que durante muchos años gobernó la provincia de La Rioja en Argentina y fue asesinado en 1835.

Reparto
 Francisco Martínez Allende
 Zoe Ducós
 Félix Rivero
 Miguel Bebán
 Jorge Molina Salas
 Pascual Nacarati
 Mario Cozza
 Hugo Mugica
 Cirilo Etulain
 Orestes Soriani

Orientación ideológica

Los gauchos de Quiroga son descriptos en el filme como antiporteños, antioligarcas y nacionalistas y así se hace decir a Facundo que "La plata de Famatina no es pa los ingleses ni pa los porteños, si Dios la ha puesto en La Rioja es pa los riojanos". Si bien esta orientación parece compatible con la del peronismo gobernante en ese momento, algunas partes del guion fueron objetadas por el secretario de prensa y difusión Raúl Apold, ya que el peronismo clásico no reivindicaba a los caudillos provinciales, como algunos pregonan, sino a Sarmiento, Mitre e incluso Roca, militares disciplinados estos últimos que contrastaban con la figura bárbara y fuertemente localista de Facundo.

Críticas
Raúl Manrupe y María Alejandra Portela opinaron que se trató de una película bien narrada. El crítico King escribió que en su crónica "Firmes valores en un film de carácter histórico (…) justo es reconocer que hay en el director capacidad para lograr un lugar de privilegio en nuestra pantalla".

Premio
La Academia de Artes y Ciencias Cinematográficas de la Argentina galardonó a Alberto Ginastera otorgándole el premio Cóndor Académico a la mejor partitura musical de 1952 por este filme.

Recuperación de la copia
La única copia de este filme que se ha conservado estaba en el Museo del Cine "Pablo Ducrós Hicken", en 16mm. A partir de esa copia se hizo un nuevo negativo de imagen y sonido por ampliación, y luego la copia nueva en 35mm.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

 Facundo, el tigre de los llanos en Cine Nacional

Películas en blanco y negro de Argentina

Facundo, el tigre de los llanos


Feron Hunt (Nova Orleães, 5 de julho de 1999) é um jogador norte-americano de basquete profissional que atualmente joga no New York Knicks da National Basketball Association (NBA) e no Westchester Knicks da G-League.

Ele jogou basquete universitário em SMU.

Carreira no ensino médio
Hunt mudou-se de Nova Orleães para o Texas em seu segundo ano do ensino médio. Ele jogou basquete na DeSoto High School em DeSoto, Texas e teve médias de 11,2 pontos e 7,1 rebotes em seu último ano. Hunt se comprometeu a jogar basquete universitário por TCU, mas desistiu após um mês. Mais tarde, ele se comprometeu com a SMU, escolhendo a equipe e rejeitando Arkansas e Texas A&M, entre outros.

Carreira universitária
Em 10 de março de 2019, Hunt registrou 17 pontos e 14 rebotes, o recorde de sua carreira, na vitória por 77-71 contra South Flórida. Como calouro, ele teve médias de 7,6 pontos e 6,4 rebotes.

Em 12 de fevereiro de 2020, ele teve 23 pontos e sete rebotes na vitória por 79-75 sobre UConn. Em seu segundo ano, Hunt teve médias de 11 pontos e 6,7 rebotes. Ele  se declarou para o draft da NBA de 2020 antes de se retirar e voltar para a universidade. Ele considerou ficar de fora de sua terceira temporada para se concentrar em questões de justiça social.

Em sua terceira temporada, Hunt teve médias de 11,1 pontos e 7,9 rebotes, sendo selecionado para a Terceira-Equipe da American Athletic Conference. Ele se declarou para o draft da NBA de 2021, optando por abrir mão de sua elegibilidade universitária restante.

Carreira profissional

Texas Legends (2021–2022)
Depois de não ter sido selecionado no draft da NBA de 2021, Hunt se juntou ao Dallas Mavericks para a Summer League. Em 21 de agosto de 2021, ele assinou um contrato com os Mavericks. No entanto, ele foi dispensado em 15 de outubro. Em 23 de outubro, ele assinou com o Texas Legends como jogador afiliado. Ele teve médias de 15,9 pontos, 4,6 rebotes, 1,8 assistências e 1,9 roubos de bola.

Em 28 de dezembro, Hunt assinou um contrato de 10 dias com o New Orleans Pelicans mas não jogou pela equipe. Em 7 de janeiro de 2022, Hunt foi readquirido pelo Texas Legends.

New York Knicks (2022–Presente)
Em 18 de março de 2022, Hunt assinou um contrato de mão dupla com o New York Knicks e o Westchester Knicks.

Estatísticas da carreira

NBA

Temporada regular

G-League

Universitário

Ligações externas

 Biografia de SMU

Basquetebolistas do New York Knicks
Basquetebolistas do Texas
Pessoas vivas
Nascidos em 1999
Naturais de Nova Orleans

Feron Hunt


فيتناميون الشعب الفيتنامي (باللغة الفيتنامية : người Việt أو người Kinh) هي مجموعة عرقية مصدرها ما يعرف الآن في شمال فيتنام وجنوب الصين. وهم الأغلبية العرقية مجموعة من فيتنام، التي تضم 86 ٪ من التعداد السكاني عام (1999) والمعروفة رسميا باسم Kinh لتمييزهم عن غيرهم من المجموعات العرقية في فيتنام. أقرب للتسجيل الاسم القديم كان الشعب الفيتنامي المعروف بشعوب لاك.

على الرغم من جغرافيتها ولغويتها بانها دول جنوب شرق آسيا، وفترات طويلة من التفاعل مع الدول المجاورة للشمال، وضعت الصين لها ثقافيا أقرب إلى شرق آسيا، أو بشكل أكثر تحديدا على الفور شمال الجيران، وجنوب الصين وغيرها من القبائل القريبة من حدود الصين الجنوبية.

طالع أيضا
 فيتنام
 حرب الفيتنام
 قرية الفيتنام (المغرب)

مراجع

فيتناميون
مجموعات عرقية في آسيا
مجموعات عرقية في فيتنام

فيتناميون


Sloveniens kvindefodboldlandshold er Sloveniens landshold og styres af Sloveniens fodboldforbund. De spillede deres første kamp i 1993, efter at landet blev selvstændigt fra Jugoslavien i 1991. Før det skete, spillede spillerne for Jugoslaviens landshold.

Resultater

VM i fodbold for kvinder

EM i fodbold for kvinder

Aktuel trup
20 spillere blev indkaldt til Istria Cup fr 2–7. marts 2016.

Referencer

Kvindefodboldlandshold
Kvindefodboldlandshold

Sloveniens kvindefodboldlandshold


Agrilus alutaceicollis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1930.

Referências

alutaceicollis

Agrilus alutaceicollis


Kappa Delphini (κ Del / 7 Delphini) es una estrella en la constelación del Delfín.
De magnitud aparente +5,05, es la octava estrella más brillante en la constelación.
Se encuentra a 98 años luz del sistema solar.

Kappa Delphini es una subgigante amarilla de tipo espectral G5IV con una temperatura efectiva de 5750 K.
Es 7,6 veces más luminosa que el Sol y gira sobre sí misma con una velocidad de rotación proyectada —límite inferior de la misma— de 10 km/s.
Exhibe un contenido metálico comparable al solar, siendo su índice de metalicidad [Fe/H] = +0,09.
En cuanto a su abundancia relativa de azufre —elemento sintetizado en estrellas muy masivas en la historia temprana de la galaxia—, la relación [S/Fe] es igual a -0,12.
Con una masa de 1,4 masas solares, su edad estimada es de 2800 - 3000 millones de años.

Kappa Delphini tiene una distante compañera estelar, denominada HD 196794 (HIP 101932), visualmente a 214 segundos de arco.
Tiene magnitud aparente +8,9 y es una estrella naranja de tipo K2IV o K2V.
La separación real entre ambas estrellas es igual o superior a 6400 UA.

Referencias

Subgigantes
Estrellas binarias
Constelación de Delphinus

Kappa Delphini


Timotej II. od Aleksandrije (? - 477.), također poznat i kao Timotej Eiluros (od grčkog Τιμόθεος Αίλουρος - "mačak", radi svoje sitne građe, ili u ovom slučaju moguće i "lasica") je bio patrijarh Aleksandrije, koji je na tom mjestu stolovao u dva navrata - od 457. do 460. i od 475. do 477.

Prvo papinstvo

Bio je sljedbenik patrijarha Dioskora I. (444. – 451.) koji je zbog mijafizitstva svrgnut i prognan na Kalcedonskom saboru. Carskim ukazom je za novog patrijarha imenovan svećenik kalcedonac Proterije (451. – 457.), ali veliki dio građana Aleksandrije to nije htio priznati i nastavio je štovati prognanog Dioskura I. kao svog patrijarha. Kada je 454. stigla vijest da je Dioskur I. umro, njegovi sljedbenici su za svog novog patrijarha izabrali miafizita Timoteja, čime je u Aleksandriji nastala šizma. Između pristalica Timoteja i Proterija, dvojice suprotstavljenih patrijarha, otpočeli su sukobi na ulicama, koji su svoju eskalaciju dobili 457. godine kada su Timotejeve pristaše upale u crkvu i ubile Proterija. Godine 460. Timotej je došao u Konstantinopol na dvor novog istočnorimskog cara Lava I. kako bi potvrdio svoju titulu. Međutim, arhiepiskop Konstantinopola Genadije I. je nagovorio cara da ga progna, a za novog patrijarha je imenovan duofizitski Timotej III Salophakiolos.

Drugo papinstvo

Za Timoteja se situacija popravila nakon što je 471. na mjesto konstantinopolskog patrijarha došao Akacije, koji je s nekalcedoncima nastojao prekinuti šizmu u istočnim provincijama. Kada je godine 475. vlast u Konstantinopolu nakratko preuzeo uzurpator Bazilisk, u Aleksandriji je izbila pobuna, kao rezultat koje je Timotej III. protjeran.
Bazilisk je stoga iskoristio priliku kako bi za patrijarha ponovno postavio Timoteja II. On je na tom mjestu ostao do smrti, a naslijedio ga je Petar Mongus koga su i prije toga kao svog patrijarha štovali aleksandrijski mijafiziti. Koptska crkva ga slavi 12. dana mjeseca amšira (20. veljače po gregorijanskom kalendaru).

Izvori

Vanjske poveznice

Timotej II. Aleksandrijski
Odlazak sv. Timoteja II.

Ekumenski sabori
Koptski pape

Timotej II. Aleksandrijski


عقد 1400 هو عقد امتد بين 1 يناير 1400 و31 ديسمبر 1409 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 1390 ولحقه عقد 1410.

أحداث

 قائمة قرارات مجلس أمن الأمم المتحدة من 1401 إلى 1500 (1401)
 معركة أنقرة (1402)
 مجمع بيزا (1409)
 الغزو الإنجليزي لأسكتلندا 1400 (1400)

مواليد

 داود باشا (1401)
 محمد بن عبد المنعم الحميري (1401)
 خوان إنغويرا (1401)
 نقولاس الكوزاني (1401)
 شارل الأول، دوق بوربون (1401)
 كريستوفر كينتارو (1401)
 بارتيموليو سكابي (1401)
 جوبان مصطفى باشا (1401)

وفيات

 ابن عرفة (1401)
 جيفري تشوسر (1400)
 ريتشارد الثاني ملك إنجلترا (1400)
 ابن اللحام (1401)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 1400 ابتداءً من

عقد 1400


Ved normalt tryk eksisterer grundstoffet helium i en flydende form ved den meget lave temperatur −269 °C (omkring 4 K eller −452.2 °F). Heliums kogepunkt og kritiske punkt kommer an på hvilken isotop af helium der er tale om: den mest normale isotop helium-4 eller den mere sjældne isotop helium-3. Disse er de eneste to stabile isotoper af helium. tætheden af flydende helium-4 ved dets kogepunkt og med et tryk på 1 atmosfære (101.3 kilopascal) er omkring 0.125 gram (enhed) pr. cm3, eller Ca. 1/8 tætheden af flydende vand.

Fortætning
Helium blev for første gang fortættet d. 10 Juli 1908, af den hollandske fysiker Heike Kamerlingh Onnes ved Leiden universitetet i Holland. Dengang var helium-3 ukendt fordi at massespektrometri endnu ikke var blevet opfundet. I nyere årtier er flydende helium blevet brugt meget som en kryoteknisk nedkøler, og flydende helium er også blevet produceret kommercielt til brug i superledende magneter f.eks. dem brugt i MR-scanning , NMR-spektroskopi og eksperimenter i fysik, f.eks. mössbauerspektroskopi ved lave temperaturer.

Karakteristika
Temperaturen man skal bruge for at producere flydende helium er så tæt på 0 kelvin fordi tiltrækningskraften mellem helium atomerne er meget lav. Disse intermolekylære kræfter i helium er svage i forvejen fordi helium er en ædelgas, men de intermolekylære kræfter bliver reduceret endnu mere pga. kvante fysik. Disse er meget væsentlige i helium pga. af dets lave atommasse på omkring 4 atommasseenheder. Nulpunktsenergien af flydende helium er mindre hvis dets atomer er mindre indskrænkede af deres naboer. Defor kan flydende heliums nulpunktsenergi falde pga. af en naturligt forekommende stigning i sit gennemsnit af interatomisk distance. Ved større distancer, bliver effekterne af de interatomiske kræfter i helium endnu svagere.

Pga. af de meget svage Intermolekylær krafter i helium, vil det forblive en væske ved atmosfærisk tryk hele vejen fra sit fortætnings punkt og helt ned til det absolutte nulpunkt. Flydende helium størkner kun ved meget lave temperaturerer og stort tryk. Ved temperaturer under deres fortætnings punkter, vil både helium-4 and helium-3 gennemgå transitioner til supervæsker. (Se skemaet nedenunder.)

Flydende helium-4 og den sjældne helium-3 er ikke helt blandbare. Under 0.9 kelvin ved deres mættede damptryk, vil en blanding at de to isotoper gennemgå en faseadskillelse til en normal væske (bestående hovedsageligt af helium-3) som flyder på en tættere supervæske bestående hovedsageligt af helium-4. Denne faseadskillelse sker fordi den samlede masse af flydende helium kan reducere sin termodynamiske entalpi ved adskillelse.

Ved ekstremt lave temperaturer kan den superflydende fase, bestående hovedsageligt af helium-4, indeholde op imod 6% helium-3. Dette gør det muligt at lave fortyndings køleskabe i små mængder, disse kan lave temperaturer på få millikelvin.

superflydende helium-4 har substantielt forskellige egenskaber end normalt flydende helium.

Data

Galleri

Se også
 Kryonik
 Flydende nitrogen

Referencer

Litteratur

 Freezing Physics: Heike Kamerlingh Onnes and the Quest for Cold, Van Delft Dirk (2007). Edita - The Publishing House Of The Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences. .

Eksterne links
 He-3 and He-4 phase diagrams, etc.
 Helium-3 phase diagram, etc.
 Onnes's liquifaction of helium
 Kamerlingh Onnes's 1908 article, online and analyzed on BibNum  [for English analysis, click 'à télécharger']

Helium, flydende
Køleteknik
Helium
Industrielle gasser
Videnskab og teknologi i Holland
Videnskab i 1908

Flydende helium


La Copa Libertadores Femenina 2011 fue la tercera edición del torneo continental de fútbol femenino disputado en Brasil en noviembre de 2011 en la ciudad de Sao José dos Campos.

Cambio de formato

El torneo se llevó a cabo del 13 al 27 de noviembre con los campeones de las diez asociaciones nacionales de la Conmebol, más el último campeón, Santos FC, y el equipo del Sao José EC, equipo local de la ciudad anfitriona.

Equipos participantes

Sorteo
El sorteo se realizó en la sede de la Conmebol, Paraguay el 31 de octubre de 2011.

Árbitras
El 20 de octubre de 2011, la Comisión de Árbitros de la Conmebol anunció la nómina de árbitras principales y asistentes para el certamen, la cual consta de 10 árbitras principales y 10 árbitras asistentes, uno por cada país.

Primera fase
Los 12 equipos participantes en la primera fase se dividieron en 3 grupos de 4 equipos cada uno. Luego de una liguilla simple (a una sola rueda de partidos), pasaron a segunda ronda el primero de cada grupo y quien resultó el mejor segundo de entre los tres grupos.

Sistema de desempate:
En caso de empate en puntos en la primera y/o segunda posiciones de la Primera Etapa/Grupos, la clasificación se determinará de la siguiente manera:
 a) Diferencia de goles. La diferencia de goles se determina restando los goles recibidos de los goles marcados.
 b) Mayor cantidad de goles marcados.
 c) El resultado del partido jugado entre los empatados.
 d) Sorteo.

Si se produjera empate en los partidos de la Etapa Final, se ejecutarán tiros desde el punto penal, conforme a las Reglas de FIFA, hasta definir al ganador.

Grupo A

Grupo B

Grupo C

Mejor segundo
El mejor segundo de los tres grupos avanza a las semifinales

Fase final
La fase final se jugó entre el 24 y 27 de noviembre de 2011.

Semifinales

Tercer Puesto

Final

Campeón

Referencias

Enlaces externos
 Copa Libertadores Femenina en Conmebol.com
 Sitio Oficial de la Confederación Sudamericana de Fútbol, CONMEBOL

Deporte en Brasil en 2011
2011
Fútbol femenino en 2011

Copa Libertadores Femenina 2011


Kayne Vincent (født 29. oktober 1988) er en newzealandsk fodboldspiller.

New Zealands fodboldlandshold

|-
|2014||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra New Zealand

Kayne Vincent


البينتولايت مادة متفجرة شديدة الانفجار تستخدم للأغراض العسكرية والمدنية. حيث تستخدم في الرؤوس الحربية كصواريخ البازوكا والعبوات الناسفة والألغام. البينتولايت العسكري يتشكل من 50% من مادة أل TNT و50% من مادة PETN. أما في الأغراض المدنية فيحتوي على نسبة أقل من مادة PETN حسب الحاجة. وسرعة انفجار مادة PETN في الأغراض المدنية تبلغ 7,800 متر/الثانية

مراجع

متفجرات

بينتولايت


De jødiske fester og jødiske helligdage (haggim) tager som regel udgangspunkt i centrale begivenheder i det jødiske folks historie.

Sabbat
Den vigtigste helligdag i jødedommen er sabbatten; en ugentlig helligdag, der fejres fra solnedgang om fredagen til solnedgang om lørdagen. Sabbatten tager som sit forbillede beretningen fra 1. Mosebog, hvor Gud efter på seks dage at have arbejdet med at skabe verden, hvilede på syvendedagen. Sabbatten tjener således som en hviledag der samler hele familien, og hvor det ikke er tilladt at arbejde. Sabbatten er foreskrevet i de ti bud.

Pesach
En af de vigtigste fester i jødedommen er Pesach, svarende til den kristne påske. Pesach, der betyder "forbigang" fejres til minde om udfrielsen fra slaveriet i Egypten (exodus). Udtrykket Forbigang henviser til dødens engel, der skulle slå alle førstefødte ihjel men netop gik forbi de jødiske huse, hvor der var smurt blod fra slagtede lam på dørstolperne. Højtiden kaldes også "De usyrede brøds fest", fordi usyret brød spiller en central rolle både før og under festen. Huset renses omhyggeligt for alt syret (gæret), og alt husgeråd der har været i berøring med syrede fødevarer erstattes af særligt Pesach-service. Højtidens centrale begivenhed er seder, et fællesmåltid der afholdes på festens første aften, hvor der spises en række traditionelle retter der er symbolsk knyttet til udvandringen fra Egypten.

Shavuot
Ifølge 3. Mosebog er jøderne forpligtet til at tælle syv uger fra Pesachs anden dag. Efter disse 49 dage kommer man frem til Shavuot-festen. Shavuot betyder egentlig "uger". På shavuot takker jøderne Gud for modtagelsen af Torah.

Sukkot
Sukkot eller løvhyttefesten ihukommer israelitternes vandring gennem ørkenen efter flugten fra Egypten og falder sammen med frugthøsten. Sukkot fejres ved at bygge små hytter, der dekoreres med frugt og grøntsager. I disse hytter spiser og sover man de syv dage festivalen varer.

Rosh Hashanah
Rosh Hashanah betyder "årets begyndelse (egentlig hoved)" og fejres som det jødiske nytår, om end højtiden falder på den 7. måned i den jødiske kalender. Festen fejrer verdens skabelse og indleder de såkaldte bodsdage, ti dage, der varer til Yom Kippur, under hvilken folk opfordres til at undskylde over for dem, de har gjort uret.

Yom Kippur
Forsoningsdagen Yom Kippur var i førkristen tid den dag om året, hvor den jødiske ypperstepræst trådte ind i templets allerhelligste rum for at udføre et ritual der skulle skaffe hele det jødiske folk soning for deres synder. I moderne jødedom er dagen helliget bøn, faste og bodsgerninger centreret om renselse og Guds nåde. Yom Kippur er således kulminationen på bodsdagene og regnes ofte for den mest betydningsfulde enkeltstående helligdag.

Chanukah
Chanukah eller Hanukkah er den jødiske lysfestival. Ordet Chanukah betyder "at dedicere", og helligdagen falder typisk omkring den kristne jul. På den første dag tændes et lys, på den anden to og så videre de næste otte dage Chanukah varer. Det skal symbolisere de otte dage hvor den jødiske gruppe Maccabeerne fik en lampes olie til at vare otte dage, selv om der kun var beregnet olie nok til en dag. Helligdagene er blevet mere populære efter at julen har fået større kulturel plads i den vestlige verden og anses nu for at være helligdage specielt til børn. I den forbindelse er det skik at give gaver hver dag, og give familien chokolademønter kendt som Hanukkah Gelt (Gelt er et yiddish ord, der, som det tyske 'Geld', betyder penge).

Andre helligdage
 Shemini atzeret — slutfest på løvhyttefestens 8. dag
 Simchat Tora – toraglæde, ny læsecyklus begynder
 Purim – redning af de persiske jøder
 Lag ba'ómer – glædesfest på 33. dag i omertiden

Mærkedage
Helligdage

Jødiske helligdage


Banff dans l'Aberdeenshire était une circonscription de Burgh qui a élu un Commissaire au Parlement d'Écosse et à la Convention des États.

Après les Actes d'Union de 1707, Banff, Cullen, Elgin, Inverurie et Kintore ont formé le district de Elgin, envoyant un membre à la Chambre des communes de Grande-Bretagne.

Liste des commissaires de burgh
 1543: Walter Ogilvy
 1587: Thomas Ogilvy
 1621: Alexander Craig
 1628–33: Andrew Baird
 convention 1630 : non représenté
 1639–41: Andrew Baird (jusqu'en 1641); puis Alexander Douglas (en 1641)
 1643–44 convention: Alexander Douglas
 1644–47: Alexander Douglas (jusqu'en 1645); Gilbert Moir (à partir de 1646)
 1648: Gilbert Moir
 1649–41: Alexander Douglas
 1661–63: Patrick Stewart, town clerk
 1665 convention: Robert Hamilton
 1667 convention: Walter Sheroun
 1669–74: William Cumming (jusqu'en 1672)
 1678 convention: Thomas Ogilvy
 1681–82: William Fyfe
 1685–86: Walter Steuart
 1689 convention: Walter Steuart, provost
 1689–1701: Walter Steuart (jusqu'à sa mort en 1701);
 1702, 1703–07: Sir Alexander Ogilvy

Références

 Joseph Foster, Members of Parliament, Scotland, 1882.

Article connexe
 Liste des circonscriptions au Parlement d'Écosse au moment de l'Union

Circonscription du Parlement d'Écosse (jusqu'en 1707)
Politique dans le Banffshire

Banff (circonscription du Parlement d'Écosse)


A home video game console is a video game console that is designed to be connected to a display device, such as a television, and an external power source as to play video games. Home consoles are generally less powerful and customizable than personal computers, designed to have advanced graphics abilities but limited memory and storage space to keep the units affordable. While initial consoles were dedicated units with only a few games fixed into the electronic circuits of the system, most consoles since support the use of swappable game media, either through game cartridges, optical discs, or through digital distribution to internal storage.

There have been numerous home video game consoles since the first commercial unit, the Magnavox Odyssey in 1972. Historically these consoles have been grouped into generations lasting each about six years based on common technical specifications. As of 2023, there have been nine console generations, with the current leading manufactures being Sony, Microsoft, and Nintendo; past console manufacturers have included Atari, Fairchild, Mattel, Coleco, Sega, NEC, 3DO, and SNK.

Overview

A home video game console is a predesigned piece of electronic hardware that is meant to be placed at a fixed location at one's home, connected to a display like a television screen or computer monitor, and to an external power source, to play video games on using one or more video game controllers. This differs from a handheld game console which will have a built-in screen, controller buttons/features, and a power supply like a battery or battery pack.

Earlier home consoles were typically built from a selection of standard and highly customized integrated computer chips, packaged onto circuit boards and cases. Over time, home console design has converged to a degree with personal computers, using similar component and system design, including standardization with main computer chip architecture. Consoles remain as fixed systems, lacking the customization options that personal computer components have, and most consoles include customized components to maximize space and reduce power consumption to provide the best performance for game playing, while lowering costs with reduced storage and memory configurations.

Home video game consoles typically can play a multitude of games, offered either as game cartridges (or ROM cartridges), on optical media like CD-ROM or DVD, or obtained by digital distribution. Early consoles, also considered dedicated consoles, had games that were fixed in the electronic circuitry of the hardware. Some facets may be controlled by switching external controls on the console but the games could not be changed themselves.

Most home consoles require a separate game controller, and may support multiple controllers for multiplayer games.  Some console games can only be played with special, unconventional game controllers, such as light guns for rail shooters and guitar controllers for music games.  Some consoles also possess the ability to connect and interface with a particular handheld game system, which certain games can leverage to provide alternate control schemes, second screen gameplay elements, exclusive unlockable content or the ability to transfer certain game data.

History

The first commercial video game console was the Magnavox Odyssey, developed by Ralph H. Baer and first released commercially in 1972. It was shortly followed by the release of the home version of Pong by Atari Inc. in 1975 based on the arcade game. A number of clones of both systems rushed to fill the nascent home console market and the video game industry suffered a small recession in 1977 due to this.

The Fairchild Channel F, released in 1976, was the first console to use game cartridges, which was then used by the Atari VCS and several other consoles of the second generation and led to a second boom in the video game industry in the United States and around the globe. During this time, Atari Inc. had been sold to Warner Communications, and due to a change of leadership, several programmers left the company and founded Activision, becoming the first third-party developer. Activision's success led to a rush of new developers creating games without any publishing controls for these systems. The market became flooded with poor quality games, and combined with the rising popularity of the personal computer and the economic recession of the early 1980s, led to the video game crash of 1983 in the U.S. market. Nintendo, which had released its Famicom console in Japan that year, took several cautionary steps to limit game production to only licensed games, and was able to introduce the Famicom, rebranded as the Nintendo Entertainment System (NES) in 1985 into the U.S. market. The NES helped to revive the console market and gave Nintendo dominance during the late 1980s.

Sega took advantage of the newfound U.S. growth to market its Sega Genesis against the Super Nintendo Entertainment System in the early 1990s in the so-called "console wars" and emphasized the notion of "bits" as a major selling point for consumers. The consumer adoption of optical discs with larger storage capacity in the mid-1995 led many console manufactures to move away from cartridges to CD-ROMs and later to DVDs and other formats, with Sony's PlayStation line introducing even more features that gave it an advantage in the market; the PlayStation 2, released in 2000, remains the best-selling console to date with over 155 million units sold. Microsoft, fearing that the PlayStation 2 was threatening the competitive edge of the personal computer, entered the console space with its Xbox line in 2001. Internet connectivity had become commonplace by the mid-2000s, and nearly all home consoles supported digital distribution and online service offerings by the 2010s.

With Sony and Microsoft's dominance in hardware capabilities, most other major manufacturers have since dropped out of the hardware business, but maintain a presence in the game development and licensing space. Nintendo remains the only competitor having taken a blue ocean strategy by offering more original console concepts such as motion sensing in the Wii and the hybrid design of the Nintendo Switch.

Within the home video game console market, the leading consoles have often been grouped into generations, consoles that were major competitors in the marketplace. There have been nine generations of consoles since the 1970s, with a new generation appearing about every five years in accordance with Moore's law.

List of home video game consoles
There are more than 1000 home video game consoles known to exist, the vast majority of which were released during the first generation: only  home video game consoles were released between the second and current generation,  were canceled. This list is divided into console generations which are named based on the dominant console type of the era, though not all consoles of those eras are of the same type. Some eras are referred to based on how many bits a major console could process. The "128-bit era" (sixth generation) was the final era in which this practice was widespread.

This list only counts the first iteration of each console's hardware, because several systems have had slim, enhanced or other hardware revisions, but they are not individually listed here. The list also includes unreleased systems. If a series of home video game consoles begins in a generation and lasts to another generation, it is listed in the generation the series began. This list does not claim to be complete.

This list does not include other types of video game consoles such as handheld game consoles, which are usually of lower computational power than home consoles due to their smaller size, microconsoles, which are usually low-cost Android-based devices that rely on downloading, retro style consoles, or dedicated consoles past the first generation, which have games built in and do not use any form of physical media. Consoles have been redesigned from time to time to improve their market appeal. Redesigned models are not listed on their own.

The list omits the more than 900 home video game consoles known to have been released in the first generation of video game consoles, those that were generally game consoles for a single dedicated game, such as home Pong consoles. Documented consoles of this generation can be found at list of first generation home video game consoles.

Released systems

Unreleased systems

Canceled systems

See  also
 List of best-selling game consoles
 List of game controllers
 List of video game console emulators
 Lists of video game consoles
 List of dedicated video game consoles
 List of handheld game consoles
 List of microconsoles
 List of retro style video game consoles
 Lists of video games

Notes

References

Home video game consoles
Home video game consoles

Home video game console


Bio Company (Eigenschreibweise in Versalien: BIO COMPANY) ist ein Biosupermarkt-Filialist mit Hauptsitz in Berlin. Er betreibt 66 Filialen in Berlin, Brandenburg, Dresden,  Hamburg und Leipzig. Seit 1. Juli 2021 firmiert das Unternehmen als BIO COMPANY SE. Knapp die Hälfte der Unternehmensanteile hält der Schweizer Investor Bio Development. Die Wirtschaftswoche listet das Unternehmen auf dem dritten Platz der Biosupermärkte in Deutschland nach Denn's und Alnatura, gemessen an der Zahl der Filialen. Ende 2018 legte das Unternehmen erstmals einen Nachhaltigkeitsbericht vor.

Geschichte
Am 29. November 1999 eröffneten die Krankenschwester Undine Paul und der Geschäftsführer Georg Kaiser den ersten Biomarkt der Bio Company auf der Wilmersdorfer Straße in Berlin-Charlottenburg. Die Bio Company trat sofort in die Fördergemeinschaft Ökologischer Landbau Berlin-Brandenburg e V. ein. 2001 wurde der zweite Biomarkt in Berlin eröffnet und 2005 gab es die ersten Produkte ihrer eigenen Marke. Im selben Jahr wurden die Plastiktragetaschen abgeschafft und durch Taschen aus Papier ersetzt. 2006 wurde das Regionalpartner-Konzept eingeführt, das Regionalität in den Vordergrund rückt, und es eröffnete der erste Markt in Brandenburg. Im Jahre 2008 wurde der erste Markt in Hamburg eröffnet und 2011 der erste in Dresden. 2011 wurde die Biomanufaktur Havelland aufgekauft, die Fleisch- und Wurstwaren verarbeitet, die unter der eigenen Marke verkauft werden. Seit 2012 unterstützt Bio Company foodsharing finanziell und ideell und seit 2015 kann man erste Lebensmittel an "Unverpackt Stationen" in eigene Gefäße einfüllen und kaufen. Den Großhändler Midgard übernimmt Bio Company 2016 und 2017 wird die Bio Company-Kundenkarte eingeführt. Im selben Jahr gewann Bio Company den von der Zeitschrift Lebensmittelpraxis verliehenen Preis Regionalstar für ihr Regionalpartner-Konzept. Seit 2020 gibt es keine Einwegbecher für Getränke in der Bio Company mehr.

Der Umsatz lag 2019 bei 189,2 Millionen Euro, schnellte dann während der Covid-19-Pandemie auf 239,6 Millionen Euro im Jahr 2021, bevor im Jahr 2022 einen Umsatzrückgang auf 211,2 Millionen Euro verzeichnet wurde. Am 26. Januar 2023 eröffnete Bio Company die erste Filiale in Leipzig und zum Zeitpunkt 66. Filiale insgesamt.

Der Gründer und bisherige Geschäftsführer Georg Kaiser wechselte zum 1. Juli 2021 in den Aufsichtsrat und die Geschäfte werden seither von drei Vorständen geleitet. Gleichzeitig wurde
Rechtsform von einer GmbH in die europäische SE geändert.

Produkte
Verkauft wird ein Lebensmittel-Vollsortiment aus Bioprodukten, Naturkosmetik und Naturwaren. Größere Flächen (ca. 600 m²) betreibt Bio Company als Supermarkt mit rund 8000 verschiedenen Artikeln. Kleine Flächen (ca. 350 m²) werden als City-Shop und Nahversorger mit rund 5500 Produkten geführt. Fleisch- und Wurstprodukte erzeugt das Unternehmen als Betreiber des Herstellerbetriebes Biomanufaktur Havelland in Velten selbst. Alle Bio Company Märkte sind vom  Bundesverband Naturkost Naturwaren (BNN) zertifizierte Bio-Fachgeschäfte und führen ein Bio-Vollsortiment gemäß den BNN-Sortimentsrichtlinien.

Um Lebensmittelvergeudung zu minimieren, unterstützt Bio Company seit 2012 eine Foodsharing-Kampagne.

Auszeichnungen und Partnerschaften
Die Bio Company erhielt den "Regionalstar 2018" von der Zeitschrift Lebensmittelpraxis und der Internationalen Grünen Woche für ihr Regionalkonzept "Tief verwurzelt in der Region". Das Unternehmen ist Gründungsmitglied der Fördergemeinschaft Ökologischer Landbau Berlin Brandenburg und Mitglied beim Bundesverband Naturkost Naturwaren (BNN). Seit 2018 ist die Bio Company Gründungsmitglied im Bündnis für enkeltaugliche Landwirtschaft e.V.

Die Stiftung Warentest bescheinigte dem Unternehmen im Frühjahr 2013 glaubwürdige und verlässliche Angaben zur Regionalität der Waren. Bei analytischen Vergleichen zur Nachhaltigkeit im Supermarkt belegt Bio Company seit 2013 erste Plätze.

Bio Company arbeitet mit dem Vern e. V. zusammen, dessen Ziel die Steigerung der Biodiversität ist. Im Frühjahr 2013 wurde das Unternehmen Mitglied der Charta Fair und Regional.

Die Bio Company ist dem Bundesverband Nachhaltige Wirtschaft angeschlossen.

Kritik
Das Unternehmen wurde im Fernsehmagazin WISO am 3. Juli 2012 wegen Lohndumpings kritisiert. Dabei wurde beispielhaft von Fällen bei Bio Company berichtet. Bereits vorher gab es Kritik an der Bezahlung von Auszubildenden. Eine ver.di-Vertreterin wird zitiert, dass Kassiererinnen beispielsweise bei Kaufland oder Lidl mehr Lohn erhielten als bei Bio Company. Um der Kritik entgegenzuwirken, wurden Einstiegsgehälter öffentlich gemacht und über Lohnrunden weiter berichtet. Laut Medienberichten wird mit Stand April 2019 das Personal in den eigenen Supermärkten weiterhin weit unter dem Branchen-Schnitt bezahlt. Der Geschäftsführer Georg Kaiser teilte diesbezüglich gegenüber dem Handelsblatt im Mai 2019 mit, die Löhne für ungelernte Kräfte lägen etwa acht Prozent unter dem Tarifniveau, jedoch würden Überstunden fair erfasst.

Das Deutsche Tierschutzbüro kritisierte Bio Company, nachdem im Jahr 2020 beim Neuruppiner Bio-Schlachthof der Emil Färber GmbH & Co. KG Verstöße gegen den Tierschutz nachgewiesen wurden. Bio Company war einer der Kunden des Betriebs und hatte dort selbst regelmäßige Kontrollen durchgeführt. Nach Bekanntwerden der Vorfälle im Dezember 2020 beendete die Bio Company ihre Zusammenarbeit mit dem Schlachthof.

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Lebensmitteleinzelhändler
Dienstleistungsunternehmen (Berlin)
Essen und Trinken (Berlin)
Gegründet 1999
Einzelhandelsunternehmen (Deutschland)
Biosupermarkt

Bio Company