Ein Fall von Pink (Originaltitel: A Study in Pink) ist die erste Episode aus der britischen Fernsehserie Sherlock. Die Erstausstrahlung lief am 25. Juli 2010 bei der BBC, die deutsche Premiere war am 24. Juli 2011 im Ersten. Zuvor hatte die deutsche Synchronfassung bereits am 26. Mai 2011 beim "Großen Fernsehen" im Kölner Cinedom Premiere.

Handlung
Der gerade aus dem Afghanistankrieg nach London zurückgekehrte Militärarzt Dr. John Watson, der bei seinem Einsatz verwundet wurde, lernt durch den gemeinsamen Bekannten Mike Stamford den etwas verschrobenen Privatdetektiv Sherlock Holmes kennen. Da Watson sich aus finanziellen Gründen eine Wohnung teilen will, zieht er kurzerhand bei Holmes ein, der in der Baker Street 221B über der Vermieterin Mrs. Hudson bereits Räumlichkeiten gemietet hat.

Es gab eine merkwürdige Reihe von Todesfällen, zusammenhängende Selbstmorde, wie von Detective Inspector Lestrade vermutet wird. Holmes wird an den neuesten Tatort geholt, an dem die Leiche einer vorwiegend in Pink gekleideten Frau gefunden wurde. Er deduziert, dass die Frau eine unglückliche Ehe führte und häufig Ehebruch beging. Im Gegensatz zu den anderen Opfern hinterließ sie jedoch eine Botschaft, indem sie das Wort "Rache" in den Boden ritzte. Entgegen dem Hinweis des Forensikers Anderson, die Frau sei aus Deutschland und wollte letztendlich nur Rache schwören, vermutet Holmes, dass sie den Namen "Rachel" schreiben wollte und starb, ehe sie ihr Werk vollenden konnte. Außerdem entdeckt er Schlammflecken auf dem Bein der Frau, die von einem Koffer stammen, und folgert, dass sie nicht aus der Stadt stammt. Da von der Polizei kein Koffer gefunden wurde, macht sich Holmes selbst auf die Suche, um ihn später in einem nahegelegenen Hinterhof zu finden.

Währenddessen erhält Watson von einer öffentlichen Telefonzelle aus einen Anruf und wird in eine leere Lagerhalle gebracht. Dort trifft er einen Mann, der sich als Holmes' "Erzfeind" vorstellt. Der Fremde bietet Watson Geld dafür an, ihm Informationen über Holmes' Aktivitäten zu liefern, doch Watson lehnt ab. Als er in die Baker Street zurückkehrt, bittet ihn Holmes darum, eine Nachricht von seinem Handy aus an das Mobiltelefon des vierten Opfers zu schicken. Holmes vermutet, dass der Mörder im Besitz von diesem ist. In einem Restaurant bemerkt Holmes wie erwartet ein Taxi und läuft diesem hinterher. Mit seinem umfangreichen Wissen über den Londoner Stadtplan, die Straßenführung und besondere Einschränkungen auf dem Weg, schaffen er und Watson es, das Taxi zu Fuß einzuholen. Als sie es schließlich anhalten, finden sie allerdings nur einen frisch aus Amerika angereisten Touristen vor, der den Mord nicht hätte begehen können.

Da Lestrade bereits vermutete, dass Holmes den fehlenden Koffer finden würde, führt er, um die Zusammenarbeit des Detektivs zu erzwingen, eine Drogenrazzia in Holmes' Appartement durch, als die beiden Zimmergenossen dort ankommen. Holmes schlussfolgert, dass "Rachel" das Passwort für die E-Mail-Adresse des Opfers ist, welche er auf dem Gepäckanhänger des Koffers findet, das sein Handy dem Täter untergeschoben hatte, damit dieser mittels Funkpeilung über das Mobilfunknetz aufzufinden wäre. Während Mrs. Hudson Holmes mitteilt, dass ein Taxi vor der Tür auf ihn warte, sieht Watson, dass das Signal des Handys aus der Baker Street 221B kommt. Holmes verlässt das Appartement und erkennt, dass der Taxifahrer der Mörder ist. Seine Neugier um den Tathergang und die Motivation des Mörders bringt Holmes dazu, in das wartende Taxi einzusteigen. Der Taxifahrer, Jeff Hope, gesteht die Morde und schürt Holmes' Interesse mit der Aussage, dass er seine Opfer nicht umbrächte, sondern stattdessen mit ihnen rede, so dass sie sich anschließend selbst umbrächten. Er fährt mit Holmes zu einem Schulgebäude, das in den Abendstunden nur von der Reinigungskolonne frequentiert wird und ansonsten offen steht. In einem der Räume zückt der Taxifahrer eine Pistole und zwei Fläschchen mit Pillen und behauptet, dass ein Fläschchen eine harmlose, das andere jedoch eine tödliche Pille enthalte. Seine Opfer wählten immer die tödliche Flasche. Holmes begreift, dass der Taxifahrer todkrank ist. Dieser gesteht dies ein und fügt an, dass er für jeden seiner Morde von einem "Fan von Holmes" gesponsert werde, um seine Kinder nach seinem Ableben finanziell zu unterstützen. Holmes durchschaut, dass die vorgehaltene Waffe nur ein Feuerzeug ist und wendet sich gerade zum Gehen, als ihn der Taxifahrer herausfordert und fragt, ob er die richtige Pille gewählt hätte.

Währenddessen kann Watson Holmes' Aufenthaltsort orten und macht sich auf den Weg, um ihn zu finden. Nachdem er ein Gebäude durchsucht hat, sieht er durch das Fenster, wie Holmes im gegenüberliegenden Gebäude eine Pille schlucken will, und erschießt den Taxifahrer, um anschließend zu flüchten. Holmes will von dem sterbenden Taxifahrer wissen, ob er die richtige Pille gewählt hatte. Zwar lässt der diese Frage offen, offenbart aber unter ihm zugefügten Schmerzen den Namen seines geheimnisvollen Sponsors: Moriarty.

Nachdem Scotland Yard eingetroffen ist und den Tatort untersucht, schlussfolgert Holmes, dass Watson es war, der den Schuss auf den Taxifahrer abgab. Im Weggang stoßen die beiden auf den mysteriösen Fremden, der Watson für das Ausspionieren Holmes' zuvor Geld angeboten hatte. Es stellt sich dabei heraus, dass es sich bei dem Mann um Sherlock Holmes' Bruder Mycroft, einen Mann in Diensten der britischen Regierung, handelt. Nachdem die beiden den Tatort verlassen haben, weist Mycroft seine Assistentin, Anthea, an, Sherlock Holmes' und John Watsons Überwachungsstufe zu erhöhen.

Anmerkungen und Besonderheiten
Bevor die eigentliche Serie in Produktion ging, wurde bereits eine 60-minütige Pilotversion dieser Episode produziert. Diese wurde nie im Fernsehen ausgestrahlt, ist jedoch zum Beispiel als Bonus in der deutschen DVD- und Blu-ray-Sammelbox der Staffeln 1 bis 3 enthalten.

Kanon-Verweise

 John ist wie sein literarisches Vorbild pensionierter Militärarzt. Beide kamen kurz vor ihrem ersten Treffen mit Sherlock Holmes gerade aus einem Einsatz in Afghanistan zurück, der zum Zeitpunkt der jeweiligen Entstehung dort wirklich gerade stattfand.
 Die erste Begegnung zwischen Sherlock und John sowie die Auflösung des Falles nehmen starke Anlehnung an Eine Studie in Scharlachrot.
 "Rache" bedeutet nicht das deutsche "Rache" – wie von Scotland Yard vermutet – sondern ist ein nicht zu Ende geführtes "Rachel". In der Geschichte Eine Studie in Scharlachrot ist es andersherum: Scotland Yard vermutet den Namen "Rachel" hinter der Schrift, während Holmes Fremdsprachenkenntnis beweist und das deutsche Rache annimmt.
 Die Deduktionen an Johns Handy finden sich in Das Zeichen der Vier identisch an Watsons Uhr wieder.
 Das zweite Opfer James Phillimore verstarb, als es unterwegs war, um sich einen Regenschirm zu holen. In Das Rätsel der Thor-Brücke berichtet Watson von einem Mann gleichen Namens, der nach Hause ging um einen Schirm zu holen und anschließend spurlos verschwand.
 Sherlock heftet einige Zettel mit einem Messer an den Kaminsims.
 Mrs. Hudsons Nachbarin Marie Turner trägt den gleichen Namen wie Holmes' Haushälterin aus Ein Skandal in Böhmen.
 Die SMS, die John während des Gesprächs mit Mycroft bekommt, stehen wortwörtlich auch in einem Telegramm aus Der Mann mit dem geduckten Gang.
 John hat nach seiner Rückkehr aus Afghanistan eine Verletzung am Bein, die aber nur psychosomatisch ist. Gegen Ende der Episode erwähnt er jedoch, dort tatsächlich eine Kugel abgekriegt zu haben, und zwar in der Schulter. Dies verweist auf Watsons Kriegsverletzung, die sich laut Eine Studie in Scharlachrot in der Schulter, in späteren Geschichten jedoch im Bein befindet.
 In Die Liga der Rotschöpfe bezeichnet Holmes ein kompliziertes Problem als "Drei-Pfeifen-Problem". Der neue Sherlock hat das Rauchen aufgegeben und ist auf Nikotinpflaster ausgewichen. Daher spricht er in dieser Episode auch von einem "Drei-Pflaster-Problem".
 Auch in Eine Studie in Scharlachrot kommen eine 'gute' und eine 'schlechte' Pille vor.

Veröffentlichungen
Die Episode ist, zusammen mit den beiden restlichen der ersten Staffel, sowohl auf DVD als auch Blu-ray Disc erschienen. Zusätzlich enthalten sie einen Audiokommentar zu dieser Episode von Steven Moffat, Mark Gatiss und Sue Vertue.

Weblinks

Fernsehfilm (BBC)
Kriminalfilm
Filmtitel 2010
Britischer Film
Fall von Pink #Ein
Träger des Peabody Award

Sherlock – Ein Fall von Pink


George Washington Jones (* 5. September 1828 im Marion County, Alabama; † 11. Juli 1903 in Bastrop, Texas) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1879 und 1883 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Noch in seiner Jugend zog George Jones mit seinen Eltern zunächst nach Tennessee und dann nach Bastrop in Texas. Er besuchte die öffentlichen Schulen seiner jeweiligen Heimat. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner 1851 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Bastrop in diesem Beruf zu arbeiten. Im Jahr 1856 fungierte er als Bezirksstaatsanwalt. Während des Bürgerkrieges diente er im Heer der Konföderation. Dabei stieg er vom einfachen Soldaten bis zum Oberst der Infanterie auf. 1866 war er Mitglied einer Versammlung zur Überarbeitung der Staatsverfassung. In den Jahren 1866 und 1867 amtierte  Jones als Vizegouverneur von Texas. Aus diesem Amt wurde er wegen politischer Differenzen von dem Militärbefehlshaber, General Philip Sheridan, entlassen.

Politisch schloss sich Jones der Greenback Party an. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1878 wurde er im fünften Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1879 die Nachfolge von De Witt Clinton Giddings antrat. Nach einer Wiederwahl konnte er bis zum 3. März 1883 zwei Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Im Jahr 1872 verzichtete er auf eine weitere Kandidatur.

Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus praktizierte George Jones wieder als Anwalt. Er starb am 11. Juli 1903 in Bastrop.

Weblinks

Vizegouverneur (Texas)
Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied der United States Greenback Party
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1828
Gestorben 1903
Mann

George Washington Jones (Politiker, 1828)


La Segunda División de Fútbol Profesional del Perú 2012 fue la 60.ª edición de este torneo de ascenso. El campeón ascenderá a la Primera División 2013.

La edición anterior contó con la participación de diez equipos, de los cuales uno ascendió y otro descendió. El torneo 2012 debía contar con la participación de once elencos: los ocho restantes, los dos equipos que descendieron del Descentralizado 2011 (Colegio Nacional de Iquitos y Alianza Atlético) además del subcampeón de la Copa Perú 2011 (Pacífico FC). Sin embargo, Colegio Nacional de Iquitos decidió participar en la Copa Perú 2012, Alianza Atlético no participó debido por falta de garantías y Universidad San Marcos fue retirado del torneo por sus deudas. Para completar el número de equipos, fueron invitados el tercer y cuarto puesto de la Copa Perú 2011: Alianza Huánuco y Los Caimanes.

Ascensos y descensos

Equipos participantes

Tabla de posiciones

 Pts=Puntos; PJ=Partidos Jugados; G=Partidos Ganados; E=Partidos Empatados; P=Partidos Perdidos; GF=Goles Anotados; GC=Goles Recibidos; Dif=Diferencia de goles

1. Atlético Torino fue sancionado con la pérdida de 2 puntos por incumplir con el pago de las cuotas correspondientes a la deuda que en su momento fue renegociada con la Agremiación.

2. Después de una solicitud de apelación por parte del Sport Ancash, la CJ-FPF decidió que el partido entre Atlético Minero (quien había ganado por walkover) y Sport Ancash que no se jugó en la primera fecha del campeonato se debía jugar antes del fin del campeonato.

3. Hijos de Acosvinchos y Alianza Unicachi fueron inhabilitados por infracción al Reglamento Económico Financiero y dejaron de participar en el Torneo de la Segunda División.

4. Atlético Torino fue sancionado con la pérdida de 4 puntos por incumplir con el pago de las cuotas correspondientes a la deuda que en su momento fue renegociada con la Agremiación.

5. Coronel Bolognesi fue sancionado con la pérdida de 4 puntos por no cumplir con presentar la planilla electrónica y las boletas de pago a los integrantes del plantel, correspondientes al mes de mayo.

6. Sport Ancash fue sancionado con la pérdida de 2 puntos por incumplir con el pago del mes de mayo con los jugadores Juan Solís Grau y Cristopher Charún Cárdenas.

Resultados

Las filas corresponden a los encuentros de local de cada uno de los equipos, mientras que las columnas corresponden a los encuentros de visitante. Según las filas, los resultados en color azul corresponden a victoria del equipo local, rojo a victoria visitante y blanco a empate.

Goleadores

Véase también
 Campeonato Descentralizado 2012
 Torneo de Promoción y Reserva de 2012
 Copa Inca 2012
 Copa Perú 2012
 Copa Federación 2012

Referencias

2012
Fútbol en Perú en 2012
Fútbol en 2012

Segunda División Peruana 2012


Oni su Hrvatska je hrvatski igrani film redatelja Ivice Božića iz 2017. godine. Snimljen je uz vrlo mali proračun, od samo 4000 kn, prema priči "Zaboravljene bitke" brigadira HV Ivice Matešića Jeremije. Film je snimila udruga Žene u Domovinskom ratu Zadar zajedno s Udrugom VRSI FILM. Autori su ga snimali na zadarskom području od Uskrsa i to vikendima.

Film ukazuje na probleme što niti u jednom segmentu današnje države Hrvatske, pobjeda branitelja nije sadržana kao temelj hrvatske države, nego pače veliki broj institucija, udruga i novinara obezvrjeđuje i umanjuje vrijednosti proizašle iz Domovinskog rata. Film je odgovor svima koji troše milijune na patetične pamfletske filmske uratke koji govore laži i neistine o Domovinskom ratu, ponižavaju žrtvu branitelja, ismijavaju se udovicama i roditeljima poginulih branitelja. Cilj filma je probuditi savjest mnogih koji još uvijek nisu svjesni da su ljudi za slobodnu Hrvatsku darivali najvrjednije što su imali, svoj život. Glumci u filmu su djeca i unuci hrvatskih branitelja, hrvatski branitelji i članice Udruge Žene u Domovinskom ratu Zadar. Film je premijerno prikazan rujna 2017. godine.

Producent je Udruga Žene u Domovinskom ratu, Zadar, proizvodnja je Vrsi film, kamera je djelo Ante Božića, vizualni efekti Ante i Krešimira Božića. Snimljen u koprodukciji Udruge veterana Vojne policije sudionika Domovinskog rata, Zajednice udruge veterana Vojne policije Domovinskog rata RH.

Produkcija Udruga Žene u Domovinskom ratu - Zadar. Koprodukcija Udruga veterana vojne policije sudionika Domovinskog rata Zadarske županije, Zajednica udruga veterana vojne policije iz Domovinskog rata Republike Hrvatske. Sniman je na lokacijama u Vrsima, Zatonu, Kašiću i Pridrazi. Na odjavnoj špici pjeva klapa Težaci iz Paljuva. Specijalni efekti, zvuk i slika: Video studio Ante Božić i Krešimir Božić. Proizvodnja Vrsi film 2017. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
Youtube, Oni su Hrvatska - trailer
Plakat premijere u Zagrebu
Cijeli film Oni su Hrvatska, Projekt Velebit

Hrvatski filmovi 2010-ih
Ratni filmovi
Igrani filmovi o Domovinskom ratu

Oni su Hrvatska (2017.)


Yannick Fischer (født 17. december 1974 i Sainte-Foy-la-Grande, Frankrig) er en fransk tidligere fodboldspiller (forsvarer).

Fischer spillede hele sin karriere i hjemlandet, og repræsenterede blandt andet Bordeaux, Marseille og Strasbourg. Hos Strasbourg var han i 2001 med til at vinde pokalturneringen Coupe de France efter finalesejr over Amiens.

Titler
Coupe de France
 2001 med Strasbourg

Toto Cuppen
 1995 med Bordeaux

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Frankrig
Fodboldspillere fra Girondins Bordeaux
Fodboldspillere fra Olympique Marseille
Fodboldspillere fra AS Cannes
Fodboldspillere fra FC Lorient
Fodboldspillere fra RC Strasbourg
Fodboldspillere fra Le Mans UC72

Yannick Fischer


ABG may refer to:

Medicine
 Arterial blood gas, blood test
 air-bone gap in audiometry

Organisations
 Abakan-Avia, airline based in Abakan, Russia (ICAO code ABG)
 ABG Shipyard, ship-building firm based out of Mumbai, India
 African Barrick Gold, gold mining business operating in Tanzania
 Alpha Beta Gamma, international business honor society
 Authentic Brands Group, American brand development and licensing company
 Avis Budget Group, car rental company

People
 Avrom Ber Gotlober (1811–1899), Jewish writer, poet, playwright, historian, journalist and educator
 Asian baby girl, a stereotype of Asian American women originating from Asian American gangster lifestyles and subcultures, later adopted as a fashion trend
 ABG Neal, Jewish descendant and NY based rapper.

Places
 Autonomous Region of Bougainville, Papua New Guinea
 Altenburger Land, Thuringia, Germany (vehicle registration code: ABG)
 Abingdon Airport, Queensland, Australia (IATA code ABG)
 Atlanta Botanical Garden, Georgia, United States

Other
 Abaga language, a language of Papua New Guinea
 Acoustic bass guitar, a bass instrument with a hollow wooden body
 African Burial Ground National Monument, New York, United States
 Asian Beach Games

ABG


Les championnats du monde de patinage artistique 2023 ont lieu du 20 au  à la Super Arena de Saitama au Japon.

Qualifications
Les patineurs sont éligibles à l'épreuve s'ils représentent une nation membre de l'Union internationale de patinage (International Skating Union en anglais) et s'ils ont atteint l'âge de 15 ans avant le . Les fédérations nationales sélectionnent leurs patineurs en fonction de leurs propres critères, mais l'Union internationale de patinage exige un score minimum d'éléments techniques (Technical Elements Score en anglais) lors d'une compétition internationale avant les championnats du monde.

Score minimum d'éléments techniques
L'Union internationale de patinage stipule que les notes minimales doivent être obtenues lors d'une compétition internationale senior qu'elle reconnait lors la saison en cours ou précédente, au plus tard 21 jours avant le premier jour d'entraînement officiel.

Nombre d'inscriptions par discipline
Sur la base des résultats des championnats du monde 2022, l'Union internationale de patinage autorise chaque pays à avoir de une à trois inscriptions par discipline.

Le , l'Union internationale de patinage interdit aux patineurs artistiques et aux officiels de la fédération de Russie et de la Biélorussie de participer et d'assister à toutes les compétitions internationales en raison de l'invasion russe de l'Ukraine le . Ainsi ces deux pays sont absents des championnats du monde 2023, 13 mois après le début du conflit.

Podiums

Tableau des médailles

Détails des compétitions

Messieurs

Dames

Couples

Danse sur glace

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Jugement du patinage artistique
 Palmarès des championnats du monde de patinage artistique
 Union internationale de patinage
 Les autres championnats du monde organisés à Saitama : 2014 et 2019

Références externes

2023
Patinage artistique
Patinage artistique 2023
Monde 2023
Monde
Sport au Japon en 2023
Sport en mars 2023

Championnats du monde de patinage artistique 2023


The Gagliardi Trophy was first presented in 1993 to the Outstanding Division III college football player of the year by the Jostens Company and the J-Club of Saint John's University in Minnesota. Since that time, the award has become one of the leading collegiate football awards in Division III football, honoring excellence in athletics, academics and community service. The award is named for John Gagliardi, head football coach of Carroll College 1949 to 1952 and Saint John's University in Minnesota from 1953 to 2012. The trophy was presented by the Salem Rotary Club each year in Salem, Virginia until 2018.

Winners

Winners by school

References

External links
The Gagliardi Trophy

Awards established in 1993
College football national player awards
NCAA Division III football

Gagliardi Trophy


Skodsborg Badesanatorium I + II er en film instrueret af Gunnar Wangel.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1938

Dokumentarfilm fra Danmark
Skodsborg

Skodsborg Badesanatorium I + II


Echo (naredba), UNIX naredba
 Echo (2005.), američki kratki crno-bijeli film koji je režirao Stephen Hamel
 Echo (album Toma Pettyja i Heartbreakersa)
 Niz jezera u SAD-u

Echo


Stanley Middleton FRSL (1 August 1919 – 25 July 2009) was a British novelist.

Life
He was born in Bulwell, Nottinghamshire, in 1919 and educated at High Pavement School, Stanley Road, Nottingham, and later at University College Nottingham.

Middleton started writing while at university and in 1958 published A Short Answer. Alongside his work as an author, he taught English at High Pavement Grammar School for many years. In 1974, his novel Holiday won the Booker Prize. In 2008, Her Three Wise Men was published, his 44th novel and the last to be published during his lifetime.

Middleton was an accomplished organist, playing regularly at St Mark's Methodist Church on Ravensworth Road in Bulwell and stepping in to cover others, often at Mansfield Road Baptist Church in Nottingham. He was also a fine watercolourist and contributed his own artwork to the covers of the 1994 novel Catalysts and the festschrift Stanley Middleton At Eighty.

In 2006, a reporter for The Sunday Times sent the first chapters of Holiday to a number of publishers and literary agents as a journalistic stunt. Almost all rejected it.

The actor Peter Bowles was taught by Middleton while a pupil at High Pavement. In 1980 when Bowles was the subject of the popular TV programme This Is Your Life, Middleton appeared as a guest on the programme.

Middleton was married to Margaret Welch from 1951 until his death; the couple had two daughters, Penny and Sarah. Towards the end of his life, he suffered from cancer, and died in a nursing home on 25 July 2009, one week before his 90th birthday.

It has been revealed that Middleton refused an OBE in 1979. This came to light following a freedom of information request by the BBC. He did not feel that he should be honoured simply for doing what he regarded as his job.

Bibliography

Fiction
 A Short Answer (1958)
 Harris's Requiem (1960)
 A Serious Woman (1961)
 The Just Exchange (1962)
 Two's Company (1963)
 Him They Compelled (1964)
 Terms of Reference (1966)
 The Golden Evening (1968)
 Wages of Virtue (1969)
 Apple of the Eye (1970)
 Brazen Prison (1971)
 Cold Gradations (1972)
 A Man Made of Smoke (1973)
 Holiday (1974)
 Distractions (1975)
 Still Waters (1976)
 Ends and Means (1977)
 Two Brothers (1978)
 In a Strange Land (1979)
 The Other Side (1980)
 Blind Understanding (1982)
 Entry into Jerusalem (1983)
 The Daysman (1984)
 Valley of Decision (1985)
 An After-Dinner's Sleep (1986)
 After a Fashion (1987)
 Recovery (1988)
 Vacant Places (1989)
 Changes and Chances (1990)
 Beginning to End (1991)
 A Place to Stand (1992)
 Married Past Redemption (1993)
 Catalysts (1994)
 Toward the Sea (1995)
 Live and Learn (1996)
 Brief Hours (1997)
 Against the Dark (1998)
 Necessary Ends (1999)
 Small Change (2000)
 Love in the Provinces (2002)
 Brief Garlands (2004)
 Sterner Stuff (2005)
 Mother's Boy (2006)
 Her Three Wise Men (2008)
 A Cautious Approach (2010)

Non-fiction
 Stanley Middleton at Eighty (1999). Edited by David Belbin & John Lucas, this festschrift includes short stories, essays by and about Middleton and a long interview with the author.

References

External links
 "Stanley Middleton", obituary, Daily Telegraph, 30 July 2009.
 Philip Davis, "Stanley Middleton", obituary, The Guardian, 29 July 2009.
 http://www.cabinetoffice.gov.uk/sites/default/files/resources/document2012-01-24-075439.pdf

1919 births
2009 deaths
20th-century English novelists
21st-century English novelists
Alumni of the University of Nottingham
Booker Prize winners
Deaths from cancer in England
Fellows of the Royal Society of Literature
People educated at Nottingham High Pavement Grammar School
People from Bulwell

Stanley Middleton


Monsieur Fourcade es un cuadro del pintor Henri de Toulouse-Lautrec, realizado en 1889, que se encuentra en el Museo de Arte de São Paulo, Brasil.

El cuadro presenta una escena en un ambiente parisino nocturno, muy frecuente en las obras del autor. En primer plano se retrata al banquero francés Henri Fourcade, íntimo amigo del pintor, como indica la dedicatoria que se aprecia en la parte derecha superior del cuadro: A mi buen amigo Fourcade, 89. HTLautrec.

Las pinceladas con las que se efectúa la escena son rápidas y sueltas, con pocos trazos, lo que hace que algunas figuras sean meras sombras, como la de la espalda de Fourcade.

El autor realizaría también un estudio del busto de Fourcade al carboncillo.

Véase también
 Postimpresionismo

Referencias

Colecciones del Museo de Arte de São Paulo
Cuadros de Francia de los años 1880
Cuadros de 1889
Francia en 1889
Retratos

Monsieur Fourcade


El rémol o rombo (Scophthalmus rhombus) es una especie de pez pleuronectiforme de la familia Scophthalmidae.

Descripción
Su cuerpo es de forma oval y más delgado que el del rodaballo (Psetta maxima), del que además se diferencia por presentar la piel lisa, sin tubérculos cutáneos y por encontrarse ambos lados del cuerpo cubiertos por escamas pequeñas. La coloración varía dependiendo del hábitat, siendo habitualmente marrón claro u oscuro, con muchas manchas oscuras y claras distribuidas irregularmente sobre el cuerpo. La cara ciega es blanquecina, en ocasiones con manchas más oscuras. Llega a alcanzar una longitud de hasta 75 cm.

Distribución y hábitat
Se encuentra en el Atlántico oriental, desde el norte de Marruecos a Islandia, así como en el mar Mediterráneo y el mar Negro.

Es propio de fondos arenosos, encontrándose los ejemplares adultos en aguas profundas y los alevines en aguas más someras.

Comportamiento
Se alimenta de crustáceos y peces de pequeño tamaño del fondo marino.

La puesta tiene lugar en invierno y las larvas son muy parecidas a las del rodaballo.

Referencias

Enlaces externos

Scophthalmidae
Peces del océano Atlántico
Taxones descritos por Carlos Linneo
Animales descritos en 1758

Scophthalmus rhombus


نقد النقد هو بحث معرفي موضوعه النقد الأدبي، ويتقاطع في مباحثه مع جملة من السياقات المتصلة بالبحث في ميدان الإبداع بصورة عامة، مثل النظرية والتنظير النقدي. ونقد النقد يدور حول مراجعة «القول النقدي» ذاته، وفحصه، بمعنى مراجعة مصطلحات النقد وبنيته المنطقية، ومبادئه الأساسية وفرضياته التفسيرية، وأدواته الإجرائية.

مفهوم نقد النقد
إنَّ الانطلاق لتحديد مفهوم «نقد النقد» سيواجهُ طرقاً شتى للإحاطةِ بهِ، وبالرغمِ من تعدد الدراسات التي كتبت حوله، إلا أنك لا تكاد تعثر على إطار مستقر يحيط بهذا المفهوم إحاطة كاملة، حتى في محاولة تحديد النشأة الحقيقية له، من الباحثين مَن سيحيلك إلى القرن الرابع قبل الميلاد حيث كتابات أفلاطون وأرسطو، قائلا: إن «نقد النقد» يرجع إلى بواكير التشكل الأولى للنقد نفسه.

أما حقيقة الأمر في القول في نشأة «نقد النقد» يمكن أن تكون أقل تشدداً في الإحالة إلى زمنٍ أو أدبٍ معين، فالعلوم تتخذ تطورها من خلال التراكم المعرفي بغضِ النظر عن المنظومة المنشئة لها، وبرغم هذا لا يمكننا التأصيل لنشأة هذا المفهوم إلا من حيث بدءِ الوعي له نقدياً.

وللحديث عن المفهوم ولنكون أكثر إحاطة به من حيث هو أداة عمل نقدية، سننطلق من عبارة أدونيس «إن أدب الكاتب، يوجب أدب القارئ». ويقول البعض إنّ الموقف النقدي طرد للموقف الجمالي، من حيث عدم سهولة وجودهما معاَ كطريقة للنظر إلى موضوع واحد، هذا بالنسبة للنقد، فكيف إذا كان الحديث عن «نقد النقد»، هذا ما يدفعنا إلى التساؤل حول نوعية القراءة التي يمارسها المشتغل بهذا المفهوم.

وقد يكون من الصواب القول إن ممارسة هذه القراءة بحاجة إلى شجاعة كبيرة من قبل ممارسيه، لا من حيث صعوبتها معرفيا فقط ولكن من حيث أنها تضعك على خط قرائي معين لا ينفع معه أن تكون حياديا أو متطرفا بإصدار الأحكام في ذات الوقت، حيث يمكن اعتبار هذه القراءة هيئة عُليا ذات فهم متجاوب، تجعل من ممارسيها «قراءً متفوقين».

مراجع

نقد النقد


La pagode Songyue (), construite en 523 après JC, est située au monastère de Songyue sur le mont Song, dans la province du Henan, en Chine. Construite pendant la dynastie Wei du Nord, cette pagode est l'une des rares pagodes intactes du  en Chine et est également la plus ancienne pagode chinoise en brique connue. La plupart des structures de cette période étaient en bois et n'ont pas survécu, bien que des ruines de fortifications en pisé existent encore. En 2010, la pagode a été inscrite sur la liste du patrimoine mondial de l'UNESCO avec d'autres monuments à proximité dans le cadre des « Monuments historiques de Dengfeng dans le site « Le centre du ciel et de la terre »".

Contexte
La propagation du bouddhisme a considérablement influencé l'architecture chinoise. Au sixième siècle, le bouddhisme s'était répandu avec un élan formidable dans toute la Chine : la culture chinoise s'ajustait et adaptait ses traditions pour inclure le culte du bouddhisme. Les Chinois ont transformé le monticule de terre arrondi du stūpa d'Asie du Sud en une pagode imposante pour abriter les reliques sacrées enfouies de Bouddha en son centre.

Style et forme
Les pagodes ont beaucoup varié de forme au fil du temps depuis leurs origines bouddhistes indiennes jusqu'à leur forme en Chine. La forme unique à plusieurs côtés de la pagode Songyue suggère qu'elle représente une première tentative de fusion de l'architecture chinoise aux bords droits avec le style circulaire du bouddhisme du sous-continent indien. Le périmètre de la pagode diminue à mesure qu'il s'élève, comme on le voit dans les piliers des temples rupestres bouddhistes indiens et d'Asie centrale et les pagodes rondes ultérieures en Chine.

La pagode Songyue est unique dans sa forme, étant une pagode à douze côtés. La tour mesure 40 mètres (131 pieds) de haut et est construite en briques jaunâtres maintenues ensemble avec du mortier d'argile. C'est la plus ancienne pagode chinoise existant aujourd'hui, construite à une époque durant laquelle, selon les archives, presque toutes les pagodes étaient composées de bois.

La pagode a une base ou piédestal en brique simple et bas, et un premier étage très élevé caractéristique des pagodes à plusieurs avant-toits, avec des balcons divisant le premier étage en deux niveaux et des portes reliant les deux parties. Les portes voûtées ornementées et les absides ou niches décoratives sont finement sculptées en théières ou en lions. À la base des piliers de la porte se trouvent des sculptures en forme de fleurs de lotus et les chapiteaux des piliers ont des perles et des fleurs de lotus sculptées. Après le premier étage se trouvent quinze toits rapprochés bordés d'avant-toits et de petites fenêtres en treillis. La pagode présente des avant-toits ornementaux densément groupés dans le style dougong qui ornent chaque étage. À l'intérieur de la pagode, le mur est cylindrique avec huit niveaux de supports en pierre en saillie pour ce qui était probablement à l'origine un parquet en bois. Sous la pagode se trouve une série souterraine de salles funéraires pour préserver les objets culturels enterrés avec les morts. La chambre la plus intérieure contenait des reliques bouddhistes, des transcriptions d'écritures bouddhistes et des statues de Bouddha.

Bibliographie
 Yetts, Perceval W., "Writings on Chinese Architecture", The Burlington Magazine for Connoisseurs (Volume 50, Numéro 288, 1927): 116–131.

Références

Temple bouddhiste dans la province du Henan
Architecture religieuse du VIe siècle
Construction dodécagonale

Pagode Songyue


Werner Lueg, (Brackwede, Njemačka, 16. rujna 1931. – Gehrden, Njemačka, 13. srpnja 2014.) je pokojni njemački srednjeprugaš. Osvajač je olimpijske brončane medalje na 1500 metara na Olimpijadi u Helsinkiju 1952.

On je trenutno jedini njemački srednjoprugaš koji je držao svjetski rekord na 1500 metara. Kueg ga je ostvario 29. lipnja 1952. na utrci nacionalnog prvenstva u Berlinu s vremenom 3:43.0 a nakon dvije godine, srušio ga je Amerikanac Wes Santee na utrci u kalifornijskom Comptonu.

Karijeru je prekinuo 1957. nakon što je godinu ranije ozlijedio petnu tetivu na lijevoj nozi. Nakon toga radio je kao prodavač a formu je održavao biciklizmom.

Olimpijsko finale 1952.

Izvori

Srednjoprugaši
Njemački atletičari

Werner Lueg


Det andet bulgarske rige (, Vtorо Bălgarskо Tsartsvo) var en middelalderlig bulgarsk stat, der eksisterede mellem 1185 og 1396. Staten var en efterfølger til det første bulgarske rige, og opstod efter et bulgarsk oprør tvang Det Byzantinske Rige ud af Bulgarien. Det andet bulgarske rige havde sin storhedstid under zarerne Kalojan og Ivan Asen 2., før det endte med at blive erobret af det Osmanniske Rige i slutningen af det 14. århundrede og starten af det 15. århundrede.

Henvisninger

Forhenværende lande på Balkan
Forhenværende riger i middelalderen
Bulgarske rige, Andet
Etableret i 1185
Ophørt i 1396
Bulgariens historie

Andet bulgarske rige


Le lavoir d'Omex (du Clot) est un lavoir situé à Omex, dans le département des Hautes-Pyrénées en vallée de Batsurguère.

Localisation
Le lavoir est situé dans le département français des Hautes-Pyrénées, au sud du village d'Omex sur le Cami de la Hount de Dessus non loin de l'église.

Toponymie
En occitan, clot  signifie cuvette.

Description
Le lavoir est un édifice rectangulaire à toiture à deux  pentes recouvert d'ardoises de la vallée, qui est supportée par des piliers.
Une source alimente le bassin, la fontaine et l'abreuvoir.

Historique
À Omex, la municipalité, a réuni sur le même lieu, la fontaine, l'abreuvoir et le lavoir. Ce lavoir daté de 1760, a servi durant des années au lavage du linge des hôtels de Lourdes. Les draps étaient ensuite étendus dans les prés, puis descendus dans la cité mariale avec des charrettes tirés par les ânes de Batsurguère.

Celui-ci comporte une fontaine abreuvoir distante du lavoir. La sortie d'eau se fait dans une série de blocs taillés superposés et encastrés dans la maçonnerie du jardin potager du dessus. L'un des deux porte la date gravée de "AN 1828".

Les abreuvoirs-lavoirs d'Omex ont été les témoins d'une intense activité lors des premiers pèlerinages car beaucoup de linge était lavé puis acheminé à dos d'âne vers les hôtels de Lourdes.

Galerie de photos

Annexes

Articles connexes
 Liste des lavoirs des Hautes-Pyrénées
 Vallée de Batsurguère

Références

Lavoir dans les Hautes-Pyrénées

Lavoir d'Omex (du Clot)


Storbyens Blændværk er en dansk kortfilm fra 1939 instrueret af Poul Ankjær Christiansen og efter manuskript af Ole Smith.

Handling
En advarsel til landets ungdom mod at rejse til København, hvor så mange fristelser møder mænd og kvinder fra forskellige egne af landet. Filmen får en opfølger i 'Mulden drager' (1942).

Medvirkende

 Carl Heger
 Karin Nellemose

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Propagandafilm fra Danmark
Danske film fra 1939

Storbyens Blændværk


Timebelle er et schweizisk band, der repræsenterede Schweiz ved Eurovision Song Contest 2017 med sangen "Apollo".

Karriere

Eurovision Song Contest 2017
De opnåede en 12. plads i semifinale 2, og de kvalificerede sig dermed ikke til finalen.

Medlemmer

Nuværende
 Miruna Mănescu – sanger (fra Rumænien) (født 14. marts 1989)
 Samuel Forster – trommer (fra Schweiz)
 Emanuel Daniel Andriescu – saxofon, clarinet, piano (fra Rumænien)

Tidligere
 Rade Mijatović – harmonika (fra Serbien)
 Christoph Siegrist – guitar (fra Schweiz)
 Sándor Török – bas (from Ungarn)

Referencer

Eksterne henvisninger

Musikgrupper fra Schweiz
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2017
Schweiz' Eurovision Song Contest-deltagere

Timebelle


Michael Edward "Mike" Lynn (Covina, California; ) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó dos temporadas en la NBA y una más en la liga israelí. Con 2,01 metros de estatura, jugaba en la posición de alero.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas con los Bruins de la Universidad de California en Los Ángeles, en las que promedió 11,3 puntos y 6,9 rebotes por partido. Fue suspendido durante una temporada completa tras ser arrestado por intentar comprar unos discos con una tarjeta de crédito que previamente había sido denunciada como perdida. En 1966 fue incluido en el mejor quinteto de la Pacific-8 Conference. Consiguió dos títulos de campeón de la NCAA, en 1965 y 1968.

Profesional
Fue elegido en la trigésimo novena posición del Draft de la NBA de 1968 por Chicago Bulls, y también por los Anaheim Amigos en el Draft de la ABA, siendo traspasado por los primeros a Los Angeles Lakers a cambio de una futura tercera ronda del draft.

Jugó una temporada con los Lakers, llegando a disputar las Finales ante New York Knicks, en las que cayeron en el séptimo y definitivo partido. Lynn promedió a lo largo de la temporada 2,7 puntos y 1,5 rebotes por partido.

Al año siguiente fue incluido en el Draft de Expansión que se produjo por la llegada de nuevos equipos a la liga, siendo elegido por los Buffalo Braves, pero solo disputó 5 partidos antes de ser cortado. Jugó una temporada en el Hapoel Jerusalem de Israel antes de retirarse definitivamente.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Mike Lynn en ultimatenba.com

Nacidos en Covina
Baloncestistas de California
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los UCLA Bruins
Baloncestistas de Los Angeles Lakers
Baloncestistas de los Buffalo Braves
Baloncestistas del Hapoel Jerusalem

Mike Lynn


An Bromus suksdorfii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Vasey. An Bromus suksdorfii in nahilalakip ha genus nga Bromus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Bromus

Bromus suksdorfii


Vencel Bíró () a fost un călugăr piarist cu merite în domeniul istoriei ecleziastice a Transilvaniei.

Scrieri
 Forgách Ferenc mint történetíró 1540–1572. Kolozsvár, 1908
 Az erdélyi fejedelmi hatalom fejlődése. 1542–1690, Kolozsvár, 1910
 Az erdélyi fejedelem jogköre 1571-1690, Kolozsvár, 1912
 Erdély követei a portán. Kolozsvár, 1921
 Az erdélyi katolicizmus múltja és jelene. Kolozsvár, 1925
 A kolozsvári róm. kat. főgimnázium története. Kolozsvár, 1926
 Bethlen Gábor és az erdélyi katolicizmus, Kolozsvár, 1929
 A kolozsmonostori belső jezsuita rendház iskola Bethlen és a Rákóczi fejedelmek idejében, Kolozsvár, 1931
 A kolozsvári piarista templom alapítása, Kolozsvár, 1932
 Altorjai gróf Apor István és kora. Kolozsvár, 1935
 Báthory István fejedelem, Kolozsvár, 1935
 A Báthory–Apor Szeminárium története [Istoria Seminarului Báthory–Apor], Kolozsvár, 1935
 Képek Erdély múltjából, Kolozsvár, 1937
 Székhelyi Mailáth G. Károly, Kolozsvár, 1940
 Erdélyi katolikus nagyok. Kolozsvár, 1941.
 Gróf Batthyány Ignác. (1741–1798). Kolozsvár, 1941
 Grófy Zichy Domonkos Erdélyben. Kolozsvár, 1942.
 Erdély története. Kolozsvár, 1944
 Az erdélyi udvarház gazdasági szerepe a XVII. század második felében. Kolozsvár, 1945
 A kolozsvári jezsuita egyetem szervezete és építkezése a XVIII. században. Kolozsvár, 1945
 A kegyesrend Beszterczén. Kolozsvár, 1948.

Note

Nașteri în 1885
Decese în 1962
Clujeni
Istorici maghiari
Piariști
Călugări maghiari
Membri ai Academiei Maghiare de Științe
Maghiari din Transilvania

Vencel Bíró


Klátova Nová Ves este o comună slovacă, aflată în districtul Partizánske din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.664 de locuitori. Se învecinează cu comuna .

Istoric
Localitatea Klátova Nová Ves este atestată documentar din 1293.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Klátova Nová Ves


Neratov este numele câtorva localități din Republica Cehă:
 Neratov, un sat din regiunea Pardubice (districtul Pardubice)
 Neratov v Orlických horách (districtul Rychnov nad Kněžnou)

Pagini de dezambiguizare referitoare la denumiri geografice

Neratov


Papa Inocent XI. za vrijeme svoga pontifikata (1676. – 1689.) održao je 2 konzistorija na kojima je imenovao ukupno 43 kardinala.

Konzistorij 1. rujna 1681. (I.)

 Giambattista Spinola, stariji, bivši đenovski nadbiskup, rimski generalni guverner
 Antonio Pignatelli, nadbiskup-biskupa Leccea, prefekt Papinskoga kućanstva
 Stefano Brancaccio, viterbski biskup
 Stefano Agostini, heraklejski naslovni nadbiskup, bilježnik Njegove Svetosti
 Francesco Buonvisi, solunski naslovni nadbiskup, nuncij u Austriji
 Savo Millini, cezarejski naslovni nadbiskup, nuncij u Španjolskoj
 Federico Visconti, milanski izabrani nadbiskup
 Marco Galli, biskup Riminija
 Flaminio Taja, saslušatelj Svete Rimske rote
 Raimondo Capizucchi, O.P., meštar Apostolske palače
 Giovanni Battista De Luca, referent Sudišta Apostolske signature pravde i milosti, saslušatelj Njegove Svetosti
 Lorenzo Brancati, O.F.M. Conv.
 Urbano Sacchetti, saslušatelj Apostolske komore
 Gianfrancesco Ginetti, glavni blagajnik Apostolske komore
 Benedetto Pamphilj, O.S.Io.Hieros., veliki prior Reda sv. Ivana Jeruzalemskoga u Rimu
 Michelangelo Ricci, tajnik Svete kongregacije za oproste i svete relikvije

Konzistorij 2. rujna 1686. (II.)

 Giacomo de Angelis, bivši urbinski nadbiskup, rimski vicegerent
 Opizio Pallavicini, efeški naslovni nadbiskup, nuncij u Poljskoj
 Angelo Maria Ranuzzi, fanski biskup
 Maximilian Gandolph von Künburg, salcburški nadbiskup, Austrija
 Veríssimo de Lencastre, bivši braganski nadbiskup, Portugal
 Marcello Durazzo, kalcedonijski naslovni nadbiskup, nuncij u Španjolskoj
 Orazio Mattei, damaščanski naslovni nadbiskup, prefekt Svete apostolske palače
 Marcantonio Barbarigo, krfski nadbiskup
 Carlo Stefano Anastasio Ciceri, biskup Coma
 Leopold Karl von Kollonitsch, biskup Bečkog Novog Mjesta, Austrija
 Étienne Le Camus, biskup Grenoblea, Francuska
 Johannes von Goes, biskup Gurka, Austrija
 Augustyn Micha³ Stefan Radziejowski, varmijski biskup, Poland
 Pier Matteo Petrucci, Orat., jesijski biskup
 Pedro de Salazar Gutiérrez de Toledo, O. de M., biskup Salamance, Španjolska
 Wilhelm Egon von Fürstenberg, strazburški biskup, Alzas
 Jan Kazimierz Denhoff, preceptor Bolnice S. Spirito in Sassia u Rimu
 José Sáenz de Aguirre, O.S.B.
 Leandro Colloredo, Orat.
 Fortunato Ilario Carafa della Spina
 Domenico Maria Corsi, saslušatelj Apostolske komore
 Giafrancesco Negroni, rizničar Njegove Svetosti
 Fulvio Astalli, klerik Apostolske komore
 Gasparo Cavalieri, klerik Apostolske komore
 Johannes Walter Sluse, tajnik Apostolskih pisama
 Francesco Maria de' Medici
 Rinaldo d'Este

Bilješke

Vidi još
 Kardinalski zbor
 Konzistorij

Izvori

Inocent 11
Kardinalski zbor

Kardinalska imenovanja pape Inocenta XI.


Aenne Franz, geb. Mathonet (* 21. Oktober 1923 in Solingen; † 7. April 2023 ebenda), war eine deutsche Mundartschriftstellerin.

Leben
Aenne Franz stammte aus einer sozialdemokratischen Familie. Ihr Vater war ab 1919 in der SPD. Sie absolvierte während der NS-Zeit ihren Reichsarbeitsdienst in Thüringen. Nach dem Zweiten Weltkrieg baute sie ab 1947 in Solingen sowohl die Sozialdemokratische Partei Deutschlands als auch die Arbeiterwohlfahrt (AWO) wieder mit auf. 1949 war sie mit Karl Schröder an der Organisation der Reichskonferenz der AWO in Solingen beteiligt. Ab 1967 war sie in der Mundartgruppe "De Hangkgeschmedden" aktiv, viele Jahre als deren "Baas" (Chef). Von ihr verfasste Gedichte und Geschichten wurden im Solinger Tageblatt sowie in vier Anthologien im Verlag B. Boll veröffentlicht. Auch war sie beim Westdeutschen Rundfunk (WDR) als Mundartsprecherin tätig. Sie leitete 1983 die Gruppe Rheinischer Mundartschriftsteller Bergisches Land als Regionalgruppe in der Gruppe Rheinischer Mundartschriftsteller. Große Teile ihrer Sammlung mit Mundarttexten, auch historischen, überließ sie dem Stadtarchiv Solingen.

1991 erhielten De Hangkgeschmedden den Kulturpreis der Bürgerstiftung Baden für die Verdienste um die Pflege der Solinger Mundart. 2012 erhielt Aenne Franz eine Ehrung für die 65-jährige Zugehörigkeit zur SPD, 2018 folgte eine weitere für ihre 70-jährige Mitgliedschaft. Anfang 2013 trat sie als Revisorin der AWO zurück und erhielt zum Dank das "Offene Herz", das Symbol der AWO, das von der Jugendhilfe-Werkstatt als Metallkunstwerk gestaltet worden war.

Von 1951 bis 1980 war Aenne Franz mit dem Kaufmann Ernst Franz verheiratet. Die gemeinsame Tochter ist die Journalistin Renate Franz. Aenne Franz starb am 7. April 2023 im Alter von 99 Jahren.

Werke
Über mehrere Jahrzehnte hinweg erschienen ihre Gedichte unter anderem in den Anthologien der Hangkgeschmedden:
 Hangkgeschmedt, 1974:
 Der psychologische Vogel (S. 104)
 Owendlied (S. 107)
 Manengk (S. 151)
 4. November 1944 (S. 168)
 Aprel (S. 196)
 De Franzus hat reiht (S. 237)

 Scharp geschliepen, 1980:
 Mott dat sinn (S. 41)
 Am Rusenmongad! (S. 41)
 Wat seßte nu? (S. 136)
 Nit te ängern (S. 137)
 Su wierd men Konschaft quitt (S. 138)
 Die Utred (S. 139)
 Der Kosename (S. 172)
 Schwiegen es Gould (S. 173)
 Ouch en Aandenken (S. 174)
 Nerven (S. 178)

 Met on ohne Schröm, 1987:
 Ganz eifach (S. 51)
 Aktiun Kappes (S. 53)
 Hochtietsdag em Keller (S. 56)
 Baul nen Krimi (S. 59)
 Husfrauenleid (S. 61)

 40 Johr De Hangkgeschmedden, 1991:
 Möngsten on de Riesenbröck (S. 112)
 War sall dat? (S. 114)
 Fachlütt (S. 115)
 Vaselwer Müß (S. 118)
 Es dat astängdeg (S. 119)
 Chreßowend (S. 120)
 Der ierschte Mensch (S. 123)

Weblinks
 Website der "Hangkgeschmedden"
 Mit 83 der älteste Alligators-Fan auf rp-online.de v. 17. August 2007
 Aenne Franz wird 90 auf solinger-tageblatt.de
 Aenne Franz in der Datenbank Kallías des Deutschen Literaturarchivs Marbach

Einzelnachweise

Autor
Literatur (Deutsch)
Heimatdichtung
SPD-Mitglied
AWO-Funktionär
Schriftsteller (Solingen)
Bundesverdienstkreuz abgelehnt
Deutscher
Geboren 1923
Gestorben 2023
Frau

Aenne Franz


LIDAR (Light Detection and Ranging; veya Laser Imaging Detection and Ranging), lazer darbeleri kullanılarak bir nesne veya bir yüzeyin uzaklığını anlamaya yarayan teknoloji. Radar teknolojisiyle benzerdir. Radarda kullanılan radyo dalgaları yerine ışık, yani lazer darbeleri kullanılır. Uzaklığı ölçülecek nesne ya da yüzeye gönderilen lazer darbesinin gönderiliş zamanı ile nesneye çarpıp gelen yansımanın tekrar kaynağa ulaşma vakti arasındaki fark sayesinde uzaklık ölçülür.

Ayrıca bakınız

 Havadan lazer tarama

Radar
Kısaltmalar

LIDAR


Ömer Lütfi Kanburoğlu (d. 28 Mayıs 1960), Türk gazeteci ve yazar. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi ve Harp Akademileri/Millî Güvenlik Akademisi mezunu olan Kanburoğlu, genç yaşta gazeteciliğe başladı.

Türk Atlantik Antlaşması Derneği Gençlik Kolları Genel Sekreter Yardımcılığı, Avrupa Konseyi Derneği Genel Sekreterliği, Ulusal Güvenlik ve Stratejik Araştırmalar Derneği Genel Sekreterliği yaptı.
Yeni Forum Dergisi  ile başladığı yayıncılık hayatını bu derginin  Yazı İşleri Müdürü  olarak uzun yıllar devam ettirdi.

Yirmi yılı aşkın bir zaman Yeni Forum Dergisi'nde çalışarak bu dergide yazılar yazdı ve yöneticilik yaptı. Yeni Forum Dergisi'nde yöneticilik yaptığı yıllarda, o zaman Dışişleri Bakanlığı'na bağlı olan ve Türk İşbirliği ve Kalkınma Ajansı tarafından finanse edilen, Türkçe, İngilizce, Kazakça, Türkmence, Kırgızca ve Özbekçe dillerinde yayımlanan Avrasya Etüdleri  dergilerinin yayınını organize etti.

Almanya'da çalışan Türk toplumunun sorunlarını dile getiren dergiler çıkarttı. Daha sonra, 1999 yılında Basın Müşaviri olarak Başbakanlık'ta göreve başlayan  Kanburoğlu, çeşitli hükûmetler dönemlerinde müşavirlik görevine devam etti.

2011 yılında Başbakanlık'tan emekli olarak Milliyetçi Hareket Partisi/Rize Milletvekili  Adayı olmuştur. Yazarın yayınlanmış yüzlerce makalesi ve "Teröristin Anatomisi", "Yakın Tarihimizde Siyasal Partiler" ve "Demokrasi Zorunluluk mu?" isimli üç kitabı vardır.

Dış bağlantılar
http://kanburoglu.com/
https://www.facebook.com/
https://www.facebook.com/%C3%96mer-L%C3%BCtfi-KANBURO%C4%9ELU-116532571762217/
https://twitter.com/

Kaynakça

20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
Yaşayan insanlar
1960 doğumlular
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler

Ömer Lütfi Kanburoğlu


ජොහන්නස් කෙප්ලර් (Johannes Kepler) (දෙසැම්බර් 27, 1571 – නොවැම්බර් 15, 1630) යනු ජර්මානු ජාතික ගණිතඥයෙක්, තාරකා විද්‍යාඥයෙක් හා නක්ෂත්‍ර පිළිබඳ දැනුමක් තිබූ ප්‍රාඥයෙකි. 17වන සියවසේ ඇතිවූ විද්‍යාත්මක විප්ලවයේ කැපී පෙනෙන චරිතයක් වූ මොහුව එයින් මුඋලික වන්නේ ඔහු ඉදිරිපත්කල ග්‍රහවස්තුන්ගේ චලනය පිළිබඳව ඉදිරිපත් කල නීති සංග්‍රහය හේතුවෙනි. මෙම නීති සංග්‍රහය, ඔහු විසින් රචිත Astronomia nova, Harmonices Mundi හා Epitome of Copernican Astronomy පොත් ඇසුරෙන් පසුකාලීනව තාරකා විද්‍යාඥයින් විසින් ක්‍රමානුකුලව සම්පාදනය කරන ලදී. ඔහුගේ මෙම සොයාගැනීම් "අයිසැක් නිව්ටන්ගේ විශ්වය පුරා පවතින ගුරුත්වාකර්ෂණයට" අදාළ සිද්ධාන්ත ඉදිරිපත් කිරීමට මූලික පදනමක් බවට පත්විය.

ඔහුගේ වෘත්තීය ගමනේදී ඔස්ට්‍රියාවේ ග්‍රාස් නුවර පිහිටි සෙමනේරියක ගණිත ගුරුවරයෙක් ලෙස කටයුතු කිරීමට සිදුවූ අතර එහිදී ඔහුට හාන්ස් උල්රික් වොන් එගේන්බර්ග් කුමාරයාගේ සහකරු බවට පත්වීමේ හැකියාව ලැබිණ. එයින් පසුව ටයිකෝ බ්‍රාවෝ නම් තාරකා විද්‍යාඥයාගේ සහකරු බවට පත්විය. අවසානයේ 2වන රුඩොල්ෆ් අධිරාජ්‍යයාගේද ඔහුට පසුව අධිරාජ්‍යයන් බවට පත්වූ මතායස් හා 2වන ෆර්ඩිනැන්ඩ් ගේද රාජකීය ගණිතඥයා බවට පත්විය. තවද ඔහු ඔස්ට්‍රියාවේ ලින්ස් නුවර පාසලක ගණිත ගුරුවරයෙක් ලෙසද ජෙනරාල් වැලන්ඩීන්ගේ උපදේශකවරයෙක් ලෙසද කටයුතු කළේය. මීට අමතරව ප්‍රකාශ විද්‍යාවට අදාළ ප්‍රධාන විෂයන් සම්බන්දව පර්යේෂණ කටයුතුවල යෙදුනු අතර එමගින් වැඩි දියුණු කල වර්ථක දුරේක්ෂයක් (කෙප්ලර්ගේ දුරේක්ෂය)නිර්මාණය කිරීමට හැකිවූ අතර, ඔහුගේ සමකාලීනයෙක් වූ ගැලීලියෝ ගැලලිගේ දුරේක්ෂ පිළිබඳ සොයාගැනීම් පිළිබඳව සඳහන් කරන ලදී.

කෙප්ලර් ජීවත් වූ වකවානුවේ තාරකා විද්‍යාව හා නක්‍ෂත්‍ර ශාස්ත්‍රය අතර පැහැදිලි වෙනස්කමක් නොතිබුන අතර, භෞතික විද්‍යාව(ස්වභාවික දර්ශන විද්‍යාවට අයත් ලෙසද) හා තාරකා විද්‍යාව(ගණිත විෂයට අදාළ ලෙසද) අතර පැහැදිලි වෙනසක් පැවතුන බව දැකිය හැක. කෙප්ලර් ඔහුගේ අධ්‍යයන කටයුතු සඳහා ඔහුගේ ආගමේ අන්තර්ගතයන්ද එහි මතවදයන්ද උපයෝගී කරගත් අයෙකි. ඔහු විශ්වාස කල අන්දමට දෙවියන් විසින් ලෝකය නිර්මාණය කල ඇත්තේ යම් පැහැදිලි අරමුණක් සහිතව, එය තේරුම් ගත හැක්කේ  නිවැරදි තර්කයන් ගොඩනැගීම තුලින් බවය. කෙප්ලර් විසින් සොයාගත් තාරකා විද්‍යාවට අදාළ කාරණා ඔහු විසින් "අභ්‍යාවකාශ භෞතික විද්‍යාව" ලෙස හැඳින්වූ අතර එය සම්ප්‍රදානුකුලව පැවති භෞතික විශ්වවිද්‍යාවෙන් වෙනස් කිරීම සඳහා තාරකා විද්‍යාව විශ්වීය භෞතික ගණිතයේ කොටසක් ලෙස සලකන ලදී.

මුල් අවදිය

ජොහන්නස් කෙප්ලර් 1571 දෙසැම්බර් 27 වනදා,නිදහස් වූ අධිරාජ්‍යයේ නගර අතරින් එකක් වූ ස්ටුට්ගාර්ට් නගරය ආසන්නයේ පිහිටි වෙඉල් ඩර් ස්ටඩ්ට් ප්‍රදේශයේ, ශුද්ධ වූ රෝමානු අධිරාජ්‍යයේ (වර්තමානයේ ජර්මනියේ බාඩ්න්-ව්හර්ට්ටේම්බර්ග් ප්‍රාන්තයේ ස්ටුට්ගාර්ට් ප්‍රදේශයට අයත්ය.) උපත ලැබීය. ඔහුගේ සීයා, සෙබාල්ඩ් කෙප්ලර්, එම නගරයේ නගරාධිපති වශයෙන් කලක් සේවය කර තිබුනද, කෙප්ලර් බිහිවන විට පවුලේ ධනය හීන වෙමින් පැවතින. සොයුරන් දෙදෙනෙකු හා සොහොයුරියක් සමඟ හැදී වැඩුණද කෙප්ලර්ට පියාගේ ඇසුර නොලැබෙන්නේ කුලී හේවයෙක් ලෙස කටයුතු කල ඔහුගේ පියා, හෙයින්රික් කෙප්ලර්,ඔහුට අවුරුදු පහේදී පවුල හැර දමා යාම නිසාය. හෙයින්රික් කෙප්ලර් නෙදර්ලන්තයේ ඇතිවූ අට අවුරුදු සංග්‍රාමයේදී ජීවිතක්ෂයට පත්වූ බව පිළිගැනේ. තානායම් හිමිකරුවෙකුගේ දියණියක් වූ කෙප්ලර්ගේ මව කැතරිනා ගල්ඩන්මාන්, ලෙඩ සුවකරන්නියක් හා ඖෂධ නිපදවන්නියක් ලෙස කටයුතු කලද පසුව මායාකර්ම භාවිතා කලා යැයි නීතිය ඉදිරියට ගෙනයන ලදී. නොමේරු දරුවෙකු ලෙස ඉපදුනු කෙප්ලර් කුඩාකල රෝගී හා දුර්වල ළමයෙකු ලෙස හැඳින්විය. නමුත් ඔහු තම සීයාගේ තානායමට පැමිණෙන අමුත්තන්ව සිය අතිවිශේෂ ගණිත දැනුමෙන් විශ්මයට පත් කළේය.

ඔහු තාරක විද්‍යාව පිළිබඳ ඇල්මක්, ආදරයක් ඇති වුනේ ඔහු කුඩාකල දීමය, එම නොසන්සිඳෙන ආශාව ඔහුගේ ජිවිත කාලය පුරා පැවතීන. වයස අවුරුදු හයේදී, ඔහුට 1577 මහා වල්ගාතරුව නැරඹීමේ අවස්ථාව ලැබිණි, ඒ ගැන සඳහන් කර ඇති ආකාරයට ඔහුව "එය නැරඹීම සඳහා ඔහුගේ මව විසින් උස් වූ ස්ථානයකට රැගෙන ගොස් ඇත." වයස අවුරුදු නවයේදී, ඔහුට තවත් තාරකා විද්‍යාඥයාත්මක සංසිද්දියක් වූ චන්ද්‍ර ග්‍රහණයක් දැක ගැනීමේ අවස්ථාවක් 1580දී ලැබිණි, එය වාර්තා කර ඇත්තේ ඔහුට එයා නැරඹීමට "එළිමහනට පැමිණෙන්න" යැයි කථාකර ඇති බව මතක බවත් සඳ එම මොහොතේ "ඉතා තද රතුපැහැති" දිස්වුණ ලෙසය. කෙසේවෙතත්, කුඩාකල වසූරිය රෝගය වැලඳීම නිසා ඔහුගේ ඇස් පෙනීම දුර්වල වූ අතර දෑත අංගවිකල භාවයට පත්වුයේ තාරක විද්‍යාවේ මූලික අංශයක් වූ ග්‍රහවස්තුන් නිරීක්ෂණය අඩපණ කරමිනි.

පළමුව වියරණ පාසලෙන්ද(එකල පෙර පාසල) ඉන්පසු ලතින් විදුහලෙන් හා මෞල්බ්‍රොන් සේමනේරියෙන් අධ්‍යාපනය ලැබූ කෙප්ලේර් වැඩිදුර අධ්‍යාපනය සඳහා 1958දි ටුබින්ගන් විශ්වවිද්‍යාලයේ ටුබින්ග්අ ස්ටිස්ට් වෙත ඇතුල් විය. එහිදී ඔහු විටස් මියුලර් යටතේ දර්ශන විද්‍යාවද, ජේකොබ් හීර්බ්‍රැන්ඩ් (මොහු ෆිලිප් මෙලන්ක්තොන්ගේ සිසුවෙක් වූ අතර, 1590 ටුබින්ගන්හි චාන්සලර බවට පත්වූ මයිකල් මේස්ටලින්ගේද ගුරුවරයෙකු වී ඇත.) යටතේ දේවවේදය උගත්තේය. සරසවියේදී ඔහු තුල සිටි ගණිතඥයා පිළිබඳව සියල්ලන්ම දෙන ගත්තේය, එමෙන්ම ඔහුගේ මිතුරන්ට ජන්ම පත්‍ර සාදා දීමෙන් ඔහුගේ නක්ෂත්‍රවේදය පිළිබඳ හැකියාවද ප්‍රචලිත විය. මේ අතර මයිකල් මේස්ටලින්ගේ(1583 සිට 1631 දක්වා කාලය තුල ටුබින්ගන් සරසවියේ ගණිතය පිළිබඳ මහාචාර්යවරයා) උපදේශන මත කෙප්ලර් ටොලමිගේ ග්‍රහමණ්ඩල සැකැස්ම පිළිබඳවද, කොපර්නික්ගේ ග්‍රහමණ්ඩල සැකැස්ම පිළිබඳවද අධ්‍යයනයෙහි යෙදුණේය. එමගින් ඔහු එම විෂයන් පිළිබඳව විශිෂ්ට දැනුමක් ලබාගත්තේය. සිසුන් අතර පැවති විවාදයන්හිදී ඔහු සුර්ය කේන්ද්‍රීය ග්‍රහ සැකැස්මේ සත්‍යබව පිළිබඳ න්‍යයාත්මකවද, දේවවේදය ඇසුරෙන්ද කරුණු ගෙනහැර දැක්වු අතර සූර්යයා විශ්වයේ චලනයට හේතුව මූලික ප්‍රභවය ලෙස සඳහන් කළේය. අධ්‍යාපනයෙන් පසු ඔහුගේ අරමුණව තිබුනේ දේවගැතිවරයෙකු වීමටද ඔහුට ග්‍රාස් නුවර පිහිටි ප්‍රොටෙස්ටන්ට් විදුහලෙන්(වර්තමානයේ ග්‍රාස් විශ්වවිද්‍යාලය) ගණිතය හා තාරකාවිද්‍යාව ඉගැන්වීම සඳහා කල ඇරයුම පිළිගැනීමට සිදු වූ අතර 1594 අප්‍රේල් මාසයේ ඔහු එම තනතුර භාරගත්තේය.

ග්‍රාස් (1594–1600)

Mysterium Cosmographicum

ජොහන්නස් කෙප්ලර්ගේ තාරකාවිද්‍යාව සම්බන්ධ ප්‍රථම ව්‍යාපෘතිය, Mysterium Cosmographicum (විශ්වය අධ්‍යනයෙහි අභිරහස්) නම් ප්‍රකාශනයයි. එය ඔහු විසින් කොපර්නික්ගේ ග්‍රහමණ්ඩල සැකැස්මේ සත්‍යභාවය සනාථ කිරීම සඳහා එළිදැක්වුවකි. කෙප්ලර් පවසන ආකාරයට 1595 ජූලි 19වනදා ග්‍රාස්හි පාසලේ සිසුන්ට ග්‍රහරාශි චක්‍රයේ සෙනසුරුගේ හා බ‍්‍රහස්පතිගේ ආවර්තිත ග්‍රහ යෝගය පිළිබඳ ඉගැන්වීම් කටයුතු කරමින් සිටින විටදී; ඔහුට එකවරම, එක් ශීර්ෂ ලක්ෂයක් හා එක් පරිගත චක්‍රයක්, නියත අනුපාතයකට පවතින බවත්, එය සවිධි බහු අස‍්‍රය තුලට අන්තර්ගත කල හැකී යන අදහසත් පහලවු බව. ඔහු මෙම සැකැස්ම විශ්වයේ ජ්‍යාමිතික පිහිටුම මෙය වියහැකි බවට සනාථ කිරීමට සාධක සෙවීමට උත්සහ කළා. නමුත් එතෙක් දැනසිටි ග්‍රහවස්තුන්ට(ග්‍රහමණ්ඩලයට අලුතින් ග්‍රහයින් එක්කලද) විශේෂිත වූ බහුඅස‍්‍රයන්ගේ පිහිටීමක් සොයාගැනීමට නොහැකි වූ තැන, කෙප්ලර් තම පර්යේෂණ කටයුතු ත්‍රිමාණ බහුඅස්‍ර යොදාගනිමින් කිරීම ආරම්භ කලා. එහිදී ඔහු ගෝලයක් තුල පවතින බහුතල පහ අතුරින් ඕනෑම එකක් ඉහත දැක්වූ සැකැස්මට අනුව එයටම විශේෂ වූ ආකාරයෙන් සැකසිය හැකි බවත්, මෙම බහුතල ගෝලයක් තුල නිර්මාණය කර,එම ගෝල එකමත එක වැටෙන ආකාරයට සැකසීමෙන් එතෙක් සොයාගෙන තිබූ ග්‍රහවස්තුන් හයට (බුධ, සිකුරු ග්‍රහයා, පෘතුවි, අඟහරු, බ්‍රහස්පති ග්‍රහයා, සෙනසුරු) අනුරූප ස්ථර හයක් නිර්මාණය කල හැකි බව තේරුම් ගත්තේය. මෙම බහුතල (අශ්ටතලය, විසිතලය, දොළොස්තලය, චතුස්තලය, ඝනකය) ක්‍රමානුකුලව පටිපාටි ගතකිරීමෙන් පසු, මෙම ග්‍රහ වස්තුන් සුර්යා කේන්ද්‍ර කොටගෙන භ්‍රමණය වන්නේ යැයි සැලකුවහොත්, මෙම ගෝලයන් එම ග්‍රහ වස්තුන් භ්‍රමණය වන මාර්ගයට සාපේක්ෂව තැබිය හැකි බව සොයාගත්තේය. තවද කෙප්ලර් විසින් මෙම ග්‍රහ වස්තුන්ගේ චලනයට අදාලව සමීකරණයක් ගොඩනැගුවේය. නමුත් පසුකලෙක කෙප්ලර් විසින්ම මෙම සමීකරණය නිරවද්‍ය බව අඩුබව නිසා බැහැර කර දැමුවේය.

ඔහුගේ උපදේශකවරයාගේ(මයිකල් මේස්ටලින්) සහයෙන් ඔහුගේ සොයාගැනීමට අදාළ අත්පිටපත ප්‍රකාශනය කිරීමේ අනුමැතිය, ටුබින්ග විශ්වවිද්‍යාලයේ ශාස්ත්‍රීය මණ්ඩලයෙන් ලබාගැනීමට කෙප්ලර්ට හැකියාවක් ලැබෙන්නේය. ඒ අනුව 1596දි Mysterium ප්‍රකාශයට පත් වෙයි. 1597 මුල් භාගයේදී කෙප්ලර් ඔහුට ලැබුන පිටපත් එකල සිටි ශ්‍රේෂ්ට තාරකා විද්‍යාඥයන්ට හා අනුග්‍රහකයන්ට යවනු ලබනවා. එම ප්‍රකාශනය බහුතරයක් දෙන භාවිතා නොකලද, එමගින් ඔහු ඉහළ කුසලතාවයකින් යුත් තාරකා ශාස්ත්‍රඥයෙකු ලෙස පිළිගැනීමට ලක්වේ. ඔහු, ඔහුගේ උසස් අනුග්‍රාහකයන්ට මෙන්ම ග්‍රාස්හි ඔහුගේ ප්‍රධානීන් කෙරෙහි දක්වන ඉහළ කැපවීම, ඔහුගේ ඉදිරි ගමනට විශාල උපකාරයක් බවට පත්වෙයි.

පසුකාලීනව ඔහු සිදුකල පර්යේෂණ කටයුතු සමඟ Mysterium Cosmographicum හි ඇතැම් කරුණු සංස්කරණ කිරීමට ලක්වුවද එහි අන්තර්ගතවූ බහුතල-ගෝලාකාර ග්‍රහ සැකස්ම පිළිබඳ අදහස ඔහු කෙදිනකවත් අතහැර දැමුවේ නැත. පසුව ඔහු විසින් සිදුකල අනිකුත් තාරකාවිද්‍යාත්මක සොයාගැනීම් සියල්ල ඔහුගේ මුල් ව්‍යාපෘතිය හා සහසම්බන්ද හෝ එය තවදුරටත් වර්ධනය කිරීමට අදාලව සිදුකල ඒවාය.1621දි කෙප්ලර් විසින් Mysterium Cosmographicumහි 2වන මුද්‍රණය එළිදක්වනු ලැබීය. එහි ඔහු විසින් පළමු එළිදැක්වීමේ තිබූ දෝෂයන් සඳහන් කරමින්, ඒවා නිවැරදි කරමින් හා අවුරුදු 25ක් පුරා සොයාගත් නව සොයගනීම්ද එක් කිරීමටද වගබලාගත්තේය.

Mysterium පර්යේෂණ ග්‍රන්ථය මගින් කල බලපෑම ගැන සලකා බලන කල, එමගින් කොපර්නිකස්ගේ න්‍යාය නව්‍යකරණය සඳහා මූලික අඩිතාලම සැලසුන බව සඳහන් කල හැක. ඔහුගේ පර්යේෂණ කටයුතු කොපර්නිකස්ගේ න්‍යායන් මත පදනම් වුවද ග්‍රහයන්ගේ කක්ෂ මත ගමන් වේගය පිළිබඳ පැහැදිලි කිරීමට ටොලමිගේ න්‍යායන් භාවිතා කිරීමට සිදුවිය. ටොලමිගේ න්‍යායන් පෘතුවි කක්ෂය, මධ්‍ය ලක්ෂ්‍යය යැයි යන උපකල්පනය මත පදනම් වූ බැවින්, එකිනෙකට වෙනස් උපකල්පන මත පදනම් වූ න්‍යායන් 2ක් ඇසුරෙන් ඔහුගේ සොයාගැනීම් සිදු වී ඇති බැවින් මෙම ග්‍රන්ථයේ සඳහන් කරුණු දෝෂ සහගත බව සැලකේ. එනමුත් කොපර්නිකස්ගේ න්‍යායන්හි පැවති ටොලමිගේ න්‍යායයේ අභාෂයන් ඉවත් කිරීමට තැබූ මුල් පියවරක් ලෙස මෙම පර්යේෂණ ග්‍රන්ථය කෙරෙහි තරකවේදීන්ගේ ගෞරවය හිමිවේ.

සිදුකල කර්යභාර්යයන්

 Mysterium cosmographicum (The Sacred Mystery of the Cosmos) (1596)
 De Fundamentis Astrologiae Certioribus On Firmer Fundaments of Astrology (1601)
 Astronomiae Pars Optica (The Optical Part of Astronomy) (1604)
 De Stella nova in pede Serpentarii (On the New Star in Ophiuchus's Foot) (1604)
 Astronomia nova (New Astronomy) (1609)
 Tertius Interveniens (Third-party Interventions) (1610)
 Dissertatio cum Nuncio Sidereo (Conversation with the Starry Messenger) (1610)
 Dioptrice (1611)

 De nive sexangula (On the Six-Cornered Snowflake) (1611)
 De vero Anno, quo aeternus Dei Filius humanam naturam in Utero benedictae Virginis Mariae assumpsit (1613)
 Eclogae Chronicae (1615, published with Dissertatio cum Nuncio Sidereo)
 Nova stereometria doliorum vinariorum (New Stereometry of Wine Barrels) (1615)
 Epitome astronomiae Copernicanae (Epitome of Copernican Astronomy) (published in three parts from 1618–1621)
 Harmonice Mundi (Harmony of the Worlds) (1619)
 Mysterium cosmographicum (The Sacred Mystery of the Cosmos) 2nd Edition (1621)
 Tabulae Rudolphinae (Rudolphine Tables) (1627)
 Somnium (The Dream) (1634)

වැඩිදුර කියවීම්
 History of astronomy
 History of physics
 Kepler problem
 Kepler triangle
 Kepler-Bouwkamp constant
 List of things named after Johannes Kepler
 Scientific revolution

සටහන් හා නිර්දේශයන්

 The most complete biography of Kepler is Max Caspar's Kepler.  Though there are a number of more recent biographies, most are based on Caspar's work with minimal original research; much of the information cited from Caspar can also be found in the books by Arthur Koestler, Kitty Ferguson, and James A. Connor. Owen Gingerich's The Eye of Heaven builds on Caspar's work to place Kepler in the broader intellectual context of early-modern astronomy. Many later studies have focused on particular elements of his life and work. Kepler's mathematics, cosmological, philosophical and historical views have been extensively analyzed in books and journal articles, though his astrological work—and its relationship to his astronomy—remains understudied.

ප්‍රභවයන්
 Andersen, Hanne; Peter Barker; and Xiang Chen. The Cognitive Structure of Scientific Revolutions, chapter 6: "The Copernican Revolution."  New York: Cambridge University Press, 2006. ISBN 0-521-85575-6
 Armitage, Angus. John Kepler, Faber, 1966.
 Banville, John. Kepler, Martin, Secker and Warburg, London, 1981 (fictionalised biography)
 Barker, Peter and Bernard R. Goldstein: "Theological Foundations of Kepler's Astronomy". Osiris, Volume 16. Science in Theistic Contexts.  University of Chicago Press, 2001, pp.  88–113
 Caspar, Max. Kepler; transl. and ed. by C. Doris Hellman; with a new introduction and references by Owen Gingerich; bibliographic citations by Owen Gingerich and Alain Segonds. New York: Dover, 1993. ISBN 0-486-67605-6
 Connor, James A. Kepler's Witch: An Astronomer's Discovery of Cosmic Order Amid Religious War, Political Intrigue, and the Heresy Trial of His Mother. HarperSanFrancisco, 2004. ISBN 0-06-052255-0
 De Gandt, Francois. Force and Geometry in Newton's Principia, Translated by Curtis Wilson, Princeton University Press 1995. ISBN 0-691-03367-6
 Dreyer, J. L. E. A History of Astronomy from Thales to Kepler. Dover Publications Inc, 1967. ISBN 0-486-60079-3
 Ferguson, Kitty. The nobleman and his housedog: Tycho Brahe and Johannes Kepler: the strange partnership that revolutionized science. London: Review, 2002. ISBN 0-7472-7022-8 – published in the US as: Tycho & Kepler: the unlikely partnership that forever changed our understanding of the heavens. New York: Walker, 2002. ISBN 0-8027-1390-4
 Field, J. V.. Kepler's geometrical cosmology. Chicago University Press, 1988. ISBN 0-226-24823-2
 Gilder, Joshua and Anne-Lee Gilder:  Heavenly Intrigue: Johannes Kepler, Tycho Brahe, and the Murder Behind One of History's Greatest Scientific Discoveries, Doubleday (May 18, 2004). ISBN 0-385-50844-1 Reviews bookpage.com , crisismagazine.com
 Gingerich, Owen. The Eye of Heaven: Ptolemy, Copernicus, Kepler. American Institute of Physics, 1993. ISBN 0-88318-863-5 (Masters of modern physics; v. 7)
 Gingerich, Owen: "Kepler, Johannes" in Dictionary of Scientific Biography, Volume VII. Charles Coulston Gillispie, editor. New York: Charles Scribner's Sons, 1973
 Jardine, Nick: "Koyré's Kepler/Kepler's Koyré," History of Science, Vol. 38 (2000), pp.  363–376
 Kepler, Johannes. Johannes Kepler New Astronomy trans. W. Donahue, forward by O. Gingerich, Cambridge University Press 1993. ISBN 0-521-30131-9
 Kepler, Johannes and Christian Frisch. Joannis Kepleri Astronomi Opera Omnia (John Kepler, Astronomer; Complete Works), 8 vols.(1858–1871).  vol. 1, 1858, vol. 2, 1859, vol. 3,1860, vol. 6, 1866, vol. 7, 1868, Francofurti a.M. et Erlangae, Heyder & Zimmer, – Google Books
 Kepler, Johannes, et al. Great Books of the Western World. Volume 16: Ptolemy, Copernicus, Kepler, Chicago: Encyclopædia Britannica, Inc., 1952. (contains English translations by of Kepler's Epitome, Books IV & V and Harmonices Book 5)
 Koestler, Arthur. The Sleepwalkers: A History of Man's Changing Vision of the Universe. (1959). ISBN 0-14-019246-8
 Koyré, Alexandre:  Galilean Studies Harvester Press 1977. ISBN 0-85527-354-2
 Koyré, Alexandre:  The Astronomical Revolution: Copernicus-Kepler-Borelli Ithaca, NY: Cornell University Press, 1973. ISBN 0-8014-0504-1; Methuen, 1973. ISBN 0-416-76980-2; Hermann, 1973. ISBN 2-7056-5648-0
 Kuhn, Thomas S. The Copernican Revolution: Planetary Astronomy in the Development of Western Thought. Cambridge, MA: Harvard University Press, 1957. ISBN 0-674-17103-9
 Lindberg, David C.: "The Genesis of Kepler's Theory of Light: Light Metaphysics from Plotinus to Kepler." Osiris, N.S. 2. University of Chicago Press, 1986, pp.  5–42.
 Lear, John. Kepler's Dream. Berkeley: University of California Press, 1965
 M.T.K Al-Tamimi: Great collapse Kepler's first law, Natural Science 2 (2010), ISBN 2150 – 4091
 North, John. The Fontana History of Astronomy and Cosmology, Fontana Press, 1994. ISBN 0-00-686177-6
 Pannekoek, Anton:  A History of Astronomy, Dover Publications Inc 1989. ISBN 0-486-65994-1
 Pauli, Wolfgang. Wolfgang Pauli — Writings on physics and philosophy, translated by Robert Schlapp and edited by P. Enz and Karl von Meyenn (Springer Verlag, Berlin, 1994). See section 21, The influence of archetypical ideas on the scientific theories of Kepler, concerning Johannes Kepler and Robert Fludd (1574–1637). ISBN 3-540-56859-X
 Schneer, Cecil: "Kepler's New Year's Gift of a Snowflake." Isis, Volume 51, No. 4. University of Chicago Press, 1960, pp.  531–545.
 Shapin, Steven. The Scientific Revolution. Chicago: University of Chicago Press, 1996. ISBN 0-226-75020-5
 Stephenson, Bruce. Kepler's physical astronomy. New York: Springer, 1987. ISBN 0-387-96541-6 (Studies in the history of mathematics and physical sciences; 13); reprinted Princeton:Princeton Univ. Pr., 1994. ISBN 0-691-03652-7
 Stephenson, Bruce. The Music of the Heavens: Kepler's Harmonic Astronomy, Princeton University Press, 1994. ISBN 0-691-03439-7
 Toulmin, Stephen and June Goodfield. The Fabric of the Heavens: The Development of Astronomy and Dynamics. Pelican, 1963.
 Voelkel, James R. The Composition of Kepler's Astronomia nova, Princeton University Press, 2001. ISBN 0-691-00738-1
 Westfall, Richard S.. The Construction of Modern Science: Mechanism and Mechanics. John Wiley and Sons, 1971. ISBN 0-471-93531-X; reprinted Cambridge University Press, 1978. ISBN 0-521-29295-6
 Westfall, Richard S. Never at Rest: A Biography of Isaac Newton. Cambridge University Press, 1981. ISBN 0-521-23143-4
 Wolf, A. A History of Science, Technology and Philosophy in the 16th and 17th centuries. George Allen & Unwin, 1950.

භාහිර දාමයන්

 Kommission zur Herausgabe der Werke von Johannes Kepler
 JohannesKepler.Info Kepler information and community website, launched on December 27, 2009
 Harmonices mundi ("The Harmony of the Worlds") in fulltext facsimile; Carnegie-Mellon University

 De Stella Nova in Pede Serpentarii  ("On the new star in Ophiuchus's foot") in full text facsimile at Linda Hall Library
  (1920 book, part of Men of Science series)
 Electronic facsimile-editions of the rare book collection at the Vienna Institute of Astronomy

 Audio – Cain/Gay (2010) Astronomy Cast Johannes Kepler and His Laws of Planetary Motion
 Christianson, Gale E., Kepler's Somnium: Science Fiction and the Renaissance Scientist
 Kollerstrom, Nicholas, Kepler's Belief in Astrology
 References for Johannes Kepler
 Plant, David, Kepler and the "Music of the Spheres"
 Kepler, Napier, and the Third Law at MathPages
 Calderón Urreiztieta, Carlos. Harmonice Mundi • Animated and multimedia version of Book V
 Reading the mind of God  1997 drama based on his life by Patrick Gabridge
 Johannes Kepler 2010 drama based on his life by Robert Lalonde

Online Galleries, History of Science Collections, University of Oklahoma Libraries High resolution images of works by and/or portraits of Johannes Kepler in .jpg and .tiff format.

විද්‍යාඥයෝ
තාරකා විද්‍යාඥයෝ

ජොහන්නස් කෙප්ලර්


Alegerile primare ale partidului Democratic al S.U.A. pentru prezidenția din anul 2020 va fi o serie de concursuri electorale organizate de Partidul Democrat pentru selectarea a cel puțin 3 768 de delegați pentru Convenția Națională Democrată (numărul este supus schimbării datorita probabilității de a exista delegați bonus și a penalităților ce pot urma și care nu sunt incluse momentan) unde se va determina candidatul democrat pentru Președintele Statelor Unite în alegerile prezidențiale din SUA  2020 .   Alegerile vor avea loc în toate cele cincizeci de state americane, Districtul Columbia și cinci teritorii din SUA.  Un număr suplimentar de 764 de delegați sau superdelegați , inclusiv liderii de partid și aleșii oficiali (număr care poate fi modificat din cauza probabilităților de decese, demisii, aderări sau selecție în calitate de candidat angajat) vor fi numiți de conducerea partidului independent față de procesul electoral primar.  Convenția va aproba, de asemenea, platforma partidului și candidatul pentru poziția de vicepreședinte.

Note

Alegeri din Statele Unite ale Americii

Alegerile primare ale Partidului Democrat, 2020


Dalmatinska nogometna zona (također i kao Dalmatinska nogometna liga) je bila jedna od četiri zone Prvenstva Hrvatske, te liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1969./70.
Sudjelovalo je 16 klubova, a prvak je bio "Junak" iz Sinja.
Za narednu sezonu - 1970./71. Dalmatinska zona je podijeljna u dvije skupine.

Ljestvica

 klub iz Bosne i Hercegovine: Troglav Livno

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Druga savezna liga 1969./70.
 Riječko-pulska zona 1969./70.
 Slavonska zona 1969./70.
 Zagrebačka zona 1969./70.
 Prvenstvo NSO Split 1969./70.

Vanjske poveznice

Izvori
 Jurica Gizdić: NK Omladinac : 100 godina baluna u Vranjicu, Vranjic, 2014.,
 Jurica Gizdić: HNK Trogir : 95 godina nogometa u Trogiru, Trogir, 2007., , str. 96-99
 Jurica Gizdić, Anđelo Raffanelli: Vječni Zmaj pod Biokovom, Makarska, 2007., , str. 79-80

1969-70
1969-70
Dalmacija

Dalmatinska nogometna zona 1969./70.


Die US Open 2006 im Badminton fanden vom 8. bis zum 13. August 2006 in Orange, Kalifornien, statt. Das Preisgeld betrug 30.000 US-Dollar.

Finalresultate

Weblinks
http://www.badminton.de/13-06-USA-Open.856.0.html

2006
World Badminton Grand Prix 2006
Badmintonwettbewerb in Orange (Kalifornien)

US Open 2006 (Badminton)


السيد علي بن حمود البوسعيد  ولد يوم 7 يونيو 1884، وتوفي بتاريخ 20 ديسمبر من عام 1918، وهو ثامن سلاطين زنجبار وتولى الحكم بعد وفاة والده السلطان حمود بن محمد بتاريخ 20 يوليو 1902 حتى 9 ديسمبر 1911 حيث اعتزل الحكم بسبب مرضه الشديد، وقد مات في أوروبا حيث كان يعالج هناك. وأشهر ماعمله بزنجبار هو استبدال العملة المحلية الريال الزنجباري بالعملة الجديدة روبية زنجبارية. وتولى الحكم من بعده نسيبه خليفة بن حارب البوسعيد

حياته
ولد السلطان علي بتاريخ 7 يونيو 1884م درس بمدرسة هارو بلندن، وقد مثل أبيه بالحضور لحفل تنصيب الملك إدوارد السابع في ويستمنستر بلندن عام 1901. ثم استدعي إلى زنجبار ليرث أبيه بعد وفاته عام 1902، فتم تنصيبه في قصر بيت العجايب بجزيرة أنغوجا بزنجبار، وكان ذلك بتاريخ 20 يوليو 1902. واستمرت رحلاته لأوروبا خلال حكمه للعلاج، وقد حضر حفل تنصيب الملك جورج الخامس خلال وجوده في أوروبا في مايو 1911، ثم تنازل عن الحكم طواعية لإبن عمه ونسيبه خليفة بن حارب البوسعيد بسبب مرضه الشديد بتاريخ 9 ديسمبر 1911، ورحل إلى سويسرا وفرنسا للعلاج، فتوفي في فرنسا يوم 20 ديسمبر 1918، ودفن بمقابر المسلمين في باريس.

أسرته
تزوج عام 1902 بقصر الجكواني بزنجبار لكن مالبث أن طلق زوجته الأولى، ثم تزوج من كريمة سلطان عمان فيصل بن تركي البوسعيد عام 1904 فأنجب منها 2 ذكور و2 إناث:
 السيد سعود بن علي: ولد في زنجبار بتاريخ 18 أغسطس 1907، واكمل تعليمه بالقاهرة وتزوج امرأة من تمباتو وله من الأبناء: (علي - حمود - ناصر - صبري).
 السيد فريد بن علي: ولد في أنغوجا بتاريخ 13 سبتمبر 1908، وأكمل تعليمه بالقاهرة متزوج وله ابن وبنت: (علي وعالية).
 السيدة زينة بنت علي.
 السيدة تحفة بنت علي: زوجة السلطان عبد الله بن خليفة منذ عام 1924م

انظر أيضا
 تاريخ زنجبار.
 قائمة سلاطين زنجبار.
 الحرب الإنجليزية الزنجبارية.

المصادر

عرب في القرن 20
آل بو سعيد
سلاطين زنجبار
شخصيات ملكية تنازلت عن العرش
عرب في القرن 19
عمانيون في القرن 19
عمانيون في القرن 20
مدفونون في مقبرة بير لاشيز
مواليد 1884
مواليد في زنجبار
وفيات 1918
وفيات في باريس

علي بن حمود البوسعيد


HMS Dorsetshire, ha sido el nombre ultiliado por tres buques de la Royal Navy en honor al histórico condado de Dorsetshire:
 fue un navío de línea de tercera clase armado con 80 cañones botado en 1694, reconstruido en 1712, y vendido en 1749.
 fue un navío de línea de tercera clase armado con 70 cañones botado en 1757 y deguazado en 1775.
 fue un crucero pesado de clase County botado en 1929 y hundido en 1942.

Nombres de buques británicos

HMS Dorsershire


Eugen Baum (* 13. Oktober 1922) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler.

Von Sportfreunde Stuttgart wechselte Eugen Baum 1948 zum SSV Reutlingen 05. Mit Reutlingen spielte er zunächst in der Oberliga Südwest. Eugen Baum wurde in der Saison 1949/50 mit dem SSV in der Gruppe Süd der Oberliga Südwest Staffelmeister. Nach einer Niederlage im Finale um die südwestdeutsche Meisterschaft gegen den 1. FC Kaiserslautern erreichte er mit dem SSV Reutlingen die südwestdeutsche Vizemeisterschaft. Als seine Reutlinger Preußen Dellbrück in der Endrunde um die deutsche Meisterschaft 1950 im Achtelfinale mit 0:1 in der Verlängerung unterlagen, war Eugen Baum 120 Minuten für den SSV im Einsatz. Die Oberligaspielzeit 1950/51 bestritt er mit dem SSV wegen eines Verbandswechsels in der Oberliga Süd. Am Ende dieser Saison stieg Eugen Baum mit dem SSV Reutlingen in die II. Division ab.

Literatur
 Werner Skrentny (Hrsg.): Als Morlock noch den Mondschein traf. Die Geschichte der Oberliga Süd 1945–1963. Klartext, Essen 1993, ISBN 3-88474-055-5.
 Hardy Grüne, Lorenz Knieriem: Enzyklopädie des deutschen Ligafußballs. Band 8: Spielerlexikon 1890–1963. AGON-Sportverlag, Kassel 2006, ISBN 3-89784-148-7.

Weblinks
 Die Spieler des SSV Reutlingen in der Oberliga Süd 1950-63 auf statistik-klein.de

Fußballspieler (SSV Reutlingen 05)
Fußballspieler (Sportfreunde Stuttgart)
Deutscher
Geboren 1922
Mann

Eugen Baum (Fußballspieler)


Campionatul European de Handbal Feminin pentru Tineret din 2017 a fost a XI-a ediție a turneului organizat de Federația Europeană de Handbal și s-a desfășurat în Slovenia, între 27 iulie și 6 august 2017.

Selecția gazdelor
Pe 18 martie 2016, membrii Comitetului Executiv al EHF au anunțat că, urmare a unor inspecții satisfăcătoare, Slovenia a primit dreptul de a organiza ediția din 2017 a Campionatului European U19.

Sălile
Două săli din orașul Celje au găzduit toate partidele care s-au disputat la turneul final:

Dvorana Golovec (3.100 de locuri)
Dvorana Zlatorog (4.900 de locuri)

Calificările

Echipe calificate

1 Bold indică echipa campioană din acel an.
2 Italic indică echipa gazdă din acel an.

Arbitrii
Au fost selectate 9 perechi de arbitri:

Distribuția
Selecționatele naționale calificate la turneul final au fost distribuite în patru urne de câte patru echipe. Distribuția în urne a avut la bază coeficienții valorici ai EHF: urna 1 a fost alcătuită din cele mai bune echipe, în timp ce urna a 4-a a fost formată din echipele cu cei mai slabi coeficienți EHF. Din urne, echipele au fost plasate prin tragere la sorți în patru grupe preliminare de câte patru echipe, fiecare grupă cuprinzând câte o echipă din fiecare urnă. Tragerea la sorți a avut loc în Paris, Franța, pe 20 aprilie 2017, la ora locală 17:30. După extragerea echipelor din urnele 1, 3 și 4, țara gazdă, Slovenia, a avut dreptul de a-și alege grupa în care să joace.

Distribuția în urnele valorice a fost următoarea:

Grupele preliminare
Selecționatele naționale au fost trase la sorți în patru grupe preliminare de câte patru echipe. Tragerea la sorți a avut loc la Paris, în Franța, pe 20 aprilie 2017, la ora locală 17:30, și a fost transmisă în direct pe canalul YouTube al EHF.

Echipele clasate pe primele două locuri în fiecare grupă au avansat în grupele principale. Echipele clasate pe locurile trei și patru au jucat în grupele intermediare.

Calendarul de mai jos respectă ora de vară EET:

Grupa A

|}

Grupa B

|}

Grupa C

|}

Grupa D

|}

Grupele intermediare
Selecționatele naționale clasate pe ultimele două locuri în grupele preliminare au fost distribuite în două grupe intermediare: grupa I1, în care au jucat echipele din grupele preliminare A și B, respectiv grupa I2, în care au jucat echipele din grupele C și D. Formațiile au intrat în grupele intermediare păstrându-și punctele și golaverajul rezultate în urma meciurilor directe din grupele principale.

Calendarul de mai jos respectă ora de vară EET:

Grupa I1

|}

Grupa I2

|}

Grupele principale
Selecționatele naționale clasate pe primele două locuri în cele patru grupe preliminare au avansat în două grupe principale: grupa M1, în care au jucat echipele din grupele preliminare A și B, respectiv grupa M2, în care au jucat echipele din grupele C și D. Formațiile au intrat în grupele principale păstrându-și punctele și golaverajul rezultate în urma meciurilor directe din grupele principale.

Calendarul de mai jos respectă ora de vară EET:

Grupa M1

|}

Grupa M2

|}

Meciurile pentru locurile 13–16

Schemă

Meciul pentru locul 15

Meciul pentru locul 13

Meciurile pentru locurile 9–12

Schemă

Meciul pentru locul 11

Meciul pentru locul 9

Meciurile pentru locurile 5–8

Schemă

Meciul pentru locul 7

Meciul pentru locul 5

Semifinalele și finala

Schemă

Semifinalele

Meciul pentru locul 3

Finala

Clasament și statistici
Note
1) Deși Rusia a câștigat pe teren medalia de argint, aceasta i-a fost retrasă după ce trei sportive ruse au fost depistate pozitiv la controlul antidoping. Pe 19 ianuarie 2018, Federația Europeană de Handbal (EHF) a făcut cunoscut că mostre prelevate de la Antonina Skorobogatcenko, Maria Duvakina și Maria Dudina conțineau modulatorul metabolic Meldonium, substanță interzisă de Agenția Mondială Antidoping. În consecință, cele 3 sportive au fost inițial suspendate pentru o perioadă de 20 de luni "din toate activitățile handbalistice". Pedeapsa a fost redusă ulterior la 17 luni de suspendare de către Unitatea Antidoping a EHF, care a constatat că sportivele nu au consumat în mod intenționat substanța interzisă și că au cooperat substanțial cu autoritățile ruse. În urma apelului înaintat de reprezentanții handbalistelor, Curtea de Apel a EHF a micșorat la doar 15 luni cele 20 de luni inițiale de suspendare. Curtea a constat și că Unitatea Antidoping a EHF redusese deja cu 3 luni perioada de suspendare, astfel că cele trei sportive au fost în final suspendate pentru o perioadă totală de 12 luni.
Pe 3 aprilie 2018, pe baza articolului 10 al regulamentelor antidoping ale EHF, Curtea de Handbal a EHF a decis retragerea medaliei de argint câștigată în competiție de echipa Rusiei. Articolul 10 stipulează că, "dacă mai mult de doi membri ai unei echipe au fost descoperiții că au comis o violare a regulamentelor antidoping în timpul unei perioade competiționale a EHF, forul legal competent va impune și o  sancțiune corespunzătoare respectivei federații". De asemenea, Federația Rusă de Handbal a fost amendată cu 20.000 € și suspendată timp de doi ani de la participarea în viitoarele competiții EHF pentru aceeași categorie de vârstă.

Clasamentul final

Clasamentul marcatoarelor
Actualizat pe 6 august 2015:

Premii
Conform paginii oficiale a competiției:

Jucătoarea competiției (MVP)

Cea mai bună marcatoare (golgheter)
 (56 de goluri)

Cea mai bună apărătoare

Echipa ideală a Campionatului European''
Portar:
Extremă stânga:
Inter stânga:
Coordonator:
Pivot:
Inter dreapta:
Extremă dreapta:

Note

Legături externe
 Pagina oficială a CE U19
 EHF: Pagina oficială a CE U19

2017 în Slovenia
2017 în handbal
Campionatul European de Handbal Feminin pentru Tineret
Handbal în Slovenia


Pamporovo (în ) este o populară stațiune de schi în regiunea Smolean din sudul Bulgariei, una dintre cele mai cunoscute din Europa de Sud-Est. Ea se află în mijlocul unei păduri de pini și este vizitată mai ales în timpul iernii pentru schi și snowboard. Este, de asemenea, o populară zonă turistică în timpul verii. Complexul turistic Pamporovo cuprinde mai multe hoteluri și restaurante. Este, de asemenea, una dintre cele mai sudice stațiuni de schi din Europa. Este un complex de familie prietenos și potrivit pentru schiorii începători și intermediari.

Localizare
Stațiunea se află în sudul Munților Rodopi, la o altitudine de 1620 de metri deasupra nivelului mării. Cel mai înalt vârf din zonă, Snejanka (în ), situat la altitudinea de 1928 m, este la doar câteva sute de metri deasupra stațiunii. Pamporovo este situată la aproximativ 260 km sud de Sofia, la 85 km sud de Plovdiv, la 15 km nord de Smolean și la 10 km sud de Cepelare.

Istoric
Terenul pe care se află astăzi stațiunea Pamporovo aparținea în anii '30 ai secolului al XX-lea unui proprietar de turme de vite pe nume Raicio. El folosea acele pământuri întinse ca pășuni pentru cirezi mari de vite și pentru turme de oi. Raicio sosea acolo o dată pe an, la sfârșitul verii și începutul toamnei, pentru a asista la strângerea animalelor și la cositul fânului. Fânul era încărcat pe spinarea măgarilor și coborât la cea mai apropiată gară unde umplea un tren întreg. Localnicii îi spuneau trenului "pampor", iar Raicio a fost poreclit Raicio-pamporu, ceea ce a făcut ca locul să fie cunoscut ca Pamporovo, adică locul celui cu trenul.

Terenul străjuit de culmi înalte, cu o climă blândă, a fost abandonat după cel de-al Doilea Război Mondial, fiind redescoperit prin 1958–1960 de un grup de tineri geologi veniți aici în prospecțiuni. Ei au fost entuziasmați de frumusețea peisajului și au recomandat punerea sa în valoare ca stațiune de odihnă a muncitorilor. Primele vile au început să fie construite în 1961, iar stațiunea a primit denumirea Vasil Kolarov, după un lider comunist bulgar. Turiștii aflați în vilegiatură au constatat că zăpada ținea cinci luni pe an, astfel că stațiunea a fost amenajată pentru sporturile de iarnă și redenumită Pamporovo. Ea a fost înscrisă în lista Federației Internaționale de Schi, iar în 1972 a fost organizată aici prima Balcaniadă de schi. Au fost construite hoteluri cu piscină, pârtii de schi, teleschi și heliport turistic.

Schi
Stațiunea dispune de 55 de km de pârtii de schi alpin și 38 km de piste de schi fond deservite de 18 lifturi cu o capacitate totală de 13.000 de persoane pe oră. Șapte mașini de nivelare a zăpezii și tunuri de zăpadă contribuie la crearea unor coborâri confortabile și plăcute. Mai mult de 100 de instructori de schi cu înaltă calificare, vorbitori fluenți de diferite limbi străine, sunt disponibili pentru a-i ajuta atât pe începători, cât și pe schiorii intermediari și pe practicanții de snowboard. Au fost amenajate pârtii noi și există acum un alt telescaun în funcțiune care deservește noile pârtii de schi Stoykite și un T-bar înlocuit cu un telescaun fix de patru persoane.

Climă

Iernile din Pamporovo tind să fie ușoare, dar există aproximativ 150 de zile de ninsoare în fiecare an. Această combinație permite un sezon de schi lung în stațiune. Pamporovo este renumită pentru numărul mare de zile însorite în timpul iernii, ajungând de multe ori la 120 de zile din decembrie până în luna mai. Temperatura medie a lunii ianuarie este de -3 grade Celsius.

Dezvoltare
O mare parte din amenajările mai vechi ale stațiunii Pamporovo se află la nord-est de Snejanka. În prezent, există în sud un proiect de dezvoltare rezidențială numit Pine Lodge, lângă teleschiul care duce către lacurile Smolean. Există proiecte în lucru pentru construirea a două terenuri de golf și extinderea întregii zone de schi către muntele Perelik. Pine Lodge este orientat spre sud către țara lui Spartacus, în interiorul Greciei vecine, iar o nouă autostradă finanțată de UE va face stațiunea accesibilă cu mașina de pe coasta greacă.

În ianuarie 2010 a fost deschis un punct de trecere a frontierei suplimentar între Bulgaria și Grecia, care este la doar o jumătate de oră cu mașina de Pamporovo. Acesta a atras turiștilor și mass-mediei o atenție considerabilă asupra stațiunii ca fiind singura din Europa care permite trecerea de la practicarea sporturilor de iarnă la cele de vară într-un timp atât de scurt.

Note

Legături externe

Informații
 Pamporovo Resort Official website
 Webcam Pamporovo

Trivia
 Location of Pamporovo
 Pictures from Pamporovo
 More Pamporovo pictures

Localități din Bulgaria

Pamporovo


Inelul CFR de la Făurei este o linie de cale ferată de lângă Gara Făurei, care are lungimea totală de 13,7 km, iar ca suprafață are 14,47 km2. Această linie de cale ferată este folosită pentru testarea vagoanelor și locomotivelor, viteza maximă admisă pe această linie fiind de 200 km/h. Linia de cale ferată a intrat în exploatare în anul 1978.

Note

Linii de cale ferată
Căi ferate din România
Clădiri și structuri din județul Brăila

Inelul CFR de la Făurei


Novo Nacionalismo foi a plataforma política progressista de Theodore Roosevelt durante a eleição de 1912. Roosevelt usou a frase "Novo Nacionalismo" em um discurso proferido em 31 de agosto de 1910 durante sua viagem de campanha aos Estados Unidos em Osawatomi, Kansas, na qual tentou reconciliar as alas liberal e conservadora do partido republicano.

Seu programa previa um grande aumento do poder federal para regular a indústria interestadual e um amplo programa de reforma social destinado a colocar os direitos humanos acima dos direitos de propriedade.

Ver também
 Era Progressiva
 Progressismo

Progressismo
Liberalismo social

Novo nacionalismo (Theodore Roosevelt)


El Sony Ericsson Xperia X10 Mini (E10 o Robyn) es un smartphone de Sony Ericsson de la serie Xperia. Este es el segundo smartphone de Sony Ericsson que ejecuta el sistema operativo Android y también es el teléfono Android más pequeño hoy en día.

El Mini X10 fue dado a conocer por primera vez el 14 de febrero de 2010. Además de las dimensiones físicas, el teléfono también es diferente en prestaciones en comparación con el X10 . La entrada de texto se realiza mediante un teclado virtual, a diferencia del Xperia X10 Mini Pro, que cuenta con un teclado deslizante lateral.

Comparativa con Sony Ericsson Xperia X10 y Mini Pro
El Sony Ericsson Xperia X10 Mini Pro (U20 o Mimmi) es una actualización del Mini X10, en el que muchas de las especificaciones internas son idénticas. Las principales diferencias entre el Mini X10 original (también denominado virtual, tipo ABC y que no es a pantalla completa y con una tecla por letra) y el X10 Mini Pro es un teclado QWERTY completo deslizable, una batería reemplazable y que el Pro tiene dimensiones ligeramente más grandes (3,5x2,0x0,7 pulgadas frente a 3,3×2,0×0,6 pulgadas).

El Mini X10 y el X10 Mini Pro están diseñados para tener un aspecto similar y compartir funcionalidad con el más grande Xperia X10. Pero internamente son dispositivos muy diferentes. Ambos dispositivos no cuenta con el programa de gestión multimedia de Sony Ericsson "Mediascape", aunque incluyen "Timescape", así como la interfaz de usuario propietaria "Rachael".

Módem

Para poder usar el X10 Mini, es necesario instalar aplicaciones como PdaNet o EasyTether, con la limitación de que en las versiones gratuitas se bloquean los sitios web seguros.

Véase también
 Swype (en inglés)
 Sony Ericsson PC Suite (en inglés)

Referencias

Dispositivos Android
X10 Mini
Dispositivos de navegación GPS
Teléfonos móviles táctiles
Teléfonos móviles introducidos en 2017

Enlaces externos
 Sitio web Xperia X10 Minp
 XDA Developers X10 Mini Wiki
 Sony Ericsson X10 Mini Official Page
 Sitio web Xperia X10, su hermano mayor
 Cómo instalar XRecovery
 Tutorial, Instalar Android 2.2.1 en Sony Ericsson Xperia X10 Mini

Sony Ericsson Xperia X10 Mini


Eric Frenzel (Annaberg-Buchholz, 21. studenog 1988.) - njemački sportaš u nordijskoj kombinaciji, olimpijski i svjetski prvak

Eric Frenzel debitirao je u nordijskoj kombinaciji 1. ožujka 2003. godine u Le Brassusu, u Švicarskoj. Godine 2009. bio je dio njemačke ekipe koja je na Svjetskom prvenstvu u Liberecu u Češkoj osvojila srebro.

Na Zimskim olimpijskim igrama u Vancouveru 2010. osvaja brončanu medalju u timskom natjecanju. Na Svjetskom prvenstvu u Oslu 2011., osvojio je zlatnu medalju u pojedinačnoj konkurenciji u disciplini mala skakaonica i 10 km trčanje, srebrno u obje momčadske utrke i brončanu medalju u disciplini velika skakaonica i 10 km trčanje.

Na sljedećem Svjetskom prvenstvu u Val di Fiemmeu 2013. osvojio je zlatnu medalju na velikoj skakaonici i 10 km trčanje te brončanu medalju u timskom sprintu; a na kraju sezone Svjetskog kupa osvojio je prvi put prvo mjesto i kristalni globus. Pobjeđivao je ukupno u Svjetskom kupu i sljedeće četiri sezone.

Na Olimpijskim igrama u Sočiju 2014. osvojio je prvo mjesto u pojedinačnoj konkurenciji u disciplini mala skakaonica i srebro u timskom natjecanju.

Na Svjetskom prvenstvu u Falunu u 2015. osvojio je zlatnu medalju u ekipnom natjecanju i srebro u ekipnom sprintu. Na Svjetskom prvenstvu u Lahtiju 2017., osvojio je zlatne medalje u dva ekipna natjecanja i srebro u disciplini mala skakaonica i 10 km trčanje.

Na Olimpijskim igrama u Pjongčangu 2018. osvojio je zlatnu medalju u disciplini mala skakaonica i 10 km trčanje.

Izvori

Vanjske poveznice

Njemački nordijski skijaši
Olimpijski pobjednici u nordijskom skijanju
Nordijska kombinacija

Eric Frenzel


Townley ist ein Einschlagkrater auf der Mondvorderseite, nordwestlich des Mare Spumans, südöstlich des Kraters Apollonius und südlich von Firmicus. Der Kraterrand ist erodiert, der Kraterboden eben.

Der Krater wurde 1976 von der IAU nach dem US-amerikanischen Astronomen Sidney Dean Townley offiziell benannt.

Weblinks

 Townley auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Townley (Mondkrater)


Ciudad de la Paz, antes Oyala, también denominada Djibloho – Ciudad de la Paz, es una ciudad en Guinea Ecuatorial que se está construyendo para reemplazar a Malabo como su capital nacional. Establecida en un principio como un distrito urbano en la provincia Wele-Nzas en 2015, ahora es la sede administrativa de la nueva provincia de Djibloho (la provincia más nueva de Guinea Ecuatorial creada en 2017) y está ubicada cerca de la ciudad de Mengomeyén. En 2017, la ciudad pasó a llamarse oficialmente Ciudad de la Paz.

La ubicación de la ciudad planificada fue elegida por su fácil acceso y clima benigno. Se encuentra sobre todo en tierra firme, a diferencia de Malabo, que se encuentra en la isla de Bioko. Fue diseñada por el Estudio Portugués de Arquitectura y Urbanismo FAT (Future Architecture Thinking). Se prevé que tenga alrededor de 200 000 habitantes, un nuevo edificio del Parlamento, varias villas presidenciales y una superficie de 8150 hectáreas. La construcción de esta nueva capital ha sido criticada por la oposición política al presidente Teodoro Obiang, autor de la iniciativa. El Gobierno de Guinea Ecuatorial comenzó a trasladarse a la ciudad a principios de 2017.

Geografía

Ubicación

Su construcción está en marcha en territorios anteriormente parte de la Provincia Wele-Nzas, en la región continental del país. La futura capital estará situada entre las ciudades de Bata y Mongomo y a 20 km del aeropuerto de Mengomeyén. El abastecimiento eléctrico de la nueva ciudad dependerá de la  central hidroeléctrica situada en el distrito de Evinayong.

Clima
"Oyala-Ciudad de la Paz" tiene un clima tropical que limita entre un clima monzónico tropical y un clima tropical de sabana. Tiene una alta precipitación general, con un promedio de 2142 mm al año, lo que sustenta las exuberantes selvas tropicales de la región. Hay una extensa temporada de lluvias, que abarca 10 meses del año de septiembre a junio, y una estación seca breve y ligeramente más fresca que cubre los dos meses restantes, julio y agosto. También hay un tramo notablemente más seco, aunque todavía húmedo, en diciembre y enero. Las temperaturas se mantienen muy cálidas durante todo el año, aunque más bajas de lo que cabría esperar en otros lugares con el mismo clima, sobre todo teniendo en cuenta su proximidad al ecuador.

Diseño urbano

La ciudad fue diseñada por el estudio portugués de arquitectura y urbanismo IPF - Ideias para o Futuro (Ideas para el Futuro), y se han realizado varias estimaciones sobre el tamaño de su población, desde unos iniciales 65 000 habitantes, hasta estimaciones al alza que estiman una capacidad para entre 160 000 y 200 000 habitantes.

La ciudad se levantará sobre una superficie de 8150 hectáreas (81,50 km²). De acuerdo con IPF, el proyecto de Oyala:

Los arquitectos también subrayan que el proyecto pretende crear la primera capital mundial enteramente dependiente de energías renovables y sostenibles. La nueva capital responde a un moderno planteamiento destinado a ser referencia en el continente africano. Los órganos administrativos más importantes del país se están estableciendo progresivamente, así como el inicio de diversos proyectos relacionados con el sector servicios.

Planificación y construcción
En medio del bosque sin desarrollar, el gobierno planea construir una nueva ciudad como la futura sede del gobierno. Será la sede del presidente, gobierno, administración, dirección policial y militar y reemplazará a la actual capital, Malabo. La ciudad está siendo diseñada para albergar entre 160 000 y 200 000 personas, que viven en un área de 81,5 km². Esto corresponde a aproximadamente una cuarta parte de la población de Guinea Ecuatorial.

Un campo de golf, una universidad y un hotel de lujo se terminaron en 2013 y una carretera de seis carriles está casi terminada. En la planificación se encuentran los edificios gubernamentales, un distrito financiero y áreas residenciales. Se completaron o están en construcción tres puentes y carreteras. Habrá una conexión entre la ciudad y el nuevo aeropuerto de Mengomeyen (la casa del presidente). La importancia estratégica de la ciudad portuaria de Bata se desarrollará para el vecino Gabón y para África Central. Para las carreteras, se despejaron grandes franjas de bosque y se ampliaron carriles. La Cámara de Comercio Portuguesa (AICEP) dijo que la ciudad debe usar energía renovable y ser sostenible.

La financiación se proporciona a través del AICEP. Los planos provienen de una oficina de arquitectura portuguesa. Para 2020, la ciudad debería de haber estado completa. El trabajo de construcción será apoyado por China, Polonia, Brasil y Corea del Norte. La construcción enfrenta retrasos como, según informes no confirmados, el presidente Obiang ordenó que se moviera un edificio porque no le gustaba la vista. Además, todos los materiales son importados.

En 2021, un video patrocinado por el grupo de construcción estatal de China, que forma parte del consorcio de construcción, mostró lo que parece ser un paso elevado de carreteras completadas pero que aún no funcionan hacia Oyala, Bata, Mongomo y el aeropuerto de Mengomeyén. El video continuó mostrando a los espectadores partes de la nueva ciudad donde el trabajo en una torre cilíndrica de seis pisos para el ministerio de infraestructura permaneció parcialmente construido, y la mayoría de las otras estructuras parecían mucho menos avanzadas.

Sin embargo, los videos de 2022 muestran dos torres de vidrio, la puerta de entrada al campus de la Universidad Afroamericana de África Central, varios edificios de estilo administrativo y el Grand Hotel Djibloho, todos funcionalmente completos. El hotel de 380 habitaciones tiene un campo de golf, centro de bienestar e instalaciones para conferencias de hasta 1200 personas, aunque su propio sitio web se describe a sí mismo como rodeado de bosque tropical, lo que sugiere que no está en el corazón de una ciudad.

Empresas participantes
Las empresas participantes son:

 Director de Planificación, caminos, carreteras y diagrama de la red urbana: Egis Route, Vinci
 Carreteras del perímetro: ARG
 Puentes: Vinci, Bouygues, Besix, General Works
 Edificios: Piccini
 Universidades: Unicon
 Parlamento Regional: Summa
 Palacio Presidencial: Seguibat

Véase también
 Anexo:Localidades de Guinea Ecuatorial
 Malabo
 Bata
 Ebebiyín

Referencias

Enlaces externos

 Ateliê português desenha futura capital da Guiné Equatorial
 Djibloho – Equatorial Guinea's Future Capital City / IDF – Ideias do Futuro - ArchDaily
 Djibloho on the Behance Network

Localidades de Djibloho
Localidades planificadas

Oyala-Ciudad de la Paz


إسلامبيرج (بالإنجليزية: Islamberg) قرية تتبع لبلدة هانكوك في مقاطعة ديلاوير في ولاية نيويورك. تتميز إسلامبيرج بأن جميع سكانها المقدر عددهم بمئة نسمة هم من المسلمين. أسسها الشيخ سيد مبارك علي شاه الجيلاني الباكستاني الأصل عام 1980، حيث اشترى هذا الأخير قطعة أرض تبلغ مساحتها 70 فداناً وطلب إلى أتباعه السكن والاستقرار فيها. تقع القرية على طريق ترابي شمال غرب مدينة نيويورك وتبعد عنها 150 ميلاً، وتحوي مسجداً ومدرسة ومحلاً للبقالة. تتهم جهات إعلامية أمريكية مؤسس إسلامبيرج الشيخ الجيلاني بارتباطه بأعمال إرهابية طالت الولايات المتحدة، مدعيةً بأن القرية تحوي ميدان للتدريب على إطلاق النار.

المصادر

 إسلامبيرج.. بلدة أمريكية للمسلمين فقط. إسلام أون لاين
 أول بلدة أمريكية لـ«المسلمين فقط» تواجه اتهامات بالإرهاب. العربية

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لإسلام بيرج (بالإنجليزية)

الإسلام في الولايات المتحدة
الإسلام في ولاية نيويورك
تأسيسات عقد 1980 في ولاية نيويورك
تاريخيون أفارقة أمريكيون من ولاية نيويورك
قرى صغيرة في مقاطعة ديلوير (نيويورك)
قرى صغيرة في ولاية نيويورك
ولاية نيويورك

إسلامبيرج


السكيتال آلة تعمية استعملها الإغريق لتعمية رسائلهم. وهي مخروط يُلَفُّ حوله شريط من الجلد ثم يُكتَبُ عليه. ينقل الشريط من أ إلى ب ولا يمكن استخراج المُعمَّى إلا إذا كان المستقبل يملك مخروطًا من نفس القطر بحيث تصطف الأعداد ثانية بالطريقة التي كُتِبَت بها.

مراجع

تاريخ أسبرطة العسكري
تعمية

سكيتال


Stilul neobizantin, derivat din stilul bizantin, a fost legat inițial de arhitectura religioasă, dar maniera s-a extins ulterior și la clădiri laice.

Caracteristicile principale ale bisericilor neobizantine sunt planul în cruce (cruce greacă înscrisă, cu turla pe naos), forma de dom datorată dimensiunilor, fațadele în asize alternante, arce semicirculare, coloane, decor ceramic.

Stilul neobizantin este răspândit în multe țări ale lumii (Belarus, Belgia, Canada, Cehia, Franța, Georgia, Grecia, Țările de Jos, Polonia, Rusia, Spania, Ucraina, Statele Unite ale Americii ș.a.)

Pentru statele din centrul și estul Europei, neobizantinul a devenit o parte a arhitecturii naționale, fiind regăsit în Serbia, Bulgaria, România și, sporadic, în Grecia.

Note

Legături externe

Arhitectură neobizantină

Arhitectura neobizantină


وفاق رياضي القل هو فريق كرة قدم جزائري تأسس بمدينة القل سنة 1923 ويعتبر من أقدم الفرق الجزائرية حيت يلقب بالدلافين، يلعب بملعب بن جامع عمار بالقل ولعب عشرة أعوام في القسم الوطني الأول للجزائر ثم تقهقر إلى أن وصل إلى القسم الشرفي. ولكنه عاد إلى الجهوي ثم بدا في التحسن بالصعود من الجهوي إلى مابين الرابطات ثم إلى القسم الوطني الثاني هواة -شرق- لعب نهائي كأس الجمهورية سنة 1986 وخسر بهدف مقابل صفر في الدقيقة 120ضذ فريق شبيبة القبائل.

أندية رياضية في الجزائر
أندية كرة قدم أسست في 1966
أندية كرة قدم في الجزائر
تأسيسات سنة 1966 في الجزائر
فرق رياضية في الجزائر
ولاية سكيكدة

وفاق القل


එක්සත් රාජධානියේ මහජන මන්ත්‍රී මණ්ඩලය  මහා බ්‍රිතාන්‍යය සහ උතුරු අයර්ලන්තය එක්සත් රාජධානියේ පාර්ලිමේන්තුවේ පහළ මන්ත්‍රී මණ්ඩලය වන අතර, සාමි මන්ත්‍රී මණ්ඩලය ( උත්තර මන්ත්‍රී මණ්ඩලය) මෙන්ම, වෙස්ට්මිනිස්ටර් මාලිගයෙහි රැස්වෙයි.

තෝරා පත් කර ගැණෙන ව්‍යුහයක් වන මෙම මන්ත්‍රී මණ්ඩලය සමන්විත සාමාජිකයන් 650 දෙනා, පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් (පාමවරුන්) ලෙසින් හැඳින්වෙයි.

එක්සත් රාජධානිය

එක්සත් රාජධානියේ මහජන මන්ත්‍රී මණ්ඩලය


Krajné este o comună slovacă, aflată în districtul Myjava din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.526 de locuitori.

Istoric
Localitatea Krajné este atestată documentar din 1392.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Krajné


Sam Bailey (født 29. juni 1977) er en engelsk sanger, der vandt sæson 10 af den britiske udgave af X Factor.

Eksterne henvisninger

Sangere fra England
X Factor-deltagere

Sam Bailey