الأَنْقَلَيْس أو الأَنْقِلَيْس أو الأنكَلَيْس أو ثعبان الماء هي نوع من أنواع السمك الشبيهة بالثعابين، تتغذى على الأسماك، و منها ما يتغذى على الديدان الموجودة في الأرض. تنتشر هذه الأسماك في منطقة أمريكا الشمالية وأوروبا. تتميز الأنواع التي توجد بأمريكا الشمالية بأنها تلد في المرة الواحدة حوالي 100 مولود.
عموما، تشكل أنواع الأسماك المائية نسبة ضئيلة من بين أنواع الأسماك المعروفة، حيث يصل عدد أنواع الأسماك البحرية إلى حوالي 55 نوعاً، بينما يبلغ عدد أنواع الأسماك شبه المائية نحو عشرة أنواع والمائية العذبة نحو 35 نوعاً.

التصنيف

 رتبة الأنقليسيات
 رتيبة الأنقليسات وأشباهها
 فصيلة الأنقليسات
 جنس الأنقليس
 رتيبة الشيقيات
 فصيلة الشيقات
 أسرة الشيقاوات
 جنس الشيق
 رتيبة القنجريات
 فصيلة القنجرات
 أسرة القنجراوات
 جنس القنجر

أنواع الثعابين البحرية

 الثعابين شبه المائية
 ثعابين المياه العذبة
 الثعابين البحرية
 ثعابين الخليج العربي البحرية

المعلومات الغذائية

يحتوي كل 100غ من ثعبان البحر بحسب وزارة الزراعة الأميركية على المعلومات الغذائية التالية :
 السعرات الحرارية: 184
 الدهون: 11.66
 الدهون المشبعة: 2.35
 الكربوهيدرات: 0
 الألياف: 0
 البروتينات: 18.44
 الكولسترول: 126

انظر أيضاً

 أنقليس حقيقي
 يرقة نحيفة الرأس

انظر أيضا

 شاهد فيديو: سمك الأنقليس نوع (Gymnothorax favagineus) الذي يُعرف باسم (honeycomb moray)، جزيرة الفحل، مسقط عمان، المحيط الهندي، 2008.
 شاهد فيديو: سمك الأنقليس نوع (honeycomb moray) كامن بداخل صخرة، جزيرة الفحل، مسقط، عُمان، المحيط الهندي، 2008.

مراجع

أسماك تجارية
أنقليسات
إلوبيات الشكل
قائمة المأكولات البحرية الحمراء
كائنات باقية ظهرت خلال العصر الطباشيري

أنقليس


NGC 1850, Kılıçbalığı Takımyıldızı yönünde bulunan bir açık yıldız kümesi. 3 Ağustos 1826 tarihinde James Dunlop tarafından bulunan küme, Gökbilim Kataloğu'nun 1850. üyesidir. NGC 1850 olağandışı bir kümedir çünkü, yıldız dağılımı bir küresel kümeye benzemektedir. Ancak Samanyolu'ndaki küresel kümelerden farklı olarak genç yıldızlardan oluşmaktadır.

Kaynakça

Kılıçbalığı takımyıldızı
Açık yıldız kümeleri
1850
1826'da keşfedilen astronomik cisimler

NGC 1850


Phoradendron racemosum est une espèce de plante parasite néotropicale appartenant à la famille des Santalaceae (anciennement des Viscaceae) proche des guis.

Au Suriname, on l'appelle Fowroedoti, Piki fo kaka, Wirikaro.

Taxonomie

Charles Plumier a collecté cette espèce à Saint-Domingue, dans la région centrale entre Léogâne et Petit-Goâve et l'a décrite à titre posthume en 1757 de façon non valide (nomenclature pré-linnéenne) :

Aublet a validé cette espèce sous le nom Viscum racemosum en la publiant dans son ouvrage en 1775, à partir de la description de Plumier.

Jean-Baptiste de Lamarck a apporté des précisions sur cette espèce en la nommant sous le nom (invalide) de Viscum latifolium, et a identifié comme appartenant à cette espèce l'échantillon de M. Stoupy, collecté en Guyane, qui correspond en fait à Passovia pyrifolia (Kunth) Tiegh., espèce la plus commune et la plus répandue des Santalaceae néotropicales continentales, mais absente des Grandes Antilles (sauf en Jamaïque) et donc absente d'Hispaniola (iſle de St. Domingue) où Phoradendron racemosum a été décrit :

Lamarck s'est trompé en considérant ces deux spécimens comme étant la même espèce. Aussi, quand Job Kuijt a voulu désigner un type en 2015, il a corrigé cette erreur, et désigné comme seul lectotype la planche de Burman d'après Plumier, étiquetée « Viscum folius ovatis » dans "Plantarum americanarum ...".

Description
Phoradendron racemosum est une assez grande plante épiphyte, hémiparasite, monoïque, devenant souvent noirâtres au séchage, ramifiée de façon dichotomique par avortement des axes principaux.
Les entre-nœuds sont cylindrique à légèrement carénés quadrangulaires sur le-dessus, plutôt longs (dépassant souvent ), avec (1) 2 ou 3 paires de cataphylles basales à  au-dessus de l'aisselle, où la tige a tendance à être cylindrique.
Les nœuds deviennent renflés.

Le limbe, mince, atteint généralement , et est de forme elliptique à ovale ou largement lancéolée, à l'apex émoussé, obtus, arrondi à aigu, et à base contractée, principalement obtuse, se rétrécissant brusquement en pétiole.
Le pétiole est long de .
La nervation est pennée, et marquée.

Les inflorescences sont d'abord appariées, puis souvent densément regroupées aux nœuds, la plupart du temps jusqu'à  de long, avec une très petite paire de cataphylles environ  au-dessus de la base, principalement avec 2 entre-nœuds stériles, le reste du pédoncule étant long d'environ , suivis de 3(4-5) entre-nœuds fertiles chacun avec 3-9 fleurs par bractée en motif bi-sériés, 1-3 fleurs terminales de chaque zone florale apparemment mâles, les autres femelles.

Le fruit mesurant  est de forme ovoïde à oblongue.
Les segments du périanthe (pétales) sont petits et fermés.

Répartition
Phoradendron racemosum est présent aux Bahamas, au Costa Rica, dans les Grandes Antilles, en Colombie, à Trinidad, au Venezuela, au Guyana, au Suriname, en Guyane et au Brésil.

Écologie
Phoradendron racemosum est une plante hémiparasite et épiphyte, que l'on rencontre dans les formations arbustives, et les forêts, au Venezuela depuis le niveau de la mer jusqu'à  d'altitude.

Les graines sont disséminées par les oiseaux (ornithochorie).

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Liens externes

Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)
Santalaceae
Plante décrite par Aublet

Phoradendron racemosum


Çerkesya (Çerkesçe: Адыгэ Хэку; Çerkezistan ve Zihya/Zuğustan olarak da bilinir), günümüzde Rusya sınırlarında kalan Kuzeybatı Kafkasya'da var olmuş tarihî ülke ve bölge. Rus-Çerkes Savaşı sonucunda Çerkesya yıkılmış ve Çerkes nüfusunun %75-90'ı topluca katledilmiş, kalan Çerkeslerin büyük kısmı da Osmanlı topraklarına sürülmüştür.

Orta Çağ'da Çerkesya çeşitli prensliklerden oluşuyordu. Devletin temsilî başı bu prenslikler arasından seçilen baş prens idi, ancak bu otorite sembolikti ve prenslikler yüksek özerkliğe sahipti. Moğol istilasına kadar Kuban'ın kuzeyinde hakim olan Çerkesler, Moğol ve Altın Orda devletinin saldırılarıyla ve Kırım Hanlığı'nın baskılarıyla daha yaygın şekilde "Çerkesya" olarak tanımlanan yere, Taman Yarımadası ile Kuzey Osetya arasındaki bölgeye, Kuban Nehri'nin güneyine çekildi. Çerkesler komşu Karaçay-Balkar ve Osetler ile de ilişki içindeydiler ve kimi zamanlarda onları hüküm altına aldılar.

18. ve 19. yüzyıllar arasında Çerkesya'da merkezi bir yönetim oluşmaya başladı. Avusturya ile Osmanlılar arasındaki Belgrad Antlaşması, Doğu Çerkesya'nın (Kabardey) bağımsızlığının uluslararası olarak tanınmasını sağladı. 1814-1815 yılları arasında toplanan Viyana Kongresi de Çerkesya'nın bağımsızlığının tanınmasını kabul etti. 1837'de Çerkes liderler Avrupa ülkelerine yasal tanınma talep eden mektuplar gönderdiler. Bunu takiben Birleşik Krallık Çerkesya'yı tanıdı. Ancak Rus-Çerkes Savaşı sırasında Rus İmparatorluğu, Çerkesya'yı bağımsız bir bölge olarak tanımadı. Bölge hiçbir zaman Rus kontrolünde olmamış olmasına rağmen, Çerkesler Rus toprağında isyan çıkaran bir grup asi olarak görüldü ve Rus generaller Çerkesleri milli isimleriyle değil, "dağlılar", "haydutlar" ve "dağ pisliği" olarak adlandırdı. Çerkesya, Çerkes halkının anavatanı olmasına rağmen, bugün Çerkeslerin çoğu başta Türkiye olmak üzere sürgünde yaşıyor.

Etimoloji
Çerkes adının kökeni hakkında değişik görüşler vardır. Antik Yunanlar, Çerkesya'dan "Siraces" olarak bahsetmişti. Bir görüşe göre Moğolca "yolu kesen kimse" anlamına gelen Jerkes kelimesinden türemiştir. Moğol istilasından önce Çerkesya kelimesi yerine Zihya kelimesinin kullanılması bu ismin Moğollar tarafından takılmış olabileceğine delil sürülür. Başka bir görüşe göre, Çerkes adının etimolojisi Kıpçak Türkî dillerde çeri kelimesi ile kes fiili ile kurulu bir kelime olup "asker doğrayan" manasına gelmektedir. Diğer bir görüşe göre ise Farsçadır. Çerkesler, Çerkes kelimesine ek olarak Zih olarak biliniyordu ve bazen Arap kaynaklarında Kaşak ve Şerkes, Rus kaynaklarında ise Kassog olarak geçiyordu.

Çerkesya'ya komşu halkların Çerkesler için kullandığı farklı isimler vardı (; ), ancak Rus etkisi ile bu isimlerin çoğu unutuldu ve Çerkes kelimesi yerleşti. Bu dillerden alıntı yapan birçok Batı dilinde de aynı ya da benzerdir (Almanca: Tscherkessen, İngilizce: Circassian, Fransızca: Circassien).

Çerkesler kendilerini tanımlamak için Çerkes kelimesini kullanmazlar; kendilerine Adığe derler. Adığe kelimesinin etimolojisi tartışmalıdır. Bir görüşe göre "yükseklik" anlamına gelen atığe () kelimesinden türemiştir ve Çerkeslerin yüksek dağlarda yaşayan bir halk olduğuna işaret eder.

Coğrafya ve iklim
Çerkesya, Doğu Avrupa'da, Batı Asya'nın kuzeyinde, kuzeydoğu Karadeniz kıyısına yakın bir yerde bulunuyordu. Rusya'nın Kafkasya'yı fethinden (1763-1864) önce, tahmini nüfusu 1 milyon olan Kafkasya'nın tüm verimli platosunu ve bozkırlarını kapsıyordu. Çerkesya'nın tarihi alanı batıda Taman Yarımadası'ndan doğuda bugünkü Kuzey Osetya-Alania'daki Mozdok kasabasına kadar uzanıyordu.

Karadeniz kıyısında iklim sıcak ve nemli, alçak kesimlerde ılıman, yüksek kesimlerde ise daha serindir. Çerkesya'nın büyük bir kısmında yılın yarısından fazlasında don görülmemektedir. Ovalarda bozkır çayırları, yamaçlarda kayın ve meşe ormanları, dağlarda ise çam ormanları ve alp çayırları bulunur.

Devlet yapısı
Çerkesya'nın nüfuzlu prenslikleri, aralarından bir Baş Prens (Пщышхо) seçmek için düzenli olarak bir araya gelirlerdi. Böyle bir enstitünün varlığı yabancı kaynaklarca da teyit edilmektedir. 1427-1453 yılları arasında Büyük İnal, tüm Çerkes prensliklerini fethetti ve kendisini Çerkes Baş Prensi ilan etti. Onun ölümünün ardından Çerkesya yeniden bölündü. Yabancı gözlemcilerin gözünde Baş Prens, Çerkeslerin kralı olarak görülüyordu. Bununla birlikte, prenslikler büyük ölçüde özerkti ve unvan çoğunlukla sembolikti. 1237'de Dominikli rahipler Richard ve Julian, Macar büyükelçiliğinin bir parçası olarak Çerkesya'yı ve bu ülkenin Taman Yarımadası'nda bulunan ana şehri Matrega'yı ziyaret ettiler. Matrega'da elçilik, Büyük Prens'ten iyi bir karşılama aldı.

Din

Çerkes Paganizmi

Semavi dinlerle tanışmadan önce Çerkesler geleneksel dinine inanıyordu. Bu dinin temeli baş tanrı Thaşho'ya ibadettir. Thaşho'nun "herkesin ihtiyaç duyduğu, ama kimseye ihtiyaç duymayan", "yoktan var eden, çoğaltan", "evrenin döngüsüne izin veren" gibi sıfatları vardır. Tüm varlıklar öz olarak birdir ve sonsuz bir döngünün parçasıdır; sadece yaratıcı olan Thaşho bu döngüden etkilenmez. Thaşho'ya "Güzel Tanrı, biz zavallılar sana dua ediyoruz" şeklinde dua edilirdi. Bunun yanında melekler veya Thaşho'nun emrindeki daha alt tanrılar da vardır.

Önemli bir unsur, ataların ruhuydu. Ahirette fiziksel acı veya zevk kavramı yoktur: ruha manevi tatmin veya pişmanlık verilir. Bu nedenle, insanın dünyevi varoluşunun amacı ruhun mükemmelliğidir. Ataların ruhları anma gerektirir: cenaze şölenleri düzenlenir ve ölü ruhların anılması için kurban veya anma yemeği hazırlıkları uygulanır ve dağıtılır.

Musevilik
8. yüzyılda Çerkesya'da yaklaşık 20 bin Yahudi'nin iskân edilmesi ve Hazar Kağanlığı ile kurulan ilişkiler sonucunda az da olsa bazı Çerkesler Museviliğe geçmiştir. Pek çok prens ve soylu Museviliği kabul etse de halktan sadece 59 Çerkes Museviliğe geçmişti. Çerkesya'da Musevilik sonunda yerini Hıristiyanlığa bıraktı.

Hristiyanlık

Ortodoks
Hristiyan geleneğine göre, Hristiyanlık MS 55 yılında Havari Andreas'ın seyahatleri ve vaazlarıyla Çerkesya'ya geldi. Seküler kaynaklar ise Hristiyanlığın ilk olarak Bizans ve Gürcü etkisi ile MS 3. ve 5. yüzyıllar arasında Çerkesya'ya yayıldığını gösteriyor. Çerkesler için, tüm Hıristiyan öğretilerindeki en önemli ve çekici kişilik Aziz Yorgi'nin () kişiliğiydi.

Çerkesler Hıristiyan dinine "Çelehstan" ya da "Çiristan", paskalyaya "Utıj", rahiplere "Şogen" Papazlara "Şekhnik" adını verirlerdi. Ayin ve dualar Yunanca yapılıyordu.

Zihya (Çerkesya) Ortodoks dünyasında saygın bir konuma sahipti. Çerkesya'nın Sinopoli, Phanagoria, Nikopsia ve Tmutarakan'da dört eski piskoposluk bölgesi vardı. 13. yüzyılın sonunda Zihya Piskoposluğu statüsü metropolitan statüsüne yükseltilmiştir. 1318'den beri kaynaklar, "Zicho-Matarch" adıyla bağımsız bir Zihya metropolünden bahsediyor. Rahip Ricasdus'a göre Çerkesler, "kendisini Ortodoks Hristiyanları olarak kabul ediyor ve Yunan yazısı kullanıyor" idi.

Katolik
12. yüzyılda Kafkasya'da ilk Katolik misyonerler ortaya çıktı. Katolik haçlılar tarafından Konstantinopolis'in Fethi ile Katolik inancının yayılması hızlandı. Katolik dinini Çerkes prensi Ferzakht benimsedi. Papa, 1333'te ona çabalarından dolayı teşekkür eden bir mektup gönderdi. Katolik Kilisesi'nin misyonerlik faaliyeti sonucunda İtalyan kaynaklarında "Frenkkardaşi" olarak geçen bir Katolik Çerkes grubu ortaya çıktı. Daha sonra Papa'nın emriyle Çerkesya'ya gönderilen Katolik misyonerler Müslüman oldu. Bu Misyonerler Çerkesya'da "Karden" olarak biliniyordu. Bu kelimenin Kardinal kelimesinden geldiği düşünülmektedir. Çerkes prensi Büyük İnal, Katoliklerin Çerkesya'yı terk etmesi karşılığında Cenevizlilerin liderine kız vermişti.

Hristiyanlığın çöküşü
Tüm bunlara rağmen Hristiyanlık Çerkesler arasında tam olarak oturmamıştı, yerel pagan din ile karışıp yarı-pagan yarı-Hristiyan bir din haline gelmişti. Meryem Ana hem Tanrı'nın annesi hem de Arılar Tanrıçasıydı. İsa ise Çerkes baş tanrısı Thaşho ile bir olmuştu. Rus-Çerkes Savaşı'nın başlaması ile Hristiyanlık Çerkesler arasında Rus dini olarak görülmeye başladı ve kalan Hristiyanlar yavaş yavaş dinlerinden döndü. Bunun sonucunda Hristiyanlık halk arasında ağır tepki görmeye başladı.

İslâm

Abbasi misyonerler
Çerkesler arasında tutunabilen tek İbrahimi din İslam olmuştur. Çerkesya'da küçük bir Müslüman topluluk, Orta Çağ'dan beri her zaman var olmuştu: 815 yılında Ebu İshak ve Muhammed Kindi isimli iki Arap dâî, Çerkesya'ya gelerek İslam'ı yaymaya çalıştı. Bunun sonucunda çok az da olsa bir grup Çerkes Müslüman oldu.

Çerkes Memlüklerin çabaları
1382'de Mısır'da Çerkes bir köle olan Berkuk devletin kontrolünü ele geçirerek kendisini sultan ilan etti. Devletin ismi Devletü'l-Çerâkise () yani "Çerkeslerin Devleti" olarak anılmaya başlandı. O dönemde Çerkesya'daki Çerkeslerin çoğunluğu Müslüman olmasa da Mısır'daki Çerkes Memlükler Müslümandı. Çerkes Memlük sultanlığı var olduğu sürece Çerkes Memlükler de Çerkesya'da İslam'ı yaymak için çaba gösterdiler.

Osmanlı çabaları
1453'de İstanbul'u fetheden Fatih Sultan Mehmed, Çerkeslerin Ortodoks dünyası ile bağını kopararak İslam'a geçmelerinin yolunu açmış oldu. Bu olayın ardından Çerkesler İslam'ı yavaşça kabul etmeye başladı. Ardından Ceneviz kalıntılarını yok eden Osmanlılar Çerkesya ile Katolik dünyası arasındaki bağı da kopardılar. Tursun Bey'e göre bunun amacı Çerkesler arasında İslam'ı yaymaktı. Buna rağmen 16. yüzyılda dahi Müslümanlar Çerkesya'da azınlık halindeydiler. Çoğunluk hala Hristiyanlık veya geleneksel pagan dinine inanıyordu.

İlk olarak Kırım Hanlığı'nın etkisiyle Kabardey Çerkesleri Müslüman oldu. 1578'de Kabardey prensi resmen İslam'a geçti. Bu dönemden kalma cami kalıntıları bulunmaktadır. Ardından Hatukay, Jane, Bolakay ve Besleney Çerkesleri Müslüman oldu. 1666'da Çerkesya'yı ziyaret eden Evliya Çelebi, Çerkes köylerinde cami olduğunu ve Çerkeslerin "la ilahe ilallah" dediklerini, ancak İslam'ı tam olarak anlamadıklarını ve eski geleneklerini devam ettirdikleri tespitinde bulunuyor.

Bunun ardından Abzeh Çerkesleri Müslüman oldu. Abzehlerin Müslüman olmasından rahatsız olan Şapsığlar Abzehler ile savaştılar. Buna rağmen 1730'larda Şapsığ Çerkesleri de İslam'a geçti. Şapsığların Müslüman olmasından rahatsız olan Natuhaylar Şapsığları hain ilan ettiler ve bu sefer bu iki boy arasında savaş çıktı. Yine de eninde sonunda Natuhaylar da Müslüman oldu ve hatta bayraklarına Muhammed'in ismini yazdılar. 1737'de Jabağı Qazanoqo Kabardey baş kadısı olarak atandı ve adalet sistemini Kur'an ve Adığe Xabze öğretilerini harmanlayarak düzenledi. 1779'da Çerkesya'ya gelen Ferah Ali Paşa'nın teşviki ile Çerkesya'da 85 yeni cami inşa edildi.

Gezgin Tasavvufçular ve Rusya'dan gelen istila tehdidi, Çerkesya'nın İslamlaşma sürecini hızlandırdı. Osmanlı İmparatorluğu'nda yetişen Çerkes alimler de İslam'ın yayılmasında büyük rol oynadı. 1820'lerde Çerkesya'yı ziyaret eden Taitbout de Marigny, Çerkeslerin çoğunlukla Müslüman olduğunu ancak Haç sembolüne de saygı duyduklarını belirtir. 19. yüzyılın ilk yarısında Çerkesya'yı ziyaret eden Prof. Dr. Karl Koch, Çerkeslerin dini inancından şu şekilde söz etmiştir:1826'da İslam tüm Çerkesya'nın resmî dini ilan edildi. 1837 itibarıyla Cuma hutbelerinde Rusların tarafına geçenler hain ilan ediliyordu. Seferbiy Zanuqo bu dönemde Rus Çarına yazdığı bir mektupta Çerkeslerin "küçükten büyüğe tamamen Müslüman olduğunu" belirtiyor. 1840'da Müslüman olmayan azınlık Çerkesler de Naib Muhammed Emin'in çabaları sonucunda topluca şehadet getirdi.

Tarih

Köken

Çerkeslerin ataları
Çerkesler Kafkasya'nın yerli halkı olarak kabul edilmektedir ve komşu Kafkas halklarıyla akrabalık bağları vardır. Günümüzdeki Çerkeslerin ataları, Sind-Meot kabileleri olarak bilinmektedir. Arkeolojik araştırmalar sonucu ortaya çıkan bulgular Sind-Meot kabilelerinin Kafkasya'nın yerli halkı olduğunu göstermektedir.

Bazı Sovyet araştırmacılar, Çerkesle ve Hint-Avrupa dili konuşan topluluklar, özellikle Keltler arasında bağlantılar olduğunu ortaya atsa da bu teori detaylı araştırılmamıştır. Bazı araştırmacılar Çerkesler ve Antik Anadolu Halklarından olan Hattiler arasında bağlantılar olduğunu, Çerkes dili ile bu medeniyetlerin dilleri arasında benzerlik olduğunu savunmuştur. Çerkesler üzerinde yapılan genetik testler kapsamında Adige Cumhuriyeti, Kabardey-Balkarya Cumhuriyeti, Karaçay-Çerkes Cumhuriyeti ve çeşitli diasporalarda yaşayan Çerkesler üzerinde yapılan testlerde, Çerkeslerin Türkler ile kan bağının olmadığı ve en yakın akrabalarının İnguşlar, Çeçenler ve Abhazlar olduğu ortaya konulmuştur.

Sözdebilimsel iddialar
Beyaz üstünlüğü ırkçılığının yükselişi sırasında Alman ırk teorisyenleri Çerkeslerle ilgilendiler. Çerkeslerin ve Avrupalıların kafatasları arasında yakın bir benzerlik keşfettiklerini iddia ederek Avrupalıların ve Çerkeslerin "Kafkas" (Caucasian) olarak adlandırılan ortak bir ırktan olduklarını ilan ettiler. O dönem Avrupa'da yaygın olan Çerkes güzeli inancından güç alan ırkçı ırk teorisyenleri, Çerkeslerin "üstün ırk" olduğunu ve bu nedenle Avrupalı akrabalarının da öyle olduğunu iddia ettiler. Çerkeslerden "Tanrı'nın insanlık için mükemmel planı" olarak söz ettiler. Özellikle modern zamanlarda dünya çapındaki Çerkes örgütleri bu tarz ırkçı iddiaları desteklemediklerini beyan etti.

Antik Çağ

Çerkeslerin antik isimleri
Milattan önce 3000 yılında Miyekuape (Maykop) uygarlığı kuruldu. Antik çağlarda Çerkesler pek çok farklı isim ile biliniyordu. "Kerket" ve "Sucha" bunlara örnektir.

Sind-Meotlar
Milattan önce 500 yılında Sind devleti kuruldu. Bu dönemde, Çerkesya'da Grekler ve Sind-Meot kabileleri yaşıyordu. Sindlerden ilk kez, MÖ 5. yüzyılda yaşayan Grek şairi Hipponaks, daha sonra da Herodot söz etmektedir. Strabon da, Karadeniz kıyısına yakın bir yerde bulunan Sind kenti Aborake'den söz eder. Sindika'ya ilişkin bilgiler Grek belgelerinden ve arkeolojik buluntulardan öğrenilmiştir, bu sebeple fazla detay yoktur. Sindika krallığının sanatçı ve tüccarların konakladığı, işlek bir ticaret devleti olduğu da biliniyor.

Orta Çağ
Çerkeslerde 4. yüzyıl itibarıyla feodalizm oluşmaya başlamıştı. Çerkesler, Sind kabileleri önderliğinde kurulan Cite devleti (5. yüzyıl) ve Ubıhlar önderliğinde kurulan Zyxia (Zihya) devleti (6. yüzyıl) gibi pek çok devlet kurdu ancak siyasi birlik sağlayamadı. 9. yüzyıl itibarıyla Çerkesya'da Bizans etkisi ile Hristiyanlık yayılmaya başladı. 1382 yılında Çerkes köleler Memlük tahtını ele geçirdi, Burci Hanedanı başa geçti ve Memlükler Çerkes devleti oldu. 1223'te Kafkasya'yı istila etmeye başlayan Moğollar Çerkeslerin bir bölümünü ve Alanlar'ın çoğunu yok ettiler. Bunu izleyen Altın Orda saldırıları sırasında topraklarının büyük bir bölümünü yitiren Çerkesler, Kuban nehrinin gerisine çekilmek zorunda kaldı. 1395 yılında Çerkesler Timur'a karşı şiddetli savaşlar yaptılar. Savaşı Çerkesler kazansa da Timur Çerkesya'yı yakıp yıktı.

İnal
Prens İnal, Çerkesler ve Abhazlar tarafından "Prenslerin prensi" olarak adlandırılır, bunun sebebi tüm Çerkes kabilelerini birleştirip Çerkesya devletini kurmasıdır.  İnanışa göre İnal, Kabardey, Besleney, Çemguy ve Hatıkuay kabilelerinin atasıdır.

Taman yarımadasında toprak sahibi olan İnal, Kendisine çoğunlukla Hegayk kabilesinden oluşan bir ordu kurup 1400'lü yıllarda amacının o dönemde pek çok devlete bölünmüş Çerkesleri tek devlet altında birleştirmek olduğunu açıkladı ve Orta Çerkesya'ya doğru yola çıkarak kendi prensliğini ilan ettikten sonra Çerkes devletlerini tek tek himayesi altına aldı.

Çerkes asiller ve prensler İnal'ın yükselişini engellemeye çalıştılar fakat Mzımta Irmağı yakınındaki bir savaş sonucu 30 Çerkes lordu İnal ve destekçileri tarafından mağlup edildi. On tanesi idam edilirken, geri kalan yirmi lord, bağlılık yemini ederek İnal'ın yeni devletinin güçlerine katıldı. Batı Çerkesya'ya hükmeden İnal, 1434 yılında Doğu Çerkesya'ya düzenlenen Kabardey bölgesini kurduğu ve 1438 yılında Kuban Nehri'nin kuzeyine düzenlenen Çerkes topraklarındaki Kırım Tatar boylarını Ten Nehrine kadar sürdüğü seferler başta olmak üzere, etkili genişlemeler ile Çerkes diyarının tamamını veya büyük bir kısmını tek devlet altında birleştirmeyi başardı. İnal tarafından kurulan bu yeni Çerkes devletinin başkenti İnal'ın doğup büyüdüğü Taman bölgesinde kurulan Şencır şehri oldu. Şencır şehrinin tam olarak nerede olduğu bilinmese de, en desteklenen teori Klarapoth ve Pallas tarafından yapılan betimlemelere uyan Krasnaya Batareya bölgesi olduğudur.

Abhaz sülaleleri Şaş'e (Çaçba) ve Aşe (Açba), olası bir savaşta İnal'ın yanında olacaklarını açıkladılar. Savaşı kazanan İnal, resmen Kuzey Abhazya'yı fethetti ve Abhaz halkı İnal'ın hükümdarlığını tanıdı, İnal Abhazya'da hükümdarlığını kesinleştirmiş oldu. Abhazya bayrağındaki yıldızlardan birisi İnal'ı temsil eder.
İnal, 1453 yılında topraklarını oğulları ve torunları arasında bölüştürdü ve 1458 yılında öldü. Bunun ardından Çerkes kabile-prenslikleri oluştu. Bunlardan bazıları, Temruk tarafından kurulan Çemguy, Beslan tarafından kurulan Besleney, Kabarta tarafından kurulan Kabardiya, Zanoko tarafından kurulan Şapsığ.

Abhaz iddiasına göre, İnal, Kuzey Abhazya'da ölmüştür. Çoğu kaynak bu teoriyi kabul etse de, bölgede yapılan araştırmalar ve arama çalışmaları İnal'ın kabrinin burada olmadığını göstermektedir.

Rus kaşif ve arkeoloji uzmanı Evgeniy Dimitriyeviç Felitsin'e göre, İnal'ın mezarı Abhazya'da değildir. 1882'de yayınlanan bir haritada, Felitsin, İnal'a büyük önem vermekle beraber onun mezarını Abhazya'da değil, Karaçay-Çerkesya'da bulunan İspravnaya bölgesine yerleştirmiştir. Bu bölgede, antik heykeller, höyükler, mezarlar, kiliseler, kaleler ve surlar olduğunu, İnal gibi birisin için ideal bir kabir olacağını eklemiştir.

Çerkes-Rus ilişkileri
1550'lü yıllarda prens Temruk, Rus Çarı IV. İvan ile Osmanlı ve Fars tehlikesine karşı müttefiklik kurdu ve savunma inşaat etti. Bu dönemde Çerkesler Hristiyandı ve İslam yayılmaya başlamamıştı. 1556'da Çerkesler, Çerkes toprağında kurulmuş Tatar askeri üsleri Temryuk ve Taman'ın ele geçirildiği bir dizi askerî operasyon gerçekleştirdi. Çerkeslerin bu hareketi büyük ölçüde aynı yıl Astrahan Hanlığı'nın yenilgiye uğratılmasına katkıda bulunmuştur. 1561'de Korkunç İvan, Kabardey prensi Temruk İdar'un kızı Goshan ile evlendi ve ona Mariya adını verdi.

Yeni Çağ

Kanjal savaşı

1708'de Çerkesler Tatar baskınlarından kurtulmak için Osmanlı padişahına büyük bir haraç ödedi, ancak padişah yükümlülüğü yerine getirmedi ve Tatarlar Çerkesya'nın merkezine kadar baskın yaptılar, alabildikleri her şeyi soyup götürdüler. Bu sebeple Kabardey Çerkesleri bir daha Kırım Hanına ve Osmanlı Sultanına haraç ödemeyeceğini açıkladı. Osmanlılar, Çerkesleri zapt etmek için en az 20 bin kişilik ordusunu Kırım hanı Kaplan-Girey liderliğinde Kabardey'e gönderdi ve Kabardey'i baştan sona yakıp yıkarak haracı kesmesini emretti. Osmanlılar, Kabardeylere karşı kolay bir zafer bekliyordu, ancak Çerkesler Kazanıko Jabağı'nın kurduğu strateji sayesindee galip geldi.<ref>{{Web kaynağı | url = http://circassianworld.blogspot.com/2009/10/documentary-kanzhal-battle.html | başlık = Circassian World News Blog: Documentary: Kanzhal Battle" | erişimtarihi = 2020-09-18 | tarih = 2009-10-15 | çalışma = Circassian World News Blog | soyadı = Cw | arşivurl = https://web.archive.org/web/20101019130729/http://circassianworld.blogspot.com/2009/10/documentary-kanzhal-battle.html | arşivtarihi = 19 Ekim 2010 | ölüurl = evet }}</ref>

Türk-Kırım ordusu bir gecede tamamen imha edildi. Kırım Hanı Kaplan-Giray, ağabeyini, bir oğlunu, tarla aletlerini, çadırlarını ve kişisel eşyalarını bırakarak canını kurtarmak için Çerkes ordusundan kaçtı. Çerkesler, uzun yıllar boyunca topraklarını defalarca mahveden düşmanı sonunda yok etmenin sevinciyle savaş mahalline kutlama yaptı. Savaştan bitkin düşen Çerkesler birkaç gün boyunca savaş alanında dolaşıp hem kendilerinden hem de düşmanlarından hayatta kalanlar arıyorlardı. Shora Nogmov'a göre, bilinçsiz ve çaresizce savaş alanından kaçan ve bir uçurumdan düşen, ayaklarından bir ağaca sarılmış ve oracıkta ölmüş olan Alegot Paşa'yı buldular. Son zamanlarda yapılan araştırmalar, Alegoth adı altında soylu Nogay Murza Allaguvat'ın saklandığını göstermiştir.

 Rus-Çerkes savaşı
1714 yılında I. Petro Kafkasyayı işgal planı kurdu. Bu planı uygulamaya koyamasa da, işgalin gerçekleşmesi için politik ve ideolojik temeli attı. II. Katerina, bu planı uygulamaya koymaya başladı. Rus ordusu, Terek Irmağı kıyılarına konuşlandırıldı.

1763 yılında Rus İmparatorluğu Çerkesya işgalini başlattı ve Rus-Çerkes Savaşı başladı. Bunun ardından Çerkes kabileleri birleşerek kısmi bir konfederasyon yapısı oluşturdular. Rus-Çerkes savaşı sırasınca iki taraf da birbirine pek çok baskınlar düzenledi. Ruslar Çerkes köylerini yakıp yıkarken bölgedeki Kozaklar Çerkes köylerini yağmalamayı bir spor haline getirmişti.  Buna karşı pek çok Çerkes kabilesi Ruslara karşı akınlar düzenliyordu.

13 Haziran 1861 tarihinde Şaşe (Soçi) şehrinde Çerkesler "Büyük Özgürlük Meclisi" adında bir meclis kurdular. Meclis başkanı rolüne Karandıko Berzeg Hace (Къэрэндыкъо Бэрзэдж Хьаджэ) getirildi. Oluşturulan bu yeni devlet yönetimi, İmam Şamil'in Çeçenya ve Dağıstan'ın bir bölümü üzerinde kurduğu şer'i (İslami teokratik) devlet biçiminin aksine, laik ve demokratik ilkelere dayanıyordu. Bütün yönetim kadroları seçim yoluyla oluşturuluyor ve önemli kararlar federasyonu oluşturan üç ana bölgenin ortak oluru ile alınıyordu.

1864 Mayıs ayında 20.000 yaralı ve yorgun Çerkes atlısından oluşan Çerkes ordusu ile tam donanımlı 100.000 kişilik Rus ordusu arasında son bir savaş yaşandı.Неизвестные войны России. Взятие Кбааде и завершение Кавказской войны в 1864 г. Çerkes savaşçılar, Rus ordusuna hücum etti ve hattı yarmaya çalıştı ancak çoğu Rus topçuları ve piyadeleri tarafından vuruldu.CircassianMinsterls, 2015 Kalan savaşçılar militan olarak savaşmaya devam etti ve kısa süre içinde yenik düştü. Savaşta 20.000 Çerkes atlısının tamamı öldü. Rus ordusu Çerkes askerlerin cesetlerinin üstünde zafer kutlamalarına başladılar ve böylece 21 Mayıs 1864 resmi olarak savaşın bitişi oldu. Bu savaşın yaşandığı yer günümüzde Krasnaya Polyana olarak bilinir. "Krasnaya Polyana" kızıl çayır anlamına gelir. Adını tepeden nehre akan Çerkes kanından alır. Nehir, savaşın ardından haftalarca kırmızı akmıştır.

Bunun ardından, Büyük Özgürlük Meclisi çalışmalarına ara vererek dağıldı. Çerkesya, Rusların eline geçti.  Tek bir istisna olan dağlık kesimlerde yaşayan ve Rusların nefret anlamında uçan orman haydutları olarak adlandırdığı Hak'uçlar, kuşatılmış ve donanımsız olmalarına karşın topraklarını terk etmeyi ve Ruslara boyun eğmeyi kabul etmediler; istilâ ordusuna karşı, direnişlerini 1870'li yıllara, yani tükenene değin sürdürdüler.

 Çerkes sürgün ve soykırımı
Kbaade savaşının ardından Çerkes sürgün ve soykırımı başlamış oldu. Ruslar, Çerkes köylerini basıp yakmaya, geri dönüşü olanaksızlaştırmak için de tarlaları tahrip etmeye, meyve ağaçlarıa kadar keserek halkı Karadeniz kıyısına doğru sürmeye başladılar. Rus askerleri, hamile kadınların karnını yararak içindeki bebeği çıkarmak gibi çeşitli pek çok acımasız yöntemleri kendini eğlendirmek için kullanıyordu.

Rus İmparatorluğuna teslim olmayan Çerkeslerin çoğu öldürüldü ya da sürgüne maruz kaldı. Osmanlı gemileri tarafından Anadolu, Balkanlar ve Orta Doğu'ya (günümüzde Türkiye, Suriye, Ürdün, Filistin, İsrail, Irak, Kosova ve İran) yerleştirilen Çerkesler, yolda Osmanlı gemicilerinden de zulüm gördüDrozdov, Ivan. "Posledniaia Bor'ba s Gortsami na Zapadnom Kavkaze". Pages 456-457. ve başta salgın hastalıklar olmak üzere pek çok sebeple yolda büyük kayıp verdiler. İtaat eden azınlık kısım ise Kuban Nehri yakınındaki bataklıklara yerleştirildi. Sonunda Çerkesya bir baştan öbür başa, hemen bütünüyle soykırım ve etnik temizlikten geçirilmiş oldu.

 Yakın Çağ

 Kuzey Kafkasya Dağlı Cumhuriyeti
1917 yılında Çerkesler de dahil olmak üzere pek çok Kuzey Kafkas halkı birleşerek bağımsızlık ilan ettiler ve Kuzey Kafkasya Cumhuriyeti (Aynı zamanda Dağlı Cumhuriyeti olarak da bilinir) devletini kurdular. Bu devlet, 1921 yılında Sovyetler Birliği ordusu tarafından işgal edildi.

 Sovyetler birliği
Halen Rusya sınırları içerisinde bulunan Çeçenistan, İnguşetya, Kuzey Osetya, Kabardey Balkar Özerk Cumhuriyeti, Dağıstan ve Karaçay-Çerkes Özerk Cumhuriyeti bölgeleri de bu Cumhuriyet sınırlarına dahildi. Dağlı ÖSSC içinde bir ulusal okrug (ilçe) oluşturan Kabardey Çerkesleri, 1 Eylül 1921'de Dağlı ÖSSC'den ayrılarak Kabartay Özerk Oblastı'nı (il) oluşturdular. Sırasıyla, 12 Ocak 1922'de, şimdiki Karaçay-Çerkes Cumhuriyeti yerinde Karaçay-Çerkes, 16 Ocak 1922'de Kabardey-Balkar ve 27 Temmuz 1922'de Adigey özerk oblastları ve en son 23 Eylül 1924'te de, Karadeniz kıyısında Şapsığ Ulusal Rayonu (ilçe) oluşturuldu.

 Modern cumhuriyetler
5 Aralık 1936'da Çerkes nüfusunun çoğunluğunun yaşadığı Kabartay-Balkar; 3 Temmuz 1991'de de, daha az sayıda bir Adıge nüfusunu barındıran Adıgey (ya da Adıge) ve Karaçay-Çerkes oblastları da birer cumhuriyet oldular. Bu üç cumhuriyet, şimdi Rusya Federasyonu (RF) içindedir. Şapsığ Ulusal Rayonu ise 24 Mayıs 1945'te kaldırıldı.

Sovyet rejiminin düşüşünden sonra, Xabzeci dünya görüşünün canlanması Çerkes aydınlar tarafından 1990'larda milliyetçilik ve kültürel kimliğin parçası olarak, daha yakın zamanlarda ise Vahhabilik ve diğer İslami köktenciliklere karşı bir güç olarak desteklendi.Paul Golbe. Window on Eurasia: Circassians Caught Between Two Globalizing "Mill Stones", Russian Commentator Says. On Windows on Eurasia, January 2013. Hareket, 2012 istatistiklerine göre özellikle Karaçay-Çerkesya'da (% 2) ve Kabardino-Balkarya'da (%3) gelişti. 29 Aralık 2010'da, tanınmış bir Kabardey-Çerkes etnografı ve Xabze savunucusu olan Arsen Tsipinov, Çerkes olmayan İslamcılar tarafından öldürüldü.Valery Dzutsev. High-profile Murders in Kabardino-Balkaria Underscore the Government's Inability to Control Situation in the Republic . Eurasia Daily Monitor, volume 8, issue 1, 2011. Retrieved 24-09-2012.

 Günümüzde Çerkeslere uygulanan baskı
2011 yılında internet üzerinden "May 21 Call to Action - Where is Circassia?" isimli barışçıl bir bağımsızlık hareketi başlatıldı. Bu hareket kalem kılıçtan üstündür felsefesiyle yola çıkmıştı, üyeler Rus fanatik demonimçilerden silahlı tehtidler almaya başlayınca yavaş yavaş yoklara karıştı.

Haziran 2019'de Xabze savunucusu Martin Kochesoko Rus hükûmeti tarafından hapis cezasına çarptırıldı. Çerkes milliyetçiler çeşitli protestolar ve internet üzerinden kampanyalar düzenleyerek Rus hükûmetine baskı uyguladıktan sonra ev hapsine alındı.

Temmuz 2020'de Soçi'ye yakın Adler'de inşa edilen ve Çerkes soykırımı sırasında katliam yapan liderleri yücelten anıtın Çerkesler tarafından yıkılmasından rahatsız olan Rusya Devlet televizyonu sunucusu Mikhail Leontiev, programında konuyu yorumlarken Çerkesler hakkında hakaret ve aşağılama içeren ve yeni bir Çerkes katliamını öne süren ifadeler kullandı. Bunun ardından "Yeni Çerkes Soykırımı" konusu gündem oldu. Üst düzey siyasetçi ve yöneticiler Çerkeslere yönelik hakaretlerde bulunarak, soykırım çağrısı yaptı. Rusya devlet şirketleri Gazprom ve Rumsfelt'in yöneticileri ve çeşitli siyasetçiler kaldırılan anıt üzerinden Çerkeslere ağır hakaretler içeren açıklamalar yaptı. Rus teknoloji tasarımcısı Artemy Lebedev Çerkeslere yönelik ağır hakaretler ve yeni soykırım imalarının bulunduğu açıklamalarda bulundu. Hemen ardından Lebedev'e Rusya'da üst düzey nişanlardan olan "Vatan Liyakat Nişanı" verilmesi bu kişilerin devlet tarafından korunduğu şüphesini uyandırdı.

 Nüfus

 Çerkes boyları
Çerkesya'da 12 ana kabile yaşıyordu. Bunlar, prenslik yapısında bulunan Besleney, Bjeduğ, Hatıkuay, Kabardey, Mamhığ, Çemguy, Ubıh, Yecerukay, Jane ve demokratik yapıda olan Natuhay, Abzeh ve Şapsığ olarak ayrılabilir.

 Abzah
Abzahlar ya da Abzehler,  Kabardeylerdan sonra en kalabalık Çerkes boyu ve diasporadaki en büyük nüfusa sahip olan boyudur. Türkiye Çerkeslerinin çoğunluğunu oluştururlar ve ayrıca Suriye ile Ürdün'de de yaşarlar. İsrail Çerkesleri içinde Şapsığlardan sonra ikinci ve son sırada olup Rehaniye kasabasında yaşarlar. Osmanlı sadrazamı Salih Hulusi Kezrak Abzah kökenlidir. Batı Çerkeslerinin Bjeduğ, Temirgoy gibi boylarında soylu sınıfı varken, Abzahlarda bu sınıflar görülmez. Tarihte şeriat ile yönetilen iki Çerkes boyundan birisidir. Bu sebeple diğer Çerkes boylarına göre asillerin nüfuzu daha az ve sınıf farklılıkları daha az belirgindir.

 Bjeduğ
Bjeduğlar, Batı Çerkeslerinden bir Çerkes boyu. Kafkasya'da nüfusları fazla iken, diasporada az sayıda bulunurlar. 1830 yıllara kadar Kuban Irmağı'nın kuzeyinde bugünkü Krasnodar şehri civarında yaşıyorlardı. Genelde tarım ve madencilikle uğraşan Bjedugların en ünlü liderleri Prens Pshiuk'tur. Rus-Çerkes savaşları sırasında yaşadıkları bölgelerin düz arazi olması dezavantajı sebebiyle Ruslarla kısmi barış yapmışlardır. Ancak yaptıkları bu barışa rağmen devam eden savaşta diğer Çerkes kabilelerine yiyecek ve savaşçı desteğinde bulunmuşlardır.

 Besleney
Besleneyler, Doğu Çerkesleri kolundan Çerkes boyu. En yakın akrabaları yıllar önce onlardan ayrıldıkları Kabardeyler olup, onlar gibi Besleneylerde de soylu sınıfı bulunmaktaydı. Besleney Çerkesçesi, doğu ve batı Çerkesçe arasında bir köprü görevi görür. Besleney ismi, Çerkes beylerinin soy atası sayılan İnal'ın torunlarından Beslan'ın adından gelmektedir.

 Çemguy
Çemguylar, Batı Çerkeslerinden bir Çerkes boyu. Nüfusları Kafkasya'da fazla iken diasporadaki en küçük Çerkes topluluğudur. Bazı Batı Çerkeslerinde bey soylu sınıfı bulunmaz iken, Bjeduğlarda olduğu gibi Çemguylarda da bu sınıflar görülür. Adigey Cumhuriyetindeki resmi Batı Çerkesçesi yazı dili Çemguyların lehçesi esas alınarak oluşturulmuştur.

 Hatukay
Hatukaylar,  Batı Çerkeslerinden bir Çerkes boyu. Sürekli savaşan savaşçı kimlikli bir boy olarak biliniyorlardı. Rus-Çerkes Savaşı sırasında teslim olmayı reddederek savaştıkları için Kafkasya'daki varlıkları Çerkes soykırımı sırasında sürgün ve katliam yoluyla yok edildi. Günümüzde Kafkasya'da hiç kalmadıkları için Çerkes diyalektolojisinde adları geçmez. Şapsığlar, Hakuçlar, Abzehler gibi Batı Çerkeslerinde soylu sınıfı bulunmaz iken, Bjeduğ ve Çemguylarda olduğu gibi Hatukaylarda da bu sınıf görülür.

 Jane
Janeler, Batı Çerkeslerinden bir Çerkes boyu. Çerkes soykırımı sırasında yok oluşun eşiğine gelerek, büyük ölçüde başka boylara karışarak erimiş olduklarından, lehçelerini konuşan kimse kalmamıştır.

 Mahoş
Mahoşlar, Batı Çerkeslerinden Çerkes boyu. Çerkes Sürgününde Türkiye'de Samsun ilinin Alaçam ilçesine yerleşmişlerdir. Mahoşlardan 1858-1859 yıllarında Osmanlı topraklarına birçok grubun göç etmiş olduğuna dair kayıtlara Osmanlı Arşiv belgelerinde rastlanmıştır. Mahoşlarla akraba olan Mamhığlar üzerine ilk ve en geniş bilgiyi 1667 yılında Evliya Çelebi vermiştir. Çerkes soykırımı sırasında yok oluşun eşiğine gelerek, büyük ölçüde başka boylara karışarak erimiş olduklarından, lehçelerini konuşan kimse kalmamıştır.

 Natuhaylar
Natuhaylar, Batı Çerkesleri kolundan bir Çerkes boyudur. Sürgünden sonra Natuhaylar'dan Anapa yakınındaki Hatramtuk (Хьатрамтыку) köyü kalmıştır bu köy 1924 yılında yerinen kaldırılarak, Adigey'in Tahtamukay rayonuna taşınmış ve şimdiki Natuhay (Нэтыхъуай) köyünü oluşturmuştur. Çerkes soykırımı sırasında yok oluşun eşiğine gelerek, büyük ölçüde başka boylara karışarak erimiş olduklarından, lehçelerini konuşan kimse kalmamıştır. Natuhaylar Kafkasya'da Rusya'ya karşı en faal bir biçimde karşı koyan kabileler arasında yer almışlardı.

 Şapsığ
Şapsığlar, Kuzey Kafkasya'nın yerli halklarından olan Batı Çerkeslerine mensup topluluklardan biridir. Dilleri olan Şapsığca 1945 yılına kadar yazı ve edebiyat dili olmuştur. Eskiden onlardan ayrı olan Hakuçlar günümüzde resmî olarak Şapsığlardan kabul edilmektedir. Şapsığlar, Kırım Hanlığı'na karşı savaşan diğer Çerkesleri desteklediler. Kafkas Savaşı'nda Çarlık Rusya'sının en radikal düşmanları arasında yer aldılar. Geleneksel Şapsığ kültürü, Çerkes kültürünün parçasıdır. Şapsığlar, tarım, sığır ve at yetiştiriciliğiyle uğraşırlar. İslam öncesinde Şapsığlar, Çerkeslerin tanrıları olan Şıble (şimşek ve yıldırım tanrısı), Sozereş (bereket tanrısı), Yemiş, Ahin ve Hakustaş gibi tanrılara tapıyorlardı.

 Yecerekuay
Yecerukaylar, Batı Çerkesleri kolundan bir Çerkes boyudur.  Çerkes soykırımı sırasında yok oluşun eşiğine gelerek, büyük ölçüde başka boylara karışarak erimiş olduklarından, lehçelerini konuşan kimse kalmamıştır.

 Kabardey
Kabardeyler, Doğu Çerkesleri kolundan bir Çerkes boyudur. Rusya içindeki özerk Kabardey-Balkarya Cumhuriyeti'ne adını veren halklardan biridir. En kalabalık Çerkes boyudur. Büyük ve Küçük Zelençuk havzalarından güneydoğuya doğru Vladikavkaz'a uzanan ve Kuma ile Terek'in yukarı kollarının suladıkları geniş bölgede otururlar.Batı komşuları Besleneyler ki Kabardey'in bir kolu olarak kabul edilirler, Abazalar, doğu komşuları Çeçen-İnguşlar,güney komşuları ise Karaçay-Balkar'dır. Büyük ve Küçük Kabardeyler olmak üzere iki gruba ayrılırlar. Büyük Kabardeyler Nalçik ve çevresinde, Küçük Kabardeyler ise Mozdok çevresinde otururlar.
 Dil

 Rusya'da sınıflandırılma
Rusya'da 1920 sonrasında üç lehçede (Doğu Çerkesçesinden Kabardey ile Batı Çerkesçesinden Çemguy ve Şapsığ) yazılan dört bölgesel edebiyat (Kabardey, Şerces, Adigey ve Şapsığ) doğmuştur. Bu dört edebiyattan ikisi, yani Kabardey ve Şerces bölgesel edebiyatları (bazı önemsiz kelimeler dışında) Kabardey edebî dilini benimsemiştir. Bu dört edebiyat 1945 yılına değin sürmüş, aynı yıl Şapsığların özerkliğine son verilmesi ile birlikte, Şapsığ edebiyatı ve yazılı yaşamı da son bulmuş, geriye sadece iki edebiyat dili (Kabardey ve Adigey) ve üç bölgesel edebiyat kalmıştır: Kabardey, Şerces (Çerkes) ve Adigey. Adığe edebiyatının sözlü ürünleri Abhaz ve Abaza dili ürünlerinden daha süslü ve duygulu olan anlatımlarıyla farklılaşır.

 Adığece Sözlük
14 Mart 1853 tarihinde Abzeh boyundan bir Çerkes olan Wumar Bırsey (Бырсэй Умар, Бэрсей Умар, (Rusça: Умар Хапхалович Берсей) tarafından Tiflis'te ilk Adığe alfabesinin ve Adığece Sözlüğün (Адыгэбзэ псэлъалъэр'') yayımlandığı günün anısına her yıl Çerkesler tarafından 14 Mart Çerkes Dili Günü ya da Adığe Dili Günü/ Adığece Günü olarak kutlanmaktadır.

Sözlü edebiyat
Sözlü edebiyatın başlıca türleri şarkılar ve türküler ile bilmece, atasözü, masal, öykü, tekerleme ve benzeridir. Anlatımlarda sık sık mecaza başvurulur. Sözlü ürünler içinde en geniş yeri tutan ve birçok öğesi eski Grek destanlarını hatırlatan Nart destanları ya da Nartlar 1946-1968 yılları arasında derlenen ve biriktirilen 705 tekstin bir araya getirilmesiyle 1968-1971 yılları arasında Maykop'ta yayımlanmıştır. Destan yeni derlemelerle 8 cilde ulaşmıştır. Destan 31 bölüme ayrılmaktadır. Her bir bölüm ayrı bir Nart kahramanını yaşamına ayrılmaktadır. Yaklaşık üç asırlık Koç'as destanı daha çok Batı Çerkeslerinde görülür.

Çerkesçe konuşan diğer halklar
Eskiden Ubıhça konuşmuş olan Ubıhların da anadili haline haline gelen Çerkesçe, Çerkes Ermenileri ile Çerkes Rumları (Urımlar) tarafından konuşulduğu gibi, Karaçay, Balkar ve Abazalar (Abazin) arasında da konuşulabilmektedir.

Kaynakça

Kafkasya
Kafkasya'da kurulan devletler
Çerkesler
Avrupa tarihindeki devletler
Rus İç Savaşı

Çerkesya


Le gouvernement Cañellas  () est le gouvernement des îles Baléares du  au , sous la  du Parlement.

Historique
Ce gouvernement est dirigé par le président des îles Baléares conservateur sortant Gabriel Cañellas. Il est constitué du Parti populaire (PP) et de l'Union majorquine (UM). Ensemble, il dispose de  sur 59, soit 52,5 % des sièges du Parlement.

Il est formé à la suite des élections parlementaires du .

Formation
Le , Gabriel Cañellas remporte le vote d'investiture au Parlement par  favorables et . Nommé président le  suivant, le nouveau gouvernement de Gabriel Cañellas entre en fonctions le .

Composition

Initiale

Remaniement du
 Les nouveaux conseillers sont indiqués en gras, ceux ayant changé d'attributions en italique.

Remaniement du
 Les nouveaux conseillers sont indiqués en gras, ceux ayant changé d'attributions en italique.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Élections au Parlement des îles Baléares de 1991
 Président des îles Baléares

Liens externes
 .

Cañellas III

Gouvernement Cañellas III


Izak Komnen (grčki Ἰσαάκιος Κομνηνός, Isaakios Komnēnos; Carigrad, oko 1050. – Carigrad, 1102./1104.) bio je bizantski plemić i vojni zapovjednik, dobro obrazovan i hrabar. Bio je sin gospe Ane Dalasene (Ἄννα Δαλασσηνή), kćeri Aleksija Harona, dok je Izakov otac bio Anin muž, Ivan Komnen. Izak je bio brat Adrijana, Nikefora i bizantskog cara Aleksija I. Komnena. Aleksije je Izaku dao naslov sebastokrátora, kako bi mu zahvalio jer je Izak, kao miljenik cara Nikefora III. Botanijata i njegove carice, Marije od Alanije, imao ključnu ulogu u svrgavanju Nikefora te je tako Aleksije došao na vlast.

Tijekom Aleksijeve vladavine, Izak je bio iznimno važna osoba u Carstvu, odmah do svoga brata. Bio je također stric cara Ivana II. Komnena, a oženio se plemkinjom Irenom od Alanije. Njihova djeca:
Ivan Komnen (guverner Drača) — suprug Marije Duke (nećakinja carice Irene Duke)
kći (Ana?)
Aleksije Komnen (guverner Drača)
kći (Marija?)
Konstantin Komnen
Adrijan (Ivan IV. Ohridski)
Sofija Komnena – supruga sebastosa Dokeianosa
Eudokija Komnena — supruga sebastosa Nikefora Botanijata

Izvori

Bizantski vojskovođe
Komneni

Izak Komnen (brat Aleksija I.)


Campanula lyrata er tvíær tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá Grikklandi og Tyrklandi.

Tilvísanir

Bláklukkur

Campanula lyrata


Grane (suðursamíska: Gaaloe) er sveitarfélag í Norðurlandi í Noregi.  Í sveitarfélaginu eru 1.461 íbúar (2022).

Stjórnsýslumiðstöð sveitarfélagsins er þéttbýlið Trofors, sem er eina þéttbýlið í sveitarfélaginu.

Sveitarfélagið Grane á landamæri að sveitarfélaginu Vefsn í norðri, Hattfjelldal í austri, Bindal og Brønnøy í vestri og Røyrvik og Namsskogan í Þrændalögum í suðri.

Sveitarfélög í Nordland

Grane (sveitarfélag)


Luxemburg est une ville du comté de Kewaunee dans le Wisconsin.

Sa population était de  en 2010.

Notes et références

Liens externes

Ville au Wisconsin

Luxemburg (Wisconsin)


La línea 313 es una línea de colectivos que une las localidades de Escobar con Los Cardales.

Actualmente, la dueña de la empresa es Compañía Noroeste S.A.T., operador de las líneas 169, 175, 313, 343, 350, 355,  501, 511 operadas entre la propia Compañía Noroeste S.A.T., Ruta Bus S.A. y Transporte Escalada S.A.T.

Recorrido

Terminal de Omnibus de Media distancia de Escobar, Spadaccini, Alberti, Av. 25 de Mayo, Ruta Panamericana, Ruta Provincial 4, Los Cardales, Viamonte, Sargento Cabral, Alsina, Moreno, Urquiza, Cristóbal Colón, Sipacha, 1 de Mayo, Av. Belgrano hasta Ruta Provincial 6.

Otros Ramales
Belén de Escobar - Los Cardales - Capilla del Señor (Ex línea 355)

Enlaces externos
Ruta Bus Horarios de los servicios de transporte.

Referencias

313
Partido de Escobar
Partido de Exaltación de la Cruz

Línea 313 (Buenos Aires)


Centar za ženske studije (skraćeno: CZS Ri) je znanstveno-istraživačka platforma za spajanje znanosti, umjetnosti i aktivizma, te povezivanje studenata, istraživača, znanstvenika, umjetnika, dionika civilnoga društva i angažiranih građana oko tema vezanih uz feminizam, rodnu teoriju, kritičku teoriju i teoriju seksualnosti.

Centar kroz svoj rad doprinosi stvaranju društva jednakih prilika za sve građane, širi svijest o važnosti rodne ravnopravnosti, o ljudskim pravima žena, kao i o pravima drugih ranjivih skupina. Primarni cilj Centra kontinuirano je informiranje i educiranje svih sudionika društvene zajednice, kao i poticanje suradnje među znanstvenicima koji djeluju pri Sveučilištu u Rijeci, na Filozofskom fakultetu u Rijeci, a čiji se znanstveni rad temelji na feminističkim i rodnim teorijama ili ih se dotiče, bez obzira na disciplinu ili područje (primjerice filologija, psihologija, studiji medija i kulture itd.).

Povijest
Otvoren je 1. ožujka 2016. godine pri Filozofskom fakultetu u Rijeci. Brigita Miloš, poslijedoktorandica pri Odsjeku za kulturalne studije Filozofskog fakulteta Sveučilišta u Rijeci, gdje je zaposlena od 2012. godine, prva je, i za sada jedina, koordinatorica Centra. Tijekom akademske godine 2015./2016. aktivno je sudjelovala u inicijativi za pokretanje nekog oblika akademski prepoznatog rodnostudijskog i feminističkog poučavanja i učenja. Inicijativa se okončala uspostavom Centra za ženske studije pri Filozofskom fakultetu u Rijeci (Odluka Senata Sveučilišta u Rijeci o uspostavi Centra od 1. ožujka 2016.), kao prve akademske ustrojbene jedinice u tom području u Republici Hrvatskoj.

Ciljevi
 Poticanje informiranosti, povezanosti i suradnje znanstvene razmjene neovisno o disciplinama.
 Poticanje interdisciplinarnog pristupa istraživanju na Sveučilištu u Rijeci.
 Ostvarivanje suradnje Centra s domaćim i međunarodnim visokoobrazovanim pojedincima.
 Predstavljanje i promicanje znanstvenog i stručnog rada na temu feminističke i rodne teorije seksualnosti te spolnih i rodnih identiteta.
 Pokretanje interdisciplinarnog digitalnog časopisa, objavljivanje novih prijevoda, monografija i knjiga o domaćim istraživanjima.
 Pokretanje kolegija i drugih obrazovnih programa na preddiplomskoj, diplomskoj i/ili poslijediplomskoj razini.

Projekti i programi
 Kino učionica: Program namijenjen feminističkom i rodnoteorijskom čitanju filma i drugih vizualnih umjetnosti u prostoru Art-kina Croatia u Rijeci. Cilj programa poticanje je dijaloga između studentica kulturalnih studija FFRI, građanki i građana, feministkinja i drugih aktivista, znanstvenika te vizualnih umjetnika. Program je do sredine 2021. imao tri ciklusa: Gledaj mizoginiju, Marginalne i Pogled (P)otpora. Program je financijski podržao SKC i Grad Rijeka.
 Lady – istraživanje nasilja nad starijim ženama: Istraživački projekt Udruge za pomoć ovisnicima "Vida" Rijeka u partnerstvu s CZS Ri. Kroz kvalitativna istraživanja putem fokus grupa, studije slučaja i medijske analize diskursa nastojalo se doprijeti do boljeg razumijevanja fenomena nasilja nad starijim ženama.
 HOOD – humano obrazovanje, odgovorno društvo: U sklopu projekta udruga LORI je kroz partnerstvo s CZS Ri, Udrugom Pariter i SOS pokrenula kolegij "Rod, seksualnost i identiteti – od opresije do ravnopravnosti". Ovo je prvi kolegij na Sveučilištu u Rijeci koji kroz metodu društveno korisnog učenja povezuje teme ljudskih prava, LGBTIQ+ tematike, rodno uvjetovanog nasilja, rodne ravnopravnosti, feminističke i rodne teorije te teorije seksualnosti. Metoda društveno korisnog učenja podrazumijeva povezivanje zajednice s visokoobrazovnom ustanovom, a studenti svojim angažmanom na kolegiju postaju nositelji društvenih promjena u lokalnoj zajednici. Projekt je financiran sredstvima iz Europskog socijalnog fonda.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena web-stranica

Sveučilište u Rijeci

Centar za ženske studije Rijeka


Regius Professor of Medicine henviser til:

 Regius Professor of Physiology (Aberdeen)
 Regius Professor of Physiology (Glasgow)

Regius Professor of Physiology


La KTFF Süperlig (K-pet Superlig por motivos de patrocinio) es la competición de fútbol más importante de Chipre del Norte formada por 16 equipos, que juegan un sistema de todos contra todos a 2 vueltas, siendo campeón quien consiga más puntos. Se disputa desde 1955 y está organizada por la Federación turca de fútbol de Chipre.

La KTFF Süperlig fue creada por 6 equipos en 1955. Los fundadores fueron: Baf Ülkü Yurdu, Çetinkaya Türk, Doğan Türk Birliği, Gençler Birliği, Gençlik Gücü y Mağusa Türk Gücü SK.

Equipos de la KTFF Süperlig

Alsancak Yeşilova
Bostancı Bağcıl
Çetinkaya Türk
Cihangir
Doğan Türk Birliği
Düzkaya
Gönyeli
Küçük Kaymaklı Türk
Lapta
Lefke Türk
Mağusa Türk Gücü
Ozanköy
Tatlısu Halk Ocağı
Türkmenköy

Palmarés
{| class="sortable" border=1 width=50% cellpadding="2" cellspacing="0" style="background: #f9f9f9; border: 1px solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%; text-align: left;"
|- align="center" align=center style="background:#CCDDCC" "color:black;"
! class="unsortable" bgcolor=CCDDCC width=5%|Temporada
! bgcolor=CCDDCC width=20%|Campeón
! bgcolor=CCDDCC width=15%|Subcampeón
|-
| align=center|1955-56
|Doğan Türk Birliği SK
|Çetinkaya Türk SK
|-
| align=center|1956-57
|Doğan Türk Birliği SK
|Çetinkaya Türk SK
|-
| align=center|1957-58
|Çetinkaya Türk SK
|Gençlik Gücü SK
|-
| align=center|1958-59
|Doğan Türk Birliği SK
|Çetinkaya Türk SK
|-
| align=center|1959-60
|Çetinkaya Türk SK
|Yenicami ASK
|-
| align=center|1960-61
|Çetinkaya Türk SK
|Mağusa Türk Gücü SK
|-
| align=center|1961-62
|Çetinkaya Türk SK
|Doğan Türk Birliği SK
|-
| align=center|1962-63
|Küçük Kaymaklı TSK
|Doğan Türk Birliği SK
|-
| align=center|1963-64
|colspan=2 style=background:#efefef|No finalizado
|-
| align=center|1964-65
|colspan=2 style=background:#efefef|No disputado
|-
| align=center|1965-66
|colspan=2 style=background:#efefef|No disputado
|-
| align=center|1966-67
|colspan=2 style=background:#efefef|No disputado
|-
| align=center|1967-68
|colspan=2 style=background:#efefef|No disputado
|-
| align=center|1968-69
|Mağusa Türk Gücü SK
|Çetinkaya Türk SK
|-
| align=center|1969-70
|Çetinkaya Türk SK
|Yenicami ASK
|-
| align=center|1970-71
|Yenicami ASK
|Mağusa Türk Gücü SK
|-
| align=center|1971-72
|Gönyeli SK
|Yenicami ASK
|-
| align=center|1972-73
|Yenicami ASK
|Gönyeli SK
|-
| align=center|1973-74
|Yenicami ASK
|Türk Ocağı LSK
|-
| align=center|1974-75
|colspan=2 style=background:#efefef|No disputado
|-
| align=center|1975-76
|Yenicami ASK
|Gönyeli SK
|-
| align=center|1976-77
|Mağusa Türk Gücü SK
|Gönyeli SK
|-
| align=center|1977-78
|Gönyeli SK
|Mağusa Türk Gücü SK
|-
| align=center|1978-79
|Mağusa Türk Gücü SK
|Gençlik Gücü SK
|-
| align=center|1979-80
|Mağusa Türk Gücü SK
|Gönyeli SK
|-
| align=center|1980-81
|Gönyeli SK
|Mağusa Türk Gücü SK
|-
| align=center|1981-82
|Mağusa Türk Gücü SK
|Küçük Kaymaklı TSK
|-
| align=center|1982-83
|Mağusa Türk Gücü SK
|Gönyeli SK
|-
| align=center|1983-84
|Yenicami ASK
|Dumlupınar TSK
|-
| align=center|1984-85
|Küçük Kaymaklı TSK
|Gönyeli SK
|-
| align=center|1985-86
|Küçük Kaymaklı TSK
|Mağusa Türk Gücü SK
|-
| align=center|1986-87
|Baf Ülkü Yurdu SK
|Küçük Kaymaklı TSK
|-
| align=center|1987-88
|Baf Ülkü Yurdu SK
|Küçük Kaymaklı TSK
|-
| align=center|1988-89
|Baf Ülkü Yurdu SK
|Doğan Türk Birliği SK
|-
| align=center|1989-90
|Baf Ülkü Yurdu SK
|Çetinkaya Türk SK
|-
| align=center|1990-91
|Doğan Türk Birliği SK
|Baf Ülkü Yurdu SK
|-
| align=center|1991-92
|Doğan Türk Birliği SK
|Gönyeli SK
|-
| align=center|1992-93
|Gönyeli SK
|Doğan Türk Birliği SK
|-
| align=center|1993-94
|Doğan Türk Birliği SK
|Gönyeli SK
|-
| align=center|1994-95
|Gönyeli SK
|Yalova SK
|-
| align=center|1995-96
|Akıncılar GK
|Gönyeli SK
|-
| align=center|1996-97
|Çetinkaya Türk SK
|Gönyeli SK
|-
| align=center|1997-98
|Çetinkaya Türk SK
|Küçük Kaymaklı TSK
|-
| align=center|1998-99
|Gönyeli SK
|Küçük Kaymaklı TSK
|-
| align=center|1999-00
|Çetinkaya Türk SK
|Gönyeli SK
|-
| align=center|2000-01
|Gönyeli SK
|Esentepe SK
|-
| align=center|2001-02
|Çetinkaya Türk SK
|Yenicami ASK
|-
| align=center|2002-03
|Binatlı YSK
|Çetinkaya Türk SK
|-
| align=center|2003-04
|Çetinkaya Türk SK
|Düzkaya SK
|-
| align=center|2004-05
|Çetinkaya Türk SK
|Lapta SK
|-
| align=center|2005-06
|Mağusa Türk Gücü SK
|Çetinkaya Türk SK
|-
| align=center|2006-07
|Çetinkaya Türk SK
|Lapta SK
|-
| align=center|2007-08
|Gönyeli SK
|Küçük Kaymaklı TSK
|-
| align=center|2008-09
|Gönyeli SK
|Tatlısu Halk Odasi SK
|-
| align=center|2008-09
|Gönyeli SK
|Tatlısu Halk Odasi SK
|-
| align=center|2009-10
|Doğan Türk Birliği SK
|Gönyeli SK
|-
| align=center|2010-11
|Küçük Kaymaklı TSK
|Bostancı Bağcıl TSK
|-
| align=center|2011-12
|Çetinkaya Türk SK
|Mağusa Türk Gücü SK
|-
| align=center|2012-13
|Çetinkaya Türk SK
|Yenicami ASK
|-
| align=center|2013-14
|Yenicami ASK
|Küçük Kaymaklı TSK
|-
| align=center|2014-15
|Yenicami ASK
|Küçük Kaymaklı TSK
|-
| align=center|2015-16
|Mağusa Türk Gücü SK
|Çetinkaya Türk SK
|-
| align=center|2016-17
|Yenicami ASK
|Doğan Türk Birliği SK
|-
| align=center|2017-18
|Yenicami ASK
|Doğan Türk Birliği SK
|-
| align=center|2018-19
|Mağusa Türk Gücü SK
|Yenicami ASK
|-
| align=center|2019-20
|Mağusa Türk Gücü SK
|Merit Alsancak Yeşilova SK
|-
| align=center|2020-21
|colspan=2 style=background:#efefef|No disputado
|-
| align=center|2021-22
|'Mağusa Türk Gücü SK
|Merit Alsancak Yeşilova SK
|}

 Títulos por club Desde 1955, 9 equipos diferentes han sido campeones:''

Véase también
 Copa de Chipre del Norte
 Selección de fútbol de la República Turca del Norte de Chipre

Enlaces externos
 rsssf: TR Northern Cyprus - List of Champions
 Página oficial

Fútbol en la República Turca del Norte de Chipre
Chipre del Norte

K-pet Superlig


The Royal Opera es una compañía de ópera con sede en el centro de Londres, residente en la Royal Opera House, Covent Garden. Junto con la English National Opera, es una de las dos principales compañías de ópera de Londres. Fundada en 1946 como la Covent Garden Opera Company ("Compañía de Ópera de Covent Garden"), fue conocida por ese título hasta el año 1968. Desde el principio ha compartido la Royal Opera House con la compañía de ópera hoy conocida como el Royal Ballet.

Cuando la compañía se formó su política era representar todas las obras en inglés, pero desde finales de los años cincuenta, la mayor parte de las óperas se han representado en su idioma original. Desde el principio la compañía ha comprendido una mezcla de cantantes británicos y Commonwealth y estrellas invitadas internacionales; alimentando las carreras de intérpretes desde dentro de la compañía fue una política constante de años anteriores. Entre los muchos intérpretes invitados estuvieron Elisabeth Schwarzkopf, Hans Hotter, Kirsten Flagstad, Birgit Nilsson, Maria Callas, Plácido Domingo y Luciano Pavarotti. Entre aquellos que han alcanzado un papel destacado de entre las filas de la compañía están Joan Sutherland, Geraint Evans, Kiri Te Kanawa y Jon Vickers.

El crecimiento de la compañía bajo la administración de David Webster desde sus modestos comienzos hasta la paridad con los grandes teatros de ópera fue reconocido por la obtención del título de "Royal Opera" en 1968. Bajo el sucesor de Webster, John Tooley, la Royal Opera prosperó, pero después de su retiro en 1988, entonces le siguió un período de inestabilidad y el cierre de la Royal Opera House para reconstruir y restaurar entre 1997 y 1999. En el  se obtuvo la estabilidad de nuevo. La compañía tuvo seis directores musicales desde su creación: Karl Rankl, Rafael Kubelik, Georg Solti, Colin Davis, Bernard Haitink y Antonio Pappano.

Referencias
Notas

Licencia

Enlaces externos

 The Royal Opera

Grupos de música de Londres
Ópera del Reino Unido
Compañías de ópera

Royal Opera, Londres


BPS CS31082-0001, named Cayrel's Star , is an old Population II star located in a distance of 2.1 kpc in the galactic halo. It belongs to the class of ultra-metal-poor stars (metallicity [Fe/H] = -2.9), specifically the very rare subclass of neutron-capture enhanced stars. It was discovered by Tim C. Beers and collaborators with the Curtis Schmidt telescope at the Cerro Tololo Inter-American Observatory in Chile and analyzed by Roger Cayrel and collaborators. They used the Very Large Telescope (VLT) at the European Southern Observatory in Paranal, Chile for high-resolution optical spectroscopy to determine elemental abundances. The thorium-232 to uranium-238 ratio was used to determine the age. It is estimated to be about 12.5 billion years old, making it one of the oldest known.

Compared to other ultra-metal-poor, r-process enriched stars (as CS22892-052, BD +17° 3248, HE 1523-0901) CS31082-001 has higher abundances of the actinides (Th, U), but a surprisingly low Pb abundance.

See also
 HE 0107-5240
 HE 1327-2326
 SDSS J102915+172927
 SMSS J031300.36-670839.3

References

Sources
 Beers, T. C., G. W. Preston and S. A. Shectman, A search for stars of very low metal abundance. I., Astron. J., 90, 2089–2102 (1985)
 Beers, T. C., G. W. Preston and S. A. Shectman, A search for stars of very low metal abundance. II.,  Astron. J., 103, 1987–2034 (1992)
 Cayrel, R., et al. Measurement of stellar age from uranium decay, Nature, Volume 409, Issue 6821, pp. 691–692 (2001)
 Schatz, H., al. Thorium and Uranium Chronometres applied to CS 31082-001, Astrophysical Journal, 579 (2002) 628–638

External links

 arXiv: Measurement of stellar age from uranium decay, R. §Cayrel et al.
 R-Process Cosmo-Chronometers

Population II stars
Cetus

Cayrel's Star


වෙරළාශ්‍රිත භූගෝල විද්‍යාව  වනාහි,  වෙරළෙහි භෞතික භූගෝල විද්‍යාව (එනම් වෙරළාශ්‍රිත භූ-රූප විද්‍යාව, භූ විද්‍යාව සහ සාගර විද්‍යාව) සහ  මානව භූගෝල විද්‍යාව (සමාජ විද්‍යාව සහ ඉතිහාසය)  යන ද්වයයම ඇතුළත්ව, සාගරය හා භූමිය අතර ගතික අතුරු-මුහුණත පිළිබඳ අධ්‍යයනය වේ. වෙරළාශ්‍රිත ඛාදන ක්‍රියාවලිය, විශේෂයෙන්ම රළ තරංග ක්‍රියාව, අවසාදිත සංචලනය සහ කාලගුණය පිළිබඳ  සහ මානවයන් වෙරළ හා සමගින් අන්තර්ක්‍රියා පවත්වා ගෙන යන්නේ කෙලෙසද යන දේ ගැන අවබෝධයක් ලබා ගැනුම,  මෙයට ඇතුලත් වෙයි.

රළ තරංග ක්‍රියාව සහ අනුතීර ප්ලාවිතය

වෙරළතීරය සංචලනයෙහි හා එය හැඩතල ගැනුමෙහි  ප්‍රාථමික හේතුකාරක වන්නේ විවිධවූ ශක්ති ප්‍රමාණයෙන් යුතුවූ රළ තරංග නිරන්තරයෙන් (තොරතෝංචියක් නොමැතිව) වෙරළ තීරය හා ගැටීමයි. මෙම ක්‍රියාවලිය බෙහෙවින් සරල බවක් දැක්වූවද, රළ තරංගයන්හී හා ඒවා ගැටෙන ගල් පර්වතයන්හී විවිධත්වයන් නිසා අතිශයින් විවධාකාර හැඩතල නිර්මාණය වෙයි.

රළ තරංග විසින් ඇති කරන බලපෑම ඒවා සතු ශක්ති ප්‍රමාණය මත රැ‍ඳේ. ප්‍රබල හා විනාශකාරී ලෙසින්ද හැඳින්වෙන රළ තරංග ජනිත වන්නේ අධි-ක්‍රියාකාරී වෙරළ තීරයන්හී වන අතර, සාමාන්‍යයෙන් ශීත සෘතුයෙහි ඇති වේ. වෙරළෙහි ඇති අවසාදිත නැවත මුහුදු පත්ලට රැගෙන යමින් එහි ප්‍රමාණය අඩු කරන ප්‍රවණතාවයක් ඒවා දක්වයි. සංස්කරණාත්මක, දුබල රළ තරංගයන් සුලබ ලෙස හමුවන්නේ අව-ක්‍රියාකාරී වෙරළ තීරයන්හී වන අතර ඒවා බොහෝ විට ජනිත වන්නේ ග්‍රීෂ්ම සෘතුව තුලදීය. විනාශකාරී රළ තරංග මගින් සිදු කරන දෙයට  ප්‍රතිවිරුද්ධය සිදු කරන මේවා වෙරළ ගැටියට අවසාදිත ගොඩ ගැසීම උපකාරයෙන් වෙරළෙහි ප්‍රමාණය ඉහළ නංවති.

ඉතා වැදගත් පරිවහණ යාන්ත්‍රණයක් නිර්මිත වන්නේ  රළ තරංග වර්තනය හේතුවෙනි. රළ තරංග වෙරළෙහි ගැටීම ලම්බකව (සෘජු කෝණාකාර ලෙසින්) සිදුවන්නේ ඉතාමත් විරල ආකාරයට බැවින්, වෙරළ වෙත ජලයෙහි ඉදිරි සංචලනය (රළ පහර) සිදුවන්නේ ඇල කෝණයකිනි. කෙසේවුවද, ජලය ආපසු හැරී යාම (රැල්ල ආපසු යාම) සිදුවන්නේ වෙරළට සෘජු කෝණාකාරව බැවින්, වෙරළෙහි ද්‍රව්‍යය පාර්ශ්විකව චලනය කෙරුමෙහි අවසන් ප්‍රතිඵලයක් නිරික්ෂණය කෙරේ. මෙම සංචලනය හැඳින්වෙන්නේ වෙරළ ප්ලාවනය ලෙසිනි. කෙළවරක් නොමැතිව සිදුවන රළ පහර හා රැල්ල ආපසු යෑම වක්‍රය නිසාවෙන් සිදුවන වෙරළ ප්ලාවනය සියලු වෙරළවල් හී නිරීක්ෂණය කල හැක.

වෙරළාශ්‍රිත භූගෝල විද්‍යාව


Maria Andrea Virgilio, née le  à Bagno a Ripoli (Toscane), est une archère handisport italienne concourant en W2. Elle est médaillée de bronze en individuel aux Jeux de 2020.

Carrière
Maria Andrea Virgilio est née avec une spina bifida.

Aux Championnats d'Italie en salle en 2021, elle établit un nouveau record du monde avec 583 points. Lors des Jeux paralympiques d'été de 2020, elle remporte la médaille de bronze en individuel catégorie arc à poulies. Elle est la première italienne médaillée en arc à poulies aux Jeux. Pendant son parcours, elle bat d'abord l'Iranienne Asgari Farzaneh 136-135 puis sa compatriote Eleonora Sarti en quarts 138-121. En demi, elle est battue par la future championne paralympique, la Britannique Phoebe Paterson Pine 140-137. Dans le match pour la médaille de bronze, elle bat la Russe Stepanida Artakhinova 142-139.

Références

Liens externes

Archère handisport italienne
Médaillée de bronze paralympique italienne
Archère aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Naissance en novembre 1996
Naissance à Bagno a Ripoli

Maria Andrea Virgilio


Olaylar
 1302 - Osmanlı Beyliği ile Bizans İmparatorluğu arasındaki Koyunhisar Savaşı, Osman Gazi'nin zaferiyle sonuçlandı.
 1526 - Osmanlı İmparatorluğu ile Macaristan Krallığı arasında yaşanan Petrovaradin Kuşatması, Osmanlı zaferiyle sonuçlandı.
 1794 - Fransız Devrimi'nin jakoben önderlerinden Maximilien Robespierre, iktidardan düşürüldü ve Fransa Millî Meclisi'nce tutuklandı. Robespierre, 28 Temmuz'da idam edildi.
 1921 - Toronto Üniversitesi'nden biyokimyacı Frederick Banting'in başında bulunduğu araştırmacılar, insülin hormonunu keşfettiklerini açıkladılar.
 1930 - Başyazarlığını Selim Ragıp Emeç'in yaptığı Son Posta gazetesi, İstanbul'da yayımlanmaya başladı.
 1949 - Dünyanın ilk jet motorlu yolcu uçağı de Havilland Comet, ilk uçuşunu yaptı. İlk ticari uçuşunu ise Mayıs 1952'de yapacaktır.
 1953 - Panmunjom Ateşkes Antlaşması: İki milyondan fazla kişinin öldüğü Kore Savaşı'nı sona erdiren ateşkes anlaşması, Panmunjom köyünde imzalandı.
 1964 - Amerika Birleşik Devletleri'nde Siyahlar, Federal Mahkeme'ye başvurma hakkını elde etti.
 1971 - Türkiye ile Ortak Pazar arasında "Geçici Ticaret Anlaşması" imzalandı.
 1972 - Kartal kod adlı avcı uçağı F-15, ilk uçuşunu yaptı.
 1976 - Amerika Birleşik Devletleri'nde bulunan CHP Genel Başkanı Bülent Ecevit'e, Waldorf Astoria Oteli'nde konuşurken, Kıbrıslı Rum Staviros Skopetrides tarafından suikast girişiminde bulunuldu.
 1991 - Adıge Cumhuriyeti kuruldu.
 1993 - Genelkurmay Başkanı Doğan Güreş'in görev süresinin 1 yıl uzatılmasına karar verildi.
 1995 - Sakarya'nın Pamukova ilçesindeki Mühimmat Bölüğü'nde yangın çıktı, cephanelik havaya uçtu. 15 bin nüfuslu ilçe boşaltıldı.
 1996 - Atlanta Olimpiyat Parkı'nda meydana gelen patlamada 2 kişi öldü. Olay yerine koşarak giden TRT kameramanı Melih Uzunyol da kalp krizi geçirerek öldü.
 2000 - Suriye'nin yeni Devlet Başkanı Beşar Esat, ülkesindeki siyasi mahkûmların geri kalan cezalarını affettiğini açıkladı.
 2002 - Ukrayna'da hava gösterisi sırasında bir savaş uçağının (Su-27) düşmesi sonucu izleyicilerden 77 kişi öldü.
 2008 - Güngören saldırısı: İstanbul Güngören, Güven Mahallesi'deki, Kınalı Caddesi üzerinde bulunan Menderes Çıkmazı'nda saat 22:00 civarında 2 ayrı patlama meydana geldi. Patlamada 18 kişi hayatını kaybetti, 154 kişi de yaralandı.
 2012 - Londra'da, XXX. Olimpiyat Oyunları'nın açılış töreni yapıldı.
 2018 - Kanlı ay tutulması gerçekleşti.
 2021 - Leverkusen patlaması gerçekleşti.
 2022 - Filipinler'in Luzon Adası'nda 7,1 Mw şiddetinde deprem meydana geldi. 4 kişi öldü, 60'tan fazla kişi yaralandı.

Doğumlar
 774 - Kūkai, Japonya'da Heian döneminde yaşamış Japon Budist keşiş, şair, mühendis ve sanatçı (ö. 835)
 1452 - Ludovico Sforza, 1494'ten 1499'a kadar Milano Dükü olarak hüküm süren soylu (ö. 1508)
 1612 - IV. Murat, Osmanlı'nın 17. Padişahı (ö. 1640)
 1740 - Jeanne Baret, Fransız gezgin, botanikçi (ö. 1807)
 1768 - Charlotte Corday, Fransız suikastçı (ö. 1793)
 1824 - Alexandre Dumas, fils, Fransız yazar (ö. 1895)
 1835 - Giosue Carducci, İtalyan şair ve edebiyat tarihçisi (ö. 1907)
 1848 - Friedrich Ernst Dorn, Alman fizikçi (ö. 1916)
 1848 - Loránd Eötvös, Macar fizikçi (ö. 1919)
 1853 - Vladimir Korolenko, Rus ve Ukraynalı kısa öykü yazarı, gazeteci, insan hakları savunucusu (ö. 1921)
 1854 - Takahashi Korekiyo, Japon siyasetçi (ö. 1936)
 1867 - Enrique Granados, İspanyol piyanist ve besteci (ö. 1916)
 1881 - Hans Fischer, Alman kimyager (ö. 1945)
 1881 - Rauf Orbay, Türk asker ve siyasetçi (ö. 1964)
 1903 - Nikolay Çerkasov, SSCB Halk Sanatçısı unvanına sahip Rus oyuncu (ö. 1966)
 1903 - Mihail Stasinopulos, Yunanistan Cumhuriyeti'nin 1. Cumhurbaşkanı (ö. 2002)
 1904 - Ludmila Rudenko, Sovyet-Ukraynalı satranççı (ö. 1986)
 1910 - Julien Gracq, Fransız yazar (ö. 2007)
 1910 - Lupita Tova, Meksikalı-Amerikalı sessiz sinema dönemi oyuncu (ö. 2016)
 1917 - Bourvil, Fransız aktör ve şarkıcı (ö. 1970)
 1918 - Leonard Rose, Amerikalı müzisyen (ö. 1984)
 1924 - Sırrı Gültekin, Türk oyuncu, film yönetmeni ve senarist (ö. 2008)
 1927 - Fana Koçovska, Makedon direnişçi, Yugoslav Partizanı ve Halk Kahramanı Nişanı sahibi ulusal kahraman (ö. 2004)
 1931 - Jerry Van Dyke, Amerikalı komedyen ve seslendirme sanatçısı (ö. 2018)
 1939 - Paulo Silvino, Brezilyalı komedyen, Tv sunucusu, besteci ve aktör (ö. 2017)
 1939 - Peppino di Capri, İtalyan şarkıcı
 1940 - Pina Bausch, Alman modern dans koreografı (ö. 2009)
 1946 - Donny the Punk, Amerikalı politik eylemci (ö. 1996)
 1947 - Giora Şpigel, İsrailli millî futbolcu
 1951 - Roseanna Cunningham, İskoç siyasetçi
 1953 - İskender Doğan, Türk ses sanatçısı ve şarkı sözü yazarı
 1958 - Christopher Dean, İngiliz buz patenci
 1963 - Donnie Yen, Dövüş sanatları aktörü, koreograf, yapımcı ve yönetmen
 1965 - José Luis Chilavert, Paraguaylı futbolcu
 1967 - Rahul Bose, Hint oyuncu, senarist, yönetmen ve ragbi oyuncusu
 1968 - Maria Grazia Cucinotta, İtalyan oyuncu
 1968 - Julian McMahon, Avustralyalı oyuncu
 1969 - Triple H, Amerikalı profesyonel güreşçi (WWE)
 1970 - Nikolaj Coster-Waldau, Danimarkalı tiyatro ve sinema oyuncusu
 1972 - Maya Rudolph, Amerikalı aktris ve komedyen
 1972 - Dorota Swieniewicz, Polonyalı voleybolcu
 1972 - Maya Rudolph, Amerikalı aktris ve komedyen
 1973 - Cassandra Clare, Amerikalı kurgu yazarı
 1975 - Serkan Çeliköz, Türk besteci, aranjör, prodüktör ve maSKott grubu üyesi
 1976 - Nina Morić, Hırvat manken ve sunucu
 1977 - Jonathan Rhys Meyers, İrlandalı sinema oyuncusu
 1979 - Marielle Franco, Brezilyalı aktivist ve siyasetçi (ö. 2018)
 1979 - Sidney Govou, Benin kökenli Fransız eski millî futbolcu
 1983 - Lorik Cana, Kosova doğumlu Arnavut eski futbolcu
 1983 - Goran Pandev, Kuzey Makedonyalı millî futbolcu
 1984 - Taylor Schilling, Amerikalı oyuncu
 1986 - DeMarre Carroll, Amerikalı profesyonel basketbolcu
 1987 - Allâme, Türk rap müzisyeni
 1987 - Marek Hamšík, Slovak millî futbolcu
 1987 - Jordan Hill, Amerikalı profesyonel basketbolcu
 1990 - Paolo Hurtado, Perulu millî futbolcu
 1993 - George Shelley, İngiliz şarkıcı ve Unıon J grubu üyesi
 1994 - Lukas Spalvis, Litvanyalı futbolcu

Ölümler
 305 - Nikomedialı Pantaleimon, Hristiyan bir şehit (d. 275)
 1276 - Jaime I (Fatih Jaime), Aragon Kralı (d. 1208)
 1365 - IV. Rudolf, Avusturya dükü (d. 1339)
 1675 - Henri de La Tour d'Auvergne, Fransız komutan (d. 1611)
 1689 - John Graham, 1. Dundee Vikontu, İskoç asker ve asil (d. 1648)
 1759 - Pierre Louis Maupertuis, Fransız düşünür ve bilim insanı (d. 1698)
 1783 - Johann Kirnberger, Alman besteci ve kuramcı (d. 1721)
 1841 - Mihail Yuryeviç Lermontov, Rus yazar ve şair (d. 1814)
 1844 - John Dalton, İngiliz fizikçi ve kimyager (d. 1766)
 1844 - Joseph Smith, Jr., Amerikalı dini lider ve İsa Mesih'in Son Zaman Azizler Kilisesi'nin kurucusu ve ilk Peygamberi (d. 1805)
 1907 - Edmond Demolins, Fransız sosyal tarihçi (d. 1852)
 1917 - Emil Theodor Kocher, İsviçreli doktor ve tıbbi araştırmacı (d. 1841)
 1924 - Ferruccio Busoni, İtalyan piyanist ve besteci (d. 1866)
 1926 - Kara Kemal, Osmanlı devlet adamı ve Karakol Teşkilatı'nın kurucularından (d. 1868)
 1936 - Albert Gould, Avustralyalı politikacı ve avukat (d. 1847)
 1937 - Hans Dahl, Norveçli ressam (d. 1849)
 1946 - Gertrude Stein, Amerikalı romancı ve ozan (d. 1874)
 1958 - Claire Lee Chennault, Amerikalı hava pilot subayı (d. 1893)
 1970 - António de Oliveira Salazar, Portekizli diktatör (d. 1889)
 1978 - Nimet Abla, Türk Millî Piyango bilet satıcısı (d. 1899)
 1980 - Muhammed Rıza Pehlevi, İran Şahı (d. 1919)
 1981 - William Wyler, Alman doğumlu Amerikalı film yönetmeni (d. 1902)
 1982 - Arif Hikmet Koyunoğlu, Türk mimar ve fotoğraf sanatçısı (d. 1888)
 1984 - James Mason, İngiliz aktör (d. 1909)
 1988 - Frank Zamboni, İtalyan asıllı Amerikalı mucit (d. 1901)
 1991 - Gülare Aziz kızı Aliyeva, Azeri kökenli Sovyet müzisyen ve piyanisti
 1992 - Tzeni Karezi, Eski Yunan film ve tiyatro oyuncusu (d. 1932)
 1994 - Kevin Carter, Güney Afrikalı fotoğrafçı ve Pulitzer Ödülü sahibi (intihar) (d. 1960)
 1995 - Melih Esenbel, Türk diplomat ve eski Dışişleri Bakanı (d. 1915)
 1995 - Miklós Rózsa, Macar asıllı Amerikalı film müziği bestecisi (d. 1907)
 1998 - Binnie Barnes, İngiliz oyuncu (d. 1903)
 2001 - Rhonda Sing, Kanadalı profesyonel güreşçi ve şarkıcı (d. 1961)
 2003 - Bob Hope, Amerikalı komedyen (d. 1903)
 2008 - Yusuf Şahin, Mısırlı sinema yönetmeni (d. 1926)
 2011 - Agota Kristof, Macar yazar (d. 1935)
 2012 - Hüseyin Aktaş, Türk atlet (d. 1941)
 2012 - Jack Taylor, İngiliz futbol hakemi (d. 1930)
 2012 - Tony Martin, Amerikalı şarkıcı ve sinema oyuncusu (d. 1913)
 2013 - İlya Segaloviç, Rus arama motoru olan Yandex eş kurucusu (d. 1964)
 2015 - Ebubekir Zeynulabidin Abdülkelam, Havacılık ve uzay mühendisi (d. 1931)
 2016 - Piet de Jong, Hollandalı siyasetçi (d. 1915)
 2017 - Abdülmecid Zulmi, Faslı eski millî futbolcu (d. 1953)
 2017 - Sam Shepard, Amerikalı oyun yazarı, yazar ve oyuncu (d. 1943)
 2018 - Marco Aurelio Denegri, Perulu entelektüel (d. 1938)
 2018 - Algimantas Nasvytis, Litvan mimar ve siyasetçi (d. 1928)
 2018 - Yuri Şundrov, Eski Rus-Ukraynalı buz hokeyi oyuncusu ve antrenör (d. 1956)
 2018 - Vladimir Voynovich, Rus yazar, şair, oyun yazarı ve gazeteci (d. 1932)
 2019 - Işılay Saygın, Türk mimar ve siyasetçi (d. 1947)
 2019 - Robert Schrieffer, Amerikalı fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (d. 1931)
 2019 - Yalçın Gülhan, Türk oyuncu (d. 1944)
 2020 - Owen Arthur, Barbadoslu siyasetçi ve ekonomist (d. 1949)
 2020 - Felicia F. Campbell, Amerikalı İngilizce Profesörü (d. 1931)
 2020 - Amanul İslam Chowdhury, Bangladeşli hükûmet danışmanı (d. 1937)
 2020 - Frank A. Howard, Amerikalı politikacı (d. 1938)
 2021 - LeRoy Clarke, Trinidad ve Tobagolu görsel sanatçı, şair (d. 1938)
 2021 - Phillip King, Britanyalı heykeltıraş (d. 1934)
 2021 - Gianni Nazzaro, İtalyan şarkıcı ve oyuncu (d. 1948)
 2022 - Mary Alice, Amerikan film, dizi ve sahne oyuncusudur (d. 1936)
 2022 - Luis Morgan Casey, Roma Katolik Kilisesi'ne bağlı Bolivya'da görev alan Amerikalı başpiskopos (d. 1935)
 2022 - Bernard Cribbins, İngiliz oyuncu, kafa sesi sanatçısı ve müzikal komedyen (d. 1928)
 2022 - Tony Dow, Amerikalı aktör, yapımcı, yönetmen, yazar ve heykeltıraş (d. 1945)
 2022 - Gisèle Lalonde, Kanadalı siyasetçi, eğitimci ve topluluk aktivisti (d. 1933)
 2022 - Celina Seghi, İtalyan profesyonel kadın kayakçı (d. 1920)

Tatiller ve özel günler

0727
27

27 Temmuz


An Aloe striata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adrian Hardy Haworth. An Aloe striata in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. s. komaggasensis
 A. s. karasbergensis
 A. s. striata

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Aloe

Aloe striata


Wilhelm Hoffmann (* 21. April 1901 in Stuttgart; † 27. März 1986 ebenda) war ein deutscher Bibliothekar.

Leben
Wilhelm Hoffmann, Sohn des Theologen, Prälaten und Hofpredigers Konrad Hoffmann (1867–1959) sowie der Agnes, geborene Lang, besuchte die Evangelischen Seminare im Kloster Maulbronn sowie im Kloster Blaubeuren, bevor er sich den Studien der Evangelischen Theologie in Tübingen und Marburg sowie der Pädagogik, Geschichte und Philosophie in Tübingen, Marburg und Berlin zuwandte. In dieser Zeit baute er als Geschäftsführer und Leiter die Studienstiftung des Deutschen Volkes in Dresden auf. Er war seit dem Studium Mitglied der Verbindung Normannia Tübingen.  Er legte 1923 die erste theologische Dienstprüfung ab, 1928 wurde er in Tübingen zum Dr. phil. promoviert. 1933 absolvierte er in Berlin die Prüfung für den höheren Dienst an wissenschaftlichen Bibliotheken.

Hoffmann leitete von 1923 bis 1926 das Tübinger Studentenwerk sowie von 1928 bis 1931 die Studienstiftung des deutschen Volkes in Dresden, bevor er 1931 als Bibliotheksreferendar an der Württembergischen Landesbibliothek in Stuttgart in den Bibliotheksdienst eintrat. 1933 wurde er dort Bibliotheksassessor, 1937 Bibliotheksrat mit den Fachgebieten Theologie, Philosophie und Pädagogik sowie württembergische Geschichte; seit 1938 Verwalter der Handschriftenabteilung-Sammlung, seit 1942 Leiter des neu gegründeten Hölderlin-Archivs.

Unter dem Vorwand beruflicher Reisen in die Schweiz war Hoffmann als Kurier des Widerstandes gegen die NS-Diktatur tätig. Eugen Gerstenmaier weihte ihn in die Planung des Attentates auf Hitler am 20. Juli 1944 ein.

1945 wurde er zum Direktor der Württembergischen Landesbibliothek bestellt. Dieses Amt hatte er bis Januar 1970 inne. Zusätzlich war er von 1947 bis 1951 mit der kommissarischen Leitung der Universitätsbibliothek Tübingen betraut. In seiner Funktion als Direktor der Württembergischen Landesbibliothek erwarb er sich insbesondere Verdienste um den Erwerb, die Betreuung sowie Katalogisierung von Handschriften. Von 1954 bis 1979 war er zudem Präsident der Deutschen Schillergesellschaft / Deutsches Literaturarchiv Marbach. Seit 1959 war er, ein Verehrer nicht allein Hölderlins, sondern auch Stefan Georges, mit dem er die hohe Wertschätzung Hölderlins teilte, Mitglied des Stiftungsrats der Stefan George Stiftung, deren Sitz nach dem Tode ihres Gründers Robert Boehringer 1974 in die Württembergische Landesbibliothek verlegt wurde, wo Hoffmann, der seit 1946 in Kontakt zu Boehringer stand, schon zuvor mit dem Aufbau einer Forschungsbibliothek zu Stefan George begonnen hatte.

Wilhelm Hoffmann verstarb 1986 vier Wochen vor Vollendung seines 85. Lebensjahres in Stuttgart.

Familie
Wilhelm Hoffmann heiratete 1928 Elfriede Frances Hoffmann geborene Müller (1898–1974). Aus der Ehe gingen zwei Söhne hervor: der Historiker Peter Hoffmann (1930–2023) und Claus-Wilhelm Hoffmann (* 1932), der von 1965 bis 1994 Oberbürgermeister von Biberach an der Riß war.

Auszeichnungen und Ehrungen
1962 wurde er zum Ehrensenator der Universität Tübingen ernannt, 1978 erhielt er die Verdienstmedaille des Landes Baden-Württemberg und 1980 das Große Verdienstkreuz der Bundesrepublik Deutschland. In Stuttgart wurde an der Württembergischen Landesbibliothek ein Weg nach Wilhelm Hoffmann benannt.

Publikationen (Auswahl)
 Grundlagen und literarischer Niederschlag der klassischen Universitätsidee. Tübinger Studentenwerk, Tübingen 1930 (Diss., Universität Tübingen 1928).
 Der Weg der französischen Buchmalerei. In: Philobiblon, Jg. 10, 1938, S. 491–497.
 Die deutschen Bibliotheken nach der Katastrophe. In: Der Standpunkt, Jg. 1, Heft 1, 1946, S. 48.
 Nach der Katastrophe. Wunderlich, Tübingen 1946.
 Beschaffung ausländischer Literatur. In: Zentralblatt für Bibliothekswesen, Jg. 61, 1947, S. 206–215
 Wiederaufbau im deutschen Bibliothekswesen. In: Der Schweizer Buchhandel, Jg. 5, Heft 23, 15. Dezember 1947, S. 939–942.
 Württ. Landesbibliothek – Vergangenheit und Neugestaltung. In: Staatsanzeiger für Baden-Württemberg, Nr. 31, 24. April 1957 und Nr. 32, 27. April 1957.
 Die Schweizer Bücherhilfe. In: Zeitschrift für Bibliothekswesen und Bibliographie, Jg. 6, 1959, S. 2–10.
 Fünfundsiebzig Jahre Deutsche Schillergesellschaft 1895–1970. Eine Geburtstagsrede gehalten im Schiller-Nationalmuseum Marbach/Neckar am 10. November 1970. Deutsche Schillergesellschaft, Marbach am Neckar 1971.

Literatur
 Glückwunsch aus Bebenhausen. Wilhelm Hoffmann zum fünfzigsten Geburtstag am 21. April 1951. Scheufele, Stuttgart 1951 (S. 69–80 Schriftenverzeichnis).
 Ewald Lissberger und andere (Hrsg.): In libro humanitas. Festschrift für Wilhelm Hoffmann zum sechzigsten Geburtstag, 21. April 1961. Klett, Stuttgart 1962.

 Hans-Peter Geh: Nachruf. Wilhelm Hoffmann 1901–1986. In: Zeitschrift für Bibliothekswesen und Bibliographie, Jg. 33, 1986, S. 316–318.
 Hans-Peter Geh: Wilhelm Hoffmann. In: Baden-Württembergische Biographien Bd. 2, Stuttgart 1999, S. 230–233.
 Ute Oelmann: Wilhelm Hoffmann, der schwäbische Weltbürger. In: Christoph Perels (Hg.): Fünfzig Jahre Stefan George Stiftung 1959–2009. de Gruyter, Berlin, ISBN 978-3-11-022084-1, S. 35–47.
 Claus-Wilhelm Hoffmann (Hrsg.): Wilhelm Hoffmann – Leben und Wirken. Mit Beiträgen von Maria Gramlich, Claus-Wilhelm Hoffmann, Liselotte Lohrer, Wulf D. von Lucius, Ute Oelmann und Ulrich Ott. Thorbecke, Ostfildern 2021, ISBN 978-3-7995-1512-2.

Weblinks

 Wilhelm Hoffmann bei leo.bw

Fußnoten

Bibliothekar (Stuttgart)
Person (Württembergische Landesbibliothek)
Person (Widerstand gegen den Nationalsozialismus)
Träger des Verdienstordens des Landes Baden-Württemberg
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Ehrensenator der Eberhard Karls Universität Tübingen
Deutscher
Geboren 1901
Gestorben 1986
Mann
Bibliothekar (Universitätsbibliothek Tübingen)
Korporierter (Studentenverbindung)

Wilhelm Hoffmann (Bibliothekar)


Lepersonnit-(Gd) ist ein sehr seltenes Mineral aus der Mineralklasse der Carbonate und Nitrate. Es kristallisiert im orthorhombischen Kristallsystem mit der chemischen Zusammensetzung Ca(Gd,Dy)2(UO2)24(SiO4)4(CO3)8(OH)24 · 48 H2O und bildet warzenförmige Krusten und einzelne Kügelchen, die aus nadelförmigen Kristallen zusammengesetzt sind.

Etymologie und Geschichte
Das Mineral wurde erstmals 1982 von Michel Deliens und Paul Piret in der Shinkolobwe-Mine in der Provinz Katanga der Demokratischen Republik Kongo gefunden. Sie benannten es nach Jacques Lepersonne, dem Vorsitzenden der Mineralogisch-geologischen Abteilung des Koninklijk Museum voor Midden-Afrika in Tervuren, Belgien.

Es existieren mehrere Typminerale, wovon sich drei im Königlichen Museum für Zentral-Afrika (Katalog-Nr. RGM13781, RGM2696, RGM13250) in Tervuren, Belgien sowie ein weiteres am National Museum of Natural History (Katalog-Nr. 150228), Washington, D.C., USA befindet.

Klassifikation
Lepersonnit-(Gd) wird in der Systematik nach Strunz unterschiedlich klassifiziert. In der 8. Auflage zählt es zu den Silikaten und bildet hier eine eigene Untergruppe der Inselsilikate mit tetraederfremden Anionen. In der 9. Auflage der Systematik wird es dagegen zu den Carbonaten und Nitraten gezählt und bildet hier eine Untergruppe der Uranylcarbonate mit Sulfat oder Silikat.

Nach der Systematik nach Dana bildet es eine eigene Untergruppe der Carbonate mit verschiedenen Formeln.

Kristallstruktur
Lepersonnit-(Gd) kristallisiert im orthorhombischen Kristallsystem mit der  oder , den Gitterparametern a = 16,23 Å, b = 38,74 Å und c = 11,73 Å, sowie zwei Formeleinheiten pro Elementarzelle.

Eigenschaften
Durch seinen Urangehalt von bis zu 64 % ist das Mineral zudem radioaktiv. Unter Berücksichtigung der natürlichen Zerfallsreihen bzw. vorhandener Zerfallsprodukte wird die spezifische Aktivität mit 114,61 kBq/g angegeben (zum Vergleich: natürliches Kalium 31,2 Bq/g). Lepersonnit-(Gd) ist das einzige bekannte Mineral, in dem Gadolinium das Seltenerdmetall mit dem höchsten Anteil ist. Daneben enthält es größere Anteile Dysprosium und Yttrium sowie etwas Terbium.

Bildung und Fundorte
Lepersonnit-(Gd) bildet sich im unteren Bereich der Oxidationszone über uranhaltigem Dolomit. Es ist vergesellschaftet mit Bijvoetit, Sklodowskit, Curit, Uranophan, Becquerelit, Rutherfordin und Studtit.

Es ist bislang nur ein Fundort, die Typlokalität Shinkolobwe in der Demokratischen Republik Kongo bekannt.

Vorsichtsmaßnahmen
Aufgrund der Toxizität und der starken Radioaktivität des Minerals sollten Mineralproben vom Lepersonnit-(Gd) nur in staub- und strahlungsdichten Behältern, vor allem aber niemals in Wohn-, Schlaf- und Arbeitsräumen, aufbewahrt werden. Ebenso sollten eine Aufnahme in den Körper (Inkorporation, Ingestion) auf jeden Fall verhindert und zur Sicherheit direkter Körperkontakt vermieden sowie beim Umgang mit dem Mineral Atemschutzmaske und Handschuhe getragen werden.

Siehe auch
 Liste der Minerale

Literatur
 Lepersonnit-(Gd) In: Anthony et al.: Handbook of Mineralogy, Bd. 1, 1990, S. 101 (pdf).

Weblinks

 Mineralienatlas:Lepersonnit-(Gd)
 mindat.org - Lepersonnite-(Gd) (engl.)

Einzelnachweise

Anerkanntes Mineral
Carbonate und Nitrate
Inselsilikate (Strunz)
Orthorhombisches Kristallsystem
Calciummineral
Lanthanoidmineral
Uranmineral
Siliciummineral
Kohlenstoffmineral
Radioaktives Mineral

Lepersonnit-(Gd)


Roger Boyle, 1st Earl of Orrery, 25 April 1621 to 16 October 1679, was an Anglo-Irish soldier and politician. A younger son of the Earl of Cork, the largest landowner in Munster, like many Irish Protestants he supported the Dublin Castle administration during the Irish Confederate Wars, a related conflict of the Wars of the Three Kingdoms.

Boyle was noted for his anti-Catholicism, and consistently opposed concessions to Irish Catholics. A skilled politician, he believed maintaining the Protestant Ascendancy in Ireland required support from the ruling government in London, whatever its composition. As a result, he held senior positions under the Commonwealth and Charles II, following the 1660 Stuart Restoration.

A noted writer on 17th-century warfare, Boyle helped design Charles Fort outside Kinsale. He also produced a number of plays and poems, which were well regarded by contemporaries but have since faded into obscurity.

Personal details
Roger Boyle was born 25 April 1625, twelfth born and third surviving son of Richard Boyle, 1st Earl of Cork (1566–1643), and his second wife, Catherine Fenton Boyle (1588–1630). A few months before his 7th birthday, his father granted him the Broghill estate in County Cork, and he was created Baron of Broghill in the Peerage of Ireland.

His parents had a total of fifteen children, ten of whom survived into adulthood. The most notable included his eldest brother Richard (1612–1698), Katherine (1615–1691), a member of the Hartlib Circle, Mary Rich, Countess of Warwick (1624–1678), and the chemist Robert Boyle (1627–1691).

In January 1641, he married Lady Margaret Howard (1623–1689), a daughter of the Earl of Suffolk. The couple had five daughters and two sons, his heir Roger (1646–1682), and Henry (1648–1693), father of the Earl of Shannon. His eldest daughter, Margaret (1644–1683), married Folliott Wingfield, 1st Viscount Powerscourt.

Career
Boyle entered Trinity College, Dublin in 1630, then moved to London in 1632, where he briefly attended law school at Gray's Inn in March 1636. He and his elder brother Lewis (1619–1642) spent the next three years traveling in Europe, where they studied languages, mathematics and military theory. When the two returned to England in 1639, their father encouraged them to serve Charles I in the Bishops' Wars against the Covenanters.

Rebellion and civil war
Boyle returned to Ireland on the outbreak of the rebellion in 1641 and fought with his brothers against the Irish rebels at the battle of Liscarroll in September 1642. Boyle and in Ireland were left vulnerable by the outbreak of the First English Civil War. Although initially under the command of the Royalist Marquis of Ormonde (later James Butler, 1st Duke of Ormonde), Lord Broghill consented to serve under the parliamentary commissioners in Cork against the Irish Confederates. Boyle fought with the Parliamentarians until the execution of the king, when he retired altogether from public affairs and took up his residence at Marston in Somerset.

Subsequently, he originated a scheme to bring about the Restoration. On his way abroad to consult with King Charles II, he was unexpectedly visited by Oliver Cromwell in London. Cromwell informed him that his plans were well known to the council and warned against persisting in them. Cromwell offered him a command in Ireland against the rebels that entailed no obligation except faithful service. It was accepted.

Boyle's assistance in Ireland proved invaluable during the Cromwellian conquest of Ireland. Appointed master of the ordnance, he soon assembled a body of infantry and horse, driving the rebels into Kilkenny, where they surrendered; he induced the Royalist garrison of Cork (English troops with whom he had served earlier in the wars) to defect back to the Parliamentarian side. On 10 May 1650, he completely defeated at Macroom a force of Irish advancing to the relief of Cork. On Cromwell's departure for Scotland, Boyle cooperated with Henry Ireton, whom he joined at the siege of Limerick. In 1651 he defeated an Irish force marching to Limerick's relief under Lord Muskerry at the battle of Knocknaclashy, the final battle of the Irish Confederate Wars, thus effecting the capture of the town.

By this time Broghill had become a fast friend and follower of Cromwell, whose stern measures in Ireland and support of the English and Protestants were welcomed after the policy of concession to the Irish initiated by Charles I. He was returned as member for the county of Cork in 1654 to the First Protectorate Parliament and in 1656 to the Second Protectorate Parliament and also in the latter assembly for Edinburgh, for which he elected to sit. He served this year as Lord President of the Council in Scotland, where he won much popularity. He lodged in Edinburgh at Old Moray House. When he returned to England he was included in the inner cabinet of Cromwell's council, and nominated in 1657 as a member of the new House of Lords. He was one of those most in favour of Cromwell's assumption of the royal title, and proposed a union between the Protector's daughter Frances and Charles II.

Restoration
On Oliver Cromwell's death, Boyle gave his support to Richard Cromwell; but as he saw no possibility of maintaining the government, he left for Ireland, whereby resuming command in Munster he secured the island for Charles, anticipating Monk's overtures by inviting the King to land at Cork. In 1660, he was elected MP for Arundel in the Convention Parliament, although he was busily engaged in Ireland at the time of the election. On 5 September 1660 he was created Earl of Orrery. The same year he was appointed one of the three Lord Justices (Ireland) and drew up the Act of Settlement 1662. In 1661, he was re-elected MP for Arundel in the Cavalier Parliament. He founded the town of Charleville, County Cork, near his estate at Broghill. However, his mansion house in Broghill was burned down by Irish forces before the end of the century.

He continued to exercise his office as lord-president of Munster till 1668, when he resigned it on account of disputes with the duke of Ormonde, the lord-lieutenant.  On 25 November, he was impeached by the House of Commons for "raising of money by his own authority upon his majesty's subjects," but the prorogation of parliament by the king interrupted the proceedings, which were not afterwards renewed. In 1673 he was appointed Custos Rotulorum of County Limerick, which position he held until his death.

Boyle's writings
In addition to Lord Orrery's achievements as a statesman and administrator, he gained some reputation as a writer and a dramatist. He was the author of:
An Answer to a Scandalous Letter ... A Full Discovery of the Treachery of the Irish Rebels (1662), printed with the letter itself in his State Letters (1742)
Another answer to the same letter entitled Irish Colors Displayed ... also ascribed to him
Parthenissa, a novel (1651, 1654–56, 1669)
English-Adventures by a Person of Honor (1676), from which Otway drew his tragedy of the Orphan
A Treatise of the Art of War (1677), a work of considerable historical value

There are some poems, of little interest, including verses:
On His Majesty's Happy Restoration (unprinted)
On the Death of Abraham Cowley (1677)
The Dream (unprinted)
Poems on most of the Festivals of the Church (1681)
Plays in verse, of some literary but less dramatic merit:
Henry V (1664), heroic drama
The Generall (1664), a tragi-comedy. Samuel Pepys, 4 October 1664, called it "so dull and so ill-acted, that I think it is the worst I ever saw or heard in all my days."
Mustapha (1665), tragedy
Tryphon : a tragedy (acted 1668, Printed for H. Herringman, 1669)
The Black Prince (acted 1667; printed 1669), heroic drama
Herod the Great (published 1694 but unacted), tragedy
Altemira (1702), tragedy
Guzman (1669), comedy
Mr. Anthony (1690), comedy

A collected edition was published in 1737, to which was added the fourth earl's comedy As you find it. The General is also attributed to him.

Footnotes

References

Sources

 Additional manuscripts (Brit. Mus.) 25,287 (letter-book when governor of Munster), and 32,095 sqq. 109–188 (letters);
 Article in the Oxford Dictionary of National Biography (2002)

External links

Stirnet: Boyle03
The Peerage: Roger Boyle, 1st Earl of Orrery

|-

1621 births
1679 deaths
17th-century Irish people
17th-century soldiers
Roger
Cavaliers
Members of the Privy Council of Ireland
Boyle
Politicians from County Cork
Roundheads
17th-century English dramatists and playwrights
17th-century male writers
English MPs 1654–1655
English MPs 1656–1658
English MPs 1660
English MPs 1661–1679
Peers of Ireland created by Charles I
Younger sons of earls
Impeached British officials
1st
Members of Cromwell's Other House

Roger Boyle, 1st Earl of Orrery


Mythimna straminea es una polilla de la familia Noctuidae. Se encuentra en la parte occidental de la ecozona paleártica, entre ellos Marruecos, Europa, Turquía, el Cáucaso, Israel y el Líbano.

La envergadura es de 32 a 40 mm. Los adultos vuelan entre junio y agosto dependiendo de la ubicación.

Las larvas se alimentan Phragmites y Phalaris.

Referencias

Enlaces externos
Southern Wainscot at UKmoth
Funet Taxonomy
Lepiforum.de
[http://www.vlindernet.nl/vlindersoort.php?vlinderid=628 Vlindernet.nl

straminea

Mythimna straminea


Westward Ho! is a seaside village near Bideford in Devon, England. The A39 road provides access from the towns of Barnstaple, Bideford, and Bude. It lies at the south end of Northam Burrows and faces westward into Bideford Bay, opposite Saunton Sands and Braunton Burrows. There is an electoral ward with the same name. The population at the 2011 census was 2,112.

Name

Westward Ho! is noted for its unusual place name. The village name comes from the title of Charles Kingsley's novel Westward Ho! (1855), which was set in nearby Bideford. The book was a bestseller, and entrepreneurs saw the opportunity to develop tourism in the area.  The Northam Burrows Hotel and Villa Building Company, chaired by Isaac Newton Wallop, 5th Earl of Portsmouth, was formed in 1863, and its prospectus stated:

The hotel was named the Westward Ho!-tel, and the adjacent villas were also named after the book.  As further development took place, the expanding settlement also acquired the name of Westward Ho!  The exclamation mark is therefore an intentional part of the village's name. It is the only such place name in the British Isles; Saint-Louis-du-Ha! Ha!, Quebec, Canada, shares the distinction of having an exclamation mark in its name.

Development

Development of the village began ten years after the 1855 Kingsley novel was published, in order to satisfy the Victorians' passion for seaside holidays. The United Services College was founded in the village in 1874.

Shell middens and a submerged forest that date to the Mesolithic period have been excavated on the shoreline at Westward Ho!.

The village has become more residential as holiday camps closed and houses and flats were erected. One former camp was Torville Camp. The two major holiday camps still running are Surfbay Holiday Park and Braddick's Holiday Centre.

United Services College

The United Services College, a public school for boys aged about thirteen to eighteen, was founded at Westward Ho! in 1874 and had the aim of preparing boys for the army and navy and for the service of the British Empire. It lasted until 1906, when it merged with the Imperial Service College in Berkshire and closed its site at Westward Ho!. Notable old boys included Rudyard Kipling, whose book Stalky & Co. (1899) is based on his time at the College.

Geography

Westward Ho! is known for its surfing seas and the long expanse of clean sand backed by a pebble ridge and grasslands which extends for about three miles. It has two churches, Westward Ho! Baptist Church and Holy Trinity Church.

The seaward part of the village lies within the North Devon Coast, an Area of Outstanding Natural Beauty.

Geology
The rocks on the coastline of Westward Ho! are of Upper Carboniferous age. The rocks were tilted during the Variscan Orogeny; in the present day they dip at 50–70 degrees north and south. The wave-cut platform is an example of a multi-scale fault system, with the phases of tectonic activity exposed at low tide.

Transport

Bus services
Stagecoach 21 – The North Devon Wave – Westward Ho! – Northam – Bideford – East the Water – Instow Anstey Way – Fremington – Bickington – Railway Station – Barnstaple Bus Station - Braunton - Ilfracombe
 Stagecoach services run right through the day at 30-minute intervals, 2 buses an hour.
 Stagecoach 16 runs to Appledore – Northam – Bideford 6 times a week only on Tuesdays and Thursdays 3x per day.
National Express Coaches used to serve Westward Ho!.

Railway

A railway served Westward Ho! from 1901 to 1917. The Bideford, Westward Ho! and Appledore Railway was a standard gauge railway which ran between these places, but had no connection with the rest of the railway system, though there was a pedestrian ferry link from Appledore to Instow which was connected to the rest of the rail network of Britain. A section of the trackbed is used as part of the South West Coast Path.

The West Country class locomotive number 21C136 (later 34036), built initially for Southern Railways and later British Rail, was named "Westward Ho!" after the town.

Sports
It is also known for the Royal North Devon Golf Club, the oldest golf course in England and Wales. Other attractions of the village include the arcades, a go-kart track and the Rock Pool a tidal lido.

World War II
Adapted Bailey bridges were tested at Westward Ho! as part of the Mulberry Harbour project, as well as the Panjandrum by the Directorate of Miscellaneous Weapons Development.

Notable resident
Rudyard Kipling spent several of his childhood years at Westward Ho!, where he attended the United Services College (later absorbed by Haileybury College, which is now in Hertfordshire).  His collection of stories, Stalky & Co, published in 1899, was based on his experiences at the College. To commemorate his living there, the first stanza of his poem "If—" is set into the pavement on the promenade in granite setts.

Twin towns
Westward Ho! is twinned with Mondeville in France, and Büddenstedt in Germany.

In popular culture
The town lends its name to the song "Westward Ho! - Massive Letdown" by the band Half Man Half Biscuit which recounts a dream about holidaying in the town. The song also mentions the nearby village of Northam.

See also
North Devon Coast AONB

References

External links

Information from BBC site
  North Devon AONB website
Official tourism website

Seaside resorts in England
Beaches of Devon
Torridge District
Populated coastal places in Devon

Westward Ho!


Rubén Molina est un danseur-chorégraphe et comédien espagnol né en 1985 à Cordoue (Espagne).

Formation et débuts
Formé aux conservatoires de Cordoue et Madrid, ainsi qu'à l'école Amor de Dios, Rubén Molina commence sa carrière dans les compagnies d'Antonio Márquez et José Porcel, où il travaille avec José Granero. Premier danseur de la compagnie Isabel Pantoja, et soliste au Ballet-Théâtre espagnol de Rafael Aguilar, il effectue des tournées aux États-Unis, en Europe, en Asie et en Australie. En 2007, il est invité au ballet La traviata à l'Opéra de Rome sous la direction de Franco Zeffirelli, et à l'opéra Carmen en tant que soliste, sous la direction de Giuseppe Carbone.

Carrière
Depuis 2013, il est installé à Paris où il est professeur de flamenco et développe sa carrière en parallèle. En 2018, à l'occasion de son spectacle Patio Flamenco, il crée la compagnie CRM.

Liste des œuvres et spectacles
 2014 : Réencuentros
 2016 : Suspiro, au Théâtre du Marais
 2016 : Nuit Flamenco, au Théâtre du Marais et Café de la Danse
 2017 : Soirée espagnole, au Bataclan
 2017 : Nuit flamenco acte II, au Café de la Danse
 2018 : Patio flamenco, au Théâtre du Gymnase
 2019 : Nuit flamenco Version inédite, au Théâtre Le Palace
 2020 : Mátame, au Théâtre du Gymnase
 2021 : GEMINVS, en duo avec le soliste de l'Opéra de Paris et du Béjart Ballet de Lausanne, Allister Madin
 2022 : From Córdoba to New York, à l'Institut Cervantes de New York

Durant la période de la COVID, il a réalisé un documentaire tourné en Andalousie sur l'art du flamenco, intitulé Herencia. Il fait ses premiers pas d'acteur en 2019 en jouant dans le téléfilm de TF1, Coup de foudre en Andalousie.

Collaborations
Depuis 2017, Rubén Molina a collaboré à de nombreux projets, notamment avec la London Fashion Week, le Grand Bal Masqué de Versailles et la maison Christian Dior. Il travaille avec la chorégraphe Blanca Li, pour son cabaret Las fiestas de Blanca Li et est invité pour une performance lors de la séance d'installation de cette dernière à l'Académie des Beaux-Arts, le 20 octobre 2021.
 2020 : Andando - Lorca 1936, pièce de théâtre dirigée par Daniel San Pedro, au Théâtre des Bouffes du Nord, avec notamment Camélia Jordana et Zita Hanrot.

Il collabore également avec le chanteur Kendji Girac, pour la chorégraphie des clips de Conquistador et Desperado et lors du défilé du Casa fashion Show en 2019. Il se produit sur scène avec le chanteur lors du spectacle de clôture de la finale du Top 14 de rugby au Stade de France, le 24 juin 2022.

En janvier 2023, il est artiste invité pour l'ouverture du défilé Orígenes de la designer Juana Martín lors de la Paris Fashion Week.

Distinctions
 2021 : Prix du Public au Sobanova Danse Awards, pour GEMINVS, en duo avec Allister Madin.

Notes et références

Liens externes

Danseur espagnol du XXIe siècle
Danseur de flamenco
Naissance en 1985

Rubén Molina