Le centre administratif d'Alajärvi (en ) est ensemble de bâtiments construits au centre d'Alajärvi en Finlande.

Présentation
Conçu par Alvar Aalto, le groupe de bâtiment se compose de l'hôtel de ville, du centre médical et de la maison paroissiale.

L'hôtel de ville est construit en 1967. Le bâtiment épouse le terrain de manière que l'extrémité côté salle du conseil soit plus haute que les autres parties du bâtiment. Alvar Aalto a aussi conçu des poignées des portes, des lampes et certains meubles.

Le centre médical a aussi été construit en 1967. Il a un auvent d'entrée soutenu par des piliers. Au rez-de-chaussée se trouvaient les installations de réception et de laboratoire, à l'étage se trouvaient les bureaux des fonctionnaires. En 1982, le bâtiment a été transformé en bureau des services sociaux et des services techniques.

La maison paroissiale est construite en 1970.
Elle est plus petite que celle des premiers plans d'Aalto. La maison est située du côté ouest de l'église d'Alajärvi, conçue par Carl Ludvig Engel. La salle paroissiale peut accueillir 250 personnes.

Alvar Aalto est né et a grandi près d'Alajärvi et il avait des liens étroits avec la ville pour laquelle il a conçu plusieurs bâtiments.

Protection
Le Museovirasto à classé le centre administratif parmi les Sites culturels construits d'intérêt national en Finlande.

Références

Voir aussi

Liens externes
Alvar Aallon Alajärvi

Articles connexes
 Aaltokeskus

Bâtiment à Alajärvi
Bâtiment d'Alvar Aalto
Architecture civile du XXe siècle
Environnement culturel construit d'importance nationale en Finlande

Centre administratif d'Alajärvi


Juan García-Gallardo Frings (Burgos, 18 de março de 1991) é um advogado e político espanhol, líder da VOX em Castela e Leão. Foi eleito pelo Vox nas eleições regionais castelhano-leonesas de 2022, nas quais o partido tornou-se a terceira força política com mais votos. Formando um governo com o Partido Popular, juntando-se ao segundo governo Fernández Mañueco como vice-presidente.

Biografia
Nasceu em Burgos, García-Gallardo é formado em Direito pela Universidad Pontificia Comillas com diploma em Estudos Jurídicos Internacionais antes de concluir um duplo mestrado em Acesso à Profissão Jurídica e Direito Empresarial pela Universidade de Deusto. Ganhou títulos regionais em equitação e participou no campeonato mundial de debates em Madrid em 2013.

Em dezembro de 2016, ingressou no escritório de advocacia do avô e do pai, junto com a sua irmã. A sociedade de advogados da família desenvolve a sua atividade nas províncias de Burgos e Madrid, destacando-se por ter defendido e continua a defender a família de María Ruiz-Mateos.

Carreira política
Ingressou no Vox em 2020. Em janeiro de 2020, García-Gallardo foi anunciado como candidato do Vox à Presidência da Junta de Castela e Leão, nas eleições antecipadas de fevereiro para a Assembleia de Castela e Leão.

Durante a campanha, ele comprometeu-se a se aliar ao Partido Popular (PP), no poder, que passou a considerar um partido "viciado em poder". Considerou, que não haveria aliança com a formação popular a menos que o PP tomasse as políticas do Vox, que incluíam incentivos económicos para aumentar a natalidade na região.

Nas eleições, o Vox passou de um deputado na Assembleia para treze, com 17% dos votos, o que o tornou a terceira força política na legislatura. García-Gallardo disse ao presidente autônomo Alfonso Fernández Mañueco do PP, que só formaria uma coalizão se duas leis autónomas fossem revogadas: a Lei Contra a Violência de Gênero de Castela e Leão de 2010 e a Lei de Memória Histórica e Democrática de Castela e Leão de 2018.

A 10 de março de 2022, Mañueco formou um governo de coalizão com o Vox, obtendo três dos dez ministérios regionais, incluindo García-Gallardo como vice-presidente. De acordo com o discurso de posse de Mañueco, a lei de violência de gênero que o Vox havia criticado será substituída por uma lei de violência doméstica independentemente do gênero, como o partido havia afirmado. Foi a primeira vez que uma formação política ideologicamente situada à direita do Partido Popular entrou num governo autónomo em Espanha.

Naturais de Burgos
Alunos da Universidade Pontifícia Comillas
Advogados da Espanha
Políticos do Vox (partido político)

Juan García-Gallardo


Carlos Mann é um empresário e editor de quadrinhos angolano-brasileiro. Nascido em Angola, Carlos mudou-se ainda criança para o Brasil em 1975, após seu pai, Camilo Rodrigues, optar por fugir do país com a esposa e os sete filhos por conta dos conflitos iniciado no ano anterior e que levariam à independência de Angola.

Carlos trabalhou por alguns anos em bancas de jornal, até que resolveu comprar a sua própria em 1986, na Alameda Lorena, em São Paulo. Buscando um diferencial para sua banca, Carlos começou a trabalhar com uma importadora que oferecia uma espécie de assinatura de revistas em quadrinhos importadas, garantindo a regularidade de sua distribuição (na época, era praticamente impossível conseguir adquirir quadrinhos importados no país). A banca, agora chamada de Comix Book Shop, cresceu a ponto de se tornar uma loja de dois andares em outro endereço e hoje ser considerada a maior gibiteria brasileira.

Foi um dos editores da revista informativa Heróis do Futuro.

Em 1998, Carlos fundou, junto com Franco de Rosa, a editora Opera Graphica com o objetivo inicial de investir na produção de quadrinhos de autores brasileiros, então com pouco espaço no mercado nacional, embora também tenham lançado material da King Features e da DC Comics, notadamente do selo Vertigo. A editora atou como um estúdio que produzia revistas para a Editora Escala.

O empresário também criou no início dos anos 2000 o Fest Comix. Inicialmente um encontro informal entre autores, editores e desenhistas para trocar ideias e experiências ocorrido no espaço da Comix Book Shop, o evento cresceu e se tornou independente, focado principalmente na venda de quadrinhos com descontos, sessões de autógrafos e espaço para autores independentes.

Em 2003, Carlos Mann ganhou o Prêmio Angelo Agostini de melhor editor, ao lado de André Diniz, Edgard Guimarães, Franco de Rosa e Roberto Guedes.

Em 2008, Carlos deixou o comando da Comix Book Shop, passando para seu irmão Ricardo Jorge de Freitas Rodrigues. No mesmo ano, anunciou o encerramento das atividades da Opera Graphica, por ele e Franco de Rosa considerarem que já haviam cumprido seu propósito de ajudar a crescer o mercado do quadrinho brasileiro.

Além da Opera Graphica, Carlos fundou outra editora e estúdio, chamada de "Mercado Editorial", "Criativo Mercado Editorial"  e atualmente apenas "Editora Criativo", também produzindo revistas para a Editora Escala, como as revistas Neo Tokyo e Crash.

Ligações externas

Empresários do Brasil
Editores de banda desenhada
Homens ganhadores do Prêmio Angelo Agostini

Carlos Mann


كينغدوم هارتس (بالإنجليزية: Kingdom Hearts، باليابانية: キングダムハーツ، كينغودامو هاتسو) هي سلسلة من ألعاب الفيديو طورت ونشرت من قبل شركة سكوير إنكس (التي عرفت سابقاً بـسكوير سوفت). تندرج كينغدوم هارتس تحت تصنيف ألعاب تقمّص الأدوار ذات الإثارة، وهو ناتج عن تعاون شركة سكوير إينكس مع ديزني إنترأكتيف ستوديوز، وتحت إخراج مصمم الشخصيات تتسويا نومورا.

تجري أحداث اللعبة في عالم مصمم خصيصاً لاحتواء اللعبة، كما أن بعض العوامل مستمدة ومستوحاة من عالم وشخصيات ديزني. يؤدي بعض الممثلين المعروفين أصوات الشخصيات، بالإضافة إلى ممثلو أصوات بعض شخصيات ديزني الأصليين، كما تظهر بعض الشخصيات من سلسلة فاينل فانتسي، حيث أن الأخيرة أيضاً من تطوير وإنتاج سكوير إنيكس.

تتمحور القصة حول فتى يدعى سورا، ومغامراته المتعددة في عالم كينغدوم هارتس، حيث يلتقي بمجموعة من شخصيات ديزني وفاينل فانتسي أثناء بحثه عن أصدقائه. تتكون السلسلة إجمالاً من أربعة أجزاء تلعب على أنظمة مختلفة. لقت السلسلة بشكل عام نجاحاً عالمياً، وحازت معظم الأجزاء على ثناء النقاد واللاعبين. تم بيع ما يقارب 11 مليون نسخة منذ سمبتمبر 2007، بحيث بيعت 3 ملايين نسخة في اليابان وحده.

الشخصيات
 سورا
 ريكو
 كايري
 دونالد داك
 جوفي تو
 روكساس
 الملك ميكي مجستي
 المنظمة XIII
 أينسيم ذا وايز
 تيرا
 أكوا
 فينتوس
 ماستر زيهانورت
 فانيتاس
 اكسل
 ماستر أركوس

القصة
تبدأ اللعبة ضمن عالم أحلام سورا. سورا صوت بلا شكل ولا اسم ويخبره أن الباب ما زال مغلق ولكن هناك إشارات مختلفة من الباب المذكور الذي سيفتح قريباً وسورا غير مستعد بشكل وهذا كاد أن يؤدي إلى نهايته ومن ثم يطلب منه أن يختار واحد من الأسلحة الثلاثة الموجودة ويترك البقية قبل أن يهبط إلى معركته الأولى مع الشر «مخلوقات الظلّ» وسوف يشق طريقه الواسع الطويل ويهاجم الأعداء إلى ان يواجه سورا الزعيم داركسيد، وعندما يهزمه يتم امتصاص سورا إلى عالم الظلام وقبل أن ينتهي الحلم يقول الصوت «أنت الوحيد الذي سوف يفتح الباب».
يصحى سورا على شاطئ Destiny Islands وكيري فوقه. وينشغالان بمحادثة صغيرة والتي ستكشف فيها ان كيري تعاني من النسيان ولا تستطيع ان تعرف من أين جائت هي قبل أن تصل إلى الجزيرة. وهي راضية بالعيش في بيتها الحالي. ريكو صديق آخر لسورا فيتوحد الثلاثي سورا وريكو وكيري ليتناقشوا في خططهم. فيحاولوا أن يتركوا الجزيرة بالطوافة ويبد. وكان سورا وكيري اعجبتهم الفكرة من باب المغامرة أما ريكو فمن باب اكتشاف المزيد من هذا العالم.
في اليوم التالي، يبحث سورا عن التجهيزات الغذائية للطوافة ويصادف غطى غريب داخل مكان سري ويتحدث مع أحد الشخصيات الغامضة ويقول له كلمات غامضة يحاول سورا فهمها بطريقة ما.
وفي أحد الليالي، تهب عاصفة عنيفة على الجزيرة، ويسرع سورا لحماية الطوافة بطريقة ما من الضرر، ولكنّ يمهاجم من قبل مخلوقات الظلّ من حلمه. وسيفه الخشبي عديم الفائدة، لذا يأخذ البديل القادم ويهرب، ويجد ريكو. على أية حال، ريكو يقول «بأنّ الباب فتح،» وبأنّ الآن هم يمكن أن يذهبوا إلى العوالم الأخرى. ويسمح للظلام بابتلاعه فوق إشارة إلى سورا لإتّباعه. والضوء الذي في قلب سورا يمنعه من الوصول خلال الظلام إلى ريكو. في تلك اللحظة، يستلم سلاح جديد وغامض اسمه Keyblade (مفتاح) يكافح ضدّ عديمي الرحمة ويصل إلى المكان السريليحاول تحديد مكان كيري ولكن دون جدوى.وتنجرف الجزرة ومهعا كيري ويقاتل سورا الزعيم داركس مرة أخرى. وبعد أن يهزم الزعيم صوف بيتلع من قبل الاجرام السماويه.
وبعد ذلك سوف يتنقل إلى Disney Castle وفي هذه المدينة يكتشف ساحر المحكمة Donald Duck (بطوط) أثناء أحد دوراته الصباحية وفي ذلك الوقت أختفى الملك ميكي ! ويتلقى رسالة وقعت من ميكي من قبل بلوتو وهو كلب الملك، بطوط يطارد النقيب يطارد النّقيب Goofy (بندق) في رعب. ولكن البكاء يجذب انتباه الملكة ميني ماوس أيضا وبطوطة والتي تطلب من بطوط اجوبة لما يحدث.الذي يطالب بالأجوبة من الساحر.
ومحتوى الرسالة هو أن هناك قوة سوداء سوف تهاجم العالم الحاضر. وأيضا طلب من بطوط وبندق ان يبحثا في Keybearer الغامض. , ان يبدئا بعالم Traverse Town. وجلبا الراوي التاريخي كريكت جيمني.
ومن Destiny Islands يهبط سورا في Traverse Town حيث ينضمّ إلى بندق وبطوط في مسعاهم لإيجاد الملك ميكي وعزيمة العدو. وأثناء مغامرتهم، يستكشف الثلاثي الكثير من عالم ديزني ويلتقيا مع علاء الدين وبيتر بان وحورية البحر. على طول الطريق يقفلون «ثقوب المفاتيح» في أي مكان يزوونه لكي يمنعوا الأعداء من القدوم ومن تدمير العوالم الأخرى. وفي طريقهم، عصابة أوغاد ديزني، وتحاول هذه العصابة ان تفتح العالم المجهول الذي هو اصل قوة الفساد.
وأخيراً وصولوا إلى Hollow Bastion وهو مقر الفاسد، ويواجه سورا ريكو مباشرة. مجابهتهم تنتهي بالإيحاء التي ريكو في الحقيقة هو سيد الـ Keyblade يسبّب سورا باختفاء الـ Keyblade ويضع سورا ايمانه في اصدقائه ويهاجموا الأعداء وفجأة تظهر القوة اغامضة التي تكلمت مع سورا ليضع قوة جبارة ليكو وفجأة وهم يقاتلون يهاجمهم بسلاح Keyblade الجديد الفريد من نوعه وبهذا يحول الأعداء إلى تنينات أقوى من السابق ولكن الاصدئاء لا يخافون ويستمرون في قتال الأعداء وهزيمتهم.

ألعاب السلسلة

روابط خارجية

مراجع

ألعاب تقطيع وذبح حسب السلسلة
ألعاب فيديو حول البطل الخارق
ألعاب فيديو حولت إلى قصص مصورة
ألعاب فيديو ذات عوالم متوازية
ألعاب فيديو عن تحول الشكل
ألعاب فيديو فانتازيا الظلام
ألعاب فيديو فانتازيا علمية
ألعاب فيديو مطورة في اليابان
ألعاب فيديو ميكي ماوس
أميرات ديزني
سكوير إنكس
سلاسل ألعاب الفيديو
سلاسل ألعاب فيديو ظهرت في سنة 2002
سلاسل سكوير إنكس

كينغدوم هارتس


Denumirea de pentanol sau alcool amilic face referire la oricare dintre cei 8 alcooli izomeri cu formula  C5H12O. Pentanolii sunt utilizați pe post de solvenți și în reacția de esterificare, în urma căreia se obține acetatul de amil și alți produși.

Izomeri
Există 8 alcani izomeri structurali cu formula moleculară C5H12O:

{| class="wikitable sortable"
|+Pentanoli
|-
! Denumire comună !! Structură !! Tip !! Nume IUPAC !! Punct de fierbere (°C)
|-
| alcool amilicalcool n-pentilic
|
| primar
| Pentan-1-ol
| 138,5
|-
| alcool izoamilicalcool izopentilic
|
| primar
| 3-metilbutan-1-ol
| 131,2
|-
| -
|
| primar
| 2-metilbutan-1-ol
| 128,7
|-
| alcool neopentilic
|
| primar
| 2,2-dimetilpropan-1-ol
| 113,1
|-
| 3-pentanol
|
| secundar
| Pentan-3-ol
| 115,3
|-
| 2-pentanolalcool sec-amilic
|
| secundar
| Pentan-2-ol
| 118,8
|-
| -
|
| secundar
| 3-metilbutan-2-ol
| 113,6
|-
| -
|
| terțiar
| 2-metilbutan-2-ol
| 102,0
|}

Vezi și
 Butanol

Referințe

Alcooli

Pentanol


Monolit, yekpare taş veya kayadan meydana gelen, görünüşte dağ benzeri bir jeolojik veya teknolojik, büyük boyutlu bir kitledir. Sıklıkla çok sert ve katı metamorfik kayadan olan bu kitleleri, genellikle erozyon açığa çıkarmıştır.

İsim Latince monolithus sözcüğünden gelir ki bu da Yunanca μονόλιϑος (monolithos) sözcüğünden gelmektedir. μονόλιϑος sözcüğü ise μόνος yani "tek" ve λίϑος yani "taş"tan türemiştir. İngilizce ve Türkçeye ise Fransızca monolithe sözcüğünden geçmiştir.

Jeolojik Monolitler
Bugün yeryüzündeki en büyük üç monolit şunlardır:
 Mount Augustus (Augustus Dağı), Avustralya
 La Peña de Bernal, Meksika
 Stone Mountain (Taş Dağı), Atlanta, Georgia, ABD

Diğer monolitlerden bazıları:

Kuzey Amerika
 Bottleneck Peak and Moon, Utah, ABD
 Devils Tower National Monument, Wyoming, ABD
 El Capitan, Kaliforniya, ABD
 Enchanted Rock, Teksas, ABD
 Haystack Rock, Britanya Kolumbiyası, Kanada

Avrupa
 Frau Holle Stone, Almanya
 Humber Stone, İngiltere
 King Arthur's Stone, İngiltere
 Logan Stone, İngiltere
 Odin Stone, Orkney, Birleşik Krallık - 1814 yılında yok edilmiştir.
 Cebelitarık Kayası (Rock of Gibraltar)

Afrika
 Ben Amera, Moritanya
 Brandberg Mountain, Namibya

Asya
 Savandurga, Hindistan

Avustralya
 Mount Coolum, Queensland
 Mount Wudinna, Güney Avustralya

Güney Amerika
 Paine Kuleleri, Şili

Antarktika
 Scullin monoliti

Uluru
Yıllar boyunca Uluru/Ayers Kayası'nın dünyanın en büyük monoliti olduğu yazılmış ve söylenmiştir. Aslında bu iki açıdan da yanlıştır. Zira Uluru bir monolit değildir ve bir monolit olsa bile Mount Augustus ondan yaklaşık 2,5 kat daha büyüktür.

Yapay Monolitler

Yekpare taştan meydana gelen abidelere tarihte sıklıkla rastlanır. Bunlar diğer özelliklerine göre farklı isimlerle anılır. Bunun dışında insan eliyle, farklı amaçlar için yapılmış monolitler bulunur. Bazı insan eliyle yapılmış monolitler ve tipler:

 Theoderik Mozolesi, Ravenna
 Aztek takvimi "Güneş Taşı"
 Run taşları
 Steller
 Dikilitaşlar
 Ogham Taşı (Ogham Stone), İrlanda
 Adem ve Havva Taşları (Adam and Eve Stones), İngiltere
 Merlin Taşı (Merlin Stone), İngiltere

Ayrıca bakınız
 Megalit
 Monolitik
 Monolit sütun
 Monolitik kilise

Monolit


Međuopćinska nogometna liga – Jug sastojala se od klubova s područja općina Slavonski Brod, Nova Gradiška i Slavonska Požega. U sezoni 1989./90. je predstavljala ligu petog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.  NK PPK Kutjevo se plasirao u Hrvatsku republičku ligu Istok.

Tablica

 NAPOMENA: Tablica je nepotpuna jer nije poznat rezultat utakmice NK Psunj Okučan : NK Svjetlost Lužani.

Povezani članci
 Općinska nogometna liga Slavonska Požega 1989./90.
 I. općinska nogometna liga Slavonski Brod 1989./90.

Izvori

 Nikola Brekalo, Ivica Šulc, Stjepan Marković: 80 godina nogometa u Jakšiću (1932. – 2012.), Jakšić, 2012.
Pero Kinder, Željko Šteib: NK Kutjevo 1925. – 2005., Kutjevo 2005.

1989-90
1989-90
MOL Jug

Međuopćinska nogometna liga – Jug 1989./90.


An Philodendron tenue in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karl Heinrich Koch ngan Augustin. An Philodendron tenue in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Philodendron

Philodendron tenue


Jacob B. Jensen (født 5. november 1995) er en dansk ishockeyspiller. Han spiller i øjeblikket for Aalborg Pirates.

Aalborg Pirates (2017-18)
Han spillede 1 kamp.

Referencer

Eksterne henvisninger

Ishockeyspillere fra Danmark
Ishockeyspillere fra Aalborg Pirates

Jacob B. Jensen


Lyle Reynolds Wheeler () a fost un scenograf american de film. El a primit cinci premii Oscar — pentru Pe aripile vântului (1939), Anna și regele Siamului (1946), Tunica (1953), The King and I (1956) și Jurnalul Annei Frank (1959).

Biografie
Lyle Wheeler a studiat la University of Southern California, apoi a lucrat ca artist la o revistă și ca designer industrial. În 1936 a fost angajat de David O. Selznick pentru a lucra ca proiectant de decoruri pentru compania de producție cinematografică a lui Selznick. Wheeler s-a dovedit a fi un geniu creativ atunci când a reușit să proiecteze decoruri de calitate la costuri rezonabile. Pe la sfârșitul celui de-al Doilea Război Mondial, Wheeler s-a alăturat Twentieth Century-Fox Film Corporation, unde a rămas ca regizor artistic șef până la sfârșitul anilor 1950.

Într-o carieră întinsă pe 40 de ani, Wheeler a creat decoruri pentru peste 350 de filme, dintre care multe sunt considerate filme clasice. Printre filmele la care a lucrat se numără A Star Is Born, A Tree Grows in Brooklyn, State Fair, The Dolly Sisters, Forever Amber, The Fan, The Pride of St. Louis, The Seven Year Itch, Carousel și, în special, Pe aripile vântului, pentru care a desenat unele dintre exemplele timpurii de cadre de film, realizând nu doar regia artistică, ci și încadrarea, compoziția și chiar culoarea pentru aproape fiecare cadru din film, și influențând astfel foarte mult producția. El a creat, de asemenea, picturi mate pentru toate plafoanele platourilor de filmare, precum și un set de decoruri printre care fațada clădirii de pe plantația Tara. A fost nominalizat de 29 de ori la Premiul Oscar pentru cele mai bune decoruri, câștigând cinci premii. În 1951 a fost nominalizat pentru patru filme diferite, pentru trei în 1952 și de două ori pentru două filme într-un an.

A lucrat și în televiziune în serialul CBS de lungă durată Perry Mason.

Ulterior, Wheeler a suferit pierderi financiare și a fost nevoit să-și vândă casa. El și-a pierdut cele cinci statuete ale Premiului Academiei, atunci când a fost în imposibilitatea de a plăti o factură de 30.000 de dolari. Statueta premiului Oscar din 1959 pentru Jurnalul Annei Frank a fost achiziționată de un fan și returnată lui Wheeler în 1989.

Lyle Wheeler a murit de pneumonie pe 10 ianuarie 1990, la Motion Picture & Television Country House and Hospital. El a fost incinerat, iar cenușa stocată în seiful de la Chapel of the Pines Crematory din Los Angeles.

Premii Oscar
Scenografia lui Lyle Wheeler a fost premiată de mai multe ori de către Academia Americană de Film.

Premii
 1939: Pe aripile vântului
 1946: Anna and the King of Siam
 1953: Tunica
 1956: The King and I
 1959: Jurnalul Annei Frank

Nominalizări
 1937: The Prisoner of Zenda
 1938: The Adventures of Tom Sawyer
 1940: Rebecca
 1944: Laura
 1945: Leave Her to Heaven
 1947: The Foxes of Harrow
 1949: Come to the Stable
 1950: Totul despre Eva
 1951: Fourteen Hours, House on Telegraph Hill, David și Batșeba, On the Riviera
 1952: My Cousin Rachel, Viva Zapata!, The Snows of Kilimanjaro
 1953: The President's Lady, Titanic
 1954: Desirée
 1955: Daddy Long Legs, Love Is a Many-Splendored Thing
 1956: Teenage Rebel
 1958: A Certain Smile
 1959: Călătorie spre centrul Pământului
 1963: The Cardinal

Referințe

Legături externe

 "The Diary of Lyle Wheeler's Oscars Daniel Cerone, Los Angeles Times, 8 februarie 1989
 "His Oscars Gone with the Wind, Art Director Lyle Wheeler Fights to Regain More Than Statuettes" People, 27 martie 1989

Nașteri în 1905
Decese în 1990
Absolvenți ai University of Southern California

Lyle R. Wheeler


Martin Thibault, né à Pohénégamook le 12 juin 1957, est un écrivain et dramaturge québécois.

Biographie
Martin Thibault s'intéresse à plusieurs genres littéraires (poésie, fiction, théâtre, philosophie). Il fait des études universitaires en lettres, puis de la musique.

Plusieurs de ses écrits ont été donnés à la radio de Radio-Canada. Il participe également à plusieurs événements littéraires dont le Festival international de poésie de Trois-Rivières. Il fait aussi des lectures dans les cafés et les bars de Montréal ainsi qu'à la Bibliothèque et Archives nationales du Québec dans le cadre de l'activité « Poésie et Jazz »avec le poète Claude Beausoleil (2014).

De 2009 à 2010, il est écrivain en résidence dans les bibliothèques de l'arrondissement Villeray-St-Michel-Parc-Extension. Il est ensuite Poète de la Cité dans le cadre du programme de résidence du Conseil des arts de Montréal (2014 à 2015).

En poésie, il fait paraître plusieurs titres dont Haut-fond (Éditions du Noroît), Dans l'eau de l'autre (Éditions du Noroît, 1997), Un radeau de papier (Éditions du Noroît, 200), La mesure du possible (L'Hexagone, 2015) ainsi que Une longue phrase jusqu'à ma disparition (Éditions du Noroît, 2019).

Comme romancier, il publie deux titres aux Éditions Trois-Pistoles soit Là où ça mord (2004) ainsi que Si on parlait d'amour en collaboration avec Pierre Bertrand (2011). Il fait également paraître un recueil de nouvelles qui s'intitule J'espérais que la nuit soit douce (Éditions Trois-Pistoles, 2009).

En tant qu'essayiste, il publie deux titres en collaboration avec Pierre Bertrand : Paroles de l'intériorité : dialogue autour de la poésie (Liber, 2007) ainsi que Drôles de bêtes : essai sur la mort (Éditions Trois-Pistoles, 2011).

En théâtre, il écrit notamment la pièce Il poussera des ailes aux perchaudes, qui sera lue à la radio de Radio-Canada en 2000, puis L'homme qui voulait rêver, qui sera lue à la 14e Semaine de la dramaturgie du Centre des auteurs dramatiques au Théâtre d'Aujourd'hui. Ces deux pièces sont disponibles au Centre des auteurs dramatiques ainsi qu'à l'École nationale de théâtre.

Deux fois finaliste au Prix des Terrasses Saint-Sulpice de la revue Estuaire, il remporte le Prix Jovette-Bernier en 1999. En 2014, Martin Thibault est également finaliste du Prix Marcel-Couture/La Presse.

Il est membre de l'Union des écrivaines et des écrivains québécois.

Œuvres

Poésie

 Haut-fond, avec des monotypes de David Armstrong, Montréal, Éditions du Noroît, 1995, 77 p.
 Dans l'eau de l'autre, Montréal, Éditions du Noroît, 1997, 72 p.
 Les yeux sur moi, Montréal, Éditions du Noroît, 1999, 78 p.
 La totalité du paysage, Montréal, Éditions du Noroît, 2001, 72 p.
 Un radeau de papier, Montréal, Éditions du Noroît, 2004, 80 p.
Sur le chemin Marchant, Montréal, Éditions du Noroît, 2005, 44 p.
Shotgun : cris et chants d'amour, Notre-Dame-des-Neiges, Éditions Trois-Pistoles, 2007, 45 p.
Un oiseau moqueur sur l'épaule, Montréal, Éditions du Noroît, 2008, 79 p.
La mesure du possible, Montréal, L'Hexagone, 2015, 66 p.
Une longue phrase jusqu'à ma disparition, Montréal, Éditions du Noroît, 2019, 73 p.

Roman

 Là où ça mord, Notre-Dame-des-Neiges, Éditions Trois-Pistoles, 2004, 171 p.
 Si on parlait d'amour, en collaboration avec Pierre Bertrand, Notre-Dame-des-Neiges, Éditions Trois-Pistoles, 2011, 238 p.

Nouvelles

 J'espérais que la nuit soit douce, Trois-Pistoles, Éditions Trois-Pistoles, 2009, 167 p.

Essai

 Paroles de l'intériorité : dialogue autour de la poésie, en collaboration avec Pierre Bertrand, Montréal, Liber, 2007, 133 p.
 Drôles de bêtes : essai sur la mort, en collaboration avec Pierre Bertrand, Notre-Dame-des-Neiges, Éditions Trois-Pistoles, 2011, 157 p.

Prix et honneurs

 1995 - Finaliste : Prix des Terrasses Saint-Sulpice de la revue Estuaire (pour Haut-Fond)
 1997 - Finaliste : Prix des Terrasses Saint-Sulpice de la revue Estuaire (pour Dans l'eau de l'autre)
 1999 - Récipiendaire : Prix Jovette-Bernier (pour Les yeux sur moi)

 2014 - Finaliste : Prix Marcel-Couture/La Presse

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Éditions du Noroît
 L'Hexagone
 Éditions Trois-Pistoles
 Liber
 Claude Beausoleil
 École nationale de théâtre
 Centre des auteurs dramatiques
 Théâtre d'Aujourd'hui

Liens externes

Écrivain québécois
Dramaturge québécois
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

Martin Thibault


Valget af en ny partileder for Labour (UK)  fandt sted i maj – juni 2015.

Ved parlamentsvalget i Storbritannien den 7. maj 2015 led Labour et stort nederlag. Den 8. maj meddelte Ed Miliband, at han ville træde tilbage som partileder. Partiets næstformand Harriet Harman blev indsat som midlertidig partileder.

Urafstemningen om en ny leder af Labour
Urafstemningen om posten som partileder startede den 14. august.  Den 12. september 2015 blev der offentliggjort, at Jeremy Corbyn havde fået 59,5 procent af stemmerne, og at han dermed var valgt som Labours leder.

De resterende stemmer fordelte sig med 19,0 procent til Andy Burnham, 17,0 procent til Yvette Cooper og 4,5 procent til Liz Kendall.

Referencer

Partiledere for Labour (UK)
Politiske valg i 2015

Valg i 2015 af partileder for Labour (UK)


Atakta Botanica o Atakta botanica. Nova genera et species plantarum es un libro de botánica, escrito por el botánico de Austria numismático, político, y sinólogo Stephan Ladislaus Endlicher. Fue editado en 1833-1835.

Publicación
 Part 1, Jan-Apr 1833;
 part 2, Dec 1833-Mar 1834;
 part 3, Apr 1834;
 part 4, Jan-Apr 1835

Referencias

Enlaces externos
 Descripción en IPNI

Libros de botánica
Publicaciones científicas
Libros de 1835
Libros de 1833

Atakta Botanica


Maritime Studies is an interdisciplinary academic field that uses liberal arts or business as the foundation for exploring humankind's relationship with waterways and watersheds. Incorporating maritime history, sea literature, poetry, film, oceanography, cartography, culture studies, and contemporary marine policy, maritime studies covers a broader scope than traditional maritime history or seamanship.

Maritime Studies "must be broad based and multidisciplinary and involve 'almost every profession having to do with the sea.'"
Some of the institutions providing maritime studies combine a broad grounding in technical and scientific coursework with the study of courses in arts and humanities.

While maritime academies frequently prepare cadets for careers in the merchant marine, maritime studies programs prepare students for a variety of careers in the civilian maritime industrial and service sectors.  Graduate and undergraduate programs are offered at the following institutions:

 The University of Connecticut /Avery Point Campus
 East Carolina University
 Escola de Formação de Oficiais da Marinha Mercante
 Memorial University of Newfoundland
 Texas A & M Galveston
 University of West Florida
 State University of New York Maritime College
 Norwegian University of Science and Technology
 Maritime University of Szczecin
 Nanyang Technological University
 University of Piraeus
 University of KwaZulu Natal

References

Maritime culture
Maritime colleges
Maritime education

Maritime studies


Banu Cennetoğlu () este o reprezentantă a artei conceptuale și a instalației în artă, din Turcia.

Biografie
Banu Cennetoğlu a studiat fotografia la Paris după ce a terminat diploma de licență în psihologie la Istanbul. Din 1996 a locuit la New York, până în 2002, când a fost introdusă în programul Artist in Residence la Rijksakademie van beeldende kunsten din Amsterdam în 2002. Cennetoğlu operează proiectul non-profit BAS în centrul orașului Istanbul, care este dedicat colecției, arhivării, expoziției și publicării cărților de artă în ediție limitată.

Lucrările lui Cennetoğlu au fost expuse la documenta 14, (2017), a 10-a Bienală Gwangju (2014), Manifesta 8 la Murcia (2010), a 10-a Bienală de la Istanbul și la prima Bienală a Atenei (ambele 2007), precum și a 3-a și a 5-a Bienala din Berlin (2004, 2008). Un spectacol de mari dimensiuni a fost aranjat pentru ea în 2011 în Kunsthalle Basel și în 2019 în K 21 Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen ; ea a reprezentat Turcia împreună cu Ahmet Ögüt la cea de-a 53-a Biennale di Venezia (2009).

Note

Legături externe
 Interviu Banu Cennetoğlu
 Frieze Banu Cennetoğlu  (engleză)
 Artistul Tagesspiegel a documentat moartea a 33,293 de refugiați
 Bonner Kunstverein Banu Cennetoğlu
 Vimeo Banu Cennetoğlu, Istanbul

Nașteri în 1970
Artiști video
Fotografi din secolul al XX-lea
Fotografi din secolul al XXI-lea
Fotografi turci
Oameni din Ankara
Turci în viață

Banu Cennetoğlu


Deliverance je šesti studijski album švedskog heavy metal-sastava Opeth. Diskografska kuća Music for Nations objavila ga je 12. studenog 2002. Sniman je od 22. srpnja do 4. rujna 2002., u isto vrijeme kad i sedmi album Damnation, koji je objavljen godinu dana poslije. Dva se navedena albuma izrazito razlikuju i namjerno razdvajaju dva najzastupljenija glazbena stila skupine; Deliverance se smatra jednim od najžešćih albuma, a Damnation prikazuje eksperimentiranje s nježnijim zvukom nadahnutim progresivnim rockom.

O albumu
Opeth je izvorno želio objaviti Deliverance i Damnation kao jedan dvostruki album, no diskografska kuća naposljetku je odbila taj prijedlog i uratke je objavila odvojeno. Da bi svaki od njih primjereno podržala reklamnom kampanjom, albume nije objavila istog dana – Damnation je objavljen otprilike pet mjeseci poslije Deliverancea.

Mikael Åkerfeldt, pjevač i gitarist skupine, pisao je pjesme tijekom snimanja albuma jer grupa dotad nije napisala ni jednu, zbog čega je snimanje trajalo vrlo dugo. Pjesme je pisao i skladao tijekom noći, a s ostalim ih je članovima snimao tijekom dana.

Pjesma "Master's Apprentices" nazvana je po The Masters Apprenticesu, australskom sastavu hard/progresivnog rocka. Pjesma "For Absent Friends" dobila je ime po istoimenoj pjesmi s albuma Nursery Cryme skupine Genesis.

Na kraju pjesme "By the Pain I See in Others" posljednja nota polako postaje sve tiša, a sama pjesma završava nakon deset minuta i četrdeset sekundi. Zatim slijedi tišina sve do dvanaeste minute, nakon koje dolaze dva backmaskirana stiha iz pjesme "Master's Apprentices" na oznakama trajanja 12:20 i 13:15. Ta dva backmaskirana stiha čine skrivenu skladbu.

Popis pjesama

Recenzije
Deliverance se pojavio na šesnaestom mjestu ljestvice Top Heatseekers i na devetnaestom mjestu ljestvice Top Independent Albums, čime je postao prvo Opethovo glazbeno izdanje koje se našlo na nekoj glazbenoj ljestvici. Opeth je nakon objave albuma osvojio nagradu Grammis za Najbolji hard rock-nastup.

Eduardo Rivadavia, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio mu je četiri zvjezdice od njih pet i komentirao je: "Deliverance je suptilniji [album] od svih svojih prethodnika; slušateljima nudi opsjednute nijanse i majstorsku dinamiku, ne preplavljuje ih pukom masom i složenošću. Kao što je i inače slučaj, [albumom] vladaju zadivljujući desetominutni glazbeni stavci koji tu kreativnu evoluciju dovode do savršenstva. [...] Sve u svemu, neki bi pesimisti mogli opisati Deliverance kao neku vrstu ponovljenog Blackwater Parka, no to bi bila kratkovidna reakcija jer je album sam za sebe izvanredno postignuće. Još nitko nije osporio činjenicu da Opeth nema premca u doprinosu prijelaza heavy metala u novo tisućljeće te u tome svjetlu Deliverance stoji kao još jedan rad vrlo velike vizije tog nevjerojatnog sastava".

Osoblje

Opeth
 Mikael Åkerfeldt – vokali, gitara, produkcija
 Peter Lindgren – gitara
 Martín Méndez – bas-gitara
 Martin Lopez – bubnjevi, perkusija
Dodatni glazbenici
 Steven Wilson – prateći vokali, gitara, klavir, melotron, klavijature, produkcija

Ostalo osoblje
 Fredrik Nordström – inženjer zvuka
 Harry Välimäki – fotografija
 Ken Seany – fotografija
 Andy Sneap – miksanje
 Travis Smith – fotografija, dizajn
 Rex Zachary – fotografija

Izvori

Vanjske poveznice
 Oprema korištena za vrijeme snimanja Deliverancea na službenim stranicama sastava.

Albumi iz 2002.
Albumi sastava Opeth

Deliverance


Redovnici ratnici su vjerske osobe koje zajedno s redovničkim pozivom, asketskim načinom života njeguju i ratnički način života, tjelesnu spremnost za sudjelovanje u borbi. Prisutni su u kršćanstvu i svim istočnim relgijama, kao i u popularnoj kulturi. "Redovnik ratnik" u vojnoj se strategiji smatra savršenim oblikom ratnika.

U kršćanstvu se redovnicima ratnicima smatraju pripadnici viteških redova, križari i pripadnici Reda vitezova ivanovaca, suvremenih i nepodložnih vlasti bilo koje svjetske države. Kod istočnih religija najpoznatiji su japanski samuraji i sōhei (u prijevodu: »ratnički redovnik« ili »ratnik-redovnik«).

Jedi iz filmske franšize Ratova zvijezda također se smatraju spojem redovnika, ratnika i vitezova.

Izvori

Redovnici

Redovnici ratnici


අයිෂා හාට් යනු ඉංග්‍රීසි ජාතික රංගන ශිල්පිනියක් වන අතර ඇය බීබීසී මඟින් විකාශය කරන ලද ඇට්ලාන්ටිස් නම් කතා මාලාවේ අරියාඩ්නි ගේ චරිතය සහ ඉන්ඩිපෙන්ඩන්ට් නාළිකාවේ ත්‍රාස්‍යජනක කතා මාලාවක් වන ඔනර් හි මෝනා ගේ චරිතය සඳහා රංගනයෙන් දායක වීම සම්බන්ධව ප්‍රසිද්ධියක් උසුලයි.

මුල් කාලීන ජීවිතය හා අධ්‍යාපනය
හාට්ගේ මව ලිවර්පූල් හි කාන්තාවක් වන අතර පියා සෞදි අරාබි ජාතිකයෙකි. ඇය සිය කුඩා අවධියේ කෙටි කාලයක් සෞදි අරාබියේ ජිවත් වූවාය. ඩ්‍රාමා ස්ටුඩියෝ හි පුහුණුවට පෙර ලන්ඩනයේ කිංස් කොලේජ් හිදී ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යය සඳහා පළමු පංතියේ උපාධියක් හිමිකර ගැනීමට ඇය සමත් වූවාය. ඇයට ඉංග්‍රීසි බස මෙන්ම ව්‍යක්තව  අරාබි බස ද කථා කළ හැකිය.

රංගන ජීවිතය

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
 Internet Movie Database
 Twitter

අයිෂා හාට්


Rodger M. Ward ( Beloit, Kansas, SAD, 10. siječnja 1921. – Anaheim, Kalifornija, SAD, 5. srpnja 2004. ) bio je američki vozač automobilističkih utrka i pilot Ratnog zrakoplovstva SAD-a u Drugom svjetskom ratu.

Američki vozači Formule 1
Američki vozači IndyCar serije

Rodger Ward


قصر الموسيقى الكتلونية (بالإسبانية:Palau de la Música Catalana) هو قاعة للاحتفالات صممت على الطراز الكاتالوني من قبل المعماري لويس إي مونتانير وبني في برشلونة، كاتالونيا في إسبانيا بين عامي 1905 و 1908. افتتح القصر رسميا في 9 فبراير 1908، ويصنف حاليا كأحد مواقع التراث العالمي في إسبانيا من قبل اليونسكو.

المشروع تم تمويله بشكل أساسي من قبل المجتمع، لكن الجزء المهم من تميل المشروع أتى أساسا من قبل الصناعيين والبرجوازيين. تصميم القصر كان سببا في منح مصممه جائزة مجلس مدينة برشلونة في العام 1909 كونه أجمل مبنى تم بناؤه في العام السابق.

في العام 1997 تم اعلان المبنى من قبل اليونيسكو كموقع للتراث العالمي إضافة لمستشفى سان بول في المدينة. اليوم يحضر قرابة النصف مليون شخص في السنة حفلات موسيقية في القاعة تتنوع بين الموسيقى السيمفونية وصولا إلى حفلات الجاز والموسيقى المحلية.

قدم في قاعة قصر الموسيقى الكتالونية عدة فنانين عروضا لهم منهم: المايسترو الإسباني بابلو كاسالز، الموسيقي الألماني ألبرت شوايتزر، المؤلف وعازف البيانو الإسباني إنريكي غرانادوز، عازف الكمان النمساوي فريتز كرايزلير، عازف البيانو البولندي الألماني آرثر روبنشتاين، المايسترو وعازف التشيللو الروسي مستيسلاف روستروبوفيتش، السوبرانو الوبرالية الإسبانية مونتيزرات كاباللي، التنوري أو المطرب الأوبرالي الإسباني خوسيه كاريراس، مغنية الأوبرا الألمانية البريطانية إليزابيث شوارزكوف، السوبرانو الأمريكية باربرة هندريكس، عازف البيانو السوفيتتي الأوكراني سفياتوسلاف ريشتير، عازف البيانو والمايسترو الأرجنتيني دانيل بارنبويم وآخرون.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي
 صور
 360 view

تأسيسات سنة 1908 في إسبانيا
ثيوتات فيا (برشلونة)
صالات موسيقى اكتملت في 1908
عمارة كتالونية
مواقع التراث العالمي في كتالونيا
مواقع جذب سياحي في برشلونة

قصر الموسيقى الكتالونية


16357 Risanpei este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
16357 Risanpei este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kiso de Hiroki Kosai și Kiichiro Hurukawa. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,30 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 6,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 16001-17000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1976
Centura de asteroizi

16357 Risanpei


شخصي وعن قرب (بالإنكليزية:Up Close & Personal) هو فيلم دراما/رومانسية أمريكي من إنتاج العام 1996. استوحي من قبل قصة جيسيكا سافيتش التي صارت في السبعيتيات أول مذيعة أخبار في قناة تلفزية أمريكية والتي يسند إلى زوجها القيام بمهمة تحقيقية تلفزيونية في منطقة نزاع مسلح على الحدود الجنوبية لبنما مع كولومبيا. القصة بنيت بشكل واضح على كتاب صدر في 1988 بعنوان فتاة ذهبية:قصة جيسيكا سافيتش "Golden Girl: The Story of Jessica Savitch" لألانا ناش.

اشتهر الفيلم باستعماله لأغنية لأنك أحببتني Because You Loved Me والتي أدتها سيلين ديون.

وحاز الفيلم على جائزة الغرامي لأحسن أغنية مصورة كتبت لفيلم أوتلفزيون أو أي وسيلة إعلامية. (لدايان وارين). كما تم ترشيحه لجائزة الأكاديمية (الأوسكار) عن فئة أفضل أغنية، وترشح كذلك لجائزة الغولدن غلوب عن فئة أفضل أغنية أصلية لفيلم.

مشاركون في الفيلم
 روبرت ردفورد
 ميشيل فايفر
 ستوكارد تشاننغ
 جوي مانتيغانا
 كايت نيلغان
 غلين بلمر
 جيمس روبهورن
 سكوت بريس
 فابيان

مصادر

وصلات خارجية

 Up Close & Personal في قاعدة بيانات الأفلام على الإنترنت

أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 1990
أفلام إنتاج 1996
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1990
أفلام تقع أحداثها في فيلادلفيا (بنسلفانيا)
أفلام تقع أحداثها في ميامي (فلوريدا)
أفلام توتشستون بيكشرز
أفلام حول برامج التلفزيون
أفلام دراما رومانسية أمريكية
أفلام دراما رومانسية إنتاج عقد 1990
أفلام درامية 1996
أفلام رومانسية درامية 1996
أفلام سجلها توماس نيومان
أفلام عن الصحافة
أفلام مبنية على أحداث حقيقية
أفلام من إخراج جون أفنيت

شخصي وعن قرب (فيلم)


1962 FIFA Dünya Kupası, Dünya Kupaları'nın 7.si olup, Şili'de 30 Mayıs ile 17 Haziran arasında düzenlenmiştir. 12 yıl aradan sonra tekrar Güney Amerika kıtasında düzenlenen kupayı finalde Çekoslovakya'yı 2-1 yenen Brezilya kazandı. Brezilya bu kupayı 2. kez kazanırken, Çekoslovakya ise finalde 2. kez kaybetti. Ev sahibi Şili 3. olurken, Yugoslavya ise 4. oldu. Deprem felaketlerini saran Şili, Dünya Kupası'yla yeniden ayağa kalkmayı başardı. 16 takımın dörderli 4 gruba ayrıldığı turnuvada gruplarını ilk iki sırada bitiren takımlar çeyrek finale yükseldi.

Mayıs 1960'ta Dünya Kupası hazırlıkları devam ederken Şili 9.5 şiddetindeki depremle sarsıldı. Maçların oynanacağı stadlar ve tesisler büyük hasar gördü. Organizasyon Komitesi Başkanı Carlos Dittborn Arica, yaşanan felaketlere rağmen dünya kupasının başlama tarihine kadar stadyumları yetiştirme sözü verdi ve bütün olumsuzluklara rağmen Şili, Dünya Kupasını düzenledi.

Torbalar

Elemeler

Ev sahibi Şili ve son şampiyon Brezilya turnuvaya direkt katılırken, elemeleri geçen 14 takım kupada yerini aldı.

Sistem
Kupada uygulanan sisteme göre; 16 takım 4'erli 4 grupta mücadele etmiş, her galibiyet için 2 ve her beraberlik için 1 puan verilmiş, aynı puandaki takımların sıralanması için gol averajı uygulanmıştır. Grupta ilk iki sırayı alan takımlar çeyrek finale yükselmiştir. Daha önceki turnuvada uygulanan play-off kuralı bu turnuvada uygulanmamıştır.

Turnuva özeti
Şili 1962'de, dörder takım 4 gruba ayrılarak birbirleriyle karşılaştılar. Gruplarında ilk iki sırayı alan takımlar çeyrek finale yükselmeye hak kazandılar. VII. Dünya Kupasında oynanan 32 maçta toplam 89 gol atılırken, maçları yaklaşık 900.000 seyirci izledi..

1958 İsveç'in kahramanı Pelé, Çekoslovakya ile 0-0 berabere kaldıkları grup maçında sakatlanarak turnuvada bir daha forma giyemedi. Brezilya'da Pelé'nin sakatlığından dolayı forma şansı yakalayan Amarildo ve Garrincha bu şanslarını iyi kullanıp turnuvanın yıldızları arasına girdiler.

1962 Şili ile beraber takımlar, defans güvenliğini üst seviyede tutmaya başlamışlar ve artık maçlar az gollü geçmeye başlamıştı. Turnuvanın en gollü maçları 1. Grupta SSCB'nin Kolombiya ile 4-4 berabere kaldığı maç ve 4. Grupta oynanan Macaristan'ın Bulgaristan'ı 6-1 yendiği maçlar olmuştu. 2. Grupta ev sahibi Şili ile İtalya arasında oynanan ve İtalyanların 2 kırmızı kart görnesiyle sonuçlanan maçta Şili İtalya'yı 2-0 yenerek İtalya'nın elenmesine yol açtı. Gruplarını ilk iki sırada tamamlayan Sovyetler Birliği ve Yugoslavya; Batı Almanya ve Şili; Brezilya ve Çekoslovakya; Macaristan ve İngiltere adlarını çeyrek finale yazdırdılar.

Çeyrek finallerde, ev sahibi Şili Sovyetler Birliği'ni kaleci Yaşin'in yediği hatalı gollerle 2-1, Çekoslovakya Macaristan'ı ve Yugoslavya Batı Almanya'yı tek golle, Brezilya da İngiltere'yi Garrincha'nın 2 ve Vava'nın attığı gollerle 3-1 yenerek yarı finale yükseldiler. Yarı final maçlarında, Çekler Yugoslavya'yı rahat bir oyundan sonra 3-1 yenerek tarihlerinde 2. kez finale yükseldiler. Diğer yarı final maçında ise geçen Dünya Kupasının sahibi Brezilya, evs ahibi Şili'yi golcüleri Garrincha (2) ve Vava'nın (2) golleriyle 4-2 yenerek adını finale yazdırdı.

Estadio Nacional'deki finalde, Brezilya yaklaşık 69.000 kişinin izlediği maçta Çekoslovakya'yı yenik duruma düşmesine rağmen 3-1 yenerek üst üste ikinci defa dünya şampiyonu oldu. Üçüncülük maçında ev sahibi Şili Yugoslavya 1-0 yenerek teselli buldu.

Sonuçlar

Grup aşaması

1. Grup

2. Grup

3. Grup

4. Grup

Eleme aşaması

Çeyrek final

Yarı final

Üçüncülük maçı

Final

Kazanan

Gol Krallığı

4 gol
  Dražan Jerković
  Garrincha
  Vavá
  Leonel Sánchez
  Flórián Albert
  Valentin Ivanov

3 gol
  Amarildo
  Adolf Scherer
  Lajos Tichy

2 gol

  Jaime Ramírez
  Eladio Rojas
  Jorge Toro
  Ron Flowers
  Uwe Seeler
  Giacomo Bulgarelli
  Igor Chislenko
  Viktor Ponedelnik
  José Sasía
  Milan Galić

1 gol
  Héctor Facundo
  José Sanfilippo
  Pelé
  Mário Zagallo
  Zito
  Georgi Asparuhov
  Germán Aceros
  Marcos Coll
  Marino Klinger
  Antonio Rada
  Francisco Zuluaga
  Josef Kadraba
  Václav Mašek
  Josef Masopust
  Jozef Štibrányi
  Bobby Charlton
  Jimmy Greaves
  Gerry Hitchens

  Albert Brülls
  Horst Szymaniak
  Ernő Solymosi
  Bruno Mora
  Alfredo del Águila
  Isidoro Díaz
  Héctor Hernández
  Aleksei Mamykin
  Adelardo
  Joaquín Peiró
  Heinz Schneiter
  Rolf Wüthrich
  Ángel Cabrera
  Luis Cubilla
  Vojislav Melić
  Petar Radaković
  Josip Skoblar

Turnuva sıralaması

Kaynakça

FIFA Dünya Kupası turnuvaları

1962 FIFA Dünya Kupası


Oluf Hansen (død 4. oktober 1710 om bord på Dannebrog) var en dansk deputeret i Søetaten.

Om Oluf Hansens herkomst og ungdom ved man intet. Han nævnes, så vidt vides, første gang 1680 som sekretær hos Vincents Joachim Hahn
på Abrahamstrup (Jægerspris) og synes at have været den ledende i godsets dygtige og kraftige administration. Da dette efter Hahns død atter gik over til Kronen, forestod han overleveringen og optrådte tillige som stedfortræder for sin gamle herres arvinger.

Ved Hahns svigersøn, storkansler Conrad Reventlows protektion kom han ind i statstjenesten, blev 1680 proviantskriver ved Københavns Proviantgård og fik ikke længe efter ansættelse i Zahlkammeret. I den periode, da finanserne under Peter Brandts styrelse var i største forvirring, beklædte han fra 1685 til 1691 embedet som oberzahlmester. 1690 blev han udnævnt til deputeret i Søetaten og var derefter hovedsagelig virksom i denne gren af forvaltningen. Forfremmet til etatsråd 1700 fulgte han i maj samme år Ulrik Christian Gyldenløve med den eskadre, der sendtes til Østersøen for at hindre den svenske flåde i at løbe ud fra Carlskronas havn. I alle vigtige anliggender skulle han sammen med admiral Mathias von Paulsen tjene Gyldenløve som rådgiver og havde tillige det hverv at visitere skibene, påse folkenes behandling og føre korrespondancen med Generalkommissariatet. Disse forretninger påhvilede ham endnu 1709, da han ved krigens udbrud som deputeret i Generalkommissariatet ledsagede den danske eskadre, der i november afsejlede fra København. Som tilsynshavende med regnskabet skulle han have øje med mandskabets fornødenheder. En del af ansvaret for den slette forfatning, mangel på proviant og klæder, der herskede om bord, må således falde tilbage på ham. Oluf Hansen var en mand i sin kraftigste alder, da han 4. oktober 1710 under søslaget i Køge Bugt om bord på Dannebrog endte sine dage.

Han havde den 4. februar 1686 ægtet Anna Cæcilie Bøfke (født 9. januar 1668, død 21. marts 1743), med hvem han levede i barnløst ægteskab. Hans betydelige formue gik over til arvingerne efter hans broder, amtsforvalter, godsejer til Ullerup på Mors Jens Hansen (1642-1719), i Thisted.

Kilder

Personer i Dansk Biografisk Leksikon
Kollegiedeputerede fra Danmark
Danskere i 1600-tallet
Danskere i 1700-tallet
Etatsråder fra Danmark
Faldne danske militærfolk
Personer i Den Store Nordiske Krig fra Danmark-Norge

Oluf Hansen


Balkh (Dari: , Balx) is one of the 34 provinces of Afghanistan, located in the north of the country. It is divided into 15 districts and has a population of about 1,509,183, which is multi-ethnic and mostly a Persian-speaking society. The city of Mazar-i-Sharif serves as the capital of the province. The Mazar-i-Sharif International Airport and Camp Marmal sit on the eastern edge of Mazar-i-Sharif.

Balkh, also called Vazīrābād, the name of the province is derived from the ancient city of Balkh, near the modern town. The city of Mazar-e-Sharif has been an important stop on the trade routes from the Far East to the Middle East, the Mediterranean and Europe. Home to the famous blue mosque, it was once destroyed by Genghis Khan but later rebuilt by Timur. The city of Balkh and the area of Balkh Province were considered a part of various historical regions in history including Ariana and Greater Khorasan.

The province serves today as Afghanistan's second but main gateway to Central Asia, the other being Sherkhan Bandar in the Kunduz Province. Balkh Province borders Jowzjan, Sar-e Pol, Samangan and Kunduz provinces, and the Surxondaryo Region of Uzbekistan to the north.

Geography

Balkh Province is situated in the northern part of Afghanistan, bordering Turkmenistan in the north-west, bordering Uzbekistan in the north, Tajikistan in the north-east, Kunduz Province in the east, Samangan Province in the south-east, Sar-e Pol Province in the south-west and Jowzjan Province in the west. The province covers an area of 16,840 km2. Nearly half of the province is mountainous or semi-mountainous terrain (48.7%) while half of the area (50.2%) is made up of flat land.

History

Ancient history

The Bactria-Margiana Archaeological Complex (BMAC, also known as the "Oxus civilization") is the modern archaeological designation for a Bronze Age culture of Central Asia, dated to –1700 BCE, located in present-day Turkmenistan, northern Afghanistan, southern Uzbekistan and western Tajikistan, centered on the upper Amu Darya (Oxus), in area covering ancient Bactria. Its sites were discovered and named by the Soviet archaeologist Viktor Sarianidi (1976). Bactria was the Greek name for the area of Bakhlo (modern Balkh), in what is now northern Afghanistan, and Margiana was the Greek name for the Persian satrapy of Margu, the capital of which was Merv, in today's Turkmenistan.

The early Greek historian Ctesias c. 400 BCE (followed by Diodorus Siculus) alleged that the legendary Assyrian king Ninus had defeated a Bactrian king named Oxyartes in ca. 2140 BC, or some 1000 years before the Trojan War. Ever since the discovery of cuneiform enabled actual Assyrian records to be deciphered in the 19th century, however, historians have ascribed little value to the Greek account.

According to some writers, Bactria was the homeland of Indo-European tribes who moved south-west into what is today Iran and into the north-western Indian Subcontinent (modern day Pakistan and India) around 2500–2000 BCE. Later, it became the northern province of the Achaemenid Empire. It was in these regions, where the fertile soil of the mountainous country is surrounded by the Turanian desert, that the prophet Zoroaster (Zarathushtra) was said to have been born and gained his first adherents. Avestan, the language of the oldest portions of the Zoroastrian Avesta, was one of the old Iranian languages, and is the oldest attested member of the Eastern Iranian branch of the Iranian language family.

It is suggested by E. Herzfeld that Bactria once belonged to the Median empire. It was annexed by the Achaemenid Persians in the 6th century BCE and together with Margiana it formed the twelfth satrapy of the Achaemenids. After Darius III of Persia was defeated by Alexander the Great and killed in the ensuing chaos, his murderer Bessus, the satrap of Bactria, tried to organize a national resistance based on his satrapie but was captured by other warlords and delivered to Alexander. He was then tortured and killed.

Alexander the Great conquered Sogdiana and Persia. However, in the south, beyond the Oxus, he met strong resistance. After two years of war Bactria was occupied by the Macedonians, but Alexander never successfully subdued the people. After Alexander's death, the Macedonian Empire was eventually divided up between several generals in Alexander's army. Bactria became part of Seleucus I, the founder of the Seleucid Empire.

"The famed Bactrian Empire of a thousand cities, wallowing in wealth (opulentissimum illud mille urbium Bactrianum imperium)"

The many difficulties against which the Seleucid kings had to fight and the attacks of Ptolemy II of Egypt gave Diodotus, satrap of Bactria, the opportunity to declare independence (about 255 BCE) and conquer Sogdiana. He was the founder of the Greco-Bactrian Kingdom. Diodotus and his successors were able to maintain themselves against the attacks of the Seleucids—particularly from Antiochus III the Great, who was ultimately defeated by the Romans (190 BCE).

The Greco-Bactrians were so powerful that they were able to expand their territory as far as India:
"As for Bactria, a part of it lies alongside Aria towards the north, though most of it lies above Aria and to the east of it. And much of it produces everything except oil. The Greeks who caused Bactria to revolt grew so powerful on account of the fertility of the country that they became masters, not only of Bactria and beyond, but also of India, as Apollodorus of Artemita says: and more tribes were subdued by them than by Alexander...."

The Greco-Bactrians used Greek language for administrative purposes, and the local Bactrian language was also Hellenized, as suggested by its adoption of the Greek alphabet and Greek loanwords. In turn, some of these words were also borrowed by modern Pashto, the language of Afghanistan.

The weakness of the Greco-Bactrians was shown by its sudden and complete overthrow, first by the Sakas, and then by the Yuezhi (who later became known as Kushans), who had conquered Bactria by the time of the visit of the Chinese envoy Zhang Qian (circa 127 BCE), who had been sent by the Han emperor to investigate lands to the west of China.

Under the Sassanids the province would become part of the area known as Khorasan.

Kujula Kadphises, the Guishuang xihou (or prince) of the Da Yuezhi, united the region in the early 1st century and laid the foundations for the powerful, but short-lived, Kushan Empire (1st to 3rd century CE), which was then overcome by the Sassanians from Persia. The name Daxia appears in Chinese from the 3rd century BCE to designate a mythical kingdom to the West, possibly a consequence of the first contacts with the expansion of the Greco-Bactrian Kingdom, and then is used by the explorer Zhang Qian in 126 BCE to designate Bactria.

The reports of Zhang Qian were put in writing in the Shiji ("Records of the Grand Historian") by Sima Qian in the 1st century BCE. They describe an important urban civilization of about one million people, living in walled cities under small city kings or magistrates. Daxia was an affluent country with rich markets, trading in an incredible variety of objects, coming as far as Southern China. By the time Zhang Qian visited Daxia, there was no longer a major king, and the Bactrian were suzerains to the nomadic Yuezhi, who were settled to the north of their territory beyond the Oxus (Amu Darya). Overall Zhang Qian depicted a rather sophisticated but demoralized people who were afraid of war.

Following these reports, the Chinese Emperor Wu Di was informed of the level of sophistication of the urban civilizations of Ferghana, Bactria and Parthia, and became interested in developing commercial relationship with them:

"The Son of Heaven on hearing all this reasoned thus: Ferghana (Dayuan) and the possessions of Bactria (Daxia) and Parthia (Anxi) are large countries, full of rare things, with a population living in fixed abodes and given to occupations somewhat identical with those of the Chinese people, but with weak armies, and placing great value on the rich produce of China" (Hanshu, Former Han History).

These contacts immediately led to the dispatch of multiple embassies from the Chinese, which helped to develop the Silk Road.

Modern history

As of January 2022, clashes between Taliban and guerrilla bands have been reported in the province

On 9 March 2023, Daud Muzamil, the Taliban governor of Afghanistan's Balkh province was killed in a blast at his office.

Economy

Like in other parts of Afghanistan, agriculture plays an important part of Balkh's economy. It is known for producing some of the sweetest melons and grapes. It is expected that the province will witness a major agriculture boost in the near future after the Qush Tepa Canal is completed, which "will irrigate 500,000 hectares of land in Balkh, Jawzjan and Faryab provinces." This will significantly increase Balkh's economy and population as many Afghans from other parts of the country will move to the province for employment purposes.

Mining
On October 5, 2018, in Washington, D.C., Afghan officials signed a 30-year contract involving a $56 million investment by investment group Centar and its operating company Afghan Gold and Minerals Co. for exploration of an area covering 500 square km for copper, with development of mining due to begin thereafter.

Healthcare

The percentage of households with clean drinking water increased from 8% in 2005 to 15% in 2011.
The percentage of births attended by a skilled birth attendant increased from 0% in 2005 to 20% in 2011. In 2018 Dr.Khalilullah Hekmati was appointed the Public Health Director which was followed by positive changes in the Health sector.

Education

The overall literacy rate (6+ years of age) increased from 12% in 2005 to 23% in 2011.
The overall net enrolment rate (6–13 years of age) increased from 22% in 2005 to 46% in 2011.

Demographics
As of 2020, the total population of the province is about 1,509,183, which is a multi-ethnic and mostly Persian-speaking (63% Tajik, 20% Hazara) society.

According to the Naval Postgraduate School:Balkh is ethnically diverse, including substantial Tajik, Hazara, Pashtuns, Arab, Uzbek, Turkomen, and Sunni Hazara (Kawshi) communities.

According to the World Food ProgramAround 66% of the population of Balkh lives in rural districts while 34% lives in urban areas. Around 51% of the population is male and 49% is female. The major ethnic groups living in Balkh province are Tajiks and Pashtuns followed by Uzbek, Hazaras, Turkman, Arab and Baluch. Dari is spoken by about 50% of the population and 58% of the villages. The second most frequent language is Pashto, spoken by the majorities in 266 villages representing 27% of the population, followed by Turkmani (11.9%) and Uzbeki (10.7%).

Districts
Balkh province is divided into 15 districts.

Sport

The locals of Balkh take great pride in their sporting history and culture. Every Nowruz (Persian New Year), Balkh is the site of many sporting events. Buzkashi is a traditional horse riding sport of the region and is very popular in this province. Kurash or traditional wrestling is also a popular sport in the province. However, the most popular presently and for the last 50 years has been football, this was evident in the Balkh team Simorgh Alborz F.C. finishing runners up in the inaugural Afghan Premier League and in their contributions to the National Team.

Notable people

Abdul Ghani Ghani, political representative
Mohammad Zabihullah, anti-soviet resistance leader
Rumi, persian poet
Ismail Samani, persian king
Roxana, greek princess
Avicenna, persian polymatch
Atta Muhammad Nur, afghan politician
Rabia Balkhi, persian poet
Abdul Ali Mazari, hazara military leader
Wazir Akbar Khan, afghan prince
Abdur Rahman Khan, afghan emir

See also
 Almoghul
 Balkh (Town in northern Afghanistan)
 Provinces of Afghanistan
 Tal-e ʽAsheqan
 Bactria

References

External links

 Balkh Province by the Naval Postgraduate School
 Provincial Profile - Balkh (pdf)
 Balkh.com Official Website of Balkh

Provinces of Afghanistan
Provinces of the Islamic Republic of Afghanistan

Balkh Province


An Nidularium rutilans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Jacques Édouard Morren. An Nidularium rutilans in nahilalakip ha genus nga Nidularium, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Nidularium

Nidularium rutilans


Lara Arruabarrena Vecino (San Sebastián, ) es una ex-tenista profesional española. En 2022 anunció su retirada del tenis y unos meses después anunciaría que empezaba su aventura profesional en el pádel.

Comenzó a jugar a la edad de ocho años y en 2007 empezó a competir en los torneos de ITF

Ha ganado 13 títulos del circuito ITF ($10.000). En 2012 ganó su primer título WTA en Bogotá. También tiene entre su palmarés cuatro títulos en dobles y un WTA 125.

Carrera
El 19 de febrero de 2012 ganó el primer título WTA de su carrera en Bogotá tras derrotar a la rusa Aleksandra Panova con un marcador de 6-2, 7-5.

En ese mismo año, en Roland Garros, se clasificó por primera vez para un torneo de Grand Slam, siendo eliminado en la primera ronda por la serbia Ana Ivanovic.

En el Abierto de EE.UU., se clasificó para el cuadro principal por primera vez y llegó a la segunda ronda de un Grand Slam al vencer a la israelí Shahar Peer, perdiendo en la siguiente ronda ante la serbia Jelena Jankovic.

El 17 de febrero de 2013 ganó el torneo de la WTA 125s Cali al derrotar a la colombiana Catalina Castaño con un marcador de 6-3, 6-2.

En enero de 2016 se informó que estaba siendo investigada por la Unidad de Integridad del Tenis (TIU) junto con David Marrero debido a la sospecha por presunto amaño de un partido. Posteriormente la TIU exoneró a los dos tenistas debido a la inexistencia de pruebas que demostrasen los presuntos amaños.

Títulos WTA (10; 2+8)

Individual (2)

Finalista (2)

Dobles (8)

Fiinalista (6)

WTA 125s (1)

Títulos ITF

Clasificación en torneos del Grand Slam

individual

Dobles

Referencias

Enlaces externos

Tenistas femeninas de España
Deportistas del País Vasco
Nacidos en Tolosa (Guipúzcoa)

Lara Arruabarrena


Aydınlı, Samsun ilinin Vezirköprü ilçesine bağlı bir Türkmen mahallesidir.

Tarihçe
Mahallenin tarihi Osmanlılar dönemine uzanır. İsmini "aydınlık" kelimesinden almıştır. Mahallenin yakınında bulunan Paşaköy'deki paşadan yerleşim için izin istenmiş; paşanın "Mahallenin camisinin karşı tarafındaki aydınlık yer sizin olsun." demesi üzerine halk bu yere yerleşmiş ve köye "Aylınlı" ismi verilmiştir.

Coğrafya
Samsun iline 124 km, Vezirköprü ilçesine 9 km uzaklıktadır.

Nüfus

Vezirköprü'nün mahalleleri

Aydınlı, Vezirköprü


Kurt Stettler ist der Name folgender Personen:

* Kurt Stettler (Radsportler) (1910–1974), Schweizer Radrennfahrer
 Kurt Stettler (Fussballspieler) (1932–2020), Schweizer Fußballtorhüter

Kurt Stettler


Zlatno pero hrvatski je kršćanski i književni časopis.

Povijest
Časopis je 1998. godine u Zagrebu pokrenuo književnik Bogdan Malešević, s ciljem poticanja liturgijske obnove hrvatske književnosti te ekumenizma. Malešević je i glavnim urednikom časopisa.

Sadržaj
Časopis donosi priloge tematski vezane za kršćanstvo, s naglaskom na ekumenizmu, osobito između katoličanstva i pravoslavlja. Također, donosi Maleševićeve eseje i prozu, te priloge o umjetnosti i književnosti. Glavne rubrike "Vjera i kultura", "Crkva jedna" i "Papa svjedok" donose prijevode životopisa, djela i misli manje poznatih ili prevođenih vidioca, karizmatika te pravoslavnih duhovnih učitelja.

Pojedini tekstovi dostupni su u digitalnom obliku.

Izvori
Bilješke i literatura

 Kako je nastalo Zlatno pero , www.zlatnopero.com, pristupljeno 26. siječnja 2018.
 Bogdan Malešević, DHK, dhk.hr, pristupljeno 26. siječnja 2018.
 Dubrovnik: predstavljen časopis "Zlatno pero", IKA, www.ika.hr, objavljeno 23. travnja 1999., pristupljeno 26. siječnja 2018.

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Zlatno pero , službeno mrežno mjesto

Hrvatski katolički tisakHrvatski književni časopisi

Zlatno pero


Paria is a village situated near Vapi in Valsad district, Gujarat, India. The town of Udwada,  away from Paria, has a railway station which connects Paria to the Mumbai-Delhi line of the Western Railways.

Paria is under the Jyoti-Gram project of the Gujarat government.

Villages in Valsad district

Paria, Gujarat


Bartolomeo Biasoletto (Vodnjan, 24. travnja 1793. – Trst, 17. siječnja 1858.), hrvatsko-talijanski ljekarnik, botaničar i prirodoslovac

Životopis
Rodio se u Vodnjanu, U Vodnjanu se školovao, te u Krku i Beču. Kao ljekarnik radio u rodnom gradiću, Rijeci, Trstu i u gradiću Welsu u Gornjoj Austriji. Nakon što je preuzeo ljekarnu u Trstu, ona je postala središtem njegove djelatnosti i prirodoslovnih istraživanja. Prvo se znanstveno zanimao i za zoologiju i mineralogiju. Poslije susreta s njemačkim botaničarima iz Regensbruga sasvim se usmjerio prema botanici nakon. Surađivao s mnogim nje., eng. te hrv. botaničarima.  Istraživao je bilje po Istri, Furlaniji, Kvarneru, Dalmaciji i Kranjskoj. Zajedno s M. de Tommasinijem vodio saskog kralja Fridrika Augusta II. oba puta kad je posjetio istočni Jadran. U Trstu je pokrenuo utemeljenje farmaceutskoga društva, osnovao botanički vrt 1825., borio protiv kolere koja je harala Trstom i usmrtila mu suprugu i kći. Znanstveno pridonio boljem poznavanju bilja, posebice bilja dinarskoga područja, tada intenzivno istraživana.

Član više niza društava i ustanova – Botaničke akademije iz Regensburga, Hortikulturne akademije iz Beča i dr.

Djela
Članke je objavio u časopisima Flora ratisbonensis, Isis i Linnaea te u zborniku Atti della I riunione di Scienziati italiani. Floristička djela raznih autora sadrže njegov rad. Objavio je knjige:
 Relazione del viaggio fatto nella primavera del 1838 dalla Maesta del Re Federico Augusto di Sassonia nell'Istria, Dalmazia e Monte Negro, 1841.
 Escursioni botaniche sullo Schneeberg (Monte Nevoso) nella Carniola, 1846.

Priznanja
Njegovim su imenom nazvane brojne biljne vrste i rodovi. No, zbog nevaljanosti utvrđivanja nisu se zadržali. Po njemu su se zvali Trifolium biasoletti, Artemisia biasolettiana, Juniperus biasoletti i ostali.

Izvori

Životopisi, Trst
Hrvatski farmaceuti
Hrvatski botaničari
Talijanski znanstvenici
Vodnjan

Bartolomeo Biasoletto


Le village olympique de Moscou sert à héberger les athlètes des Jeux olympiques d'été de 1980.

Historique
Le village olympique des Jeux olympiques d'été de 1980 est au sud-ouest de Moscou, le long de l'avenue Mitchourinski. Il est conçu par l'atelier d'architecture  de l'institut de design Mosproekt-1.

Les épreuves de voile se déroulent à Tallinn, où huit hôtels de trois niveaux, soit , hébergent . Bitsa Park héberge  dans un hôtel pour les épreuves équestres. Le tournoi de football est également organisé à Kiev, Leningrad et Minsk et les sportifs sont logés dans les hôtels.

À Moscou, s'agit à l'origine d'un terrain vague, situé à une dizaine de kilomètres du stade olympique. Le comité d'organisation travaille avec les architectes municipaux pour créer un nouveau quartier complet, qui soit conforme aux plans de développement de la ville. Les critères de choix du lieu incluent la proximité avec les sites de compétition, mais aussi l'absence de toute activité industrielle, la pureté de l'air et l'abondance de verdure aux alentours. Le comité d'organisation loue le quartier à la ville pour la durée des Jeux. Certains éléments préfabriqués sont utilisés pour la construction afin d'accélérer le processus.

Le village olympique s'étend sur  avec  de  séparés en appartements de deux à trois chambres, pouvant héberger environ . Les logements sont concentrés entre les deuxième et quinzième étages : les premiers et derniers étages sont réservés aux bureaux et aux services. Deux blocs de bâtiments sont réservés aux femmes. Les infrastructures incluent un centre sportif avec une piscine et des terrains d'entraînement, une polyclinique, un centre culturel proposant des films et spectacles et un centre rreligieux. Une partie du terrain vague qui borde le village est transformée en parc avec un étang. Un restaurant de  réparti en quatre salles est disponible, dont une salle ouverte en continu. Les déplacements au sein du village se font en petit train automobile. Comme à Lake Placid quelques mois plus tôt et en raison du massacre de Munich et de la guerre froide, la sécurité est lourdement armée et très présente.

Les premières délégations arrivent le  et les dernières quittent les lieux le . Après les Jeux olympiques, le quartier devient résidentiel et héberge , surtout des notables du parti communistes, mais également quelques simples familles souffrant de la crise du logement. C'est ce qui est annoncé dès début 1980 par le gouvernement, alors que les Jeux de Lake Placid s'apprêtent à prendre place : les Américains organisent un boycott des Jeux pour protester contre les violations des droits humains en URSS, et le gouvernement réplique que son village olympique servira de logement social pour  pauvres plutôt que comme prison. Dans les années 2010, le quartier reste occupé, mais plus pauvre qu'auparavant, avec une forte immigration du Caucase.

Galerie

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Moscou
Équipement sportif à Moscou
Jeux olympiques d'été de 1980

Village olympique de Moscou


Mistænkt kan henvise til:

 Mistænkt (tv-serie) – engelsk tv-serie med Helen Mirren i hovedrollen som kriminalinspektør
 Mistænkt (film fra 1918) – en amerikansk stumfilm
 Mistænkt (film fra 1947) – en dansk stumfilm, instrueret af Holger Jensen efter eget manuskript
 Mistænkt (film fra 1981) – fransk film, instrueret af Claude Miller - original titel: Garde à vue
 Mistænkt (Sagaen om Isfolket) – roman i serien Sagaen om Isfolket af Margit Sandemo.
 Mistænkt - Nogen lyver – dansk computerspil fra 2000

Mistænkt


Em biologia molecular e genética, transformação é a alteração genética de uma célula resultante da absorção direta e incorporação de material genético exógeno de seu entorno através da membrana celular. Para que ocorra o processo, a bactéria receptora deve estar em um estado de competência natural, que pode ocorrer na natureza como uma resposta limitada no tempo às condições ambientais e também pode ser induzida em laboratório.

A transformação é um dos três processos que levam à transferência horizontal de genes, em que o material genético exógeno passa de uma bactéria para outra, sendo os outros dois a conjugação (transferência de material genético entre duas células bacterianas em contato direto) e a transdução (injeção de DNA exógeno por um vírus bacteriófago na bactéria hospedeira). Na transformação, o material genético passa pelo meio intermediário e a absorção é totalmente dependente da bactéria receptora.

Desde 2014, cerca de 80 espécies de bactérias são conhecidas por serem capazes de efetuar transformação, distribuídas equitativamente entre bactérias gram-positivas e gram-negativas.

Biologia molecular

Transformação (genética)


Lecta bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Lecta (Alabama)
 Lecta (Kentucky)
 Lecta (Ohio)

Lecta


NGC 6997 je otvoreni skup u zviježđu Labudu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6997
  Auke Slotegraaf: NGC 6997 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 6997  DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6950 - 6999

6997

NGC 6997


Le , un British Aerospace Jetstream 32 effectuant le vol Flagship Airlines 3379, reliant l'aéroport international Piedmont Triad à l'aéroport international de Raleigh-Durham en Caroline du Nord, s'écrase lors de l'exécution d'une approche interrompue, tuant les deux pilotes ainsi que treize passagers. Cinq passagers survivent avec des blessures graves.

Le Conseil national de la sécurité des transports américain (NTSB) porte la responsabilité de l'accident sur le commandant de bord, qui a mal interprété un voyant d'alerte lors de la phase d'atterrissage, pensant qu'un moteur était tombé en panne. Les pilotes ont laissé la vitesse de l'avion diminuer jusqu'à ce qu'il entre dans un décrochage aérodynamique avant de heurter des arbres et de s'écraser à quelques kilomètres de l'aéroport. Ces derniers n'ont pas suivi les procédures adéquates pour la remise de gaz et la sortie du décrochage. La compagnie aérienne a également été accusée de ne pas avoir identifié et corrigé les lacunes dans les performances et la formation du commandant de bord, qui avait pourtant accumulé un dossier médiocre au cours de sa carrière.

Contexte

Avion

L'avion impliqué est un British Aerospace Jetstream 32-01 âgé de trois ans, numéro de série 918 et immatriculé N918AE. Il est propulsé par deux turbopropulseurs Garrett TPE331 et cumule près de  de vol au moment de l'accident.

Équipage

Commandant de bord
L'équipage du  se compose uniquement des deux pilotes, aucun membre du personnel de cabine ne se trouvant à bord. Le commandant de bord Michael Hillis, âgé de , possède  de vol à son actif, dont  sur . Il commence sa carrière de pilote de ligne en , travaillant pour la compagnie aérienne Comair sur des appareils de type Saab 340. Pendant cette période, plusieurs instructeurs s'inquiètent régulièrement quant à ses compétences de vol. En , quelques mois seulement après son recrutement, un instructeur note à son sujet qu'il . Dans le même temps, d'autres instructeurs le décrivent comme une personne . À la suite de cela, une recommandation de licenciement est transmise à la direction de la compagnie, qui le laisse finalement démissionner au début de l'année 1991. Il est par la suite embauché par  dès janvier de la même année. Son dossier de vol décrivant ses compétences et les remarques des instructeurs n'est toutefois pas transmis à son nouvel employeur. Il est alors formé sur  et, après plusieurs échecs, devient commandant de bord en . Au cours de cette année, plusieurs copilotes s'inquiètent de ses , l'un d'entre eux déclarant même à des instructeurs de la compagnie être  avec lui.

Copilote
L'officier pilote de ligne Matthew Sailor, âgé de , travaille pour  depuis  et cumule  de vol, dont 677 sur . Habituellement basé à Miami, en Floride, il est temporairement affecté à la base de la compagnie à l'aéroport international de Raleigh-Durham pour assurer les vols du mois de . Il est décrit par ses collègues comme un pilote .

Conditions météorologiques
Le soir du , les conditions météorologiques forment du brouillard avec de la pluie légère et une température d'environ . Le ciel est couvert, le plafond de la couche nuageuse se trouvant à  () et la visibilité à environ . En dehors d'un givrage léger présent à haute altitude aux alentours de l'aéroport, les conditions sont décrites comme .

Déroulement du vol
L'itinéraire de vol de l'aéroport international Piedmont Triad, près de Greensboro dans le comté de Guilford, en Caroline du Nord, vers l'aéroport international de Raleigh-Durham, dans le même État, est d'environ , pour une durée de vol d'environ .

À , le  quitte la porte d'embarquement, légèrement en retard de huit minutes en raison d'un problème de masse et centrage qui a nécessité le déplacement de deux bagages de la soute vers la cabine. Dix minutes plus tard, l'avion décolle de l'aéroport Piedmont Triad puis monte à une altitude de croisière de  (). Après une phase de croisière d'environ quinze minutes, les pilotes contactent le contrôle d'approche de Raleigh à  et reçoivent l'instruction de réduire la vitesse à  () et de descendre à  (). Les pilotes contactent ensuite le contrôle d'approche finale à  puis réduisent la vitesse de l'avion à  () et descendent à  (). À , le contrôleur informe les pilotes de la présence d'un Boeing 727 devant eux et leur demande d'être vigilant quant à la possibilité de turbulence de sillage. Deux minutes plus tard, il demande aux pilotes de tourner à gauche et de rejoindre la trajectoire d'alignement de la piste à ou au-dessus de  () pour une approche ILS sur la .

Peu de temps après avoir reçu l'autorisation d'atterrir à , un voyant d'alerte du moteur  s'allume dans le poste de pilotage à la suite d'une condition momentanée de couple négatif lorsque les manettes de vitesse de l'hélice étaient avancées à 100 % et que les manettes de puissance étaient au ralenti. Dès lors, le commandant Hillis soupçonne une extinction du moteur, comme le suggère le voyant, mais ne vérifie pas ses paramètres de vol, qui indiquent pourtant un fonctionnement parfaitement normal des moteurs. Après hésitation, il décide finalement d'exécuter une approche interrompue.

Rapidement, la vitesse de l'avion diminue à  () et deux avertissements de décrochage retentissent alors que le commandant demande la puissance maximale. Pensant que le moteur  ne fonctionne plus, celui-ci augmente au maximum la puissance du moteur . À une altitude de  (), l'avion entre dans un virage prononcé à gauche, la vitesse continuant de diminuer à  (), ce qui déclenche plusieurs avertissements de décrochage. Le taux de descente augmente ensuite rapidement à plus de  (). L'avion heurte finalement des arbres et s'écrase à environ  () au sud-ouest du seuil de la  à . Sept personnes survivent initialement à l'accident, mais deux d'entre elles décèdent peu après leur arrivée à l'hôpital. Ainsi, quinze personnes, dont les deux pilotes, meurent dans l'accident, qui ne laisse que cinq survivants grièvement blessés.

Enquête

Premières constatations

Après l'accident, une équipe du Conseil national de la sécurité des transports américain (NTSB) se rend sur place dans le cadre de l'enquête technique. Les premiers résultats de l'analyse du spectre sonore de l'enregistreur phonique (CVR) n'indiquent, contrairement à ce que laisse penser les discussions des pilotes, aucune défaillance et aucun ralentissement du régime des deux moteurs durant le vol. De plus, l'examen physique des moteurs révèlent qu'ils fonctionnaient parfaitement lors de l'impact.

Conclusion
Le , le Conseil national de la sécurité des transports américain (NTSB) publie son rapport final sur l'accident. Celui-ci est imputé au commandant de bord Michael Hillis, qui a mal interprété un voyant d'alerte lors de la phase d'atterrissage, pensant qu'un moteur était tombé en panne. Ce dernier n'a pas suivi les procédures approuvées pour une approche en cas de panne moteur ainsi que pour la remise de gaz et la sortie de décrochage. Dans le même temps, la direction de Flagship Airlines est accusée de ne pas avoir identifié, surveillé et corrigé les lacunes dans les performances et la formation du commandant de bord, qui avait pourtant accumulé un dossier médiocre au cours de sa carrière.

Médias
L'accident a fait l'objet d'un épisode dans la série télévisée Air Crash nommé « Turbo défaillant » ( - ).

Notes et références

Rapport final, National Transportation Safety Board, 1995

Autres sources

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes
 .

Accident ou incident aérien impliquant un British Aerospace
Accident ou incident aérien aux États-Unis
Accident ou incident aérien en 1994
Accident ou incident aérien d'American Eagle Airlines
Décembre 1994 aux États-Unis

Vol Flagship Airlines 3379


Gordon Sidney Harrington (August 7, 1883 – July 4, 1943) was a Nova Scotia politician and the 11th premier of Nova Scotia from 1930 to 1933.

He was mayor of Glace Bay from 1913 to 1915 when he enlisted in the Canadian Expeditionary Force fighting in World War I. He was elected a Conservative MLA in 1925 representing Cape Breton Centre and his support from miners helped ensure the Conservative Party's victory in that election. Harrington became Minister of Labour in the government of Edgar N. Rhodes  and became Premier of Nova Scotia when Rhodes left provincial politics to enter the federal cabinet in 1930.

During Harrington's term he was able to end ongoing labour disturbance among miners in Cape Breton which had afflicted the previous two premiers. He improved the provincial department of mining, fought for the coal and steel industries in Ottawa, and passed legislation calling for a national policy on coal and steel.

However, his government was unable to combat the Great Depression and was defeated by the Liberals in the 1933 election. Harrington remained in the Nova Scotia House of Assembly until 1937. His government was the last Conservative government until Robert Stanfield was able to take power in 1956.

References

1883 births
1943 deaths
Canadian Anglicans
Canadian people of Anglo-Irish descent
Progressive Conservative Association of Nova Scotia MLAs
Premiers of Nova Scotia
People from Glace Bay
Nova Scotia political party leaders

Gordon Sidney Harrington


was a town located in Ichishi District, Mie Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 5,281 and a density of 1,354.10 persons per km². The total area was 3.90 km².

On January 1, 2006, Karasu, along with the city of Hisai, the towns of Anō, Geinō and Kawage, the village of Misato (all from Age District), the towns of Hakusan and Ichishi, and the village of Misugi (all from Ichishi District), was merged into the expanded city of Tsu and thus no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of Tsu

Dissolved municipalities of Mie Prefecture
Populated places disestablished in 2006
2006 disestablishments in Japan
Tsu, Mie

Karasu, Mie


نيكولاس ألكسندر لابينتي غوميز (من مواليد 13 أغسطس 1976)، هو لاعب تنس محترف سابق من الإكوادور. كان والده لاعبًا نجمًا في كرة السلة في كلية سانت توماس (الجامعة الآن) في مينيسوتا من عام 1963 إلى عام 1967، ولعب في فريق الإكوادور الأولمبي.

إخوته، جيوفاني وليوناردو، وعمه أندريس، وأبناء عمومته روبرتو وإميليو هم أيضًا أو كانوا في لاعبين محترفين.

بدأ لابينتي لعب التنس في سن السادسة. لفت انتباه عالم التنس لأول مرة باعتباره لاعبًا شابًا متميزًا حين فاز ببطولة أورانج بول في فلوريدا عام 1994، كما حصل أيضًا على ألقاب زوجي الناشئين في بطولة فرنسا المفتوحة (بالشراكة مع غوستافو كويرتن) وبطولة الولايات المتحدة المفتوحة.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ميامي (فلوريدا)
إكوادوريون مغتربون في الولايات المتحدة
إكوادوريون من أصل إسباني
إكوادوريون من أصل إيطالي
رياضيون من غواياكيل
رياضيون من ميامي
لاعبو كرة مضرب أولمبيون من الإكوادور
لاعبو كرة مضرب إكوادوريون
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2004
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008
لاعبو كرة مضرب في الألعاب الأولمبية الصيفية 1996
لاعبو ولاعبات كرة مضرب
مواليد 1976
مواليد في غواياكيل
لاعبو كرة مضرب من ميامي

نيكولاس لابينتي


Sherwood este un nume propriu, originar din Anglia, care se poate referi la:

Locuri

Australia
Sherwood, Queensland, suburbie a orașului Brisbane, statul Queensland;
Sherwood, South Australia, localitate din Consiliul Districtului  Tatiara;
Shire of Sherwood, fostă zonă a guvernului local din  și
Electoral district of Sherwood, district electoral, funcțional între 1950 și 1992.

Canada
Sherwood, Calgary, vecinătate (suburbie) din provincia ;
Sherwood (Edmonton), Alberta, vecinătate (suburbie);
Sherwood, Ontario, două comunități, ambele din provincia :
una din Huron Shores, Ontario și
cealaltă din Maple, Ontario;
Sherwood, Nova Scotia, comunitate din provincia
Sherwood, Prince Edward Island, vecinătate (suburbie) a localității Charlottetown din provincia  și
Rural Municipality of Sherwood No. 159, provincia  din .

Regatul Unit
Sherwood Forest, pădure la nord de orașul Nottingham, , locul unde se spune că legendarul haiduc Robin Hood s-ar fi ascuns și ar fi locuit;
Sherwood, Nottingham, zonă rezidențială din Nottingham și
Sherwood (UK Parliament constituency), zonă de district electoral.

Statele Unite ale Americii
Sherwood, Arkansas, oraș din statul american ;
Sherwood, Iowa, comunitate neîncorporată din statul Iowa;
Sherwood, Maryland, comunitate neîncorporată din statul american Michigan;
Sherwood, Michigan, sat din statul american Michigan;
Sherwood, New York, cătun din statul american ;
Sherwood, North Dakota, oraș din statul american Dakota de Nord;
Sherwood, Ohio
Sherwood, sat din comitatul Defiance, statul Ohio;
Sherwood, loc desemnat pentru recensământ din comitatul Hamilton, statul Ohio;
Sherwood, Oregon, oraș din statul american Oregon;
Sherwood, Tennessee, comunitate neîncorporată din statul ;
Sherwood, Texas, localitate dispărută ( ghost town) din statul Texas;
Sherwood, West Virginia, comunitate neîncorporată din statul Virginia de Vest;
Sherwood, Wisconsin, sat din statul ;
Sherwood (comunitate), Wisconsin, comunitate neîncorporată din statul Wisconsin;
și
Sherwood Township, Michigan, un district administrativ teritorial ( township) din statul american Michigan;
Lake Sherwood (California), lac de acumulare din statul ;
Lake Sherwood (Kansas), lac de acumulare din statul american Kansas;
Lake Sherwood (West Virginia), lac de acumulare din statul ;

Firme, companii
Sherwood (companie), companie ce manufacturează echipament de mare fidelitate acustică;
Sherwood-Williams (companie), lanț de magazine din S.U.A., specalizate pe vânzarea de vopsele;
Sher-Wood, producător de echipament de hockei pe gheață și
Sherwood Pictures, o companie de produs filme.

Oameni
Sherwood (nume de familie)
Sherwood (prenume)
John Sherwood Dixon (1896-1973), politician american
 Dominic Sherwood

Școli
Sherwood College, Nainital, India
Sherwood High School (dezambiguizare)
Sherwood Academy (dezambiguizare)

Alte utilizări

Project Sherwood, numele de cod al programului Statelor Unite pentru studierea fuziunii nucleare controlate
, un vas distrugător al marinei navale regale a Regatului Unit (Royal Navy)
Sherwood number, număr de transfer de masă;
Sherwood (band), formție de rock americană
Sherwood (EP)
Sherwood Baptist Church, biserică baptistă din Albany, statul american ;
Sherwood Station (dezambiguizare)

Dezambiguizare
Nume proprii

Sherwood


PROCON-WIN ist eine skalierbare HMI-/SCADA-Software, die als Maschinenbedienung auf Panels und als redundantes Client-Server-Leitsystem für komplexe und hochverfügbare Anlagen eingesetzt werden kann. Das System wurde erstmals im Jahr 1993 vom Hersteller GTI mbH (heute GTI-control mbH) aus Marktheidenfeld auf den Markt gebracht und ist bis heute in vielen Stufen weiterentwickelt worden.

Historie
Das System ist aus dem erstmals 1989 auf den Markt gebrachten Visualisierungssystem PROCON (Akronym für process control) entstanden, das für MS-DOS-Betriebssystem verfügbar war. Die ersten Versionen von PROCON-WIN (1994: V1.12) waren als 32-Bit-Lösungen vorwiegend in C umgesetzt und nur als Einzelplatzsystem verfügbar. Mit PROCON-WIN 4.x wurde das System 1997 um eine Client-Server-Variante mit Redundanz erweitert. Mit Windows CE wurden ab 2004 Embedded Betriebssysteme unterstützt. In 2009 erfolgte mit dem Wechsel auf die Version 5 eine weitgehende Umstellung auf C#, verbunden mit einem neu entwickelten Projektierungswerkzeug. Ab 2015 ist mit PROCON-WEB die webbasierte Nachfolgelösung auf dem Markt verfügbar, die auch für Embedded Anwendungen geeignet ist.

Systemaufbau und Systemanforderungen
PROCON-WIN ist ein HMI-SCADA-System dessen Funktionen mittels eines Projektierungswerkzeuges (Designer) festgelegt werden. Ein Laufzeitsystem interpretiert die aus der Projektierung entstandenen Projektdaten und setzt die gewünschte Funktionalität um. Dabei werden Kommunikationstreiber für den Datenaustausch mit verschiedenen Steuerungssystemen benutzt. Ein einfaches Laufzeitsystem kann einschließlich der Projektierungsdaten per Drag&Drop installiert werden und verlangt wenig Ressourcen. Client-Server-Systeme erfordern nur eine serverseitige Installation. Die Software ist für Windows-Betriebssysteme realisiert und durchgängig von Windows 3.1 bis Windows 10 (32 und 64 Bit) und den Serverbetriebssystemen bis Windows Server 2016 geeignet. Daneben sind Versionen für Windows CE verfügbar.

Einsatz
PROCON-WIN ist ein skalierbares und offenes HMI-/SCADA-System, das seit 1994 weltweit in weit über 30.000 Installationen zur Prozessvisualisierung, als Prozessleitsystem sowie als Mensch-Maschine-Schnittstelle zum Einsatz kommt.

Eigenschaften
PROCON-WIN ist ein Windows-basiertes System, das durchgängig von Windows CE bis Windows Server 2016 eingesetzt werden kann. Die Skalierbarkeit reicht von Einzelplatzanwendungen auf Panels bis hin zum redundanten Client-Server-System. Die Projektierung erfolgt dabei übergreifend mit einem Projektierungstool. Durch unterschiedliche Kommunikationstreiber und OPC ist die Kopplung zu allen marktgängigen Steuerungssystemen möglich.

Branchen
PROCON-WIN wird unter anderem in folgenden Branchen eingesetzt:

Weblinks
 PROCON-WIN auf www.gti.de
 PROCON-WEB auf www.gti.de

Branchensoftware
Benutzerschnittstelle
Leittechnik
Verpackungswesen

PROCON-WIN


Ben Roy Mottelson (Chicago, 9. srpnja 1926.), danski fizičar američkoga podrijetla. Diplomirao (1947.) na Sveučilištu Purdue u Indiani, a doktorirao (1950.) na Harvardovu sveučilištu. Iste je godine otišao u Dansku, gdje je radio u Institutu za teorijsku fiziku (poslije Institut Nielsa Bohra) u Kopenhagenu. Otkrio je da gibanje subatomskih čestica može atomsku jezgru učiniti nesimetričnom. S A. N. Bohrom i J. Rainwaterom dobio je Nobelovu nagradu za fiziku 1975. za otkriće veze između kolektivnoga gibanja i gibanja čestica u atomskoj jezgri i za razvoj teorije o strukturi atomske jezgre koja počiva na toj povezanosti.

Model ljusaka

Model ljusaka opisuje jezgru atoma kao da je izgrađena od međusobno neovisnih ljusaka protona i neutrona djelomično analognih ljuskama koje opisuju raspored elektrona u atomu. Razvila ga je M. Goeppert-Mayer (1949.). Stabilnost jezgre ovisi o broju nukleona, a najstabilnije su jezgre punih ljusaka koje imaju magični broj protona i neutrona. One su i sferno simetrične. Nuklearna deformacija u modelu ljusaka je odstupanje jezgre od sferične ili osne simetrije; povezana je s kolektivnim gibanjima nukleona. Ona dovodi do pobuđenja valentnih nukleona, ali i do dinamičkih deformacija (vibracija) te statičkih deformacija (rotacija). Za razvoj modela deformiranih jezgri zaslužni su G. Alaga te A. N. Bohr, B. R. Mottelson i J. Rainwater.

Izvori

 Danski znanstvenici
 Fizičari
 Dobitnici Nobelove nagrade za fiziku

Ben Roy Mottelson


الهندسة الدقيقة هي فرع من فروع الهندسة الميكانيكية والهندسة الكهربائية والهندسة البصرية والتي تهتم بدراسة وتصميم الآلات والآجهزة والمعدات الأخرى التي لها دقة عالية بشكل كمي وثابت على مر الزمن. تتنوع تطبيقات الهندسة الدقيقة من آلات التشغيل، ، أجهزة القياس، وغيرها.

المبدأ الأساسي في الهندسة الدقيقة هو أن سلوك الآلة يكون كامل الفهم وتحت السيطرة، ولا يوجد أي شيء تقوم به الآلة بشكل عشوائي أو غير مضبوط، بحيث أن كل شيء يحدث بوجود سبب، وبالتحكم بالأسباب يكون من الممكن قياس وتصغير التأثيرات على دقة الآلة.

مراجع

تخصصات الهندسة
هندسة الميكانيك

هندسة دقيقة


Vizitatorul este un film românesc din 2016 regizat de Jamil Hendi. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Ionuț Grama, Oana Irina Duțu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2016 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2016
Filme dramatice românești

Vizitatorul (film din 2016)


Drelsdorf (Danca: Trelstorp, Frizce: Trölstrup), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri. 17,7 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2015 itibarıyla yaklaşık 1.259 olarak tespit edilmiştir. Kilometrekare başına yaklaşık 71 kişilik bir nüfus yoğunluğuna sahiptir. Belediye Başkanlığı Antje Hansen tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 https://www.drelsdorf.de

Kaynakça

Nordfriesland iline bağlı yerleşim birimleri

Drelsdorf


الأسقف سينيوس  ولد عام 370 ميلادي في بلدة بلاغراي الأغريقية، مدينة البيضاء في ليبيا حالياً وتوفي سينيوس عام 413 ميلادي.

قدم لتاريخ الأدب والفلسفة وتاريخ الكنيسة في حين سجله التاريخ الكنيسة أسقفا لمدينة طلميثة.
وتلقي تعليمه في قورينا ثم أنتقل إلي الإسكندرية، وأخذ عن الفيلسيوفة هيباتيا مناهج فلسفة الرياضية، حتي إن الفنان رفائيل أستوحى نصوصها لإعادة رسم صورتها، فقط حفظ التاريخ الكلاسيكي كتابته وما زالت قيد النشر إلي يومنا هذا.

أن سينيوس صنف فيلسوفا رياضيا أفلاطونيا تميزت كتاباته المفعمة في الشعر والنثر واللاهوت بأنها نصوص عميقة من طراز أدبي رفيع من خلال تأملاته الواعية بمحيطه الإنساني والطبيعي، وبما تناوله من هموم وطنه وانشغالاته كإنسان وشاعر وأسقف لأبرشية طلميثة عاصمة الإقليم. في خطبته الشهيرة أمام الإمبراطور أركاديوس عام 399م تحدث بحسرة عن أحوال بلاده ووصف قورينا "بالفقيرة والكئيبة والواسعة الخراب، وقال إنها بحاجة إلى ملك جديد" وفي رسالته 57 عبر عن حجم الظلم السائد، وتدهور قيمة العدل حيث تحولت دار القضاء إلى ساحة للإعدامات".

القائد العسكري
وتعتبر قيمة سينيوس فيلسوفا وشاعرا ورجل دين نصوصه تحكي قصة مدينة قورينا، ومدينة الأبرشية التي كان أسقفها وهي طلميثة.. وأوضح أن آخر الدراسات الحديثة صدرت في 1987 وأعادت قراءة نصوصه حيث تفسر حالة الاكتئاب واليأس التي وصل لها، بأنها دلالة أخرى على حجم الاضمحلال الثقافي والحضاري الذي يرصده سينيوس بألم شديد.

وقال السير ريتشارد جود تشايلد «إن نصوصه تكشف عن شخصية رجل ذي مبادئ أخلاقية عالية، وصاحب روح وطنية صادقة، ومما حببه إلى القراء أيضا ولعه بالريف والطبيعة ونفوره وسخريته من قادة الحكومة والعسكر الجبناء والبلداء».

روابط خارجية

المراجع

آباء الكنيسة
أساقفة بيزنطيون في القرن 5
أساقفة في القرن 5
أشخاص من البيضاء (ليبيا)
البيضاء (ليبيا)
المسيحية وفلسفة هلنستية
بيزنطيون في القرن 5
حلم
خيميائيون يونانيون
رومان في القرن 4
رومان من إفريقيا
زواج الكهنة
قورينيون
كيميائيون قدماء
مسيحيون ليبيون
مواليد 373
مواليد في شحات
هيباتيا
وفيات 413
وفيات في شحات

سينيسيوس


Machtilshausen ist ein Ortsteil des Marktes Elfershausen im unterfränkischen Landkreis Bad Kissingen.

Geographische Lage

Machtilshausen liegt südwestlich von Elfershausen.

Machtilshausen liegt an der B 287, die in nordöstlicher Richtung nach Euerdorf und Bad Kissingen und in südwestlicher Richtung nach Hammelburg führt sowie bei Machtilshausen mit der A 7 die Anschlussstelle Hammelburg 97 bildet. Die A 7 verläuft westlich von Machtilshausen in Nord-Süd-Richtung.

Nordöstlich und südlich des Ortes erstreckt sich das aus drei Teilen bestehende rund 252 ha große Naturschutzgebiet Trockengebiete bei Machtilshausen.

Geschichte
Die erste Erwähnung von Machtilshausen stammt aus dem Jahr 788 im Rahmen einer Schenkung durch den Adeligen Matto, der sein an der Fränkischen Saale befindliches Kloster der Abtei Fulda überließ. Aus dem Jahr 824 stammt eine Erwähnung des Ortes als "Mattholfeshusen".

Im Jahr 1488 wurde das "Schreinersch-Haus" errichtet. Das in spätgotischem Fachwerk erbaute Bauernhaus wurde vom Verein für Gartenbau, Brauchtum- und Heimatpflege Machtilshausen als heimatgeschichtliches Dokument wiederhergerichtet.

Im Jahr 1502 entstand die erste Kirche des Ortes. Der Unterbau dieses frühen Kirchenbaus ist Bestandteil der heutigen St.-Jakobus-Kirche, deren Langschiff später entstand. Machtilshausen, das zunächst Filalort der Pfarrei Langendorf gewesen war, wurde im Jahr 1863 eigene Pfarrei. Die Stiftung eines eigenen Frühmessbenefiziums durch den Amtmann Conrad von Steinau auf der Trimburg und seinen Bruder Heinrich im Jahr 1427 lässt vermuten, dass es bereits zu dieser Zeit eine Kapelle im Ort gab. Im Jahr 1478 entstand am Standort der heutigen Heilig-Kreuz-Kapelle ein Vorgängerbau in Form einer Holzkapelle; die heutige Heilig-Kreuz-Kapelle selbst wurde 1730–1733 errichtet. Der Machtilshausener Pfarrer war auch für Feuerthal; seit 1970 ist der Pfarrer von Fuchsstadt auch für Machtilshausen zuständig.

Am 1. Juli 1971 wurde Machtilshausen im Zuge der Gemeindegebietsreform ein Ortsteil von Elfershausen.

Am 3. Oktober 2008 trat Machtilshausen er Pfarrgemeinschaft "Saalekreuz" bei.

Sehenswürdigkeiten
In der Liste der Baudenkmäler in Elfershausen sind für Machtilshausen 17 Baudenkmäler aufgeführt.

Einzelnachweise

Weblinks

 Website von Machtilshausen auf machtilshausen.de
 Machtilshausen auf der Website von Elfershausen auf elfershausen.rhoen-saale.net
 Pfarrei Machtilshausen auf www.augustinus.de ("Pfarreiengemeinschaft Saalekreuz")

Ort im Landkreis Bad Kissingen
Elfershausen
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Bad Kissingen)
Ersterwähnung 788
Gemeindeauflösung 1971

Machtilshausen