The Aru Islands Regency () is a group of about 95 low-lying islands in the Maluku Islands of eastern Indonesia. It also forms a regency of Maluku Province, with a land area of . At the 2011 Census the Regency had a population of 84,138; the 2020 Census produced a total of 102,237, and the official estimate as at mid 2022 was 103,860. Some sources regard the archipelago as part of Asia, while others regard it as part of Melanesia.

Administration
At the time of the 2010 Census, the regency was divided into seven districts (kecamatan), but subsequently an additional three districts have been created by the splitting of existing districts. The districts are tabulated below with their areas (in km2) and their populations at the 2010 Census and 2020 Census, together with the official estimates as at mid 2022. The table also includes the locations of the district administrative centres, the number of villages (desa) in each district, and its postal code.

Notes: (a) the 2010 population of Aru Utara Timur Batuley and Sir-Sir Districts are included in the figure for Aru Utara District, from which they were split. (b) the 2010 population of Aru Selatan Utara District is included in the figures for the districts from which it was split.

Geography

The islands are the easternmost in Maluku province, and are located in the Arafura Sea southwest of New Guinea and north of Australia. The total area of the islands is 6,426.77 km2 (2,481.39 sq mi). The largest island is Tanahbesar (also called Wokam); Dobo, the chief port of the islands, is on Wamar, just off Tanahbesar. The other five main islands are Kola, Kobroor, Maikoor, Koba, and Trangan. The main islands rise to low hills, and are separated by meandering channels. Geologically, the group is part of the Australian continent, along with New Guinea, Tasmania, Waigeo, and Raja Ampat on the Australian Plate.

Aru is covered by a mix of tropical moist broadleaf forests, savanna, and mangroves. The islands lie on the Australia-New Guinea continental shelf, and were connected to Australia and New Guinea by land when sea levels were lower during the ice ages. The flora and fauna of Aru are part of the Australasian realm, and closely related to that of New Guinea. Aru is part, together with much of western New Guinea, of the Vogelkop-Aru lowland rain forests terrestrial ecoregion.

As part of the political and administrative decentralization of Indonesia since Suharto stepped down in 1998, the Aru Islands were created as a separate regency (kabupaten) on 18 December 2003, headquartered at Dobo, and split off from the regency of Southeast Maluku.

Economy

Throughout its history, the Aru Islands exported luxury natural products like birds-of-paradise, turtle shells, and pearls to Asia and later Europe. While the islands were positioned within the global trade network, local Aru society was able to preserve its independence and egalitarianism.

Pearl farming continues to provide a major source of income for the islands. The Aru pearl industry has been criticized in the national media for allegedly maintaining exploitative debt structures that bind the local men who dive for pearls to outside boat owners and traders in an unequal relationship.

Other export products include sago, coconuts, tobacco, mother of pearl, trepang (an edible sea cucumber, which is dried and cured), tortoiseshell, and bird-of-paradise plumes.

In November 2011, the Government of Indonesia awarded two oil-and-gas production-sharing contracts (PSC) about  west of the Aru Islands to BP. The two adjacent offshore exploration PSCs, West Aru I and II, cover an area of about  with water depths ranging from . BP plans to acquire seismic data over the two blocks.

History

The Aru Islands have a long history as a part of extensive trading networks throughout what is now eastern Indonesia. Precolonial links were especially strong to the Banda Islands, and Bugis and Makasarese traders also visited regularly. The traditional society was not pronounced hierarchical, being based on lineage-based clans where the members shared duties of hospitality and cooperation. These island communities were divided into two ritual bonds called Ursia and Urlima, a socio-political system found in many parts of Maluku. Such alliances were connected to pre-European trade networks.

The islands were sighted and also possibly visited by some Portuguese navigators, such as Martim Afonso de Melo, in 1522–24, who sighted the islands and wintered on a nearby island or of the Aru archipelago itself, and possibly by Gomes de Sequeira, in 1526, as is pointed out in the cartography of the time. The Spanish navigator Álvaro de Saavedra sighted the islands on 12 June 1528, when trying to return from Tidore to New Spain.

The islands were colonized by the Dutch, beginning with a contract with the west coast villages in 1623, though initially the Dutch East India Company (VOC) was one of several trading groups in the area, with limited influence over the islands' internal affairs. Aru was monitored by the VOC establishment in the Banda Islands, and yielded a variety of products including trepang, birds-of-paradise, parrots, pearls, sago, turtle-shell, and slaves. A Dutch post was established on Wokam Island in 1659, and a small fort was subsequently constructed there. Islam as well as Reformed Protestantism began to make small numbers of converts in the 1650s. Discontent with the commercial monopolies imposed by the VOC came to a boiling point in the late 18th century. The anti-Dutch rebellion of the Tidore prince Nuku (d. 1805), which engulfed much of Maluku, also affected Aru. The Muslim population of Ujir Island accepted Nuku's brother Jou Mangofa as their king, exterminated the Dutch garrison in 1787, and were able to dominate large parts of the islands. After several failed attempts, the Dutch of Banda managed to suppress the rebels in 1791. However, they soon ran into new trouble with the coastal populations in the east, and their control of Aru affairs was disrupted by British intervention in the East Indies after 1795.

After being left to its own devices for many years, Aru was again visited in 1824 by the Dutch naval officer A.J. Bik, who concluded a number of agreements with local chiefs. In 1857 the famous naturalist Alfred Russel Wallace visited the islands. His visit later made him realize that the Aru Islands must have been connected by a land bridge to mainland New Guinea during the ice age.

In the nineteenth century, Dobo, Aru's largest town, temporarily became an important regional trading center, serving as a meeting point for Dutch, Makasarese, Chinese, and other traders. The period from the 1880s to 1917 saw a backlash against this outside influence, by a spiritually-based movement among local residents to rid the islands of outsiders.

Demographics

The islands had a population of 84,138 at the 2010 Census;> the 2020 Census produced a total of 102,237, and the official estimate as at mid 2022 was 103,860. Most indigenous islanders are of mixed Austronesian and Papuan descent. Fourteen languages - Barakai, Batuley, Dobel, Karey, Koba, Kola, Kompane, Lola, Lorang, Manombai, Mariri, East Tarangan, West Tarangan, and Ujir - are indigenous to Aru. They belong to the Central Malayo-Polynesian languages, and are related to the other languages of Maluku, Nusa Tenggara, and Timor. Ambonese Malay is also spoken on Wamar. All are members of the Austronesian language family.

The population is mostly Christian with a small Muslim minority. Figures cited by Glenn Dolcemascolo for 1993 were approximately 90% Protestant, 6% Catholic, and 4% Muslim. A more recent report from 2007 suggested that the 4% Muslim figure may only relate to the indigenous population and that the actual percentage of Muslims may be significantly higher.

In 2010 census, religion Popolatian consists Protestant (59.84%), Catholic (9.32%), Muslim (29.97%), Hinduism (0.05%), Buddhist (0.03%), Confucianism (0.02%), Other (0.01%), and not asked (0.75%).

Islam is thought to have been introduced to the islands in the late 15th century. By the early 17th century, it was reported by the Dutch that Makassarese seafarers had converted some locals and constructed mosques. However, it only took root in the mid-17th century, primarily in the Ujir-speaking territory on the western side.

The Dutch brought Christianity in the 17th and 18th centuries but much of the conversion of the population to Christianity did not take place until the 20th century.

See also
Islands of Indonesia
Aru languages

Notes

References

External links
J.G.F. Riedel (1886). De sluik- en kruisharige rassen tussen Selebes en Papua. The Hague: Nijhoff, p. 244-271.
Pieter Bleeker (1858). "De Aroe-eilanden, in vroeger tijd en tegenwoordig", Tijdschrift voor Nederlandsch Indië 20:1, p. 257-275.

Arafura Sea
Archipelagoes of Indonesia
Islands of the Maluku Islands
Landforms of Maluku (province)
Regencies of Maluku (province)
1623 establishments in the Dutch Empire

Aru Islands Regency


جيركو ليكو  ، من مواليد 9 ابريل 1980 في زغرب في كرواتيا ، لاعب كرة قدم كرواتي.

يلعب مع نادي موناكو الفرنسي منذ عام 2006.

بدأ باللعب مع منتخب كرواتيا لكرة القدم في عام 2002.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية كروات مغتربون
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون كرواتيون مغتربون في أوكرانيا
رياضيون كرواتيون مغتربون في تركيا
رياضيون كرواتيون مغتربون في فرنسا
رياضيون كرواتيون مغتربون في موناكو
رياضيون من زغرب
كروات البوسنة والهرسك
كرواتيون من أصل بوسني
لاعبو الدوري الأوكراني الممتاز
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الكرواتي الممتاز
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2004
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو بوجاسبور
لاعبو دوري الدرجة الأولى الأوكراني
لاعبو دينامو زغرب
لاعبو دينامو كييف
لاعبو كأس العالم 2006
لاعبو كرة قدم رجالية كرواتيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في أوكرانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في موناكو
لاعبو كرة قدم كرواتيون
لاعبو كرة قدم كرواتيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في أوكرانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مغتربون في موناكو
لاعبو كرة قدم من زغرب
لاعبو منتخب كرواتيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب كرواتيا لكرة القدم
لاعبو منتخب كرواتيا لكرة القدم للشباب
لاعبو موناكو
لاعبو نادي لوكوموتيفا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مدربو كرة قدم كرواتيون
مدربو نادي لوكوموتيفا
مواليد 1980
مواليد في زغرب

جيركو ليكو


Bleach Sezonul 11 – Trecutul (2009)

Episoadele din sezonul unsprezece al seriei anime Bleach se bazează pe seria manga Bleach de Tite Kubo. Sezonul unsprezece din Bleach, serie de anime, este regizat de Noriyuki Abe și produs de Studioul Pierrot și TV Tokyo și a început să fie difuzat pe data de 10 februarie 2009 la TV Tokyo și s-a încheiat la data de 24 martie 2009.

Episoadele din sezonul unsprezece al seriei anime Bleach fac referire la arcul de flashback al seriei în care arată trecutul vizardilor.

Lista episoadelor

Referințe

Bleach
Liste cu episoade anime
Sezoane de televiziune din 2009

Bleach (sezonul 11)


شينيتشيرو توموناغا  هو عالم فيزيائي ياباني حصل على جائزة نوبل للفيزياء عام 1965، وشاركه في الجائزة العالمان جوليان شفينجر، و ريتشارد فينمان.

ولد شينيتشيرو توموناغا في 31 مارس 1906، وتوفي في 8 يوليو 1979. وحاز على جائزة نوبل عن أبحاثه الرائدة في تطوير إلكتروديناميكا الكم quantum electrodynamics .

روابط خارجية

مراجع

أعضاء أجانب في الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أعضاء الأكاديمية السويدية الملكية للعلوم
أعضاء الجمعية الفلسفية الأمريكية
أعضاء هيئة تدريس جامعة لايبتزغ
الأعضاء الأجانب في أكاديمية العلوم في الاتحاد السوفياتي
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
حاصلون على وسام الثقافة
خريجو جامعة كيوتو
علماء فيزياء الجسيمات
علماء فيزياء الكم
فيزيائيون نظريون
فيزيائيون يابانيون
مواليد 1906
وفيات 1979
وفيات السرطان في اليابان
وفيات بسبب سرطان الرأس والعنق
يابانيون حازوا جائزة نوبل

شينيتشيرو توموناغا


Karabürçek, Çorum - Çorum ili merkez ilçesine bağlı köy
 Karabürçek, Uzunköprü - Edirne ili Uzunköprü ilçesine bağlı köy
 Karabürçek, Hayrabolu - Tekirdağ ili Hayrabolu ilçesine bağlı mahalle
 Karabürçek, Saray - Tekirdağ ili Saray ilçesine bağlı mahalle

Karabürçek


Le présent article a pour objet de décrire l'histoire de l'hôpital à Reims. L'hôpital devant être pris dans son sens le plus large tel l'hospice qui accueillait les pèlerins et les indigents et devait les nourrir et en prendre soin.

Au
Le premier hospice apparait au  à Reims pour accueillir les pèlerins.
Le concile d'Orléans décrète  en application du principe de la charité chrétienne, la mission de « recueillir » les pèlerins, et les indigents, de les nourrir et d'en prendre soin, à défaut de pouvoir les soigner.
Il attribue aux biens hospitaliers un caractère inaliénable, ce qui permet de leur garantir une partie de leur autofinancement.

Au
Vers 881, l'évêque Hinmar précise à l'ensemble de ses évêques que les pauvres et les pèlerins devaient être reçus dans des lieux séparés.

L'Hôtel-Dieu de Reims

La construction de l'Hôtel-Dieu de Reims est attribuée à l'évêque Hinmar.
L'Hôtel dieu de Reims ainsi construit sera maintenu sur site jusqu'à son transfert, en 1827, dans les locaux de l'abbaye de Saint-Rémi.

Annexe de l'Hôtel dieu de Reims : la Buerie
Le terrain est situé en dehors des remparts, sur la rive gauche de la Vesle.
Il servait aux lavandières (désignait autrefois, les femmes qui lavaient le linge) pour blanchir les draps le linge et les draps de l'hôtel-Dieu (soit l'hôpital des malades).
D'où son nom de buanderie, dans laquelle la vapeur d'eau et la buée en résultant lui ont aussi donné le nom de buerie.
Le site servait aussi à isoler les malades contagieux.
C'est également à la buerie que le chirurgien Nicolas Colin est mort de la peste en s'isolant avec les malades.

Au

Léproserie : Saint-Lardre-aux-hommes ou Hôpital saint-Éloi

La léproserie de Saint-Lardre-aux-hommes était située sur la rive gauche de la Vesle, au-delà de la porte de Vesle. L'hypothèse la plus probable de sa date de création est celle de 1146.

Léproserie : Saint-Lardre-aux-femmes ou Hôpital Sainte-Anne
La léproserie de Saint-Lardre-aux-femmes était située sur la rive gauche de la Vesle, au-delà de la porte de Fléchambault. L'hypothèse la plus probable de sa date de création est celle de 1146.

Au

L'hôpital Saint-Antoine de Reims

L'hôpital Saint-Antoine de Reims a été créé en 1201 et fermé vers 1788.

Au

L'hôpital Saint-Marcoul ou des scrofuleux

En 1646, une maison est mise à la disposition de Marguerite Rousselet rue du Bourg-Saint-Denis. Elle s'occupait des scrofuleux et eut le soutien de  et de Léonor d'Estampes de Valençay. C'est ce dernier qui lui donne le nom de Marcoul le 31 août 1647. En 1651, l'abbé de Saint-Denis de Reims, cède les bâtiments du couvent des béguines de Sainte-Agnès, elles avaient encore ceux de Clairmarais. Les sœurs pouvaient rester rue du bourg Saint-Denis et y officiaient encore. Le chapitre de Saint-Denis confirme en 1655 et le conseil de la ville en 1684. L'hôpital Saint-Marcoul  sera renommé en Hospice Noël-Caqué, approuvé par décret ministériel du .

L'hôpital Sainte-Marte dit des « Magneuses »

L'hôpital Sainte-Marte dit aussi des « Magneuses », du nom de  Des Magneux fondatrice en 1638, est un établissement destinée aux jeunes filles pauvres .

L'hôpital des Orphelins

L'hôpital des Orphelins est fondé en 1662 est tenu par les sœurs de l'Enfant-Jésus.

Au  avant la Révolution
En 1699, on commence à prélever un impôt, appelé droit des pauvres sur les théâtres en faveur des hôpitaux.

Hospice dans l'ancien collège des Jésuites

Après le bannissement des Jésuites en mai 1762, le collège des Jésuites de Reims est saisi. En janvier 1766, l'hôpital général entrait en possession des bâtiments qui sert alors comme hospice jusqu'en 1772. Les Magneuses, fondation créée par la veuve de Nicolas Colbert, s'installèrent dans une partie du collège en 1791 pour y accueillir des filles pauvres ayant entre 10 et 15 ans et leur donner une éducation. Elles vont occuper le collège jusqu'au milieu du xxe siècle avant qu'il ne serve d'hébergement des étudiants en droit en 1967.

L'hôpital de Reims et la Révolution
Au niveau national, les révolutionnaires prennent le parti de la fermeture des hôpitaux pour lutte contre la mendicité.
Ils confisquent les hôpitaux aux congrégations religieuses en 1790 et les nationalisent par un décret du 23 messidor de l'an II (1794). Mais la situation des hôpitaux étant devenue plus critique qu'auparavant, le Directoire remet aux communes la gestion des hôpitaux en 1796.

Au

École de médecine de la rue Simon
Au début du , Jean-Claude Navier (né à Châlons-sur-Marne en 1750 – mort à Reims en 1828) médecin en chef des hospices civils de Reims, crée en 1809, l'École de médecine rue Simon dont il fut le premier directeur et qu'il dirigea pendant vingt ans.
Tout le quartier Saint-Remi, avec cette école de médecine, a été détruit dans les années 1965, compte tenu de sa vétusté, pour rebâtir un nouveau quartier.

Transfert de l'Hôtel-Dieu de Reims dans l'ancienne abbaye de Saint-Remi

En 1827, l'hôpital civil (ancien hôtel-Dieu de Reims) est transféré dans les locaux de l'ancienne abbaye de Saint-Remi reconstruit à la suite d'un terrible incendie, qui avait éclaté dans l'abbaye, la nuit du 15 au 16 janvier 1774 et l'avait détruit.

Maison  municipale  de  retraite

Fondée en 1860, la maison municipale de retraite est construite au 26 rue Simon, sur les plans de l'architecte  Narcisse Brunette. Elle est détruite dans le cadre de la rénovation du quartier de St Rémi en 1971.

Maison Saint-Martin

La maison de retraite Saint-Martin est bâtie, de 1873 à 1878, à l'initiative de la congrégation des Petites Sœurs des pauvres par l'architecte Alphonse Gosset. Elle est située 38, rue de Bétheny,

La maison de convalescence Sébastopol

La maison de convalescence Sébastopol, place Marguerite Rousselet, est construite en 1896, grâce aux legs généreux de trois rémois :  Pommery, Edgard de Brimont et M. Lundy. Elle est inaugurée le 15 juillet 1895 par le président de la République de l'époque.

Hospice Roederer-Boisseau

L'Hospice Roederer-Boisseau, résidence pour personnes âgées située 72 rue de Courlancy, est fondé grâce au legs de Marie-Louise Boisseau, veuve d'Eugène Roederer. Il est réservé en priorité aux personnes âgées des quartiers Sainte-Geneviève et Sainte-Anne. Il est inauguré, le 19 octobre 1899, par l'archevêque Benoît Langénieux et quelques autres personnalités dont Charles Heidsieck.

Au

Le dispensaire Calmette
Le premier dispensaire antituberculeux, est fondé rue Jacquart à Reims en 1901, par Nouvion Jacquet sous le nom de dispensaire Calmette. Huit médecins y travaillent gratuitement ainsi qu'un interne des hôpitaux et un secrétaire enquêteur. Il était complété par le parc de la Cure-d'Air.

Hôpital américain de Reims

Le 30 avril 1925, l'Hôpital américain de Reims, hôpital pour enfants  par les architectes Charles Buttler et Auguste-Raoul Pellechet, est inauguré. À l'époque de la construction, comme certains morts américains ont été enterrés dans des fosses communes, sans sépultures identifiées, il a été décidé que l'hôpital sera leur monument aux morts et s'appelle donc l'American Memorial Hospital de Reims.

Hôpital Maison-Blanche

La construction de l'Hôpital Maison-Blanche fut décidée le 8 juillet 1920 et les travaux confiés à Hippolyte Portevin et Marcel Portevin, qui proposent un plan en peigne présentant une série de pavillons parallèles en briques rouges. L'hôpital Maison Blanche est construit entre 1926 et 1933.
Le 2 juin 1935, l'hôpital est inauguré par le président de la République Albert Lebrun, en présence du maire de Reims Paul Marchandeau. Il pouvait accueillir .

Maison de retraite de Saint-Maurice

Après l'expulsion des Jésuite en 1762, le collège des Jésuites devient l'hôpital général de Reims jusqu'en 1972.
Ce bâtiment, construit par l'architecte Narcisse Brunette, de 1885 à 1895 constitue une extension de l'Hôpital général installé dans l'ancien collège des Jésuites. Il est d'abord spécialisé dans l'accueil des jeunes orphelins.
Après la deuxième guerre mondiale, le bâtiment devient la maison de retraite de Saint-Maurice.

Au

Références

Voir aussi

Bibliographie
 .
 .
 .
 .
 .

Articles connexes
 Histoire de l'hôpital
 Hôpital
 Hôtel-Dieu
 Maison de charité

Reims
Hôpital dans le Grand Est
Histoire de Reims

Histoire de l’hôpital à Reims


El Torneo Súper 8 2010 fue la sexta edición del Torneo Súper 8 y se disputó en la ciudad de Formosa, Argentina, del 16 al 19 de diciembre de 2010.

Todos los partidos fueron disputados en el Estadio Cincuentenario.

Clasificación

Para determinar los ocho equipos participantes del torneo, siete equipos clasificaron acorde a su récord en la liga, de modo tal que el Súper 8 reunió a los 3 primeros de la Zona Norte (Regatas de Corrientes, Libertad de Sunchales y Atenas de Córdoba), los 3 primeros de la Zona Sur (Peñarol de Mar del Plata, Obras Sanitarias y Lanús), y al mejor 4° de las dos zonas (Olímpico de La Banda). A ellos se les sumó un equipo invitado por la organización, como es costumbre en este torneo. El equipo invitado siempre debe ser un equipo que no haya clasificado de manera directa, y en este caso, fue La Unión de Formosa.

Desarrollo del torneo

 Final

 MVP del Torneo: Miguel Gerlero (Atenas)

Plantel Campeón

El plantel campeón estuvo integrado por los siguientes jugadores:

  Bruno Lábaque
  Bruno Barovero
  Matías Lescano
  Gregory Lewis
  James Williams
  Mariano García
  Miguel Gerlero
  Pablo Orlietti
  Felipe Pais
  Tomás Acosta

Su entrenador fue Sebastián González.

Notas y referencias

Deporte en Argentina en 2010
Baloncesto en 2010
Torneo Súper 8
Deporte en Formosa

Torneo Súper 8 2010


Amin yapıdaki hormonlar ya da amin türevi hormonlar katekolaminler, triptofan türevleri ve tirozin türevi hormonlardır. Suda çözünürler. Salgı ve veziküllerde depolanırlar.

Katekolaminler
 Adrenalin ('epinefrin' diye de bilinir)
 Dopamin
 Noradrenalin ('norepinefrin' diye de bilinir)

Triptofan türevleri
 Melatonin
 Serotonin

Tirozin türevleri
 Tiroksin
 Triiyodotironin

Kimyasal yapılarına göre hormonlar

Amin yapısındaki hormonlar


Demokratik Parti (İngilizce: Democratic Party), Amerika Birleşik Devletleri'ndeki iki büyük partiden biri. Diğeri Cumhuriyetçi Partidir. Demokratlar, ABD'de "modern liberalizm" olarak bilinen sosyal liberal ideolojinin temsilcisidir; bu ideoloji sivil özgürlük ve sosyal eşitlik kavramlarını karma bir liberal ekonomi desteğiyle harmanlar.

Demokratik Parti son 50 yıl içinde genel olarak Cumhuriyetçi Parti'ye göre başkanlık seçimlerinde daha az bir başarı gösterdi. Fakat aynı dönemde, özellikle (1950-1990) yılları arasında, Temsilciler Meclisi ve Senato seçimlerinde Cumhuriyetçi Parti'ye göre çok daha başarılı oldu. Ancak 1994 yılında bu üstünlüğünü kaybeden Demokratik Parti 2000 yılında George W. Bush'un başkan seçilmesinden sonra 6 yıl süreyle devletin hem yasama hem de yürütme kanatlarında muhalefet rolüyle yetindi. 7 Kasım 2006 ara seçimlerinde bu koşullar tekrar değişti. Demokratik Parti 12 yıldan sonra ilk defa hem Senato hem de Temsilciler Meclisinde çoğunluğu ele geçirdi. 2016'da Demokratların başkan adayı Hillary Clinton, en çok oyu alan aday olmasına rağmen iki dereceli seçim sistemi nedeniyle seçimi kaybetti.

2020 yılında yapılan seçimlerde aday Joe Biden, 306 delege oyu ile başkan olmuştur. Parti 2023 itibarıyla Kongre'de egemen partidir.

Tarihçe
Demokratik Parti 1828 yılında kuruldu. 1860'lı yıllarda İç Savaş sırasında ikiye ayrıldı. Güneyli demokratlar kölelik yanlısıydılar. Kuzeyli demokratlar köleliğe karşı çıkıyorlardı. Cumhuriyetçi Parti bu ortam içinde köleliğe karşı olarak kuruldu ve Cumhuriyetçi aday Abraham Lincoln başkan seçildi. Güneyliler savaşı kaybettikten sonra uzun bir süre kuzeyin baskısı altında yaşadılar. Bu döneme "Yeniden Yapılanma" denir. Baskı ortamı güneyde büyük bir tepki yarattı ve bu tepkiyi kendi çıkarına kullanan Demokrat Parti güneyde özellikle beyazlar arasında büyük bir destek buldu. 1929 yılında New York Borsası'nda meydana gelen ani bir çöküntü Amerika'da 10 yıl süren bir ekonomik gerileme ve sıkıntı dönemini başlattı. Bu döneme "Büyük Buhran" (The Great Depression) adı verilir. Demokrat Partinin adayı Franklin D. Roosevelt bu dönemde başkanlığa seçildi ve ekonomik gerilemenin etkisini azaltmak için sosyal sigorta, işsizlik sigortası gibi alanlarda birçok reformlar yaptı. İşte bu dönemde Demokratik Partinin sosyal liberal çizgisi belirginleşmeye başladı. İç Savaş'tan beri Cumhuriyetçi Partiye oy veren siyah Amerikalılar Demokratik Partiye yönelmeye başladılar. İşçi sendikaları da Demokrat Partinin çalışanlara kazandırdığı hakların etkisiyle üyelerini Demokratik Partiye yönelttiler. ABD'nin güneyinde Demokratik Partinin sahip olduğu destek yavaş yavaş kaybolmaya başladı. Bunun yerine büyük şehir merkezlerinin yoğunlaştığı kuzeydoğu, ortabatı eyaletleri ve Kaliforniya gibi batı bölgeleri Demokrat Partinin kuvvet merkezleri haline geldi.

Günümüzdeki durumu
Demokratik Partiden seçilen başkan Bill Clinton 90'lı yıllarda çok başarılı bir başkanlık dönemi yaşadı. Kalkınma oranı yükseldi. İşsizlik oranı düştü. Bütçe açığı kapatıldı. Amerikan ordusu dünya çapında sadece insancıl amaçlarla Bosna, Kosova gibi yerlerde müdahalelerde bulunmakla kaldı, Filistin-İsrail çatışmasında daha tarafsız bir tutum izledi. 2000'li yıllarda Demokratik Parti başkan adayları Al Gore (2000) ve John Kerry (2004) seçimleri kaybettiler. 11 Eylül 2001 Saldırısı'nın toplumda yarattığı olumsuz tepkinin de etkisiyle Amerika Birleşik Devletleri Cumhuriyetçi başkan George W. Bush'un önderliği altında daha saldırgan bir dış siyaset izlemeye başladı. Fakat 2005 yılından sonra Amerikan toplumunda George W. Bush'un Irak siyasetine karşı hoşnutsuzluk düzeyi artmaya başladı. 7 Kasım 2006 tarihindeki ara seçimlerde büyük bir zafer kazanan Demokratik Parti 12 yıldan sonra tekrar hem Senato, hem de Temsilciler Meclisi'nin çoğunluğunu ele geçirmeyi başardı. 4 Kasım 2008 tarihinde Demokratik Parti adayı Barack Obama'nın başkan seçilmesiyle (kendisi 2 dönem başkanlık yapmıştır ve ABD'deki ilk siyahi başkandır) Demokratik Parti ABD'nin hem Yasama hem de Yürütme kollarını eline geçirmiş oldu. Ancak bu durum sadece 2 yıl sürdü. 2010 seçimlerinde Temsilciler Meclisi, 2014 seçimlerinde de Senato Cumhuriyetçilerin eline geçti. 2020'de düzenlenen seçimlerde hem Demokrat Parti adayı Joe Biden başkan seçilmiştir hem de Demokrat Parti Temsilciler Meclisi ve Kongre seçimlerinde çoğunluğu sağlamıştır. 2023 itibarıyla Demokratik Parti, Kongre'de egemen partidir.

İzlediği çizgi
Genelde günümüzde Demokratik Parti siyah Amerikalılar, Katolikler, Yahudiler, göçmenler, kadınlar, azınlıklar ve yüksek eğitimli kişiler arasında destek bulmaktadır. İşverenlerin ve büyük firmaların karşısında işçilerin ve çalışan kesimin yanında yer alır. Kürtaj haklarının kısıtlanmasına karşı kesin bir tavır almıştır. Eşcinsellerin ve diğer azınlıkların haklarını savunan bir siyaset izler. Devletin gerektikçe vergileri artırarak, az gelirli yurttaşlara daha geniş olanaklar sağlaması yanlısıdır. Çevre kirliliğini önleme konusunda titizlik gösterir. Dış siyaset konusunda Cumhuriyetçi Parti'ye göre daha ılımlı bir tutum sergiler. Silah serbestliği kanununa sıcak bakmaz.

Ad ve sembol
Demokratik-Cumhuriyetçi Parti, 1824'te kısa ömürlü Ulusal Cumhuriyetçi Parti'ye ve 1828'de Demokrat Parti olan Jacksoncu harekete bölündü. Jackson döneminde, "Demokrasi" terimi parti tarafından kullanılıyordu, ancak "Demokrat Parti" adı sonunda kararlaştırıldı ve 1844'te resmi isim oldu. Parti üyelerine "Demokratlar" veya "Demler" denir..

"Demokratik Parti" terimi de yerel olarak kullanılıyor, ancak 1952'den beri muhalifler tarafından aşağılayıcı bir terim olarak kullanılıyor.

Parti için en yaygın maskot sembolü eşek ya da ahmak olmuştur. Andrew Jackson'ın düşmanları, aptal ve inatçı bir hayvanla ilgili alay etmek için adını "ahmak" olarak değiştirmiştir. Bununla birlikte, Demokratlar sıradan insan imalarını sevdiler ve onu da aldılar, bu nedenle imaj devam etti ve gelişti. En kalıcı izlenimi Thomas Nast'ın 1870'ten Harper's Weekly'deki karikatürlerinden geldi. Karikatüristler Nast'ı takip ettiler ve eşeği Demokratları temsil etmek için, fili Cumhuriyetçileri temsil etmek için kullandılar.

20. yüzyılın başlarında, Indiana, Kentucky, Oklahoma ve Ohio'daki Demokrat Parti'nin geleneksel sembolü, Cumhuriyetçi kartalın aksine horozdu. Bu sembol hala Oklahoma, Kentucky, Indiana ve Batı Virginia oy pusulalarında görünüyor. Horoz, ulusal Demokratik Parti'nin resmi sembolü olarak kabul edildi. New York'ta Demokratik oy pusulası sembolü beş köşeli bir yıldızdır.

Her iki büyük siyasi parti (ve birçok küçük parti) pazarlama ve temsillerinde geleneksel Amerikan renkleri olan kırmızı, beyaz ve maviyi kullansalar da, 2000 seçim gecesinden bu yana mavi Demokratik Parti için tanımlayıcı renk olurken kırmızı Cumhuriyetçi Parti'nin tanımlayıcı renk haline geldi. O gece ilk kez tüm büyük televizyon kanalları seçim haritası için aynı renk şemasını kullandı: Al Gore (Demokratik aday) için mavi eyaletler ve George W. Bush (Cumhuriyetçi adayı) için kırmızı eyaletler. O zamandan beri, mavi renk medya tarafından partiyi temsil etmek için yaygın olarak kullanılmaktadır. Bu, mavinin sağın geleneksel rengi ve kırmızının solun rengi olduğu Birleşik Devletler dışındaki yaygın uygulamaya aykırıdır. Örneğin, Kanada'da kırmızı Liberalleri, mavi ise Muhafazakarları temsil eder. Birleşik Krallık'ta kırmızı, İşçi Partisi'ni, mavi ise Muhafazakar Parti'yi simgelemektedir. 2000'den önce Demokratik Parti'yi belirtmek için mavi rengin herhangi bir şekilde kullanılması tarihsel olarak yanlış ve yanıltıcı olacaktır. 2000 yılından bu yana mavi, hem parti destekçileri tarafından tanıtım çabaları için (örnek olarak ActBlue, BuyBlue ve BlueFund) hem de partinin kendisi tarafından 2006'da Cumhuriyetçi görevdekilere karşı yarışan Demokratik adayları desteklemek için oluşturulan "Kırmızıdan Maviye Programı" için kullanıldı. o yıl ara seçimlerde ve resmi web sitesinde.

Eylül 2010'da Demokratik Parti, mavi bir daire içinde mavi bir D içeren yeni logosunu tanıttı. Partinin ilk resmi logosuydu; eşek logosu sadece yarı resmiydi.

Jefferson-Jackson Günü, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Demokratik Parti örgütleri tarafından düzenlenen yıllık bağış toplama etkinliğidir (akşam yemeği). Adını, partinin seçkin erken liderleri olarak gördüğü Başkanlar Thomas Jefferson ve Andrew Jackson'dan almıştır.

"Mutlu Günler Yine Burada" şarkısı Demokratik Parti'nin resmi olmayan şarkısıdır. Franklin D. Roosevelt 1932 Demokratik Ulusal Konvansiyonunda başkanlığa aday gösterildiğinde belirgin bir şekilde kullanıldı ve bugün Demokratlar için duygusal bir favori olmaya devam ediyor. Örneğin, Demokratlar 2006'da Kongre'yi kazandıktan sonra, Paul Shaffer Late Show with David Letterman'da temayı oynadı. Fleetwood Mac'in "Don't Stop"u, 1992'de Bill Clinton'ın başkanlık kampanyası tarafından benimsendi ve popüler bir Demokrat şarkı olarak varlığını sürdürdü. U2 grubunun duygusal olarak benzer şarkısı "Beautiful Day", Demokratik adaylar için favori bir tema şarkısı haline geldi. John Kerry, şarkıyı 2004 başkanlık kampanyası sırasında kullandı ve birkaç Demokratik Kongre adayı, 2006'da bir kutlama melodisi olarak kullandı.

Başkanlık adaylığı kongresi için geleneksel bir marş olarak, Aaron Copland'ın "Ortak Adam için Fanfare" geleneksel olarak Demokratik Ulusal Konvansiyonun başlangıcında gerçekleştirilir.

Ulusal komite
Demokratik Ulusal Komite (DNC), Demokratik kampanya faaliyetlerini desteklemekten sorumludur. DNC, Demokratik Platform yazma sürecini denetlemekten sorumluyken, DNC, kamu politikasından çok kampanya ve organizasyon stratejisine odaklanmıştır. Başkanlık seçimlerinde Demokratik Ulusal Konvansiyonu denetler. Ulusal konvansiyon, partinin tüzüğüne ve oturum halindeyken Demokratik Parti içindeki nihai otoriteye tabidir, diğer zamanlarda partinin organizasyonunu DNC yönetir. DNC'ye Jaime Harrison başkanlık ediyor.

Parti grubu
Demokratik Kongre Kampanya Komitesi (DCCC), Meclis yarışlarında parti adaylarına yardımcı olur ve mevcut başkanı (parti komitesi tarafından seçilir) New York Temsilcisi Sean Patrick Maloney'dir. Benzer şekilde, Michigan Senatörü Gary Peters başkanlığındaki Demokratik Senatör Kampanya Komitesi (DSCC), Senato yarışları için para topluyor. New York Eyalet Senatosu Çoğunluk Lideri Andrea Stewart-Cousins tarafından yönetilen Demokratik Yasama Kampanyası Komitesi (DLCC), eyalet yasama yarışlarına odaklanan daha küçük bir organizasyondur. DNC, yeni nesil Demokratik aktivistleri eğitmek ve dahil etmek amacıyla bir öğrenci sosyal yardım kuruluşu olan College Democrats of America'ya (CDA) sponsorluk yapıyor. Democrats Abroad, Amerika Birleşik Devletleri dışında yaşayan Amerikalılar için bir organizasyondur. Partinin hedeflerini ilerletmek ve yurtdışında yaşayan Amerikalıları Demokratları desteklemeye teşvik etmek için çalışıyorlar. Amerika'nın Genç Demokratları (YDA) ve Amerika Lise Demokratları (HSDA), gençleri Demokratik adaylar için çekmeye ve harekete geçirmeye çalışan, ancak DNC dışında faaliyet gösteren, sırasıyla genç yetişkin ve gençlerin önderlik ettiği kuruluşlardır. Demokratik Valiler Derneği (DGA), Demokratik vali adaylarının ve görevdekilerin adaylıklarını destekleyen bir organizasyondur. Aynı şekilde, en büyük şehirlerin ve şehir merkezlerinin belediye başkanları, Ulusal Demokratik Belediye Başkanları Konferansı olarak toplanmaktadır.

Merkezciler
Merkezci Demokratlar veya Yeni Demokratlar, 1988 başkanlık seçimlerinde Cumhuriyetçi George H. W. Bush'un zaferinden sonra ortaya çıkan Demokratik Parti içinde ideolojik olarak merkezci bir hiziptir. Ekonomik olarak liberal ve "Üçüncü Yol" fraksiyonu, Amerika Birleşik Devletleri halkının siyasi sağa çok daha fazla dönmesinden sonra 1980'lerin sonundan başlayarak partiye yaklaşık 20 yıl hakim oldu. Yeni Demokrat Ağı ve Yeni Demokrat Koalisyonu gibi kuruluşlar tarafından temsil ediliyorlar. Yeni Demokrat Koalisyonu, büyüme yanlısı ve mali açıdan ılımlı bir kongre koalisyonudur.

En etkili merkezci gruplardan biri, parti için merkezci konumları savunan kâr amacı gütmeyen bir kuruluş olan Demokratik Liderlik Konseyi (DLC) idi. DLC, Başkan Bill Clinton'ı "Üçüncü Yol" politikacılarının yaşayabilirliğinin kanıtı ve bir DLC başarı öyküsü olarak selamladı. DLC 2011'de dağıldı ve eski DLC'nin çoğu artık Third Way düşünce kuruluşunda temsil ediliyor.

Bazı Demokratik seçilmiş yetkililer, eski Başkan Bill Clinton, eski Başkan Yardımcısı Al Gore, Senatör Mark Warner, eski Pennsylvania valisi Ed Rendell, eski Senatör Jim Webb, Başkan Joe Biden, kongre üyesi Ann Kirkpatrick ve eski kongre üyesi de dahil olmak üzere kendilerini merkezci ilan ettiler. Dave McCurdy.

Yeni Demokrat Ağı, sosyal olarak liberal ve mali açıdan ılımlı Demokrat politikacıları destekler ve Meclis'teki Kongre Yeni Demokrat Koalisyonu ile ilişkilidir. Suzan DelBene koalisyonun başkanı ve eski senatör ve 2016 Demokrat başkan adayı Hillary Clinton Kongre'deyken üyeydi. 2009'da Başkan Barack Obama kendini Yeni Demokrat olarak tanımladı.

Muhafazakarlar
Muhafazakar bir Demokrat, muhafazakar siyasi görüşleri olan veya ulusal partiye göre nispeten muhafazakar görüşleri olan Demokratik Parti üyesidir. Demokratik Parti'nin bu tür üyeleri ülke genelinde bulunabilirken, fiili seçilmiş yetkililer orantısız bir şekilde Güney eyaletlerinde ve daha az ölçüde genel olarak Amerika Birleşik Devletleri'nin kırsal bölgelerinde, daha yaygın olarak Batı'da bulunur. Tarihsel olarak, Güney Demokratlar genellikle ideolojik olarak muhafazakar Demokratların şimdi olduğundan çok daha muhafazakardı.

2009 yılında Beyaz Saray Devlet Yemek Odasında Mavi Köpek Koalisyonu ile Başkan Barack Obama toplantı yaptı.

Birçok muhafazakar Güney Demokrat, 1964 tarihli Sivil Haklar Yasası'nın kabulü ve partinin genel olarak sola kaymasıyla başlayarak Cumhuriyetçi Parti'ye iltica etti. Güney Carolina'dan Strom Thurmond, Louisiana'dan Billy Tauzin, Teksas'tan Kent Hance ve Ralph Hall ve Alabama'dan Richard Shelby bunun örnekleridir. Muhafazakar Demokratların Cumhuriyetçi Parti'ye akını, Cumhuriyetçi Parti'nin 20. yüzyılın sonlarında daha da sağa kaymasının yanı sıra tabanının Kuzeydoğu ve Ortabatı'dan Güney'e kaymasının bir nedeni olarak gösteriliyor.

1980'lere kadar Demokratik Parti, çoğunlukla Güney ve Sınır bölgelerinden gelen muhafazakar bir unsura sahipti. Cumhuriyetçi Parti Güney üssünü kurarken sayıları keskin bir şekilde azaldı. Bazen mizahi bir şekilde "Sarı Köpek Demokratları" veya "koza bitleri" ve "Dixiecrats" olarak adlandırıldılar. Meclis'te, Cumhuriyetçi liderlikle uzlaşmaya aracılık etmeye istekli muhafazakarlar ve merkezcilerden oluşan bir grup olan Mavi Köpek Koalisyonu'nu oluşturuyorlar. Geçmişte birleşik bir oylama bloğu olarak hareket ettiler ve üyelerine Kongre'deki sayılarına bağlı olarak yasaları değiştirme yeteneği verdi.

Bölünmüş oylama, 1970'lerde ve 1980'lerde muhafazakar Güney Demokratlar arasında yaygındı. Bu seçmenler muhafazakar Demokratları yerel ve eyalet çapındaki ofisler için desteklerken aynı zamanda Cumhuriyetçi başkan adayları için oy kullandılar.

Liberaller
Sosyal liberaller (modern liberaller) Demokratik tabanın büyük bir bölümünü oluşturur. 2018 çıkış anketlerine göre, seçmenlerin %27'sini liberaller oluşturdu ve Amerikan liberallerinin %91'i Demokratik Parti'nin adayını tercih etti. Beyaz yakalı kolej eğitimli profesyoneller 1950'lere kadar çoğunlukla Cumhuriyetçiydi, ancak şimdi Demokratik Parti'nin hayati bir bileşenini oluşturuyorlar.

Liberallerin büyük çoğunluğu evrensel sağlık hizmetlerine doğru ilerlemeyi tercih ediyor ve birçoğu özellikle tek ödemeli bir sisteme nihai kademeli geçişi destekliyor. Çoğunluk ayrıca diplomasiyi askerî harekât, kök hücre araştırmaları, eşcinsel evliliğin yasallaştırılması, daha sıkı silah kontrolü ve çevre koruma yasalarının yanı sıra kürtaj haklarının korunmasına tercih ediyor. Liberaller, göçmenlerin yeni kültürlerini benimsemenin yanı sıra yerel kültürlerini korudukları bir sistem olan kültürel çoğulculuğu tercih ettiğinden, göç ve kültürel çeşitlilik olumlu kabul edilir. Kuzey Amerika Serbest Ticaret Anlaşması (NAFTA) ve kuruluşlar gibi serbest ticaret anlaşmaları konusunda bölünme eğilimindeler ve bazıları onları işçilerden ziyade şirketler için daha elverişli görüyor. Çoğu liberal, artan askeri harcamalara ve kilise ile devletin karıştırılmasına karşı çıkıyor.

Bu ideolojik grup, geleneksel örgütlü emek tabanından farklıdır. Pew Araştırma Merkezi'ne göre, %41'lik çoğunluk kitlesel varlıklı hanelerde yaşıyordu ve %49'u üniversite mezunuydu, bu da herhangi bir tipografik grubun en yüksek rakamıydı. Aynı zamanda 1990'ların sonu ve 2000'lerin başı arasında en hızlı büyüyen tipolojik gruptu. Liberaller, akademinin çoğunu ve profesyonel sınıfın büyük bir bölümünü içerir.

Maliye politikası
Demokratlar, en zengin Amerikalıların en yüksek vergiyi ödemesini sağlayarak daha fazla hizmet sunmak ve ekonomik eşitsizliği azaltmak için daha ilerici bir vergi yapısını destekliyorlar. Sosyal Güvenlik, Medicare ve Medicaid gibi sosyal hizmetlerin kesilmesine karşı çıkıyorlar, buna inanarak verimliliğe ve sosyal adalete zarar verebilir. Demokratlar, sosyal hizmetlerin parasal ve parasal olmayan açılardan faydalarının daha üretken bir işgücü ve kültürlü nüfus olduğuna inanıyor ve bunun faydalarının, özellikle en çok kazananlar üzerindeki düşük vergilerden veya kesintilerden elde edilebilecek herhangi bir faydadan daha büyük olduğuna inanıyor. sosyal hizmetlere. Ayrıca Demokratlar, sosyal hizmetleri, ekonomik fırsatlardan türetilen pozitif özgürlük, özgürlük sağlamak için gerekli görüyorlar. Demokratların liderliğindeki Temsilciler Meclisi, 110. Kongre'nin başlangıcında PAYGO (kullandıkça öde) bütçe kuralını eski haline getirdi.

Asgari ücret
Demokratik Parti asgari ücretin yükseltilmesinden yanadır. 2007'nin Adil Asgari Ücret Yasası, 110. Kongre sırasında Demokratların gündeminin erken bir bileşeniydi. 2006'da Demokratlar, asgari ücreti artırmak için altı eyalet oylama girişimini desteklediler ve altı girişimin tümü geçti.

2017'de Senato Demokratları, 2024 yılına kadar asgari ücreti saatte 15 ABD Dolarına çıkaracak Ücreti Artırma Yasasını çıkardı. 2021'de Demokrat başkan Joe Biden, 2025 yılına kadar asgari ücreti 15 ABD Dolarına çıkarmayı önerdi. Çeşitli eyaletler bir demokratik (örn. California, Connecticut), Ekonomi Politikası Enstitüsü Asgari Ücret İzleyici'de görüldüğü gibi, bu tarihten önce bir asgari ücret belirlemeye karar verdiler.

Sağlık hizmeti
Demokratlar "uygun fiyatlı ve kaliteli sağlık hizmeti" çağrısında bulunuyor ve artan sağlık maliyetlerini ele almak için çeşitli biçimlerde evrensel sağlık hizmetlerine doğru ilerlemeyi destekliyor. Bazı Demokratik politikacılar, tek ödemeli bir programı veya Herkes için Medicare'i tercih ederken, diğerleri bir kamu sağlık sigortası seçeneği oluşturmayı tercih ediyor.

23 Mart 2010'da Başkan Barack Obama tarafından yasalaştırılan Hasta Koruma ve Uygun Fiyatlı Bakım Yasası, evrensel sağlık hizmetleri için en önemli itici güçlerden biri olmuştur. Aralık 2019 itibarıyla, 20 milyondan fazla Amerikalı, Uygun Bakım Yasası kapsamında sağlık sigortası kazandı.

Eğitim
Demokratlar, okul standartlarını yükselterek ve Head Start programında reform yaparak halk eğitimini iyileştirmeyi tercih ediyor. Ayrıca, sözleşmeli okullar da dahil olmak üzere, evrensel anaokulunu ve ilköğretime erişimi genişletmeyi desteklerler. Öğrenci kredisi borcunun ele alınması ve üniversite harçlarının düşürülmesi için reform yapılması çağrısında bulunuyorlar. Diğer öneriler arasında, harçsız devlet üniversiteleri ve standartlaştırılmış test reformu yer almaktadır. Demokratların uzun vadeli amacı, uygun olan her Amerikalı öğrenciye açık olacak, düşük öğrenim ücretleriyle (Avrupa ve Kanada'nın çoğunda olduğu gibi) kamu tarafından finanse edilen kolej eğitimine sahip olmak. Alternatif olarak, Pell Hibeleri ve üniversite öğrenim vergisi kesintileri gibi öğrenci mali yardımları için devlet finansmanını artırarak orta öğretim sonrası eğitime erişimi genişletmeyi teşvik ederler.

Çevre
Demokratlar, hükûmetin çevreyi koruması ve çevrecilik geçmişine sahip olması gerektiğine inanıyor. Daha yakın yıllarda, bu duruş, daha iyi bir ekonomi, daha fazla ulusal güvenlik ve genel çevresel faydaların temeli olarak yenilenebilir enerji üretimini vurgulamıştır. Demokratik Parti'nin çevre düzenlemelerini ve yenilenebilir enerjiyi destekleyen politikaları destekleme olasılığı Cumhuriyetçi Parti'den önemli ölçüde daha fazladır.

Demokratik Parti ayrıca koruma alanlarının genişletilmesinden yanadır ve otoyol ve havaalanlarındaki tıkanıklığı gidermek ve hava kalitesini ve ekonomiyi iyileştirmek için açık alan ve demiryolu seyahatini teşvik eder, çünkü toplulukların, çevresel çıkarların ve hükûmetin korumak için birlikte çalışması gerektiğine inanır. kaynakları yerel ekonomilerin canlılığını sağlarken. Bir zamanlar Amerikalılar ekonomi ve çevre arasında bir seçim yapmak zorunda olduklarına inandırıldılar. Artık bunun yanlış bir seçim olduğunu biliyorlar".

Demokratik Parti'nin en önde gelen çevresel kaygısı iklim değişikliğidir. Demokratlar, özellikle eski Başkan Yardımcısı Al Gore, sera gazlarının katı bir şekilde düzenlenmesi için baskı yaptılar. 15 Ekim 2007'de Gore, insan yapımı iklim değişikliği hakkında daha fazla bilgi oluşturma ve buna karşı koymak için gereken önlemlerin temellerini atma çabaları nedeniyle Nobel Barış Ödülü'nü kazandı.

Yenilenebilir enerji ve fosil yakıtlar
Demokratlar, karbon kirliliğini azaltmak amacıyla rüzgar ve güneş enerjisi çiftlikleri de dahil olmak üzere artan yerel yenilenebilir enerji gelişimini desteklediler. Partinin platformu, enerjiden bağımsız olma arzusuyla, temiz enerji, doğal gaz ve yerli petrolü içeren "yukarıdakilerin tümü" bir enerji politikası çağrısında bulunuyor. fosil yakıtlara uzun vadeli bağımlılığı azaltma politikası. Ayrıca parti, hava kirliliğini önlemek için daha katı yakıt emisyon standartlarını desteklemektedir.

Ticaret anlaşmaları
Birçok Demokrat, uluslararası ticaret anlaşmaları konusunda adil ticaret politikalarını destekliyor ve partideki bazıları son yıllarda serbest ticareti desteklemeye başladı. 1990'larda, Clinton yönetimi ve bir dizi önde gelen Demokrat, Kuzey Amerika Serbest Ticaret Anlaşması (NAFTA) gibi bir dizi anlaşmayı zorladı. O zamandan beri, partinin serbest ticaretten uzaklaşması, Orta Amerika Serbest Ticaret Anlaşması (CAFTA) oylamasında, 15 Temsilciler Meclisi Demokratının anlaşmaya oy vermesi ve 187 ret oyu ile belirgin hale geldi.

Sosyal konular
Modern Demokratik Parti, sosyal eşitliği ve fırsat eşitliğini vurgular. Demokratlar, LGBT hakları da dahil olmak üzere oy haklarını ve azınlık haklarını desteklemektedir. Parti, ilk kez ayrımcılığı yasaklayan 1964 tarihli Sivil Haklar Yasasını savundu. Carmines ve Stimson, "Demokratik Parti ırksal liberalizmi benimsedi ve ırk ayrımcılığını sona erdirmek için federal sorumluluk üstlendi" yazdı.

Partideki ideolojik sosyal unsurlar arasında kültürel liberalizm, sivil özgürlükçülük ve feminizm yer alır. Bazı Demokratik sosyal politikalar, göçmenlik reformu, seçim reformu ve kadınların üreme haklarıdır.

Eşit fırsatlar
Demokratik Parti, cinsiyet, yaş, ırk, etnik köken, cinsel yönelim, cinsel kimlik, din, inanç veya ulusal köken ne olursa olsun tüm Amerikalılar için fırsat eşitliğini destekler. Birçok Demokrat, bu hedefi ilerletmek için olumlu eylem programlarını desteklemektedir. Demokratlar ayrıca, fiziksel veya zihinsel engelliliğe dayalı insanlara karşı ayrımcılığı yasaklayan Engelli Amerikalılar Yasasını güçlü bir şekilde desteklemektedir. Bu nedenle, Demokratlar, yasa haline gelen bir engelli hakları genişlemesi olan 2008 ADA Değişiklik Yasasını da zorladı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Demokrat Parti (Amerika Birleşik Devletleri)
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki siyasi partiler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki sosyal demokrat partiler
Amerika Birleşik Devletleri Kongresi
1828'de Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar
1828'de kurulan siyasi partiler


Psilosibin (İngilizce: Psilocybin) veya 4-phosphoryloxy-N, N-dimethyltryptamine  Psilocybe cubensis gibi Psylocybe türü mantarlardan elde edilen halüsinojen etkileri olan bir maddedir. Yapısı insan beyin fonksiyonları için çok önemli fonksiyonları olan serotonine çok benzer.

9 ağır obsesif kompulsif kişi ile yapılan çalışmalar bu maddenin obsesif kompulsif belirtileri 4-24 saat arasında kaldırdığını, bazılarının ise birkaç gün boyunca takıntılarından kurtulduğunu belirtmiştir ancak çalışmayı yürüten Dr. Moreno halüsinojen etkisi nedeniyle ilaç olarak kullanılamayacağını belirtmiştir. Halüsinojen etkisi olmayan kimyasal türevlerini üretmek için çalışmalar sürmektedir.

Alkolizm
Journal of the American Medical Association Psychiatry'de yayınlanan 2022 tarihli bir araştırmaya göre psilosibin, aşırı alkol kullanımını önleme yeteneğine sahiptir.

Kaynakça

Mantar zehirleri
Alkaloidler
Agonistler

Psilosibin


Braunfels er en  kurby og en bykommune  i landkreis Lahn-Dill-Kreis i den  tyske delstat Hessen.

Byen er især kendt for slottet , der siden det  13. århundrede har været sæde for greverne af Solms.

Geografi

Byen Braunfels ligger i den østlige del af  Hintertaunus i en højde af  240 moh., 2 km syd for Lahndalen, 10 km vest for kreisens administrationsby Wetzlar.

Nabokommuner
Braunfels grænser  mod nordvest til byen Leun, mod nord til byen  Solms, mod øst til kommunen Schöffengrund, mod sydøst til  Waldsolms (alle i Lahn-Dill-Kreis), mod syd til kommunen Weilmünster samt mod vest til byen Weilburg og kommuinen Löhnberg (alle tre i Landkreis Limburg-Weilburg).

Inddeling

Braunfels er inddelt i seks dele; Ud over hovedbyen  (6.505) er det, mod nordvest Tiefenbach (1.062) samt Bonbaden (1.508) og Neukirchen (615) mod sydøst. Mod syd ligger Philippstein (1.030) og Altenkirchen (768) (Indbyggertallene i parrantes er pr. 30. juni 2017).

Kilder og henvisninger

 Officielt websted

Byer i Hessen
Kommuner i Hessen

Braunfels


Adrijatizam u užem značenju je glasovna promjena kojom se opisuje prijelaz –m u -n na kraju relacijskog morfema. U širem značenju riječ je o skupini glasovnih promjena koje dijele govori uz obalu Jadrana.

Prijelaz -m u -n
Prijelaz –m u -n na kraju relacijskoga morfema smatra se općečakavskom pojavom, ovjerenom u svim čakavskim govorima izuzev govora Omišlja na Krku, u dijelu gradišćanskih govora i dijelu ličkih govora.

Ova pojava tipična je za istočnu obalu Jadrana i možemo je pronaći u u jugozapadnim slovenskim govorima, čakavskim govorima, štokavskim govorima Hrvatske i Crne Gore i albanskim govorima.

 Primjeri: jesan, buden, vidin (jesam, budem, vidim)

Adrijatizmi u širem značenju
U širem značenju adrijatizmmi se odnose na niz jezičnih pojava koje se pojavljuju na širem ili užem području istočnog Jadrana. Osim spomenutog prijelaza –m u -n, u adrijatizme se ubrajaju:

 promjena ļ u j; primjeri: jubav, poje (ljubav, polje)
 cakavizam
 skraćivanje dugoga samoglasnog glasa ṛ; Primjer bȑk
 protetsko j-; primjer: justa (usta)
 pojednostavnjivanje suglasničke skupine čk u šk; primjer: maška (mačka)
 zamjena primarnoga slijeda ra s re; primjeri: ukredu, ukresti (ukradu, ukrasti)

Izvori

Literatura

 Milan Moguš, Čakavsko narječje. Fonologija, Školska knjiga, Zagreb, 1977.

Povijest hrvatskoga jezika
Glasovne promjene
Čakavsko narječje
Hrvatski jezik

Adrijatizam


Ioan Teodorovici (n. circa 1780, Banat — d. 1845, Budapesta) a fost un cărturar iluminist și cleric ortodox originar din Banat care a activat la Budapesta, fiind un apropiat colaborator al lui Petru Maior.

A îndeplinit funcțiile de cenzor și revizor la Tipografia Universității din Buda, iar în 1825 a finalizat, împreună cu fratele său, Lexiconul de la Buda, rămas neterminat după moartea lui Petru Maior. Între anii 1809-1845 a fost preot slujitor în limba română la Catedrala Ortodoxă Adormirea Maicii Domnului din Budapesta, perioadă în care a desfășurat o bogată activitate tipografică, traducând din franceză, germană și slavo-sârbă lucrări pentru educarea tinerilor.

Nașteri în 1780
Decese în 1845
Bănățeni
Preoți ortodocși români
Tipografi români
Traducători români

Ioan Teodorovici


Masakazu Kagiyama (en ), né le  à Nagoya au Japon, est un patineur artistique japonais, triple champion du Japon de 1991 à 1993.

Biographie

Carrière sportive
Masakazu Kagiyama monte cinq fois sur le podium des championnats du Japon dont trois fois sur la plus haute marche de 1991 à 1993.

Il représente son pays à deux mondiaux juniors (1988 à Brisbane et 1989 à Sarajevo), quatre mondiaux (1991 à Munich, 1992 à Oakland, 1993 à Prague et 1994 à Chiba) et deux olympiades (1992 à Albertville et 1994 à Lillehammer).

Il participe également à quelques autres compétitions internationales dont cinq Trophée NHK.

Il quitte les compétitions sportives après les mondiaux de 1994 dans son pays.

Reconversion
Après sa retraite sportive, il devient entraîneur. Il est le père du patineur artistique japonais Yuma Kagiyama.

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Patineur artistique japonais
Naissance en avril 1971
Naissance à Nagoya
Entraîneur japonais de patinage artistique
Patineur artistique aux Jeux olympiques d'hiver de 1992
Patineur artistique aux Jeux olympiques d'hiver de 1994

Masakazu Kagiyama


A 48.ª edição da Paris-Roubaix teve lugar a 9 de abril de 1950 e foi vencida pelo italiano Fausto Coppi.

Classificação final

Referências

Ligações externas
 Classificação completa
 Resultados da edição de 1950 em les-sports.info

1950
1950 no ciclismo
1950 na França

Paris-Roubaix de 1950


Chevaleret () is an elevated station of the Paris Métro serving line 6 at the intersection of the Rue du Chevaleret and the Boulevard Vincent Auriol in the 13th arrondissement.

History
The station opened on 1 March 1909 with the opening of the original section of line 6 from Place d'Italie to Nation (although part of line 5—some dating back to 2 October 1900—was incorporated into line 6 on 12 October 1942). It is named after the Rue de Chevaleret, a street that already existed in 1670, and was named after the locality, which in turn was probably named after its owner.

As part of the RATP Renouveau du métro program, the station was completely renovated in 2003.

Passenger services

Access
The station has two accesses leading to either side of the central median of Boulevard Vincent-Auriol:
 Access 1 - "Rue Bruant - La Pitié-Salpêtrière" located on the north side opposite the Institut de Cardiologie de l'Hôpital de la Salpêtrière, at no. 50 boulevard;
 Access 2 - "Rue du Chevaleret" located on the south side to the right of no. 79 of the boulevard.
Each opens onto a communal area under the viaduct from where access to the platforms is by means of stairs or escalators.

Station layout

Platforms
Chevaleret is an elevated station of standard configuration. It has two platforms separated by the metro tracks, all covered with a glass roof in the style of the canopies of the stations of the time. The vertical walls are covered with bevelled white ceramic tiles on the inside, and bricks drawing geometric patterns on the outside. The advertising frames are made of white ceramic and the name of the station is inscribed in Parisine font on enamelled plaques. The Motte style seats are red in colour. The lighting is semi-direct, projected on the ground by blue ceiling lights, on the wall by partially concealed tubes and on the frame by blue light projectors. Access is via the western end.

Bus connections
The station is served by line 61 of the RATP Bus Network.

Nearby
Nearby are the Pitié-Salpêtrière Hospital and the Ministry of Finance.

References

Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in the 13th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1909

Chevaleret station


චන්දන මෙන්ඩිස් ග්‍රන්ථ පරිවර්තකයෙකි.එලෙසම ගාල්ලේ උපත ලබා රිච්මන්ඩ් විද්‍යාලයේ සිප්සතර හැදෑරූ චන්දන මෙන්ඩිස්, දන්ත ශල්‍ය වෛද්‍ය විද්‍යාව හැදෑරීමට 1969 දී පේරාදෙණියේ ලංකා විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුළු විය. (පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලය එවකට හැඳින්වූයේ ලංකා විශ්ව විද්‍යාලය යන නමිනි.)

1973 දී රජයේ සේවයට බැඳුනු ඔහු දිවයිනේ රෝහල් ගණනාවක සේවය කළේ ය. පස් වසරක් විදෙස්ගතව සිටි ඔහු යළි දිවයිනට පැමිණ කලක් පෞද්ගලික වෛද්‍ය සේවයේ නිරත විය. තිස්තුන් වසරක සේවයෙන් පසු ඔහු වෛද්‍ය වෘත්තියට ආයුබෝවන් කීවේ පූර්ණ කාලීන ලේඛකයෙකු වීමේ අභිලාශයෙනි.

'ශේෂ්ඨ ලේඛකයන්ගේ විශිෂ්ට කෙටිකතා' නමින් චන්දන මෙන්ඩිස් පරිවර්තනය කොට පළ කල කෙටි කතා සංග්‍රහයට 2008 වසරේ රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මාන හිමි විය.
"නිශ්චල චංචල දේපළ" චන්දන මෙන්ඩිස්ගේ ප්‍රථම ස්වතන්ත්‍ර නව කතාවයි.

චන්දන මෙන්ඩිස්ගේ නිර්මාණ සහ පරිවර්තන

විද්‍යා ප්‍රබන්ධ
 ජුරාසික් දඩයම

යොවුන් නවකතා
 අබිරහස් දූපතේ නිධානය
 නිල් දියමන්ති අබිරහස

නවකතා
 නිශ්චල චංචල දේපළ

කෙටිකතා
 චීන යෙහෙළිය

පරිවර්තන (ෂර්ලොක් හෝම්ස් කතා)
 සුනඛ ශාපය
 සිව් රහස් සලකුණ
 බිහිසුණු නිම්නය
 මළගිය ඇත්තෝ සාක්කි දෙති
 ලේ සලකුණ
 ෂර්ලොක් හෝම්ස් අන්තරාය අඩවියක
 මහ රෑ ආ මාරයා
 ඉන්ද්‍රනීල මාණික්‍යය
 දියමන්ති ඔටුන්න
 ලෝහිත පරීක්ෂණය
 ඔබෙන් සමුගනිමි - ෂර්ලොක් හෝම්ස්

පරිවර්තන (ශ්‍රීමත් ආතර් කොනන් ඩොයිල්ගේ නොවන ෂර්ලොක් හෝම්ස් කතා)
 ෂර්ලොක් හෝම්ස් ආපසු එයි
 පුද්ගලිකයි රහසිගතයි
 ඩ්‍රැකියුලාට එරෙහිව ෂර්ලොක් හෝම්ස්
 භයානක මිනිහා
 කළු ව්‍යාඝ්‍රයා
 රතුවත හැඳි කත
 ප්‍රදීපාගාරයේ වික්‍රමය
 අබිරහස් දොස්තර සමග ෂර්ලොක් හෝම්ස්
 ගින්දර සමග සෙල්ලම්
 සමුදුරේ සටන
 භීෂණයක් !
 රුසියානු ඔත්තුකාරයා
 මර උගුල
 ඊජිප්තු ශාපය
 හදිසි අනතුර
 අද්භූත ආගන්තුකයා
 ඕලන්ද නෞකාව
 වැරදුණු දඩයම
 මාරක සටන
 වෙඩිහඬ
 සුරූපී නළඟන
 මුහුදු ගිනිඅවිය
 රන් දෙවඟන

පරිවර්තන (වෙනත්)
 සැඟවුණු ලොවේ සවාරියක්
 ඇලන් ක්වාටමෙන්ගේ වීර චාරිකාව
 වියරු විද්‍යාඥයා
 යකාගේ නවාතැන
 හරිම පුදුමයි!
 සිහිනයක රැඳි රහසක්
 චාලි සහ අරුම පුදුම චොක්ලට් කම්හල
 මෝරා
 ගැටකපන පුංචා
 ගිනි කන්දක් හරහා... ලෝකය වටේ අසූ දවසකින්
 රහස් පරීක්ෂකයා අතුරුදන්
 රක්ත මාණික්‍යයේ අභිරහස
 ශ්‍රේෂ්ඨ ලේඛකයන්ගේ විශිෂ්ට කෙටි කතා 1 - (රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මාන-2008)
 ශ්‍රේෂ්ඨ ලේඛකයන්ගේ විශිෂ්ට කෙටි කතා 2 - සොඳුරු සිතුවම් - (රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මාන-2009)
 ශ්‍රේෂ්ඨ ලේඛකයන්ගේ විශිෂ්ට කෙටි කතා 3 - සඳ දියේ පාවී ගියා - (රාජ්‍ය සම්මාන නිර්දේශිත-2010)
 ශ්‍රේෂ්ඨ ලේඛකයන්ගේ විශිෂ්ට කෙටි කතා 4 - මුතුඇටය - (රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මාන-2011)
 ශ්‍රේෂ්ඨ ලේඛකයන්ගේ විශිෂ්ට කෙටි කතා 5 - කෝකිල මැදුර - (රාජ්‍ය සම්මාන නිර්දේශිත-2012)
 ශ්‍රේෂ්ඨ ලේඛකයන්ගේ විශිෂ්ට කෙටි කතා 6 - වීණා වාදකයා - (රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මාන-2013)
 ශ්‍රේෂ්ඨ ලේඛකයන්ගේ විශිෂ්ට කෙටි කතා 7 - මායාකාරී
 ශ්‍රේෂ්ඨ ලේඛකයන්ගේ විශිෂ්ට කෙටි කතා 8 - ආදර කැදැල්ල

ක්‍රීඩා සාහිත්‍ය
 ඔලිම්පික් ක්‍රීඩා සියවසක කතාව

චන්දන මෙන්ඩිස්


الملاحة الجوية ، هو علم يختص بدراسة وتصميم وصناعة آلات الطيران، أو تقنية استخدام الطائرة، والكلمة الإنجليزية (Aeronautics) مأخوذة من كلمة إغريقية aero وتعني الجو أو السماء، وnautis وتعني ملاح، والكلمة ككل تعني ملاح جوي، أو بالمعنى المجازي ملاحة الجو، وتعني أيضا قيادة الطائرة، وإن كان المعنى قد توسع ليشمل كل مايرتبط بالطيران من تقنية ومهنة أو تجارة. من الأجزاء المهمة بالملاحة هو الجزء التابع للعلوم الفيزيائية ويسمى الديناميكا الهوائية، والذي يتعاطى مع حركة الهواء والطريقة التي يتفاعل بها مع الأجسام خلال حركتها كالطائرة على سبيل المثال. فمصطلح الطيران يتقاطع مع مصطلح الملاحة الجوية، فالملاحة الجوية تضم إليها آلات أخف من الهواء مثل السفن الهوائية. بينما الطيران لا تحتوي ذلك.

بدايات الملاحة الجوية
أول إشارة إلى الملاحة الجوية كانت خلال النقوش الهيروغليفية بمصر القديمة حيث وجدت رسوم تصف تحليق الطيور. وهناك إشارات أيضا بالصين القديمة، حيث كان الناس يستخدمون الطائرات الورقية منذ آلاف السنين. ولم يكن علماء المسلمين بالعصور الوسطى ببعيدين عن ذلك، حيث استوعبوا الميكانيكية الصحيحة لتحليق الطيور. فقبل أن يبدأ البحث العلمي للملاحة الجوية، كان الناس قد بدؤوا فعلا بالتفكير في طرق بالطيران. ففي العصر اليوناني، صنع ايكاروس ووالده دايدالوس أجنحة من الريش والصمغ وطارا فيها بعيدا عن سجنهما. فإيكاروس طار بعيدا في الهواء حتى اقترب من الشمس، فذاب الصمغ فهوى سريعا إلى البحر فغرق. فعندما بدأ الناس التعلم بكيفية الطيران بدؤوا يفهمون أساسيات الهواء وديناميكية الهواء. فأحد أقدم العلماء الذين درسوا أسس الملاحة الجوية كان عباس بن فرناس حيث تعلم على دينامية الطيران وعمل عليه بعض التجارب، وكان ذلك في قرطبة بالأندلس في القرن الثامن ميلادي. أما أوائل العلماء الأوربيون الذين درسوا الملاحة الجوية فكانا روجر بايكون وليوناردو دافينشي. فدافينشي بحث في كيفية الطيران عند الطيور ورسم مخططات هندسية لما يعرف (أورنثوبتر ornithopter) وهي أقدم آلة طيران في أواخر القرن الخامس عشر، كان ذلك التصميم فاشل عمليا إما بسبب أن القلابات كانت صغيرة مقارنة بحجم آلة الطيران لإنشاء قوة رفع كافية أو ثقيلة ليتمكن الشخص من تحريكها. وقد حذت تلك الأورنوثبتر باهتمام الهواة حتى أنشئوا مايسمى بالطائرة الشراعية أواخر القرن 19.

انظر أيضا
 ديناميكا هوائية
 هندسة الطيران والفضاء الجوي
 سلامة جوية
 الطائرة
 الطيران
 مصطلحات طيران وفضاء جوي
 ديناميكا الموائع
 هيدروستاتيكا
 ميكانيكا الموائع
 مركبة فضائية
 غيمة طائرة

المصادر

مصادر خارجية

 تاريخ الملاحة الجوية في تركيا
 Aeronautics History - Charles Vivian - 1920 (eLibrary Project - eLib full text)
 دورات تدريبية بمعهد MIT OpenCourseWare
 الأكاديمية الأمريكية للملاحة الجوية علوم ملاحة الطيران
 الجمعية الأمريكية للمروحيات
 المعهد الأمريكي لملاحة الطيران والفضاء الخارجي
 أمثلة لتصاميم الملاحة
 ماهية الملاحة الجوية? تاريخ ملاحة الطيران بالعالم (Russian)
 تصميم الطائرة: تجميع وتحليل
 ACARE Taxonomy
 CREating innovative Air transport Technologies for Europe

علم الطيران
فضاء جوي
مصطلحات الطيران

ملاحة جوية


An Porroglossum dreisei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer ngan Angel Andreetta. An Porroglossum dreisei in nahilalakip ha genus nga Porroglossum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Porroglossum

Porroglossum dreisei


Jurgita Petrauskienė é uma política lituana. Ela serviu como Ministra da Educação e Ciência no governo do primeiro-ministro Saulius Skvernelis de 13 de dezembro de 2016 a 7 de dezembro de 2018. Algirdas Monkevičius foi apontado como seu sucessor.

Pessoas vivas
Mulheres da Lituânia na política

Jurgita Petrauskienė


L'USS Sloat (DE-245) est un destroyer d'escorte de classe Edsall en service dans l'US Navy pendant la Seconde Guerre mondiale.

Nommé en l'honneur du contre-amiral John Drake Sloat (1781-1867), sa quille est posée le  par la société  à Houston, au Texas, il est lancé le , parrainé par  J. B. Deason ; et mis en service le  sous le lieutenant commander Edmund Ernest García.

Opérations dans l'Atlantique Nord
Le Sloat rejoint La Nouvelle-Orléans en Louisiane le 28 août, puis rejoint le 5 septembre les Bermudes pour sa croisière d'essai. Après une période de disponibilité post-essais à Charleston, en Caroline du Sud, du 7 au 17 octobre, le destroyer navigue à New York. Il escorte le convoi UGS-22 le 22 octobre jusqu'à Norfolk, en Virginie. La première semaine en novembre, il escorte le convoi UGS-23 à Norfolk. Le 11 novembre, en tant qu'unité de la 7 division d'escorte, il appareille de New York avec le convoi UGS-24 à destination de Norfolk et de l'Afrique du Nord. Le convoi arrive à Casablanca le 2 décembre, il rejoint le convoi GUS-26 cinq jours plus tard et retourne à New York le 25 décembre 1943.

Sous attaques de la Luftwaffe
Le , le Sloat rejoint l'UGS-30 en route vers Casablanca et revient avec le GUS-29 le 22 février. L'escorte rejoint la section de New York du convoi UGS-36 le 10 mars et navigue à Norfolk où il a rendez-vous avec le corps principal. Le convoi, composé de 72 navires marchands et de 18 LST, est gardé par la Task Force 64. En route vers Bizerte, en Tunisie, le convoi est attaqué par la Luftwaffe le  avril, à environ 56 miles à l'ouest d'Alger. Deux avions sont abattus et deux autres endommagés tandis qu'un seul navire du convoi est touché par l'aviation allemande. Le convoi arrive à Bizerte le 3 avril. Huit jours plus tard, Sloat rejoint un autre convoi et retourne à New York le  mai.

Après des exercices d'entraînement dans la baie de Casco, dans le Maine, le Sloat quitte New York avec l' dans Task Group 22.4, un groupe Hunter-killer le . Le groupe fait escale à Argentia, à Terre-Neuve, du 12 au 15 juin, puis reprend la mer. Il revient à New York le 15 juin et opère à partir de cette ville jusqu'au 7 août, date à laquelle il navigue avec le TG 23.9 pour les Caraïbes. En septembre, ils opèrent au large de Terre-Neuve et retournent à New York le . L'escorte opère le long de la côte Est jusqu'au  lorsqu'il rejoint le groupe opérationnel TG 22.4 pour chasser les sous-marins dans l'Atlantique Nord. Le Sloat revient sur la côte Est et opère de New York aux Caraïbes jusqu'au 15 juillet avant de rejoindre San Diego, en Californie, pour servir avec la flotte du Pacifique.

Transfert dans la flotte du Pacifique
Le Sloat arrive à San Diego le  et reçoit l'ordre de se rendre à Pearl Harbor cinq jours plus tard. Du  au , il effectue des tournées de ravitaillement vers Saipan, Guam, Eniwetok, les îles Carolines, Iwo Jima et Shanghai. Le navire retourne à San Pedro, à Los Angeles, le  et est acheminée vers Charleston, en Caroline du Sud, qu'il atteint le 20 mai. Le , il rejoint Green Cove Springs, en Floride, pour son retrait. Il est mis en réserve, puis hors service, en janvier 1947. Le Sloat est rayé du Naval Vessel Register le  et vendu à la Peck Equipment Co., à Portsmouth, en Virginie, le  pour démolition.

Décorations
Le Sloat a reçu une Battle star pour son service pendant la Seconde Guerre mondiale.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des destroyers d'escorte de l'United States Navy
 Liste des destroyers de l'United States Navy

Liens externes
 Dictionary of American Naval Fighting Ships
 NavSource Online: Destroyer Escort Photo Archive - USS Sloat (DE-245)

Bateau lancé en 1943
Destroyer de l'US Navy de la Seconde Guerre mondiale
Classe Edsall
Navire démoli en 1972

USS Sloat (DE-245)


Grand Theft Auto: Double Pack este o compilație lansată în 2003 pentru Xbox de către Rockstar Games. Aceasta includea jocurile Grand Theft Auto III (lansat pentru Xbox abia peste 2 ani după lansarea inițială) și Grand Theft Auto: Vice City (abia lansat în 2003).

Grand Theft Auto

Grand Theft Auto: Double Pack


Senek, Tunceli ilinin Pülümür ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Tunceli iline 90 km, Pülümür ilçesine 20 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Pülümür belde ve köyleri

Senek, Pülümür


قائمة بالأبطال في 1962 البطولات الوطنية الأمريكية لكرة المضرب (المعروفة الآن باسم أمريكا المفتوحة):

الكبار

فردي رجال

 رود لافر هزم  روي إيمرسون 6-2 6-4 5-7 6-4

فردي سيدات

 مارغريت سميث كورت هزم  دارلين هارد 9-7, 6-4

مراجع

الرياضة في مدينة نيويورك في 1962
أحداث أغسطس 1962 الرياضية
أحداث أغسطس 1962 الرياضية في الولايات المتحدة
أحداث سبتمبر 1962 الرياضية
أحداث سبتمبر 1962 الرياضية في الولايات المتحدة
البطولات الوطنية الأمريكية (كرة مضرب) حسب السنة
كرة المضرب في 1962

البطولات الوطنية الأمريكية 1962 (كرة مضرب)


Corallinapetra, rod crvenih alga iz podrazreda Corallinophycidae čiji je jedini predstavnik do 2021. bila morska alga C. novaezelandiae, otkrivena 2015. kod otoka Stephenson kod Sjevernog otoka, Novi Zeland.. Godine 2021.. iz roda Lithothamnion izdvojena je vrsta Lithothamnion gabrielii Foslie i uključena u ovaj rod kao Corallinapetra gabrielii.

Nova porodica i red uvedeni su i opisani 2021.

Vrste
 Corallinapetra gabrielii (Foslie) S.Y.Jeong, W.A.Nelson, B.Y.Won & T.O.Cho
 Corallinapetra novaezelandiae T.J.Farr, W.A.Nelson & J.E.Sutherland

Izvori

Corallinophycidae

Corallinapetra


Die Barry University (Barry-Universität) ist eine römisch-katholische Privatuniversität in Miami Shores, einem Vorort von Miami im US-Bundesstaat Florida.

Geschichte
Die Hochschule wurde 1940 zunächst als Barry College for Women gegründet von Patrick Barry (1868–1940), Bischof von St. Augustine, und seiner jüngeren Schwester, Mutter Mary Gerald Barry, Generalpriorin der dominikanischen Ordensgemeinschaft der Adrian Dominican Sisters (Suore Domenicane della Congregazione del Santo Rosario) in Adrian, Michigan. Am 13. November 1981 wurde das Barry College in die heutige Barry University umgewandelt.

Hochschule
Der 36-Hektar große Hauptcampus befindet sich in Miami Shores; Niederlassungen in  Orlando (Dwayne O. Andreas School of Law) und in Saint Petersburg (Physician Assistant Program). Die Monsignor William Barry Memorial Library gilt als führende katholische Bibliothek in den USA. Zentral liegt die Cor Jesu Chapel.

Die Hochschule bietet 50 Bachelor- und Masterprogramme sowie PhD-Programme an den Fakultäten/Schulen:
 Frank J. Rooney School of Adult and Continuing Education
 College of Arts and Sciences
 D. Inez Andreas School of Business
 Adrian Dominican School of Education
 College of Health Sciences
 School of Human Performance and Leisure Sciences
 Dwayne O. Andreas School of Law
 School of Podiatric Medicine
 Ellen Whiteside McDonnell School of Social Work

Zahlen zu den Studierenden
Von den 7.515 Studierenden im Herbst 2020 strebten 3.523 (46,9 %) ihren ersten Studienabschluss an, sie waren also undergraduates. Von diesen waren 67 % weiblich und 33 % männlich. 3.992 der Studierenden (53,1 %) arbeiteten auf einen weiteren Abschluss hin, sie waren postgraduates. Die Universität zählt fast 70.000 Personen zu ihren Ehemaligen (Alumni).

2012 wurde die Zahl der Studierenden mit etwa 9000 angegeben.

Präsidenten
Die bisherigen sieben Präsidenten – sechs Präsidentinnen und ein Präsident – der Universität waren bzw. sind:
 M. Gerald Barry (1881–1961), Präsidentin 1940–1961
 M. Genevieve Weber, 1962–1963
 M. Dorothy Browne, 1963–1974
 M. Trinita Flood, 1974–1981
 Jeanne O'Laughlin, 1981–2004
 Linda Bevilacqua OP, 2004–2019
 Mike Allen, seit 2019

Persönlichkeiten
 Shaquille O'Neal (* 1972), Basketballspieler, Schauspieler und Rapper, Promotion an der Barry-Universität 2012
 Alberto Rojas (* 1965), Bischof von San Bernardino, studierte als Doktorand ab 2006 an der Barry-Universität, wurde vor dem Abschluss zum Hilfsbischof ernannt

Weblinks

 Offizielle Webseite der Barry University (engl.)

Einzelnachweise

Barry
Association of American Universities
Organisation (Miami-Dade County)
Private Hochschule in den Vereinigten Staaten
Gegründet 1940
Miami Shores

Barry University


Interstate 795 (I-795), also known as the Northwest Expressway, is a  auxiliary Interstate Highway linking Baltimore's northwestern suburbs of Pikesville, Owings Mills, and Reisterstown, Maryland, to the Baltimore Beltway (I-695). The route bypasses Maryland Route 140 (MD 140; Reisterstown Road), carrying part of the Maryland Transit Administration (MTA)'s Baltimore Metro SubwayLink in its median for a  stretch, and provides direct access to the former Owings Mills Mall. It never connects to its parent, I-95, except via I-695.

Route description

I-795 begins in Pikesville at a directional T interchange with I-695 (Baltimore Beltway), which heads south toward Glen Burnie and east toward Towson. I-695 provides access to I-95 in the directions of Washington, D.C., and Philadelphia to highways into Baltimore. Immediately to the east of the interchange is Old Court station of the MTA's Baltimore Metro SubwayLink, which passes through the interchange and settles into the median of the six-lane freeway as they cross Gwynns Falls. I-795 parallels and has two crossings of CSX Transportation's Hanover Subdivision as the freeway and transit line head northwest. The subway line ends just north of its and the highway's second crossing of Gwynns Falls at the terminal Owings Mills station.

Immediately to the northwest of the subway terminus is I-795's interchange with Owings Mills Boulevard (unsigned MD 940), which is a partial cloverleaf interchange with flyover ramps from northbound I-795 to southbound Owings Mills Boulevard and from the southbound boulevard to the southbound Interstate. The interchange also features direct ramps with the Metro Centre at Owings Mills to and from the direction of Baltimore and direct ramps with the subway station to and from the direction of Reisterstown. I-795 continues northwest as a four-lane freeway. The highway has a partial cloverleaf interchange with Franklin Boulevard before reaching its northern terminus at MD 140 on the edge of Reisterstown. The terminus consists of direct ramps with MD 140 to and from the direction of Westminster and an intersection with MD 140 (Westminster Pike) and MD 795, an unnamed and unsigned connector between the intersection and an intersection with MD 30 and MD 128 on the north side of Reisterstown.

History
The Northwest Expressway was one of the first freeways planned for construction in the state of Maryland. The first  section to the Owings Mills exit was completed in 1985; the remaining  were completed in 1987.

The original plan was for the highway to run into the city of Baltimore along a similar route to that of the Baltimore Metro SubwayLink. Plans to extend the highway beyond its current configuration have not been sought out by highway officials in Maryland. This alignment would most likely have terminated at the northern terminus of Wabash Avenue (at Patterson Avenue), which parallels the elevated section of the Baltimore Metro SubwayLink.

Exit list

See also

References

External links

MDRoads: I-795
Scott M. Kozel's Roads to the Future article on I-795
Steve Anderson's DCRoads.net: Northwest Expressway (I-795)

95-7 Maryland
95-7
7 Maryland
Roads in Baltimore County, Maryland
Limited-access roads in Maryland

Interstate 795 (Maryland)


Oesterdeichstrich Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Dithmarschen iline bağlı bölge. 4,64 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2005 itibarıyla yaklaşık 273 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Wilhelm Hollmann tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-buesum.de

Oesterdeichstrich


Hovea linearis es una especie de arbusto perteneciente a la familia de las leguminosas, es nativa de Australia de Nueva Gales del Sur.

Descripción
Es un subarbusto erecto que alcanza un tamaño de hasta 1,2 m de altura, por lo general con un delgado tallo principal. Las ramas con indumentos en pecíolos, estípulas, pedicelos, la superficie abaxial de las brácteas y bractéolas y la superficie externa del cáliz moderadamente denso, de color marrón y plateado, gris o negruzco, con pelos ± rectos, aplanados, la superficie de las ramas con dispersas, oscuras y diminutas manchas verdes.

Las hojas son erectas a suberectos, principalmente lineales de 3-11 cm de largo, 1.2-6 mm de ancho, plana o ligeramente arqueadas, la base obtusa a los márgenes agudos, a veces muy ligeramente crenados, el ápice redondeado a obtuso, rara vez agudo, mucrón corto, a veces recurvado; la superficie superior de color verde,  glabra, lisa o con venas ligeramente hundidas, la superficie inferior con un escaso indumento blanco o marrón, pelo recto, adpreso, nervio central con indumento bastante escaso, de color marrón oscuro, y débil nervadura. Estípulas estrechas-ovadas a lanceoladas, de 1-2 mm de largo. Pecíolo 2-3,5 mm de largo.

Las inflorescencias son sésiles, la mayoría de dos flores.

Taxonomía
Hovea linearis fue descrita por (Sm.) R.Br. y publicado en Hortus Kewensis; or, a Catalogue of the Plants Cultivated in the Royal Botanic Garden at Kew. London (2nd ed.) 4: 275, en el año 1812. (Dec 1812).
Sinonimia
 Poiretia linearis Sm. basónimo

Referencias

Enlaces externos

linearis

Hovea linearis


La reacción Alder-eno (llamada también Reacción eno) es una reacción química orgánica entre un alqueno que presente un hidrógeno alílico y un compuesto con al menos un enlace π llamado enófilo. La reacción consiste en la migración 1,5 del hidrógeno alílico con la formación de un enlace σ. El producto obtenido es un alqueno con el doble enlace intercambiado en la posición alílica. El enófilo puede ser un alqueno, un aldehído, una cetona o una imina.

La reacción Alder-eno presenta un mecanismo relacionado con el de la reacción de Diels-Alder, pero las energías de activación son mucho mayores. Como resultado, las reacciones eno por lo general requieren altas temperaturas, lo que ha limitado la propuesta de los mecanismos y su uso en síntesis. A temperatura mayores a 400 °C  se lleva a cabo la reacción inversa, la reacción Retro-Eno. Sin embargo, muchas reacciones catalizadas por ácidos de Lewis han resultado útiles y se han desarrollado métodos que pueden tener altos rendimientos y selectividades a temperaturas significativamente más bajas. En general, el proceso eno se ve favorecida por sustituyentes electroatractores en el enófilo, por la tensión generada por el componente eno. La reacción procede cuando los dos reactivos se alinean en una geometría favorable.

El componente eno
El componente eno puede ser una molécula que contenga un enlace π y un hidrógeno activo en la posición alílica, propargílica o α. Los posibles grupos funcionales que pueden funcionar como componentes eno incluyen a los olefínicos, acetilénicos, alénicos, aromáticos, ciclopropilos, y hetero-carbono. [4] Por lo general, el hidrógeno alílico de los componentes alénicos participan en las reacciones eno, pero en el caso de los alenilsilanos, el átomo de hidrógeno alénico α al sustituyente de silicio es el transferido, dándose así un sililalquino. El fenol puede actuar como un componente eno, por ejemplo en la reacción con dihidropirano, pero se requieren altas temperaturas (150-170 °C). Sin embargo, los grupos eno con alta tensión y anillos pequeños fusionados sufren reacciones eno a temperaturas mucho más bajas. Además, los componentes que contienen los enlaces  carbonilo (C = O), imino (C = N) y tiocarbonilo (C = S) han sido reportados, pero tales casos son raros.

El enófilo
Los enófilos son moléculas que contienen al menos un enlace π con sustituyentes electroatractores que reducen significativamente el Orbital más Bajo Desocupado (miniatura) del enlace π. Los enófilos pueden contener enlaces carbono-carbono múltiples (olefinas, acetilenos, benzinos), enlaces carbono-hetero múltiples (C = O en el caso de las reacciones carbonil-eno, C = N, C = S, C ≡ P), enlaces múltiples hetero-hetero (N = N, O = O, Si = Sí, N = O, S = O), sistemas de cumuleno (N = S = O, N = S = N, C = C = O, C = C = S, SO2) y sistemas π con carga formal positiva (C=N+, C=S+, C≡O+, C≡N+).

Mecanismo
La reacción Alder-eno es una reacción pericíclica. El modo de adición del enófilo al grupo eno en la reacción Alder-eno térmica puede ser descrito como suprafacial, donde se da la interacción de tres componentes:  los orbitales HOMO del eno, el orbital LUMO del enlace CH alílico del ene y el LUMO del enófilo (Figura 2).

La naturaleza concertada del proceso eno ha sido sustentada experimentalmente, y la reacción puede ser designada como [σ2s + π2s + π2s] en la notación de Woodward-Hoffmann. El estado de transición propuesto para la reacción eno térmica del propeno con el formaldehído tiene una conformación de sobre, con un ángulo de enlace C-O-H de 155ºo, tal y como fue calculado en el nivel 3-21G.

El estudio de las reacciones de carbonilos promovidos por ácidos de Lewis, tales como los procesos glioxilato-eno catalizados por aluminio, (Figura 4), ha alentado a considerar una conformación parecida al de silla para el estado de transición. La ventaja de este modelo es el hecho de que los parámetros estéricos tales como 1,3-diaxial y la repulsión 1,2-diecuatorial son fáciles de visualizar, lo que permite predicciones precisas sobre la diastereoselectividad de muchas reacciones.

Mecanismo birradical
Cuando un mecanismo concertado es geométricamente desfavorable, una reacción térmica eno puede ocurrir a través de una vía birradical no concertada, sino por pasos. Por ejemplo, la reacción eno del ciclopenteno y ciclohexeno con azodicarboxilato de dietilo puede ser catalizada por iniciadores de radicales libres. El carácter gradual del proceso se ve favorecido por la estabilidad de los radicales ciclopentenilo y ciclohexenilo, así como la dificultad de ciclopenteno y ciclohexeno de obtener la geometría óptima de un proceso concertado.

Regioselectividad
Así como en el caso de cicloadición, el éxito de una reacción eno es determinada en gran medida por la accesibilidad estérica del hidrógeno alílico del eno. En general, los átomos de hidrógenos metílicos y metilénicos se abstraen mucho más fácilmente que el hidrógeno del metino. En las reacciones térmicas eno, el orden de reactividad de la abstracción del átomo de Hidrógeno es primario> secundario> terciario, independientemente de la estabilidad termodinámica de los productos de olefinas internas. En reacciones promovidas por ácidos de Lewis, el par enófilo - ácido de Lewis determina en gran medida la relativa facilidad de abstracción de hidrógenos de metilo vs metileno.

La orientación de una adición eno puede predecirse a partir de la estabilización relativa de las cargas parciales desarrolladas en un estado de transición asimétrica, con la consecuente formación del enlace σ. El regioisómero más favorecido vendrá del estado de transición en el que las cargas transitorios son más estables por la orientación del par eno-enófilo.

Inducción asimétrica interna
Respecto a la diastereoselectividad con respecto a los nuevos centros quirales formados, se ha observado una preferencia cualitativa al isómero endo, pero los efectos estéricos pueden modificar esta preferencia (Figura 6).

Reacciones eno intramoleculares
Las reacciones eno intramoleculares proceden debido a que tienen entropías de activación negativas menores que sus contrapartes intrermoleculares, por lo que proceden con mayor facilidad; ocurren incluso en los casos de enófilos simples, tales como alquenos no activados y alquinos.  Las altas regio-y estereoselectividades que se pueden obtener en estas reacciones pueden ofrecer un control considerable en la síntesis de sistemas de anillos complicados.

Teniendo en cuenta la posición de conexión del ene y el enófilo, Oppolzer ha clasificado a las reacciones eno térmicas y catalizadas por ácidos de Lewis intramoleculares como los tipos I, II y III. Snider ha añadido un tipo de reacción IV (Figura 7). En estas reacciones, el solapamiento orbital entre la eno y enológico es en gran parte controlado por la geometría de la aproximación de los componentes.

Reacciones eno catalizadas por ácidos de Lewis
Las reacciones eno térmicas tienen varios inconvenientes, tales como la necesidad de temperaturas muy altas y la posibilidad de reacciones secundarias, como la polimerización de olefinas catalizada por protones o reacciones de isomerización. Ya que los enófilos son deficientes en electrones, se ha inferido que la formación de complejos con los ácidos de Lewis debe acelerar la reacción eno, como ocurre en la reacción que se muestra en la Figura 8.

Los halogenuros de alilaluminio son bien conocidos como aceptores de protones, y su uso como catalizadores ácidos de Lewis en las reacciones eno ha ampliado el alcance de estas reacciones y ha permitido su estudio y el desarrollo en condiciones mucho más suaves.

Ya que un ácido de Lewis puede acomplejarse directamente con el oxígeno del carbonilo, los catalizadores de trialquilaluminio se han desarrollado para enófilos que contienen un enlace C = O. En particular, se encontró que Me2AlCl es un catalizador muy útil para las reacciones eno para aldehídos y cetonas α, β-insaturados, además de otros aldehídos alifáticos y aromáticos. La razón del éxito de este catalizador es el hecho de que el complejo eno-aducto-Me2AlCl pueden reaccionar para producir el metano y el alcóxido de aluminio, los cual previene la transposición catalizada por ácidos y la solvólisis (Figura 9).

Condiciones de reacción
Siempre y cuando la nucleofilicidad del grupo alquilo no lleve a reacciones secundarias, son suficientes cantidades catalíticas de ácido de Lewis para muchas reacciones eno con enófilos reactivos. Sin embargo, la cantidad del ácido de Lewis puede variar ampliamente, ya que depende en gran medida la basicidad relativa de los enófilos y el aducto eno. En cuanto a la elección de disolvente para las reacciones, los rendimientos más altos se alcanzan habitualmente a utilizar halocarbonos como disolventes. Los solventes polares, tales como los éteres, no son adecuados ya que pueden formar complejos con el ácido de Lewis, lo que inactiva al catalizador).

Reactividad de los grupos eno
Mientras que los efectos estéricos siguen siendo importantes para determinar el resultado de una reacción eno catalizada por ácidos de Lewis, los efectos electrónicos son también importantes, ya que en la reacción habrá una carga positiva considerable desarrollada en el carbono central del eno. Como resultado, los alquenos con al menos un carbono vinílico disustituidos son mucho más reactivos que los mono o los 1,2 disustituidos.

Mecanismo
Como se observa en la Figura 11, las reacciones eno catalizadas por ácidos de Lewis pueden proceder ya sea a través de un mecanismo concertado que presenta un estado de transición polar, o a través de un mecanismo paso a paso con un intermediario zwitteriónico. El eno, enófilo y el catalizador elegido pueden influir en que la vía es el proceso energético más bajo. En general, el complejo del grupo eno o el enófilo con  el ácido de Lewis es más reactivo, aunque también es probable que la reacción sea gradual.

Catálisis asimétrica
Una dirección actual en el estudio de las reacciones eno catalizadas por ácidos de Lewis es el desarrollo de catalizadores asimétricos para la formación de enlaces C-C. Un ejemplos es un complejo de titanio quiral (R)-1a, que fue desarrollado por Mikami para las reacciones eno asimétricas proquirales con participación de glioxilato. El catalizador se prepara in situ a partir de i-PrO)2TiX2 y binaftol ópticamente puro; el intercambio alcoxi-ligando es facilitado por el uso de tamices moleculares. El método permite obtener α- hidroxiésteres de alta pureza enantiomérica, los cuales representan una clase de compuestos de importancia biológica y sintética (Figura 12).

La síntesis total del laulimálido  (compuesto 1, Figura 13) ilustra cuán útil puede resultar el método de Mikami. El laulimálido es un metabolito de diversas esponjas que podrían tener un uso potencial como un agente antitumoral, debido a su capacidad para estabilizar los microtúbulos. Uno de los pasos clave en la estrategia utilizada para la síntesis del fragmento de C3-C16 fue una reacción eno catalizada quiralmente que instaló el estereocentro C15. El tratamiento del grupo terminal alilo del compuesto 3 con glioxilato de etilo en presencia de catalizadores (S)-BINOL-TiBr2 produjo el alcohol requerido con rendimiento de 74% y una ds> 95%. Este método elimina la necesidad de un grupo protector o cualquier otra funcionalidad en el extremo de la molécula. Además, al llevar a cabo esta reacción, Pitts et al. logró evitar las duras condiciones y bajos rendimientos asociados a la instalación de unidades exo-metileno a finales de la síntesis.

Otros métodos han sido reportados, como el uso de complejos de iterbio (Yamanaka), cobalto (Hutson) y níquel (Zheng) como ácidos de Lewis.

Véase también
 Reacción de Diels-Alder
 Reacción de Conia
 Reacción pericíclica

Referencias

Mecanismos de reacción
Reacciones pericíclicas

Reacción de Alder-eno


Kohlbachshof ist eine Wüstung auf dem Gebiet der Gemeinde Schleid im Wartburgkreis in Thüringen.

Lage
Der Vierseithof lag nur ca. 300 Meter von der hessisch-thüringischen Landesgrenze entfernt. Etwa zwei Kilometer südöstlich befindet sich der thüringische Ort Andenhausen, der zu Schleid gehörige Ortsteil Zitters befindet sich 3,5 Kilometer nordwestlich, der hessische Theobaldshof befindet sich 1,5 Kilometer südlich. Der Ortsname wurde vom Kohlbach entlehnt, ein Quellbach der in die Ulster entwässert.

Geschichte
Die Ansiedlung Kohlbach wurde im Jahr 1418 erstmals urkundlich erwähnt. Der Kohlbachhof wurde zum Ort Zitters gerechnet und gehörte zum Amt Geisa. In der heutigen Flur von Zitters befanden sich im 14. Jahrhundert mehrere entlegene Höfe: erwähnt werden Merles, Krollhof, Köllershof, der Kohlbachshof, Roppelshof, Hof-Zitters, ein wüster Hof am Kuhberg, ein ebensolcher am Hochrain. Während des Dreißigjährigen Krieges wurde das Kohlbachtal durch Pest und Überfälle mehrfach schwer heimgesucht. Erste Höfe wurden aufgegeben. Wegen der geringen Einwohnerzahl von Zitters erfolgte der Schulunterricht im Nachbarort Kranlucken, das dortige Schulhaus wurde 1759 erbaut und 1870 durch einen Neubau ersetzt. 1920 erhielt Zitters auf Wunsch der Einwohner eine Einklassenschule für die 16 Schüler zählenden Gemeindeschule bewilligt. Damit entfiel der besonders in den schneereichen Wintermonaten beschwerliche Gang in die Nachbarorte. Seit 1968 werden alle Schüler des Kohlbachtals in Geisa eingeschult und unterrichtet. Im Jahr 1938 wurde in den Orten des Kohlbachtals die Separation und amtliche Flurbereinigung durchgeführt. Sie hatte das Ziel, die landwirtschaftlichen Nutzflächen neu zu ordnen um die über Jahrhunderte entstandene starke und unwirtschaftliche Fragmentierung der Fluren zu beenden. Gleichzeitig wurde als Arbeitsbeschaffungsmaßnahme der Bau von Wald- und Feldwegen angeordnet. Die Mehrzahl der begonnenen Wegebauten mussten im Zweiten Weltkrieg noch von Zwangsarbeitern fertiggestellt werden. Die Separation endet deshalb erst 1947 und hatte zugleich die in der DDR angestrebte Bodenreform realisiert. Die Bauern von Zitters mussten sich um 1960 in der LPG Rossberg vereinigen. Als Folge der Grenznähe wurden die grenznahen Gehöfte abgesiedelt, mühsam bewirtschaftetes Ackerland wurde aufgelassen und zur Viehweide bestimmt.

Im Rahmen der "Aktion Ungeziefer" musste 1952 eine erste Familie vom Kohlbachshof wegziehen, 1972 wurde die Zwangsumsiedlung abgeschlossen und der Hof geschleift.

Literatur
 Bruno Leister: Zur Geschichte des Kohlbachhofes im Geisaer Amt. Meiningen 1998

Weblinks
 Der Kohlbachshof und die Umsiedlung der Familie Heß auf grenzspuren.de

Einzelnachweise

Wüstung im Wartburgkreis
Schleid (Rhön)
Wüstung in der Rhön

Kohlbachshof


Vaudreuil-Dorion () is a suburb of Greater Montreal, in the Montérégie region of southwestern Quebec, Canada. The result of the merger of two towns, Vaudreuil and Dorion, it is located in the Vaudreuil-Soulanges Regional County Municipality.

History
On 23 November 1702, governor of New France Louis-Hector de Callière gave a seigneury to Philippe de Vaudreuil, who was governor of Montreal at the time. Rigaud de Vaudreuil later became governor of New France.

In 1725, the region had only 38 inhabitants. About 1742 people began to be interested in the region and Vaudreuil's population rose. 381 people lived in Vaudreuil in 1765. With the creation of the Grand Trunk Railway, people began to live in Dorion, which was called Vaudreuil Station. Dorion became a village in 1891.

Dorion was bisected by Autoroute 20 which links Downtown Montreal and Toronto via Highway 401 in Ontario. The Canadian National Railway and Canadian Pacific Railway links between Toronto and Montreal are located in Dorion. Housing developments began in the 1950s and continued well into the 1970s. Throughout the 1980s and the 1990s, housing began sprouting north and east of Dorion.

Vaudreuil and Dorion merged in 1994, becoming the City of Vaudreuil-Dorion.

Geography
Vaudreuil-Dorion is located on the south shores of the Lake of Two Mountains at the confluence of the Saint Lawrence and Ottawa Rivers, just off the western edge of Île Perrot. The city consists of two non-contiguous parts: its eastern part is the larger main area along Lake of Two Mountains where the population centres of Vaudreuil and Dorion are located; the western portion is a smaller rural area that borders Rigaud, and is separated from the eastern portion by Saint-Lazare and Hudson.

Demographics

In the 2021 Census of Population conducted by Statistics Canada, Vaudreuil-Dorion had a population of  living in  of its  total private dwellings, a change of  from its 2016 population of . With a land area of , it had a population density of  in 2021.

Local government

Vaudreuil-Dorion forms part of the federal electoral district of Vaudreuil—Soulanges and has been represented by Peter Schiefke of the Liberal Party since 2015. Provincially, Vaudreuil-Dorion is part of the Vaudreuil electoral district and is represented by Marie-Claude Nichols, an independent MNA, since 2014.

List of former mayors:
 Jean Lemaire (1994–1998)
 Réjean Boyer (1998–2005)
 Guy Pilon (2005–present)

Transportation
The city is the point of intersection for three of Canada's busiest highways: Autoroute 40/Autoroute 30/Autoroute 20 (connecting the Quebec City-Windsor Corridor) and Highway 417 connects to Ottawa and Arnprior, Autoroute 20 and Highway 401 connects Toronto to Montreal and Autoroute 30 is Montreal's Southern Bypass.

Local bus service is operated by Exo La Presqu'Île, connecting to the Vaudreuil and Dorion stations on the Vaudreuil-Hudson commuter rail line.

Media
CJVD-FM operates studios in Vaudreuil-Dorion, broadcasting at 100.1 FM in Vaudreuil-Soulanges, the West Island and Valleyfield. On the air since 2008, CJVD airs a French and English hits format spanning from the 1960s to 1995.

Education
Commission scolaire des Trois-Lacs operates Francophone public schools:
École Brind'Amour Pavillon P
École Sainte-Madeleine
École Saint-Michel
École Harwood (serves sector Dorion-Garden)
École du Papillon-Bleu (pavillon St-Jean-Baptiste and pavillon Sainte-Trinité)
École Hymne-au-Printemps
École Secondaire de la Cité-des-Jeunes

Lester B. Pearson School Board operates Anglophone public schools:
Pierre Elliott Trudeau Elementary School
Other sections are zoned to Mount Pleasant Elementary School in Hudson, St. Patrick Elementary School in Pincourt, and Birchwood Elementary School and Evergreen Elementary School in Saint-Lazare.

Notable people
Christian Chagnon - handball player who competed in the 1976 Summer Olympics
André Hainault - soccer player, Canada and Houston Dynamo
Constant Montpellier - jockey
Norbert Murphy - archer, Paralympic bronze medalist
Hormisdas Pilon - Quebec politician
Sasha Pokulok - ice hockey defenceman
Marc-André Servant - ice dancer
Maxime Deschamps - figure skater
Lionel Groulx - Quebec nationalist

See also
 List of cities in Quebec

References

External links

  Ville de Vaudreuil-Dorion

Cities and towns in Quebec
Incorporated places in Vaudreuil-Soulanges Regional County Municipality
Canada geography articles needing translation from French Wikipedia

Vaudreuil-Dorion


Južna Bismarckova ploča mala je tektonska ploča smještena u južnom Bismarckovom moru. Na toj ploči nalazi se istočni dio Nove Gvineje i otok Nova Britanija.

Tektonika
Konvergentne granice postavljaju južnu granicu uključujući zonu subdukcije odgovornu za formiranje Nove Britanije i Solomonskih otoka. Na tom području dolazi do mnogih potresa, posebno oko Nove Britanije. GPS podatci pokazuju da Južnu Bismarckovu ploču, iako se nalazi sjeverno od granice Australske ploče, gura Australija prema sjeveru, a Tihooceanska ploča vuče Sjevernu Bismarckovu ploču na istok. Linija koja ih ocrtava zove se Bismarckova seizmička lineacija mora (eng.: Bismarck Seismic Sea Lineation, BSSL), a nije poznato gdje ta linija završava na zapadnoj strani prema Novoj Irskoj. Između Južne i Sjeverne Bismarckove ploče nalazi se mikroploča Manus.

Izvori

Literatura

Litosferne ploče

Južna Bismarckova ploča


Vålerengalinjen var en del af Oslos sporveje, der gik fra Schweigaards gate til Etterstad. Strækningen eksisterede fra 1900 til 1968.

Vålerengalinjen var en afgrening af Gamlebylinjen, der var blevet oprettet som en af Oslos tre første sporvognslinjer i 1875. Gamlebylinjen blev oprindeligt trafikeret af hestesporvogne, der kørte fra Stortorget via Grønland til Botsfengselet ved Schweigaards gate. I 1900 blev Gamlebylinjen omstillet til elektrisk drift og forlænget til Oslo Hospital. Samtidig anlagdes en afgrening ad Schweigaards gate og Galgeberg til Vålerenga. I 1923 blev Vålerengalinjen forlænget videre til Etterstad ved Helsfyr. Fra 1926 blev dens spor også benyttet af Østensjøbanen og fra 1957 desuden af Lambertseterbanen. I 1960 blev Gamlebylinjens vestlige del flyttet fra Brugata – Stenersgata – Grønland – Grønlandsleiret til den nuværende tracé ad Biskop Gunnerus' gate – Schweigaards gate for at give en mere effektiv drift. I 1966 åbnede T-banen til Helsfyr, og i 1968 blev Vålerengalinjen nedlagt.

Vålerengalinjens tidligere tracé trafikeres nu af den østlige del af buslinje 37. Linje 37 er en af Norges mest benyttede buslinjer, hvor kapacitetsgrænsen er ved at være nået med op til 12 afgange i timen i hver retning og drift med ledbusser. Der har ved flere lejligheder været fremsat forslag om at erstatte busserne til Helsfyr med sporvogne, blandt andet for at kunne håndtere det stigende antal passagerer. I 2005 vedtog bydelsudvalget for Gamle Oslo at gå ind for genåbning af Vålerengalinjen til Etterstad efter forslag fra Høyre, Fremskrittspartiet og Venstre.

Eksterne henvisninger

Kilder
 Trikkens historie, Sporveien Trikken.

Oslos sporveje
Etableret i 1900
Ophørt i 1968

Vålerengalinjen


Cunaviche peut désigner :

Toponymes

Cunaviche : l'une des trois paroisses civiles de la municipalité de Pedro Camejo dans l'État d'Apure ;
 San Miguel de Cunaviche ou simplement « Cunaviche » : capitale de la paroisse civile de Cunaviche de la municipalité de Pedro Camejo dans l'État d'Apure.

Homonymie de toponyme

Cunaviche (homonymie)


Mircea Paraschiv (n. 1954, București) este un fost jucător de rugby român, care a devenit antrenor. Este singurul român inclus în Wall of Fame-ul din World Rugby Museum.

Carieră
S-a apucat de rugby la Școala Generala nr. 64, unde a fost descoperit de Mariana Lucescu. La seniori a activat la Sportul Studențesc sub îndrumarea lui Teodor Rădulescu. În anul 1975 a fost convocat la CS Dinamo București pentru serviciul militar. A petrecut restul carierei sale de jucător la acest club, cu care a cucerit titlul național în 1982.

Și-a făcut debutul la echipa națională a României într-un meci de Cupa FIRA cu Spania în mai 1975. A fost component al echipei care a obținut cea mai categorică victorie din istoria naționalei de rugby, 100–0 cu Bulgaria în 1976 la Burgas. În același an, la vârsta de 22 de ani, a devenit cel mai tânăr capitan a naționalei, pe care a condus-o la victorii istorice cu Franța în 1976 (15–12) și în 1980 (15–0), cu Țara Galilor în 1983 (24–6) și cu Scoția în 1984 (28–22). A participat ca jucător-antrenor la prima ediției a Cupei Mondiale, în 1987, unde a jucat în toate cele trei meciuri, marcând un eseu în meci cu Zimbabwe. De-a lungul carierei, a strâns 62 de selecții pentru "Stejarii" și a marcat 24 de puncte, înscriind șase eseuri.

În anul 1988, a devenit antrenor principal la CS Dinamo, înlocuindu-l pe Ion Țuțuianu. Cu acest club a câștigat opt titluri naționale și patru Cupe României. A fost și antrenorul echipei naționale de tineret și a echipei naționale de rugby în VII. În 1994 a fost numit antrenor al "Stejarilor", pe care le-a pregătit la Cupa Mondială din 1995 (ca antrenor secund) si la cea din 1999 (ca antrenor principal). Sub îndrumarea sa România a suferit în 2001 la Stadionul Twickenham cea mai dură înfrângere din istorie, 0–134 în fața Angliei. Paraschiv a demisionat în urma acestui eșec. În paralel, Dinamo a pierdut 3–113 cu englezii de la Saracens F.C. în sezonul 2002 al Scutului European. În consecința, conducerea lui Dinamo a scos clubul din competiții europene pentru doi ani. Paraschiv a fost amendat cu cinci milioane de lei. În 2003 a devenit manager al secțiile de rugby si de hochei pe gheață de la Dinamo. A fost antrenor principal la RCJ Farul Constanța în sezonul 2010, apoi la CSO Pantelimon în sezoanele 2011 și 2012, promovând echipa la SuperLiga. În 2013 s-a întors la Constanța, dar cel al doilea mandat s-a încheiat repede în urma unor rezultate slabe al echipei.

Referințe

Legături externe
  Statistice internaționale pe ESPN Scrum

Nașteri în 1954
Rugbiști români
Bucureșteni
Antrenori de rugby

Mircea Paraschiv


Klopačke stijene, brdo kod Zenice. Dio je masiva Čolana. Nalazi se s istočne strane grada i istočno od rijeke Bosne. Brdo dominira obzorom istočne strane Zeničke kotline. Izvrstan je pogled. Prikladno se RTV odašiljače odnosno relejne postaje. Prekrasan je vidik s Klopačkih stijena. Postoji legenda da su na kamenim strminama Klopačkih stijena alke za vezivanje brodova. Na obroncima se nalazi sela Klopče, Kopilo, Klopački Vrh i dr. Uz obalu Babine rijeke, kod Kule je kamenolom Klopačke stijene. Potokom Stijenčice odvojene su od Vratačke stijene.

Iznad riječnih terasa rijeke Bosne. Dolinske strane su odsjecima odvojene od brdskog i planinskog rejona. Klopačke stijene dio su ezgogenih reljefnih oblika koji okružuju Zenicu, a čini ga uski zaobljeni greben na području zapadnih obronaka Ravan planine 1245 m, krajnji istočni obronci planine Vlašića tj. zapadni dio Zenice, na potezu Katun-
Negaraj-Golub-Kobilja glava, Klopačka stijena-Kukavica na jugozapadu, uski nezaobilazni greben Janjički vrh 812m, Saračevica 957m, Kuber 875m.

Izvori

Vanjske poveznice
Zenica - Stare slike i pričice

Brda u Bosni i Hercegovini
Zenica

Klopačke stijene