تود هابركورن (Todd Haberkorn) (اسمه الكامل تود مايكل هابركورن (Todd Michael Haberkorn)) هو ممثل أمريكي ولد في 16 أغسطس 1982 في مدينة أرلينغتون في ولاية تكساس.

أدواره في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 إكس إكس إكس هوليك - كيميهيرو واتانوكي
 تسوباسا كرونيكل - واتانوكي
 الرمية الكبرى - يويتشيرو تاجيما
 دي جرايمان - ألن والكر
 فتاة الجحيم - رين إيتشيموكو
 كلايمور - راكي
 باكانو! - فيرو بروشينزو
 نادي مضيفي ثانوية أوران - هيكارو هيتاتشين
 ون بيس - سيام، كوزا، نيرو
 داركر ذان بلاك: المقاول الأسود - يوتاكا كونو
 سكول رمبل - كينتارو نارا
 غوست هنت - كازويا شيبويا
 سوزوكا - ياماتو أكيتسوكي
 بلاك كات - فليت موريس
 موشيشي - ناغي (الذين يستنشقون الندى)
 بلاك بلاد براذرز - زازا
 أكويريون - جون لي
 سوكو نو ستراين - كاريسفورد رادوفكريس
 كينيتشي التلميذ الأقوى - هاروؤو نيجيما
 دراغونوت -ذا ريزونانس- - كازوكي تاتشيبانا
 كازي نو ستيغما - تاتسويا سيريزاوا
 سول إيتر - ديث ذا كيد
 سول إيتر نوت! - ديث ذا كيد
 خيميائي الفولاذ FULLMETAL ALCHEMIST - لينغ ياو
 بلاسريتر - جوزيف جوبسون
 برج درواغا 〜the Aegis of URUK〜 - جيل
 برج درواغا 〜the Sword of URUK〜 - جيل
 أسطول الزجاج - كليو (أيام الشباب)، ماغنوس
 لاينباريل الحديدي - هيساتاكا كاتو
 ساندز أوف ديستراكشن - كيريي إيلونيس
 إينيشال دي - كيسكي تاكاهاشي
 إينيشال دي Fourth Stage - كيسكي تاكاهاشي
 الرقيب كيرورو - الرقيب كيرورو
 عروس سيتو - ناغاسومي ميتشيشيو
 الخادم الأسود - الفيكونت درويت
 الخادم الأسود II - الفيكونت درويت
 شيكاباني هيمي: أكا - إينا
 سيكيري - هاياتو ميكوغامي
 فانتوم: ريكوييم فور ذا فانتوم - أتسشي موتيغي
 عدن الشرق - جينتارو تسوجي
 ريجيوس المدرعة - لايفون ألسيف
 روزاريو + فامباير - تسكوني أونو
 فايري تايل - ناتسو دراغنيل، ناتسو دراغيون
 الغبي والإخنبار والوحش المستدعى - كيوجي نيموتو
 الغبي والإخنبار والوحش المستدعى اثنان! - كيوجي نيموتو
 بلود سي - الكلب
 أريا الرصاصة القرمزية - كينجي توياما
 C - كيميمارو يوغا
 أوكامي-سان ورفاقها السبعة - تارو أوراشيما
 حفيد نوراريهيون - كوبيناشي (تحت الاسم المستعار تود ستون (Todd Stone))، توساكامارو
 حفيد نوراريهيون: عاصمة العفاريت - كوبيناشي (تحت الاسم المستعار تود ستون)، توساكامارو، ماساتسوغو كيكاين
 شيكي - ماساو موراساكو
 يوميات المستقبل - أرو أكيسي
 شاكوغان نو شانا II - كامشين نبهو
 شاكوغان نو شانا III(فاينل) - كامشين نبهو
 دانس إن ذا فامباير باند - الدوق روزينمان
 بليتش - ماسايوشي، موي شيشيغاوارا
 ماغي: The Labyrinth of Magic - جودار
 ليفل E - إيجيري
 كيه - إيزومو كوساناغي
 هل هذا زومبي؟ - شيمومورا
 ناروتو شيبودن - يوداتشي
 بوكيمون بلاك/وايت - تشيرين
 بوكيمون إكس/واي - تييرنو
 غيلتي كراون - كوروسو أوما
 سورد آرت أونلاين - نوبويوكي سوغو/أوبيرون
 كيل لا كيل - شيرو إيوري
 هجوم العمالقة - مارلو فرودنبيرغ
 فري! - هاروكا ناناسي
 فري! Eternal Summer - هاروكا ناناسي
 ألدنوا زيرو - تريلرام
 فرسان سيدونيا - نوريو كوناتو
 فرسان سيدونيا: معركة الكوكب التاسع - نوريو كوناتو
 فرسان التنكاي - سيلان جونز
 إيوريكا سفن AO - تروث
 الآلي السليم دايميدالر - شوما أميكو
 طوكيو غول - أياتو كيريشيما
 بياض الثلج ذات الشعر الأحمر - راجي شينازارد
 عروس الساحر - ليندل
 يامادا-كن و الساحرات السبع - تورانوسكي ميامورا
 بوبتيبيبيك - بوبوكو (الحلقة 6B)
 بونغو ستراي دوغز - بو
 ري:بداية الحياة في عالم آخر من نقطة الصفر - بيتلجوس رومانيكونتي

أنمي الإنترنت
 هيتاليا Axis Powers - إيطاليا
 سوشي نينجا - ماغورو
 بي البداية - كوين، جوناثان

أوفا أنمي
 مردر برنسس - أندريه
 نيموزين - أبوس
 تسوباسا شونرايكي - كيميهيرو واتانوكي

أفلام أنمي
 فكسل - تارو
 إكس إكس إكس هوليك: حلم ليلة منتصف الصيف - كيميهيرو واتانوكي
 ون بيس: أميرة الصحراء والقراصنة - كوزا
 سمر وورز - تاكاشي ساكوما
 فيلم ناروتو شيبودن: إرادة النار - هيروكو
 فايري تايل: حارسة العنقاء - ناتسو دراغنيل
 هال - ريو
 إمبراطورية الجثث - فرايداي
 كينغسلايف: فاينال فانتازي 15 - لوتش لازاروس

أدواره في الرسوم المتحركة
 أسطورة كورا - باتار الابن
 ميراكيلوس: قصص الفتاة الدعسوقة والقط الأسود - السيد كوبديل، زافيير رامييه/مستر بيجن، أرمان دارجنكور/فارس الظلام

أدواره في ألعاب الفيديو
 تيلز أوف إكسيليا - روين جاي إلبرت
 تيلز أوف إكسيليا 2 - روين جاي إلبرت
 سلسلة ألعاب ستريت فايتر
 سوبر ستريت فايتر IV - يون
 سوبر ستريت فايتر IV آركيد إديشن - يون
 ألترا ستريت فايتر IV - يون
 دانغانرونبا 2: غودباي ديسبير - تيروتيرو هانامورا
 دانغانرونبا V3: كيلينغ هارموني - كوريكيو شينغوجي
 بيرسونا 4 أرينا ألتيماكس - شو مينازوكي
 دراكنغارد 3 - أوكتا
 ناروتو شيبودن: ألتيميت نينجا ستورم ريفولوشن - أوبيتو أوتشيها
 فاير إمبلم أويكينينغ - مورغان (ذكر)
 ميجا مان 11 - فيوز مان

وصلات خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أرلينغتون (تكساس)
أشخاص من دالاس (تكساس)
أشخاص من لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
أمريكيون من أصل اسكندنافي
أمريكيون من أصل فيتنامي
بوكيمون
خريجو جامعة ساوثرن ميثوديست
رواة كتب صوتية
مخرجو صوت
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو ألعاب فيديو أمريكيون
ممثلو الأداء الصوتي لشخصيات ون بيس
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون من أصل فيتنامي
ممثلون من دالاس
ممثلون من لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
ممثلون من ولاية تكساس
مواليد 1982
مواليد في أرلينغتون (تكساس)

تود هابركورن


Herman Ludvig Melskens (født 31. oktober 1883 i Randers, død 4. august 1945 i Tisvildeleje) var købmand og konservativ borgmester i Hillerød 1937-1945.

Herman L. Melskens var født i Skt. Mortens Sogn i Randers som søn af kobbersmed Severin Melskens og hustru Christiane Vilhelmine, f. Monrad, boende Store Voldgade 1.
Herman Melskens blev gift 18. maj 1918 med Carla Mathilde Petersen (f. 1893) fra København.

Melskens blev uddannet i firmaet Mathias M. Andersen & Co i Aarhus og blev dernæst ansat som forvalter på Kragelunds Kemiske Fabriker i Aalborg. I 1905 kom han til Hillerød med ansættelse i materialhandelen Heinrich Schrøders Eftf., og i 1911 overtog han firmaet, som stadig har forretningen Melskens Materialist, Slotsgade 49, Hillerød. Melskens løste fabrikantborgerskab 1920 og grossererborgerskab 1925. (Et borgerskab i denne betydning er et næringsbrev).

Herman Melskens var medlem af Hillerød byråd 1921-25 og 1933-45, og han var borgmester 1937-1945.

Han var æresmedlem af sportsklubben Freja i Randers og medlem af bestyrelsen for Frederiksborg Idrætsforening 1921-37, hvor han var formand 1927-37, og i 1941 blev han udnævnt til æresmedlem. Han var bestyrelsesmedlem i Hillerød Handelsstandsforening fra 1926, og fra 1930 til sin død var han formand. Fra 1931 var Melskens bestyrelsesmedlem i Hillerød og Omegens Bank (den senere Kronebanken, der krakkede) og fra 1941 næstformand. Fra 1933 var han bestyrelsesmedlem i Sjælland og Lolland-Falsters Handelsstands Centralforening. Han var formand for Nordbanens trafikudvalg og medlem af repræsentantskabet for Hillerød-Frederiksværkbanen og formand for Provinsfarvehandlerforeningen 1924-1937 og for Hillerød Grundejerforening 1926-38, formand for Finlandshjælpens Lokalkomité, medlem af bestyrelsen for den konservative vælgerforening fra 1931 (næstformand fra 1942 til sin død).

Herman L. Melskens boede Slotsgade 47 i Hillerød, men døde i sit sommerhus Villa Otium i Tisvildeleje, kun 61 år gammel. Han blev bisat fra Hillerød Kapel og overført til Helsingør Krematorium, da Hillerød først fik krematorium, da Skansekirkegården blev anlagt i 1960'erne.

Melskens Passage er navnet på porten fra Slotsgade gennem nr. 49 med adgang til Markedspladsen.

Kilder
 Kraks Blå Bog 1943
 Hillerødbogen udgivet af Hillerød Byraad. Redigeret af Anders Uhrskov, Hillerød 1948.
 Kirkebog og folketælling.

Referencer

Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)
Borgmestre fra Det Konservative Folkeparti
Borgmestre i Hillerød
Tidligere borgmestre fra Danmark
Personer fra Randers
Danskere i 1900-tallet

Herman L. Melskens


Die Kiesgrube Eilenburg, auch Kiessee Eilenburg, ist ein Grundwassersee am Ostende der Stadt Eilenburg im Landkreis Nordsachsen. Er liegt zum größten Teil auf der Flur der Gemeinde Doberschütz westlich vom Ortsteil Sprotta. Der See und das Eilenburger Ufer dienen als Naherholungsgebiet, am Nordufer finden nach wie vor Kies- und Sandabbau statt.

Entstehung, Lage und Einzugsgebiet
Im Jahr 1968 begann man im Gebiet zwischen Eilenburg und Sprotta mit dem Abbau von weichseleiszeitlichen und frühsaaleeiszeitlichen Flussschottern der Mulde. Der See besitzt keinen oberirdischen Zu- oder Abfluss. Sein Wasser speist sich aus dem oberflächennahen Grundwasser der Niederung der Mulde. Die Mulde als das nächste Fließgewässer ist etwa zwei Kilometer entfernt. Der See bzw. das Abbaugebiet werden begrenzt vom Siedlungsgebiet der Stadt Eilenburg im Westen, der Straße zwischen Eilenburg und Sprotta im Norden, der Straße zwischen Sprotta und Paschwitz im Osten und der Bahnstrecke Halle–Cottbus im Süden. Das Einzugsgebiet des Sees ist zurzeit nicht genau abzugrenzen, die Umgebung besteht aus Wald-, Acker- und Siedlungsfläche.

Fauna
In der Kiesgrube Eilenburg besteht eine große Karpfenpopulation. Daneben leben im See Hechte, Schleien, Barsche, Welse, Zander und Aale. Aufgrund ihrer ergiebigen Fischgründe mit Fischen von bis zu 50 Kilogramm ist die Kiesgrube ein beliebtes Anglergewässer.

Kiestagebau
Am Nord- und am Ostufer des Sees baut die Firma Heinrich Niemeier GmbH & Co. KG aus Diepholz noch heute Kiese und Sande ab. Der See ist dadurch mittlerweile auf eine Fläche von etwa 1,5 Quadratkilometer angewachsen. Da die Kiesvorkommen in dem eingegrenzten Gebiet bald erschöpft sind, stellte die Betreiberfirma beim Sächsischen Oberbergamt einen Antrag auf Bergbauberechtigung für das Gebiet zwischen der Straße Eilenburg–Sprotta und der Straße Sprotta–Mörtitz mit einer Fläche von nochmals etwa 1,5 Quadratkilometern. Obwohl die Straße zwischen Eilenburg und Sprotta dem Bergrecht unterliegt, verzichtet der Betreiber des Kieswerkes auf den Abbau, stattdessen sollen die beiden Kiesgruben dann mit einer Förderbrücke verbunden werden. Hinzu kommen im Umkreis noch einige kleinere Neuaufschlüsse bei Paschwitz, Doberschütz und Mensdorf. Damit erhielt etwa ein Drittel der von den Unternehmen beantragten Flächen eine Abbaugenehmigung. Für die bisher genehmigten Flächen wird mit einer Förderung bis etwa 2042 geplant.

Naherholung, Freizeit und Sport
Seit den 1970er Jahren dient der See auch der Naherholung. So befinden sich am Eilenburger Ufer ein Freibad mit FKK-Strand und ein Campingplatz, der von der FEZ Freizeit- und Erholungszentrum Eilenburg GmbH betrieben wird. Am See befinden sich 200 Dauerstellplätze, 180 Touristikstellplätze und ein Mietbungalow sowie ein Bootsverleih. Auch Segeln und Surfen sind möglich. Volleyballplätze, ein Spielplatz, ein Imbiss und eine Gaststätte sind vorhanden. Als Besonderheit befindet sich auf der Kiesgrube eine Wasserskianlage, die von der Wasserski Eilenburg GmbH betrieben wird. Im Umkreis des Sees gibt es mehrere Ferienwohnungen.

Der Ruderclub Eilenburg e. V. richtet jedes Jahr die Eilenburger Frühjahrsregatta mit einem internationalen Teilnehmerfeld aus. Auch  werden jährlich die sächsischen Landesmeisterschaften im Rudern auf der Kiesgrube veranstaltet. Zudem gibt es im Sommer den Eilenburger Kiesseelauf mit einer Streckenlänge von 6,5 Kilometern als Nebenlauf des Zwei-Tage-Marathons Eilenburg–Pressel–Eilenburg.

Weblinks

 Brandenburgische Technische Universität Cottbus, Lehrstuhl Gewässerschutz, Prof. Brigitte Nixdorf u. a.: Dokumentation von Zustand und Entwicklung der wichtigsten Seen Deutschlands – Teil 8 Hessen, Thüringen und Sachsen, 1.3.2 Kiessee Eilenburg (PDF-Datei, 410 kB)

Einzelnachweise

See in Europa
See in Sachsen
Gewässer im Landkreis Nordsachsen
Bauwerk in Eilenburg
Doberschütz
Tagebaurestsee
Regattastrecke
Sportstätte im Landkreis Nordsachsen
Badeanlage in Sachsen
Wasserbauwerk in Sachsen
Geographie (Eilenburg)
Sport (Eilenburg)

Kiesgrube Eilenburg


بيركانما  ، إقليم فنلندي. عاصمة الإقليم هي تامبيري.

الأقاليم المجاورة لها هي كانتا هامي، وبايات هامي، بوهيانما الجنوبية، وفنلندا الوسطى.

يوجد في بيركانما 33 بلدية، منها 11 مدينة.

المراجع

بيركنما
أقاليم فنلندا
فنلندا الغربية

بيركنما


1817 වසර දක්වා ගරු ෆ්‍රෙඩ්රික් නෝර්ත් ලෙසින් හැඳින්වුනු, ෆ්‍රෙඩ්රික් නෝර්ත්, ගිල්ෆර්ඩ්හී පස්වන අර්ල්වරයා  (7 පෙබරවාරි 1766 – 14 ඔක්තොම්බර් 1827) යනු බ්‍රිතාන්‍ය දේශපාලනඥයෙක් සහ යටත්විජිත පරිපාලකයෙක් විය.


Uluslararası Kızılhaç ve Kızılay Hareketi; görevi din, inanç, dil, ırk, toplumsal sınıf veya politik görüş farkı gözetmeksizin insan hayatı ve sağlığını korumak, insan varoluşunun saygı görmesini sağlamak, insanların acı çekmesini önlemek ve acılarını dindirmek olan uluslararası bir insani harekettir.

Hareket, üç farklı kurumsal oluşumu içinde taşımaktadır: dünyanın hemen her ülkesindeki ulusal dernekler; bu derneklerin koordinasyonunu sağlayan bir federasyon (IFRC) ve silahlı çatışmalarda insan hayatını ve onurunu korumaya odaklı bir uluslararası komite (ICRC). Her dört yılda bir komiteden, federasyondan, ulusal derneklerden katılımla  toplanan Uluslararası Kızılhaç ve Kızılay Konferansı, hareketin en yüksek tartışma ve karar organıdır.

Hareketi Meydana Getiren Organlar
 Uluslararası Kızılhaç Komitesi (ICRC),  Kızılhaç –Kızılay hareketinin kurucu organıdır. İnsani görevi sadece savaş ve iç-şiddet mağdurlarının yaşamını ve onurunu korumaktır. 25 üyeli, bağımsız tarafsız, yansız bir kuruluştur.   1863'de Cenevre, İsviçre'de kurulmuştur. Üyelerinin tamamı İsviçre vatandaşlarından oluşur. Kızılhaç ve Kızılay Hareketi tarafından yürütülen uluslararası insani yardım operasyonlarını koordine eder.  80 ülkede 12.000 kişi istihdam eder. Hükûmetlerin ve yerel Kızılhaç – Kızılay derneklerinin bağışları ile finanse edilir.  Komitenin çalışmaları üç kere (1917, 1944, 1963) Nobel Barış Ödülü ile ödüllendirilmiştir. 1990'da BM'de  gözlemci statüsü kazanmıştır.
 Uluslararası Kızılhaç ve Kızılay Dernekleri Federasyonu (IFRC), hareket içinde bulunan 188 Kızılhaç ve Kızılay Derneği'nin koordinasyonunu sağlamakla görevli birliktir. 1919 yılında kurulan federasyonun merkezi Cenevre'dedir. Hükûmetler dışı bağımsız bir kuruluş olan federasyon,  1963 yılında ICRC ile birlikte Nobel Barış Ödülü almıştır. 100 milyon gönüllü üye tarafından desteklenir. Çalışmaları yedi temel ilke tarafından yönlendirilir. Daha çok barış zamanında faaliyet gösterir
 Ulusal Kızılhaç ve Kızılay dernekleri, hareketin temel birimleridir. Dünyanın hemen hemen her ülkesinde bulunur. Her dernek uluslararası insan hakları kanunlarına ve uluslararası hareketlerdeki tüzüklere uygun biçimde, kendi ülkesi sınırlarında çalışır. Ulusal dernekler, özel şartlarına ve kapasitelerine bağlı olarak insan hakları hukuku ve IFRC tarafından doğrudan tanımlanmamış insani görevlerde de bulunabilirler. ICRC tarafından tanınan ve federasyona üye olan 188 dernek vardır.

Hareketin İlkeleri
Ulusal Kızılhaç ve Kızılay Hareketi'nin  bütün çalışmalarında temel alması gereken yedi ilkesi vardır:

 İnsaniyetçilik
 Ayrım gözetmemek
 Tarafsızlık
 Bağımsızlık
 Gönüllülük
 Birlik
 Evrensellik

Amblemler
Hareketin amblemleri Kızılhaç, Kızılay ve Kızıl Kristal'dir.

Kızıl Haç

Kızıl Haç, 1863'teki Cenevre Konferansı'da resmen hareketin amblemi olarak kabul edilmiştir. Bu amblemin tarafsız bir ülke olan İsviçre'nin  bayrağındaki renklerin değiştirilmesi ile oluşturulduğu, dini bir anlam içermediği iddia edilir.

Kızılay

İçinde haç bulunduğu için Kızılhaç amblemini kullanmak istemeyen Osmanlı Devleti, 93 Harbi döneminde amblem olarak Kızılay figürünü kullanacağını ilan etmiştir. Kızılay figürü, Osmanlı bayrağındaki renklerin ters çevrilmesi ile oluşturulmuştu. Kızılay ambleminin resmen kabul edilmesi 1929'da gerçekleşti. Kızılay amblemi, günümüzde 33 devletteki ulusal dernek tarafından kullanılır.

Kızıl Kristal

Ne Kızılhaç, ne de Kızılay amblemlerini kullanmayı kabul eden İsrail'deki Kızılkalkan Derneği'nin, Uluslararası Kızılhaç ve Kızılay Dernekleri Federasyonu'na kabul edilebilmesi için, 7 Aralık 2005'te düzenlenen bir diplomatik konferansta "Kırmızı Kristal" hiçbir dini, siyasi, etnik çağrışımı olmayan bir amblem olarak kabul edildi. Amblem, beyaz fon üzerinde köşeleri yukarı ve aşağı bakan kırmızı bir kareden oluşur. Harekete ve komiteye sonradan dahil olan ve Kızılay - Kızılhaç'ı ilk etapta kullanmak istemeyen ulusal dernekler için Kızıl Kristal'in içerisinde dini bütünlüğüne göre Kızılay veya Kızılhaç amblemini bulundurma zorunluluğu getirilmiştir. Bu sayede diğer iki amblemin koruyuculuk ve savaş anındaki savunuculuk özellikleri korunmuş olur.

Tarihçe

Solferino Muharebesi ve Henry Dunant
Kızılhaç fikri, Kuzey İtalya'da gerçekleşen Solferino Muharebesi'nden sonra doğdu. Bir Fransız kolonisi olan Cezayir'deki işleri ile ilgili olarak doğrudan Fransa kralı ile görüşmek isteyen İsviçreli iş adamı Jean Henry Dunant, III. Napolyon'un Solferino'daki karargâhını savaşın gerçekleştiği 24 Haziran 1859 gününün gecesinde ziyaret etmişti. Dunant, sağlık hizmeti verecek bir kuruluş olmadığı için savaş meydanında tıbbi yardım alamadan yatan yaralıların durumuna tanıklık etti ve çok etkilendi. Yöredeki sivil halkı yaralı askerlere hangi tarafın askeri olduklarına bakmaksızın yardım etmek için örgütledi. Tüm çabalara rağmen 22 bin Avusturyalı ve 17 bin Fransız asker basit yardımlar alamadıkları için hayatlarını kaybetti. Cenevre'ye döndüğünde savaş deneyimlerini anlatan bir kitap yazdı. Uluslararası Kızılhaç ve Kızılay Hareketi'nin temeli olacak fikirler 1863'te yayımlanan "Bir Solferino Hatırası" adlı kitapta ortaya atıldı.

Dunant kitapta, şu iki fikri ortaya atmıştı: Avrupa ülkelerinde, hangi ulustan olduğuna bakılmaksızın savaşta yaralananlara yardım edecek gönüllü derneklerin barış zamanında kurulması ve ülkelerin, yaralıları korumak ve onlara tıbbi yardım sağlamak amacıyla uluslararası anlaşmalarda taraf olması.. Kitabı büyük ilgi gören ve tüm Avrupa dillerine çevrilen Dunant, Avrupa ülkelerin dolaşarak görüşlerine taraftar topladı.

Durant ve arkadaşları 1863'te bu fikirleri hayata geçirmek üzere beş kişilik bir komite kurdular. Başlangıçta "Uluslararası Yaralılara Yardım Komitesi" adını taşıyan komite, 1875'te  "Uluslararası Kızılhaç Komitesi" adını almıştır. Komitenin 17 Şubat 1863'teki ilk toplantısı 'Uluslararası Kızılhaç Komitesi'nin kuruluş tarihi kabul edilir.

1863 Cenevre Konferansı
Komitenin 26-29 Ekim 1863'te Cenevre'de organize ettiği uluslararası konferansa on altı devlet ve 4 yardım kuruluşu temsil edildi. Delegeler, devletlerin olası bir savaş sırasında yaralanan askerlere taraf gözetmeksizin tıbbi yardım vermek üzere dernekler kurulması önerisini kabul etti. Özel bir ayırt edici amblem taşıyan yardım araçları ve medikal gereçlerin korunması da kabul edildi.

Konferansta 1815'ten beri uluslararası ilişkilerde daimi tarafsızlık statüsüne olan İsviçre'nin bayrağından esinlenen amblem belirlenmiştir. Amblem beyaz zemin üzerine kırmızı bir haç işaretinden oluşuyordu.

Birinci Cenevre Sözleşmesi
22 Ağustos 1864'te İsviçre parlamentosu tarafından diplomatik bir konferans düzenledi ve 12 devlet komitenin dayandığı ana fikir ve ilkeleri içeren Birinci Cenevre Sözleşmesi'ni imzaladı. İmzalayan devletler şunlardır:

Büyük Baden Dükalığı (bugünkü Almanya)
Belçika Krallığı
Danimarka Krallığı
Fransa İmparatorluğu

Hessen Büyük Dükalığı
İtalya Krallığı
Hollanda Krallığı
Portekiz Krallığı

Prusya Krallığı
İspanya Krallığı
İsviçre Krallığı
Württemberg Krallığı

Komite, İsviçre hükûmeti aracılığıyla tüm devletleri bu sözleşmeyi imzalamaya çağırdı. Aralık ayında sözleşmeyi Norveç ve İsveç de imzaladı.  Osmanlı Devleti de çağrıya uyarak sözleşmeyi 5 Temmuz 1865'te imzalamıştır.

Ulusal Derneklerin kurulması
Cenevre Sözleşmesi'ne imza koyan devletler, sözleşmeyi imzalamakla kendi ülkelerinde, olası bir savaş sırasında yaralanan askerlere taraf gözetmeksizin tıbbi yardım için dernekler kurmayı kabul etmişlerdi. İlk dernekler 1863'teki konferanstan sonra birkaç ay içinde Württemberg Krallığı, Oldenburg Büyük Dükalığı, Belçika ve Prusya'da kurulmuş; onları Danimarka, İtalya, Fransa, Mecklenburg-Schwerin Dükalığı, İspanya, Hamburg ve Hessen'deki dernekler izlemişti. 1874'te Avrupa'daki ulusal dernek sayısı 22'ye ulaştı ve hareket, diğer kıtalara da yayıldı.
İlk Uluslararası Kızılhaç Konferansı
İlk Uluslararası Kızılhaç Konferansı 1867'de Paris'te düzenlendi.  Konferansa 16 ulusal dernek temsilcisi, 9 Avrupa devletinin temsilcileri katılmış ve bizzat Henry Dunant bir konuşma yapmıştı.
 Kızılay ambleminin doğuşu
93 Harbi sırasında Osmanlı Devleti  İsviçre hükûmetine ambulanslarda Kızılhaç değil, Kızılay amblemini kullanacağını bildirdi. Kızılay sembolünün kullanılmasına bu çatışma süresince geçici olarak izin verildi. Sembolü devamlı kullanma hakkı, 1907'de Londra'da düzenlenen 8. Uluslararası Konferansta verildi. Amblem, 1929'da resmen tanındı.

 Dunant'a Nobel Barış Ödülü
Dünya barışı,  ulusların ve halkların kardeşliği  için çaba harcayan kişi ve kurumlara Norveç Parlamentosu tarafından  1901'den her yıl verilen Nobel Barış Ödülü'nün ilki  Uluslararası Kızılhaç Hareketi'nin kurucusu Henry Dunant'a verildi (Fransız iktisatçı Frédéric Passy ile birlikte). Dunant, 30 Ekim 1910'de İsviçre'de hayatını kaybetti.

 I. Dünya Savaşı'na kadar faaliyetleri
1870'teki Fransa-Prusya Savaşı sırasında ilk defa yaralı ve esir askerlerin aileleri için İstihbarat Ajansı kuran Kızılhaç Komitesi delegeleri 1875-1878'teki Balkan krizi, 1885-1886'daki Sırp-Bulgar Savaşı ve 1912-1913'teki Balkan Savaşları nedeniyle Balkanlar'da görev yaptı.

I. Dünya Savaşı ve faaliyet alanının genişlemesi
Uluslararası Kızılhaç Komitesi I. Dünya Savaşı sırasında faaliyet alanını genişleterek yaralı ve hasta askerlerin yanı sıra savaş esirlerinin durumuyla, savaştan etkilenen sivillerle de ilgilendi. Çalışma alanının genişlemesi gerektiğini savaşın başında gören Komite, 15 Ağustos 1914'te yayınladığı bir genelge ile yerel dernekleri yeni görevlerde kendisini desteklemeye davet etmişti.

Savaşın başında, savaş esirleri hakkında bilgi toplayıp yaymak üzere Uluslararası Savaş Esirleri İstihbarat Ajansı adlı özel bir organ kuruldu. 12 Ekim 1914'te Cenevre'de faaliyet geçen ajans, savaşan devletlerden aldığı savaş esiri listelerini sınıflandırıp kendilerine gelen bilgi talepleri ile eşleştiren etkili bir sistem kurdu. Tarafsız devletlerin posta sistemlerinin yardımıyla savaş esirlerine ailelerinin mektup ve koli gönderebilmelerini sağladı. Ajans, barış anlaşmalarının imzalanmasından sonra 31 Aralık 1919'da Komite tarafından kapatıldı.

Komite delegeleri ayrıca savaş boyunca birçok savaş esiri kampını ziyaret ederek esirlerin kabul edilebilir koşullarda yaşayıp yaşamadıklarını takip etti. Her ziyaretten sonra bir rapor hazırlayarak esir alan devletin ve esirlerin mensup olduğu devletin yetkililerine gönderildi. Ayrıca raporlar yayınlanıp kamuoyuna duyuruldu.

İşgal edilmiş topraklardaki ve düşman topraklarında tutuklanmış sivillere hizmet vermek üzere Savaş Esirleri İstihbarat Ajansı bünyesinde bir sivil bölüm kuruldu. Sivil Bölüm, savaştan sonra da faaliyetlerini sürdürdü.

I. Dünya Savaşı sırasında 1915'te batı cephesinde ilk defa zehirli silahlar kullanıldı. İlk defa 1917'de Almanlar Ypres Savaşı'nda kimyasal silah kullandı; 20bin zehirlenme vakası rapor edildi. Komite, 1918'de kimyasal silah kullanımının yasaklanması için girişimde bulundu. Tüm dünya devletlerine, dini liderlere ve basına gönderdiği metin olumlu yanıtlar aldı. Komitenin bu girişimi 1925'te Cenevre Protokolü'nün imzalanmasının yolunu açmıştır.

1917 Nobel Barış Ödülü
1. Dünya Savaşı'nın patlak vermesi üzerine Norveç Nobel Komitesi Nobel Barış Ödülü vermeme kararını almıştı. Ancak Fransız hukukçu Louis Renault'unun önerisiyle 1917'de Uuslararsı Kızılhaç Komitesi'ni Nobel Barış Ödülü ile ödüllendirdi.

Uluslararası Kızılhaç ve Kızılay Dernekleri Federasyonu
1.Dünya Savaşı, ulusal Kızılhaç ve Kızılay derneklerinin işbirliği içinde çalışmasının gereğini ortaya koymuştu. Savaş sonrasında Amerikan Kızıl Haç Savaş Komitesi başkanı Henry Davison ulusal derneklerin bir federasyon çatısı altında birleşmesini önerdi. Davison öncülüğünde gerçekleşen uluslararas bir tıp konferansı, federasyonun kuruluşuna önayak oldu. Uluslararası Kızılhaç ve Kızılay Dernekleri Federasyonu 1919'da Paris'te "Kızılhaç Dernekleri Birliği" adı altında kuruldu.
 Türk Kızılayı'nın Hareketteki Rolü

Türk Kızılayı, kurulduğu tarihlerde harekete mensup olan ve resmen kabul edilen ilk Kızılay Derneği olmuştur. Belirli dönemlerde Uluslararası Kızılhaç Komitesi'nin yönetiminde de bulunan dernek, Türkiye Cumhuriyeti adına sosyal yardım toplama, dağıtma ve depolama konularında komite ve harekette söz sahibidir.

Dünya Kızılhaç ve Kızılay Günü
Uluslararası Kızılhaç Kızılay Hareketi'nin kurucusu Henry Dunant'ın doğum günü olan 8 Mayıs günü 1948 yılından bu yana "Dünya Kızılhaç ve Kızılay Günü" olarak kutlanır. Kutlamalar için her sene ayrı bir tema belirlenmektedir.

Türkiye genelindeki okullarda ayrıca 28 Ekim-4 Kasım haftası Kızılay haftası olarak  kutlanmaktadır. Bu hafta vesilesiyle  okullarda Kızılay ile ilgili tanıtımlar yapılır; şiir, kompozisyon yarışmaları düzenlenir.

Dış bağlantılar

 Uluslararası Kızılhaç ve Kızılay Hareketi , ,  ve
 Uluslararası Kızılhaç Komitesi , , , , ,  ve
 Uluslararası Kızılhaç ve Kızılay Cemiyetleri Federasyonu ,  ve

Kaynakça

Savaş sonuçları


Arturo José Cruz Porras (Jinotepe, 18 de diciembre de 1923 - Managua, 9 de julio de 2013) llamado a veces Arturo Cruz padre para distinguirlo de su hijo Arturo Cruz Sequeira, fue un economista y tecnócrata nicaragüenses. Formó parte del alto mando de la Contrarrevolución financiada por el Gobierno de Ronald Reagan, en los ochenta. Autodefinido como un "disidente", a Arturo José Cruz se le recuerda como un político honrado y un luchador por la democracia en Nicaragua.

Opositor a los Somoza
Su padre despreciaba a Anastasio Somoza García a pesar de ser una familia tradicional de lealtades liberales. Cruz se graduó en la Academia Militar de Nicaragua en 1944, pero denegado por estar al servicio del dictador Somoza. Estudió en la Universidad de Georgetown, Estados Unidos, en donde conoció a la futura primera dama de Nicaragua Hope Portocarrero. Participó en 1947 apoyando al doctor Leonardo Argüello Barreto que fue derrocado por un golpe de Estado el 26 de mayo por lo que estuvo preso por 4 meses; después de la rebelión del 4 de abril de 1954, en la que estuvo con su cuñado Adolfo Báez Bone y Pedro Joaquín Chamorro Cardenal, fue encarcelado por 1 año. Sin embargo su esposa lo persuadió de no unirse a Edmundo y Fernando "El Negro" Chamorro en el ataque a los cuarteles de Jinotepe y Diriamba el 11 de noviembre de 1960.

En 1969 entró a trabajar en el Banco Interamericano de Desarrollo (BID) en Washington, Estados Unidos. Allí fue aprovechado por el FSLN en 1977 y se convirtió en miembro del Grupo de los Doce, que era una voz de apoyo a la lucha sandinista contra el general Anastasio Somoza Debayle. La Revolución Sandinista triunfó el 19 de julio de 1979 convirtiéndose en Presidente del Banco Central de Nicaragua (BCN) y tras la renuncia de Alfonso Robelo y Violeta Chamorro a la Junta de Gobierno de Reconstrucción Nacional (JGRN) el 22 y 26 de abril de 1980, respectivamente, el 18 de mayo el FSLN anunció su reposición con Cruz y Rafael Córdova Rivas –conservador–.; él quería ser embajador en Estados Unidos y fue miembro de la JGRN hasta el 4 de marzo de 1981. De esta solo quedaron Daniel Ortega, Sergio Ramírez y Córdoba, pues Moisés Hassan se convirtió en Alcalde de Managua y Cruz en embajador.

Opositor al FSLN
Continuó en el cargo hasta noviembre del mismo año regresando al BID. También escribía deliberadamente para Edén Pastora y en una conferencia de prensa el 15 de abril de 1982 este declaró su ruptura con la Dirección Nacional del FSLN. Cuando los sandinistas anunciaron en enero de 1984 la celebración de elecciones el 4 de noviembre del mismo año la oposición de derecha, la Coordinadora Democrática Nicaragüense (CDN), estableció que Arturo José Cruz sería el único candidato aceptado por todas las facciones, pero al final boicotearon las elecciones alegando que no eran libres. Años después admitió que su decisión no era malentendida y que no estaba en la nómina de la CIA.

Después Cruz fue uno de los políticos Contras. Estuvo en la Declaración de San José del 1 de marzo de 1985, firmada por los líderes rebeldes. Esta envolvía la formación Unidad Nicaragüense de Oposición (UNO) el 12 de junio con Alfonso Robelo y la Fuerza Democrática Nicaragüense (FDN) de Adolfo Calero. Con este comprometió a la mayoría de las fuerzas de la UNO. A pesar de la eventual renuncia de Calero en febrero de 1987 él se retiró el 9 de marzo. En 1999 Cruz emitió una recompensa de los gobiernos de Estados Unidos y Honduras por cualquier información sobre la muerte de su sobrino David Arturo Báez Cruz, naturalizado ciudadano estadounidense y ex Boina Verde que regresó a Nicaragua para servir a la inteligencia militar del Ejército Popular Sandinista (EPS) y murió como asesor militar de las guerrillas hondureñas.

Referencias

New York Times, 8 de enero de 1988 de Phil Ryan (1995), La caída y surgimiento del mercado en la Nicragua sandinista. Canadá, McGill-Queens University Press, p. 153
Violeta Barrios de Chamorro. Sueños del corazón. Simon & Schuster.
Shirley Christian. Nicaragua. Revolución en la familia. Vintage.
Arturo Cruz Sequeira. Memorias de un contrarrevolucionario: Vida con los Contras, los sandinistas y la CIA.
Stephen Kinzer. Sangre de hermanos: Vida y guerra en Nicaragua. Putnam.

Enlaces externos

Personas de Jinotepe
Políticos de Nicaragua
Economistas de Nicaragua
Embajadores de Nicaragua en Estados Unidos
Fallecidos en Managua

Arturo Cruz Porras


Formula 3 – sezona 2021. je bila 3. sezona FIA Formula 3 prvenstva. Vozila se 21 utrka od 8. svibnja do 26. rujna 2021. Vozački naslov je osvojio Dennis Hauger, a momčadski naslov Trident Racing.

Vozači i momčadi

Promjene u Formuli 3

Vozačke promjene
Promjene unutar Formule 3

  Dennis Hauger: Hitech Grand Prix → Prema Racing
  Olli Caldwell: Trident → Prema Racing
  David Schumacher: Carlin Buzz Racing → Trident
  Frederik Vesti: Prema Racing → ART Grand Prix
  Roman Staněk: Charouz Racing System → Hitech Grand Prix
  Matteo Nannini: Jenzer Motorsport → HWA Racelab
  Clément Novalak: Carlin Buzz Racing → Trident
  Jack Doohan: HWA Racelab → Trident
  Logan Sargeant: Prema Racing → Charouz Racing System
  Enzo Fittipaldi: HWA Racelab → Charouz Racing System
  Pierre-Louis Chovet: Hitech Grand Prix → Jenzer Motorsport (Chovet je 2020. vozio kao zamjena za Maxa Fewtrella na 4 utrke, a ove godine će odvoziti prvu punu sezonu Formule 3.)

Došli u Formulu 3

  Arthur Leclerc: Formula Regional European Championship → Prema Racing
  Juan Manuel Correa: Formula 2 2019. (pauzirao 2020. zbog ozlijede) → ART Grand Prix
  Jak Crawford: Talijanska Formula 4, ADAC Formula 4 → Hitech Grand Prix
  Ayumu Iwasa: Francuska Formula 4 → Hitech Grand Prix
  Oliver Rasmussen: Toyota Racing Series, Formula Regional European Championship → HWA Racelab
  Rafael Villagómez: Francuska Formula 4, Britanska Formula 4 → HWA Racelab
  Lorenzo Colombo: Formula Renault Eurocup → Campos Racing
  Amaury Cordeel: Formula Renault Eurocup → Campos Racing
  Jonny Edgar: Talijanska Formula 4, ADAC Formula 4 → Carlin
  Ido Cohen: EuroFormula Open → Carlin
  Victor Martins: Formula Renault Eurocup → MP Motorsport
  Caio Collet: Toyota Racing Series, Formula Renault Eurocup → MP Motorsport
  Tijmen van der Helm: Toyota Racing Series, Formula Renault Eurocup → MP Motorsport
  Filip Ugran: Talijanska Formula 4 → Jenzer Motorsport
  Reshad de Gerus: Formula Renault Eurocup → Charouz Racing System
  László Tóth: Formula Renault Eurocup → Campos Racing
  Kaylen Frederick: BRDC Britanska Formula 3 → Carlin

Otišli iz Formule 3 prije početka sezone

  Enaam Ahmed: Carlin Buzz Racing → Indy Pro 2000
  Ben Barnicoat: Carlin Buzz Racing → Asian Le Mans Series
  David Beckmann: Trident → Formula 2
  Cameron Das: Carlin Buzz Racing → EuroFormula Open
  Alessio Deledda: Campos Racing → Formula 2
  Andreas Estner: Campos Racing → EuroFormula Open
  Max Fewtrell: Hitech Grand Prix → ?
  Sophia Flörsch: Campos Racing → DTM
  Jake Hughes: HWA Racelab → Formula E
  Liam Lawson: Hitech Grand Prix → Formula 2
  Alex Peroni: Campos Racing → Indy Lights
  Oscar Piastri: Prema Racing → Formula 2
  Théo Pourchaire: ART Grand Prix → Formula 2
  Richard Verschoor: MP Motorsport → Formula 2
  Bent Viscaal: MP Motorsport → Formula 2
  Lirim Zendeli: Trident → Formula 2

Kalendar utrka

 Vozač je utrku završio izvan top deset vozača, te nije osvojio bodove za najbrži krug.

Sažetak sezone
Treća sezone FIA Formula 3 prvenstva počela je u vikendu između 7. i 9. svibnja, nakon što su vozači i momčadi u travnju testirali bolide na stazama Barcelona-Catalunya i Red Bull Ring. Aleksandr Smoljar u ART Grand Prixu stigao je do svoje prve pobjede u FIA Formula 3 prvenstvu na prvoj sprint utrci u Barceloni. Clément Novalak u Tridentu osvojio je drugo mjesto, dok je treće mjesto pripalo debitantu Caiu Colletu u MP Motorsportu. Istog dana na drugoj sprint utrci, Olli Caldwell u Prema Racingu je stigao do svoje prve pobjede u FIA Formula 3 prvenstvu, nakon sudara Enza Fittipaldija u Charouz Racing Systemu i Davida Schumachera u Tridentu, u borbi za prvo mjesto u drugom zavoju u 15. krugu. Na istom mjestu u borbi za vodeću poziciju u 21. krugu, odnosno jedan krug prije kraja utrke, došlo je do sudara između Mattea Nanninija u HWA Racelabu i Dennisa Haugera u Prema Racingu. Drugo mjesto pripalo je debitantu Victoru Martinsu u MP Motorsportu, dok je treće mjesto osvojio jedan od pretendenata za naslov prvaka prošle sezone, Frederik Vesti. Glavna utrka pripala je Dennisu Haugheru, kojem je to bila prva pobjeda u FIA Formula 3 prvenstvu, u njegovoj drugoj sezoni. Do svog prvog postolja u FIA Formula 3 prvenstvu, također u svojoj drugoj sezoni, stigao je Jack Doohan u Tridentu, dok je treće mjesto osvojio Matteo Nannini.

Na stazi Paul Ricard 19. lipnja, Aleksandr Smoljar u ART Grand Prixu je stigao do druge pobjede ove sezone, startavši sa šestog mjesta na gridu. Victor Martins je, nakon borbe sa Smoljarom zadnjih nekoliko krugova, ipak završio kao drugoplasirani. Vozač Hitech Grand Prixa, Ayumu Iwasa, je ciljem prošao treći, no zbog kazne od pet sekundi koju je dobio jer je ranije u utrci prošao Logana Sargeanta u Charouz Racing Systemu van staze u borbi za prvo mjesto, Japanac je na kraju osvojio osmo mjesto, dok je treće mjesto pripalo Calanu Williamsu u Jenzer Motorsportu koji je utrku startao s pole positiona. Na drugoj sprint utrci isti dan, Premin vozač Arthur Leclerc je stigao do prve pobjede u FIA Formula 3 prvenstvu, startavši s pole positiona. Njegov momčadski kolega Dennis Hauger je zauzeo drugo mjesto, dok je treći ciljem prošao Victor Martins u MP Motorsportu. Na kišnoj glavnoj utrci 20. lipnja, Jack Doohan u Tridentu je stigao do svoje prve pobjede u FIA Formula 3 prvenstvu, startavši s četvrtog mjesta na gridu. Dennis Hauger je drugu utrku zaredom osvojio drugo mjesto, dok je treće mjesto osvojio Caio Collet u MP Motorsportu.

Na prvoj sprint utrci, održanoj 3. srpnja na Red Bull Ringu, Dennis Hauger u Prema Racingu je stigao do svoje druge pobjede ove sezone. Norvežanin je do pobjede stigao startavši s 12. mjesta na gridu, a u vodstvo utrke je prešao tri kruga prije kraja nakon sudara Mattea Nanninija u HWA Racelabu i Clémenta Novalaka u Tridentu. Drugo mjesto osvojio je Haugerov momčadski kolega Olli Caldwell. Logan Sargeant u Charouz Racing Systemu je ciljem prošao treći, no zbog kazne od deset sekundi, utrku je završio na 15. mjestu, dok je treće mjesto pripalo Jacku Doohanu u Tridentu.

Sistem bodovanja
Glavna utrka

Sprint utrke

Poredak

Vozači

Momčadi

Izvori

Vanjske poveznice
FIA Formula 3 Championship

2021

Formula 3 – sezona 2021.


Ajajú je rijeka u Kolumbiji, pritoka rijeke Apaporís. Pripada porječju rijeke Amazone.

Izvori

Rand McNally, The New International Atlas, 1993.

Rijeke u Kolumbiji
Pritoke Apaporísa

Ajajú


An Caldesia janaki-ammaliae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ratna Guha ngan M.S.Mondal. An Caldesia janaki-ammaliae in nahilalakip ha genus nga Caldesia, ngan familia nga Alismataceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Caldesia

Caldesia janaki-ammaliae


Operacija Čelik bila je napadna operacija velikosrpskih agresora u Domovinskom ratu koja je uslijedila odmah po završetku operacije Maslenice,s ciljem da se ponovno osvoji zadarsko zaleđe koje je HV u prethodnoj Operaciji Gusar oslobodila.

Preduvjete za operaciju dala je i diplomatska ofenziva Hrvatskoj nesklonih i velikosrpskoj strani sklonih zemalja koje su zaustavile hrvatske snage koje su tad bile u velikom zamahu i napredovanju, srpska vojska povlačila se u rasulu. Smetenosti i demoraliziranosti u srpskim redovima pridonila je i panika u redovima pobunjeničkih srpskih civila koji su u kolonama napuštali gradove i sela u relativnoj blizini bojišnice, a koji su dotad živili u uvjerenju da su sigurni.

Za protuudar su se angažirale brojne srpske elitne i redovne profesionalne, pričuvne i dobrovoljačke i plaćeničke postrojbe. Brojne su bile postrojbe dobrovoljaca. Većina ih je stigla iz profesionalnih postrojbâ. Prema zaplijenjenim dokumentima Arkan je navodno plaćao po 5000 DM. Masovno su se odazivali, dnevno je pristizalo na stotinjke dobrovoljaca, doduše, masovno su i odlazili nakon nekih poraza. Dobrovoljaca je stiglo iz Srbije  (55%), Kosova, Bosne i Hercegovine, Crne Gore, plaćenika iz Bugarske, Rumunjske, Makedonije, Ukrajine, Rusije, a od pobunjenih područja RH s Banovine i Korduna. Procjene su da je bilo ih 4300 dobrovoljaca.

Na desetke je bilo tih postrojba: šešeljevci, jovićevci, pripadnici Kosovsko-tepličkog odreda, Arkanovi Tigrovi, Knindže kapetana Dragana, Vukovi s Vučjaka.

Borbe su bile žestoke i intenzivne. Stalne su bile diverzantske akcije, osobito kod Novigrada, pa se događalo da ni pripadnici protivničkih snaga nisu znali jesu li se susreli sa svojim ili protivničkim vojnikom. Zabilježeno je da su velikosrpski napadači 14. veljače morali tražiti odmor od pustih borba. 16. veljače nakon pretrpljena poraza i premorenosti povuklo se 847 elitnih vojnika (arkanovaca, Vukova i Kosovara). Osipanje se nastavilo i dalje. Poginuli su mnogi vojnici, a pogibije ključnih ljudi elitnih postrojba razilaze se redovne pobunjeničke snage i dobrovoljci. Redovne pobunjeničke snage (VRSK) sve češće optužuju za kriminalitet ovu drugu skupinu. Masa pustolova, vojnika po plijenu i plaćenika, bez jasne autoriteta i nadzora činila je razna nedjela odnosno škodila samim pobunjenim Srbima. Međusobna neslaganje išla su dotle da se čak očekivalo da će primjerice Arkan sa svojim borcima napasti zapovjedništva postrojba. Veliki prinos ovom unutarnjem sukobu pridonijeli su pretrpljeni veliki gubitci, premorenost, sve izvjesniji poraz na kratke i poraz na dugi rok koji se nazirao, a kao bitan valja navesti element frustracije zbog neostvarene pobjede nad kako su pridošlice lakomo mislile lakom pobjedom.

Borbe su potrajale još tri mjeseca. Tijekom ove operacije odvilo se nekoliko teških bitaka, Kašić, Drače i dr.

Vidi
 Operacija Maslenica (dokumentarni film)

Izvori

Vanjske poveznice
 TV-kalendar na Facebooku [Iz arhive TV Kalendara] Operacija Čelik: 1. ožujka 1993. – 1. ožujka 2017.
 Tomislav Šulj: Crne mambe 1993. u prvom sukobu najelitnijih postrojbi obje strane, Večernji list, 15. veljače 2013.

Bitke u Domovinskom ratu

Operacija Čelik


Lichterfelde West est un quartier en Berlin, dans le arrondissement  de Steglitz-Zehlendorf et représente la partie de Lichterfelde à l'ouest du canal de Teltow. Au nord et à l'ouest, Lichterfelde West borde Zehlendorf, Dahlem et Steglitz. Le quartier de Lichterfelde West compte parmi les quartiers les plus riches de la capitale allemande. Se caractérise par des grandes maisons, jardins et de petites avenues.

Depuis que le gouvernement fédéral a déménagé à Berlin, Lichterfelde West a enregistré le taux d'augmentation le plus élevé des prix de l'immobilier et des loyers dans l'ancien Berlin-Ouest. Depuis lors, les villas ont été utilisées par des diplomates en raison de leur bonne connexion avec le quartier gouvernemental de Berlin et à des fins de représentation.

A Lichterfelde West se trouvent les Jardins botaniques de Berlin, le parc du palais de Lichterfelde, et l' hôpital universitaire "Benjamin Franklin" de la Charité. L'ancien École principal prussien des cadets abrite également une propriété appartenant aux Archives fédérales, tandis que les anciennes casernes des gardes ont été transformées en un emplacement principal pour le Service fédéral de renseignement.

Histoire
En 1866, le promoteur Johann Anton Wilhelm Carstenn avait acheté les terres de Lichterfelde et de Giesensdorf (dont on trouve mention à partir du ) pour en faire une banlieue pavillonnaire de la capitale prussienne. Il procéda à l'allotissement de ces terrains, y ménagea des allées et des places. Pour lancer son opération et conférer un prestige princier au nouveau quartier, il fit même don en 1871 de 21 hectares à la couronne de Prusse pour la construction de la nouvelle École des cadets de l'armée.

Relativement épargné par les bombardements de la Seconde Guerre mondiale, ce quartier majoritairement résidentiel possède une colonie de villas (Villenkolonie) du XIXe siècle à proximité immédiate de la station de S-Bahn de Lichterfelde-Ouest. L'ingénieur Manfred von Ardenne y établit l'un des premiers laboratoires d'électronique en 1923. Plusieurs familles d'industriels illustres (tels les Siemens) et de militaires y possédaient ou possèdent toujours une résidence. Le compositeur Georg Schumann y habitait, sa maison est aujourd'hui un musée.

Lichterfelde West est l'un des plus anciens quartiers de villas de Berlin et se caractérise par la diversité architecturale des maisons et villas qui bordent les avenues pavées de styles wilhelmien, néo-roman et néogothique. On y trouve également des manoirs néo-Tudor conçus par Gustav Lilienthal et un petit centre d'affaires centré autour de la station de S-Bahn Lichterfelde West. Sous le Troisième Reich, le Club des Comtes du groupe de résistance Kreisauer Kreis, autour du comte Peter Yorck von Wartenburg se réunissait à Lichterfelde West qui se caractérisait par une forte proportion de la population qui était aristocratique. Ses membres comprenaient notamment le comte Berthold Schenk von Stauffenberg et son cousin le comte Helmuth James von Moltke, d'où le nom de Moltkestraße à Lichterfelde West.

Notes et références

Berlin-Lichterfelde

Lichterfelde West


العمر هو الزمن الذي مضى على الإنسان منذ ولادته.
يميّز العلماء بين العمر الموضوعي والعمر النفسي. وهكذا يمرّ الزمن في مرحلة الطفولة بوتيرة أبطأ بكثير من مرحلة البلوغ. فمن وجهة ما نشعر به نفسانيّاً، يشكّل عمر السابعة عشرة والنصف منتصف حياة بشريّة تمتدّ إلى الخامسة والسبعين.

يحدّد العمر العقلي العلاقة القائمة بين درجة ذكاء الفرد وعمره الحقيقي. ويقيس الباحثون العمر
العقلي بواسطة روائز تحدّد الحاصل العقلي(.Q.I.).فيطرح هؤلاء مثلاً، سلسلة مسائل هي من نوع تركيب قطع الميكانو أو نوع من حساب أوّلي، أو نوع من مزج أشياء يكمّل بعضها بعضاً (سكين، وشوكة،
الخ...)، ويحلّ هذه المسائل أناس أسوياء من عمر زمني محدّد (عمرهم عشر سنوات، مثلاً)
فإذا حلّ هذه المسائل طفل في الثامنة من عمره، وُصف ذكاؤه بالذكاء "المبكّر"(ويكون عمره النفساني عشرة على ثمانية 8:10 =1.25والمعدّل هو واحد 1). وإذا توصّل فتى في الثانية عشرة من عمره إلى حلّ هذه
المسائل نفسها بجهد جهيد يكون حاصله العقلي عشرة على إثنتي عشر 12:10 = 0.83، ويكون دون السويّ. يوجد اختلاف كبير بين الاعمار المتوقعة لشخص ما عند ولادته حسب البلد فالعمر المتوقع ان يعيشه شخص ما في زنجبار هو 48 سنو فقط اما في بعض دول أوروبا الغربية فهو 77 سنة. ويختلف حسب الحمية المتبعة والعناية الطبية...ينقسم العمر إلى قسمين العمر الجسدي وهو عمر جسم الإنسان والعمر الحقيقي وهو تاريخ الميلاد وتقول بعض النظريات غير المثبتة بأن العمر الذي سيعيشه إنسان ما هو عمر جسده وليس عمره الحقيقي فكلما زاد عمر جسم الإنسان كلما قلت فترة عمره.. وهذا ما يفسر قله عمر الاشخاص في أفريقيا لانهم يبدون بأعمار أكثر بكثير من تأريخ ميلادهم.

مراجع

دراسات سكانية
مراحل حياة الإنسان

العمر


An Pedicellarum paiei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mitsuru Hotta. An Pedicellarum paiei in nahilalakip ha genus nga Pedicellarum, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pedicellarum

Pedicellarum paiei


Das Gemeinsame Europäische Kaufrecht (GEK; , CESL), auch Einheitskaufrecht, Europäisches Kaufrecht oder optionales Instrument genannt, ist ein Verordnungsvorschlag der Europäischen Kommission vom 11. Oktober 2011, KOM(2011), 635. Es enthält kaufrechtliche Vorschriften, die nach einer Anwahl durch die Parteien (opt-in) Anwendung finden und grenzüberschreitende Kaufverträge effizienter gestalten sollen. Der Vorschlag wurde 2020 durch die Kommission zurückgenommen.

Anwendungsbereich und Funktionsweise

Das GEK soll sachlich zumindest auf grenzüberschreitende Warenkaufverträge Anwendung finden. Hinsichtlich der persönlichen Anwendbarkeit soll es sowohl für das Verhältnis zwischen Groß- und Kleinunternehmen (B2KMU) als auch für das Verhältnis von Unternehmern zu Verbrauchern (B2C) wählbar sein, anders als das UN-Kaufrecht, welches nur zwischen Unternehmern anwendbar ist. Im Gegenzug soll das GEK nur bei Anwahl durch die Parteien anzuwenden sein (opt-in-Lösung), nicht bereits - wie das UN-Kaufrecht - automatisch außer im Fall einer aktiven Abwahl (opt-out-Lösung).

Diskussion
Der Verordnungsvorschlag wird derzeit kontrovers diskutiert und ist Gegenstand zahlreicher Tagungen und Fachartikel. Für die deutsche Rechtswissenschaft wirft das Europäische Kaufrecht zahlreiche noch ungeklärte Fragen auf. Sowohl hinsichtlich des Anwendungsbereichs des Europäischen Kaufrechts als auch dem Verhältnis zum internationalen Privatrecht besteht in der Literatur keine Einigkeit.

Vermeintliche Vorteile insbesondere:
 Vorhersehbarkeit des anwendbaren Sachrechts für den Verbraucher
 Senkung von Transaktionskosten der Unternehmen
 Hohes Verbraucherschutzniveau
 Stärkung des Binnenmarktes

Vermeintliche Nachteile insbesondere:
 Große Regelungslücken insbesondere im Stellvertretungs- und Sachenrecht
 Dépeçage anstatt Rechtsvereinheitlichung
 Keine Zweckmäßigkeit insbesondere im Vergleich zur Ausschlusspraxis des UN-Kaufrechts
 Fehlende Warnfunktion für Verbraucher oder gar eine Schlechterstellung

Einzelnachweise

Literatur
 Martin Blüm: Das Gemeinsame Europäische Kaufrecht als wesentlicher Zwischenschritt zu einem kodifizierten Europäischen Vertragsrecht? Jenaer Wissenschaftliche Verlagsgesellschaft, 2015.
 Horst Eidenmüller, Nils Jansen, Eva-Maria Kieninger, Gerhard Wagner, Reinhard Zimmermann: Der Vorschlag für eine Verordnung über ein Gemeinsames Europäisches Vertragsrecht – Defizite der neusten Textstufe des europäischen Vertragsrechts. In: Juristen-Zeitung (JZ) 2012, S. 269–289.
 Jörg-Uwe Hahn (Hrsg.): Gemeinsames Europäisches Kaufrecht. Moderner Ansatz oder praxisferne Vision? C.H. Beck, München 2012.
 Norman Konecny: Der Verordnungsentwurf über ein Gemeinsames Europäisches Kaufrecht – Meilenstein der europäischen Integration oder Irrlicht der europäischen Politik?, 2014, ISBN 978-3-631-65306-7
 Oliver Remien, Sebastian Herrler, Peter Limmer (Hrsg.): Gemeinsames Europäisches Kaufrecht für die EU? Analyse des Vorschlags der Europäischen Kommission für ein optionales Europäisches Vertragsrecht vom 11. Oktober 2011. C.H.Beck, München 2012.
 Thomas Rüfner: Sieben Fragen zum EU-Kaufrecht. Oder: Was man heute schon über den Verordnungsvorschlag für ein Gemeinsames Kaufrecht wissen sollte, Zeitschrift für das Juristische Studium (ZJS) 04/2012, 476 (PDF)
 Martin Schmidt-Kessel (Hrsg.): Ein einheitliches europäisches Kaufrecht? Eine Analyse des Vorschlags der Kommission. Sellier, München 2012.
 Martin Schmidt-Kessel (Hrsg.): Der Entwurf für ein Gemeinsames Europäisches Kaufrecht. Kommentar. Sellier, München 2014.
 Hans Schulte-Nölke, Fryderyk Zoll, Nils Jansen, Reiner Schulze (Hrsg.): Der Entwurf für ein optionales europäisches Kaufrecht. De Gruyter, Berlin 2012.
 Reiner Schulze (Hrsg.): Common European Sales Law (CESL). Commentary. C.H. Beck/Hart/Nomos, 2012.
 Dirk Staudenmayer (Hrsg.): Vorschlag für eine Verordnung des Europäischen Parlaments und des Rates über ein Gemeinsames Europäisches Kaufrecht. C.H.Beck, München 2012.
 Marina Tamm, Das Gemeinsame Europäische Kaufrecht als optionales Instrument – eine kritische Analyse, Verbraucher und Recht (VuR) 2012, 1 (PDF; 248 kB)
 Matthias von Kossak: The Remedial System under the Proposed Common European Sales Law (CESL), in: European Journal of Commercial Contract Law (EJCCL) 2013, 7

Weblinks
  (Deutsche Fassung)
 Rechtsausschuss des Europäischen Parlaments: ENTWURF EINES BERICHTS über den Vorschlag für eine Verordnung des Europäischen Parlaments und des Rates über ein Gemeinsames Europäisches Kaufrecht vom 6. März 2013 (deutsche Fassung, PDF-Datei)
 Beck-Online mit weiteren Informationen zur Verordnung
 Beschluss Bundesrat (PDF; 120 kB)
 Stellungnahme Rechtsausschuss Bundestag (PDF; 81 kB)
 Stellungnahme des Deutschen Anwaltvereins zum Berichtsentwurf des Rechtsausschusses (PDF-Datei; 80kb)

Vertragsrecht
Europäisches Privatrecht
Geplante Rechtsquelle

Gemeinsames Europäisches Kaufrecht


Busdorf steht für:

 eine Gemeinde im Kreis Schleswig-Flensburg in Schleswig-Holstein, siehe Busdorf
 einen Ortsteil der Gemeinde Schillsdorf im Kreis Plön in Schleswig-Holstein
 einen Ortsteil der Gemeinde Behrenhoff im Landkreis Vorpommern-Greifswald in Mecklenburg-Vorpommern
 den deutschen Namen der französischen Gemeinde Boustroff im Département Moselle
 ein ehemaliges Kollegiatstift und die dazugehörige Busdorfkirche in Paderborn

 Busdorf ist der Name von

 Otto Busdorf (1878–1957), deutscher Kriminalbeamter

Siehe auch:
 Bustorff
Buisdorf

Busdorf (Begriffsklärung)


An Epidendrum confertum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames ngan Charles Schweinfurth. An Epidendrum confertum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum confertum


Hasanlar Barajı, Düzce'de, Küçük Melen Çayı üzerinde, sulama ve taşkın kontrolü amacı ile 1965 - 1972 yılları arasında inşa edilmiş bir barajdır. Kaya gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 1.651.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 70,80 m, normal su kotunda göl hacmi 55 hm³, normal su kotunda göl alanı 2,85 km²'dir. 26.450 hektarlık bir alana sulama hizmeti vermektedir.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki barajlar listesi

Kaynakça

Türkiye'deki hidroelektrik santralleri
Düzce ilindeki yapılar

Hasanlar Barajı ve Hidroelektrik Santrali


Huaynaputina () er en stratovulkan, der ligger i det vulkanske højland i det sydlige Peru. Vulkanen kan ikke identificeres som en selvstædig bjerg, men som et kæmpe vulkankrater. Vulkanen har produceret andesite og dacite med højt kaliumindhold. Den 19. februar 1600 eksploderede Huaynaputina i en kolossal eksplosion (6 på VEI-skalaen), der er den største vulkanske eksplosion i Sydamerika i historisk tid. Eruption forsatte med en række begivenheder indtil marts samme år. En skildring af begivenhederne er fortalt i Fray Antonio Vazquez de Espinosas Compendio y Descripción de las Indias, der er oversat til engelsk som Kompendium og beskrivelse af Vestindien i 1942.

Effekter i regionen
Da Huaynaputina eksploderede produceredes omkring 30 kubikkilometer aske og den pyroklastisk vulkanudbrud nåede 13 km mod øst og sydøst. Udbruddet ødelagde flere bosættelser og nåede Stillehavet 120 km væk. Udbruddet startede med en plinisk røgfane, der strakte sig ind i stratosfæren og aske nedfaldet og de medfølgende jordskælv forårsagede store ødelæggelser i storbyer som Arequipa (70 km mod vest) og Moquegua.

Globale effekter

Rusland
Eksplosion havde effekt på klimaet på den nordlige halvkugle, 1601 var det koldeste år i sekshundrede år, hvilket førte til hungersnød i Rusland, den russiske hungersnød 1601-1603.

Grønland
På Grønland er der fundet svovelsyreindhold iskernerne som var højere end efter Krakatau-udbrudet i 1883.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Science News om den russiske hungersnød , hentet 12. november 2016
 Huaynaputina-usbruddet i 1600 havde globale effekter

Vulkaner i Peru
Begivenheder i 1600

Huaynaputina


Dong Fuxiang (Gansu, 8 de janeiro de 1839– 2 de fevereiro de 1908), nome de cortesia Xingwu (星五), foi um general chinês que viveu no final da dinastia Qing.

Fuxiang comandou um exército de soldados Hui, uma etnia chinesa muçulmana, na região de Gansu.

Carreira militar
Dong participou da revolta de Dungan (1862-1877) e desertou para o lado da dinastia Qing, junto com o amigo Ma Zhanao.

Dong Fuxiang, Ma Anliang e Ma Haiyan foram originalmente chamados para Pequim durante a Primeira Guerra Sino-Japonesa em 1894, mas a segunda Revolta de Dungan (1895) estourou e eles foram posteriormente enviados para combater os rebeldes muçulmanos

Nascidos em 1839
Mortos em 1908
Dong Fuxiang

Dong Fuxiang


Gloria Lujanović (Travnik, 17. lipnja 1993.), hrvatska je novinarka i pjesnikinja iz Bosne i Hercegovine. Piše za Dnevnik.ba, najveći hrvatski portal u BiH.

Životopis
Rođena je u Travniku. Trenutno je studentica politologije na Filozofskom fakultetu u Mostaru.

2011. objavljuje zbirku pjesama Muškarac kojeg nemam.

U medijima progovara o neravnopravnosti Hrvata u Bosni i Hercegovini, posebice u Federaciji BiH, gdje su prava Hrvata potisnuta dominantnom bošnjačkom politikom majorizacije hrvatskog naroda. Piše i o zločinima mudžahedina počinjenima nad Hrvatima na području srednje Bosne. Zbog svojih tekstova i kritika dobila je niz prijetnji.

Uz Irenu Mrnjavac organizatorica je kulturne manifestacije Hrvatsko proljeće Središnje Bosne.

Živi i radi u Mostaru.

Prijetnje
Lujanović je 2018. napravila izvještaj o kampovima i zločinima mudžahedina u Središnjoj Bosni s početka devedesetih. Velik dio bošnjačkih medija, ali i političari poput Emira Suljagića pozvali su na linč ustaške novinarke, unatoč podatcima, izjavama, fotografijama, argumentima i činjenicama koje je prikupila kao dokaz ratnih zločina koji su počinjeni pod pokroviteljstvom Armije BiH u Središnjoj Bosni.

Vijeće za tisak BiH osudilo je prijetnje upućene Lujanović, a podršku su joj dale i Udruge HVO-a Središnja Bosna.

Djela
Muškarac kojeg nemam, zbirka pjesama (2011.)
Otac, poema (2023.)

Izvori
¸

Hrvatski novinari
Hrvati u Bosni i Hercegovini
Hrvatski pjesnici iz Bosne i Hercegovine

Gloria Lujanović


14365 Jeanpaul este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14365 Jeanpaul este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Freimut Börngen. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,67 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 5,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1988
Centura de asteroizi

14365 Jeanpaul


Ivan Ramón Folch III. (katalonski Joan Ramon Folc III de Cardona, šp. Juan Ramón Folch III) (9. siječnja 1418. – 18. lipnja 1486.) bio je španjolski plemić, grof Pradesa i Cardone, potkralj Sicilije, vikont Villamura te barun Entençe.

Obitelj
Don Ivan III. je bio jedini sin grofa Ivana Folcha II. i njegove supruge, grofice Ivane I. od Pradesa. (Roditelji Ivana III. bili su bratić i sestrična, ali ne u prvom koljenu.)

Njegove su sestre bile Violeta, Margarita, Timbor i Ivana.

Ivan je prvo, 1444., oženio Ivanu od Urgella (Joana d'Urgell), kćer grofa Jakova II. od Urgella. Ovo su njihova djeca:
Jakov
Ivan Ramón Folch IV.
Katarina (Catalina)

Nakon Ivanine smrti, Ivan se oženio Izabelom od Cabrere; nisu imali djece.

Sin Ivana i njegove konkubine bio je biskup Urgella Petar od Cardone.

Izvori

Grofovi Cardone

Ivan Ramón Folch III.


Superfosfat er en dansk dokumentarfilm fra 1957 instrueret af Werner Hedman.

Handling
Filmen viser i realoptagelser og skematiske tegninger arbejdet i en superfosfatfabrik, dels bearbejdning af svovlkis til fremstilling af svovlsyre og dels fremstillingen af superfosfat. Og derefter dens lagring, distribution og anvendelse i landbruget.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1957

Superfosfat (dokumentarfilm)


Liviu Leonte () a fost un critic și istoric literar român, specializat în opera literară a lui Costache Negruzzi și a unor prozatori contemporani.

Biografie
S-a născut în comuna Ceplenița din județul Iași, în familia învățătorilor Vasile
și Maria Leonte (n. Scutaru). A urmat studii la Liceul Internat "C. Negruzzi" din Iași (1939-1947) și apoi la Facultatea de Filologie, secția limba și literatura română, a Universității "Al.I. Cuza" din Iași, obținând licența în 1952. I-a avut ca profesori în timpul facultății pe Alexandru Dima, Nicolae I. Popa și Gheorghe Ivănescu. A obținut în 1979 titlul de doctor în filologie al Universității "Al.I. Cuza" din Iași cu monografia Constantin Negruzzi, urmat în 2005 de un al doilea titlu de doctor la Universitatea Toulouse II – Le Mirail cu teza La réception de l'œuvre de Marcel Proust en Roumanie.

După absolvirea facultății a lucrat ca redactor la revista Iașul nou (1952-1953) și cercetător la Institutul de Istorie și Filologie al Academiei Române, Filiala Iași (1953-1961). A intrat în învățământul universitar în 1958 ca lector la Catedra de literatură română și comparată de la Facultatea de Litere a Universității "Al.I. Cuza" din Iași (1958-1964), apoi a fost detașat ca lector (1964-1966) și conferențiar (1966-1968) la Universitatea "Paul Valéry" din Montpellier, după care a revenit ca lector (1968-1988) și profesor (1990-1999) la Universitatea "Al. I. Cuza" din Iași. A îndeplinit, în paralel, funcția de redactor-șef al revistei literare ieșene Cronica (1970-1979). După Revoluția din decembrie 1989 a fost profesor invitat la Universitatea Toulouse II – Le Mirail din Franța (1990-1994).

Activitatea literară
A debutat în 1951 cu cronici literare în revista Iașul nou (1951), colaborând apoi la revistele Contemporanul, Convorbiri literare și Cronica. O mare parte a activității sale de istoric literar a fost dedicată studierii și editării operei lui Costache Negruzzi, fiind solicitat în 1957 de profesorul N.I. Popa să colaboreze la realizarea unei monografii consacrate scriitorului. A cercetat manuscrisele negruzziene, pe care le-a transcris din alfabetul chirilic în alfabetul latin și le-a publicat în 17 ediții, inclusiv trei critice: Păcatele tinerețelor (Ed. Minerva, 1974), Proza. Poezie (Ed. Minerva, 1984) și Teatru (Ed. Minerva, 1986). A publicat, de asemenea, monografia Constantin Negruzzi (1980), care constituie o sinteză a cercetărilor literare efectuate pe parcursul a două decenii. Monumentala ediție consacrată lui Negruzzi reprezintă, în opinia lui Zigu Ornea, "o înfăptuire științifică remarcabilă". Activitatea sa de cercetare a fost recunoscută prin decernarea a trei prestigioase premii: Premiul "Perpessicius" al Muzeului Literaturii Române (1974), Premiul "B.P. Hașdeu" al Academiei Române (1980) pentru monografia Constantin Negruzzi și Premiul Uniunii Scriitorilor din România (1984) pentru ediția Proza. Poezie a lui Negruzzi.

Profesorul Liviu Leonte s-a remarcat, de asemenea, ca un activ cronicar literar, publicând două cărți consacrate prozei române contemporane: Istoria literaturii române. Proza contemporană (1980) și Prozatori contemporani (I-II, 1984-1989) în care a realizat sinteze pertinente a creației unor scriitori reprezentativi din perioada postbelică. Studiile sale de literatură contemporană dovedesc "finețe analitică, informare și riguros spirit critic", considera criticul Ornea. În ultima perioadă a vieții profesorul Leonte a fost preocupat de receptarea operei lui Marcel Proust în România, publicând două cărți pe acest subiect.

A mai fost distins cu Premiul revistei Cronica (1986) și cu Premiul de excelență al Filialei Iași a Uniunii Scriitorilor din România (1998). În plus, a fost decorat cu Ordinul Național "Pentru Merit" în grad de Ofițer (2000), cu  Ordinul Național "Serviciul Credincios" în grad de Cavaler (2002) și Ordinul Palmelor Academice în grad de cavaler (2002). Universitatea "Al. I. Cuza" din Iași i-a acordat în anul 2008 titlul de Profesor Emeritus.

Opera
 Constantin Negruzzi, monografie, Editura Minerva, București, 1980 (ed. a II-a, 2003);
 Istoria literaturii române. Proza contemporană, Editura Universității "Al.I. Cuza", Iași, 1980;
 Prozatori contemporani, I-II, Editura Junimea, Iași, 1984-1989;
 Scriitori, cărți, reviste, Editura Cronica, Iași, 1998;
 La réception de l'œuvre de Marcel Proust en Roumanie, 2005;
 À la recherche du roman moderne: la réception de l'œuvre de Marcel Proust en Roumanie, Editura Institutul European, Iași, 2006.

Distincții
 Ordinul național "Pentru Merit" în grad de Ofițer (1 decembrie 2000) "pentru realizări artistice remarcabile și pentru promovarea culturii, de Ziua Națională a României"
 Ordinul Național "Serviciul Credincios" în grad de Cavaler (2002)
 Ordinul Palmelor Academice în grad de cavaler (2002)

Note

Nașteri în 1929
Decese în 2018
Critici literari români
Istorici literari români
Profesori universitari români
Decorați cu Ordinul național Pentru Merit
Decorați cu Ordinul Național Serviciul Credincios în grad de Cavaler

Liviu Leonte


Kitab-ül Hiyel, İhsan Oktay Anar'ın yazmış olduğu ikinci romanıdır. Kitap, ''Eski zaman mucitlerinin inanılmaz hayat öyküleri'' adı altında yayımlanmıştır. Bu kitapta, yazarın diğer kitaplarından farklı olarak birçok çizimler bulunmaktadır. Çizimler, kitabın yazarı İhsan Oktay Anar'a aittir.

Konusu
Kitapta, hırs ile zekânın birleşiminin ne kadar ürkütücü sonuçlar doğurabileceği anlatılmaktadır.

Romanın içinde üç ana başlık vardır ve her başlıkta bir kişi ve onun yaşadıkları anlatılır.

Romanda kahramanların tasarladığı mekanizmaların detayları ve bu makinelerle yaşanan olaylar mizahi bir dille anlatılırken, büyük resimde de ulu amacın sonsuz devr-i daime ulaşmak olması eserin felsefi yönünü ortaya koymaktadır.

Karakterler
 Yâfes Çelebi
 Calûd el-Filistî
 Üzeyir Bey

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Acikbilim.com, "Kitab-ül Hiyel"

İhsan Oktay Anar romanları
1996 romanları
1990'larda Türk romanları
Türk tarihine ait romanlar
Türkçe romanlar
Çağdaş Türk romanları
Konusu Osmanlı İmparatorluğu'nda geçen romanlar

Kitab-ül Hiyel (roman)


Los burladores es una zarzuela en tres actos, con música de Pablo Sorozábal y libreto de Serafín y Joaquín Álvarez Quintero. Se estrenó el 10 de diciembre de 1948 en el Teatro Calderón de Madrid.

Personajes

Referencias
Ficha en Patrimonio Nacional

Zarzuelas de Pablo Sorozábal
Zarzuelas de 1948

Los burladores


Die Scottish Premier League wurde 2001/02 zum vierten Mal ausgetragen. Es war zudem die 105. Austragung der höchsten Fußball-Spielklasse innerhalb der Scottish Football League, in welcher der Schottische Meister ermittelt wurde. In der Saison 2001/02 traten 12 Vereine in insgesamt 38 Spieltagen gegeneinander an. Jedes Team spielte jeweils einmal zu Hause und auswärts gegen jedes andere Team in der 1. Runde. Danach wurde die Liga auf zwei Hälften geteilt, in denen die Mannschaften noch einmal gegeneinander spielen. Bei Punktgleichheit zählte die Tordifferenz.

Celtic Glasgow gewann zum insgesamt 38. Mal in der Vereinsgeschichte die schottische Meisterschaft. Die Bhoys qualifizierten sich als Meister für die Champions League Saison-2002/03. Der Pokalsieger Glasgow Rangers, sowie der Dritt- und Viertplatzierte FC Livingston und FC Aberdeen qualifizierten sich für den UEFA-Pokal. Der FC St. Johnstone stieg am Saisonende in die First Division ab. Mit 29 Treffern wurde Henrik Larsson von Celtic Glasgow Torschützenkönig.

1. Runde

Tabelle

2. Runde

Meisterschafts-Play-offs

Abstiegs-Play-offs

Auszeichnungen während der Saison

Die Meistermannschaft von Celtic Glasgow
(Berücksichtigt wurden Spieler mit mindestens einem Einsatz; in Klammern sind die Einsätze und Tore angegeben)

Einzelnachweise

Weblinks
 Scottish Premier League 2001/02 bei statto.com
 Scottish Premier League 2001/02 in der Datenbank der Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation
 Scottish Premier League 2001/02 bei www.kicker.de

2001/02
Fußballsaison 2001/02

Scottish Premier League 2001/02


Seven Boats er en kortfilm fra 2014 instrueret af Hlynur Pálmason efter manuskript af Hlynur Pálmason.

Handling
En mand i havet kæmper for sit liv. Han er omringet af syv både.

Referencer

Eksterne henvisninger

Film fra Danmark (administrationskategori)
Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2014

Seven Boats


Embryo (en Hispanoamérica, El embrión mortífero; en España, El embrión) es una película estadounidense de 1976 de los géneros de ciencia ficción y terror dirigida por Ralph Nelson, con Rock Hudson y Barbara Carrera como actores principales

Está en dominio público por no haber señalado sus derechos de autor.

Trama

Un científico, el Dr. Paul Holliston (Rock Hudson), experimenta con embriones de perros para que se desarrollen fuera de la matriz mediante técnicas de terapia hormonal. Ante el aparente éxito, prueba con un embrión humano, y éste se transforma en una hermosa mujer (Barbara Carrera) a la que el médico da el nombre de Victoria y convierte en su protegida.

El médico le enseña las lecciones de la vida que tendría que haber aprendido durante el paso de niña a mujer, y esas lecciones se completan por la noche.

Victoria se queda encinta, lo que hace que empiece a envejecer prematuramente, por lo que necesita otro embrión humano para detener el envejecimiento de sus células y así rejuvenecer, de manera que decide matar a otra embarazada para cumplir su propósito. Es descubierta por el científico, lo que conduce a un fatal desenlace.

Reparto

 Rock Hudson: Dr. Paul Holliston.
 Barbara Carrera: Victoria Spencer.
 Diane Ladd: Martha Douglas.
 Roddy McDowall: Frank Riley.
 Anne Schedeen: Helen Holliston.
 John Elerick: Gordon Holliston.
 Vincent Baggetta: Collier.
 Jack Colvin: Dr. Jim Winston.
 Joyce Brothers: Dra. Joyce Brothers.
 Dick Winslow: John Forbes.
 Ken Washington: Dr. Brink.
 Lina Raymond: Janet Novak.
 Sherri Zak: una enfermera.
 Joyce Spitz: una entrenadora.
 George Sawaya: un policía.
 Hank Robinson: un enfermero de ambulancia.
 Chuck Comisky: un bombero.
 Bob Reynolds: un médico.

Véase también
 Rock Hudson
 Barbara Carrera

Referencias

AOL Video entry

Enlaces externos

Películas en inglés
Películas de ciencia ficción de Estados Unidos
Películas de terror de Estados Unidos

Embryo (película)


Loasaceae, biljna porodica u redu drjenolike. Postoji preko 300 vrsta jednogodišnjeg i dvogodišnjeg raslinja i trajnica unutar najmanje dvadeset rodova, koje rastu poglavito po duplom američkom kontinentu, ali i dijelovima Afrike, Azije i Europe; u Hrvatskoj nema predstavnika.

Opis
Loasaceae su uglavnom tropska američka porodica biljaka iz reda drena (Cornales), mnoge s bolno peckajućim dlačicama, ali prekrasnim i često bizarnim cvjetovima crvene, narančaste, žute ili bijele boje. Biljke su često vijugave i uglavnom zeljaste. Rod Loasa, s oko 100 vrsta od Meksika do Anda, ima dlačice poput koprive koje mogu uzrokovati nelagodu danima; njegovi neobično oblikovani cvjetovi imaju pet žutih latica poput vrećica koje prekrivaju ujedinjene prašnike i prepoznatljive velike nektarije u boji. Blisko srodna Caiophora (ili Cajophora), s oko 65 tropskih američkih vrsta, kao i Loasa, uglavnom raste na stjenovitim padinama hladnih područja Anda i također ima oštre dlake.

Vrste iz roda Mentzelia imaju dlačice koje ne bodu, ali su kukaste. Neke imaju satenaste narančaste cvjetove manje od 6 cm (2,4 inča), kupastih cvjetova s pet latica, to je "plamteća zvijezda" (M. laevicaulis) zapadne Sjeverne Amerike. Žuti, mirisni cvjetovi "plamteće zvijezde" otvaraju se predvečer. Nekoliko Loasaceae raste u Africi, zapadnoj Aziji i Polineziji (ortoci Marquesas).

Rodovi

 Familia Loasaceae Juss. (329 spp.)
 Subfamilia Eucnidoideae ined.
 Eucnide Zucc. (14 spp.)
 Subfamilia Schismocarpoideae ined.
 Schismocarpus S.F.Blake (2 spp.)
 Subfamilia Loasoideae Gilg
 Huidobria Gay (2 spp.)
 Kissenia R. Br. ex T. Anderson (2 spp.)
 Plakothira Florence (3 spp.)
 Xylopodia Weigend (2 spp.)
 Nasa Weigend (98 spp.)
 Aosa Weigend (8 spp.)
 Presliophytum (Urb. & Gilg) Weigend (5 spp.)
 Blumenbachia Schrad. (10 spp.), blumenbahija
 Loasa Adans. (23 spp.)
 Grausa Weigend & R. H. Acuña (6 spp.)
 Klaprothia Kunth (2 spp.)
 Pinnasa Weigend & R. H. Acuña (7 spp.)
 Scyphanthus [D. Don] (1 sp.)
 Caiophora J. Presl (38 spp.), kajofora
 Subfamilia Mentzelioideae (Rchb.) Gilg
 Mentzelia L. (97 spp.), mentzelija
 Subfamilia Gronovioideae (Rchb.) M. Roem.
 Gronovia L. (2 spp.)
 Fuertesia Urb. (1 sp.)
 Cevallia Lag. (1 sp.)
 Subfamilia Petalonychoideae Weigend
 Petalonyx A. Gray (5 spp.)

Izvori

Porodice drjenolikih
Biljne porodice

Loasaceae


Joseph Bähr, également appelé Bär ou Behr, (né le  à Deiningen, décédé le  à Vienne (Autriche)) est un clarinettiste allemand.

Biographie

Joseph Bähr est le fils du boulanger Andreas Beer ; on ne sait cependant pas de laquelle des nombreuses épouses de son père il est le fils. Entre 1782 et 1783, Joseph Bähr est discantiste à l'église paroissiale de St. Alban à Wallerstein et, à partir de 1783, membre de la chapelle de la cour du prince Kraft Ernst zu Oettingen-Wallerstein en tant que violoniste. Après avoir reçu une clarinette en cadeau de la part de  en 1785, Bähr se consacre de plus en plus à la pratique de cet instrument. En mai de la même année, il figure dans la liste de la chapelle de la cour dirigée par le maître de chapelle Antonio Rosetti en tant que deuxième violon et clarinettiste avec un salaire annuel de 96 florins. En 1787, à l'instigation de Kraft Ernst zu Oettingen-Wallerstein, Joseph Bähr prend des cours de clarinette à Würzburg auprès du premier clarinettiste de la chapelle de la cour du prince-évêque, Philipp Meißner. Jusqu'en 1796, Joseph Bähr travaille comme instrumentiste à vent de la musique d'harmonie du prince zu Oettingen-Wallerstein et est également violoniste de la chapelle de la cour princière de Wallerstein sous la direction de Rosetti et de ses successeurs Georg Feldmayr, Paul Wineberger et Friedrich Witt.

En 1788, Joseph Bähr donne son premier concert de clarinette, en compagnie du flûtiste Alois Ernst, à l'auberge Zum Weißen Lamm à Augsbourg. Peu de temps après, Joseph Bähr, Alois Ernst et la pianiste Nannette Streicher (née Stein) donnent un autre concert dans la Hochgräflich Fuggerischen Saal toujours à Augsbourg. En 1793 et 1794, Joseph Bähr part en tournée de concerts avec le violoncelliste Friedrich Witt en Thuringe, à Ludwigslust, à Berlin et à Potsdam, au cours desquels Bähr connait également le succès avec des compositions de Witt. Pendant les concerts en Prusse, Joseph Bähr a probablement aussi rencontré son homonyme, le musicien de la cour royale prussienne Joseph Beer. Le second corniste prussien Karl Türrschmidt est fasciné par les prestations de Witt et de Bähr ; en même temps, il regrettait . En 1796, Witt et Bähr ne reviennent pas à Wallerstein après une tournée de concerts à Vienne. Witt quitte peu après la métropole de la monarchie impériale et royale ; Bähr y restera toute sa vie.

En 1796, le prince Alois Ier zu Liechtenstein nomme Joseph Bähr à la place de Johann Klein, parti au service de l'empereur, avec un salaire annuel de 400 florins dans son orchestre d'harmonie dirigée par Joseph Triebensee. En tant que membre de l'orchestre de chambre et de théâtre princier, Bähr joue à Vienne, et pendant la saison de la chasse également aux châteaux de Feldsberg et d', ainsi qu'au théâtre de banlieue de Penzing et au .

Parallèlement, Joseph Bähr se produit à Vienne en tant que soliste et musicien de chambre. En 1797, il joue lors de la première du quintette pour piano et vents op. 16 de Ludwig van Beethoven avec le Quatuor Schuppanzigh, le compositeur se chargeant lui-même du piano, tout comme lors d'une autre représentation le 2 avril 1798 par la Wiener Tonkünstler-Sozietät au Hofburgtheater. Le 1er avril 1798, Bähr donne un autre concerto pour clarinette au Hofburgtheater. Toujours au Hofburgtheater, Bähr participa le 2 avril 1800 à la création du septuor pour cordes et vents op. 20 lors d'un concert organisé par Beethoven lui-même. Le 4 avril 1803, Bähr donne dans la même salle le concerto pour clarinette de Friedrich Witt lors d'un concert de la Tonkünstler-Societät. Au Hof- und Nationaltheater, le 5 avril 1805, Bähr joue la partie de première clarinette lors de la première du sextuor à vent op. 71 de Beethoven dans le cadre d'un concert de bienfaisance du quatuor Schuppanzigh ; ce fut également sa dernière grande apparition. En raison de problèmes de poitrine de plus en plus inquiétants, Joseph Bähr demande à prendre sa retraite en décembre 1807. Au début de l'année 1808, la chancellerie de la cour du Liechtenstein accorde à Bähr un salaire annuel de 200 florins.

Le trio avec piano op. 11 de Beethoven, composé en 1797, est peut-être une commande de Bähr. Joseph Bähr se marie en 1802 à Barbara Prem, de onze ans sa cadette, et le mariage n'aura pas d'enfants. Depuis le 15 mai 1803, il est membre de la Wiener Tonkünstler-Sozietät.

Joseph Bähr meurt en 1819 d'une fièvre frénétique. Sa veuve décéde deux ans plus tard, à l'âge de 39 ans, de consomption pulmonaire .

Confusion avec Joseph Beer
L'assimilation par le musicologue Ludwig Schiedermair, dans son étude parue en 1907 Die Blütezeit der Öttingen-Wallerstein'schen Hofkapelle , de Franz Joseph Bähr à son homonyme Johann Joseph Beer (1744-1812), actif à Berlin, a longtemps entraîné une confusion sur le ou les clarinettistes Joseph Beer. Jon R. Piersol a émis en 1972 dans sa thèse The Oettingen-Wallerstein Hofkapelle and its Wind Music l'hypothèse que le clarinettiste de Wallerstein et le clarinettiste viennois Joseph Bähr étaient une seule et même personne. Un peu plus tard, Ulrich Rau se rallia à cette thèse dans sa thèse de doctorat. Comme il n'avait pas eu connaissance du travail de Karl Maria Pisarowitz (tout comme Günther Grünsteudel), il fit la distinction entre les trois clarinettistes Joseph Beer : le Beer de Berlin, le Beer de Vienne et le Beer de Wallerstein. En 1973 déjà, Karl Maria Pisarowitz avait dissipé toutes les erreurs dans son essai Der Bär, man man aufband uns et démontré que Joseph Bähr était le même que le clarinettiste de Wallerstein.

Bibliographie
 .
 .
 .
  Karl Maria Pisarowitz: Der Bär, den man uns aufband. In: Acta Mozartiana (November 1973), p.62–67.
 .

Notes et références

Liens externes

Clarinettiste classique
Clarinettiste allemand
Naissance en février 1770
Naissance en Bavière
Décès en août 1819
Décès à Vienne (Autriche)
Décès à 49 ans

Joseph Bähr


Giuseppe Sacripante (Narni, 19 de março de 1642 - Roma, 4 de janeiro de 1727) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Narni em 19 de março de 1642. O mais velho dos quatro filhos de Giacinto Sacripante e Vittoria de Basilis. Seu sobrenome também está listado como Sacripanti. Tio do cardeal Carlo Maria Sacripante (1739).

Educação
Estudou letras e depois direito em Roma..

Início da vida
Trabalhou com Giacomo Prioli, auditor da Sagrada Rota Romana, a quem sucedeu quando o auditor adoeceu gravemente. Advogado Consistorial, 1684. Subdatário, 17 de abril de 1687; confirmado em seu cargo pelo novo Papa Alexandre VIII, em 10 de outubro de 1689; e novamente pelo Papa Inocêncio XII, 16 de julho de 1691. Abreviador da Cúria Romana, 6 de novembro de 1688. Cônego da patriarcal Basílica Lateranense. Secretário das Congregações de Avignon e Loreto. Referendário dos Tribunais da Assinatura Apostólica de Justiça e da Graça, mantendo o cargo de advogado consistorial, 24 de abril de 1690. Secretário de Memórias, mantendo o subdatário, 1695..

Ordens sagradas
(Nenhuma informação encontrada)..

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 12 de dezembro de 1695; recebeu o gorro vermelho e o título de S. Maria na Traspontina, em 2 de janeiro de 1696. Prefeito da SC do Conselho Tridentino, de 2 de janeiro de 1696 até 4 de dezembro de 1700. Participou do conclave de 1700, que elegeu o Papa Clemente XI. Pró-datário, 4 de dezembro de 1700. Prefeito da SC de Propaganda Fide, 9 de dezembro de 1704 até sua morte. Camerlengo do Sagrado Colégio dos Cardeais, 26 de janeiro de 1705 até 25 de janeiro de 1706. Optou pelo título de S. Prassede, 3 de março de 1721. Participou do conclave de 1721, que elegeu o Papa Inocêncio XIII. Participou do conclave de 1724, que elegeu o Papa Bento XII. Optou pelo título de S. Lorenzo em Lucina, 31 de julho de 1726, cardeal primoprete..

Morte
Morreu em Roma em 4 de janeiro de 1727. Exposto na igreja de S. Ignazio, em Roma, onde se realizou o funeral, e sepultado no túmulo que construiu para si nessa mesma igreja.

Cardeais nomeados pelo papa Inocêncio XII
Cardeais protopresbíteros

Giuseppe Sacripante


Podosoje je naseljeno mjesto u gradu Trebinju, Republika Srpska, BiH.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 53

 Srbi - 53

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 53

 Srbi - 53

Izvori

Naselja u Republici Srpskoj
Trebinje

Podosoje (Trebinje, BiH)


عبد الكريم دالي ولد في 21 نوفمبر 1914 في تلمسان وتوفي في 21 فبراير 1978 في الجزائر العاصمة مطرب جزائري راحل. من أهم شيوخ الحوزي. هو مغني وموسيقي جزائري للغرناطي والحوزي التلمساني، وهي الأنواع الكلاسيكية التقليدية للموسيقى الجزائرية. وهو عازف متعدد الاستخدامات، فهو يعزف على الرباب والعود بشكل غير مبال.

حياته
ولد بتلمسان سنة 1914
لعائلة جزائرية ذات أصول تركية نزحت خلال فترة الحكم العثماني ، أوّل من اكتشف مواهبه هو الشّيخ عمر بقشي الذي علّمه مبادئ الموسيقى الأندلسيّة. واصل رحلته الموسيقيّة مع عبد السلام بن ساري، أخ العربي بن ساري ومع الشّيخ يحيى بندالي الذي كان يمثّل حينئذ الموسيقى الغرناطيّة عزف على آلة المندولين. ثمّ على الكمان والنّاي وأخيرا على العود، إنظمّ إلى أهمّ الفرق آنذاك وهي فرقة العربي بن ساري حيث أدّى أغاني أم كلثوم ومحمّد عبد الوهاب، واصل مسيرته بعد ذلك مع رضوان بن ساري (ابن العربي) ثمّ انضمّ إلى فرقة الشّيخة تتمة، سجّل سنة 1930 استخبار موّال مع ناري هيهات تنتفة ثمّ عراق مع كيف أملي وهلتي. سجلّ سنة 1938 ما يقارب العشرين اسطوانة في شركة ألجيريافون (Algériaphone) قدّم عروضا مع فرقة إذاعة الجزائر تحت قيادة محمّد فخرجي ثمّ إنظمّ إليها نهائيّا سنة 1952 ،شارك في القيام بإنطولوجية الموسيقى الأندلسيّة، حيث قام أيضا بتسجيل نوبات مدرسة تلمسان.

وفاته

توفّي في 20 فبراير 1978 بمنزله في حيدرة، ودفن بمقبرة سيدي يحيى بالجزائر العاصمة.

المصادر

أشخاص من تلمسان
مغنون ومغنيات جزائريون
مواليد 1333 هـ
مواليد 1914
مواليد في تلمسان
موسيقيون تقليديون
موسيقيون جزائريون
وفيات 1381 هـ
وفيات 1961
وفيات بعمر 63
وفيات في مدينة الجزائر

عبد الكريم دالي


Em eletroquímica, a equação de Butler-Volmer (em homenagem a John Alfred Valentine Butler e Max Volmer), também conhecida como equação de Erdey-Grúz-Volmer, é uma das relações mais fundamentais da cinética eletroquímica. Ela descreve como a corrente elétrica através de um eletrodo depende da diferença de potencial entre o eletrodo e a porção equipotencial do eletrólito para uma reação redox elementar, simples e rápida, considerando que ocorrem tanto uma reação catódica quanto uma anódica no mesmo eletrodo.

A equação de Butler-Volmer

A equação de Butler-Volmer corresponde à expressão abaixo:

ou de uma forma mais compacta,

em que atribuem-se as seguintes denotações:

 : densidade de corrente do eletrodo [L–2 I]
 : densidade de corrente de troca [L–2 I]
 : potencial do eletrodo [T–1 L2 M I–1]
 : potencial de equilíbrio [T–1 L2 M I–1]
 : temperatura absoluta [Θ]
 : número de elétrons envolvidos na reação do eletrodo [1]
 : constante de Faraday [T I N]
 : constante universal dos gases ideais [T–2 L2 M K–1 N–1]
 : coeficiente de transferência de carga catódico [1]
 : coeficiente de transferência de carga anódico [1]
  : sobrepotencial de ativação (definido como ) [T–1 L2 M I–1].

A figura à direita mostra situações nas quais

Os casos limite
Existem dois casos limite da equação de Butler-Volmer:

 a região de baixo sobrepotencial (chamada "resistência de polarização", em que . Nela, a equação de Butler-Volmer pode ser simplificada pela aproximação mostrada abaixo:
  da qual obtém-se a forma linear da equação:

 a região de alto sobrepotencial (em que ), na qual a equação de Butler-Volmer converge para a equação de Tafel. Quando , o primeiro termo dos parênteses domina e, quando , o segundo termo domina.

Além disso, valem as relações:

  para uma reação catódica, quando E<<Eeq, ou
  para uma reação anódica, quando E>>Eeq,

em que  e  são constantes (para determinadas reação e temperatura) chamadas de constantes da equação de Tafel. Os valores teóricos das constantes da equação de Tafel são diferentes para os processos catódicos e anódicos. No entanto, a inclinação de Tafel  pode ser definida como

em que  é a corrente faradaica, expressa como , ou seja, a soma das correntes parciais catódica () e anódica ().

A equação de Butler-Volmer estendida
A forma mais generalizada da equação de Butler-Volmer, aplicável às condições influenciadas pela transferência de massa, é apresentada abaixo:

em que se adotam as seguintes denotações:

 : densidade de corrente do eletrodo [L–2 I]
  e  são as concentrações, na porção majoritária da solução, das substâncias a serem oxidada e reduzida, respectivamente
  e  são as concentrações dependentes do tempo, na porção da solução adjacente ao eletrodo, das substâncias a serem oxidada e reduzida, respectivamente.

A forma acima pode ser simplificada para a convencional (mostrada no início do artigo) quando a concentração da espécie eletroativa próximo à superfície do eletrodo é igual à sua concentração na porção majoritária da solução.

Existem duas taxas que determinam a relação corrente-tensão para um eletrodo. A primeira é a taxa da reação química no eletrodo, que consome reagentes e produz produtos. Isso é conhecido como taxa de transferência de carga. A segunda é a taxa na qual os reagentes são fornecidos e os produtos são removidos da região do eletrodo por vários processos, incluindo difusão, migração e convecção. Esta última é conhecida como taxa de transferência de massa. Essas duas taxas determinam as concentrações dos reagentes e produtos na região do eletrodo, parâmetros que, por sua vez, são determinados pelos próprios eletrodos. A mais lenta dessas taxas determina a taxa geral do processo. Por exemplo, se apenas a difusão contribuir para a taxa de transferência de massa, há uma taxa máxima na qual o reagente pode ser fornecido ao eletrodo e, portanto, a corrente possui um limite superior conhecido como corrente limitante. No caso de processos altamente controlados pela transferência de massa, o valor da densidade de corrente é dado por:

em que:

  é o coeficiente de difusão efetivo (considerando eventuais irregularidades do processo);
  é a espessura da camada de difusão;
  é a concentração da espécie eletroativa limitante na porção majoritária da solução.

A equação de Butler-Volmer simplificada assume que as concentrações no eletrodo são praticamente iguais às concentrações na porção majoritária do eletrólito, de modo que a corrente é expressa apenas em função do potencial. Em outras palavras, assume-se que a taxa de transferência de massa é muito maior que a taxa de transferência de carga e que a reação é dominada pela velocidade da reação química (mais lenta). Apesar dessa limitação, a utilidade da equação de Butler-Volmer na eletroquímica é ampla e muitas vezes é considerada "central na cinética fenomenológica do eletrodo".

A equação estendida de Butler-Volmer não faz essa suposição, mas considera as concentrações no eletrodo como dados conhecidos, produzindo uma relação na qual a corrente é expressa como uma função não apenas do potencial, mas também das concentrações fornecidas. A taxa de transferência de massa pode ser relativamente pequena, mas seu único efeito na reação química é através das diferenças entre as concentrações na porção majoritária da solução e na região próxima ao eletrodo (dados conhecidos). Com efeito, as concentrações também são uma função do potencial. Um tratamento completo, que expressa a corrente apenas em função do potencial, pode ser derivado da equação estendida de Butler-Volmer, mas exige o relacionamento explícito entre os efeitos de transferência de massa e o potencial da solução em cada ponto para que seja possível expressar as concentrações em função unicamente do potencial.

Dedução

Expressão geral

A seguinte derivação da equação estendida de Butler-Volmer é adaptada a partir das deduções de Bard e Faulkner e de Newman e Thomas-Alyea. Para uma reação elementar simples e rápida,

 Ox + n\, e^{-} -> Red

As velocidades das reações direta e inversa ( e ) e as densidades de corrente elétrica associadas a elas ( e ) obtidas a partir das leis de Faraday podem ser escritas como:

em que  e  são as constantes de velocidade das reações direta e inversa, respectivamente [T–1] e  e  são as concentrações superficiais das moléculas oxidada e reduzida no eletrodo, respectivamente [N L–2] (denotapas por  e  na seção anterior). A velocidade líquida () da reação de redução e a densidade de corrente líquida () são, portanto,

Bard define uma corrente proporcional à velocidade líquida de oxidação, mas define o potencial  como o potencial do eletrodo menos o potencial do eletrólito, o que tem o desconcertante (mas não inconsistente) efeito de designar uma corrente positiva para um potencial negativo. Na equação acima, é usada a convenção de Newman, na qual a corrente é escolhida proporcionalmente à velocidade líquida de redução, para manter correspondência com os resultados das seções anteriores.

A figura acima representa várias curvas de energia livre de Gibbs em função da coordenada de reação ξ. A coordenada da reação pode ser aproximada para uma medida de distância, com o corpo do eletrodo à esquerda e a solução à direita. A curva azul mostra o aumento na energia livre de Gibbs para uma molécula oxidada conforme ela se aproxima da superfície do eletrodo quando nenhum potencial é aplicado. A curva de energia preta mostra o aumento da energia livre de Gibbs à medida que uma molécula reduzida se aproxima do eletrodo. As duas curvas de energia se cruzam em . A aplicação de um potencial  ao eletrodo moverá a curva de energia livre de Gibbs da molécula oxidada para baixo (para a curva vermelha) por  e o ponto de interseção se moverá para . Aumentar o potencial dos íons de zero para  aumenta seu  em , sendo  a carga dos íons (ver potencial eletroquímico). Aumentar o potencial do eletrodo diminui o potencial dos íons próximos ao eletrodo em relação a ele, diminuindo, assim, seu .  e  são as energias de ativação (barreiras energéticas) a serem superadas pelas espécies oxidada e reduzida, respectivamente, para um potencial  qualquer, enquanto  e  são as energias de ativação para . A curva de energia livre de Gibbs da molécula reduzida (curva preta) pode ser afetada pelo potencial, mas as conclusões não são invalidadas desde que a soma dos deslocamentos das curvas de oxidação e redução seja igual a .

Assumindo-se que as constantes de velocidade obedecem à equação de Arrhenius, valem as seguintes relações:

nas quais  e  são constantes tais que  é a frequência de colisões com orientação favorável entre as moléculas oxidada e reduzida e os termos exponenciais (análogos aos fatores de Boltzmann) contabiliza a fração energeticamente favorável dessas colisões.

Supondo-se que as curvas sejam praticamente lineares na região de transição, elas podem ser representadas por:

O coeficiente de transferência de carga para esse caso simples é equivalente ao fator de simetria e pode ser expresso em termos das inclinações das curvas:

Com isso, obtém-se as seguintes relações:

Por conveniência, define-se:

As constantes de velocidade podem agora ser expressas como:

em que as constantes de velocidade no potencial  são:

A densidade de corrente  em função do potencial aplicado  pode, então, ser escrita como:

Expressão em termos do potencial de equilíbrio
A uma certa tensão , o equilíbrio será atingido e as velocidades das reações direta e inversa ( e ) serão iguais. Isso é representado pela curva verde na figura acima. As constantes de velocidade de equilíbrio serão escritas como  e , e as concentrações de equilíbrio serão denotadas por  e . As densidades de corrente no equilíbrio ( e ) serão ambas iguais a , a chamada densidade de corrente de troca.

Observe-se que a densidade de corrente líquida no equilíbrio torna-se nula. As constantes de velocidade de equilíbrio são, portanto, dadas por:

Tratando o sistema acima para  e  em termos das concentrações de equilíbrio  e  e da densidade de corrente de troca , a densidade de corrente  como uma função do potencial aplicado  pode ser escrita:

Assumindo que a porção majoritária da solução se mantém em equilíbrio, com concentrações  e , tem-se que  e , e a expressão acima para a densidade de corrente  se reduz à equação de Butler-Volmer. A diferença  é conhecida como sobrepotencial de ativação (denotado por ).

Expressão em termos do potencial formal
Para a reação simplificada mostrada anteriormente, a variação da energia de Gibbs é dada por:

em que  e  são as atividades no equilíbrio. Note-se que a variação na energia livre de Gibbs também é igual a . As atividades  estão relacionadas às concentrações  por , sendo  o coeficiente de atividade. O potencial de equilíbrio é dado pela equação de Nernst:

em que  é o potencial padrão.

Definindo o potencial formal como

o potencial de equilíbrio é, então, dado por:

Substituindo esse potencial de equilíbrio na equação de Butler-Volmer, obtém-se:

que também pode ser escrita em termos da constante de velocidade padrão  como:

A constante de velocidade padrão é um importante descritor do comportamento do eletrodo independente das concentrações. É uma medida da velocidade na qual o sistema se aproxima do equilíbrio. No limite, à medida que , o eletrodo se torna um eletrodo polarizável ideal e se comporta eletricamente como um circuito aberto (desconsiderando a capacitância). Para eletrodos quase ideais com  pequeno, grandes mudanças no sobrepotencial são necessárias para gerar uma corrente significativa. À medida que , o eletrodo torna-se um eletrodo não-polarizável ideal e se comporta como um sistema em curto-circuito. Para eletrodos quase ideais com altos valores de , pequenas mudanças no sobrepotencial geram grandes mudanças na corrente.

Ligações externas

Ver também

 Equação de Nernst
 Equação de Goldman-Hodgkin-Katz

Físico-química
Cinética química

Equação de Butler-Volmer


The , which means Nikkei Industrial Journal, is a Japanese daily newspaper published on weekdays by Nihon Keizai Shimbun, Inc. The paper was launched in 1973. It presents news in regard to the Japanese manufacturing sector. As of 2002 the circulation of the paper was 270,000 copies.

References

Further reading

External links
Nikkei Business Daily

1973 establishments in Japan
Business newspapers
Daily newspapers published in Japan
Newspapers established in 1973

Nikkei Sangyo Shimbun


Kalan Müzik, 1991 yılında Hasan Saltık tarafından kurulmuş bir plak ve yapım şirketidir.

Kuruluş amacı az bilinen kültürleri ve müzik türlerini bir arşiv halinde toplayıp müzik piyasasında bu birikime bir pazar oluşturma olarak özetlenebilir. Bu farklı amaç öncelikle 78 devirli taş plakların temizlenerek yeniden basımını gündeme getirdi ve Kalan, bunu Türkiye'de ilk gerçekleştiren kurum olma özelliğini de kazandı. Geçmişte kalan tangoların yeniden günümüz müzik severlerine sunulduğu Seyyan Hanım'ın Tangoları albümü bu dizinin ilkiydi.  Bunu Klasik Türk müziği'nin birbirinden önemli isimlerinden bazılarının arşiv kayıtları takip etti, bunlar arasında Tanburi Cemil Bey, Şükrü Tunar, Udi Hrant, Yorgo Bacanos, Gazeller, İstanbul'un Hanımları ve niceleri sayılabilir.

Kalan Müzik arşiv çalışmaları yavaş yavaş oluşmaya başlamıştı ki, ikinci bir yaklaşım Kalan ismindeki bütünlüğü tamamladı. Tarihsel önemi açısından akademik alanda ilgi gören ve uluslararası etnomüzikoloji çalışmaları açısından hayli önemli olan unutulmaya yüz tutmuş birçok kayıt derlenerek yeniden basılmaya başlandı. Bunu yaparken de konusunda uzman çok sayıda müzikolog ve bilim adamının yardımına başvuruldu. Arşiv serisi bu şekilde oluştu. Pomak göçmenlerinden Sadettin Kaynak'a, Münir Nurettin Selçuk'tan Muharrem Ertaş'a uzanan geniş bir arşiv müzik severlerin beğenisine sunuldu.

Kalan Müzik, eski değerlerin yanı sıra günümüzün değerli yapıtlarının da güzel eserler sunmasına imkân tanınmaktadır. Ahmet Aslan, Hüseyin Ay, Erkan Oğur, İsmail Hakkı Demircioğlu, Tolga Çandar, Yansımalar, Grup Yorum, Kardeş Türküler, Mutlu Torun, Janet ve Jak Esim, Fenomen, Selçuk Balcı, Samida, Cengiz Özkan, Resul Dindar, İsmail Altunsaray, Ceylan Ertem ve başka nice sanatçı Kalan Müzik aracılığıyla eserlerini müzikseverlere ulaştırmaktadırlar.

Kalan Müzik kurucusu Hasan Saltık, 2003 yılında Hollanda'nın prestijli kültür ve sanat ödülü Prince Claus Award'ı kazandı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkiye merkezli plak şirketleri
1991'de kurulan plak şirketleri
MÜ-YAP
İstanbul merkezli şirketler

Kalan Müzik


Poljska se kao država članica IAAF-a natjecala na Svjetskom prvenstvu u atletici 2017. u Londonu (od 5. do 18. kolovoza), natjecala s 51 predstavnika.

Osvajači odličja

Izvori

 2017

Poljska na Svjetskom prvenstvu u atletici 2017.