Sevasti Qiriazi-Dako (Sevasti D. Kyrias) (Manastir, oko 1871. – Tirana, 30. kolovoza 1949.) bio je albanska domoljupka, pedagoginja, protestantska misionarka, autorica, pionirka albanskog ženskog obrazovanja i aktivistica Albanskog nacionalnog preporoda.

Život i rana karijera

Rani život
Sevasti je rođena oko 1871. u domoljubnoj obitelji Qiriazi (Kyrias) iz Tërnovë, Manastir, u današnjoj Sjevernoj Makedoniji. Bila je šesto od desetero djece. Njezina obitelji bilo je pravoslavna, ali ona je s četiri godine počela pohađati osnovnu školu na grčkom jeziku.U mladosti je naučila nekoliko jezika (albanski, grčki, bugarski, vlaški, turski, engleski). Ona i njezina obitelj došli su u bliski kontakt s albanskim domoljubima i američkim protestantskim misionarima koji su vodili školu i održavali vjerske službe u blizini njihove kuće u Manastiru. Sevasti je upisana u američku školu i diplomirala je s ekvivalentom srednjoškolske diplome u srpnju 1888.

Obrazovanje
Pohađala je Američki koledž za djevojke u Istanbulu od 1888. do 1891. godine. Njezin brat vlč. Gjerasim Qiriazi sredio je njezin upis. Primljena je kao studentica druge godine i diplomirala je 1891. s klasom od osam žena i stekla diplomu prvostupnika umjetnosti,  postavši prva Albanka koja je završila fakultetsko obrazovanje. Pohađala je koledža pripremu za pomaganje svom bratu Gjerasimu u otvaranju ženske škole u Albaniji. Sevasti je navela svoje ključne utjecajne osobe na koledžu kao: Clara Hamlin (ravnateljica koledža i kći Cyrusa Hamlina ), Florence A. Fensham, Mary Mills Patrick, Ida Prime, Caroline Borden i bugarska obitelj Grandinaroff. Gjerasim Qiriazi pozvao je utjecajnu albansku braću Frashëri ( Abdyl Frashëri, Sami Frashëri i Naim Fraseri ) da prisustvuju njenoj dodjeli diplome. Naim Frashëri iskoristio je svoju ulogu u  osmanskoj vladi da službeno registrira njezinu diplomu i dobije irade (službeni dekret) za otvaranje prve albanske škole za djevojke u Korçë (izgovor: Korče).

Protestantsko misionarsko djelovanje
Iako pravoslavna kršćanka po rođenju, Sevasti se pridružila protestantskoj zajednici koju je utemeljio njezin brat Gjerasim. U Korçëu je vodila biblijske studije i molitvene sastanke za žene. Financirali su je ABCFM 's Woman's Board of Missions  i Bible Lands Missions' Aid Society. Sebe je nazivala misionarkom kada je putovala u SAD da posjeti Ellen Stone i Johna Henryja House 1904.

Djevojačka škola Korça (1891. – 1914.)
Sevasti je bila ravnateljica škole koju je vodila sa svojim bratom Gjerasimom. Škola se suočavala sa mnogim teškoćama. Usprkos tome se svake godine 47 učenika svih vjera upisivalo. Škola je primila značajne posjetitelje kao što su Edith Durham 1901. i Henry Brailsford 1904.

Škola zatvorena 1914. godine zbog rata.

Prvi posjet Sjedinjenim Državama
U ljeto 1904., nakon što je 13 godina služio kao direktor albanske škole za djevojke u Korçi, Sevasti Qiriazi otputovao je u Sjedinjene Države. Parashqevi Qiriazi postala je ravnateljica škole u njezinoj odsutnosti. Sevasti je stigao u New York u kolovozu 1904. i posjetio je prijatelje u New Yorku, Bostonu i Chicagu, govoreći o Albaniji u raznim ženskim društvima. Boravila je mjesec dana kod Ellen Stone i posjetila Jane Addams i Hull House. Svoj posjet SAD-u nazvala je "tračkom slobode".Tijekom povratka u Albaniju u svibnju 1905. posjetila je London, Pariz i Beč prije nego što se zaustavila u Bukureštu, gdje je upoznala Pandeli Evangjeli i svog budućeg supruga Christa Daka (1880.-1941.), nedavnog diplomanta Sveučilišta u Bukureštu i glavnog tajnika albanskog društva "Dituria". Sevasti je angažirao Daka da pripremi prve albanske udžbenike iz matematike.

Rani nacionalni utjecaj
Sevasti je 1908. godine pozvana da predstavlja svoju Djevojačku školu na kongresu u Manastiru, čiji je cilj bio riješiti pitanje albanske abecede. Nije mogla prisustvovati, ali umjesto nje bila je prisutna njezina sestra Parashkevi. Godine 1909. Sevasti je pozvana kao ravnateljica škole da sudjeluje u kongresu Elbasana, čiji je cilj bio rješavanje pitanja nacionalnog obrazovanja u Albaniji. Posjetila ga je zajedno sa svojim bratom Jerjem Kirazijem.

Brak i djeca
Sevasti se udala za Krista Dako 4. kolovoza 1910. Imali su dvoje djece, Aleksandëra "Skënder" Dako (1910–1995) i Gjergja Dako (1913.–1949.). Obojica su osam godina studirali na Robert Collegeu.

Prijateljstvo s Charlesom Craneom
Godine 1911., Sevasti i njezinog supruga Krista Daka u Manastiru je posjetio američki biznismen Charles Richard Crane, koji je bio u upravnom odboru Američkog koledža za djevojke u Carigradu i nastojao je naučiti više o Albaniji i Bliskom istoku. Crane je saznao za Sevasti i Krista preko Edwarda I. Boswortha, dekana Oberlinskog sjemeništa i bivšeg profesora K. Dakoa na Oberlinu. Održavali su prijateljske i radne odnose dugi niz godina,  kasnije provodeći nekoliko ljetnih praznika kod g. i gđe. Crane u ljetnoj kući u Woods Holeu, Massachusetts.

Izgon iz Albanije i put u SAD
Godine 1914., zbog neprijateljstava s grčkim snagama u Korçi, Sevasti, njezin suprug i njihovo dvoje djece bili su prisiljeni pobjeći iz Albanije, a Ženska škola je zatvorena. Proveli su gotovo 12 mjeseci živeći u Bukureštu i Sofiji prije nego što su emigrirali u Sjedinjene Države 1915. i nastanili se u Naticku i Southbridgeu, Massachusetts. Tamo će ona pomoći svom suprugu u otvaranju prve albanske škole u Americi u lokalnoj zajednici za mlade (YMCA). Preselili su se u Boston gdje je Sevasti pomagala svojoj sestri u izdavanju polumjesečnog časopisa Yll'i Mëngjezit / Jutarnja zvijezda (1917. – 1920.), i gdje su se ona i njezin suprug više uključili u Vatru i albansku nacionalni pokret.

Povratak u Albaniju i kasnije godine
Krajem 1921. Sevasti Qiriazi-Dako i njezina djeca vratili su se u Albaniju, gdje se njezin suprug prethodno vratio raditi s albanskom vladom. U svojim memoarima, Sevasti je opisala uvjete u Albaniji kao "primitivne" i tvrdila da je bila nadahnuta posvetiti ostatak života pomaganju u ponovnoj izgradnji svoje nacije.

Institut Kyrias (1922. – 1933.)
Zajedno sa suprugom Kristom Dakom i sestrom Parashqevi Qiriazi, Sevasti je osnovala novu instituciju za žensko obrazovanje u Tirani. Iako je bila privatno financirana, smatrana je nacionalnom školom, koja je predstavljala sve okruge, klase i vjerska uvjerenja. Godine 1926. započeli su izgradnju novog objekta u Kamëzu. Objekt je bio u funkciji od 1927. godine, a dovršen 1929. godine. Kralj Zog I, čije su sestre princeza Myzejen Zogu i princeza Maxhide Zogu pohađale školu u Tirani, posjetio je novi kampus. Škola je bila poznata po svojoj knjižnici, programu atletike, likovnim događanjima, sustavu učeničke vlasti i uspjehu svojih maturanata. Godine 1931. škola je proslavila 40. obljetnicu svog osnutka, smatrajući sebe nastavkom Ženske škole osnovane u Korçëu 1891. godine. Ceremoniji su nazočili mnogi albanski i strani uglednici.

1933. nacionalizacijom privatnog obrazovanja, Institut Kyrias bio je prisiljen zatvoriti i nije se ponovno otvorio unatoč opetovanim zahtjevima sestara Qiriazi upućenim vladi. Sevasti je odbila da prostor škole iznajmi Crveni križ za humanitarni rad ili da se koristi za bilo što drugo osim za prvobitnu namjenu za obrazovanje žena.

Nakon zatvaranja škole Sevasti je počela pisati svoje memoare na engleskom.

Pod talijanskom invazijom i okupacijom
Talijanska invazija Albanije 1939. dovela je do stvaranja talijanskog protektorata nad Albanijom (1939. – 1943.). Tijekom tog razdoblja Sevastiin suprug Kristo Dako je preminuo, a talijanska vojska je školsko imanje prenamijenila u skladište oružja.

Internacija nakon njemačke invazije
Njemačka invazija i okupacija Albanije dovela je Sevasti Qiriazi-Dako i njezinu sestru Parashqevi u dodatnu opasnost, njihov dom i bivši školski objekti korišteni su kao skladište oružja u vrijeme intenzivnog sukoba između talijanskih snaga, albanskih antifašističkih i oslobodilačkih snaga, te njemačkih osvajača. Godine 1943. Nijemci su pucali na školu, ubivši Sevastinu prijateljicu i njenog sina. Sevasti i njezina obitelj bili su zatvoreni i deportirani u koncentracijski logor Banjica kraj Beogradaod strane pronacističkih jedinica predvođenih Xhaferrom Devom.

Poratne godine pod komunizmom
Krajem 1944., nakon što su savezničke snage bombardirali koncentracijski logor, Sevasti i njezina obitelj su oslobođeni i vraćeni u Albaniju. Otkrili su da im je dom opljačkan, pa su počeli s ponovnom izgradnjom. Različiti čimbenici—kao što je povezanost Krista Daka s kraljem Zogom  i njegovo služenje kao ministar u jednom od njegovih kabineta,  te povezanost Qiriazija i Dakosa s američkim školama, političkim osobama i protestantskim misionarima na koje je vlada gledala kao špijune — stavili su ih u nemilost novnostalog komunističkog režima u Albaniji. Godine 1946. istjerani su iz njihovih domova, a školski objekti pretvoreni su u partijsku školu. Kosti Krista Dake su ekshumirane, oskrnavljene i izgubljene.

Godine 1946. Sevastini sinovi Aleksandër i Gjergj uhićeni su i zatvoreni, optuženi za pobunu, špijunažu i protudržavne aktivnosti. U veljači 1949. Gjergj je umro u zatvoru, tijekom nekoliko dana intenzivnog ispitivanja i mučenja. U kolovozu 1949. nakon neuspješnih pokušaja da se pronađe Gjergjevo tijelo i dok je Aleksandër još bio u zatvoru, Sevasti je umrla u siromaštvu i slomljena srca.

Od 1959. i kasnije, uglavnom zahvaljujući naporima Skëndera Luarasija,  Sevasti Qiriazi i njezina obitelj počeli su ponovno stjecati priznanje u Albaniji za svoj doprinos albanskom obrazovanju i emancipaciji žena, posthumno odlikovani Ordenom Slobode (1960.), Medalja za domoljubnu djelatnost (1962.) i "Učitelj naroda" (1987.)

Objavljeni radovi
Sevasti Qiriazi-Dako napisala je sljedeće radove:

 "Albanian Girls' School Report". The Star in the East (56), October 1896.  London: Bible Lands or Turkish Missions' Aid Society, 3.
 "Girls' School, Koritza, Albania". The Star in the East (58), April 1897. London: Bible Lands or Turkish Missions' Aid Society, 6.
 "Këng' e foshnjavet ndë djep", Hristomathi (Sofje: Mbrothësia, 1902), f. 93.
 "Kur dotë bënemi nëna", Hristomathi (Sofje: Mbrothësia, 1902), f. 108.
 "Përse bënenë pemët t'ëmbëla nëpër drurët?", Hristomathi (Sofje: Mbrothësia, 1902), f. 110.
 "Rrobat e Olimbisë", Hristomathi (Sofje: Mbrothësia, 1902), f. 112.
 "Të-shkruajturit e babajt", Hristomathi (Sofje: Mbrothësia, 1902), f. 117.
 "Vjejtj' e Diturisë", Hristomathi (Sofje: Mbrothësia, 1902), f. 230.
 "Fjalë / Zonja edhe Zotërinj" (fjalime të Sevasti Qiriazit për ceremonitë e mbylljes së viteve shkollor), Hristomathi (Sofje: Mbrothësia, 1902), f. 291–295, 298–302, 303–308, 308–313.
 "The History of the Evangelistic Work". The Orient 11. Constantinople: The Bible House, 1910, p. 4-5 (reprinted in The Missionary Review of the World 34. New York: Funk & Wagnalls, 1911, p. 851–853).
 Gramatikë Elementare për Shkollat Filltare (Manastir: Shtypshkronja "Tregtare Nërkombëtare", 1912).
 Mjeshtëria për të shkruarë letra (Farmingham, Mass: Journal Press, 1917).
 "Kujtime të paharruara" (series of 18 articles published in the Boston periodical Yll' i Mëngjezit from 1917–1918), republished as: "Kujtime të paharruar" dhe shkrime të tjera (Tirana: ISSHP, 2022).
 "Një pjekje me Naim Benj Frashërin", Yll'i Mëngjezit, vol. 1, nr. 3, 15 February 1917, p. 75–77.
 "Petro Nini Luarasi, shtylla e zjarrtë e Kolonjës", Yll'i Mëngjezit, vol. 1, nr. 6, 30 March 1917, p. 176–178.
 "Dr. Mihal Turtulli, ish-ministër i arsimit", Yll'i Mëngjezit, vol. 1, nr. 8, 30 April 1917, p. 236–237.
 "Miss Carolina Borden", Yll'i Mëngjezit, vol. 1, nr. 11, 15 June 1917, p. 335–336.
 "Prezident Mary Mills Patrick, Ph.D., direktoresha e kolezhit çupave në Stamboll", Yll'i Mëngjezit, vol. 1, nr. 10, 31 May 1917, p. 297–299.
 "Miku i Shqipërisë Zoti Charles Woods", Yll'i Mëngjezit, vol. 2, nr. 8, 31 December 1917, p. 236–237.
 "Të çdukurit e Manushaqes", Yll'i Mëngjezit, vol. 2, nr. 8, 31 December 1917, p. 239–248.
 "Spiro Bellkamen", Yll'i Mëngjezit, vol. 2, nr. 9, 15 January 1918, p. 273–274.
 "Mundimi i ndërgjegjes", Yll'i Mëngjezit, vol. 2, nr. 11, 16 February 1918, p. 340–344.
 "Gjaku ujë s'bëhet", Yll'i Mëngjezit, vol. 3, nr. 5, August 1918, p. 142–146.
 Albania's Rights, Hopes and Aspirations 1918.
 My Life (completed in 1938 as an unpublished memoir and published in 2016., Tirana, ISSHP). Prevedeno na albanski i objavljeno kao Jeta ime (Skopje: Instituti i Trashëgimisë Shpirtërore e Kulturore të Shqiptarëve, 2016).

Ostavština

Kino i književnost

 Djevojačka škola Korça ovjekovječena je u albanskoj kinematografiji omiljenim filmom Mësonjëtorja (Škola) (1979.). Ime glavnog lika, Sevasti Qiriazi, promijenjeno je u Dafina (glumi je Roza Anagnosti). U skladu sa službenom ateističkom i cenzorskom politikom Narodne Socijalističke Republike Albanije, sve su religije prikazane kao antialbanske, a škola je identificirana kao potpuno nereligiozna (laike).
 Dramu pod naslovom Foleja Kombëtare (Narodno gnijezdo) o Djevojačkoj školi i Sevasti Qiriazi napisali su djelatnici i studenti Instituta Kyrias oko 1931. Ova je drama objavljena kao knjiga 2008. s uvodom Ismaila Kadarea, ali je autorstvo pogrešno pripisano Lumu Skendu .

Komemorativni predmeti

 Godine 2017. slika Sevati Qiriazi bila je među onima prikazanima na poštanskoj marki Pošte Kosova u čast 500. obljetnice protestantske reformacije i njezinog albanskog pandana.
 Godine 2022. Banka Albanije objavila je svoju odluku o kovanju prigodnog novčića s likom Sevasti Qiriazi-Dako koji je pušten u prodaju 2023.

U akademskoj zajednici

 Dana 26. listopada 2016. Sveučilište u Korçi bilo je domaćin akademske konferencije u čast Sevasti Qiriazi i Djevojačke škole na 125. godišnjicu njezina osnutka.
 Od 7. do 11. studenog 2016. Nacionalna knjižnica Albanije i Institut za albanske i protestantske studije zajedno su sponzorirali simpozij i izložbu pod naslovom "Sevasti Qiriazi: 125. godišnjica obrazovanja albanskih žena".
 Dana 21. svibnja 2021. Akademija znanosti Albanije bila je domaćin komemorativnog događaja o životu i radu Sevasti na 150. obljetnicu njezina rođenja.
 Dana 25. studenoga 2022. Koledž Qiriazi (Kolegji Universitar Qiriazi) bio je domaćin povijesnog simpozija povodom 100. obljetnice osnutka Instituta Kyrias u Kamëzu.

U evangeličkoj protestantskoj zajednici

 Zbog njezine uloge kršćanske misionarke  i "biblijske žene"  u Korçi, albanska protestantska zajednica odaje počast Sevasti Qiriazi kao jednoj od prvih članica albanske evangelističke zajednice koju je utemeljio njezin brat Gjerasim Qiriazi.

Istoimene škole, ustanove itd.

 Shkolla 9-vjeçare "Sevasti Qiriazi" in Korça.
 Shkolla Fillore e Mesme e Ulët "Motrat Qiriazi" in Klina.
 The "Sevasti Qiriazi" high school in Tiranë.
 Kolegji Universitar Qiriazi začet je 2016 na posjedu originalnog Kyrias Instituta (1922–1933) in Kamëzu, Albaniji.
 Albansko-Američka ženska organizacija (AAWO–Motrat Qiriazi) in New York City.
 1990. "Motrat Qiriazi" Asocijacija je utemeljena u Prištini.
 U Tirani postoji mala cesta po imenu "Ul. Sevasti Qirjazi".
 2023. vlada Sjeverne Makedonije odobrila je utemeljenje regionalnog odjela of the Institut duhovnog i kulturnog nasljeđa Albanskog naroda u Manastira nazvanog po Qiriazijima.

Razno

 Sevasti Qiriazi i njezina sestra Parashqevi Qiriazi u Albaniji su kolokvijalno poznate kao "sestre Qiriazi" (alb. Motrat Qiriazi). Smatraju se "majkama albanskog obrazovanja".

Mitovi, netočnosti i nedosljednosti

 Točna godina i datum Sevastijeva rođenja su sporni. Navode se 1870., 1871. i 1872.
 Često se izvještava bez navođenja da je Naim Frashëri dao Sevasti Qiriazi priliku da pohađa koledž u Istanbulu, ali njen brat Gjerasim bio je taj koji je organizirao njeno školovanje uz pomoć protestantskih misionara kao što je Alexander Thomson.
 Često se izvještava da je Sevasti Qiriazi diplomirala na Robert Collegeu. Točnije, diplomirala je na njegovoj sestrinskoj ustanovi, "Američki djevojački koledž u Konstantinopolu" koju je osnovao Ženski odbor za misije. Ovaj se koledž spojio s Robert Collegeom 1971.,  80 godina nakon njezine diplome.
 Tvrdi se da Sevasti nije bila Albanka, već Vlahinja, ali njena autobiografija to jasno pobija ("Ja sam Albanka" ), kao i drugi izvori.
 Tijekom vremena cenzure pod komunizmom, govorilo se da je Sevastijeva škola za djevojke u Korçëu bila potpuno nereligiozna (laike), ali taj je mit razotkriven arhivskim istraživanjem.
 Općenito se navodi da je Sevasti prisustvovala prvom kongresu Manastira 1908. Zapravo, nije mogla prisustvovati zbog svojih obaveza u Korçë,  pa je njezina sestra Parashqevi otišla kao predstavnica Ženske škole Korça.

Izvori

Dodatna literatura
 Kyrias-Dako, Sevasti. My Life: The autobiography of the pioneer of female education in Albania. Tiranë: IAPS, 2022, .
 Qiriazi-Dako, Sevasti (përg. Teuta Toska). "Kujtime të paharruara" dhe shkrime të tjera. Tiranë: ISSHP, 2022, .
 Hosaflook, David. Lëvizja Protestante te shqiptarët, 1816–1908. Skopje: Instituti i Trashëgimisë Shpirtërore e Kulturore të Shqiptarëve, 2019, .
 Qiriazi-Dako, Sevasti (përk. Holger Dashi). Jeta ime. Shkup: Instituti i Trashëgimisë Shpirtërore e Kulturore të Shqiptarëve, 2016, .
 Quanrud, John and David Hosaflook. "Were the Kyrias siblings, Kristo Dako, and the Kortcha Girls School Protestant? A response to the re-emergence of a communist-era narrative". IAPS, 2023 (ili na Albanskom – https://instituti.org/vellezerit-dhe-motrat-qiriazi-kristo-dako-dhe-shkolla-e-vashave-e-korces-a-ishin-protestante)
 Dishnica, Dhimitër. Motrat Qiriazi. Tirana: Shtëpia Botuese "Enciklopedike", 1997.

Životopisi, Albanija
 Feministice

Sevasti Qiriazi


Anna () est un court métrage en prise de vue réelle réalisé par le cinéaste israélien Dekel Berenson. Ce film de 15 minutes aborde des questions sociales et humanitaires en décrivant les « tournées de l'amour » organisées en Ukraine pour les hommes étrangers à la recherche d'une partenaire féminine à ramener chez eux. Anna a été présenté en compétition au 72 Festival de Cannes, a remporté un BIFA, a été présélectionné pour un BAFTA et nommé pour les Ophirs du cinéma et les Dzygas d'or.

Synopsis
Anna, une mère célibataire d'âge moyen vivant dans l'Est de l'Ukraine déchiré par la guerre, a désespérément besoin de changement. Alors qu'elle travaille dans une usine de transformation de la viande, elle entend une annonce à la radio l'invitant à participer à une fête organisée pour les hommes étrangers qui parcourent le pays à la recherche de l'amour. Une fois sur place avec sa fille, Anna est confrontée aux réalités de la vieillesse et comprend les véritables intentions des hommes. Toutes deux prennent conscience de l'absurdité et de l'indignité de la situation.

Distribution
 Svetlana Alekseevna Barandich : Anna
 Anastasia Vyazovskaya : Alina
 Alina Chornogub : la traductrice
 Liana Khobelia : l'organisatrice de la fête

Accueil
Le film a reçu de nombreux prix, a été projeté dans environ 350 festivals et sélectionné plus de 160 fois.

Références

Liens externes

 Anna sur le site du réalisateur

Film ukrainien sorti en 2019
Film britannique sorti en 2019
Film israélien sorti en 2019
Film dramatique ukrainien
Film dramatique britannique
Film dramatique israélien
Court métrage ukrainien
Court métrage britannique
Court métrage israélien
Film en anglais

Anna (court métrage)


Nicollet ist ein Einschlagkrater im Südwesten der Mondvorderseite in der Ebene des Mare Nubium, östlich des Kraters Bullialdus und westlich von Birt.
Der Krater ist kaum erodiert mit flachem Boden.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem französischen Mathematiker und Geographen Joseph Nicolas Nicollet offiziell benannt.

Weblinks

 Nicollet auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Nicollet (Mondkrater)


Bodo Kurt Battenberg (né le  à Münster) est un cavalier allemand de concours complet.

Carrière
Sa première grande compétition internationale est le championnat du monde en 1990.

Il participe à l'épreuve par équipes aux Jeux olympiques d'été de 1996 à Atlanta ; réserviste, il est le meilleur des Allemands qui font de mauvaises performances, toutefois l'Allemagne finit neuvième.

Il est médaille d'argent de l'épreuve par équipes au championnat d'Europe en 1999 à Luhmühlen ; Battenberg est le meilleur Allemand.

Avec le même cheval, Sam the Man, il est championnat d'Allemagne en 1996 et 1997.

Références

Liens externes

Cavalier allemand de concours complet
Cavalier aux Jeux olympiques d'été de 1996
Naissance en mai 1963
Naissance à Münster

Bodo Battenberg


NGC 5998 est un groupe d'étoiles situé dans la constellation du Scorpion. Il a été découvert par l'astronome britannique William Herschel en 1786.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du NGC

Liens externes

 NGC 5998 sur le site du professeur C. Seligman

5998
Constellation du Scorpion
Objet céleste découvert en 1786
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 5998


Olivier Lamarre (* 16. November 1970 in Bourges) ist ein ehemaliger französischer Fußballschiedsrichter.

In der Saison 2004/2005 pfiff Lamarre erstmals Spiele in der zweiten und dritten Liga. 2007/2008 leitete er insgesamt 13 Spiele in der ersten französischen Liga. In der zweiten Liga kam er auf 67 Einsätze. Dazu pfiff der Referee mehrere Pokalspiele, kam allerdings zu keinen internationalen Einsätzen. Nach seiner Schiedsrichterkarriere wurde Lamarre zum Leiter des Kernkraftwerks Chooz.

Einzelnachweise

Fußballschiedsrichter (Frankreich)
Franzose
Geboren 1970
Mann

Olivier Lamarre


Vukovar – osvrti i sjećanja, hrvatski dokumentarni film iz 2005. godine redatelja Dominika Zena o najintenzivnijem razdoblju Vukovarske bitke od zadnjeg tjedna kolovoza do 18. studenog 1991. godine, ključna događaja suvremene hrvatske povijesti. Urednik je Stjepan Kolak.

Izvori

Hrvatski dokumentarni filmovi o Bitki za Vukovar
Hrvatski filmovi 2000-ih

Vukovar – osvrti i sjećanja


Nauthóll var kotbær og þurrabúð í landi jarðarinnar Skildinganess við Reykjavík. Um 1870 voru sex byggð kot í landi Skildinganess en það voru Margrétarkot, Harðarkot, Austurkot, Nauthóll, Þormóðsstaðir og Lambhóll. Bærinn Nauthóll stóð skammt fyrir norðan samnefnda vík Nauthólsvík og við vegarslóða meðfram sjónum frá Fossvogsdal yfir í Skildinganes. Aðfaranótt 1. október 1902 var bærinn brenndur. Síðan hefur ekki verið búið þar. Á stríðsárunum 1940-1945 setti setuliðið upp mastur með steypti undirstöðu þar sem aðalbæjarhúsin á Nauthóli höfðu staðið.

Í blaðinu Reykjavík frá 11. október 1902 er frétt um brunann á Nauthól: Nauthóll brendur aðfaranóttina 1. þ. brendu þeir Ingjaldur á Lambastöðum Sigurðsson og Guðmundur í Nýabæ Olafsson Nauthól. Var bærinn orðinn fornfálegur, og þótti þeim ekki svara kostnaði að gera við hann. Maður sá er leigði þar átti þar nokkra muni, fluttu þeir þá að Skildingarnesi, en eitthvað hafði þó brunnið t. d. mór. Sigurður Briem póstmálastjóri varð eigandi stórs hluta af Skildinganesi um aldamótin 1900 og hafði í huga að reisa hafskipabryggju í landi Skildinganess við Skerjafjörð og stofnaði ásamt öðrum árið 1907 hlutafélagið Höfn með það í huga og að frá hafskipabryggjunni yrði sporbraut um land Reykjavíkur niður í miðbæ.

Í æviminningum Sigurðar Briem kemur fram að Sigurður Briem lét kveikja í kotinu Nauthóll vegna þess að ábúandinn vildi ekki fara þaðan um fardaga að vori.

Kvæðið Nauthóll sem birtist í Nýja Ísland 1. janúar 1906 fjallar um brunann á Nauthól og tengir það við hafnarframkvæmdir, athafnalíf og landakaup í Reykjavík á þessum tíma.

Spákonurnar Guðný Eyjólfsdóttir og Jósefína Eyjólfsdóttir ólust upp á Nauthól. Guðný var niðursetningur á öðrum bæ þegar kveikt var í bænum. Eyjólfur faðir þeirra var þá út á sjó. Jósefína var þá 11 ára og mun hafa tryllst og hlaupið upp í Öskjuhlíð. Áður en eldur var lagður að kotinu hafði hreppsnefnd Seltjarnarness samþykkt að leysa upp heimilið og var húsfreyjan Helga  og börnin flutt burt og sett niður á bæjum í hreppnum. Jósefína er fyrirmynd að sögupersónunni Karólínu spákonu í Eyjabókum Einars Kárasonar (Þar sem djöflaeyjan rís, Gulleyjan og Fyrirheitna landið). Þær sögur hafa verið kvikmyndaðar.

Heimildir
 Sjáandinn á Vesturbrú 1. þáttur Nauthóll (útvarpsþáttur RÚV 10. sept. 2022)
 Nauthóll (ferlir.is)

Tilvísanir

Vesturbær Reykjavíkur

Nauthóll


Amorpha canescens  es un arbusto de la familia de las fabáceas. Se distribuye por Norteamérica.

Descripción
Es un arbusto de hoja caduca que alcanza un tamaño de 30-90 cm de altura. Tiene flores de color púrpura muy pequeñas que se agrupan en racimos . Las hojas compuestas de esta planta parecen de plomo debido a su densa pilosidad. Las raíces pueden crecer más de 1,2 m de longitud. Esta planta crece en suelos bien drenados de las praderas, acantilados y bosques abiertos.

Usos
Amorpha  canescens fue utilizada por varios pueblos indígenas para tratar una serie de problemas médicos. Además, los Siux oglala utilizan las hojas tanto como un té como una mezcla para fumar cuando se combina con grasa de búfalo.

Taxonomía
Amorpha canescens fue descrita por Frederick Traugott Pursh y publicado en Flora Americae Septentrionalis; or, . . . 2: 467, en el año 1814[1813].
Etimología
Amorpha: nombre genérico que deriva de la palabra griega amorphos que significa "deformado", en alusión al solo pétalo de la flor.

canescens: es un término latíno que significa "de color gris" (canoso).
Sinonimia
 Amorpha brachycarpa E.J.Palmer
 Amorpha canescens Pursh f. canescens
 Amorpha canescens Pursh f. glabrata (A.Gray) Fassett
 Amorpha canescens Pursh var. glabrata A.Gray

Referencias

Enlaces externos

 Species account from USDA Forest Service Fire Effects Information System

canescens
Plantas medicinales
Flora de América del Norte
Plantas descritas en 1813
Plantas descritas por Pursh

Amorpha canescens


Špilja Siničić se nalazi u Ličko-senjskoj županiji, točnije u Općini Brinje, južno od Brinja.

Špilja Siničić je jedinstvena i iznimno važna prapovijesna lokacija. Pretpostavlja se, da je u špilji živio paleolitski lovac 9500 godina prije Krista. Na stijenama špilje, godine 1997. godine otkriveno je slikovno pismo, odnosno slikovni leptolitički prikazi. Slikovno pismo su znanstvenici već nekoliko puta pokušali dešifrirati.

U vrijeme jeseni ili proljeća zbog obilnih oborina špilja se napuni vodom i voda iz špilje se preljeva van špilje. Time se nastaju slapovi koje krase ukupni vanjski pogled na špilju.

Špilja je zaštićena kao kulturno dobro u sklopu programa Natura 2000.

U špilji stanjuje endemska vrsta iz skupine rakušaca, tzv. Redenšekov rakušac, koji je u kategoriji kritično ugrožene svojte.

Izvori

Vanjske poveznice

Špilje u Hrvatskoj

Siničić špilja


Perfect Strangers may refer to:

Film
 Perfect Strangers (1945 film), a film starring Robert Donat and Deborah Kerr
 Perfect Strangers (1950 film), a film starring Ginger Rogers
 Perfect Strangers (1984 film), a film starring Anne Carlisle and Brad Rijn
 Perfect Strangers (2003 film), a film starring Sam Neill
 Perfect Strangers (2004 film), a film starring Rob Lowe and Anna Friel
 Perfect Strangers (2016 film), a film starring Marco Giallini and Valerio Mastandrea
 Perfect Strangers (2017 film), a Spanish remake of the 2016 Italian film
 Perfect Strangers (2018 film), a Mexican remake of the 2016 Italian film
 Perfect Strangers (2022 film), a pan-Arab remake of the 2016 Italian film

Television
 Perfect Strangers (TV series), a 1986–1993 American television sitcom
 Perfect Strangers (TV serial), a 2001 British television drama miniseries

Music
 Perfect Strangers (album), a 1984 album by Deep Purple
 "Perfect Strangers" (Deep Purple song)
 "Perfect Strangers" (INXS song)
 "Perfect Strangers" (Anne Murray song)
 "Perfect Strangers" (Jonas Blue song)
 "Perfect Strangers", a 2018 song by Lil Wayne from Tha Carter V
 Perfect Strangers, an Australian band from in the 1980s.

Other uses
 Invincible Vol. 3: Perfect Strangers, a trade paperback in the Invincible comic book series

See also
 Perfect Stranger (disambiguation)
 Absolute Strangers, a film about abortion

Perfect Strangers


Bora Sevim (* 17. Februar 1982 in Ankara) ist ein türkischer Fußballtorwart.

Karriere

Verein
Sevim begann seine professionelle Karriere in seiner Heimatstadt Ankara bei Hacettepe SK. Bereits nach einer Saison wechselte er in die Süper Lig zu Gençlerbirliği Ankara. Für Gençlerbirliği spielte der Torhüter keine Partie in der Süper Lig. Er wurde an Medical Park Antalyaspor und İnegölspor ausgeliehen. 2007 verließ er die Hauptstadt und spielte ein Jahr für Yalovaspor. Es folgten Türk Telekomspor und Gaziantep Büyükşehir Belediyespor.

Am 10. Juni 2010 unterschrieb Bora Sevim einen langfristigen Vertrag bei Trabzonspor. Seitdem ist er hinter Tolga Zengin und Onur Kıvrak die Nummer drei im Tor von Trabzonspor.

Nach zwei Jahren kehrte er, ohne ein Pflichtspiel für Trabzonspor absolviert zu haben, zu seinem alten Verein Gaziantep Büyükşehir Belediyespor zurück. Ende August 2014 wurde sein Vertrag mit Trabzonspor aufgelöst. Wenige Tage danach wurde sein Wechsel zu Gaziantepspor bekanntgegeben.

Im Sommer 2016 wurde er vom Drittligisten Kastamonuspor 1966 verpflichtet.

Nationalmannschaft
Sevim begann seine Nationalmannschaftskarriere 199 mit einem Einsatz für die türkische U-15-Nationalmannschaft und durchlief bis zur U-19-Auswahl alle Nationalmannschaften seines Landes.

Weblinks

Fußballtorhüter (Antalyaspor)
Fußballtorhüter (Hacettepe SK)
Fußballtorhüter (Gençlerbirliği Ankara)
Fußballtorhüter (İnegölspor)
Fußballtorhüter (Yalovaspor)
Fußballtorhüter (Gaziantepspor)
Fußballtorhüter (Türk Telekomspor)
Fußballtorhüter (Trabzonspor)
Fußballtorhüter (1461 Trabzon)
Geboren 1982
Türke
Mann
Fußballtorhüter (Kastamonuspor 1966)
Fußballtorhüter (Gaziantep FK)

Bora Sevim


El término contenedor hace referencia a varios artículos:

Transporte de mercancías
 Contenedor marítimo o contenedor ISO, gran recipiente utilizado en el transporte de mercancías.
 Contenedor aéreo o ULD, para transporte aéreo de mercancías.
 Grúa pórtico para contenedores

Informática
 Contenedor de software
 Contenedor web
 Formato contenedor
 Formato contenedor de metadatos
 Contenedor mágico, antipatrón de diseño.

Además
 Contenedor de búsqueda de blancos, herramienta utilizada por la aviación militar.
 Contenedor o Cubo de basura
 Contenedor sobrenatural, en mitología, envase para encerrar a seres sobrenaturales.
 Modelo de cubo de basura, teoría de las organizaciones
 Programa contenedor, contenedor televisivo, bloque televisivo o programa ómnibus, es un programa de televisión o radio de larga duración.

Contenedor (desambiguación)


Pavao Brajša (Zagreb, 1933. – 2019.), hrvatski psihijatar, psihoterapeut i komunikolog, diplomirao je na Medicinskom fakultetu u Zagrebu. Specijalizirao je neurologiju i psihijatriju i doktorirao iz područja obiteljske psihijatrije na Medicinskom fakultetu u Zagrebu 1973. temom Obiteljska situacija mlađih adolescenata asocijalnog ponašanja promatrana metodama obiteljske psihijatrije. Cijeli svoj radni vijek proveo je kao psihijatar u Varaždinu. Kao znanstveni suradnik predaje na sveučilištima u Zagrebu, Mariboru, Varaždinu, Ljubljani i Grazu. Osnovao je nekoliko bračnih i obiteljskih savjetovališta u Hrvatskoj. Radio je kao edukator i supervizor grupnih, obiteljskih i bračnih terapeuta. Vodio je komunikacijske treninge za pedagoške radnike, menadžere i ostale građane u Hrvatskoj i Sloveniji. Dosad je napisao četrdesetak knjiga. Piše u mnogim dnevnim listovima i tjednicima o problematici djece, braka i obitelji, međusobnoga komuniciranja u privatnome, profesionalnome i društvenome životu. Već duže vrijeme o toj problematici piše i u Glasu Koncila. Djela: Bez razgovora se ne može:  kvalitetnijim razgovorom do sebe i drugih, Abeceda demokratskog ponašanja, Brak i obitelj iz drugoga kuta, Brak naš svagdašnji, Roditelji i djeca, Bajnski Dvori : neobičan razvoj jedne obične psihijatrije, Drukčija psihijatrija, Drukčiji pogled na brak i obitelj, Ljubav i svađa u dvoje, Medicinska psihologija i mentalna higijena: priručnik za srednjoškolsko obrazovanje nastavnih kadrova (suautor Stjepan Ozimec), Menedžerska komunikologija : razgovor, problemi i konflikti u poduzeću, Moj, tvoj, naš seks : kako sačuvati sreću i zadovoljstvo u seksualnom životu, Očevi, gdje ste? (prevedena na slovenski), Opća psihodinamika samoupravnog ponašanja, Psihijatrijski bolesnik i njegova obitelj u varaždinskoj sveobuhvatnoj psihijatrijskoj zaštiti u zajednici, Roditelji i djeca, Rukovođenje kao međuljudski odnos : sistemska i cirkularna odnosna psihodinamika rukovođenja, Sedam tajni uspješne škole, Sedam tajni uspješnog managementa, Opća psihodinamika samoupravnog ponašanja (prevedena na slovenski), Spolnost, dijete, škola, Sreća i nesreća udvoje: istinite priče žena i muškaraca o bračnoj stvarnosti, Sreća ili nesreća udvoje:  suština i stvarnost braka, Što je dobro znati prije braka, Što je dobro znati o razvodu braka, Tajna uspješnog roditelja i odgojitelja : priručnik za rad na sebi namijenjen roditeljima, odgojiteljima, učiteljima i svima koji žele unaprijediti svoj odnos s djecom (suautori Andreja Brajša-Žganec, Edita Slunjski), Timski rad, Umijeće razgovora, Umijeće snalaženja pomoću eneagrama i dr. Članke objavio u Defektologiji, Riječkom teološkom časopisu, Acta medicorum, Diacovensia i dr.

Izvori

Hrvatski liječnici
Hrvatski psihijatri
Neurologija
Životopisi, Varaždin
Životopisi, Zagreb
Komunikolozi

Pavao Brajša


Ulfborg Kirke ligger i Ulfborg Kirkeby i Ulfborg Sogn, Holstebro Kommune (Ribe Stift), nord for byen Ulfborg.

Bygning og inventar
Skibet og koret er opført i kvadre i romansk stil. En række tilbygninger er af kvadre i bunden og munkesten ovenover, hvor stenene nu er hvidkalkede. Taget er af bly. Der er enkelte figurer på kirkens ydervæg. Dels en mands hoved på koret nær det nordøstlige hjørne, dels den såkaldte "ulv" i soklen på vestportalen.

Inde i kirken finder man blandt andet døbefonten, der er samtidig med kirkens ældste dele og er udhugget i granit med firkantet fod. Over den findes en himmel fra 1599 med en blåmalet baldakin. Alteret er ligeledes i granit og ganske enkelt. Altertavlen er trefløjet, og motivet i det centrale felt viser Jesus på korset med Jerusalem i baggrunden. Både midterfeltet og de to sidefelter er ændret flere gange, og nu fremstår både de centrale sidefelter samt de små felter forneden og foroven med tekster: Fadervor kan læses på de centrale felter, men de små felter blandt andet indeholder navne på nogle af dem, der har sat deres præg på kirken gennem tiderne.

Prædikestolen står i modsætning til mange andre kirker i området ikke i et hjørne af skibet, men som en udbygning af lektoriet over koret og er et fremtrædende element i kirkerummet. Prædikestolen er bemalet i fem felter med centrale scener fra Bibelen. I den modsatte ende af skibet ses orgelpulpituret med tolv felter med Isaks sønner på ydersiden.

Et markant kalkmaleri fra 1400-tallet på nordmuren viser Sankt Jørgen i kamp med dragen. Af andre udsmykninger er to tavler med navnene på kirkens præster siden reformationen samt epitafier på korsarmens østvæg og i gravkapellet. Man finder også tre ligsten og en ligplanke i kirken.

Historie
Ulfborg Kirke stammer fra slutningen af 1100-tallet og er opført på et bakkeområde, så den oprindeligt – inden der blev plantet større mængder af træer – var let at få øje på på lang afstand.

I middelalderen hørte kirken til Nørre Vosborg, hvis ejere satte deres præg på kirken. Slægten Gyldenstierne har et gravkapel med blandt andet et epitafium for Predbjørn Gyldenstierne, medlem af rigsrådet, og hans to hustruer. Det var Predbjørn Gyldenstierne, der skænkede kirken dens altertavle i 1586. En anden markant ejer af Nørre Vosborg var den svenskfødte officer Herman Frantz von Schwanewede, hvis kårde er ophængt i kapellet. Senere blev Sønder Vosborg protektor for kirken, og et par af kirkeejerne, Ingeborg og Schach Halchuus de Hoffman, finansierede en større restaurering af kirken i 1790'erne.

Galleri

Referencer

Eksterne henvisninger
 Kirkens beskrivelse hos Runeberg: Trap 3-4, s. 586 og 587, Ulvborg Sogn
 Ulfborg Kirke hos KortTilKirken.dk

Kirker i Holstebro Kommune
Kirker i Ribe Stift

Ulfborg Kirke


Dixonius es un género de geckos de la familia Gekkonidae. Sus especies se distribuyen por el sudeste asiático.

Especies
Se reconocen las siguientes nueve especies:
 Dixonius aaronbaueri Ngo & Ziegler, 2009.
 Dixonius fulbrighti Luu, Grismer, Hoang, Murdoch & Grismer, 2023.
 Dixonius gialaiensis Luu, Nguyen, Le, Grismer, Ha, Sitthivong, Hoang & Grismer, 2023.
 Dixonius hangseesom Bauer, Sumontha, Grossmann, Pauwels & Vogel, 2004.
 Dixonius melanostictus (Taylor, 1962).
 Dixonius muangfuangensis Luu, Nguyen, Le, Grismer, Ha, Sitthivong, Hoang & Grismer, 2023.
 Dixonius siamensis (Boulenger, 1899).
 Dixonius taoi Botov, Phung, Nguyen, Bauer, Brennan & Ziegler, 2015.
 Dixonius vietnamensis Das, 2004.

Referencias

Enlaces externos

Géneros de reptiles

Dixonius


No balé, o balão (do francês: ballon,  é a aparência de ser leve ao pular, uma estética desejável em gêneros de dança, que demonstra que um dançarino salta sem esforço, flutuando no ar e aterrissa suavemente. Existem duvidas que o nome foi inspirado no bailarino francês Claude Balon, que era conhecido por realizar saltos excepcionalmente leves.

Física
Uma dançarina parece desafiar as leis da física quando o balão é executado eficazmente. Por exemplo, durante um grand-jeté, o dançarino pode parecer pairar no ar. Fisicamente, o centro de massa do dançarino segue uma trajetória balística, semelhante a um projétil, mas os observadores têm capacidade limitada de calcular o centro de massa quando um projétil muda sua configuração em vôo. Ao levantar os braços e as pernas enquanto sobe e abaixa-los enquanto desce, o dançarino altera visualmente o caminho do centro de massa, parecendo aos observadores estar momentaneamente flutuando no ar.

Os dançarinos se esforçam para exibir o balão, como pequenos passos de allegro. Por exemplo, ballon é uma característica do pas de chat. O dançarino começa com um plié (joelhos dobrados) e então, durante a fase ascendente do passo, levanta cada joelho sucessivamente com os quadris virados para fora, de modo que por um momento ambos os pés estão no ar e o dançarino parece estar suspenso em ar. Para dar a aparência de leveza na hora de aterrissar, a bailarina faz pliés e rola o pé da ponta ao calcanhar.

Referências

!Artigos com microformatos hAudio
Ballet

Balão (balé)


Toponyme

 Vatry, une commune française, située dans le département de la Marne en région Grand Est.

Patronyme

patronyme composé
  ;

personnalité
 René Vatry (1697-1769), un ecclésiastique et helléniste français.

Voir aussi
 Aéroport Paris-Vatry, un aéroport français situé dans le département de la Marne, en région Grand Est

Vatry (homonymie)


Calorad Classic is a liquid protein weight loss supplement which was first introduced to the US and Canadian marketplace in 1984. It has been advertised on both television and radio. Calorad Classic is manufactured by NutriDiem and is marketed by several companies including Essentially Yours Industries and Nysante, all of which are headquartered in Canada.

Composition

Calorad Classic is a liquid dietary supplement composed primarily of 3,000 mg (3 grams) of Type II hydrolyzed collagen (hydrolysate) from either beef (bovine) or tuna (marine) sources and 8 mg of aloe vera, both of which are listed as active ingredients. The supplement label states that Calorad is fat-free and carbohydrate-free and that 1 serving (1/2 ounce) provides 3 grams of protein and 10 calories. Calorad Classic also comes in a Kosher formulation (marine). The primary claim made for the product is that regular use causes weight loss without loss of lean muscle mass. While weight loss and body fat reduction may be achieved simply by following the labeled instruction to avoid eating within three hours prior to sleep as that can result in eating fewer calories per day, most individuals fasting for 3-hours prior to bed-time alone are not successful in accomplishing long-term weight loss.

Formulator Michel Grise stated that the original version of what later became known as Calorad was developed to treat chickens with fatty liver syndrome. Chickens were developing so much body fat that they stopped laying eggs. The formulation was successful in helping farmers reduce body fat of chickens to get them laying eggs again. This led to the question of whether such a product would work for humans.

Scientific studies
Although the manufacturer does not make claims for Calorad Classic in the treatment or cure of disease, the manufacturer does cite published clinical trials in OsteoArthritis and Osteoporosis, Rheumatoid Arthritis, and Fibromyalgia all conducted with Type II hydrolyzed collagen (collagen hydrolysate), the primary ingredient in Calorad.

The manufacturer claims that 40% of subjects will lose weight within 1 month, 75% after 2 months and 87% after 3 months. The distributors of the product offer a 30-day satisfaction guarantee. In support of these claims, the distributing companies cite a clinical study of Calorad (also unpublished and non-peer reviewed) by Joel B. Lao. Lao is a Doctor of Internal Medicine, and medical consultant in the Philippines who studied the effects of Calorad and its effect on overweight and/or obese individuals. The subjects included 50 overweight or obese individuals who were observed over a 90-day period. One bottle of Calorad was provided to each of the subjects every month for a 3-month period. In month 1, the average weight loss was 5.7 pounds. By month 3, subjects had an average reduction of 10 pounds, and an average inch loss at the waist of 3 inches.

The claim that Calorad Classic facilitates weight loss while building or maintaining lean muscle mass is based upon an unpublished and non-peer reviewed study by Davis et al. in which 300 subjects between the ages of 17–77 years, were followed for 1 year, and the majority of whom lost weight (an average of 3.75 pounds per month) but maintained lean muscle mass. Davis states: "We also found that in the entire group, less than 0.6, or less than 1 per cent, had any loss of lean muscle mass. And 36 per cent of the group actually gained lean muscle mass during that time."

Marketing claims

One of the marketing companies, Essentially Yours, states that most subjects on a weight loss regimen lose lean muscle mass along with fat and water weight, so that maintaining lean muscle mass is a benefit seen with Calorad Classic users.

When first introduced, the manufacturer claimed that Calorad Classic could cause the user to "lose weight while you sleep", repair joints, and prevent or reduce the symptoms of arthritis. The manufacturer has since dropped these claims because they are "medical treatment claims" and require a drug treatment classification approved by the United States Food and Drug Administration, and are usually only granted following submission of large clinical trials similar to those conducted by pharmaceutical companies in substantiation of these claims. Neither the manufacturer (Nutridiem) or the distributing companies (Nysante or EYI) have conducted this type of rigorous trial on Calorad in support of such claims. The manufacturer and distributing companies have replaced these claims with the current claim that Calorad "promotes sleep and improves the health and appearance of hair, nails and skin" (all of which are not medical treatment claims).

Calorad Classic, like all nutritional supplements, has not been evaluated by the US Food and Drug Administration, and all marketing materials related to the product carry a disclaimer to the effect that it is "a food supplement and is not intended to diagnose, treat, cure, or prevent any disease."

References

External links
A critical assessment of Calorad
 PhenQ reviews

Dietary supplements

Calorad


Ronaldo Souza dos Santos (født 7. december 1979 i Vila Velha i Brasilien), med tilnavnet Jacaré (portugisisk udtale: [ʒakaˈɾɛ]) er en brasiliansk MMA-udøver og submission grappler, der konkurrerer i UFC's middleweight-division. Som højt respekteret grappler på den internationale scene, er Souza også den tidligere Strikeforce Middleweight-mester og har også tidligere konkurrerede i DREAM, og Jungle Fight. Han har sejre over de 3 UFC-mestre, Robbie Lawler, Chris Weidman og Vitor Belfort. I april, 2018, er han rangeret #4 på den officielle UFC middleweight-rangering.

Baggrund
Souza blev født i Vila Velha, Brasilien, til en cafuzo-familie og voksede op i Cariacica, Brasilien. Souza havde en hård opvækst, og dagen han blev 15 år, så han en af hans gode venner blive skudt til døde. Efter denne begivenhed flyttede Souzas mor ham til Manaus for at blive boende hos sin bror, og han begyndte at træne Judo og brasiliansk jiu-jitsu, da han var 17 år. Han er otte-gange World Jiu-Jitsu Mester, herunder guldmedaljer i Openweight-klassen i 2003, 2004 og 2005. Sammen med Roger Gracie og Marcelo Garcia anses Souza for at være blandt de største BJJ-udøvere i sin tid.

MMA-karriere

Ultimate Fighting Championship
Souza underskrev en fem-kamps aftale med UFC i januar 2013.

Souza skulle have haft sin UFC-debut mod Costas Philippou den 18. maj 2013 på UFC på FX 8 .  Philippou trak sig fra kampen i begyndelsen af maj og begundrede det med en flænge over sit øje og blev erstattet af Chris Camozzi.   Souza vandt via arm-triangle-choke mod Camozzi i første omgang.

Souza knockoutede herefter Yushin Okami i første omgang den 4. september 2013 på UFC Fight Night 28.

Souza mødte Kelvin Gastelum den 12. maj 2018 på UFC 224.  Han tabte kampen via delt afgørelse.  Kampen modtog også Fight of the Night-bonusprisen.

Souza skulle have mødt David Branch den 3. november 2018 ved UFC 230.  Men den 19. oktober 2018 blev det rapporteret, at Souza erstattede en skadet Luke Rockhold for at møde Chris Weidman på kampkortet.  Han vandt kampen via knockout i tredje omgang.  Begge kæmpere vandt Fight of the Night-bonusen for deres indsats.

Souza var planlagt til at møde Yoel Romero den 27. april 2019. Det blev dog rapporteret i begyndelsen af april, at Romero meldte afbud på grund af sygdomm. Souza forblev på kortet og mødte i stedet Jack Hermansson i hovedbegivenheden på UFC Fight Night: Jacaré vs. Hermansson. Han tabte kampen via enstemmig beslutning efter at være blevet domineret i de 5 omgange.

Privatliv
Souza og hans kone, Larissa Carvalho, har tre børn.

Mesterskaber og præstationer

MMA

 Ultimate Fighting Championship
 Fight of the Night (2 gange)
 Performance of the Night (4 gange)
 Indsendelse af natten (1 gang)
 Strikeforce
 Strikeforce Middleweight Championship (1 gang)
 Et vellykket titelforsvar
 DREAM
 2008 DREAM Middleweight Grand Prix Runner-up
 Sherdog
 2014 All-Violence Third Team

Referencer

Eksterne henvisninger
 Ronaldo Souza – UFC.com

MMA-udøvere fra Brasilien
Pages with unreviewed translations

Ronaldo Souza


Glenea scalaris é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrita por James Thomson em 1865.

Subespecie
 Glenea scalaris sandakensis Breuning, 1956
 Glenea scalaris scalaris Thomson, 1865

Referências

Borneo catalog 2005

scalaris
Coleópteros descritos em 1865

Glenea scalaris


La normetanefrina es un metabolito de la norepinefrina sintetizado por acción de la catecol-O-metiltransferasa a partir de ésta. Se excreta con la orina y puede encontrarse en ciertos tejidos. Es un marcador para tumores secretores de catecolaminas, como el feocromocitoma.

Referencias

Fenetilaminas
Éteres
Alcoholes
Fenoles

Normetanefrina


O răzătoare este un instrument de bucătărie folosit pentru răzuirea diferitelor alimente. A fost inventată de François Boullier în anii 1540 în Franța cu intenția de a o folosi pentru brânză.

Note

Bucătărie
Unelte

Răzătoare


In distributed computing, SSLIOP is an Internet Inter-ORB Protocol (IIOP) over Secure Sockets Layer (SSL), providing confidentiality and authentication.

, SSLIOP is implemented by (at least) TAO, JacORB, OpenORB , and MICO .

See also
 CSIv2
 SECIOP

Common Object Request Broker Architecture

SSLIOP


An Malleola bicruris in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Malleola bicruris in nahilalakip ha genus nga Malleola, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sulawesi. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Malleola

Malleola bicruris


Jorge Doval Vázquez (nacido el 14 de febrero de 1949 en Buenos Aires, Argentina) es un ex-futbolista argentino. Jugaba de delantero y su primer club fue Platense. Tiene . Hermano del también futbolista Narciso Horacio Doval.

Carrera

Comenzó su carrera en 1969 jugando para Platense. Jugó para el club hasta 1971. En 1973 partió hacia España para formar parte de las filas de Elche CF, en donde se retiró en 1974.

Clubes

Enlaces externos

 Jorge Doval en BDFA
 Jorge Doval en BDFútbol

Futbolistas de la Ciudad de Buenos Aires
Futbolistas del Club Atlético Platense
Futbolistas del Elche Club de Fútbol en los años 1970

Jorge Doval


Primm (formerly known as State Line) is an unincorporated community in Clark County, Nevada, United States, primarily notable for its position straddling Interstate 15 at the Nevada–California border. It sits on Ivanpah Dry Lake, which extends to the north and south of town.

Primm was named State Line before being renamed in 1996 for its original developer, Earnest Jay Primm, to avoid confusion with Stateline in northern Nevada.

The community's economy is based on its three casinos (the Primm Valley Resorts), which attract gamblers from Southern California wanting to stop before reaching Las Vegas  to the north, or as a last chance to gamble before leaving Nevada. Most of Primm's residents are employees of the casinos. Conversely, a store located just over the California state line from Primm sells California State Lottery tickets and games (including the multi-state Mega Millions and Powerball games) mainly to residents of Nevada, whose constitution prohibits a state lottery. In addition to gambling, shopping, and dining, Buffalo Bill's Resort and Casino also features several rides and attractions, notably the 200' rollercoaster Desperado, which was previously—at the time of its debut in 1996–the tallest and fastest steel coaster in America. The ride travels outside and inside parts of the casino. There is also a log flume ride inside the casino building.

While not a census-designated place, the 2000 census population for the community is 436.  A Clark County Comprehensive Planning Department estimate placed the population at 284 on July 1, 2006, apparently using different boundaries for the area. In a December 5, 2007 article in the Las Vegas Review-Journal, Primm's population is listed as around 1,132.

For 2020, Census Block 2156, Census Tract 57.03 and Block 2155, Census Tract 57.03 showed a total population of 650.

Transportation
Primm, Nevada is located along Interstate 15, midway between Las Vegas, Nevada and Baker, California.

The nearest commercial airport is Harry Reid International Airport in Las Vegas, Nevada.

Primm hosted an Amtrak station at Whiskey Pete's Resort until late 2017, operating bi-directionally with a premium deluxe Amtrak Thruway Motorcoach service between Bakersfield, California and Las Vegas, Nevada.

History
In the 1920s, Pete MacIntyre owned a gas station at the state line, on a road later designated U.S. 91. MacIntyre, apparently, had a difficult time in the gas business, eventually resorting to bootlegging (alcohol); Primm historians remember him as "Whiskey Pete". According to local legend, MacIntyre expressed his desire to—upon his death in 1933–be buried in a vertical coffin with his body in a standing posture, along with a bottle of bootleg placed in his hands to "drink" as he "watched over" the region. Whiskey Pete's unmarked grave was accidentally exhumed while workers were building a connecting bridge from Whiskey Pete's to Buffalo Bill's Hotel and Casino (on the other side of I-15); the remains were apparently relocated, and are now said to be buried in one of the caves where he cooked his moonshine.

Dale Hamilton was the proprietor of State Line from the early 1950s to the early 1970s, as U.S. 91 was upgraded to today's  Interstate 15. After obtaining the property, Hamilton built a Chevron station, as well as a small-slots casino and a café/lunch counter. He also opened a basic automotive garage and maintained a towing service. He called the business simply "State Line Bar:Slots". Hamilton also campaigned legislators in Carson City to grant an Interstate 15 interchange to the site, which was not originally planned.

In 2004, under the then-ownership of MGM Mirage, 52 apartment buildings were constructed in Primm to serve as more convenient housing for employees of the three casinos. The name of the apartment complex is the Desert Oasis, and its current location is at 355 E. Primm Boulevard.

Prizm Outlets, formerly known as the Fashion Outlets of Las Vegas, is a 370,000-square-foot mall that, as of 2023, is almost completely empty. It was sold in 2021 for $400,000.

Climate
Primm's climate is a hot desert climate (Köppen climate classification: BWh).

Events
In 1996, SCORE International started hosting an annual off-road race known as Terrible's SCORE Primm 300. The Primm 300 is one in a series of annual off-road races that include the Baja 1000, Baja 500, San Felipe 250 and the Laughlin Desert Challenge.

In 1997, the 20th World's Strongest Man competition was held in Primm.

Primm was the end location for the 2004 DARPA Grand Challenge. Additionally, it was the starting and ending location for the 2005 DARPA Grand Challenge. The $2 million prize was won by a team from Stanford University.

The Stateline Supermoto Challenge also takes place at Buffalo Bill's casino every year attracting pro and amateur supermoto racers from around the country.

Primm is the location of the Mint 400, the American off-road race.

Primm is the location of WORCS, (World Off Road Championship) of two to four rounds of Motocross, UTV, Side by Side and ATV off-road racing.

Primm is where Simon Lizotte set the Flying Disc Distance World Record at 263.2 m (863.5 ft) on October 25, 2014. He used a 157-gram Innova Blizzard Champion Boss.

Bonnie and Clyde Getaway Car
Primm is home to the Bonnie and Clyde Getaway Car, the vehicle that Bonnie Parker and Clyde Barrow were in when they were shot and killed after being pursued by the police. It was previously located inside Whiskey Pete's, but was moved to the connecting annex between the Prizm Outlet Mall & Primm Valley Hotel & Casino in 2022.

The couple were actually shot and killed in Gibsland, Louisiana, some 1,500 miles from Primm.

References

External links

 Primm, but not proper
 Barstow - Primm, NV trail ride. How to get from Barstow to Primm off road.

1920s establishments in Nevada
Ivanpah Valley
Populated places established in the 1920s
Populated places in the Mojave Desert
Unincorporated communities in Clark County, Nevada

Primm, Nevada


Maurice Farman MF.11 a fost un avion militar francez construit înainte de Primul Război Mondial de către Fabrica de Avioane Farman - Avions Farman. A fost folosit ca avion de bombardament ușor în prima parte a războiului, ulterior fiind folosit ca avion de recunoaștere sau școală.

Avionul Farman MF.11 a fost și în înzestrarea Corpului Aerian român.

Proiectare și dezvoltare
Ca și predecesorul său Farman MF.7, modelul MF.11 a fost proiectat într-o configurație biplan cu aripi cu anvergură diferită, având elice propulsivă (dispusă în spatele motorului). Față de modelul MF.7, MF.11 se deosebea prin înlocuirea stabilizatorului montat în față cu unul dispus în partea posterioară, pe care erau montate două direcții. Carlinga, care conținea motorul și spațiul pentru echipaj, era amplasată între aripa superioară și cea inferioară.

Avionul era dota cu o mitralieră operată de observator, care putea să fie montată în partea din față sau din spate, funcție de direcția de tragere dorită.

Utilizare în luptă

La 6 septembrie 1914 a avut loc prima bătălie aero-navală din istorie, când un avion Farman MF.11 japonez a lansat de nava purtătoare de avioane  Wakamiya a bombardat fără succes nava germană SMS Kaiserin Elisabeth.

Avioanele MF.11 au fost în serviciul corpurilor aeriene ale Franței și Marii Britanii, operând pe Frontul de vest în primele stadii ale războiului. Ca bombardier ușor, a fost folosit în primul raid aerian din război, la 21 decembrie 1914, când un MF.11 britanic a atact pozițiile artileriei germane de lângă Ostend, Belgia.

Avioanele MF.11 din serviciul operativ pe Frontul de vest, în 1915, dar au continuat să fie folosite de forțele franceze pe fronturile din Balcani și Orientul Mijlociu, în timp ce forțele britanice le-au folosit în Bătălia din Dardanele și  Campania din Africa. Corpul Aerian Regal Australian (AFC), a operat avioanele MF.11 în timpul  Campaniei din Mesopotamia, din 1915–16.

Societatea Italiană de Aviație, o subsidiară a grupului Fiat, a construit sub licență un număr de avioane MF.11 sub numele de SIA 5 începând cu primele luni ale anului 1915, prevăzute cu o mitralieră fixă anterioară și propulsate de un motor Fiat A.10 de 74.5 kW (100 cp).

In 1916, Corpul Aerian Regal Australian a cumpărat un număr de avioane MF.11, pentru antrenament.

Operatori

 Corpul Aerian Regal Australian

Forțele Aeriene Belgiene

Forțele Aeriene Franceze

Corpul Aeronauticii Militare

Forțele Aeriene Elene

Serviciul Aerian al Armatei Imperiale Japoneze

Forțele Aeriene Regale Norvegiene

Forțele Aeriene Portugheze

Corpul Aerian Român

Forțele Aeriene Imperiale Ruse

Forțele Aeriene Regale Saudite

Forțele Aeriene Sârbe

Forțele Aeriene Spaniole

Forțele Aeriene Elvețiene

Forțele Aeriene Ukrainene

Corpul Aerian Regal
Serviciul Aerian al Forțelor Navale Regale

Galerie foto

Vezi și
 Aviația în Primul Război Mondial
 Listă de aeronave militare ale Antantei
 Listă de aeronave militare ale Puterilor Centrale

Note

Vezi și

Legături externe

 The Virtual Aviation Museum
 Canadian Aviation Museum

Avioane de antrenament
Avioane de recunoaștere
Biplane
Aeronave din înzestrarea Armatei României din Primul Război Mondial

Farman MF.11


Daejeon (korejski: 대전) ili Taejon je grad u Južnoj Koreji. U središtu je južnokorejskog poluotoka. Daejeon znači "veliko polje".

Njegovo službeno ime je "Metropolitantski grad Daejeon". Stanovništva ima oko 1,480.000 stanovnika. U gradu je 5 okruga (korejski: 구 (Gu)).

Daejeon se započeo razvijati kao maleno selo zvano Hanbat, a izrastao je u veliki grad tijekom japanskoga okupacijskoga razdoblja. Budući da je Daejeon blizu Seoula, željeznica Ho-Nam otvorena je 1914. Godine 1949. Daejeon više nije bio dio pokrajine Chungcheong jer je postao samoupravni grad, a ima i administrativnu ulogu pokrajine. Tijekom Korejskog rata privremeno je bio glavnim gradom Republike Koreje. U tom razdoblju, oko 70% grada bilo je potpuno uništeno.

Kako je stanovništvo grada raslo, 2006. godine otvorena je prva podzemna željeznica u Daejeonu. Južnokorejski predsjednik Noh Mu Hyun planirao je premjestiti neke od ustanova javne uprave iz Seula do Daejeona.

Daejeon se smatra gradom znanosti i tehnologije. Ima istraživački centar znanosti Daedeock, koji je izgrađen za podršku znanstvenicima i istraživačima u Daejeonu. Godine 1993. grad je održao Daejeon Expo Festival.

Znamenitosti grada uključuju: O-svijet, znanstveni park Expo, Arboretum Hanbat, rekreacijske šume Jangtaesan, planinarski put oko Daejeona, Kulturni i umjetnički centar Daejeona i te toplice Yusong udaljene 11 kilometara od grada.

Grad je cestovno i željezničko čvorište u poljoprivrednom području (voćarstvo i stočarstvo) s razvijenom tekstilnom (prerada pamuka i svile) i kemijskom industrijom te proizvodnjom strojeva i građevinskih materijala (opeke).

Izvori

Gradovi u Južnoj Koreji

Daejeon