An oxbow lake is a U-shaped lake or pool that forms when a wide meander of a river is cut off, creating a free-standing body of water. The word "oxbow" can also refer to a U-shaped bend in a river or stream, whether or not it is cut off from the main stream.

In South Texas, oxbows left by the Rio Grande are called resacas.  In Australia, oxbow lakes are called billabongs.

Geology

An oxbow lake forms when a meandering river erodes through the neck of one of its meanders. This takes place because meanders tend to grow and become more curved over time. The river then follows a shorter course that bypasses the meander. The entrances to the abandoned meander eventually silt up, forming an oxbow lake. Because oxbow lakes are stillwater lakes, with no current flowing through them, the entire lake gradually silts up, becoming a bog or swamp and then evaporating completely.
When a river reaches a low-lying plain, often in its final course to the sea or a lake, it meanders widely. In the vicinity of a river bend, deposition occurs on the convex bank (the bank with the smaller radius). In contrast, both lateral erosion and undercutting occur on the cut bank or concave bank (the bank with the greater radius). Continuous deposition on the convex bank and erosion of the concave bank of a meandering river cause the formation of a very pronounced meander with two concave banks getting closer. The narrow neck of land between the two neighboring concave banks is finally cut through, either by lateral erosion of the two concave banks or by the strong currents of a flood. When this happens a new, straighter river channel develops—and an abandoned meander loop, called a cutoff, forms. When deposition finally seals off the cutoff from the river channel, an oxbow lake forms. This process can occur over a time from a few years to several decades, and may sometimes become essentially static.

Gathering of erosion products near the concave bank and transporting them to the convex bank is the work of the secondary flow across the floor of the river in the vicinity of a river bend. The process of deposition of silt, sand and gravel on the convex bank is clearly illustrated in point bars.

The effect of the secondary flow can be demonstrated using a circular bowl.  Partly fill the bowl with water and sprinkle dense particles such as sand or rice into the bowl. Set the water into circular motion with one hand or a spoon. The dense particles quickly sweep into a neat pile in the center of the bowl. This is the mechanism that leads to the formation of point bars and contributes to the formation of oxbow lakes. The primary flow of water in the bowl is circular and the streamlines are concentric with the side of the bowl. However, the secondary flow of the boundary layer across the floor of the bowl is inward toward the center. The primary flow might be expected to fling the dense particles to the perimeter of the bowl, but instead the secondary flow sweeps the particles toward the center.

The curved path of a river around a bend makes the water's surface slightly higher on the outside of the bend than on the inside. As a result, at any elevation within the river, water pressure is slightly greater near the outside of the bend than on the inside. A pressure gradient toward the convex bank provides the centripetal force necessary for each parcel of water to follow its curved path.

The boundary layer that flows along the river floor does not move fast enough to balance the pressure gradient laterally across the river. It responds to this pressure gradient, and its velocity is partly downstream and partly across the river toward the convex bank.  As it flows along the floor of the river, it sweeps loose material toward the convex bank. This flow of the boundary layer is significantly different from the speed and direction of the primary flow of the river, and is part of the river's secondary flow.

River flood plains that contain rivers with a highly sinuous platform are populated by longer oxbow lakes than those with low sinuosity.  This is because rivers with high sinuosity have larger meanders, and greater opportunity for longer lakes to form. Rivers with lower sinuosity are characterized by fewer cutoffs and shorter oxbow lakes due to the shorter distance of their meanders.

Oxbow lake ecology

Oxbow lakes form favorable habitats for wildlife communities. These often have unique characteristics. For example, the numerous oxbow lakes of the Amazon River are a favorable habitat for the giant river otter. Oxbow lakes may also be suitable locations for aquaculture.

Oxbow lakes contribute to the health of a river ecosystem by trapping sediments and agricultural runoff, thereby removing them from the main river flow. However, this is destructive of the oxbow lake ecosystem itself. Oxbow lakes are also vulnerable to heavy metal contamination from industrial sources.

Artificial oxbow lakes
Oxbow lakes may be formed when a river channel is straightened artificially to improve navigation or for flood alleviation. This occurred notably on the upper Rhine in Germany in the nineteenth century.

An example of an entirely artificial waterway with oxbows is the Oxford Canal in England. When originally constructed, it had a very meandering course, following the contours of the land, but the northern part of the canal was straightened out between 1829 and 1834, reducing its length from approximately  and creating a number of oxbow-shaped sections isolated from the new course.

Notable examples
Bole and Burton Round in West Burton, Nottinghamshire, England are a good example of previous lakes in a close proximity to one another.
Carter Lake, Iowa was created after severe flooding in 1877 led to the Missouri River shifting approximately  to the southeast.
Cuckmere Haven in Sussex, England contains a widely meandering river with many oxbow lakes, often referred to in physical geography textbooks.
Halfmoon Lake in downtown Eau Claire, Wisconsin was formed due to a shift in the course of the Chippewa River, which now flows immediately to the south.
Kanwar Lake Bird Sanctuary, India contains rare and endangered migratory birds and is one of Asia's largest oxbow lakes.
The Oxbow, a  bend in the Connecticut River, is disconnected at one end.
There are many oxbow lakes alongside the Mississippi River and its tributaries.  The largest oxbow lake in North America, Lake Chicot (located near Lake Village, Arkansas), was originally part of the Mississippi River, as was Horseshoe Lake, the namesake for the town of Horseshoe Lake, Arkansas.  Reelfoot Lake in west Tennessee is another notable oxbow lake; it was formed when the Mississippi River took a new channel following the 1811–12 New Madrid earthquakes.
The upper reaches of New Zealand's Taieri River has also cut a multitude of oxbow lakes in its upper course near the town of Paerau. Some of this area has been converted into water meadows.
 Vynthala Lake, Chalakudy, India is formed from a "cutoff" of the Chalakudy River which flows nearby.

There has also been a possible oxbow lake postulated in Saraswati Flumen near Ontario Lacus on Saturn's moon Titan.

See also

 Anabranch
 Bayou
 Billabong
 Fallacy regarding formation of point bars
 Resaca (channel)
 Secondary flow around river bends

References

External links

NASA Remote Sensing Tutorial: Fluvial/Deltaic/Coastal Landforms (archived 12 March 2007)
Ox Bow Lake Formation, As Seen By the Google Earth Time Machine

Fluvial landforms
Lakes by type
Rivers

Oxbow lake


Ken Masters, Street Fighter oyununun karakterlerinden biridir. Amerika Birleşik Devletleri doğumlu olan Ken, sarı saçları ve kırmızı kostümüyle bilinir.

Özgeçmişi
Ken, öksüzdür. Anne ve babasını hiç görmemiştir. Fakat bu durum Ken'i duygusal yönden hiç etkilememiştir. Çünkü onu evlat edinen Master Gouken ve kardeşi gibi sevdiği arkadaşı Ryu vardır. Gouken, Ken'in babasının eski bir dostudur. Babası vefat edince Ken'i yanına alır ve eğitir. Ryu ile birlikle yetiştikleri için birbirlerine çok bağlıdırlar ve birbirlerini asla terketmezler. Ken dövüş turnuvalarına aşırı meraklıdır. Zengin bir yetim olmasına rağmen sokak dövüşlerini tercih etmiştir. Amerika Birleşik Devletleri'ne dövüşlere katılmak, kendini sınamak için gider. Ryu ile beraber dünyayı Mr. Bison'ın güçlerinden kurtarmak için Guile (aynı zamanda eniştesi olur) ile beraber savaşırlar.

Ken, disiplinsiz, haylaz, lakayıt, matrak ama bir o kadar da güçlü ve yetenekli bir gençtir. Çapkındır ve Street Fighter serisinin en komik ve en güçlü kişiliklerdendir. Kırmızı kostümü, sarı saçları ve kara gözleri ile bilinir. Şüphesiz Street Fighter serisinin en çok rağbet gören, seçilen karakterlerinden biridir.

Ken karakteri, Ryu ile çok benzerlik göstermesine karşın, bazı özellikleri farklı yapılmıştır. Bunların içinde en büyük fark; Ryu'nun savunma özelliklerinin, Ken'in ise saldırı özelliklerinin gelişmiş olmasıdır.

Ken, tüm Street Fighter oyun versiyonlarında Ryu ile birlikte iki baş karakterden birisidir. Oyundaki hareketleri kontrol etmesi kolay ve rakibe daha yüksek zarar verebildiği için çoğu oyuncunun ilk tercihidir.

Ayrıca Street Fighter II'den sonra evlenmiştir ve bir çocuk babasıdır.

Dövüşü
Ken shoryuken (oryuket) ve hızlı tornado kick hareketi ile ünlüdür. Birçok hareketi Ryu ile aynı olmasına karşın, hareketleri arasında uzunluk ve şiddet farkları vardır. Örneğin, Ken'in Shoryuken'i alevlidir. Diğer hareketleri de daha ileri mesafelere kadar darbe imkânı verirken, Ryu'nun aynı hareketleri, saldırı özelliğinin gelişmemiş olması nedeniyle daha kısa bir menzilde bitmektedir. Ama Ryu'nunkiler genel mantıkta daha güçlüdür. İkisinin de dövüş tekniği, günümüzde tam olarak Kick Box denilen sokak dövüşü ile halk diline yayılmış olan tekniklerden oluşur.

Kaynakça

Street Fighter karakterleri
Video oyunu karakterleri
1987'de tanıtılan kurgusal karakterler
Aksiyon filmi karakterleri

Ken Masters


Hinko Urbah (hebr.: מרדכי צבי אורבך; Moravska, 1872. –  Pariz, 1960.), židovski teolog, sarajevski i zagrebački nadrabin.

Životopis
Hinko Urbah je rođen u Moravskoj (Češka Republika), 1872. godine. Završio je osnovnu židovsku školu, a potom ješivu u Bratislavi. U Budimpešti je završio srednju školu, a potom počeo pohađati višu rabinsku školu. U istom periodu je na Filozofskom fakultetu studirao usporedne filozofije semitskih jezika. Doktorirao je 1904. godine. U dužnosti rabina djelovao je u Tuzli (1906-1911), Zemunu (1911-1928), a kao nadrabin je djelovao u Sarajevu (1928-1946). Predavao je na Teološkom zavodu, osnovanom 1938. godine, u Sarajevu. Po izbijanju Drugog svjetskog rata i uspostavljanju Nezavisne Države Hrvatske pobjegao je u Italiju, a krajem 1943. u Švicarsku. U Sarajevo se vratio 1945. godine, gdje je premješten u Zagreb, u kome je djelovao kao nadrabin dvije godine. Kada je osnovana država Izrael, radio je na prikupljanju kandidata za useljenje, a potom se i on odselio u Izrael. U tu zemlju je ponio sa sobom osamdesetak svitaka Tore spašenih na prostoru Jugoslavije. U Izraelu je zajedno sa suprugom bio smješten u Dom umirovljenika u Jeruzalemu, odakle ga je sin Benjamin odveo u Pariz, gdje je umro.

Izvori

Vanjske poveznice
 Hinko Urbah

Životopisi, Sarajevo
Životopisi, Zagreb
Židovi u Bosni i Hercegovini
Židovi u Hrvatskoj

Hinko Urbah


Vincenzo Caporaletti (nascido em 1955) é um musicólogo italiano conhecido por desenvolver a teoria da formatividade audiotátil.

Carreira
Caporaletti nasceu em 1955 e foi criado em Roseto degli Abruzzi in Italia. Ele foi membro fundador do grupo italiano de rock progressivo Pierrot Lunaire no início dos anos 1970, junto com Arturo Stàlteri e Gaio Chiocchio. O primeiro álbum autointitulado foi lançado em 1974. A partir deste ano passou a dedicar-se ao mundo do jazz, em particular em Roma, colaborando com músicos como Tony Scott, Giulio Capiozzo e Jimmy Owens.

A atividade de pesquisa de Caporaletti em musicologia teve início no final da década de 1970. Uma de suas primeiras pesquisas foi uma reflexão sobre o conceito de Swing, desenvolvido em sua dissertação de mestrado na Universidade de Bolonha. Nesta tese lançou as bases do conceito epistemológico de audiotatilidade, que mais tarde foi definido como Princípio Audiotátil (PAT). Sobre este conceito, ele construiu o arcabouço da Teoria da Formatividade Audiotátil que introduziu na musicologia a categoria música audiotátil.

《Audiotatilidade》tornou-se uma categoria científica oficial em 2008 na Itália, quando o Ministério da Educação emanou os decretos MIUR 22/01/2008, n. 483/2008 e MIUR 03/07/2009, n. 124/2009, que estabeleceu os novos quadros de definição das disciplinas lecionadas nos Conservatórios de Música. Estes decretos instituíram duas novas disciplinas: "Discipline interpretative del jazz, delle musiche improvvisate e audiotattili" (Disciplinas interpretativas do jazz, das músicas improvisadas e audiotáteis) identificada com o código CODM/06; "Storia del jazz, delle musiche improvvisate e audiotattili" (História do jazz, das músicas improvisadas e audiotáteis). As obras de Caporaletti foram publicadas na Itália, França, Reino Unido, Bélgica e Brasil. A teoria da formatividade audiotátil tem sido discutida e reconhecida como uma contribuição no estudo da música improvisada por pesquisadores de universidade (Frank Tirro Laurent Cugny) e jornalistas (Fabio Macaluso,).

Caporaletti é o fundador do jornal Ring Shout, uma revista científica sobre música afro-americana. É diretor, juntamente com Fabiano Araujo Costa e Laurent Cugny, da Revue du jazz et des musiques audiotactiles, editada pelo centro IREMUS, Sorbonne University, Paris, França; da collana Grooves - Edizioni di Musiche Audiotattili, publicada pela editora italiana LIM, Libreria Musicale Italiana, com sede em Lucca; e de collana Musicologie e Culture publicado pela editora italiana Aracne com sede em Roma.

Caporaletti obteve a Habilitação Científica Nacional na Itália como Professor Titular em Etnomusicologia. Ele ensina Musicologia Geral e Musicologia Transcultural na Universidade de Macerata, na Itália. Ele é o diretor do CeIRM, (Centro Interuniversitario per la Ricerca Musicologica ou Centro Interuniversitário de Pesquisa Musicológica), um centro de pesquisa em musicologia que agrupa a Universidade de Macerata, o Conservatório de Pescara e o Conservatório de Fermo, na Itália. Ele também é professor no Conservatorio di Musica "Santa Cecilia" em Roma, onde leciona Análise de formas performativas e composicionais em música jazz.

Teoria da formatividade audiotátil
A partir de 2000, Caporaletti concentrou sua pesquisa na formalização de um modelo fenomenológico e taxonômico da experiência musical, que, em seu livro, definiu com a expressão "formatividade audiotátil". Este modelo resulta de uma reflexão multidisciplinar que parte da análise dos fenómenos do Groove e do swing e termina numa perspectiva global sobre a improvisação musical. Caporaletti identifica com o termo "música audiotátil" as práticas musicais em que, por um lado, a formatividade do texto musical se funde com as ações musicais executadas pelo músico em tempo real (Improvisação e/ou extemporização) e, por outro lado, são submetidas a um processo de fonofixação por meio de tecnologias de gravação. Esta categoria engloba práticas musicais como jazz, rock, rap, música popular, world music, música brasileira e assim por diante. Nas teorias interpretativas precedentes, eles foram identificados como práticas musicais que pertencem à tradição da música escrita ou à tradição da música oral. A teoria da música audiotátil categoriza as manifestações musicais que opõem a matriz visual à matriz audiotátil, dependendo do modelo de trabalho cognitivo embutido, necessário para executar ou tocar aquela música em particular, e não considerando os aspectos sociológicos do fazer musical. Consideradas do ponto de vista fenomenológico, a forma, a experiência e as concepções musicais pertencentes à tradição musical escrita ocidental, desde o século XVIII até à primeira metade do século XX, assentam numa "matriz cognitiva visual" enquanto a popular numa "matriz cognitiva audiotátil".

O arcabouço conceitual da Teoria da formatividade audiotátil, ou Teoria da música audiotátil, é composto por várias peças: o princípio audiotátil [PAT], a codificação neoaurática [CNA], a estrutura do swing e o idioleto do swing. Está enraizado na filosofia desenvolvida por Luigi Pareyson, na semiótica de Umberto Eco, nos conceitos antropológicos desenvolvidos por Alan Merriam, na mediologia de Marshall McLuhan e na psicologia cognitiva de Michel Imberty. A teoria da Música Audiotátil tem as suas raízes também nas Neurociências, utilizando-as numa perspectiva antropocognitiva e antropocultural para a compreensão da experiência musical, a partir das implicações da percepção e das capacidades cognitivas através do fator constituído pela mediação cultural. A distinção entre a matriz Audiotátil e Visual, que está na base da Teoria Audiotátil, foi cientificamente demonstrada

Esta teoria é empregada como um paradigma epistemológico alternativo para os estudos musicológicos em jazz, música brasileira, rock progressivo, world music, improvisação e música contemporânea. Está no centro dos debates musicológicos na Itália, França e no Brasil. O CRIJMA, Centre international de Recherche sur le Jazz et le Musiques Audiotactiles, um centro para o estudo do Jazz e da música Audiotátil, foi fundado na Universidade de Sorbonne em 2017, por Vicenzo Caporaletti, Fabiano Araújo Costa e Laurent Cugny. Neste mesmo ano, no Brasil, ocorreu o I Ciclo de Seminários de Musicologia do CRIJMA passando por 5 universidades brasileiras: UNIRIO, UFMG, UNICAMP, UFES, e UFRJ. Este evento foi organizado pelo Prof. Araújo Costa, que coordena o eMMa - Núcleo de estudo es música e musicologia audiotátil. na Universidade Federal do Espírito Santo. A teoria audiotátil desvirtua e recontextualiza os quadros conceituais tradicionais das problemáticas relacionadas com a análise musical, notação musical, história do jazz, ontologia musical, interação musical, ensino da música, direitos de autor e artes performativas. A SIAE reviu e atualizou o artigo n.33 de seu estatuto em 11 de dezembro de 2016, para incluir a música audiotátil entre as protegidas pela lei de direitos autorais. O parlamento italiano, na assembleia de 8 de novembro de 2017, acrescentou o termo "audiotátil" a todos os atos emanados, a fim de definir com mais precisão as práticas musicais antes definidas apenas com o termo música "popular" ou "folclórica".

Publicações selecionadas

Discografia

Sobre a teoria audiotátil

Livros
ARAÚJO COSTA, F. (2019). À l'écoute du « lieu interactionnel-formatif », In: FARGETON, P & RAMAUT-CHEVASSUS, B. (dir), Écoute multiple, écoute des multiples, Paris, Ed. Hermann, (coll. GREAM/Esthétique), pp. 135-148. ISBN: 979 1 0370 0191 7.

Artigos
ARAÚJO COSTA, Fabiano (2018a). "Música popular brasileira e o paradigma audiotátil: uma introdução", RJMA - Revista e edutidos do jazz e das música audiotáteis, Caderno em português, n. 1, Abril, 2018, pp. 1-33, CRIJMA-IReMus-Sorbonne Université,  ISSN: 2609-1690.  <https://api.nakala.fr/data/11280%2F86e90f9b/c1d39c030e35a54a1ab8efb07d535e7a9c771a1b>
ARAÚJO COSTA, Fabiano (2022), "Pluralidade de "spuntos" e formatividade audiotátil: um olhar sobre a improvisação musical coletiva", trad. de Patrícia de S. Araújo, RJMA –Revista de estudos do Jazz e das Músicas Audiotáteis, Caderno em Português, nº 3, CRIJMA –IReMus –Sorbonne Université, Julho, 2022, p. 1-14. ISSN: 2609-1690. https://www.iremus.cnrs.fr/fr/publications/revista-de-estudos-do-jazz-e-das-musicas-audiotateis-caderno-em-portugues.

Outras fontes

Referências

Vincenzo Caporaletti


Eyrún Ingadóttir (fædd á Hvammstanga 26. september 1967) er íslenskur rithöfundur og sagnfræðingur.

Eyrún varð stúdent frá Menntaskólanum að Laugarvatni 1987 og lauk BA prófi í sagnfræði frá Háskóla Íslands 1993 og diplóma í stjórnun og starfsmannamálum frá EHÍ 2003.

Rit eftir Eyrúnu

Saga Húsmæðraskóla Reykjavíkur í 50 ár, 1992

Að Laugarvatni í ljúfum draumi: Saga Húsmæðraskóla Suðurlands, 1995

Gengið á brattann: Ævisaga Eyjólfs R. Eyjólfssonar "alkakrækis", 1998

Konur með einn í útvíkkun fá enga samúð: Fæðingarsögur íslenskra kvenna (Ritstjórn ásamt Margréti Jónsdóttur Njarðvík, Sóleyju Tómasdóttur og Svandísi Svavarsdóttur)

Ríkey ráðagóða,(barnabók) 2005

Sagnamaðurinn Örn Clausen segir sögur af samferðafólki, 2005

Ljósmóðirin, (söguleg skáldsaga) 2012

Konan sem elskaði fossinn: Sigríður í Brattholti (söguleg skáldsaga) 2021

Starfsferill
Eyrún hefur starfað hjá Lögmannafélagi Íslands frá 2002 og Lögfræðingafélagi Íslands sem framkvæmdastjóri frá 2003. Hún var framkvæmdastjóri Trausta, félags sendibifreiðastjóra 1996-2002. Að auki hefur Eyrún farið sem fararstjóri á vegum lögfræðingafélaganna, Bændaferða og Mundo til Suður-Afríku, Namibíu, Víetnam og Kambódíu, Japans, Suður-Kóreu og fleiri landa.

Íslenskir rithöfundar

íslenskir sagnfræðingar

Eyrún Ingadóttir


An Holcoglossum omeiense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Xiao Hua Jin ngan Sing Chi Chen. An Holcoglossum omeiense in nahilalakip ha genus nga Holcoglossum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Holcoglossum

Holcoglossum omeiense


Bellingshausen Denizi, Antarktika'da, Antarktika Yarımadası'nın batısında, Alexander Adası ile Thurston Adası arasında yer alan su kütlesidir. Deniz ismini 1821 yılında bölgeyi keşfeden Amiral Fabian Gottlieb von Bellingshausen'dan alır. Denizin yüzölçümü 487.000 km²'dir. En derin yerinin 4115 metre olduğu ölçülmüştür. Deniz 71°00′G - 85°00′B koordinatlarında yer alır. Güneyde, batıdan doğuya, Eights Sahili, Bryan Sahili ve Batı Antarktika'nın İngiliz Kıyısı (batı kısmı) vardır. Cape Flying Fish'in batısında Amundsen Denizi'ne katılır.

Bellingshausen Denizi 487.000 km² (188.000 sq mi) bir alana sahiptir ve maksimum 4,5 kilometre (2,8 mi) derinliğe ulaşır. Deniz altı düzlüğü Bellingshausen Ovası'nı içerir.

Pliyosen Dönemi'nin sonlarında, yaklaşık 2.15 milyon yıl önce, Eltanin asteroidi (yaklaşık 1–4 km çapında) Bellingshausen denizinin kenarında (Güney Pasifik Okyanusu'nda) çarptı. Bu, dünyadaki derin okyanus havzasında bilinen tek etkidir.

Kaynakça

Güney Okyanusu'ndaki denizler

Bellingshausen Denizi


Music for Zen Meditation is a 1964 album by jazz clarinetist Tony Scott.

The album is considered to be the first new-age record. Music for Zen Meditation is mostly improvised by Scott, Shinichi Yuize (koto) and Hōzan Yamamoto (shakuhachi).

Sampling
The fourth track entitled "After the Snow, the Fragrance" has been sampled by electronic artist Four Tet for his track entitled "Parks", which appeared on his 2001 release, Pause.

Track listing
 "Is All Not One?" (Tony Scott, Hōzan Yamamoto, Shinichi Yuize) – 3:15
 "The Murmuring Sound of the Mountain Stream" (Scott, Yuize) – 8:05
 "A Quivering Leaf, Ask the Winds" (Yamamoto)– 2:30
 "After the Snow, the Fragrance" (Scott, Yuize) – 7:00
 "To Drift Like Clouds" (Yamamoto, Yuize) – 1:38
 "Za-Zen (Meditation)" (Scott, Yamamoto) – 2:05
 "Prajna-Paramita-Hridaya Sutra (Sutra Chant)" (Scott, Yuize) – 7:10
 "Sanzen (Moment of Truth)" (Scott, Yuize) – 6:45
 "Satori (Enlightenment)" (Scott, Yuize) – 5:25

Performance
 Tony Scott - clarinet
 Shinichi Yuize - koto
 Hōzan Yamamoto - shakuhachi

See also
 Meditation music
 1964 in music
 Instrumental music

References

External links
Official playlist on Tony Scott's YouTube channel

1964 debut albums
Tony Scott (musician) albums
Verve Records albums
New-age albums
Instrumental albums

Music for Zen Meditation


Staka er et københavnsk-baseret islandsk kor.
Koret er etableret i 2004 og ledes af Tóra Vestergaard.
Deres repertoire har fokus på nyere islandsk musik, men
koret har også sunget blandt andet Arvo Pärts Berliner Messe,
Stefán Arasons Future Requiem
og gamle islandske folkeviser.
Af nyere nordiske komponister har Stake sunget for eksempel Hugi Guðmundsson, Frank Havrøy og Sunleif Rasmussen (Nordika).

Staka består af 15-20 sangere, hovedsagligt islændinge.
Man finder dog også et par etniske danskere i koret, og korets dirigent er færing.

Staka optræder af og til i storkøbenhavnske kirker.
Ved 10-årsjubilæet udgav de en CD med kompositioner af Stefán Arason.

Henvisninger

Kor fra Danmark
Kultur i København
Etableret i 2004

Staka


Jocul de-a vacanța este o piesă de teatru de Mihail Sebastian scrisă în 1936. Este o comedie romantică. A avut premiera la 17 septembrie 1938, în deschiderea stagiunii de iarnă a Teatrului "Comedia", într-un spectacol regizat de Sică Alexandrescu și avându-i în distribuție pe Leni Caler, George Vraca, Velimir Maximilian, Agnia Bogoslava și Sandina Stan. Este prima piesă de teatru a lui Sebastian scrisă pe baza unor amintiri personale ale autorului și repetă anumite teme din Femei.

Rezumat

Acțiunea piesei se petrece în pensiunea Weber, cele șase personaje: Madame Vintilă, Bogoiu, Maiorul, Corina, Jeff și Ștefan Valeriu, decid să se deconecteze de viața din afara, de societate și de toate grijile care implică existența și traiul într-o lume dominată de grji cotidiene.

În prima scena Bogoiu, Maiorul, Madame Vintilă și Corina constată că radioul, telefonul, ziarul și corespondența au fost suspendate din motive necunoscute. În cele din urma Bogoiu este cel care iși dă seama că aceste mijloace de comunicare au fost întrerupte de către Ștefan Valeriu, care iși dorește o deconectare totală de toate veștile din afara, care ar putea perturba liniștea din pensiune. Ștefan Valeriu urmarește existența unei vacanțe în cadrul pensiunii, în care toată lumea să poată uita măcar pentru o lună de zgomotul și problemele de la oraș. Astfel, pensiunea Weber situată în munți și izolată în pădure, devine locul propice pentru inventarea unui joc, " jocul de-a vacanța ". La început nimeni nu pare să fie de accord cu idea lui Ștefan, aceasta părând absurdă, deoarece cu toții cred că nu se poate trăi fără a ști ce se petrece în lume, fără a ști data și ora fiecărei zile, fără a putea comunica cu cei dinafară. Corina dupa mai multe discuții avute cu Ștefan acceptă în cele din urmă jocul și se supune regulilor sale.

Modul în care Ștefan vorbește despre fericire este poate felul în care reusește să-i convingă pe toți: ,,Ți se pare puțin lucru un sezlong? E prima treaptă spre lene, e prima treapta spre fericire. Dacă am uneori stimă pentru civilizație, este că a izbutit să născocească un lucru așa de amical, așa de leneș. O brută n-ar fi putut să descopere asta. Asculta-mă pe mine: a fost un poet''. Pentru acesta fericirea consta în niște lucruri simple precum: ,,Un sezlong. Un pantaloon alb. O camașă, o carte pe care n-o termini...Nicio amintire, nicio nostalgie, și o mare, mare indiferență''.

Spre deosebire de Corina care a acceptat jocul mai repede, Bogoiu nu s-a lasat convins prea ușor, acesta fiind o persoană prea legată de oraș, de cravatele pe care le-a purtat întotdeauna, și de tabla sa pe care obișnuia să noteze întotdeauna ziua și presiunea atmosferica, obisnuință care devenise o adevarata manie: ,,Eu nu pot sa trăiesc așa. Cu ziua asta care nu știi de unde începe și unde se termină... Parcă-i o singură zi, una singură, lungă, lungă, lungă. (...)Ai vrea s-o prinzi din zbor, s-o iei de gât și s-o intrebi: cum te cheamă? Te cheamă luni? Te cheamă marti? Spune!"

În final, Corina îl convinge spunându-i că se poate considera căpitanul unui vapor, aceasta fiind dorința sa de-o viață, dorință împlinita doar cu ocazia acestui joc. Bogoiu se lasa prins în joc, ba mai mult, este foarte încantat de idea inedită propusă de Corina.Toți cei șase iși petrec zilele fără a avea niciun contact cu lumea exterioară, începand să fie din ce în ce ma iconvinși că se afla la bordul unui vapor până în ziua în care niște intruși iși fac apariția la pensiune.

Cei doi susțin că au venit la aceasta pensiune pentru a-și petrece concediul și pentru a se relaxa și cer sa vorbeasca cu doamna Weber.Toți cei șase se strâng în salon speriați că locul lor idilic ar putea fi ocupat de acest cuplu, acest fapt punându-le în pericol jocul. După mai multe discuții prin care aceștia încercau sa-i convingă pe intruși să plece, invocând diverse motive, precum faptul că nu se pot prezenta pe o navă cu bilete de tren, reușesc în cele din urmă sa-i alunge prin comportamenrul lor bizar. Jocul continuă pentru cei șase, însa în momentul în care Corina iși dă seama ca s-a îndrăgostit de Ștefan decide să parasească pensiunea, decizie care va duce la încheierea jocului. Bogoiu, Jeff si Ștefan sunt îndrăgostiți de Corina, iar vestea plecării sale îi va devasta, însa aceasta preferă să se întoarcă înapoi în lumea exterioară și să rămană pentru Ștefan un mister, o călătoare necunoscută pe coverta unui vapor: ,,Lasă-mă să fiu necunoscuta care se rupe de lângă tine, pentru a se întoarce într-o viață de mister. Lasa-mă să fiu marea dansatoare care douazeci de zile, pe coverta unui vapor, s-a amuzat să treaca drept o mica fata sentimental. Și tu rămâi... prințul meu de Galle''

 Corina
 Ștefan Valeriu
 Jeff
 Madame Vintilă
 Maiorul
 Agneș
 Domnul Bogoiu
 Un mecanic
 Un călător
 Nevasta lui

Reprezentații
  17 septembrie 1938
Regia și ilustrația muzicală Erwin Șimșensohn; scenografia Alina Herescu
 Emilian Oprea ca Ștefan Valeriu
 Corina Moise - Corina
 Valentin Terente ca Bogoiu
 Ramona Gîngă/Narcisa Novac ca Madame Vintilă
 Marcel Turcoianu ca Maiorul
 Ciprian Nicula ca Jeff
 Zane Jarcu ca Un călător
 Cătălina Nedelea ca O călătoare
 Elena Andron ca Agnes
 Adrian Ștefan ca Mecanicul

Teatru radiofonic
 1957 - adaptare si regia artistică, Mihai Zirra, cu Radu Beligan, Mircea Constantinescu, Ion Ulmeni, Puiu Cristescu, Raluca Zamfirescu, Dina Cocea, Colea Răutu, Nae Roman, Silvia Dumitrescu Timică, Mitzura Arghezi

Ecranizări
 1978 - Al patrulea stol, film de Timotei Ursu, cu Violeta Andrei (Corina), Nicolae Iliescu (Ștefan) și Ileana Stana Ionescu (Cleopatra)
 1981 - Jocul de-a vacanța, teatru TV, regia Geo Saizescu, cu Florin Piersic (Ștefan Valeriu), Violeta Andrei (Corina), Matei Alexandru (Bogoiu), Tamara Buciuceanu-Botez (Madame Vintilă), Victor Moldovan (Maiorul), Sebastian Papaiani (Mecanicul), Coca Andronescu (O călătoare), Marian Hudac (Un călător), Mariana Cercel (Agnes), Vasile Filipescu (Jeff)
 1995 - Jocul de-a vacanța, regia Olimpia Arghir, cu Valentin Uritescu, George Alexandru, Elvira Deatcu

Referințe și note

Bibliografie
 Marina Roman, Jocul de-a vacanța, în filigran, 13 oct. 2015

Legături externe
 Joaca de-a Sebastian , România liberă, 14 mai 2009

Vezi și

 Listă de piese de teatru românești

Piese de teatru de Mihail Sebastian
Piese de teatru adaptate în filme

Jocul de-a vacanța


An Paradisanthus mosenii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Paradisanthus mosenii in nahilalakip ha genus nga Paradisanthus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paradisanthus

Paradisanthus mosenii


Byggeriet af Den Europæiske Filmhøjskole er en dansk dokumentarfilm fra 1994 instrueret af Jørgen Roos.

Handling
Filmen følger byggeriet af Den Europæiske Filmhøjskole fra bar mark over grundstensnedlæggelse til rejsegilde og første forelæsning ved Niels Jensen. I løbet af filmen ses den kommende forstander Bjørn Eriksen samt to af initiativtagerne til skolen Knud Pedersen og Henning Carlsen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1994


Este artículo es para la película de 1963, para la película protagonizada por Nicolas Cage, véase Vampire's Kiss

El beso del vampiro (The Kiss of the Vampire en el original), también conocida como Kiss of Evil (El beso del mal) en su emisión por la televisión estadounidense, es una película británica de vampiros de 1963 de Hammer Film Productions. Fue dirigida por Don Sharp y escrita y producida por Anthony Hinds, acreditado bajo el seudónimo de John Elder.

Trama
Gerald (Edward de Souza) y Marianne Harcourt (Jennifer Daniel), son una pareja de recién casados en la Baviera de principios del  que se ven atrapados por un culto de vampiros liderado por el Dr. Ravna (Noel Willman) y sus hijos Carl (Barry Warren) y Sabena (Jacquie Wallis).

Reparto
 Clifford Evans como el Profesor Zimmer.
 Noel Willman como el Dr. Ravna
 Edward de Souza como Gerald Harcourt.
 Jennifer Daniel como Marianne Harcourt.
 Barry Warren como Carl Ravna.
 Brian Oulton como el primer discípulo.
 Noel Howlett como el Padre Xavier.
 Jacquie Wallis como Sabena Ravna.
 Peter Madden como Bruno.
 Isobel Black como Tania.
 Vera Cook como Anna.
 John Harvey como el sargento de policía.

Trasfondo
Originalmente destinada a ser la tercera película de la serie sobre Drácula de la Hammer (que se inició con Drácula y fue seguida por Las novias de Drácula), supuso otro intento por parte de Hammer de hacer una secuela de Drácula sin Christopher Lee. En el guion final, Anthony Hinds no hace ninguna referencia a Drácula y amplía el enfoque utilizado en Las novias de Drácula que muestra el vampirismo como una enfermedad social que aqueja a los decadentes. La película empezó a rodarse el 7 de septiembre de 1962 en los Bray Studios.

Es el único papel acreditado en el cine de Jacquie Wallis, quien interpreta a Sabena.

El clímax de la película, que involucraba magia negra y enjambres de murciélagos, iba a ser el final de Las novias de Drácula, pero la estrella de la película Peter Cushing se opuso. De hecho, la novelizacion de Las Novias de Drácula terminar así.

Versión Alternativa

Titulada Kiss of Evil para su emisión en la televisión estadounidense, Universal recortó tanto la película que hubo que filmar más material para rellenar. Se añadieron personajes adicionales —que no aparecen en ningún momento de la película—, y crear una nueva historia secundaria. Todas las escenas que mostraban sangre fueron sometidas a un nuevo montaje, empezando por la escena de los créditos que muestra sangre manando desde el ataúd de la hija de Zimmer y cómo se le clava una pala. En la versión televisada, además, nunca descubrimos qué es lo que ve Marianne detrás de la cortina y solo sabemos que la hace gritar. Dos de esos cortes dieron como resultado escenas que carecen de sentido: mientras que en la película Harcourt, tras liberarse las manos después de ser atacado por Tanya utiliza la sangre para pintarse en el pecho una forma de cruz, lo que le permite mantener alejados a los vampiros y escapar, la versión televisada omite la mancha de sangre, con lo que la inacción de los vampiros queda inexplicada.

El tiempo de proyección abreviado fue compensado por la adición de escenas de una familia que discute sobre la influencia del clan vampírico de Ravna, pero nunca interactúan con nadie en la película. La hija adolescente desprecia a su novio en favor de Carl Ravna (que no es mostrado en estas escenas), quien le ha dado una caja de música que toca la misma hipnótica melodía que toca en el piano en el resto de la película. Los padres de mediana edad son interpretados por Carl Esmond y Virginia Gregg (que ganó fama por interpretar la voz de Madre en tres de las películas de  Psicosis), mientras que su hija adolescente es interpretada por Sheila Welles.

Referencias
 Rigby, Jonathan; Gótico inglés: Un siglo de cine de horror; Reynolds & Hearn Ltd; 2000; isbn=1-903111-01-3

Enlaces externos

Cine de terror de los años 1960
Películas de 1963
Vampiros en cine y televisión
Películas de terror de Reino Unido

El beso del vampiro (película de 1963)


Robert Jameson  FRS FRSE (11 July 1774 – 19 April 1854) was a Scottish naturalist and mineralogist.

As Regius Professor of Natural History at the University of Edinburgh for fifty years, developing his predecessor John Walker's concepts based on mineralogy into geological theories of Neptunism which held sway into the 1830s. Jameson is notable for his advanced scholarship, and his museum collection. The minerals and fossils collection of the Museum of Edinburgh University became one of the largest in Europe during Jameson's long tenure at the university.

Early life
Jameson was born in Leith on 11 July 1774, the son of  Catherine Paton (1750–94) and Thomas Jameson (c.1750–1802), a soap manufacturer on Rotten Row (now Water Street). They lived on Sherrif Brae. His early education was spent at Leith Grammar School, after which he became the apprentice of the Leith surgeon John Cheyne (father of John Cheyne), with the aim of going to sea. He made his first trip to Shetland to study its geology in 1789, aged only 15, publishing his findings in 1793.

He attended classes at the University of Edinburgh (1792–93), studying medicine, botany, chemistry, and natural history. His father's brother Robert Jameson, was also a physician and lived with them on Rotten Row.

By 1793, influenced by the Regius Professor of Natural History, John Walker (1731–1803), Jameson abandoned medicine and the idea of being a ship's surgeon, and focused instead on science, particularly geology and mineralogy. It is worth noting that Walker was a presbyterian Minister who had actually combined the Regius Professorship with a period of service as Moderator of the General Assembly of the Church of Scotland in 1790.

In 1793, Jameson was given the responsibility of looking after the University's Natural History Collection. During this time his geological field-work frequently took him to the Isle of Arran, the Hebrides, Orkney, the Shetland Islands and the Irish mainland. In 1800, he spent a year at the mining academy in Freiberg, Saxony, where he studied under the noted geologist Abraham Gottlob Werner (1749 or 1750–1817).

As an undergraduate, Jameson had several noteworthy classmates at the University of Edinburgh including Robert Brown, Joseph Black, and Thomas Dick.

In 1799 he was elected a Fellow of the Royal Society of Edinburgh. His proposers were Andrew Coventry, Thomas Charles Hope and Andrew Duncan.

Regius Professor of Natural History, University of Edinburgh

In 1804, Jameson succeeded Dr Walker as the third Regius Professor of Natural History at the University of Edinburgh, a post which he held for fifty years. During this period he became the first eminent exponent in Britain of the Wernerian geological system, or Neptunism, and the acknowledged leader of the Scottish Wernerians, founding the Wernerian Natural History Society in 1808 and presiding from 1808 until around 1850, when his health began to decline, together with the fortunes of the Society. Jameson's support for Neptunism, a theory that argued that all rocks had been deposited from a primaeval ocean, initially pitted him against James Hutton (1726–1797), a fellow Scot and eminent geologist also based in Edinburgh (but not in the university), who argued for the uniformitarian deistic concept of Plutonism, that features of the Earth's crust were endlessly recycled in natural processes powered by magmatic molten rocks.

Later, Jameson was willing to join forces with the proponents of Hutton, in 1826 writing that "the Wernerian geognostical views and method of investigation, combined with the theory of Hutton; the experiments and speculations of Hall; the illustrations of Playfair", had taken root in Edinburgh and spread to give Britain unsurpassed success in geology.

In the April–October 1826 edition of the quarterly Edinburgh New Philosophical Journal edited by Jameson, an anonymous paper praised "Mr. Lamarck, one of the most sagacious naturalists of our day" for having "expressed himself in the most unambiguous manner. He admits, on the one hand, the existence of the simplest infusory animals; on the other, the existence of the simplest worms, by means of spontaneous generation, that is, by an aggregation process of animal elements; and maintains, that all other animals, by the operation of external circumstances, are evolved from these in a double series, and in a gradual manner." – this was the first use of the word "evolved" in a modern sense, and was the first significant statement to relate Lamarckism to the geological record of living organisms of the past. Attribution has been disputed, the concepts point to Jameson as the author, combining the directional geological history of Earth proposed by Neptunism with progressive transformism (transmutation of species) shown by fossils. It is possible that the article was written by one of his students, Ami Boué or Robert Edmond Grant. Jameson's references to the Deluge in notes to his translation of Georges Cuvier's Essay on the Theory of the Earth had done much to foster Catastrophism, but his 1827 edition referred to a "succession of variations" caused by environmental conditions having "gradually conducted the classes of aquatic animals to their present state". and a later chapter described how "like the formation of rocks, we observe a regular succession of organic formations, the later always descending from the earlier, down to the present inhabitants of the earth, and to the last created being who was to exercise dominion over them", summarising elements of the ideas of Giambattista Brocchi.

As a teacher, Jameson had a mixed reputation for imparting enthusiasm to his students. Thomas Carlyle, who gave serious attention to Natural History, described Jameson's lecturing style as a "blizzard of facts". Charles Darwin attended Robert Jameson's natural history course at the University of Edinburgh in Darwin's teenage years. Darwin found the lectures boring, saying that they determined him "never to attend to the study of geology". The detailed syllabus of Jameson's lectures, as drawn up by him in 1826, shows the range of his teaching. The course in zoology began with a consideration of the natural history of human beings, and concluded with lectures on the philosophy of zoology, in which the first subject was Origin of the Species of Animals. (The Scotsman, 29 October 1935: p. 8).

Over Jameson's fifty-year tenure, he built up a huge collection of mineralogical and geological specimens for the Museum of Edinburgh University, including fossils, birds and insects. By 1852 there were over 74,000 zoological and geological specimens at the museum, and in Britain the natural history collection was second only to that of the British Museum. Shortly after his death, the University Museum was transferred to the British Crown and became part of the Royal Scottish Museum, now the Royal Museum, in Edinburgh's Chambers Street. He was also a prolific author of scientific papers and books, including the Mineralogy of the Scottish Isles (1800), his System of Mineralogy (1804), which ran to three editions, and Manual of Mineralogy (1821). In 1819, with Sir David Brewster (1781–1868), Jameson started the Edinburgh Philosophical Journal and became its sole editor in 1824.

He died at his home, 21 Royal Circus in Edinburgh, on 19 April 1854 after two years of illness, and was interred at Warriston Cemetery. He lies on the north side of the main east–west path near the old East Gate. He was succeeded in his post at Edinburgh University by Prof Edward Forbes.

Publications

Mineralogy of the Island of Arran and the Shetland Isles (1798)
Mineralogy of the Scottish Isles (1800)
Mineralogical Description of Scotland (1804)
A Mineralogical Description of the County of Dumfries (1805)
System of Mineralogy, with expanded editions in 1816 and 1820. Published in three volumes. Jameson says in Volume One on preface page xvii: "I shall follow the arrangement and method of description of Werner" in his system of mineralogy.*System of Mineralogy (1806)
Characters of Minerals (1806)
Elements of Geognosy (1809)
Translation of the Travels of Von Buch through Norway and Lapland (1813)
Translation of Cuvier's Essay on the Theory of the Earth (1813)
Mineralogical Travels through the Hebrides, Orkney and Shetland Islands (1813)
A Manual of Minerals and Mountain Rocks (1821)
Manual of Mineralogy (1821)
(With James Wilson and Hugh Murray). Narrative of Discovery and Adventure in Africa, from the Earliest Ages to the Present Time: with illustrations of the geology, mineralogy, and zoology. With a map; plans of the routes of Park, and of Denham and Clapperton; several engravings. First published in the Edinburgh Cabinet Library (1830)

Students of Note

Dr Ami Boué
Charles Daubeny
Samuel Hibbert-Ware

Artistic Recognition

A portrait of Robert Jameson is housed by the National Portrait Gallery in London, and a bust of him is in the Old College of the University of Edinburgh.

Family

Jameson never married and had no children.

He was the uncle of Robert William Jameson, Writer to the Signet and playwright of Edinburgh, and therefore also the great-uncle of Sir Leander Starr Jameson, Bt, KCMG, British colonial statesman.

His sister Janet Jameson (1776-1853) married Patrick Torrie (1763-1810). They were parents to Thomas Jameson Torrie FRSE a geologist.

A further nephew was William Jameson FRSE who rose to fame in India.

A species of venomous snake, Dendroaspis jamesoni, is named in honor of Robert Jameson.

A geological landmark in Newfoundland, Canada is named in his honour - Jameson Hills - named by a former student of his Wm. Eppes Cormack - the first European to traverse the interior of the island of Newfoundland

References

Further reading
Dictionary of Scientific Biography, volume II, ( New York, Scribner's, 1981)
Encyclopædia Britannica, vol 12, ( London, William Benton, 1964)
Birse, Ronald M, Science at the University of Edinburgh 1583–1993, (Edinburgh, University of Edinburgh, 1994)
Devlin-Thorp, Sheila, Scotland's Cultural Heritage, (Edinburgh, University of Edinburgh, 1981)
Gillispie, Charles Clouston (ed.), Dictionary of Scientific Biography, vol vii, (New York, Scribner's, 1972)
Grant, Alexander, The Story of the University of Edinburgh During its First 300 Years, vol.2, (London, Longmans, Green & Co, 1884)
Seymour Fort, G. (1918) Dr Jameson. London: Hurst and Blackett, Ltd., Paternoster House, E.C. – Biography of Sir Leander Starr Jameson, which notes that Starr's '...chief Gamaliel, however, was a Professor Grant, a man of advanced age, who had been a pupil of his great-uncle, the Professor of Natural History at Edinburgh.' (p. 53).

See University of Edinburgh Library Special Collections Division: Robert Jameson's Papers; Sources of Biographical History are derived from the University of Edinburgh webpages .

External links

Robert Jameson (1826) "Observations on the nature and importance of geology", Edinburgh New Philosophica Journal, vol. 1, p. 293–302. – fully digitized facsimile from Linda Hall Library

1774 births
1854 deaths
19th-century British scientists
19th-century Scottish people
Academic journal editors
Academics of the University of Edinburgh
Alumni of the University of Edinburgh
Burials at Warriston Cemetery
Fellows of the Royal Society
Fellows of the Royal Society of Edinburgh
People educated at Leith Academy
People from Leith
Proto-evolutionary biologists
Scottish curators
Scottish editors
Scottish geologists
Scottish mineralogists
Scottish naturalists
Scottish ornithologists
Scientists from Edinburgh
Academics from Edinburgh

Robert Jameson


معركة القطار هي معركة وقعت في  قرب مدينة القطار التونسية بين القوات الأمريكية وفيلق الصحراء الألماني أثناء الحرب العالمية الثانية في إطار حملة تونس.

تاريخ
كانت مدينة القطار مسرحا  لعدة معارك  خلال الحرب العالمية الثانية  (1939-1945) وأشهرها تلك التي دارت  بين القوات الأمريكية وفيلق الصحراء الألماني  في إطار حملة تونس، وكانت ذورتها في معركة ممر القصرين التي انهزمت فيها القوات الأمريكية هزيمة نكراء وكانت أول معركة تتمكن فيها القوات الأمريكية من إلحاق الهزيمة بوحدات المدرعات الألمانية.

السكان
عانى أهالي مدينة القطار الذين عاصروا هذه الحرب، وكانوا في رعب وقلق متواصل وعاشوا لحظات رهيبة  بسبب الاستعمار ومعارك القوات المتحاربة التي زادت في بؤسهم وشقائهم ومعاناتهم وجعلت حياتهم جحيما، حيث قُتل الكثير من المواطنين وتشتت العديد من العائلات بسبب تدمير منازلهم، كما شهدت مدينة القطار خسائرا في لأرواح وخرابا في الاقتصاد ودفع أهالي الجهة  فاتورة  حرب شرسة  نتيجة معارك لا ناقة لهم فيها ولا جمل. وبسبب تدمير منازلهم والمصائب التي حلت بهم، لجأ كثير من المواطنين  إلى عرباط وبو عمران وبو سعيد.

مراجع

تونس في 1943
أحداث أبريل 1943
أحداث مارس 1943
تاريخ عسكري
حملة تونس
معارك ألمانيا
معارك الولايات المتحدة في الحرب العالمية الثانية
معارك إيطاليا
نزاعات في 1943

معركة القطار


Arabesk, Türkiye'ye özgü, duygusal bir halk müziği türü. Genellikle duygusal olan şarkı sözleri; karamsarlığı, umutsuz aşkları, günlük dertleri, umutsuzluğu ve başarısızlığı konu edinir. Küçük bir kısmı ise enstrümantaldir.

Fransızcadan Türkçeye geçen arabesk sözcüğü "Arap tarzı" anlamına gelir. Arabesk, Arap müziği değil, Arap ezgilerinden ve usullerinden esinlenen bir Türk müziği türüdür. Klasik Arap müziğinin, klasik Türk müziğinden geniş ölçüde ayrılması sebebiyle Arap müziği Türkiye'de benimsenmemiş fakat sonra Türk sanat müziği ve Türk halk müziğine Arap ezgileri ve usulleri eklenerek arabesk müzik doğmuştur. Ayrıca bu müzik tarzı, toplumun kırsal kesiminin konuştuğu dili iyi kullanmış, tasavvufa dayalı bir literatür de oluşturmuştur.

Tarihi
Türkiye'de arabesk şarkı şekli ilk kez 1940'lı yıllarda Haydar Tatlıyay ve diğer birkaç şarkıcı tarafından ortaya çıkarılmıştır. 1938 yılında Arapça şarkılar yasaklanmış fakat bu müziği çalan Kahire Radyosu, Türkiye'de de çektiği ve sevilerek dinlendiği için bu yasak başarılı olmamıştır. 1960'lı yıllarda Adnan Şenses, Orhan Akdeniz, Ahmet Sezgin, Abdullah Yüce ve Hâfız Burhan Sesyılmaz gibi bazı şarkıcılar, Araplardan alınan raks müziğini Türkçe şarkılar için kullanmışlar ve böylece Türkçe arabesk ortaya çıkmıştır.

Daha sonra Orhan Gencebay gibi bazı şarkıcılar arabeski  rock 'n' roll müziği ile birleştirmiş, Hakkı Bulut ise Türk halk müziği formatına darbuka, bongo, hollo, keman gibi bazı batı müziği enstrümanları ekleyerek günümüz arabesk müziğinin temellerini atanlar arasında yer almıştır. Müslüm Gürses, İbrahim Tatlıses, Ferdi Tayfur, Gökhan Güney, İbrahim Erkal, Emrah Erdoğan İpek, Ümit Besen, Özcan Deniz, Azer Bülbül, Mahsun Kırmızıgül gibi isimlerse arabeskin en ünlü icracıları arasına katılmıştır. Bergen, Kâmuran Akkor ve Dilber Ay ise 80'lerde zirveye çıkan arabesk müziğin en önemli kadın temsilcilerinden olmuşlardır. Arabesk, zamanla kendi içinde arabesk pop, arabesk rock, arabesk rap gibi alt başlıklara ayrılmıştır. Bir zamanlar ise Selahattin Özdemir tarafından İngilizce arabesk projesi yapılmıştır ancak fazla ilgi görmemiştir.

Ayrıca bakınız
 Arabesk Rap
 Arabesk-pop
 Arabesk-rock
 Türk pop müziği
 Arabesk-R&B

Kaynakça

20. yüzyıl müzik tarzları
Türk müziği
Orta Doğu'da kültür
Türkiye'de kültür
21. yüzyıl müzik tarzları

Arabesk müzik


We Bring the Noise! er Scooters ottende studiealbum, udgivet i 2001 ved Sheffield Tunes i Tyskland. To singler blev udgivet fra albummet: "Posse (I Need You on the Floor)" , og et remix af "I Shot the DJ" berettiget "Aiii Shot the DJ". Det er den sidste studiealbum med Axel Coon, der forlod bandet i 2002 for at forfølge en solokarriere i DJing.

Spor
Alle sange er skrevet af H.P. Baxxter aka Dave, Ice, The Chicks Checker, Rick J. Jordan, Axel Coon, og Jens Thele.
 "Habibi Halua" - 1:08
 "Posse (I Need You on the Floor)" - 3:50
 "Acid Bomb" - 5:32
 "We Bring the Noise!" - 3:44
 "R U Happy?" - 5:19
 "So What'cha Want" - 4:06
 "Burn the House" - 4:34
 "Chinese Whispers" - 6:23
 "I Shot the DJ" - 3:39
 "Transcendental" - 6:01
 "Remedy" – 3:37
 "Devil Drums" – 5:24

Chart positioner

Album fra 2001
Scooter-album

We Bring the Noise!


Morten Kjeldgaard (født 1. marts 1985) er en dansk danser, som er kendt for sin deltagelse i Vild med Dans.

Vild med dans

I 2022 deltog han i sæson 19 af Vild med dans, hvor han dansede med Katerina Pitzner.

I 2023 deltager Morten Kjeldgaard i sæson 20 af Vild med dans.
Han skal danse med realitydelrageren Mette Sommer.

Andre projekter
Morten Kjeldgaard har medvirket i en række forestillinger; Mama Mia, Cirkusrevyen, Flashdance m.m.

Siden 2018 har Morten Kjeldgaard endvidere udviklet en række træningskoncepter blandt andet Dance Out og Move Fit.

Referencer

Eksterne henvisninger

Professionelle dansere i Vild med dans
Dansere fra Danmark
Personer fra Nørresundby

Morten Kjeldgaard


Astečki galeb (Leucophaeus atricilla) je srednje velik galeb Sjeverne i Južne Amerike. Oportunistički je svežder i strvinar. Gnijezdi se u velikim kolonijama uglavnom duž atlantske obale Sjeverne Amerike, Kariba i sjeverne Južne Amerike. Dvije su podvrste : L. a. megalopterus - koji živi od jugoistočne Kanade do Srednje Amerike i L. a. atricilla koja se pojavljuje od Kariba do venezuelskih otoka. Dugo je bio smješten u rod Larus, a danas je svrstan u Leucophaeus.

Naziv
Ime roda Leucophaeus potječe od starogrčkog λευκός: leukós, "bijeli" i φαιός: phaios, "sumračan". Specifični naziv atricilla je iz latinskog ater, "crna" i cilla, "rep". Čini se da je Linnaeus pogrešno pročitao svoju notu atricapilla (crnokosa), što bi bilo puno prikladnije za ovu crnoglavu, ali bijelorepu pticu.

Rasprostranjenost
Gnijezdi se na atlantskoj obali Sjeverne Amerike, Kariba i sjeverne Južne Amerike. Najsjevernije populacije migriraju dalje na jug zimi, a rijetko zalutaju u zapadnu Europu. Engleski naziv vrste Laughing gull (galeb koji se smije) proizlazi iz njegovog glasanja kee-agh, koji zvuči poput visokog smijeha "ha... ha... ha... ".

Gniježđenje
Razmnožava se u obalnim močvarama i ribnjacima u velikim kolonijama. Veliko gnijezdo, napravljeno uglavnom od trave, grade na zemlji. U gnijezdu se nađe tri ili četiri zelenkasta jaja koja se inkubiraju oko tri tjedna.

Opis
Ovu je vrstu lako prepoznati. Duga je 36–41 cm s rasponom krila 98–110 cm i težinom u rasponu 203–371 g. Ljetno perje odrasle ptice je bijelo, osim tamno sivih leđa i krila te crne glave. Krila su mnogo tamnije siva od svih ostalih galebova slične veličine, osim manjeg prerijskog galeba, a imaju crne vrhove bez bijelog polumjeseca kakav ima prerijski galeb. Kljun je dugačak i crven. Crna kapuljača uglavnom se gubi zimi.

Treba im tri godine da dobiju odraslo perje. Nezrele ptice uvijek su tamnije od većine galebova slične veličine, osim prerijskih. Ptice prve godine sivije su s donje strane i bljeđih su glava od prerijskih galeba prve godine, a druge se godine mogu razlikovati po uzorku i strukturi krila.

Podvrste
Dvije podvrste su:

 L. a. megalopterus - (Bruch, 1855.): priobalna jugoistočna Kanada, istočna i južna Amerika, Meksiko i Srednja Amerika
 L. a. atricilla - ( Linnaeus, 1758): Karipski otoci do venezuelskih otoka

Poput većine ostalih pripadnika roda Leucophaeus, i astečki galeb dugo je bio smješten u rod Larus. Sadašnji smještaj u Leucophaeusu slijedi preporuke Američkog saveza ornitologa.

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice

 Laughing Gull - Larus atricilla - USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
 Laughing Gull Species Account - Cornell Lab of Ornithology
 Field Guide on Flickr
 Laughing Gull Bird Sound at Florida Museum of Natural History

Leucophaeus

Astečki galeb


باتريك بلان  (ولد في 3 حزيران/يونيو 1953 في باريس) هو عالم نبات فرنسي.

معروف لأنة وضع تقنية الحديقة الرأسية أو الجدار النباتي.

درس في جامعة باريس السادسة تي بيار ماري كوري (Paris VI Pierre et Marie Curie) حيث تخرج في عام 1989.
في عام 1972 لأول مرة ذهب في رحلة إلى تايلاندا وماليزيا ودرس هناك نمو النباتات على الصخور وعلى الأشجار المتشابكة.

باحث في المركز الوطني للبحوث العلمية (CNRS: Centre National de la Recherche Scientifique) منذ عام 1982 ورئيس مختبر بيولوجيا للنبات الاستوائي في جامعة باريس السادسة (Paris VI).

مشاريع
 متحف دو قاي برانلي (Musée du quai Branly) في باريس ، بالتعاون مع جان نوفيل
 متحف المنتدى كايكسا للفن (Caixa Forum Art Museum) في مدريد ، التي صممها هرتزوغ دي ميورون

معرض صور

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
علماء نبات فرنسيون
علماء نباتات فرنسيون في القرن 20
علماء نباتات فرنسيون في القرن 21
مواليد 1953
مواليد في باريس

باتريك بلان


Litvanca dil bilgisi, Litvancayı konuşabilmeyi sağlayan kurallar bütünüdür. Litvanca dil bilgisi aşırı derecede karmaşık ve eskidir. Sözcükler kullanımda çok fazla farklı biçimlere bürünürler ve çoğu zaman bu farklılık çok büyük olur.

Litvancada 11 çeşit sözcük vardır:

 İsim (Daiktavardis)
 Sıfat (Būdvardis)
 Eylem (Veiksmažodis)
 Sayısal (Skaitvardis)
 Zamir (Įvardis)
 Zarf (Prieveiksmis)
 Nesne (Dalelytė)
 Edat (Prielinksnis)
 Birleşme (Jungtukas)
 Ünlem (Jaustukas)
 Yansıma sözcükler (Ištiktukas)

İsimler
Litvanca grameri, özel ve cins isimler arasında bazı değişiklikler yapmayı öngörür. Sadece özel isimler aktifleştirilmiştir. Bazı isimlerse, örneğin Güneş ve Ay hem özel hem de cins isim olabilirler.

Litvancada sözcükler eril ve dişil olarak iki cinsiyettedirler. Genel bir kural, eril sözcüklerin yalın durumda -s ile dişil sözcüklerinse -(i)a veya -ė ile bitmesidir. Cinsiyet konusunda kesin kurallar yoktur. Örneğin upė (nehir) dişildir; ama upelis (dere) erildir. Almancadaki gibi nötr cinsiyet de yoktur. Ama birkaç sözcük eşit olarak iki cinsiyetli olabilirler. Bunlar genellikle insanları tarif eden, yan anlamlı ve -a ile biten sözcüklerdir. Örneğin; vėpla - sahte (insan), elgeta - dilenen, naktibalda - uyumayan (insan), mėmė - aptalca bakan (insan).

Sayı
Çoğu sözcük tekil veya çoğul türdedir. Aynı zamanda Litvanyacada çift sözcüklerde vardır; fakat bunlar sadece bazı Litvanca şivelerinde kullanılır.

Bazı sözcükler sadece tekil, (örneğin; pienas - süt, auksas - altın, gripas - grip, laimė - mutluluk.) bazıları ise sadece çoğuldur. (örneğin; lubos - tavan, miltai - un, kelnės - pantolon.) Böyle sözcüklerin çoğu soyut (dokunulamaz sözcükler, yani, şans, aşk gibi ya da ev, masa gibi bazı istisnai sözcükler), bir eşyayı tarif eden sözcükler ya da hastalıklardır. Buna rağmen, örneğin şiir dilinde, tekil sözcüklerin çoğul biçimlerde kullanıldığı da görülür.

Sayılara Göre İsimlerdeki Değişiklikler

Çekim
Litvanyacada isimler yalın ve tamlayan hallerde olmak şartıyla beş çekime girerler.

Birinci Çekim

-as, -is, -ys (eril)

İkinci Çekim

-a, -ė, -ti (dişil)

(Pati (Karı), -ti ile biten sadece iki Litvanyaca sözcükten biridir. Diğeri ise martidir (Gelin).)

Üçüncü Çekim

-is (eril & dişil)

Dördüncü Çekim

-us, -ius (eril)

Beşinci Çekim

-uo (eril)

Fakat beşinci çekime giren iki dişil sözcük vardır: sesuo (kız kardeş) ve duktė (kız evlat)

Çekilmiş Sözcükler

Çekilmiş Sözcüklerin Hâlleri

 Yalın hâl (vardininkas)
 Tamlayan hâli (kilmininkas), diğer dillerde Ayrılma hâliyle benzerdir.
 Yönelme hâli (naudininkas)
 Belirtme hâli (galininkas)
 Aygıtsal hâl (įnagininkas)
 İsim hâli (vietininkas)
 Hitap hâli (šauksmininkas)

Sıfatlar

Litvancada, sıfatlar sayı bakımından iki çeşittir - tekil ve çoğul. Ama isimlerden ayrı olarak sıfatlarda üç cinsiyet vardır. Sıfatlarda hitap hâli de yoktur.

Örneğin, gatvė (cadde) ve kelias (yol) isimleri tiesus (düz) sıfatıyla nitelensin:
 Tiesi gatvė - tiesios gatvės (tekil - çoğul)
 Tiesi gatvė - tiesus kelias (dişil - eril)
 Tiesi gatvė - tiesią gatvę (yalın hâl - belirtme hâli)

Bu, nötr sıfatlarda uygulanmaz. Çünkü isimlerde "nötr" cinsiyet yoktur. Böyle sıfatlar, bir kavramdan ayrılan özellikleri tarif etmekte kullanılır. Örneğin;

Rūsyje buvo vėsu - Bodrum ferahtı.

Gera tave matyti - Seni görmek güzel.

Jis matė šilta ir šalta - Soğuk ve sıcağı gördü. (Ateş ve su arasından geçti)

Sonu -is ile biten sıfatların nötr cinsleri yoktur. Çoğu zaman nötr sıfatlar dişil gibi yazılırlar. Buna rağmen, konuşma dilinde nötr cinsiyet belirgin vurgu farklılıklarıyla kolayca ayrılabilir.

Litvancada üç karşılaştırma derecesi vardır. Bu üçderece İngilizcedekilerle aynıdır. Ama Litvancada düzensiz sıfat yoktur ve tüm sıfatlar aynı son eki alırlar.

Çekim
Litvancada sıfatlar çoğul-tekil yalın hâlde üç çekime girerler. Üç klasik çekim kurallarının yeniden dört gruba ayrılması uygundur; iki eril ve iki dişil.

Zamirler

Kişi Zamirleri
Kişi zamirleri aš (Ben), tu (sen) jis, ji (o) :

Eylem
Her Litvanyaca eylem, üç farklı birleştirmeden birine aittir:

 İlk birleştirme Litvancadaki en yaygın olandır. Mastar hâlleri -ati, -oti, -auti, -uoti ile ya da bir sessiz harften sonra -ti gelen eylemlerin (Örneğin dirbti) etrafını sarma yoluyla yapılır. Bu birleştirme, bütün Litvanyaca eylem hâlleri içinde düzensizliği en yüksek olandır.
 İkinci birleştirme ise mastar hâlleri -ėti ile biten eylemleri kapsar. Neredeyse hiç düzensizlik yoktur.
 Üçüncü birleştirme mastar hâlleri -yti ile biten eylemlere uygulanır.

Geniş Zaman

Genelde yapılan rutin işleri söylemeye yarayan, Litvanyaca'nın temel zamanıdır..

 dirbu = 'Çalışırım', (tu) nori = 'İstersin', skaitome = 'Okuruz'

Geçmiş Zaman

Geçmişte olup bitmiş olayları, işleri anlatmaya yarayan temel, Litvanyaca zamandır.

 dirbau = 'Çalıştım!, norėjai = 'İstedin', skaitėme = 'Okuduk'

Tekrarlanan Geçmiş Zaman
İngilizcedeki "used to" kalıbıyla örtüşen bir Litvanca zamandır. Yapılışı basittir:

 Mastar eki -ti atılır,
 Gövdeye -dav- eki eklenir,
 Son olarak, birinci birleştirmeden ilgili geçmiş zaman eki eklenir.

dirbdavau = 'Çalıştım!, norėdavai = 'İstedin', skaitydavome = 'Okuduk'

Gelecek Zaman

Gelecekte gerçekleşecek olayları anlatmaya yarayan zamandır. Göreceli olarak kolay bir yapılışı vardır:

 Mastar eki -ti atılır,
 Gelecek zaman son eki -s- eklenir,
 Son olarak, uygun sonlandırma yapılır.

 dirbsiu = 'Çalışacağım', norėsi = 'İsteyeceksin', skaitysime = 'Okuyacağız'

Fiillerin Ön Ekleri
Fiillerden yeni fiiller türetmek için kullanılan eklerdir. Tıpkı Türkçedeki gibi yeni türeyen sözcük ile diğeri arasında yakın anlam ilişkisi vardır fakat sözcük anlamı olarak tamamen farklıdırlar. Cinsiyetleri dahi farklı olabilir, cümlede farklı durumlarda olabilirler.

 ap- (Yön anlamı)
 api- farklı bir ap-; b ve pden öce gelir
 at- -den, bir yerden ayrılma eki (yer, yön)
 ati- farklı bir at-, d ve tden önce gelir
 į- -de, içinde (yön), -ebilmek, -abılmak (tamamlanmamış)
 iš- dışarı (yön)
 nu- uzak (yön), ilk yerden uzak (yön, durum)
 pa- biraz, az, bazen (zaman-miktar), sona kadar (su- ekli basit durumlarında, zaman ya da miktar), alt (yön)
 par- tekrar - (Latince) re-
 per- boyunca, içinden (yer, durum), tamamen
 pra- vasıtasıyla, ile (Arabayla, uçakla ...)
 pri- yukarı, -e, -a (yer-yön), o yere (yön, yer), çok (miktar)
 su- her yerden (yer), beraber
 už- arkada (yön), anîden, beklenmden (zaman)
 už-''' üzerinde (yer, yön)

Bazı ön ek ekleme kuralları ise daha yaygındır:

 "ne-" ve "be-" de fiil ön ekleridir. Fakat eklenmeleri kural dışıdır. Yeni bir fiil türetmek yerine, aynı fiile farklı anlamlar yüklerler. "ne-" fiilleri olumsuz yapmaya yarayan ektir. Ama, "be-" fiilin yarıda kesilmiş ya da tamamlanamamış olduğunu bildiri. "ne-" de "be-" diğer fiil ön eklerinden önce gelirler. Aynı zamanda birleşik ön ek -nebe eklenirken de "-ne", "-be"'den önce gelir.
 -ne, -be ve -nebeyi saymazsak, bir fiilde birden fazla ön ek olmaz. Bu kuralı bozan ancak birkaç sözcük vardır.
 Yansıma göstergesi -si eki, ön ek ve sözcük kökü arasına gelir.

 nešasi ama nusineša,  atsineša
 laikytis ama susilaikyti, pasilaikyti
 teirautis ama pasiteirautiAynı kural ne-, be-, veya nebe- eklendiğinde de geçerlidir:

 nešasi ama nesineša, nebesineša, aynı zamanda nenusineša, neatsineša
 laikytis, ama nesilaikyti, aynı zamanda nesusilaikyti, nepasilaikyti
 teirautis ama nesiteirauti, aynı zamanda nepasiteirauti''

Söz dizim kuralları

Sözcük sırası
Litvanyaca, öğeleri aşağıdaki sırayı takip eden bir ÖYN (Özne-Yüklem-Nesne) dilidir:

     Özne + Yüklem + Nesne + Zarf + Mastar + diğer bölümler.

Litvanyaca'da sözcükler oldukça değişik şekillerde dizilebilirler. Tıpkı Latince'deki gibi her cümlede yukarıdaki gibi bir genelleme yapılamaz. Hangi sözcüğün hangi anlamda olduğu ise aldığı eklerden anlaşılır. Örneğin, "Bugün sinemada güzel bir kız gördüm" cümlesi aşağıdaki şekillerde yazılabilir:

Aš mačiau gražią mergaitę kine šiandien.
Šiandien aš mačiau gražią mergaitę kine.
Šiandien kine aš mačiau gražią mergaitę.
Gražią mergaitę mačiau aš kine šiandien.
Gražią mergaitę aš šiandien mačiau kine.
Kine šiandien aš mačiau gražią mergaitę.
Kine gražią mergaitę šiandien aš mačiau.

Edatlar

İsimlerin yalın hâlleriyle kullanılan edatlar
 iš : -den, dışından
 ant : üzerinde
 iki : -e kadar
 po : sonra, önce, -erek, -arak
 prie : yanında, üstünde
 už : arkasında

İsimlerin aygıtsal hâlleriyle kullanılan edatlar
 po : altında
 su : ile
 sulig : -e kadar
 ties : by, over

İsimlerin belirtme hâlleriyle kullanılan edatlar
 į : içinde
 pas : -e,-a, üzerinde
 per : arasında, içinde, süresinde
 apie : hakkında

Bağlaçlar
İki cümleyi birbirine bağlama görevi üstlenen bağlaçların, Litvanca'da en yaygın olarak kullanılanları aşağıdakilerdir:

 ir : ve
 bet : ama
 ar : bir soruya başlarken kullanılır ama aynı zamanda "veya" anlamı da vardır
 jei : eğer
 kad : -an, -en (gelen, yapan)
 kol : -e kadar
 arba : veya/ama
 nes : çünkü, ... nedeniyle
 tačiau : buna rağmen

Dil bilgisi
Dillerine göre dilbilgisi

Litvanca dilbilgisi


Šverceri hlapić je film iz 1999. godine u produkciji Nove TV, a režirali Luka Juričić i Borko Perić. U filmu su prvijenci Jadranke Đokić i Luke Juričića.

Uloge
Jadranka Đokić - Nataša Mrlek
 Elvira - Miss Shoe
Matija Ferlin - pomoćnik Miss Shoe
Marko Juraga - Hlapić 2
Luka Juričić - Don Pancettone
Siniša Majstorović - Kriminalac
Samanta Milotić - Gita
Martina Orlić - Sporedan lik
Milan Peranović - Prodavac kremica
Borko Perić - Hlapić 1
Romina Vitasović - Lily Picek

Izvori

Vanjske poveznice

 na Film.web
Hrvatski filmovi 2000-ih

Hrvatski filmovi 1990-ih

Šverceri hlapić (1999.)


Monoteizm veya tek tanrıcılık, tek bir tanrının varlığına ya da Tanrı'nın birliğine duyulan inanç olarak tanımlanır. Monoteizm sözcüğü, etimolojik açıdan Yunanca mono (tek) ve theoi (tanrı) sözcüklerinden türemiştir.

Bahailik, Burhancılık, Çendoizm, Dürzîlik, Ekankar, Hinduizm'in Ravideşa ve Vaşnivizm gibi mezhepleri, İbrahimî dinler, Kaodaizm, Rastafaryanizm, Sekanova, Sihizm, Tengricilik, Tenrikyo ve Zerdüştlük monoteist dinler, deizm de tek tanrılı felsefedir. Tek tanrıcılık öncesinde bu düşüncenin unsurları Atenizm, antik Çin dini ve Yahvizm gibi erken dinlerde bulunur.

Tarihçe
İnsanın düşünsel evriminde Tanrı inancı soyut düşüncenin gelişme süreciyle bağlantılanır. İlk tanrılar somut, kendilerinden bereket, korunma gibi belirli amaç ve umutlar beslenen, kişisel tapınmalarla ilgili olduğu iddia edilmektedir.

Tektanrıcılığın 4000 yıl kadar önce eş zamanlı olarak Mısır, Babil ve Hint toplumlarında ortaya çıkmaya başladığı ifade edilmektedir. Çözülebilmiş en eski yazılı belgelere sahip çoktanrıcı putperest bir toplum olan Sumerlerde, çoktanrıcılığın tektanrıcılıktan sonra görüldüğünü yahut başka bir ifadeyle tektanrıcılığın çoktanrıcılıktan daha eski belgeleri bulunduğunu söyleyenler de olmuştur. Orhan Gökdemir'e göre tek tanrılı dinlere gidiş bir dinde sadeleşme ve devrim hareketidir. Bu devrim eski dini anlayışları dümdüz ederek yıkar. Ancak başlangıçta görülen hızlı bir yıkım sonrasında devrim yavaşlar ve eski pagan inançlar yeni kimliklere bürünerek yeniden ortaya çıkarlar. Musevilik, İsevilik ve Müslümanlık kurucuları kadar bu karşılaşmanın da ürünü olan dinlerdir. Tek tanrılı dinlerde eski ilahların bir kısmı melek, cin, şeytan, aziz ve peygamberlere  dönüştürülmüşlerdir. Yeniden kurgulanan mitolojik anlatımlarda Sümerlilerin eski tanrılarının tek tanrılı dinlerde Hızır, İlyas gibi peygamberlere ya da azizlere, velilere ve hatta meleklere, cinlere dönüştüğü görülebilmektedir. Allah'ın isimlerinden bir kısmı da Arap ve ortadoğu mitolojilerinde eski ilahlara verilen isimlerle ortak kök isimlerden oluşur.

Dinsel inancın başlangıcına dair tezler

Çoktanrıcılık tezleri
İskoç bilim insanı David Hume, "tarihin ne kadar gerisine gidersek gidelim, insanlığın çoktanrıcılığa o denli dalmış olduğunu görürüz" der. Ona göre, daha yetkin bir dinden ne bir iz ne de bir belirti vardır.

Animizm
Antropoloji'nin kurucusu kabul edilen ve animizmin isim babası olan Edward Burnett Tylor; ruhi varlıklara inanış olarak tanımladığı animizmin, insanlığın ilk dini olduğunu varsayar. Ona göre bu inanış tüm ilkel ırklarda görülür. Comte'un "fetişizm, politeizm ve monoteizm" diye sunduğu sınıflandırmayı o, "animizm A, animizm B ve monoteizm" diye sunar.

Buna göre animizm, bir üst gelişim aşamasına ulaşıncaya kadar kendi içinde beş basamağa ayrılır. Bunlardan ilki, insandaki maddi olmayan yönün (ruh) varlığının keşfi; ikincisi, ruhun ölümden sonra da varlığını devam ettirdiğine olan inanç; üçüncüsü, ruhun rüya ya da trans halinde bedeni geçici olarak terk etme kabiliyetine sahip olduğunun keşfi; dördüncüsü, hayvanların ve hatta cansız varlıkların da ruha sahip olduklarına inanç; beşincisi de hayaletlere olan inançtır.

Atalara tapınma
İngiliz filozof ve sosyolog Herbert Spencer; Dinin kökeninin atalara tapınma ile başladığı fikrini ileri sürmektedir. Spencer, dinle ilgili görüşlerini First Principles (İlk İlkeler) (1862) ve The Principles of Sociology (Sosyolojinin İlkeleri) (1877 ve 1885) adlı eserinde dile getirmiştir.

Totemizm
İskoç etnolog John Ferguson Mc Lennan (1827–1881) ise; dinlerin ilk safhasının totemizm olduğunu iddia etmiştir. Ona göre, ilkel insan hayvanlara, bitkilere ve tabii nesnelere canlılık ve kişilik atfettikten sonra her kabile saygı objesi olarak bunlardan birisini seçmiştir.

Emile Durkheim ise, Robertson Smith'den aldığı dört önemli görüşten hareket etmektedir; İlkel din, kabile kültüdür ve bu kült totemiktir. Totem ve klan birbirinden ayrılmaz. Klanın tanrısı kutsallaşmış toplumun kendisidir. Totemizm en basit ve en ilkel din biçimidir.
Bu görüşlerden yola çıkan Durkheim'e göre ilk din totemizmdir.

Dinin kökenini totemciliğe bağlayan bir başka ilim adamı da Sigmund Freud'dur. Dine psikoanalitik bir yöntemle yaklaşan Freud'e göre din, bir yanılsamadan ibarettir ve onu doğuran da sürekliliğini sağlayan da suçluluk duygusudur. Freud, bireyin küçük yaşlarda yaşadığı bazı travmaların, uzun bir uyuklama devresinden (latens devresi) sonra buluğ çağı ve ileriki yaşlarda, tekrar gün yüzüne nevrozlarla çıkmasına benzer bir sendromun soy yaşamında da olabileceğini belirtir. Buna göre mesela, geçmişte yaşanmış cinsel şiddetle de ilgili bir travmatik olay, ileride dini doğurmuş olabilir.

Naturalizm
Max Müller'in savunduğu görüşe göre ise; tek bir başlangıçtan ziyade, farklı yollar ve görünümlerde ortaya çıkan hallerle evrimleşerek ilerleyen bir süreç olduğunu kabul eder. Bu sürecin doğayı tanıma maksadıyla farklı basamaklarla başladığını; insanın kendini aşan durumları ister ruh, ister doğa, ister atalara tapınma, isterse tabiat güçleri/tanrıları fikrinden gelerek kavramaya çalışsın, sonraki safhanın tabii gözlem yoluyla yüce tanrı fikrine ulaşılacağını iddia etmiştir.

Müller tabii dini (naturalimzi) üç bölüme (Fiziki-Antropolojik-Psikolojik) ayırmış ve monoteizmi her bölümde olan bir safha olarak tanımlamıştır.

Fetişizm
Sosyolojinin kurucusu kabul edilen Auguste Comte insanın düşünsel evrimde 3 aşama geçirerek tek tanrıcılığa ulaştığını söyler. Ona göre:

1. Basamak'ta, insan, çevresindeki eşyayı canlı, akıllı varlıklar olarak düşünmüştü; putçuluk (fetişizm dönemi),

2. Basamak'ta, insan, çevresindeki olayların görünmez varlıklarca yöneltildiğine inandı; çoktanrıcılık (politeizm),

3. Basamak'ta, insan, bu görünmez varlıkların tek ve büyük bir iradenin yönetimi altında bulunduğu inancına vardı; tektanrıcılık (monoteizm).

Politeizm dönemindeki tanrıların aşama aşama aile, kabile ve şehir ve ulus tanrılarına dönüştüğü düşünülmektedir. Bir sonraki aşama ise tanrılara soyut sıfatlar verilmesi, panteonda yer alan diğer tanrıların isim, sıfat ve eylemlerinin baştanrılarda toplanmasıdır. Bazen de bu tanrılar bir sonraki kültürde baştanrının yardımcılarına, melek, cin, şeytan gibi varlıklara dönüşür. Bu gelişime en açık örneklerden birisini Marduk oluşturur. Sümerlerin 50 kadar tanrısının ismi sonraları Marduk'a verilmiş ve tektanrıcılık yönünde adımlar atılmıştır. Ne var ki Buhtunnasr, Marduk'un tek tanrı olduğu inancını sadece kendi taşımış, ulusuna yaymak gücünü gösterememiştir. Bu tanrının birçok özelliklerinin Yahudi tanrısı Yahova'ya taşındığı, Hammurabi kanunlarının da Yahudi şeriatının temelini oluşturduğu ifade edilmiştir. Samuel Reinach, Orpheus adlı kitabında "Eğer Musevi kanunlarının Musa'ya Tanrı tarafından yazdırıldığı doğruysa, Tanrı, Hammurabi'nin yapıtını aşırmış demektir." ifadesini kullanmıştır.

Mısırlı IV. Amenotep'in tek tanrısı Aton (MÖ 14. yüzyıl)'dur.

Günümüz tek tanrılı dinlerindeki birçok kavram ve uygulamanın kaynağı Sümer mitolojilerinde görülmektedir; tek tanrılı dinlerdeki kadınların başörtüsü adetinin İnanna için yapılan tapınaklardaki tapınak fahişelerinin takmasından gelmesi; Meryem'e Madonna, yani bizim büyük hanımefendimiz denmesinin kökeninde yine İnanna'ya sesleniş şeklinin olması; İsa'nın 25 Aralık'taki doğumu (bazı Hristiyanlarca kabul edilir); Sümerlilerin eski tanrılarının tek tanrılı dinlerde Hızır, İlyas gibi peygamberlere ya da azizlere, velilere ve hatta meleklere, cinlere dönüşmesi; Sümer'de tarlaya benzetilen kadınların Tevrat'ta ve Kur'an'da da aynı benzetmeyle tanımlanmaları, Sümerliler'in kırmızı rahiplerinin tapınağa gelen insanlara Hristiyanlıktakine benzer şekilde günah çıkarma seansları uygulamaları… vd.

Monoteizmin öncül olduğunu iddia eden antitez

İlkel monoteizm
XIX. yüzyılda, diğer evrimci görüşlerin aksine dinin kökenin bir Yüce Varlık fikrinin olduğunu ileri süren, Andrew Lang'dır (1844–1912) Yazar ve Gazeteci olan Lang'ın bu iddiasını sistemli hale getiren kişi ise Wilhelm Schmidt olmuştur.

İlkel tek tanrıcılık tanımını yaparak teorileştiren Wilhelm Schmidt, yaşadığı dönemde; natüralizm (Max Müller), fetişizm (Charles de Brosses, Auguste Comte, John Lubock), atalar kültü (Herbert Spencer), animizm (Edward B. Tylor), totemizm (W. Robertson Smith, Sigmund Freud, Emile Durkheim), büyücülük (J. G. Frazer, J. H. King) gibi din alanında hakim olan teorileri reddetmiş ve bunların dinin başlangıcını ve en eski dinî tecrübeyi yansıtmadığını savunmuştur. Wilhelm Schmidt tek tanrıcı fikrin çok tanrıcılık öncesinde de mevcut bulunması gerektiğini belirtmiştir. 1912 tarihinde ilk kez yayımladığı "Tanrı Fikrinin Kaynağı" adlı eserinde; 'Yüce ve merhamet sahibi olan' kavramının, kimi ilkel toplumlarda görüldüğünü ve bu tek yüce ekolünün, çok tanrılı sistemlerden önce görülen 'Primitif Monoteizm' olarak tanımlamak gerektiğini iddia etmiştir. Dolayısıyla monoteizmin öncülü olarak iddia edilen, fetişizm veya animizm evrelerinden de önce primitif monoteizm'in olması gerektiğini belirmiştir.

Dini eğilimleri yansıtan görüşler
Günümüz dinlerinin tanrı kavramı üzerine fikirleri; vahiy olmaksızın tanrı fikrine ulaşılamayacağını iddia eden ekollerden, Katolik öğretideki tanrı fikrine akıl ile ulaşılabileceğini iddia eden ekollere kadar değişkenlik göstermektedir. Dolayısıyla dinlerin (ilahiyatçı/vaiz/rahip/papaz/kelamcı ve benzerlerinin) tamamının ortak ve net bir görüşte olduğunu iddia etmek mümkün değildir.

Ayrıntılı tanımlar
 Deizm, mantık ve doğal dünyaya dair gözlemlerin kaynağını oluşturduğu; dini bilgiye dolaysız biçimde sadece akıl yoluyla ulaşılabileceği ilkesini esas alan, bu sebeple vahiy ve esine dayalı tüm dinleri reddeden Tanrı inancıdır.
 Henoteizm, din ve felsefede, Max Müller tarafından çıkarılmış, bir tanrıya bağlanırken diğer tanrıların varlığını da kabullenmeyi tanımlar.
 Monizm, her şeyin bir tek zorunluluğun, ilkenin, madde veya enerjiden olduğunu iddia eden görüştür.
 Panenteizm, ilk devindirici olan tanrının evren ve tüm varlıkları özünden yarattığı ve evrene aşkın, evrenin bilincinde mutlak ve değişmez bir varlık olarak egemen olduğu görüşüdür.
 Panteizm, her şeyi kapsayan içtin bir Tanrı veya evrenin ya da doğanın Tanrı ile aynı olduğu görüşüdür.
 Öz monoteizm, birçok tanrının tek bir özün farklı formları olduğu inancıdır.
 Üçleme monoteizm, Hristiyanlıktaki teslis inancına dayalı tek tanrı anlayışıdır.

Dinlerde tektanrıcılık

İbrahimî dinler

İbrahimî dinlerin kitaplarında de Tanrı kişileştirilmiş bir yaratıcıdır. Birincil kişi olarak konuşur ve merhamet, öfke gibi duygular sergiler, bazen insanların karşısına "insan görüntüsü" ile çıkar.(Islam'da mekandan uzaktır)   İslam'da Allah Müntakim (intikam alan, intikamcı), Mütekebbir (ulu ve yüce) ve hileleri boşa çıkaran. Sabur (çok sabırlı), celil (çok öfkeli), rahim (çok merhametli), halim (yumuşak huylu) gibi insani duygular ifade eden isimlerle de anılır.

İbrahimî dinlerin tüm taraftarları kendilerini tektanrıcı olarak düşünseler de Yahudilerin arasında bazıları Hristiyanlığı tektanrıcılığın saf bir formu olarak dikkate almazlar, (Kutsal Üçleme/Teslis nedeniyle), onu Shituf olarak sınıflandırırlar.

Yahudilik

Hristiyanlık

Hristiyanlık inancına göre Tanrı vardır. Bazı mezheplere göre İsa onun oğlu, bazı mezheplere göre ise hem Tanrı'nın oğlu hem de Tanrı'nın bizzat kendisidir.

İslam

İslam inancına göre Tanrı birdir ve tektir. Bu inanca tevhit inancı denir. Birden çok tanrıya tapınmak İslam'a göre şirk, yani Tanrı'ya ortaklar üretmektir.İslama göre Tanrı mekandan münezzehtir. Her yeri kuşatır ancak kuşatılmaz. İslamda Tanrı'nın birçok ismi olmasına karşın en yaygın ismi Allah'tır

Ekankar

Ekankar inancında Tanrı, Sugmad adıyla geçer ve tüm yaratımların sonsuz kaynağıdır, herhangi bir cinsiyeti yoktur, varlığı duyumsanabilir.

Dipnotlar

Monoteizm


Víðikvistur (fræðiheiti Spiraea salicifolia) er skriðull hálfrunni af rósaætt. Hann er upphaflega frá austur Evrópu austur til austur Asíu.

Heimildir
 Víðikvistur (Lystigarður Akureyrar)

Tilvísanir

Kvistir

Víðikvistur


Ruth Jacott (* 2. September 1960 in Paramaribo, Suriname) ist eine niederländische Sängerin.

Leben
In Suriname geboren, kam sie als Neunjährige zusammen mit ihrer Familie in die Niederlande. Sie wurde Sängerin diverser Bands und nahm an ersten Gesangswettbewerben teil. 1988 gewann sie beim Festival de Knokke in Belgien. Sie bekam daraufhin Angebote bei Musical-Produktionen wie Cats und A Night at the Cotton Club und tourte damit durch die Niederlande und die Nachbarländer.

Sie vertrat die Niederlande beim Eurovision Song Contest 1993 in Millstreet. Ihr Popsong Vrede erreichte dort den sechsten Platz. Im selben Jahr erschien ihr Debütalbum. Weitere Alben und zahlreiche Singles konnten sich in den niederländischen Charts platzieren. Ab dem Jahr 2000 war sie auch erneut auf Theater- und Musicalbühnen zu sehen. 2008 verkörperte sie Billie Holiday in einem gleichnamigen Musical. Sie erhielt dafür den Preis Beste vrouwelijke hoofdrol in een kleine musical (Beste weibliche Hauptrolle in einem kleinen Musical).

Von 2011 bis 2012 hat sie eine eigene Show mit Coversongs, Simply the Best.

Diskografie (Alben)
In Klammern hinter den niederländischen Originaltiteln steht die etwaige deutsche Bedeutung.
 1993: Ruth Jacott
 1994: Hou me vast (Halt mich)
 1995: Geheimen (Geheimnisse)
 1997: Hartslag (Herzschlag)
 1998: Altijd dichtbij: De hitcollectie (Immer nah dran: Die Hitkollektion)
 1999: Vals Verlangen (Falsche Wünsche)
 2000: Live in Carré
 2002: Tastbaar (Greifbar)
 2004: Het beste von Ruth Jacott (Das Beste von Ruth Jacott)
 2009: Passie (Leidenschaft)
 2010: A tribute to Billie Holiday (Eine Hommage an Billie Holiday; mit dem Metropole Orkest)
 2012: Simply the Best - One Woman Show
 2014: Ik adem je in (Ich atme dich ein)

Weblinks
 Homepage

Einzelnachweise

Popsänger
Interpret eines niederländischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Musiker (Niederlande)
Niederländer
Geboren 1960
Frau

Ruth Jacott


Les Chlamydopsinae sont une sous-famille de coléoptères de la famille des Histeridae.

Liste des genres
Selon  :

 genre Ceratohister Reichensperger, 1924
 genre Chlamydonia Caterino, 2006
 genre Chlamydopsis Westwood, 1869
 genre Ectatommiphila Lea, 1914
 genre Eucurtia Mjöberg, 1912
 genre Eucurtiopsis Silvestri, 1926
 genre Gomyopsis Dégallier, 1984
 genre Kanakopsis Caterino, 2006
 genre Orectoscelis Lewis, 1903
 genre Papuopsis Caterino & Degallier, 2007
 genre Pheidoliphila Lea, 1914
 genre Quasimodopsis Caterino & Dégallier, 2007
 genre Teretriopsis Caterino & Dégallier, 2007

Selon  :

 genre Ceratohister Reichensperger, 1924
 genre Chlamydonia Caterino, 2006
 genre Chlamydopsis Westwood, 1869
 genre Ectatommiphila Lea, 1914
 genre Eucurtia Mjöberg, 1912
 genre Eucurtiopsis Silvestri, 1926
 genre Gomyopsis Dégallier, 1984
 genre Kanakopsis Caterino, 2006
 genre Orectoscelis Lewis, 1903
 genre Papuopsis Caterino & Dégallier, 2007
 genre Pheidoliphila Lea, 1914
 genre Quasimodopsis Caterino & Dégallier, 2007
 genre Teretriopsis Caterino & Dégallier, 2007

Selon  :

 genre Chlamydopsis
 genre Quasimodopsis

Notes et références

Liens externes

Histeridae
Sous-famille de Coléoptères (nom scientifique)

Chlamydopsinae


{{ficha de entidad subnacional
| nombre = Troitski
| nombre_oficial = Троицкий
| imagen_bandera =no
| imagen_escudo =no
| imagen =
{{Mapa de localización|Rusia
|float=right
|width=270
|label=Troitski
|lat_deg=45|lat_min=08|lat_sec=40|lon_deg=38|lon_min=08|lon_sec=12
|marksize=5
|border=none
|caption=Localización en el mapa de Rusia
}}
| apodo =
| lema =
| país =    Rusia
| tipo_adm_1 =Región económica
| adm_1 =Cáucaso Norte
| tipo_adm_2 =Distrito federal
| adm_2 =Sur
| tipo_adm_3 =Sujeto federal
| adm_3 =   Krai de Krasnodar
| tipo_adm_4 = Raión
| adm_4 =  Slaviansk
| tipo_código =
| código =
| altitud = 6
| distancia = 70
| referencia = Krasnodar
| superficie =
| superficie_tierra =
| superficie_agua =
| tipo_div_1 =
| div_1 =
| población = 268
| censo = 2011
| densidad =
| crecimiento intercensal =
| población_met =
| fundación =
| erección =
| fecha_de_creación =
| gentilicio =
| lengua =
| concepto_lenguas =
| huso_horario = UTC+4
| cp = 353585
| prefijo = +7 86146
| dirigente1 =
| dirigente1_cargo =
| dirigente1_año =
| presupuesto =
| presupuesto_año =
| fiestas_mayores =
| hermandad =
| patrón =
| patrona =
| web =
}}Troitski'  es un jútor del raión de Slaviansk del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado en los arrozales situados entre los distributarios del delta del Kubán, en la orilla derecha del brazo principal de este río, frente a Troitskaya, 10 km al sur de Slaviansk-na-Kubani y 70 al oeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 268 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Mayevskoye.

 Historia

La localidad fue fundada en la década de 1870 y su nombre deriva del origen de sus primeros habitantes, Troitskaya, situada en el margen opuesta del Kubán y perteneciente al raión de Krymsk.

 Economía

El principal sector económico de la localidad es la agricultura, explotada por una granja-cooperativa de agricultores.

 Servicios sociales

Cuenta con un punto de enfermería y un polideportivo, entre otros establecimientos.

 Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace. Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición rusa de Wikipedia, Троицкий (Славянский район Краснодарского края).''
 Artículo sobre la localidad
 Mapa en vlasenko.net .

Localidades del raión de Slaviansk del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1870

Troitski (Slaviansk, Krasnodar)


අලිෆුෂි (දිවෙහි: އަލިފުށި) යනු, රා අතොළුවෙහි පිහිටි එක් ජනාවාසී දිවයිනකි.

මෙම දිවයින කීර්තිමත් වන්නේ වඩු කාර්මිකයන් සහ බෝට්ටු තනන්නන් සඳහාය.

අලිෆුෂි


Kahetija (gruz. კახეთი, K'akheti) je regija (mhare) u istočnoj Gruziji, oformljena 1990. godine od povijesne provincije Kahetije i male planinske provincije Tušetije. Glavni grad je Telavi. Regija se sastoji od osam administrativnih okruga: Telavi, Gurdžani, Kvareli, Sagaredžo, Dedoplisckaro, Signagi, Lagodehi i Ahmeta. Kahetija graniči s Ruskom Federacijom (Čečenijom na sjeveru i Dagestanom na sjeveroistoku), Azerbejdžanom na jugoistoku, te regijama Mcheta-Mtianetija i Donja Kartlija na zapadu. Kahetija ima jak jezični i kulturni identitet, budući da njegova etnografska podskupina Kahetinaca govori kahetski dijalekt gruzijskog jezika.

Gruzijski samostanski kompleks David Garedža djelomično se nalazi u ovoj provinciji i predmet je graničnog spora između gruzijskih i azerbajdžanskih vlasti. Popularne turističke atrakcije u Kahetiji su Tušetija, Gremi, Signagi, Kvetra, Bodbe, Nacionalni rezervat Lagodehija i samostan Alaverdi. Regija je poznata po proizvodnji vina, osobito u mikroregijama Telavi i Kvareli.

Administartivna podjela

Regija Kahetija podijeljena je na osam okruga:

Osim moderne administrativne podjele na okruge, Kahetija je tradicionalno podijeljena na četiri dijela:
 Unutarnju Kahetiju (შიდა კახეთი, Šida Kaheti) istočno od planinskog lanca Civ-Gombori, uz desnu obalu rijeke Alazani;
 Vanjsku Kahetiju (გარე კახეთი, Gare Kaheti) duž srednjeg porječja rijeke Iori;
 Kiziki (ქიზიყი) između Alazanija i Iore;
 Stražnje područje (გაღმა მხარი, Gagma Mhari) na lijevoj obali Alazanija. Uključuje i srednjovjekovnu regiju Heretiju čije je ime postupno zaboravljeno od 15. stoljeća.

Povijest
Kahetija je bila nezavisna kneževina od kraja 8. stoljeća. Početkom 11. stoljeća, ali na manje od desetljeća, uklopljena je u ujedinjeno Gruzijsko kraljevstvo. Tek početkom 12. stoljeća gruzijski kralj David Graditelj (oko 1089. – 1125.) uspješno je uključio Kahetiju u svoje kraljevstvo.

Nakon raspada Gruzijskog kraljevstva, Kahetija je postala neovisna Kraljevina 1460-ih. Od ranog 16. stoljeća do ranog 19. stoljeća, Kahetija i susjedna Kartlija bile su pod povremenom iranskom vlašću. Godine 1616. šah Abas deportirao je stotine tisuća etničkog kahetskog gruzijskog stanovništva u Iran i uništio regiju tijekom svoje kaznene kampanje protiv Teimuraza I., njegovog nekada najodanijeg podanika. Tijekom svih ovih stoljeća regija je bila sastavni dio Irana i priskrbila je mnoge značajne generale, upravitelje žene i stotine tisuća seljaka iranskim gospodarima. Godine 1762. Kahetsko kraljevstvo ujedinjeno je sa susjednom gruzijskom kraljevinom Kartlijom. Time je nastalo Kraljevstvo Kartlije i Kahetije pod kraljem Heraklom II. Nakon Georgijevskog sporazuma i pljačke Tbilisija od strane Muhameda-han Kadžara, 1801. godine, Kraljevstvo Kartlije i Kahetije pripojeno je Ruskom Carstvu. Ruski suverenitet nad Kahetijom i ostatkom Gruzije priznala je iranska Kadžarska dinastija Gulistanskim sporazumom 1813. godine.

Od 1918. do 1921. godine, Kahetija je bila dio nezavisne Demokratske Republike Gruzije; od 1922. do 1936. dio Zakavkaske SFSR, te od 1936. do 1991. godine dio Gruzijske SSR. Od gruzijske neovisnosti 1991. godine, Kahetija je regija republike Gruzije. Telavi je i dalje njezin glavni grad.

Izvori

Vanjske poveznice

External links

Mrežna stranica Kahetske samouprave

Gruzijske regije

Kahetija


Anthony Van Egmond (born Antonij Jacobi Willem Gijben, 10 March 17785 January 1838) was purportedly a Dutch Napoleonic War veteran. He became one of the first settlers and business people in the Huron Tract in present-day southwestern Ontario Canada. Van Egmond became an early contractor employed by the Canada Company to construct the original  road into the new settlement, allowing the entry of settlers for the purchase of company lands and further economic development. He eventually became a supporter of William Lyon Mackenzie and led a force of armed rebels in their unsuccessful skirmish at Montgomery's Tavern near Toronto on 7 December 1837, during the Upper Canada Rebellion.

Life
Anthony van Egmond was born in Groesbeek in the Netherlands, the son of Johannes Arnoldus Gijben and his wife Maria Bloem. When he was twelve years old, his father was murdered. Alleged criminal activity forced him to flee around 1795 to Germany, where he assumed another identity, which included adoption of a false claim of descent from the Van Egmonds, an aristocratic family of the Netherlands. In 1819, attracted by the prospect of purchasing land from the Holland Land Company, he travelled, via Amsterdam, Liverpool, and Philadelphia, to Indiana, Pennsylvania. The land, which he purchased in 1826, was eventually seized and sold at auction to cover unpaid taxes.

The Canada Company

In 1828 he emigrated to Oxford Township East, in Upper Canada, where he purchased 200 acres (809,000 m2) of land from the Canada Company. Because of the establishment of a personal friendship with local company official John Galt, Van Egmond came to the attention of other Canada Company executives and was subsequently employed by the company as the initial primary contractor for road construction in the Huron Tract. Van Egmond was also charged with establishing a series of inns to be positioned at twenty mile (32 km) intervals along the Huron Road, which were to act as nightly stopping and resupplying points for the arriving settlers.

Although Van Egmond continued to complete his contractual obligations to the Canada Company, he continually resented that the Company insisted on paying all fees in the form of one-third cash and two-thirds company 'land credits', redeemable in exchange for parcels of land already owned by the company.  Van Egmond found himself having to expend his own funds in order to achieve Canada Company development goals. At that time, the land credits he was paid with were only immediately redeemable in cash for a fraction of their stated value, because of the undeveloped condition of the lands involved. Because of this arrangement, by the early 1830s, Van Egmond had personally accumulated   of land in the Huron Tract, including  located in the central area of what is today the city of Stratford, Ontario. In August 1830, Van Egmond's wife, Marie Susanne Elizabeth Dietz Van Egmond, ceremonially cut and bound the first sheaf of wheat harvested in the Huron Tract, at a gathering on their family farm on the Huron Road, which included local Canada Company officials and other regional businessmen.

Van Egmond became increasingly disgruntled at what he perceived as the Canada Company's failure to expend obligated amounts of money from the Huron Tract Improvement Fund for the development of local roads and other infrastructure, as well as at what he believed was the company's disregard for the general well-being of the arriving settlers. It's interesting to note that Van Egmond's views appear to be at least partially vindicated by an uncompleted judicial review conducted by Justice Jonas T.W. Jones in 1840. In his report Jones upheld Van Egmond's position that the Canada Company's practice of paying debts, partially in cash and partially in 'land credits', did not abide with the terms of the company's original purchase agreement, when they acquired the lands from the Crown.

Reform politics

Van Egmond began to voice his concerns by corresponding with William Lyon Mackenzie, a radical reformer who published a newspaper, the Colonial Advocate, in Upper Canada's capital York. In January 1835, Van Egmond organized the Huron Union Society which met in the homes of recent settlers in the region. Its purpose was primarily to agitate for changes to Canada Company's policies and business practices in the Huron District, however their stated aims also included demands for a more responsible government in the province, where control of public revenues would be in the hands of elected, rather than appointed officials. The Society also called for the immediate sale of all remaining Clergy reserves and an end to what they saw as government sponsored monopolies, such as the Canada Company itself. It was also in 1835, that Van Egmond was nominated in the recently created District of Huron as the Reform candidate in an election to be held in 1836 for a seat in the 13th Parliament of Upper Canada in Toronto. He was defeated in that election by Robert Graham Dunlop from Goderich, Ontario, the brother of William "Tiger" Dunlop .

Rebellion and confinement

Frustrated by what he saw as a failure to address important issues on the part of both the Canada Company and the so-called Family Compact he began a period of much more involvement with William Lyon Mackenzie and participation in more extreme forms of politics. It's possible that Mackenzie based his appointment of Van Egmond as military leader for a planned open rebellion to begin at Montgomery's Tavern near Toronto in December 1837, on Van Egmond's possibly exaggerated past claims of having gained actual combat experience in the Napoleonic wars in Europe.

It is indicated in sources that on the day of the actual engagement at Montgomery's Tavern, Van Egmond advised William Lyon Mackenzie that their military cause was "hopeless" and advised him to retreat from the situation. Mackenzie is purported to have threatened Van Egmond's life if he failed to proceed with their plan. After being routed in the engagement by government armed forces, Van Egmond was arrested and confined to a small prison cell in Toronto. Suffering from a possible combination of malnutrition, pneumonia and exposure, Van Egmond became seriously ill in confinement and was transferred to a nearby hospital where he died on 5 January 1838. Subsequent to his death, Van Egmond's substantial real estate holdings, apart from the original family farm, were seized by the colonial government, purportedly as punishment for his participation in the uprising. Van Edgmond is buried at Egmondville Cemetery in Egmondville, Ontario.

The community of Egmondville, now incorporated within the community of Seaforth in the Municipality of Huron East was founded in Van Egmond's honour in 1845, by his eldest son Constant.

Sources
 Lee, Robert C., (2004). The Canada Company and The Huron Tract, 1826–1853. Natural Heritage Books, Toronto On. , pp. 80, 84, 129, 154–155, 257
 Coleman, Thelma, (1978). The Canada Company, County of Perth, Stratford On. , pp. 63, 82–83, 100, 102–105, 170, 172–173

  commenting on Van Egmonds involvement in the Rebellion

References

Further reference

  Location of Original Van Egmond Family Farm, historically described as "Lot 4. Concession 1, Hullett Township
  Location of Egmondville, Ontario

1778 births
1838 deaths
People from Groesbeek
Upper Canada Rebellion people
Dutch emigrants to Canada
Dutch people imprisoned abroad
Dutch people who died in prison custody
Canadian people who died in prison custody
Prisoners who died in Canadian detention
Prisoners who died in British detention
Deaths from pneumonia in Ontario

Anthony Van Egmond


කිම් ජොන්ග් ඉන් (කොරියානු: 김종인; උපත ජනවාරි 14, 1994), කායි (කොරියානු: 카이) ලෙසින් වඩාත් හොඳින් හඳුනන, දකුණු කොරියානු ගායකයෙක්, නිරූපන ශල්පියෙක්,නළුවෙක් සහ නර්තන ශිල්පියෙකි. ඔහු දකුණු කොරියානු-චීන පිරිමි කණ්ඩායමේ EXO, එහි උප ඒකකය Exo-K සහ දකුණු කොරියානු සුපිරි කණ්ඩායම් SuperM හි සාමාජිකයෙකි. ඔහු ඒකල වාදකයෙකු ලෙස 2020 නොවැම්බර් මාසයේදී ඔහුගේ විස්තීරණ නාට්‍යය වන Kai නිකුත් කිරීමත් සමඟ ආරම්භ විය. Kai ඔහුගේ සංගීත දිවියට අමතරව Choco Bank (2016), Andante (2017) සහ Spring Has Come (2018) වැනි විවිධ රූපවාහිනී නාට්‍යවල ද රඟපා ඇත. Kai දකුණු කොරියාවේ සහ K-pop හි හොඳම නර්තන ශිල්පියෙකු ලෙස පුළුල් ලෙස සැලකේ.

කිම් ජොන්ග් ඉන්


44. længdegrad kan henvise til:

 44. vestlige længdekreds
 44. østlige længdekreds

44. længdegrad


محمد صفوت نور الدين أحمد مرسي (1943م - 2002م) الرئيس العام السادس لجماعة أنصار السنة المحمدية بمصر، وأحد أبرز مفكريها ومنظريها.

الميلاد والنشأة
ولد في 20/6/1943 م بقرية أولاد مهنا، من أعمال مركز بلبيس، إحدى مراكز محافظة الشرقية في مصر، ونشأ في أسرة متدينة، وحفظ القرآن في صغره، ثم التحق بجماعة أنصار السنة المحمدية وهو في المرحلة الإعدادية متأثراً بعمه الذي كان أحد رجالاتها في مركز بلبيس، ولازم دعاتها وعلماءها واستفاد منهم، وشرع في دراسة العلوم الشرعية، بالإضافة إلي مواصلته دراسته وتعليمه المدني، حيث أتم تعليمه الجامعي وحصل على شهادة البكالوريوس في العلوم والتربية من كلية المعلمين سنة 1964م.

مناصبه
بدأ عمله الوظيفي مدرساً للعلوم بالمرحلة الثانوية، وتدرج في السلك الوظيفي حتى صار مديرًا عاماً بوزارة التربية والتعليم.

كما تقلد المناصب في جمعية أنصار السنة المحمدية بمصر. حيث اختير عضواً في المركز العام للجماعة في سنة 1977 م. ثم قام بتأسيس فرع للجمعية في مدينة بلبيس مسقط رأسه، وعمل كسكرتير لهذا الفرع. تم اختياره كعضو في المركز العام لجمعية أنصار السنة المحمدية في عام 1977 م. ثم عمل في الثمانينات كأمين عام الدعوة بالجمعية، ثم أختير رئيساً عاماً للجمعية ورئيساً لتحرير مجلة التوحيد الصادرة عن الجمعية في سنة 1992 م ليصبح سادس رئيس لها.

شيوخه
تلقى العلم على يد علماء ودعاة جمعية أنصار السنة المحمدية. ومنهم:-
 عبد الله أحمد مرسي: وهو عم الشيخ، ورائد الدعوة السلفية في بلبيس
 محمد علي عبد الرحيم: الرئيس الأسبق لجمعية أنصار السنة المحمدية.
 محمد خليل هراس.
 عبد الرحمن الوكيل.
 عبد الفتاح سلامة.
 محمد علي حسين.
 إبراهيم سلامة.

تلامذته
تلقى العلم منه وتتلمذ على يديه العديد من دعاة أنصار السنة المحمدية، من خلال دروسه التي كان يلقيها يوم السبت بمقر الجمعية في الزقازيق، ومن خلال ندواته وجولاته الدعوية العديدة. ومنهم:-
 صفوت الشوادفي
 عبد الحميد عبد المطلب: إمام وخطيب في وزارة الأوقاف في الكويت.
 3 ـ الشيخ أحمد زكي إمام وخطيب وموجه فني في وزارة الأوقاف في { الكويت }
 د. جمال المراكبي: الرئيس السابق لجمعية أنصار السنة المحمدية.
 د. إبراهيم الشربيني
 محمد بن عبد العزيز: باحث في إدراة الدعوة بجمعية أنصار السنة المحمدية، وحالياً مدرس في الرياض.

تراثه العلمي والدعوي
كان الشيخ دائم التنقل والترحال في محافظات ومدن مصر، ملقيًا للمحاضرات والدروس في فروع الجميعة ومساجدها والتي بلغت في عهده 170 فرعاً و1750 مسجدًا. كما امتد نشاطه الدعوي لخارج مصر حيث شارك في الكثير من المؤتمرات والندوات وإلقاء المحاضرات في مختلف أنحاء العالم، وخصوصاً في هولندا وكندا وبلجيكا. ولقد كان بالغ الاهتمام بقضايا ومشاكل المسلمين في الغرب.

بالإضافة لكونه رئيساً لتحرير مجلة التوحيد الصادرة عن الجمعية، فقد شارك الشيخ في كتابة افتتاحية الأعداد وباب السنة، والرد على فتاوى القراء بالمجلة. وصنف العديد من الكتب، ومنها:
 إليك أخي الحاج والمعتمر.
 من أحكام البيوع.
 حول أحكام الصيام.
 الوصية بصالح الأعمال.
 وأقيموا الصلاة.
 حق الوالدين.
كما قام بالإشراف على مراجعة وتقريظ العديد من مطبوعات الدعاة وطلبة العلم.

وفاته
سافر الشيخ لأداء فريضة العمرة في مكة، حيث أدى الفريضة ومكث هناك لمدة أربعة أيام. وتوفي في يوم الجمعة 20 - 9 - 2002 م الموافق 13 رجب 1423 هـ بعد أداء صلاة الجمعة في المسجد الحرام بمكة المكرمة. وأقيمت عليه صلاة الجنازة بعد صلاة المغرب في المسجد الحرام في نفس اليوم. وبحسب ما ذكره شهود العيان، فلقد كان آخر كلامه قبل الوفاة «لا إله إلا الله».

المراجع

أشخاص من بلبيس
دعاة مصريون
سلفيون مصريون
علماء دين سنة مصريون
فقهاء مصريون
مواليد 1943
وفيات 1423 هـ
وفيات 2002

محمد صفوت نور الدين