بعد نجاح رحلة أبولو 8، وهي الرحلة الأولى لرواد الفضاء في الذهاب إلى القمر والدخول في مدارهِ والعودة إلى الأرض من دون هبوط على سطح القمر، كانت الخطوة التالية هي أرسال بعثة  أبولو 10  إلى القمر لاختبار عملية انفصال المركبة القمرية Lunar Module عن مركبة الفضاء Command Module وتجربة ذلك في مدار حول القمر ثم لقائها ثانيا مع مركبة الفضاء والاشتباك بها، ثم العودة إلى الأرض. كانت رحلة أبولو 10 التمهيد الأخير لبعثة أبولو 11 في الهبوط على سطح القمر والعودة إلى الأرض. خلال هذا الاختبار هبطت المركبة القمرية برائدي الفضاء حتى وصلت إلى ارتفاع 15.6 كيلومتر من سطح القمر ثم عادت لكي تقابل المركبة الفضائية وتلتحم بها.

حققت أبولو 10 رقما قياسيا بالنسبة إلى سرعة مركبة بناها الإنسان حيث وصلت سرعتها نحو 40.000 كيلومتر/ساعة، وكان ذلك أثناء عودتها من مدار القمر إلى الأرض يوم 26 مايو 1969.

هذه السرعة العظيمة تشكل مشكلة لعودة رواد الفضاء إلى الأرض، ولا بد لهم من خفض تلك السرعة إلى نحو 6000 كيلومتر/ساعة لكي يستطيعوا الهبوط على الأرض بسلام. وفعلوا ذلك بأن عكسوا اتجاه مركبة الفضاء قبل وصولهم الأرض واشعال الصاروخ بقدر محسوب فتقل سرعتهم ويصبح دخولهم جو الأرض ممكنا.

طاقم أبولو 10

روائد الفضاء

القائد: توماس ستافورد
جولتة الفضائية الثالثة

قبطان مركبة الفضاء: جون بونج
جولتة الفضائية الثالثة

قبطان المركبة القمرية: يوجين سيرنان
جولتة الفضائية الثانية

الطاقم الاحتياطي
 القائد:جوردن كوبر
 قبطان مركبة الفضاء: دون ايسيل
 قبطان المركبة القمرية: ادجار ميتشل

فريق الدعم
 تشارلز ديوك
 جوزيف إنجل
 جيمس إروين
 جاك لوزما

التجهيز للرحلة

وصلت اجزاء الصاروخ ساتورن 5 إلى مركز كينيدي للفضاء خلال شهري نوفمبر وديسمبر 1968. وبعد تركيب المراحل الثلاثة، وحمل على قمتها مركبة الفضاء Command Module والمركبة القمرية Lunar Module في مبني التركيب الفضائي، ثم نقلت بواسطة الزاحفة الفولاذية الجبارة كراولر  Crowler إلى قاعدة الإقلاع رقم 39B في 11 مارس 1969، في نفس الوقت كانت المركبة أبولو 9 تدور في مدار حول الأرض. وتحمل ساتورن 5 رقم الإنتاج AS-505 وتحمل مركبة الفضاء رقم إنتاج CSM-106 (حـُجزت المركبة CSM-105 لإجراء بعض الاختبارات عليها ولم تكن معدة للقيام برحلات في الفضاء)، ورقم المركبة القمرية LM-4.

كما هو متبع قام طاقم أبولو 10 باختيار أسماء لمركبة الفضاء والمركبة القمرية الخاصة بهم. واختاروا اسم «شارلي براون» كاسم لمركبة الفضاء، واطلقوا اسم «سنوبي» على المركبة القمرية. وكلا الاسمان ينتميان إلى مسلسل فكاهي كان يُعرض وقتها في التلفاز الأمريكي يسمى «بندق» Peanuts. وذلك بعدما اختار طاقم أبولو 9 اسمي «جمدروب»Gumdrop أي حلوى، و«اسبيدر» Spider أي العنكبوت لمركبتيهم، أصر مدير ناسا على أن يكون اختيار أسماء مركبتي أبولو 11 والتي ستهبط على القمر فيما بعد اختيارا جدياً.

تناوب الاتصال من الأرض من مركز القيادة الفضائية CapCom مع طاقم أبولو 10 أثناء بعثتهم رواد الفضاء المخضرمون شارلي ديوك وجوزيف إنجل وجاك لوزما وبروس ماكانديلس.

الرحلة

الإقلاع
في تمام الساعة 16:49 بالتوقيت العالمي المنسق UTC يوم 18 مايو 1969 انطلق الصاروخ ساتورن 5 من مركز كينيدي للفضاء بفلوريدا. وكما فعل طاقم أبولو 8 إتخذ طاقم أبولو 10 مدارا حول الأرض وبعد دورتين في مدار الأرض أشعل القائد توماس سترافورد المرحلة الثالثة للصاروخ ساتورن 5 مرة ثانية لكي ترفع سرعتهم إلى نحو 37.000 كيلومتر/ساعة قيتركوا الأرض في اتجاه القمر.

في مدار حول القمر

كان على طاقم أبولو 10 عند الاقتراب من مدار القمر خفض سرعتهم من نحو 37000 إلى 3700 كيلومتر في الساعة لكي يتخذاوا مدارا حول القمر. ولو لم تتم تلك العملية بالدقة اللازمة وكانت سرعتهم أكبر من 3700 كيلومتر / ساعة لكانت جاذبية القمر أضعف من أن تلتقطهم في مدار حوله، فيضيعوا في أغوار الفضاء بلا رجعة. وإذا انخفضت سرعتهم إلى أقل من 3700 كيلومتر/ساعة لجذبهم القمر بشدة وارتطموا بسطحه. لكن بمساعدة مركز القيادة في هيوستن وتبادل المعلومات وإملائها في حاسوب المركبة الفضائية اتخذ المدار على القمر بدون صعوبة، وبدأت تنفيذ المناورة التي تمهد فيما بعد لهبوط أبولو 11 على القمر. وعلى ارتفاع 110 كيلومتر من سطح القمر انفصلت مركبة الهبوط على القمر Lunar Excursion Module عن مركبة الفضاء المكونة من المركبة الرئسية/ووحدة الخدمات Command Module/Service Module ويزنان 32 طن.

المناورة في مدار القمر

في يوم الأربعاء الساعة 9:49 مساء بتوقيت هيوستن وبعد ثلاثة أيام من بدء الرحلة فتح جون يونغ الدهليز المؤدي إلى المركبة القمرية سنوبي وافسح المكان لدخول يوجين سيرنان إليها ثم تبعه توماس ستافورد وحاما داخلها حتى ثبّتا أرجلهما في مثبتات في أرضية المركبة أمام لائحة القيادة وحاسوب سنوبي الذي يضبط تتابع خطوات الحركة والمفاتيح العديدة. وتوجد فوقهم نافذتان مثلثتان الشكل موزعتان على ناحيتي لائحة القيادة. كما توجد نافذة ثالثة مربعة الشكل فوق رأس القائد تساعده في عملية الاشتباك بمركبة الفضاء Command and service Modules (شارلي براون ) بعد انتهاء المناورة. وتبدو مركبة الهبوط على القمر سنوبي كأنها عدة صناديق مشتبكة بعضها البعض، ومتصل بقاعدتها الأربعة أرجل العنكبوتية. ولا غرابة في ذلك الشكل فجو القمر يفتقد الهواء الذي يتطلب اشكالا انسيابية للطيران، فقد راعى المهندسون أن يكون وزن سنوبي  أخف ما يكون لتوفير الوقود، ومن جهة أخرى يجب أن تكون المركبة محكمة بحيث لا تسرب غاز الأوكسجين الذي يحتاجه رواد الفضاء للتنفس.

قام سيرنان وتوماس ستافورد باختبار عمل جميع الأجهزة التي سيحتاجونها في الغد للقيام بمناورة الهبوط واستغرق هذا الفحص نحو ساعتين. وسبحت تشكيلة المركبتان فوق القمر بهدوء. وعندما كان سيرنان ينظر من نافذة سنوبي كان يرى سطح القمر ينسحب هادئا تحته بما فيه من وديان منبسطة وفوهات.

ويوم الخميس 22 مايو 1969 في تمام الساعة 1:35 بعد الظهر بتوقيت هيوستن فصل سيرنان سنوبي عن شارلي براون  وسبحت المركبتان بالقرب من بعضهما لمدة 20 دقيقة لكي يستعد فيها الثلاثة رواد للقيام بالمهمة الرئيسية لرحلة أبولو 10. وكان سترافورد وسيرنان يران الضوء المنعكس على القمر ذو لون غريب. ويعرفان أنه لا سبيل لعودتهم إلى الأرض إلا بلقائهم ثانية مع شارلي براون ، وأنه في حالة ظهور إشكال بمركبتهم وعدم استطاعة سنوبي الصعود من ارتفاع 16 كيلومتر لمقابلة شارلي براون والاشتباك معه، فإن على يونغ أن يهبط بالمركبة شارلي براون  إليهم لالتقاتهم من ذلك الارتفاع المنخفض.

وبعدها ب 40 دقيقة وفي تمام الساعة 2:35 بتوقيت هيوستن أشعل سيرنان وستافورد المحرك الصاروخي لسنوبي ليبتعدا عن مركبة الفضاء التي بقي يونغ فيها وحده. وكان اشعال الصاروخ لمدة نصف دقيقة كافيا لكي يهبط سنوبي  من ارتفاع 110 كيلومتر إلى 16 كيلومتر، حيث اتخذ سنوبي مسارا للهبوط في شكل القطع الناقص. وابتعد يونج بمركبة الفضاء محتفظا بسرعته، ورآه ستافورد وسيرنان يصغر حجمه رويدا رويدا ومركبته تبتعد عنهما. وكان سترافورد وسيرنان يعرفان أن سنوبي ليس مجهزا للعودة بهم إلى الأرض، فالمركبة القمرية خفيفة الصنع جدا وليس لها الغطاء الواقي من الحرارة الشديدة التي تتولد عند احتكاكهم بالغلاف الجوي للأرض. لو كان الحال كذلك لاحترقا في جو الأرض. فلا بد من الاقتران ثانية بالمركبة شارلي براون .

هبطت المركبة سنوبي إلى ارتفاع 16 كيلومتر فوق سطح القمر. وكان اشعال المحرك الصاروخي لسنوبي حرجا، فلو استغرق الإشعال مدة ثانيتين اثنتين أطول لأدى ذلك لارطامهم بسطح القمر. وتابع يونغ مسار سنوبي لكي يقوم على الفور بالانخفاض لأنقاذهما إذا حدثت مشكلة تستدعي ذلك. أستمر انخفاض سنوبي 20 دقيقة واستوى أفق القمر في أعينهم بعد أن كان مقوسا. وبدؤا يرون الجبال المرتفعة، وتبينوا أن تلك الجبال ماهي إلا حواف للفوهات الكبيرة التي تغطي سطح القمر، كما رؤوا صخورا كبيرة بحجم المنازل ذات الخمسة أدوار، وتبين لهم بعد ذلك أن أحجامها كانت أضخم من ذلك بعشرة مرات، وتخيلوا أن الجبال أصبحت في متناولهما.

أنهى سيرنان وسترافورد مناورة الهبوط الأولى، وهمّا باشعال صاروخ الصعود لكي ترتفع بهما المركبة سنوبي إلى ارتفاع 270 كيلومتر. ثم كرر الاثنان عملية الهبوط بسنوبي إلى ارتفاع 16 كيلومتر من سطح القمر. وفي هذه المرة تحقق الاثنان من المكان المختار الذي سيهبط فيهِ رواد الفضاء لمركبة أبولو 11 فيما بعد على سطح القمر في منطقة بحر الهدوء. وكان العالم المصري فاروق الباز - والذي كان يعمل في ذلك الوقت في أمريكا - أحد العلماء الذين اختاروا أماكن مناسبة لنزول رواد الفضاء فيها.

وفوجئ سترافورد وسيرنان بمنظر الأرض تـُشرق على القمر. وكان الاتصال بينهم مع مركز القيادة في هيوستن جاريا وشارلي ديوك يتابع وصفهم لما يروه. وقال سيرنان لديوك: هالو هيوستن، هنا سنوبي. لقد هبطنا ونحن فوق المنطقة يا شارلي!" - إنهما فوق بحر الهدوء . منطقة منبسطة سهلة لا توجد فيها سوي بضع فوهات متناثرة صغيرة، يكاد الاثنان الأنتهاء من عملية الهبوط إليها.

في تمام الساعة 5:33 بعد الظهر أنهي توماس ستافورد ويوجين سيرنان مناورة الهبوط، وهمـّا باشعال صاروخ الصعود لكي يصعد بهما سنوبي لملاقاة يونغ، وأخذا يناوران يمينا ويسارا، عاليا ثم ينخفضا للاشتباك بشارلى براون . قبل ذلك كان عليهما أن يضبطا وضعية سنوبي عن طريق تشغيل محركات صاروخية صغيرة مثبتة حول سنوبي وتعمل بالوقود الصلب. وعندما حاول سيرنان فعل ذلك ارتجت المركبة واختل توازنها، ورأى سيرنان من النافذة أفق القمر يتأرجح بشدة. فقام سترافورد بالضغط على أحد الأزرار للتخلص من المرحلة الثقيلة الخاصة بالهبوط (الأرجل) فيصبح في وسعهما التحكم في سنوبي . واستطاعا ارجاع المركبة إلى حالة الاتزان خلال 8 ثوان والتي بدت لهما فترة طويلة، وبعد عشرة دقائق في الظلام اشتعل المحرك الصاروخي لسنوبي ليصعد بسيرنان وستافورد في مدار أعلى حول القمر ويلتحقا ب جون يونغ بمركبة الفضاء شارلي براون. وبعد مرور 31 ساعة بدأ طاقم أبولو 10  - ثاني طاقم يطوف حول القمر - في الصبح الباكر من يوم 24 مايو رحلة العودة إلى الأرض.

العودة

عند الاقتراب من المجال الجوي للأرض يوم 26 مايو 1969 وصلت سرعة مركبة الفضاء سرعة 39.897 كيلومتر/ساعة، وكانت ولا زالت هي أقصى سرعة وصل لها الإنسان بمركبة من صنعهِ. وفي تمام الساعة 16:52 بالتوقيت العالمي UT لمست كبسولة أبولو 10 وكان داخلها الرواد الثلاثة سطح المحيط الهادي حيث التقطتهم فيما بعد حاملة الطائرات التابعة للبحرية الأمريكية برينستون USS Princeton. والتقط خلال هذه الرحلة 19 فيلما ملونا للتلفاز أرسلت وأذيعت لأول مرة على جميع سكان الأرض.

وتوجد كبسولة المركبة أبولو 10 حاليا في المتحف العلمي Science Museum في لندن.

وفي هيوستن كان نيل أرمسترونج وطاقم رحلته أبولو 11 يُتمون أخر التدريبات والاستعدادات لبعثتهم. وعندما وصل توم ستافورد وطاقمه عائدين من القمر، لم يتبق سوى الهبوط على القمر. فكان جميع العتاد والعمليات قد أصبحت ضمن الخبرة الجماعية تحت تصرف رواد الفضاء وطاقم القيادة والمتابعة من الأرض، والتعلم من الصعوبات التي واجهت الرواد خلال البعثات السابقة. وأصبح كل منهم ملم بها كما لو كان قد أجراها بنفسه. فكانت الخبرة المكتسبة من كل رحلة أساسا يُبنى عليه وتفادوا بذلك إعادة الأخطاء السابقة، أو هكذا كان أملهم. وقد أصبح الطريق واضحا لأبولو 11 لكي يقوموا برحلتهم التاريخية.

موسيقى في الراديو
بعد نحو 50 عاما في فبراير 2016 نشرت ناسا تسجيلا لـ«موسيقى فضائية» غريبة سمعها رواد فضاء مركبة أبولو 10 عندما داروا بمركبتهم حول القمر. فقد سمع الرواد الثلاثة «صوت صفير» في الفضاء الخارجي اعتقدوا وقتها أنهم كانوا يتخيلون ذلك. وكان الرواد في أشد الحيرة وترددوا في إبلاغ المسؤولين خشية أن يسخروا منهم ولا يسمحوا لهم بمهام أخرى في المستقبل. وكان الرواد الثلاثة توماس ستافورد وجون يونغ ويوجين سيرنان قد سجلوا تلك الأصوات وأحالوها إلى مركز مراقبة البعثة في مدينة هيوستن في ولاية تكساس.
ومن جانبها تنفي وكالة ناسا أن تكون الموسيقى من الفضاء الخارجي، وقال أحد المهندسين بالوكالة إن الأصوات على الأرجح جاءت من التداخل الذي تسببه أجهزة الراديو القريبة من بعضها في المركبة القمرية ووحدة القيادة.

أهمية الرحلة لرحلات برنامج أبولو

أثبت نجاح رحلة أبولو 10 قدرة ناسا على تنظيم واجراء عدة رحلات لأبولو خلال وقت قصير. فمنذ أبولو 7 كانت سبعة أشهر قد مضت، وكانت أبولو 10 هي الرحلة الرابعة خلال تلك الفترة، وفي نفس الوقت جرت استعدادات لرحلتين فضائيتين بعد أبولو 10.

وفوق ذلك فقد أتمت أبولو 10 بنجاح جميع المناورات التمهيدية للهبوط على القمر - من دون الهبوط عليه. وتبين من خلال تلك الرحلة أن جميع الصعوبات التي واجهتها قد حلت على الوجه الأكمل، بحيث أمكن التخطيط لرحلة أبولو 11 التي كانت البعثة الأولى التي يهبط فيها الإنسان على سطح القمر.

صور لرحلة أبولو 10

اقرأ أيضًا
 نيل أرمسترونج
 بز ألدرن
 فاروق الباز
 قائمة رواد فضاء أبولو

مراجع

وصلات خارجية
 Apollo 10 Moon Orbit Video
 Apollo 10 - NASA Press Kit
 Apollo 10 entry in Encyclopedia Astronautica
 The Apollo Spacecraft: A Chronology
 Apollo Program Summary Report
 Mission Report: Apollo 10
 Apollo 10 Moon Orbit Video
 More images from Apollo 10
 Apollo/Saturn V Development Apollo 10 Launch

الولايات المتحدة في 1969
أحداث مايو 1969
توماس ستافورد
مركبات فضائية أطلقت في 1969
مهام إلى القمر
مهام برنامج أبولو
يوجين سيرنان
جون يونغ

أبولو 10


300px|thumb|right|Human blood smear: a - erythrocytes; b - neutrophil;c - eosinophil; d - lymphocyte.

ලේ හෙවත්  රුධිරය යනු රුධිර ෙසෙල, රුධිර ප්ලාස්මය නමින් හඳුන්වන දියරමය ආකාරයක් තුල ගිලී පවතින විශේෂිත ශරීර තරලයකි.  ජීව විද්‍යාත්මකව සම්බන්ධක පටක වලට අයත්වේ. ශරීර තරලයන්ගෙන් 55% රුධිර ප්ලාස්මය වන අතර එහි අන්තර්ගතය 90% ම ජලයයි, ඉතිරිය එහි දියවූ ප්‍රෝටීන, ග්ලූකෝස්, ඛණිජ ලවන, හෝමෝන, කාබන් ඩයොක්සයිඩ්, පට්ටිකා සහ රුධිර ෙසෙල යනාදිය වේ. (රුධිර ප්ලාස්මය, බහිශ්රාවීය ඵල ප්රවාහනය කරන ප්රධානතම මාධය වේ,)
රුධිර සෛල, රතු රුධිරාණු හා සුදු රුධිරාණු වලින් සමන්විත වේ.

රුධිරය, රුධිර නාලිකා ඔස්සේ ශරීරය පුරා සංසරණය වේ. මෙය සිදුවන්නේ හෘදය මගින් සිදුකරන පොම්ප කිරීමේ ක්‍රියාවලියක් මගිනි.  ධමනි,  ඔක්ෂිජනීකෘත රුධිරය ශරීර පටක වෙත  රැගෙන යන අතර, ශිරා, කාබන් ඩයොක්සයිඩ් සහිත රුධිරය පෙනහලු වෙත ගෙන යෑම සිදු කරයි. සංයුතිය ලෙස නිරෝගී වැඩිහිටි පුද්ගලයෙකුගේ,රධිරය ඝන මිලිමීටර එකක රක්තාණු මිලියන4.5-5,ශ්වේතාණු 7000-10000,පට්ටිකා මිලියන 0.2-0.4 ඇත.

ක්‍රියාකාරිත්වය

රුධිරය පහත දැක්වෙන වැදගත් ක්‍රියාවන්ට දායක වේ:
 පටක වලට ඔක්ෂිජන් සැපයීම (රතු රුධිරාණු සමග බැදී ඇති හිමොග්ලොබින් මගින්)
 ග්ලූකෝස්, ඇමයිනෝ අම්ල හා මේද අම්ල වැනි පෝෂක සැපයීම
 කාබන් ඩයොක්සයිඩ්, යූරියා සහ ලැක්ටික් අම්ලය වැනි අප ද්‍රව්‍ය බැහැර කිරීම.
 ප්‍රතිදේහ මගින් ආගන්තුක  ද්‍රව්‍ය හදුනා ගැනීම හා සුදු රුධිරාණු සංසරණය කරමින් ඒවා භක්ෂණය මගින් ප්‍රතිශක්තිය රදවා ගැනීම.
 කැටිගැසීම මගින්, සිදුරු වූ රුධිර වාහිනී ඔස්සේ අඛණ්ඩව රුධිරය ගලා යෑම නවතාලීම.
 දූත මෙහෙවර, හෝමෝන ප්‍රවාහණය හා සංකූලතා සහිත පටක සම්බන්ධයෙන් සංඥා කිරීම.
 ශරීරයේ නියත pH අගය පවත්වා ගැනීමට ආධාර වීම (ශරීරයේ සාමාන්‍ය රුධිර pH අගය පරාසය 7.35 - 7.45)
 ශරීර උෂ්ණත්වය නියතව පවත්වා ගැනීම

References

External links

Hematology
Tissues

ලේ


25 Nisan Halkın Günü Örgütü, Portekiz'de, silahlı devrim yoluyla komünist bir devlet kurmayı amaçlayan bir silahlı örgüttür. Kısaca FP-25 olarak bilinir.

İsmini Portekiz'de 1926'dan beri iktidarda bulunan sağ kanat rejiminin yerine, ordunun darbe yapıp iktidara geldiği 25 Nisan 1974 tarihinden almıştır.

Lizbon, Oparto ve Barselo şehirlerinde örgütlenen FP-25 halihazırda ABD'nin ve NATO'nun Portekiz'deki varlığına karşı çıkmakta ve bu amaçla faaliyetlerde bulunmaktaysa da 1970 ve 80'li yıllardaki etkinliğini yitirmiştir.

Portekiz'de komünizm
Milis gruplar

25 Nisan Halkın Günü Örgütü


William Dodd Hathaway (February 21, 1924June 24, 2013) was an American politician and lawyer from Maine. A member of the Democratic Party, he served as a United States senator for Maine from 1973 to 1979, as the U.S. representative for Maine's 2nd congressional district from 1965 to 1973, and as the commissioner of the Federal Maritime Commission from 1990 to 1999.

Early life
Hathaway was born in Cambridge, Massachusetts. He served in World War II in the United States Army Air Corps, where he was shot down while bombing the Ploiești, Romania oil fields during Operation Tidal Wave and was a prisoner of war for over two months. He was awarded the Air Medal, the Purple Heart, and the Distinguished Flying Cross.

After the war he attended Harvard University, graduating in 1949, and Harvard Law School, graduating in 1953. He then moved to Maine and practiced law in Lewiston.

Political career

He served as Assistant County Attorney for Androscoggin County from 1955 to 1957, and he was a Hearing Examiner for the State Liquor Commission from 1957 to 1961.

A Democrat, in 1964 he was elected to the U.S. House from the 2nd District after incumbent Republican Clifford McIntire ran unsuccessfully for the United States Senate, and he served from 1965 until 1973. This was a time of resurgence for Democrats in Maine, at that time a traditionally Republican state. The same period saw the growth of the political careers of Edmund S. Muskie and Kenneth M. Curtis.

In 1972 Hathaway ran for the United States Senate and defeated four-term Republican incumbent Margaret Chase Smith in a considerable upset. In 1973, Hathaway was one of the three senators who opposed the nomination of Gerald Ford to be Vice President. (The other two were fellow Democrats Thomas Eagleton of Missouri and Gaylord Nelson of Wisconsin.) One of his Senate aides was future Maine Governor and Senator Angus King. Hathaway was an unsuccessful candidate for reelection in 1978, losing to his successor in the 2nd District, future Secretary of Defense William Cohen, by 22 percentage points.

Later life
Hathaway resided in the Washington, D.C., area after leaving the Senate and worked as a lobbyist and lawyer. In 1990 he was appointed by President George H. W. Bush to the Federal Maritime Commission, and he served as chairman from 1993 to 1996.

Hathaway was known and well-liked by the employees of the U.S Senate, especially the Senate elevator operators. He was a constant source of humor and good will to those that worked on the Capitol elevators. "Going Up" is an unpublished manuscript by Kerry Whitney, US Senate Elevator Operator.

He retired in 1996 and continued to live in the Washington, DC, area.

In June 2002, at the age of 78, Hathaway was awarded the Distinguished Flying Cross for heroism during Operation Tidal Wave.

Hathaway was married to Mary Lee Bird of Horse Shoe, North Carolina, and Akron, Ohio, for over 61 years until her death, in 2007. Hathaway had two children, Susan and Fred.

Hathaway died of pulmonary fibrosis exactly 69 years to the day after he was shot down during World War II.

Notes

External links

|-

1924 births
2013 deaths
American prisoners of war in World War II
Democratic Party United States senators from Maine
Federal Maritime Commission members
Harvard Law School alumni
Maine lawyers
Politicians from Cambridge, Massachusetts
Politicians from Lewiston, Maine
Recipients of the Distinguished Flying Cross (United States)
Shot-down aviators
United States Army Air Forces pilots of World War II
World War II prisoners of war held by Germany
Democratic Party members of the United States House of Representatives from Maine
Lawyers from Cambridge, Massachusetts
20th-century American politicians
Burials at Arlington National Cemetery
George H. W. Bush administration personnel
Clinton administration personnel

William Hathaway


Colvin Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Colvin Township (Minnesota)
 Colvin Township (North Dakota)

Colvin Township


Kaprekar, tam adıyla Dattathreya Ramachandra Kaprekar (1905 - 1986) sayılar teorisine katkılarda bulunmuş Hint matematikçi.

1905 yılında Hindistan'da Dahanu'da doğdu. Küçük yaşlardan itibaren sayılara duyduğu ilgi onu matematikçi olmaya yönlendirdi. 1929 yılında Bombay Üniversitesi'nden mezun oldu.

1930 yılından emekli olduğu 1960 yılına kadar Hindistan'da Devlali şehrinde matematik öğretmenliği yaptı.

Kendi adı ile anılan Kaprekar sayıları, Kaprekar sabiti, Kolumbiya sayıları, Harşad sayıları gibi kavramları matematik literatürüne katmıştır.

1905 doğumlular
1986 yılında ölenler
20. yüzyıl Hint matematikçileri

Kaprekar


(Al Loeblich, 1914–1994) est un micropaléontologue américain.

C'est le mari d'Helen Niña Tappan Loeblich avec qui il a écrit de nombreux ouvrages sur les foraminifères et autres organismes similaires.

Publications
  Studies of Arctic Foraminifera (1953).
  Treatise on Invertebrate Paleontology (1964) (partie traitant des foraminifères).
  Foraminiferal genera and their classification (1988).
 Plus de 45 articles scientifiques, publiés dans des revues comme Journal of Paleontology ou Micropaleontology.

Notes et références

Liens externes

Paléontologue américain
Naissance en août 1914
Décès en septembre 1994
Naissance à Birmingham (Alabama)
Décès à 80 ans

Alfred R. Loeblich Jr


Heinrich Steiner ist der Name folgender Personen:

* Heinrich Steiner (Buchdrucker) (vor 1500–1548), deutscher Buchdrucker in Augsburg
 Heinrich Steiner (Zimmerer) (vor 1734–nach 1741), deutscher Zimmermann und Kunsthandwerker
 Heinrich Steiner (Hopfenhändler) (1794–1885), deutscher Hopfenhändler
 Heinrich Steiner (Philologe) (1841–1889), Schweizer Philologe
 Heinrich Steiner (Dirigent) (1903–1982), deutscher Dirigent und Komponist
 Heinrich Steiner (Maler) (1911–2009), deutscher Maler
 Heinrich Sulzer-Steiner (1837–1906), Schweizer Ingenieur und Maschinenfabrikant
 Heinrich-Wilhelm Steiner (* 1956), deutscher General

Heinrich Steiner


Gladiales, red alga kremenjašica iz podrazreda Archaegladiopsophycidae, dio razreda Coscinodiscophyceae. Sastoji se od dvije porodice s ukupno 9 vrsta, sve su fosilne

Porodice
 Gladiaceae Nikolaev & Harwood
 Kerkiaceae Nikolaev & Harwood

Drugi projekti

Izvori

Coscinodiscophytina

Gladiales


Agnete Nielsen (født 15. april 1999) er en dansk professionel fodboldspiller, der spiller som midtbanespiller for Vålerenga i Norge. Hun har tidligere spillet for bl.a. Brøndby IF og Fortuna Hjørring i Elitedivisionen og vandt det danske mesterskab for Fortuna Hjørring i 2018 og 2020.

Hun har spillet for flere af Danmarks ungdomslandshold og er en del af Danmarks U/23-kvindefodboldlandshold.

Hæder

Klub
Fortuna Hjørring
Mestre
 Elitedivisionen: 2017-18, 2019-20
 Landspokalturneringen: 2019

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Fortuna Hjørring

Agnete Nielsen


Die Indische Badmintonmeisterschaft der Saison 1989/1990 fand Anfang 1990 in Neu-Delhi statt. Es war die 54. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in Indien.

Finalergebnisse

Weblinks
https://badmintonindia.org/application/index.php?url=beta/players/national-winners/

1990
Badminton 1990
Badmintonwettbewerb in Delhi

Indische Badmintonmeisterschaft 1989/90


La Sociedad Fotográfica de Viena (en alemán Photographische Gesellschaft), fundada el 22 de marzo de 1861, fue la primera asociación de fotógrafos de Austria. Surgió continuando la corriente iniciada unos años antes por la Royal Photographic Society de Londres o la Sociedad Francesa de Fotografía en París con el fin de dar a conocer la fotografía y mejorar los aspectos técnicos y artísticos de la misma; por ello estaba formada inicialmente por aficionados y científicos de diversos campos. Sus trabajos de investigación contribuyeron al desarrollo de la astronomía, la microscopía y la radiología y su biblioteca está considerada como la mayor de Austria dedicada a este tema.

La sociedad tuvo como principal promotor a Wilhelm Freiherr von Schwarz-Senborn y comenzó como extensión en la Academia Imperial de las Ciencias de Viena; entre sus miembros fundadores se encontraban August Artaria, F. Paterno, Voigtländer & Sohn, Ludwig Angerer, Franz Antoine, Johann Bauer, Ernst Birk, Rudolf Finger, Josef Homolatsch, Emil Hornig, Karl von Jagemann, Karl Josef Kreutzer, Karl Lemann, K. Mahlknecht, Anton Georg Martin, Achilles Melingo von Saginth, József Miksa Petzval, Anton Schrötter von Kristelli y Anton Widter. Su primer presidente fue George Anton Martin.

Desde su creación se convirtió en un centro para el desarrollo de la fotografía y desde su primer año se comenzó a planificar la organización de una "Exposición Fotográfica", que se celebró entre mayo y junio de 1864 en el Palacio Dreher y fue la primera exposición fotográfica realizada en Viena. En ella se expusieron 1.100 fotografías que pudieron ser contempladas por más de diez mil visitantes, entre ellos el emperador Francisco José. Ese mismo año la Sociedad Fotográfica inició la publicación de la revista Photographische Correspondenz que se ha estado editando hasta 1971, que tuvo que dejer de publicarse por motivos económicos.

El químico Josef Maria Eder promovió la creación de una escuela pública anexa al edificio de la Sociedad que se inauguró en marzo de 1888 y fue la primera que abordaba una temática fotográfica específica, algunos temas que se abordaban fueron: retrato, fotografía de paisaje y técnicas de impresión. Algunos profesores de la escuela han sido Hans Lenhard, Josef Lowy, Karel Novak o Rudolf Koppitz. Dispone de una extensa colección histórica de imágenes y textos, así como de equipos y aparatos fotográficos.

En los actuales estatutos de la Sociedad Fotográfica el propósito de la asociación es "promover el arte y la ciencia del sistema de la fotografía y la comunicación en el sentido más amplio de la palabra y todos aquellos relacionados y también en disciplinas afines y técnicas, incluyendo específicamente los procesos de reproducción e impresión."

Werner Sobotka es el presidente de la Sociedad desde el año 2004, cargo ocupado anteriormente por Anselmo F. Wunderer.

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web oficial
 El ojo y la máquina. La fotografía artística y las artes gráficas 1888–1955 (en alemán)

Historia de la fotografía
Asociaciones de fotografía

Sociedad Fotográfica de Viena


نادي سيغما أولوموتس لكرة القدم  نادي كرة قدم تشيكي يلعب في دوري الدرجة الأولى . تم تأسيس النادي في سنة 1919 .

مراجع

أندية كرة قدم في جمهورية التشيك
أندية كرة قدم أسست في 1919
أندية الدوري التشيكي لكرة القدم

نادي سيغما أولوموتس


Olaylar

Doğumlar
 6 Mayıs - İskender Bey, Arnavutların ulusal kahramanı (ö. 1468).
 18 Ekim - II. Pius, papa (ö. 1464)

Ölümler
 18 Şubat - Timur, Türk-Moğol kökenli komutan ve hükümdar, Timur İmparatorluğu'nun kurucusu (d. 1336)
 tarihi bilinmeyen
 Philippe de Mézières, şövalye, şansölye, kral danışmanı (d. 1327)
 Toktamış Han, Altın Orda Hanı

1405


التكرار إعادة إيراد اللفظ في جملة نثر أو بيت شعر، حيث يأتي متعلقا بمعنى، ثم يتكرر مع معنى آخر في الكلام نفسه، أو بالمعنى عينه.

مثالا، تكررت كلمة الصلاة ثلاث مرار في: .

ثم أن من التكرار أنواع كثر:

تكرار توكيدي
 يراد به إثارة توقع المتلقي، تأكيد المعاني وترسيخها في الذهن.

لجلجة
اللجلجة في علم النفس هو علة تكرار مقاطع الكلام. (انظر أيضا )

تضاعف
التضاعف (Conduplicatio) ترديد كلمة في مواضع منوعة من نفس فقرة.

مواطأة
 تردد كلمة مرتين أو مرارا، بمعنى جديد أو أدق، من باب التأكيد أو غيره. (انظر أيضا التوطئة)
ولها معان عدة

تواطؤ
 تكرار كلمة أو عبارة في بداية وآخر في نهاية فقرات متتالية—أي أن فيه جمعا بين التكرار البداية.

تسبيغ
المثال أو التسبيغ هو تماثل نهاية جملة والبداية الجملة التي تليها.

معاد

محيط

تكرار الصدارة
 هو التصدير بالتكرار الاستهلالي، أو الإشارة إلى تكرار اللفظة في أوائل جملتين بترداد توكيدي—أي، تكرار الكلمة نفسها في البداية عدة جمل متتابعة.

تجنيس
التجنيس (Epiphora؛ Epistrophe) عكس تكرار الصدارة، إذ أن فيه تكرار نهاية جملة أو فقرة تكرارا ختاميا.

توكيد لفظي
 تكرار كلمة، بمعاني جديدة كل كرة.

توكيد معنوي:

نفس، عين، كلا، كلتا..

انظر أيضا
 ترصيع
 علم البديع
 التفات
 محيط (بلاغة)

مراجع

 #Lenguitchette
__لصق_فهرس__

أساليب بلاغية
طباعة الحروف
قوائم أدبية
نظرية الأدب

تكرار (بلاغة)


مشعل محمد شايع احمد قنبر (3 فبراير 1973 -)، والمشهور بمشعل الشايع ، هو مذيع ومغني وممثل كويتي. بدأ العمل الفني في عام 1993. قدم العديد من البرامج سواً على قناة الراي أو على قناة فنون.

عن حياته
بدء مشعل الشايع حياته الفنية ككورال مع كبار النجوم لمدة 13 سنة وبعدها تنسيق الاعمال للفنانة الكويتية نوال وانتقل بعدها مديرا لاعمال الفنان نبيل شعيل ثم متعهد للحفلات الغنائية ، ثم اتته الفرصة الذهبية التي انطلق من خلالها إلى عالم الشهرة والنجومية من خلال تقديمه للعديد من البرامج ، فقدم العديد من البرامج سواً على قناة الراي أو على قناة فنون.قدّم برامج ومسلسلات عديدة عبر مشواره الفني مثل مسلسل " الحب الكبير " مع عبدالحسين عبدالرضا، وبرنامج " مخيم فنون " على قناة فنون الفضائية.

أعماله الفنية

التمثيل
 مسلسل عائلتي.
 مسلسل الحب الكبير.
 مسلسل سوق واقف.
 مسرحية الحاسة السادسة.
 مسرحية الإنس والجن.
 مسرحية بيت المرحوم.
 مسرحية الكابوس.
 مسرحية مثلث برمودا.
 مسرحية مصاص الدماء 3.
 مسلسل الجدة لولوة.
 مسلسل اللي ماله أول.
 مسلسل أمر إخلاء
 مسلسل من الحرملك

تقديم البرامج
 ولا كلمة.
 عطني السؤال.
 30 سؤال.
 العكس.
 ميشو.
 مخيم فنون.
 برنامج بصراحه

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
مذيعون كويتيون
مغنون ومغنيات كويتيون
ممثلون كويتيون
مواليد 1392 هـ
مواليد 1973

مشعل الشايع


Rus İmparatorluğu (Reform öncesi Rusça: Россійская Имперія, Günümüz Rusçası: Российская империя; Rossiyskaya imperiya) veya Çarlık Rusyası, Büyük Kuzey Savaşı'nı sona erdiren Nystad Antlaşması'nın ardından Rusya Çarlığı'ndan evrilerek 1721'den itibaren Avrasya ve Kuzey Amerika'ya yayılan tarihi bir imparatorluk. Rus İmparatorluğu'nun yükselişi, İsveç İmparatorluğu, Polonya-Litvanya Birliği, İran, Osmanlı İmparatorluğu ve Çin gibi komşu rakip güçlerin zayıflamalarıyla eş zamanlı olmuştur.

İmparatorluk, 1917 Şubat Devrimi'nden sonra iktidara gelen Geçici Hükûmet tarafından Cumhuriyet ilan edilinceye kadar varlığını sürdürdü. Rus Çarlığı'nın ardılı olmuş olan Rus İmparatorluğu, 20. yüzyılda Sovyetler Birliği olarak bir "süper güç" hâline gelecek olan Rusya'nın çerçevesini oluşturmuştur. Dünya tarihindeki en geniş imparatorluklardan biri olmuş olan Rus İmparatorluğu, Britanya ve Moğol imparatorluklarının ardından en geniş sınırlara ulaşmış tarihteki üçüncü ülkedir.

1866'da toprakları kuzeyden Arktik Okyanusu'yla, güneyden Karadeniz'le, doğuda Alaska'yla, batıda Baltık Denizi'yle çevrelenmişti. Avrupa'daki son mutlak monarşilerden biridir. 20. yüzyılın başlarında Britanya İmparatorluğu'nun ardından dünyanın en geniş ikinci imparatorluğu durumunda olan Rus İmparatorluğu, 1914 yılında I. Dünya Savaşı patlak verdiğinde, 5 milyon kişiden oluşan ordusu ile Avrupa'nın beş büyük gücünden biri konumundaydı. Avrupa'nın en büyük askerî güçlerinden biri olmasına karşın savaşın halk üzerinde yol açtığı yıkımın ve İngilizlerin Çanakkale Cephesi'ni kaybetmesi nedeniyle müttefiklerinden yardım almamasının sonucu olarak 1917 yılında meydana gelen Rus Devrimi'yle tarihe karıştı. Yerine önce Rusya Geçici Hükûmeti, ardından Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti kuruldu.

Çar I. Petro'nun 1721 yılında bütün Rusların imparatoru (imperator) unvanını almış olmasına rağmen Rusya'nın imparatorluk olarak tanımlanmasını III. İvan'ın Novgorod'u fethi veya IV. İvan'ın Kazan'ı fethine kadar götüren görüşler de vardır. Başka bir bakış açısına göre de 1546'de IV. İvan'ın tahta çıkmasından sonra kullanılmaya başlanan Çarlık teriminin zaten o dönem için imparatorluk terimine karşılık geldiği ve çarlık terimi yerine kullanılmaya başlanan "imparatorluk"un çarlık kelimesinin yalnızca Latinleştirilmiş eş anlamlısı olduğudur.

18. yüzyıl
18. yüzyılda I. Petro (Büyük Petro) ve Büyük Katerina'nın (1762-1796) hükümdarlıkları döneminde Rusya'nın öyküsü, batıya doğru genişleme ve Batılılaşma çabalarını anlatır. Her iki monark da Hollandalı, Alman ve İngiliz teknisyenlerin Rusya'ya göç etmelerini teşvik ederek, hem orduyu hem de devlet mekanizmasını güçlendirmek istedi. Batı'nın üstün gücü, ancak onların sahip olduğu araçlar ve anlayışla dengelenebilirdi. Kısaca, Rusya'nın "Doğulu" yüzünün değiştirilmesinde ve bir Avrupa devleti hâline getirilmesinde kararlıydılar.

Bu dönemde sarayda Avrupa giysileri giyilmeye başladı ve Kuzey Avrupa Protestan devletlerinde olduğu gibi, Kilise monarşinin denetimi altına alındı. Petro, reformlarında kararlı olduğunu göstermek için de halkın gözü önünde bazı soyluların sakallarını kesmekten çekinmedi. Prusya'da Büyük Frederick'in yaptığı gibi, devlet ordunun ihtiyaçlarına göre yönetilmeye başlandı. Urallar'da bir silah endüstrisi kuruldu ve Rusya'nın "Batılılaştığının" bir simgesi olarak, başkent batıya, Sankt-Peterburg'a alındı. İmparator I. Petro'nun Büyük Kuzey Savaşı (1700-21) sonunda Letonya ve Estonya gibi iki bölgeyi İsveç'ten almasıyla, Rus gücü Baltık'a tam anlamıyla yerleşti. I. Petro'nun öldüğü 1725 tarihine gelindiğinde, Rusya önemli bir Avrupa devleti olmuştu. İmparatoriçe II. Yekaterina'nın Osmanlılara karşı giriştiği 1768-1774 ve 1787-1792 savaşları sonunda, Rusya Karadeniz'in kuzeyine yerleşti. Böylece 18. yüzyılın sonunda, Baltık'tan Karadeniz'e ve oradan da Pasifik Okyanusu'na kadar geniş Avrasya bölgesi üzerinde, 20. yüzyılın ikinci yarısının "süper gücü" Rusya'nın çerçevesi kurulmuş oldu.

Petro dönemi

Kremlin dışında, Avrupa kültürüne açık bir bir ortamda yetişen I. Petro, 1689'da bir saray darbesiyle Sofia Alekseyevna'yı naibelikten uzaklaştırdıktan sonra yönetimi bir süre annesinin akrabalarına bıraktı. Kutsal Birlik'in Osmanlılara savaş açması üzerine 1695'te Tatar akınlarını önleme ve Karadeniz'e inme düşüncesiyle Kırım'a bir sefer düzenledi. Bu başarısız seferin hemen ardından ilk Rus filosunu kurdu ve ertesi yıl Don Nehri boyunca ilerleyerek Azak'ı ele geçirdi. Aynı yıl V. İvan'ın ölümüyle tek başına çar oldu.

Ekonomik ve kültürel alanda bilgi toplamak amacıyla çıktığı Avrupa gezisinde Osmanlılara karşı yeni bir ittifak girişiminden sonuç alamayan Petro, Karadeniz yerine Baltık Denizine yönelmeye karar vererek İsveç'e karşı ünlü Büyük Kuzey Savaşı'na (1700-21) girişti. Başlangıçta alınan yenilgilere karşın Poltava Çarpışması'yla (1709) Rusya'nın lehine dönen bu savaş, ortaya çıkan eksiklikleri kapatmak ve bütün kaynakları herekete geçirmek için köklü önlemler alınmasını gerektirdi. Rusya'nın eski kurumlarında Petro'nun başlattığı büyük dönüşümler özellikle askerî zaferin belirginleştiği dönemde hız kazandı. Bu arada İsveç'in çabalarıyla savaşa katılan Osmanlı ordusu karşısında 1711'de düştüğü güç durumdan Azak'ı vererek kurtulan Petro, sonunda denizlerde de üstünlüğü sağlayarak İsveç'e boyun eğdirdi ve Baltık bölgesinin doğusunu Rusya'ya kattı. Böylece Batı'yla doğrudan ticaret yollarına kavuşan Rusya, Avrupa'nın büyük devletleri arasına girdi. Doğu Avrupa'da kilit bir konumu olan Polonya büyük ölçüde Rus nüfuzunu tanımak zorunda kaldı. İzleyen dönemde Orta Asya, Hazar bölgesi ve Sibirya'ya yönelik seferlerin öne çıkmasıyla Doğu'ya doğru genişleme dönemi de başladı.

Savaş koşulları nedeniyle geniş çaplı reformlar için çoğu kez sert ve baskıcı önlemlere başvuran Petro, toplumsal sınıflar arasındaki geleneksel ayrına modern ve rasyonel bir yapı kazandırmaya yöneldi. Soyluların devlete hizmet yükümlülüğünü kalıcı ve düzenli bir temele kavuşturdu; askerî ve idari görevlerin dağıtımında devletin gereklerini ön plana çıkardı. Toprak sahibi soyluların arazilerini ve serfler üzerindeki haklarını genişletirken, mülkiyetin babadan en büyük oğluna geçmesini sağlayan düzenlemeyle geniş toprakların bölünmesi önlendi. Köylülerin aile başına ödediği vergiyi kişi başına vergiye dönüştürerek serflik sistemini daha da katılaştırdı. Kentlere belediye kurma hakkı tanımanın yanı sıra tüccar ve zanaatçıların loncalarda örgütlenmesini sağladı. Bu arada merkezî otoritenin denetimine esneklik kazandırmaya yönelik bir yerel yönetim sistemi geliştirildi.

Petro, reformlarının asıl odak noktasını oluşturan devlet yönetimi alanında, çok daha kapsamlı düzenlemelere gitti. Sayısız ve karmaşık devlet dairelerinin (prikazi) yerine daha düzenli ve tutarlı bir işleyişe dayanan kurullar (kollegi) oluşturdu. Boyar Dumayı kaldırarak devlet organları arasında eşgüdüm sağlama, mali denetim ve yasama işlerini Senato adlı yeni bir kuruma verdi. İlk düzenli ordunun temellerini atmanın yanı sıra etkili ve yaygın bir kolluk ağı kurdu.

Patriklik makamına son vererek kilise hiyerarşinin başına kendisine bağlı Kutsal Sinod'u getirdi ve kiliseyi mutlakiyetçi rejimin başlıca dayanaklarından birine dönüştürerek, dinî kurumları (kilise) yönetim bürokrasisinin bir parçası olarak kontrol altına aldı. Bütün devlet görevlerini kademelere ayıran bir sistem çerçevesinde bürokraside eğitim, liyakat ve kıdemi esas alan bir yapıyı egemen kıldı.

Uzun süreli savaşların getirdiği ağır yük Petro'yu ekonomik alanda da yeni atılımlara yöneltti. Özellikle silah ve gemi yapımı açısından madenciliğin ve sanayinin gelişmesine büyük önem veren Petro, yerli ve yabancı yatırımcılara çeşitli destekler vermenin yanı sıra serfleri bayındırlık ve imalat işlerinde zorla çalıştırma olanağını sağladı. Kendi kurduğu ve 1712'de başkenti taşıdığı Petersburg ile Riga ve Reval (bugün Tallinn) limanlarını Batı'ya açılan ticari kapılar durumuna getirdi.

Petro döneminde devletin eğitim alanına girmesi Rus kültüründe geniş çaplı bir dönüşümün yolunu açtı. Eğitim kanalıyla Batı'ya özgü birçok kurum ve gelenek Rusya'ya girmeye başladı. Petro'nun 1724'te temelini attığı Petersburg Bilim ve Sanat Akademisi (bugün Rusya Bilimler Akademisi) daha sonraları bilimsel ve teknolojik gelişmede öncü bir rol oynadı. Slavonik alfabeden Yunan harflerine geri döndü, matbaa kurdurdu, gazete çıkardı. 1705'te Papaz Ernst Glück tarafından Moskova'da klasik lise (gimnazyum) kuruldu (okul 1715'te öğrenci kaydolmadığı için kapandı). Matematik ve Denizcilik Okulu, Mühendislik ve Topçuluk Okulu (1712), Denizcilik Akademisi (1715). Buralarda ders vermek üzere Avrupa'dan bilginler getirildi. 1714'te soylular için zorunlu öğretimi getirdi; büyük şehirlerde 50 kadar ilkokul kurdu, devlet memurlarına matematik ve geometri öğrenmeyi zorunlu tuttu. Gemiciliğin yanı sıra yabancı dil öğrenme, ekonomi, tıp, güzel sanatlar ve mimari alanlarında da Batıya öğrenciler gönderdi. Halkı "eğitim vasıtasıyla aydınlatmaya" çalıştı. Geleneksel Rus takvimi yerine protestan takvimini kabul etti. Petro Rusya'yı geleneksel ortodoks geçmişinden laik akılcılık temeline geçirdi.

Kuzey Seferi'nden sonra bütün Rusların imparatoru (imperator) unvanını alan Petro, ertesi yıl da çarların kendi ardıllarını belirleme ilkesini koydu. Ama bu hakkını kullanamadan öldüğü için, yerine 1724'te imparatoriçe tacını giydirdiği kârısı I. Yekaterina geçti.

Petro'nun Ardılları
Petro'nun ani ölümünün geride bıraktığı boşluk oldukça uzun süren bir çekişme ve karışıklık dönemi getirdi. Yekaterina'nın çariçe ilan edilmesini sağlayarak fiilen yönetimi eline alan Aleksandr Daniloviç Menşikov, çok geçmeden iktidarı Petro döneminin öteki güçlü devlet adamlarıyla paylaşmak zorunda kaldı. Böylece Senato'nun yerini almak üzere bir Özel Danışma Kurulu oluşturuldu. Bu kurul Yekaterina'nın ölümünden (1727) sonra Petro'nun torunu olan küçük yaştaki II. Petro'yu başa geçirdi. Bu dönemde yönetime egemen olarak Menşikov'u sürgüne gönderen Dolgoruki ailesinin üstünlüğü, Petro'nun 1730'da ölmesiyle, çok kısa sürdü. Özel Danışma Kurulu'nun, yönetimin kendi elinde kalması koşuluyla tahta çıkardığı I. Petro'nun yeğeni Anna İvanovna, soyluların ve muhafız birliği subaylarının oligarşik iktidara tepki göstermesinden yararlanarak bu planı bozdu. Ardından Özel Danışma Kurulu'nu dağıttı ve E. J. Biron ile öteki Alman danışmanlarına dayanarak mutlakıyetçi yönetimi yeniden kurdu. Alman danışmanların sert ve acımasız yöntemleri ve Rusya'yı savaşlara sokan dış politikaları, soyluların muhalefete geçmesine yol açtı. Çocuğu olmayan Anna, ölümünden (1740) kısa bir süre önce iki aylık yeğeni VI. İvan'ı varisi ilan etti. İvan'ın annesi Anna Leopoldovna'nın gene Alman danışmanları aracılığıyla yürüttüğü naibelik yönetimine, ertesi yıl bir saray darbesiyle son verildi ve I. Petro'nun kızı Yelizaveta tahta çıkarıldı.

Senato'yu yeniden eski konumuna kavuşturan, ama daha yakın danışmanlarına dayanan Yelizaveta'nın 21 yıllık hükümdarlık dönemi, Petro'nun reformlarından alınmaya başlanan sonuçlarla devlet ve toplum yaşamında yeni bir yapılanmaya sahne oldu. Bürokrasi içindeki hiyerarşik düzen en tepede yer alan ve generalitet olarak adlandırılan güçlü bir kesim doğurdu. Kilit devlet makamlarını elinde tutarak hükümdarın çevresini kuşatan ve bürokraside yükselme yolunu denetim altında tutan bu kesimin başlıca dayanağı, daha alt kademedeki soylularla kurulan ittifak bağlarıydı. Sistemin işleyişinde eğitimin belirleyici bir rol oynaması nedeniyle, soyluları devlet görevleri için yetiştiren kurumlar büyük önem kazandı. Bürokrasi içindeki eski bölge ve aile bağlarının yerini alan bu kurumlar, aynı zamanda Batı Avrupa'dan gelen düşünce ve akımların yayılmasına öncülük eden bir işlev kazandı.

Dönemin bir başka önemli gelişmesi devlet hizmetindeki soyluların giderek malikanelerinden kopmasıydı. Bu süreçle birlikte Yelizaveta'nın başdanışmanı Pyotr Şuvalov, madenciliği ve imalat sektörünü geliştirmek amacıyla bazı soylulara tekeller ve ayrıcalıklar tanımaya yöneldi. Ayrıca devletin ekonomik alandaki denetimini gevşeterek iç ticaretin önündeki engelleri kaldırdı. Öte yandan kırsal kesimde toprak sahiplerine tanınan geniş yetkiler serfliğin daha da kökleşmesine ve tarımda modernleşme çabalarının tıkanmasına yol açtı.

II. Yekaterina dönemi

Yelizaveta'nın yerine geçen yeğeni III. Petro, Senato'yu arka plana atarak yetkileri yakın çevresinde topladı. Öte yandan geleneksel dış politikayı terk ederek Prusya ile ittifak kurmaya yöneldi. Bu adımların yarattığı yaygın tepki üzerine bir saray darbesiyle karısı II. Yekaterina tahta çıkarıldı.

Yekaterina'nın güçlü yönetimi önceki hükümdarlar döneminde izlenen yayılma politikasını daha da ileri götürdü. Ukrayna'yı Rusya'ya bağlama ve güneydeki geniş boş toprakları yerleşime açma süreci tamamlandı. Ardından Avusturya ve Prusya ile varılan anlaşma (1772) çerçevesinde parçalanan Polonya'nın doğu kesimi ile eski Litvanya Grandüklüğü toprakları Rusya'nın yönetimine geçti. Öte yandan Osmanlılara karşı kazanılan askerî başarılarla Karadeniz'in kuzey kıyıları bütünüyle Rus egemenliği altına girdi (1774). Bunu Kırım'ın ilhakı (1783) ve Urallar'ın doğusunda ve Hazar Denizi kıyıları boyunca sürdürülen fetihler izledi. Osmanlılara karşı sağlanan askerî üstünlüğün bir sonucu da Balkanlar'da dolaylı bir nüfuzunun kurulması oldu.

Yekaterina'nın gözdelerinden Grigoriy Potyomkin'in başlıca mimarı olduğu bu yayılma politikasına, özellikle güneyde yürütülen geniş çaplı bir kolonileşme eşlik etti. Bu süreçte kurulan kent ve limanlar kısa sürede canlı birer ticaret ve kültür merkezi durumuna geldi. Devlet görevlilerine ve soylulara dağıtılan geniş arazilerle Rus serflik sistemi yeni ele geçirilen topraklara da yayıldı. Serflik konusunda daha liberal bir profil çizen II. Katerina serfliğin bir sorun teşkil ettiğini buna rağmen kaldırılması için erken olduğunu belirtmekle birlikte kölelere mülkiyet hakkı verilebileceğini ifade etti. Ayrıca belirli bir özerklikten yararlanan Kazakların geleneksel askerî demokrasilerine son verilerek oturdukları ırmak vadilerinde etkili bir denetim sağlandı. Egemenlik altına alınan yabancı halkları imparatorluk düzeni altında bütünleştirmede genellikle Rus yöneticilere dayanarak eski siyasi ve toplumsal yapıları ortadan kaldırma politikası benimsendi. Bu çabaların din, dil ve kültür alanlarında baskılara yol açması boyunduruk altındaki halklar arasında ulusal kimliği koruma temelinde bir direniş doğurdu.

Rusya'nın merkezden atanan memurlara, toprak sahiplerine ve mir (köy komünü) sistemine dayanan yerel yönetim mekanizmasının yetersizliği, Yekaterina dönemindeki köylü ayaklanmalarıyla açık bir biçimde ortaya çıktı. Bunun üzerine bir reform programı hazırlayan (1775) Yekaterina, ülke topraklarını guberniya denen birimlere ayırarak doğrudan çarlık adına görev yapan valilerin yönetimine verdi. Ayrıca toprak sahibi soyluların ve kentlerin seçtiği görevlilerin yerel yönetimde belirli ölçüde söz sahibi olmasını sağlayan bir sistem geliştirdi (1785). Yekaterina'nın merkezî yönetim alanındaki düzenlemeleri ise Senato'nun denetim yetkilerinin genişletilmesi, çeşitli devlet işlerini yürüten kurulların başkanlarına daha büyük bir güç kazandırması ve konumu tam belirlenmemiş bir tür kabinenin oluşturulması gibi değişikliklerle sınırlı kaldı. Eski yasaları yenilemeye yönelik çalışmaların tamamlanamamasına karşın, Yekaterina tarafından ortaya konan yol gösterici ilkeler daha sonraki reformlara temel oluşturdu. Otokratik bir devlet anlayışını önde tutan bu ilkeler, gene de devletçe çizilen sınırlar içinde kişi haklarının kullanılmasına olanak tanıyordu.

III. Petro'nun daha önce aldığı bir karar doğrultusunda soyluların devlet hizmeti yükümlülüğünü azaltarak ekonomiyle ilgili alanlara yönelmelerini sağlamaya çalışan Yekaterina, genel bir kadastroyla arazilerin sınırlarını kesin biçimde belirleyerek soylulara arazilerindeki yer altı ve yerüstü kaynakları işletme, ürünlerini serbestçe piyasada satma hakları tanındı. Taşra eşrafının örgütlenmesine yönelik düzenlemelerle birlikte toprak sahibi soyluları malikanelerine daha sıkı bağlayan bu önlemler, serfler üzerindeki sömürü ve baskının daha da ağırlaşmasına yol açtı. Böylece artan hoşnutsuzluklar toplumsal bir patlama getirdi. Kazak kökenli Yemelyan Pugaçov önderliğinde ülkenin bütün doğu kesimini saran köylü ayaklanması güçlükle bastırılabildi (1774). Yekaterina dönemine damgasını vuran bir başka gelişme, kentlerin ticaret ve kültür alanlarında büyük bir canlılık kazanması oldu.

18. Yüzyılda Toplumsal Değişim
I. Petro'nun eğitim alanında başlattığı atılım sonraki hükümdarlar döneminde de sürdürüldü. Böylece okullar yaygınlaşırken, bilimsel düşünce ve kültür düzeyi de hızla yükseldi. Bu süreçte Batı'dan gelen doğal hukuk öğretileri, Pietizm ve masonluk akımları Rus aydınları üzerinde derin bir etki bırakmaya başladı. Aydınlar arasında gelişen sorumluluk duygusu, imparatorluk düzenine yönelik ahlaki ve toplumsal bir eleştiri anlayışını doğurdu. Bu yeni tavır, özellikle Pugaçov'un köylü ayaklanmasından sonra serflik kurumunu hedef alan bir içerik kazandı. Öte yandan Avrupa'nın düzeyine ulaşma çabaları aydınlar arasında "ulusal gurur"u harekete geçirerek, Batı'yı doğrudan taklit etme yerine Rus tarihine eğilme yaklaşımını güçlendirdi.

Soyluların Avrupa kültürüyle donanmasını olumlu bulmakla birlikte, yeni düşüncelerin kolaylıkla siyasal sistemin aleyhine dönme tehlikesini içermesi nedeniyle aydınlar arasındaki gelişmelere karşı kararsız bir tutum takınan Yekaterina, Fransız Devrimi'nden sonra devlet denetiminin dışına çıkan akımların otokrasiyi tehdit etmesinden kaygı duymaya başladı. Devlete hizmet idealinin halka hizmet anlayışına dönüşmesi, seçkin tabakanın devletten kopması imparatorluk için kabul edilebilir bir durum değildi. Bu dönemde yazdığı eleştirel bir kitapla Yekaterina'nın tepkisini çeken Aleksandr Radişçev'in Sibirya'ya sürgün edilmesi, Rus aydınlara karşı 19. yüzyılda daha da sertleşecek olan tutumun ilk örneği oldu.

19. Yüzyıl

Rus İmparatorluğu'nun Avrupa Sahnesine Çıkması
19. yüzyılın başlarında tahta oturan İmparator I. Pavel, Fransız Devrimi benzeri bir ayaklanmanın kendi ülkesinde de gerçekleşebileceğinden duyduğu korkuyla bütün gününü kendisine sadık subay ve askerlerin arasında geçirmeye başlamıştı. Annesinin yerine geçtikten sonra reformları tersine çevirerek otokrasiyi yeniden güçlendirmeye çalışan Pavel (hükümdarlığı 1796-1801), serüvenci bir dış politikaya da yönelerek Rusya'yı yalnızlığa itti. Ayaklanma korkusu giderek paranoyaya dönüşen Pavel'in artan baskıcı önlemleri, sonunda kendi ailesinin düzenlediği bir saray darbesiyle öldürülmesine yol açtı. Pavel'den sonra tahta çıkan oğlu Aleksandr (hükümdarlığı 1801-25), Rusya'yı kuşatan düşmanlık çemberini kırmak için Büyük Britanya ve Fransa ile ilişkilerini düzeltmenin yanı sıra Prusya ve Avusturya'ya karşı yakınlaşma politikası izledi. Ama bu barış ortamında gerçekleştirmeye çalıştığı reformlar, Bonapart'ın 1805'te Avrupa'daki savaşı yeniden başlatmasıyla kesintiye uğradı. Birbirini izleyen yenilgiler üzerine Tilsit Antlaşması'yla (1807) sağlanan barış, Napoléon'un 1812'de Rusya'ya saldırmasıyla bir kez daha bozuldu.
1814 yılında Napolyon'u yendikten sonra Avrupa siyasetine giderek daha fazla müdahil olan Rusya, Avrupa'nın büyük devletleri arasında yer aldı ve diğer devletlerle ilişkilerini geliştirdi; Napoléon'u bozguna uğratan Rus ordularının batıya doğru başarılı ilerleyişi ve Aleksandr'ın yeni bir ittifakın yaratılmasında oynadığı büyük rol, Rus İmparatorluğu'nu Avrupa'nın önde gelen devletleri arasına soktu. Aleksandr'ın ardından çar olan kardeşi I. Nikolay (hükümdarlığı 1825-55) daha çok İran, Osmanlı Devleti, Polonya ve Kafkasya halkları gibi zayıf düşmanlara karşı yürüttüğü savaşlarla Rusya'nın bu konumunu iyice pekiştirdi. Avrupa'yı sarsan 1848'deki devrim dalgası yalnızca Rusya'da etkisiz kaldı. Dahası, imparatorluk orduları Macarların ayaklanmasını bastırarak monarşik düzenleri koruma gibi bir görevi yerine getirdi. Rusya'nın korkulan bir güce dönüşmesiyle Nikolay "Avrupa'nın jandarması" olarak nitelendirilmeye başladı. Ama Kırım Savaşı'nda (1853-56) uğranan askerî başarısızlık, dev imparatorluğun hantallığını ve geriliğini açıkça ortaya koydu.

Rusya'nın zayıflığı büyük ölçüde, köhnemiş askerî ve bürokratik bir otokrasiyle yöneltilmesinden geliyordu. Başlangıçta liberal görüşlere yakınlık duyan I. Aleksandr'ın 1801-03 ve 1807-12 arasında giriştiği reformlar, bazı yenilikler getirmekle birlikte köklü bir değişim sağlayamamıştı. Rusya'nın geniş insan gücünü ve sınırlı mali kaynaklarını tüketen savaşların ardından, kendini daha çok Avrupa diplomasisine ve dinsel işlere veren Aleksandr, giderek tutucu bir eğilime yöneldi. İmparatorluk yönetimine karşı gizli örgütlenmelerin yaygınlaşmaya başladığı bu dönemde her türlü muhalefet acımasızca sindirildi. Aleksandr'ın ölümünden hemen sonra Aralıkçıların düzenlediği başarısız ayaklanma, I. Nikolay'ı otokrasiyi ayakta tutmak için daha da sertleşmeye yöneltti. Siyasi baskılar özellikle 1848'deki devrimci dalgayla birlikte doruğa ulaştı.

Sonuç olarak Aleksandr ve Nikolay dönemleri Rusya'nın Avrupa sahnesine çıktığı, ama içeride koyu bir karanlığa gömüldüğü bir dönüm noktası oldu. Bu sürecin temel özellikleri siyasi ve toplumsal yaşamın hemen her alanına yansıdı.

Yönetim Mekanizması
Yekaterina sonrasında Senato'ya temsili bir nitelik kazandırarak bu organı iktidarın odağı durumuna getirmeye çalışan soyluların çabaları sonuçsuz kaldı. Böylece otokratik yönetim yapısı korunurken, temsili kurumlar danışma organlarıyla sınırlandırıldı. Aleksandr döneminde devlet işlerini yürütmek üzere oluşturulan bakanlıklar eşgüdümü sağlama açısından bir komite altında bir araya getirildi. Gerçek anlamda bir kabineye denk düşmeyen bu düzenleme, yalnızca içişlerinin bütünüyle Aleksey Arakçeyev'e bırakıldığı dönemde etkili bir işlerlik kazandı. Komitenin varlığına son vermemekle birlikte bakanları doğrudan kendine bağlama yoluna giden Nikolay, iktidar yetkilerini önemli ölçüde özel kalemine ve bu kalem bünyesinde oluşturulan dairelere kaydırdı. İç güvenlikten sorumlu üçüncü daire, otokrasi karşıtı güçleri sindirmede ve halkı denetim altında tutmada en önemli araç durumuna geldi.

İmparatorluk düzeninin başlıca dayanağı, imparatora bağlılık temelinde örgütlenmiş olan bürokrasiydi. Rus bürokratları arasında paye ve statü önde geldiğinden, katı hiyerarşik sistem yetenekli kişilerin yükselmesine pek olanak vermiyordu. 19. yüzyılın ilk yarısında alt kademede memurların sayısının üç kat artmasıyla bürokraside büyük bir şişkinlik başladı. Genelde yetersiz bir öğrenimden geçen ve düşük ücretler alan geniş memurlar ordusunda kayırıcılık, rüşvet ve yolsuzluk son derece yaygındı. Yetki ve sorumlulukların aşırı merkezîleşmesi nedeniyle bürokrasi çok ağır işliyordu.

Toplumsal Sınıflar
Rusya'nın toplumsal yapısının temel taşı olan serflik kurumu aynı zamanda geriliğin başlıca kaynağıydı. Ama soyluların tepkisinden çekinen ve bir otorite boşluğunun doğmasından korkan dönemin her iki imparatoru da bu kuruma dokunamadı. İmparatorluk bürokrasisinin kırsal alanda uygulayabildiği tek reform, devlete ait arazileri eken köylülerle ilgili olarak bir bakanlığın kurulması oldu. Köylüleri volost denen birimler çerçevesinde örgütleyen bu bakanlık, tarım ve eğitimin geliştirilmesinde belirli ölçüde başarıya ulaştı.

Rus aydınlarının serflik sistemine karşı çıkmasının temelinde yatan düşünce, bu kurumun ekonomik gelişmeyi kösteklediği noktasında toplanıyordu. Toprakların verimli, işgücünün bol ve tahıl ticaretinin kazançlı olduğu güney bölgelerindeki durum bu yaklaşıma oldukça uygundu. Ama ülkenin öteki kesimlerinde toprak sahiplerinin tek işgücü dayanağını serfler oluşturuyordu. Ayrıca kuzeydeki bazı yörelerde zanaatçılıkla uğraşan serflerin ödediği vergiler toprak sahiplerine önemli bir gelir sağlıyordu. Sonuç olarak toprak sahiplerinin büyük çoğunluğunun çıkarları serfiliğin korunması yönündeydi.

19. yüzyılın ilk yarısında madencilik alanında öteki Avrupa devletlerinin gerisine düşen Rusya, daha çok pamuk dokumacılığı ve şeker üretimi gibi sanayilerde gelişme gösterebildi. Sanayiyi geliştirmeye yönelik yüksek gümrük tarifeleri de bu dönemde gündeme geldi. Tahıl ihracatında sağlanan önemli artışa karşın, Rusya'nın dış ticaret hacmi eski düzeyini aşamadı. Rusya'nın ilk demiryolu hattı ancak 1851'de hizmete açıldı ve karayolları ağı son derece yetersiz kalmaya devam etti. Sanayi ve ticaretteki cılız gelişmeye göre hızla büyüyen kentlerde, devlet korumasından yararlanan varlıklı tüccarlar önemli bir güç kazandı. Orta Rusya'daki İvanovo gibi bazı merkezlerde sanayi işçisi olarak nitelendirilebilecek bir kesim ortaya çıktı. Bununla birlikte kentlerin ağırlıklı öğelerini küçük esnaf ve zanaatçılar ile serfler oluşturuyordu.

Eğitim ve Düşünce Akımları
Aleksandr döneminde yasayla düzenlenen eğitim sisteminin yeni üniversite ve okullarla yaygınlaşmasına, aynı zamanda "zararlı düşünceler"i önlemeye yönelik sıkı bir denetim eşlik etti. Nikolay'ın yönetiminde okullarda daha özgür bir ortama izin verilmesine karşın, üniversite öğrenimini soylu ve varlıklı çevrelerin çocuklarıyla sınırlamaya yönelik sistemli bir çaba başladı. Gene de küçük memur, esnaf ve papazların oluşturduğu bir kesimden gelen yeni bir aydın tabaka ortaya çıktı.

Doğrudan siyasi eleştirilerin sert cezalarla karşılaştığı ağır baskı ve sansür ortamında, düşünce akımları ancak felsefe ve edebiyat alanında ifade olanağı buldu. Aydınlar arasındaki değişik eğilimler Slavofiller ve Batılılaşma yanlıları biçiminde bir kutuplaşma yarattı. Aleksandr Herzen, Vissarion Belinski ve Mihail Bakunin gibi adların temsil ettiği Batılılaşma akımı, Avrupa tipi bir burjuva liberalizminden çok, radikal bir siyasi dönüşümü savunuyor ve otokrasinin dayanağı olan Ortodoks Kilisesi'nin etkisini kırmayı hedef alıyordu. Buna karşılık Petro döneminde Batı'ya açılmanın sağlam geleneksel yapıyı bozduğunu öne süren Slavofillerin programı Rusya'ya özgü kurumları ve Ortodoksluğu temel alan evrimci bir gelişme çizgisine dayanıyordu. İki akımın temsilcileri zaman zaman belirli noktalarda buluşabiliyor, ayrıca bazı görüşlerle birbirlerini etkiliyebiliyordu.

Rus Yayılmacılığı ve Dış Politikası
Topraklarının genişlemesiyle değişik milliyetleri ve dinleri barındırmaya başlayan Rusya'da toplam nüfusun ancak yarısını oluşturan Ortodoks Rusların ayrıcalıklı bir konumu vardı. Otokrasi, Ortodoksluk ve Rus halkına inanç (narodnost) ilkelerine dayalı şoven ve asimilasyoncu Rus milliyetçiliği gene de imparatorluk yönetiminden tam bir destek görmüyordu. Bütün halkların imparatora bağlılığını önde tutan Nikolay, asi Polonyalılara karşı Ruslaştırma politikasını onaylarken, yönetimle uyumlu Baltık Almanlarının Estler ve Letonlar üzerindeki kültürel egemenliğini ayakta tutmaya çalışıyordu.

İmparatorluk yönetimi 19. yüzyılın ilk yarısında özellikle Asya'da geniş topraklar kazandı. Gürcü İmereti Krallığı'nın 1801'de Rusya'ya bağlanmasını öteki küçük Gürcü prensliklerinin ilhakı izledi. İran 1813'te Azerbaycan'ın kuzey kesimini Rusya'ya bırakmak zorunda kaldı. Ermenilerin yaşadıkları topraklar da 1828'de Rus yönetimine girdi. Şeyh Şamil önderliğindeki Çeçenlerin ve Dağıstan halklarının direnişi ancak 1834-59 arasındaki seferlerle kırılabilirken, Çerkeslerin denetim altına alınması 1864'e değin sürdü. Kazakistan'daki göçebe halklar ise 1840'larda egemenlik altına alındı.

17. yüzyılda Uzak Doğu'da Rus kuvvetleri Pasifik Okyanusu kıyılarına kadar ulaştı. 1707'de Japon adalarının kuzeyindeki Kamçatka yarımadası Rus bölgesi ilan edildi. 18. yüzyılın ortalarına gelindiğinde, Ruslar Bering Boğazı'nı geçerek Alaska'ya girdiler. Rus-Amerikan Kumpanyası Alaska ve Kaliforniya'nın bazı kıyı ve adalarını ele geçirdi. Bu genişleme, Amerika'nın doğu ucunda bağımsızlığını kazanıp batıya doğru tüm kıtayı egemenliği altına alma uğraşı veren Amerika Birleşik Devletleri tarafından durduruldu.

19. yüzyıl başlarında Rus dış politikasının en önemli hedefleri Rusya'nın öteden beri çatıştığı İsveç, Polonya ve Osmanlı Devleti oldu. Tilsit Antlaşması'ndan sonra İsveç'e açılan savaş, 1809'da Finlandiya'nın Rus İmparatorluğu'na bağlanmasını sağladı. İzleyen dönemde İsveç, Rusya için bir tehlike olmaktan çıktı. Polonya'nın birliğinden yana bir politika izleyen Aleksandr'ın Rusya'yla müttefik bir krallık yaratma girişimleri ise sonuçsuz kaldı. Litvanya üzerindeki hak iddiaları üzerine Polonya'ya karşı sertleşen tutum, Rus korumasına son vermeye yönelik ayaklanmayla (1830) bir sindirme politikasına dönüştü. Ayaklanmanın bastırılmasından sonra Polonya'nın özerkliği kaldırılarak yoğun bir Ruslaştırma politikasına girişildi. Polonya sorununda Prusya ve Avusturya'dan güçlü bir destek gören Rusya, bir ölçüde Fransa ve Britanya'yla karşı karşıya geldi.

Rus yayılmasının başlıca hedefi olan Osmanlı Devleti'ne karşı izlenen politika ise ikili bir nitelik taşıdı. Daha çok Karadeniz üzerinden tahıl ihracatı için güvenli bir yol oluşturmayı amaçlayan imparatorluk yönetimi, öncelikle güçlü bir müttefik olarak Osmanlı Devleti üzerinde nüfuz kurmaya yöneldi. Bu politikanın uygulandığı 1798-1806 ve 1832-53 arasında Osmanlı Devleti'nin bütünlüğünü destekleyen Rusya, toprak taleplerinden kaçınma yolunu tuttu. Avrupa'daki güç dengelerinin bu politikayı güçleştirdiği dönemlerde ise Balkan halklarını kışkırtma ya da doğrudan savaş açma (1806-12, 1828-29, 1853-56) yolu seçildi. Osmanlılarla ittifak politikası Türk Boğazları üzerinde denetim kurma ve Akdeniz'e inme açısından daha büyük kazançlar sağladı. Çatışma dönemlerinde ise Boğdan ve Eflak prensliklerini ele geçirme çabası öne çıktı. Bu çabanın Avrupa'da yarattığı kaygı, Rusya'nın Avrupa'nın dışında tutulmasını düşünen Britanya ve Fransa'nın Osmanlı Devleti'nin yanında Kırım Savaşı'na girmesinde önemli rol oynadı. Sivastopol'un bir yıl başarıyla savunulmasına karşın savaşta ortaya çıkan ciddi yetersizlikler, Nikolay'ın yerine geçen II. Aleksandr'ı (hükümdarlığı 1855-81) öncelikle Rusya'nın geri kalmışlığının üstesinden gelmeye yöneltti.

Modernleşme Çabaları

Serfliğin Kaldırılması ve Reform
Ayrıca bakınız Köylü serfliğinin kaldırılması

Kırım Savaşı'ndaki mağlubiyet Rusya'nın geri kalmışlığının bir eseriydi. Bu nedenle Çar II. Aleksandr bir takım reform hareketlerine girişti. Bunların en başında ise kendisinin daha sonra "Özgürlükçü Çar" olarak anılmasını sağlayacak olan serflerin özgürleştirilmesiydi. Rusya'yı ileri Batı ülkelerinin düzeyine çıkarmak amacıyla köklü değişiklikler yapılması gerektiğini gören II. Aleksandr, toprak sahiplerinin sert muhalefetini belirli ödünlerle yumuşatarak 3 Mart 1861'de serfliği kaldıran bir kararname yayımladı. Bu kararnamede on milyonlarca kişi özgürlüğe kavuşturulurken, uzun vadeli bir ödeme programıyla eski serflere belirli ölçüde toprak dağıtıldı. Ama mülk sahibi geniş bir köylü sınıfı yaratma çabası, toprak sahiplerine verilen tazminatları karşılamak için köylülerin ağır bir borç altına sokulması ve birçok bölgede köylülerin topraklarını ellerinde tutamaması gibi nedenlerle başarısızlığa uğradı. Buna karşılık toprak sahiplerinin ekonomik dayanaklarının zayıflamasıyla feodal ilişkilerde hızlı bir çözülme süreci başladı.

Serfliğin kaldırılmasıyla birlikte toprak sahiplerinin yerel yönetimdeki ağırlığı da kırıldı. Daha önce toprak sahiplerince seçilen yerel yöneticilerin, merkezden atanması ilkesi getirildi. Kökeni çok eskiye dayanan köy komünü sistemi, devlet adına vergi toplamayı sağlayan bir araç olarak düzenlendi. Bu reformların ardından 1864'te zemstvo denen yerel yönetim meclisleri oluşturuldu. Üyeleri seçimle belirlenmekle birlikte oy ve sandalye dağıtımı sayesinde toprak sahibi soyluların büyük bir ağırlık taşıdığı zemstvo'lara eğitim, sağlık, yol yapımı ve başka yerel işlerle uğraşma yetkisi tanındı. Aynı yıl yargı alanında yapılan geniş çaplı bir reformla düzenli ve modern bir adli sistem kuruldu.

Aleksandr bu tür reformların yanı sıra siyasi alanda da bir yumuşama başlattı. Birçok mahkûm ve sürgünü bağışlayarak baskı ve kısıtlamaları hafifletti. Ama liberal çevrelerin temsili bir yönetim oluşturulması yönündeki isteklerine sert bir biçimde karşı çıkarak, otokratik düzeni koruma yoluna gitti.

Devrimci Etkinlikler

Serfliğin kaldırılmasından sonra köylülerin karşılaştığı yeni güçlükler Nikolay Çernişevski gibi radikal aydınların yönelttiği sert eleştiriler doğrultusunda devrimci bir hareketin gelişmesine zemin hazırladı. 1863'te Polonya'da patlak veren ayaklanmanın ve 1866'da çara karşı girişilen suikastın ardından yönetimde tutucular ağırlık kazanmaya başladı. Bu dönemde reformlar, kentlerde sınırlı seçime dayalı belediye örgütlerinin kurulması (1870) ve zorunlu askerlik hizmetiyle birlikte ordunun modernleştirilmesi (1874) gibi adımlarla sınırlı kaldı. Devrimci hareketin Avrupa'daki sosyalist akımlardan da etkilenerek yeniden canlandığı 1870'lerde Narodnikler olarak adlandırılan gençler, siyasal propagandayla köylüleri ayaklandırma hedefine yöneldi. Bunu izleyen yaygın tutuklama ve sürgünler hareketin daha radikalleşmesine ve yeraltına geçmesine yol açtı. Sıkı bir örgütlenmeyle ortaya çıkan Zemlya i Volya (Toprak ve Özgürlük), zamanla şiddet eylemlerine başvurmaya başladı. Örgütün 1879'da ikiye bölünmesinden sonra Narodnaya Volya (Halkın İradesi) adını alan şiddet yanlısı kanat, 13 Mart 1881'de bombalı bir suikastle imparatoru öldürdü.

Başa geçen III. Aleksandr (hükümdarlığı 1881-94) babasının bir süre önce ele aldığı meşruti düzene geçiş tasarısını bir yana atarak eğitimi sınırlama, zemstvoların çalışmalarını engelleme ve köy komünleri üzerinde daha sıkı bir denetim kurma gibi baskıcı önlemler aldı. Olağanüstü yetkilerle donatılan ve maddi koşulları düzeltilen bürokrasi, etkili bir baskı aracı durumuna geldi. Ama ekonomik gelişmenin yarattığı yeni toplumsal güçler ve gerginlikler yeniden etkili bir muhalefet doğurdu. Merkezî hükûmetin otoriter tutumunun da etkisiyle zemstvolar içinde güçlenen ılımlı liberal hareket, otokrasiyi korumada direten II. Nikolay'ın (hükümdarlığı 1894-1917) imparator olmasından sonra daha da yaygınlaştı. Aydınlara ve serbest meslek sahiplerine dayanan radikal akımlar boy gösterirken, sosyalist harekete temel oluşturan sanayi işçileri ile özellikle Orta Volga bölgesindeki köylüler arasında da bir hareketlenme başladı.

Ekonomik ve Toplumsal Gelişmeler
Eski serflerin kendilerine dağıtılan toprakların borçlarını ödeyerek ve toprak satın alarak mülk sahibi bir sınıf durumuna gelmesi oldukça ağır ve sancılı bir süreç izledi. Bu süreçte köylüler arasında da belirgin bir farklılaşma ortaya çıkarken, soylu toprak sahiplerinin konumu gittikçe sarsıldı. Belirli bir köylü kesimin daha yüksek bir refah seviyesine ulaşmasına karşın, tarımdaki gerilik ve yoksulluk yaygın varlığını sürdürdü. Bunun başlıca nedenleri devletin tarımı ihmal etmesi, ağır borç yükü, çeşitli temel gereksinim mallarından alınan vergiler, üretim araç ve tekniklerinin eksikliği, düşük verimlilik düzeyiydi. Kırsal kesimdeki yaygın yoksulluğun bir başka kaynağı, Sibirya'daki yeni yerleşim alanlarıyla zengin tarım bölgelerine ve kentlere yönelik göçlerin hızla artan işgücü fazlasını eritememesiydi. Köy komünü sisteminin girişimci çiftçilerin gelişmesini köstekleyen katı kuralları da tarımdaki güçlükleri artırıyordu. Sonuç olarak feodalizmin çözülmesine eşlik eden ağır sorunlar köylerde bir altüst oluş başlattı ve özellikle yoksul köylüler arasındaki toprak talebini daha da keskinleştirdi.

Serfliğin kaldırılması ve kırsal kesimin pazara açılması sınırlı düzeyde de olsa kapitalizmin serpilmesine elverişli koşullar yarattı. Bankalar ve kredi kuruluşları küçük köylere kadar ulaştı, tahıl ticareti önemli ölçüde canlandı. Özellikle 1870'lerde hızlı yürütülen demiryolu yapımı, bölgeler arasındaki ekonomik bütünleşmeyi ileriye götürdü. Askerî geleneklerin ve demiryollarının demir ve çelik için yarattığı yüksek talep, bu ürünlerin içeride karşılanmasını zorunlu kıldı. Böylece 19. yüzyılın sonlarına doğru yaygın kömür üretiminin de yardımıyla geniş çaplı bir metalurji sanayisi doğdu. Orta Asya'daki yeni topraklardan sağlanan bol miktarda hammadde, dokumacılık ve şeker üretimi gibi sanayilere daha sağlam bir temel kazandırdı. Özellikle Petersburg'da makine yapımı ve elektrik donanımıyla ilgili sanayiler doğmaya başladı. Azerbaycan'da çıkarılan petrol önemli bir kaynak durumuna geldi. Öte yandan Fransız ve Belçika sermayesi metalurji sanayisinde, Britanya sermayesi petrol üretiminde, Alman sermayesi de elektrik alanında yoğun yatırımlara girişti.

Sanayinin işgücü kaynağını büyük ölçüde kırsal kesimden kopan köylüler oluşturdu. Kentlerde hızla büyüyen işçi sınıfı ağır bir sömürüyle karşı karşıya kaldı. Düşük ücretler, uzun iş saatleri ve kötü barınma koşulları işçiler arasında tepkiler doğurmada gecikmedi. İmparatorluk polisinin sıkı yasak ve baskılarına karşın, gizli sendikal örgütlenmeler ortaya çıktı ve giderek yükselen grev eylemleri başladı.

Devletin koruyucu şemsiyesi altında gelişen Rus burjuvazisi kaçınılmaz olarak otokratik yönetimle bütünleşme yoluna gitti. Bürokratik ve askerî bir nitelik taşıyan Rus kapitalizminin itici gücünü de büyük ölçüde resmî devlet politikaları oluşturdu.

Eğitim ve Düşünce Akımları
Rusya'da ilk modern sayımın yapıldığı 1897'de toplam nüfus içindeki oranı ancak yüzde 0,1'i bulan üniversite öğrencilerinin yaklaşık dörtte üçünü, soyluların ve memurların çocukları oluşturuyordu. Ortaöğretim kurumlarında okuyanların oranı da ancak yüzde 1'e yaklaşıyordu; bu kesimin içinde soylu ve memur çocuklarının oranı beşte ikiye ulaşıyordu. 1904'teki verilere göre ilköğrenim çağındaki çocukların ancak yüzde 27'si okula gidebiliyordu. Bu rakamların ortaya koyduğu olumsuz tablo, ülkenin geriliği ve kaynak yetersizliğinden çok, imparatorluk yönetiminin izlediği politikanın sonucuydu.

19. yüzyılın ikinci yarısında Rus düşünce dünyasında entelejansiya olarak adlandırılan bir kesim öne çıktı. Çekirdeğini hukukçu, hekim, öğretmen ve mühendislerin oluşturduğu entelejansiya içinde bazı bürokratlar, toprak sahipleri ve subaylar da yer alıyordu. Toplumsal ve siyasi konularla yakından ilgilenen bu kesim, imparatorluk rejiminin otokratik ve baskıcı yapısına kökten karşıydı. Her konuyu toplumun ilerlemesi açısından ele alan bu muhalefeti belirleyen temel çizgi toplumsal yararcılık anlayışıydı.

Dönemin devrimci hareketlerinin pek çok önderi entelejansiya çevresi içinden çıktı. Ağır polis baskısı ve özgürlüklerden yoksunluk, bu önderleri kitlelere yol gösterecek sıkı disiplinli bir örgütlenme modeline yöneltti. Bu dönemde devrimci ve radikal eğilimlere damgasını vuran Rus sosyalizmi iki ana akım çerçevesinde gelişti. Kökeni Narodnaya Volya'ya dayanan grupların 1901'de partileşmesiyle ortaya çıkan Sosyalist Devrimcilerin programı, kapitalizmin aşamasından geçmeden köy komünlerine dayalı sosyalist bir düzen kurmayı öngörüyordu. Bu hareketin bir kanadı şiddet yöntemlerini esas alırken, öteki kanadı radikal orta sınıf liberalizmiyle birleşme yoluna yöneldi. Çeşitli gizli işçi gruplarının 1898'de kurduğu Rus Sosyal Demokrat İşçi Partisi (RSDRP) ise kapitalizmin gelişmesini kaçınılmaz görüyor ve sosyalizm yolunun burjuva demokratik devrimle açılacağını savunuyordu. RSDRP'nin 1903'teki ikinci kongresinden sonra Sosyal Demokrat hareket de başını Vladimir İlyiç Lenin'in çektiği Bolşevikler ve Julius Martov'un öncülük ettiği Menşevikler olarak iki kanada ayrıldı.

Ruslaştırma Politikası

Polonya'da imparatorluk yönetimine karşı direnişin kırıldığı 1863'ten sonra toprak reformuyla birlikte başlatılan Ruslaştırma politikası, Ukrayna'daki benzer uygulamaların ardından 1890'larda genel bir niteliği büründü. Gücünü daha çok bürokrasiden alan ve Ortodoksluğu dayatma çabalarıyla atbaşı giden bu politikanın yürütülmesinde Rus Ortodoks Kilisesi de önemli rol oynadı. Ruslaştırmanın ilk hedeflerinden biri olan Baltık bölgesinde, yerel halkların Alman toprak sahiplerine ve zenginlerine duyduğu tepki, dil, eğitim ve kültür alanında Alman etkisinin kırılmasını büyük ölçüde kolaylaştırdı. Buna karşılık Ortodoksluğu benimsetme çabaları sonuçsuz kaldı. Finlandiya ve Kafkasya'daki Ruslaştırma girişimleri etkili bir pasif direnişle karşılaştı. İmparatorluğa bağlı Müslüman halklar arasında ekonomik ve kültürel bakımdan daha gelişmiş bir düzeyde bulunan Tatarlar, yoğun bir Ruslaştırma politikasına hedef oldu. Orta Asya'da ise Rus sömürgeci yönetimi dolaylı yöntemlere dayandığından, benzer bir uygulamaya gidilmedi ve eski düzenin sürmesine izin verildi.

Ruslaştırmanın bütün şiddetiyle sürdüğü dönemde Yahudilere yönelik ayrımcı politikalar da doruğuna çıktı. Böylece imparatorluğun kışkırtmasıyla girişilen pogromlar aynı zamanda halk arasındaki hoşnutsuzluğu başka yönlere çekmede kullanıldı.

Dış İlişkiler

19. yüzyılda Rus dış politikasının ağırlık noktalarını Balkanlar ve Uzak Doğu oluşturdu. Bu doğrultuda yürütülen nüfuz ve yayılma mücadelesi, Rusya'yı batıda Avusturya ve Almanya, doğuda da Japonya'yla karşı karşıya getirdi.

Kırım Savaşı'nın ardından konan askerî kısıtlamaların 1871'de kaldırılmasından sonra Karadeniz donanmasını yeniden kuran Rusya, geleneksel stratejisi doğrultusunda Balkanlar'da daha ekin bir rol oynamaya başladı. Panslavizm akımının da etkisiyle 1877'de Osmanlı Devleti'ne açılan savaş (93 Harbi), Bulgaristan'ın bağımsızlığını sağlayan Ayastefanos (Yeşilköy) Antlaşması'yla (1878) noktalandı. Ama Berlin Kongresi'ni toplayarak Rus kazançlarını sınırlandıran Britanya ve Avusturya, izleyen dönemde de Balkanlar'da Rus nüfuzunu engellemeye çalıştı. Bu durumun yarattığı çatışma, Avusturya, Almanya ve İtalya'nın Üçlü İttifak'ı oluşturmasıyla daha da derinleşti. Destek için Fransa'ya dönmek zorunda kalan Rusya, 1891'de bu ülkeyle mali ilişkilerini geliştirmenin yanı sıra askerî bir ittifak kurdu.

Bu arada 1860'larda Türkistan'da başlayan Rus yayılması 1880'lerde Hazar Denizinin doğu kıyısındaki Türkmen topraklarına kadar ulaştı. Britanya'nın Hindistan'daki konumunu tehdit eden bu gelişmeler, iki ülke arasında Afganistan üzerinde başlayan çekişmeyle yeni bir boyut kazandı. Orta Asya'daki Rus-Britanya çekişmesi Eylül 1885'te nüfuz sınırının belirlenmesiyle yatıştı.

Japonya ve Çin'le bir dizi antlaşma imzalayarak Uzakdoğu'da Sahalin ve Kuril adalarıyla Amur Nehri vadisi gibi önemli köprübaşlarını ele geçiren Rusya, Kore üzerindeki Çin-Japon çekişmesinde (1894-95) Çin'in yanında yer aldı. Japonya'nın yayılmasını önlemeye yönelik bu politika, Mançurya'da ve ardından Liaodong Yarımadasında liman ve demiryolu ayrıcalıkları elde edilmesini sağladı. Boxer Ayaklanması sırasında Mançurya'ya Rus birliklerinin girmesi (1900), Japonya'yla rekabeti açık çatışmaya dönüştürdü. Çin'deki çıkarlarını korumak isteyen Britanya 1902'de Japonya'yla ittifaka girdi. Gerginliği azaltmaya yönelik görüşmeler sürerken, Japon kuvvetleri Şubat 1904'te Port Arthur'daki (Lüshun) Rus savaş gemilerine ani bir baskınla saldırdı. Böylece Rus-Japon Savaşı başladı.

İmparatorluğun Son Yılları

Devrim ve Dumalar

Japonlar karşısında hem karada, hem denizde alınan ağır yenilgiler, imparatorluk düzenine karşı hoşnutsuzluğu açığa çıkaran yaygın protesto hareketlerine yol açtı. Petersburg'da Kışlık Saray'a yürümek isteyen göstericilere ateş açılmasıyla yaşanan Kanlı Pazar, olayları tırmandırarak 1905 Devrimi'nin kıvılcımını oluşturdu. İşçi grevleri, sokak çatışmaları, köylü hareketleri ve askerî isyanlar biçiminde gelişen genel ayaklanma, özellikle azınlık milliyetlerin yaşadığı bölgelerde hızla yükseldi. Bu arada Kara Yüzler ve benzeri karşıdevrimci örgütler halkı sindirmeye yönelik saldırılara giriştiler. Ekim 1905'te başlayan demiryolu grevinin ülke çapında yaygınlaşarak bir genel grev biçimini alması ve Petersburg Sovyeti'nin oluşturulmasıyla devrimci hareket doruğuna ulaştı. Güç durumda kalan II. Nikolay, Ekim Manifestosu'nu yayımlayarak meşruti bir anayasa ve seçilmiş bir meclis (Duma) sözü verdi. Ardından Japonya'yla elverişli bir barış yapılmasında önemli rol oynayan ve halka ödün politikasının başlıca savunucuları arasında yer alan Sergey Vitte'yi başbakanlığa getirdi. Bunu izleyen siyasi manevralarla muhalefetin bölünmesi ve devrimci dalganın düşüş içine girmesi, karşı saldırıya geçen imparatorluk yönetimine adım adım ayaklanmaları bastırma olanağı verdi.

Radikal muhalefetin taleplerini karşılamaktan uzak yasal düzenlemelerden sonra Nisan 1906'da seçilen Birinci Duma'da, beklenenin tersine, Kadetler ve İşçi Grubu (Trudovikler) gibi liberal ve sol muhalefet örgütleri çoğunluğu elde etti. Ayrıca Rus olmayan milliyetler de geniş bir temsil olanağı buldu. Köklü reformlar istediği için imparatorluk hükûmetiyle çatışmaya giren Birinci Duma iki ay geçmeden dağıtıldı. Başbakanlığa atanan Pyotr Stolipin ülkeyi kararnameler aracılığıyla yöneterek son direniş noktalarını ortadan kaldırdı ve ordu ile polis örgütünü etkili bir işleyişe kavuşturdu. Şubat 1907'de İkinci Duma için yapılan seçimlerde İşçi Grubu ile Kadetler ilk iki sırayı alırken, boykot taktiğinden vazgeçen Sosyal Demokratlar üçüncü güç olarak Duma'ya girmeyi başardı. Ilımlı liberalleri temsil eden Oktobristler ile tutucu gruplar ise azınlıkta kaldı. Böylece daha da sola kayan İkinci Duma'nın ömrü ancak üç ay sürdü. Köylülerin ve azınlık milliyetlerin oy hakkının kısıtlanmasıyla tutucuların belirgin bir ağırlık kazandığı Üçüncü ve Dördüncü Duma'lar genelde imparatorluk hükûmetinin politikalarını desteklediler. Bu dönemde askerî ve bürokratik bir yapıya dayanan otokrasinin temel özellikleri ayakta kalmakla birlikte, siyasal partiler, basın, sendikalar ve eğitim kurumları görece bir serbestlikten yararlandı.

İmparatorluk düzenini yeniden pekiştirmede önemli rol oynayan Stolipin, tarımı modernleştirerek köylüler arasında imparatorluk için yeni bir dayanak yaratmaya çalıştı. Aynı yıllar sanayide de sürekli bir gelişmeye sahne oldu ve Sibirya'da geniş topraklar yerleşime açıldı. Devrim sırasındaki kazançları geri alınan azınlık milliyetlere karşı yeniden yoğun bir Ruslaştırma politikası uygulanmaya başladı. Orta Asya'da Rus göçmenlerin kurduğu koloniler hızla arttı.

Bürokratların entrikalarıyla konumu sarsılan Stolipin'in Eylül 1911'de öldürülmesinden sonra, hükûmet imparatorun çevresini kuşatan danışmanların eline geçti. Grigori Rasputin gibi serüvenci bir mistik, imparatorluk sarayında büyük bir nüfuz kazandı.

Savaş ve Monarşinin Çöküşü

Asya'da Japonya ve Britanya ile çatışmaya son veren Rusya, 1906'dan sonra Balkanlar üzerinde nüfuz kazanmak için Avusturya'ya karşı yoğun bir mücadeleye girdi. Balkanlar'da giderek kızışan ortam, Rusya'nın çok geçmeden Britanya ile Fransa'nın yanında I. Dünya Savaşı'na katılmasını getirdi. Bir süre sonra Osmanlı Devleti'nin Almanya ve Avusturya'nın müttefiki olarak savaşa girmesiyle Kafkasya'da yeni bir cephe açmak zorunda kalan Rusya, aynı zamanda Boğazlar'ın açık olmasına bağlı olan ikmal desteğini büyük ölçüde yitirdi. Ciddi silah ve mühimmat sıkıntısı çekmeye başlayan Rus orduları batıda birbirini izleyen ağır yenilgilere uğradı. 1915 sonbaharına gelindiğinde Rusya'nın kayıpları bir milyonu aşmış bulunuyordu.

Savaşın yol açtığı yıkımla birlikte basında ve Duma'da "halkın güvenine sahip bir hükûmet" talebi yükselmeye başladı. Ama Nikolay'ın dar bir hizbe dayanan beceriksiz yönetimi, ekonominin hızla bozulmasına ve imparatorluğa karşı tepkilerin derinleşmesine yol açtı.

1917 yılına gelindiğinde Rus ekonomisi iflas etmiş durumdaydı. Vergi sistemi karışık, bozuk ve adaletsizdi. Savaşın finansmanı ancak erimekte olan altın rezervleri ile dış borçlarla sağlanmaktaydı. Buna ek olarak Rusya'da, devlet kurulduğundan bu yana demokratik gelenek ve örgütlerin olmaması, hiçbir biçimde sesini duyuramayan Rus halkına, İmparatorluk rejimine karşı şiddetli başkaldırıdan başka bir seçenek bırakmamıştı.

Birinci Dünya Savaşı'nın bütün bu koşulları, imparatorluğu yıkmayı hedefleyen liberaller, reformcular ve Bolşevikler için bulunmaz bir fırsat oldu. Her şeyden önce, ülkede genel seferberlik ilan edildiği için, silah bu kez Rus halkının eline geçmişti.

Mart 1917'de başkentte yayılan grev ve sokak gösterileri, çarlık subaylarının emirlerini dinlemeyen askerî birliklerin de protestoları desteklemesiyle, Şubat Devrimi olarak bilinen bir ayaklanmaya dönüştü. Petrograd İşçi ve Asker Delegeleri Sovyeti ile Duma'nın vardığı anlaşma sonucunda, Prens G. Y. Lvov başkanlığında, ağırlığını Kadetler ve Oktobristlerin oluşturduğu bir Geçici Hükûmet oluşturuldu. Hükûmete bağlı birliklerce Pskov'da kuşatılan Nikolay'ın 15 Mart 1917'de tahttan çekilmesiyle imparatorluk rejimi sona erdi.

Kaynakça

Rus İmparatorluğu


Gerhard Rohlfs (July 14, 1892 – September 12, 1986) was a German linguist. He taught Romance languages and literature at the universities in Tübingen and Munich. He was described as an "archeologist of words".

Biography
Rohlfs was born in Berlin-Lichterfelde. His main interest was the languages and dialects spoken in Southern Italy and he travelled extensively in this region. He studied Italiot Greek (a language still spoken in a few places in Salento, southern Apulia, and in Bovesia, southern Calabria) and found several indications suggesting that Italiot-Greek is a direct descendant of the language originally spoken by the Greek colonists of Magna Grecia. He first advanced this theory in his book  Griechen und Romanen in Unteritalien (1924). He also published two complete vocabularies of the dialects spoken in Bovesia (1938-1939) and in Salento (1956-1961).

His main work is considered to be his Historical Grammar of the Italian Language and its Dialects (Historische Grammatik der italienischen Sprache und ihrer Mundarten, 1949-1954). He received honorary degrees from the University of Calabria in Cosenza and the University of Salento in Lecce. He died in Tübingen.

Selected works
 Romanische Sprachgeographie: Geschichte und Grundlagen, Aspekte und Probleme mit dem Versuch eines Sprachatlas der romanischen Sprachen. C. H. Beck, München 1971.
 Historische Grammatik der italienischen Sprache und ihrer Mundarten, 3 Bände, Francke, Bern 1949–1954; Neubearb. unter dem Titel Grammatica storica della lingua italiana e dei suoi dialetti, 3 Bde., Einaudi, Turin 1966–1969 und mehrere Nachdrucke.
 Vocabolario dei dialetti salentini (Terra d'Otranto). Verlag der Bayer. Akad. d. Wiss., München, 2 volumes (1956-1957) and 1 supplement (1961) - reprinted by Congedo Editore, (Galatina) in 1976.
 Rätoromanisch. Die Sonderstellung des Rätoromanischen zwischen Italienisch und Französisch; eine kulturgeschichtliche und linguistische Einführung. C. H. Beck, München 1975, .
 Le Gascon. Etudes de philologie pyrénéenne. Editions Marrimpouey Jeune, Pau & Niemeyer, Tübingen 1977.
 Sermo vulgaris Latinus. Vulgärlateinisches Lesebuch. Niemeyer, Tübingen 1951 (Sammlung kurzer Lehrbücher der romanischen Sprachen und Literaturen; Band 13).
 Lexicon graecanicum Italiae inferioris. 2., erw. u. völlig neubearb. Aufl. Niemeyer, Tübingen 1964 (1. Aufl. u.d.T.: Etymologisches Wörterbuch der unteritalienischen Gräzität).
 Nuovo dizionario dialettale della Calabria. Con repertorio italo-calabro. Nuova ed. interamente rielab., ampl. ed aggiornata, 3. rist. Longo Ravenna 1982.
 Soprannomi siciliani. Palermo 1984 (Centro di Studi Filologici e Linguistici Siciliani. Lessici siciliani; Band 2).
 Gerhard Rohlfs - La Calabria contadina - Scavo linguistico e fotografie del primo Novecento, a cura di/Hrsg. Antonio Panzarella, Edizioni Scientifiche Calabresi, Rende 2006,  (Bildband mit Fotos, die Rohlfs aufgenommenen und sprachwissenschaftlich kommentiert hat).
 Primitive Kuppelbauten in Europa. BAdW. Beck'sche Verlagsbuchhandlung München 1957 (it. Ausg. Primitive costruzioni a cupola in Europa, Firenze 1963)

Bibliography
 Hans Helmut Christmann: Gerhard Rohlfs (1892–1986). In: Eikasmós 4, 1993, S. 317–320 (PDF).

 Salvatore Gemelli: Gerhard Rohlfs (1892–1986). Una vita per l'Italia dei dialetti. Rom 1990 (mit Schriftenverzeichnis von Liselotte Bihl, S. 237–290, insgesamt 727 Titel).
 Utz Maas: Verfolgung und Auswanderung deutschsprachiger Sprachforscher 1933-1945. Band 1: Dokumentation. Biobibliographische Daten A-Z. Stauffenburg Verlag, Tübingen 2010, S. 841

References

External links

 Veröffentlichungen von Gerhard Rohlfs im Opac der Regesta Imperii
 Eintrag "Rohlfs, Gerhard" in Munzinger Online/Personen - Internationales Biographisches Archiv, URL: http://www.munzinger.de/document/00000005329

1892 births
1986 deaths
Writers from Berlin
Linguists from Germany
Literature educators
Academic staff of the Ludwig Maximilian University of Munich
Dialectologists
Grammarians from Germany
Grammarians of Italian
German male writers
Members of the Institute for Catalan Studies
20th-century linguists
Members of the Royal Swedish Academy of Sciences

Gerhard Rohlfs


«Hanging On» es el cuarto sencillo musical del álbum The Lost Get Found de la cantante de música gospel Britt Nicole.
La canción obtuvo el puesto 23 en el ranking de Billboard y fue un éxito rotundo en la radio a nivel local, superando a «Walk on the Water» siendo una de las canciones más pedidas y aclamadas de la cantante.

Crítica
La canción fue escrita por Britt Nicole, Jason Ingram y Andrew Fromm, los cuales también escribieron «Safe».

La canción tuvo una aceptación increíble en estados de Estados Unidos como en Alabama y Georgia donde se posicionó en los primeros lugares de las radios locales durante varias semanas consecutivas, en palabras de la propia Britt Nicole:

Canciones

Britt Nicole Tour
 Hanging On - Britt Nicole feat. Annette Moreno (Dakota del Sur)
 Hanging On (versión hip-hop) - Britt Nicole (Dakota del Sur)

Descarga Digital
 Hanging On (versión hip-hop) - Britt Nicole
 Hanging On (versión española para Latinoamérica) - Britt Nicole feat. Annette Moreno

Versión Acústica
 Hanging On (Acústica) - Britt Nicole (Acústico)

Posicionamiento

Notas
 La canción fue interpretada en el Britt Nicole Tour realizado el 3 de septiembre de 2011 en Dakota del Sur, junto con Annette Moreno
 Tiene una versión acústica en el álbum Acústico

Referencias

Sencillos de Britt Nicole
Sencillos de 2010

Hanging On


O Clover Club é um coquetel preparado com gim, suco de limão siciliano, xarope de framboesa, e clara do ovo. A bebida é tradicionalmente servida fria, mas sem gelo, e é classificada pela International Bartenders Association como um coquetel do tipo "inesquecível".

História
O Clover Club é nomeado por um clube homônimo fundado em 1882 na Filadélfia. Desde 1904, quando o Bellevue-Stratford Hotel abriu no centro da cidade, os membros do clube se reuniam regularmente com seus membros expandindo para incluir advogados, banqueiros e empresários proeminentes.

Receitas publicadas para o coquetel, quase idênticas ao moderno "Clover Club Cocktail" aparecem já em 1908 e o livro do J. A. Grohusko Jack's Manual apresenta uma bebida chamada "A Clover Leaf." O "Clover Club Cocktail" é incluido no livro de Paul E. Lowe Drinks – How to Serve Them de 1909, mas sem o suco de limão, embora pareça ser um erro de transcrição. The cocktail não foi incluido na sua obra anterior Drinks as they are Mixed de 1904, mas um brinde do clube foi registrado.

Receita
Segundo a IBA, o coquetel é composto de

 4.5cl gim
 1.5cl suco de limão siciliano
 1.5cl xarope de framboesa
 0.5cl vermute seco
 1 clara de ovo

Para preparar o coquetel, deve-se misturar os ingredientes sem gelo, mexer, adicionar gelo, mexer, e coar em uma taça cocktail.

Referências
Coquetéis com gin
Coquetéis com suco de limão
Coquetéis reconhecidos pela IBA

Clover Club


Pibiria monotipski biljni rod iz porodice trubanjovki. Vrsta je otkrivena 1993. kod brda Mabura u središnjoj Gvajani. To je grm sa žutim cvjetovima koji podsjećaju na Turneru, ali koji se očito razlikuju od njega. 'Nepozata žuta' (službeno Pibiria flava), kako je neslužbeno postala poznata posjeduje mješavinu svojstava pronađenih u potporodicama Passifloroideae i Turneroideae, pa je za nju predložena nova potporodica Pibirioideae.

Rod i vrsta opisani su 2019.

Izvori

Trubanjovke

Pibiria


Esme Church (10 de febrero de 1893 — 31 de mayo de 1972) fue una actriz y directora teatral británica. A lo largo de su prolongada carrera actuó con la compañía teatral Old Vic, la Royal Shakespeare Company y en el circuito de Broadway. También dirigió obras para la Old Vic, fue directora de la Old Vic Theatre School y del Bradford Civic Playhouse, con su asociada Northern Theatre School.

Carrera
Nacida en Inglaterra en 1916, tras prepararse en la Guildhall School of Music and Drama y en la Royal Academy of Dramatic Art, a invitación de Lena Ashwell se sumó a actividades para el entretenimiento de las tropas en Francia y, al final de la Primera Guerra Mundial, en Alemania.  Entre las primeras actuaciones londinenses de Church hubo una serie de recitales poéticos llevados a cabo en el Æolian Hall de Londres en 1920. Al año siguiente trabajó en The Child in Flanders, de Cicely Hampton, pieza representada en el Teatro Lyric, en el barrio londinense de Hammersmith, siendo ésta la primera de varias temporadas actuando en Londres con los Lena Ashwell Players. En 1926 consiguió el papel del título en Jane Clegg, de St. John Greer Ervine, obra llevada a escena en el Teatro Adelphi. En 1927 entró en la compañía de Lilian Baylis, Old Vic, y en su primera temporada actuó en obras de Henrik Ibsen, Shakespeare (como Viola en Noche de reyes; Lady Macbeth, junto a John Laurie; Mistress Page en Las alegres comadres de Windsor, y Gertrudis en Hamlet) y Richard Brinsley Sheridan (como Mrs. Malaprop). En 1931 entró en el Teatro Greyhound, en Croydon, como directora artística, un puesto que mantuvo dos años antes de volver al círculo teatral del West End en una compañía encabezada por Tyrone Guthrie, y con una duradera representación de la obra de Dorothy Massingham The Lake. A los dos años, en 1933, fue de nuevo Gertrudis en la producción que William Bridges-Adams hizo de Hamlet en el Teatro Shakespeare Memorial, y en la cual actuó con Anew McMaster. Hasta octubre de 1936 continuó con diferentes compromisos en Londres, incluyendo algunos trabajos cinematográficos y, a solicitud de Baylis, volvió al Old Vic para dirigir a Michael Redgrave y a Edith Evans en una elogiada producción de Como gustéis. Tras ello trabajó en Espectros, una producción de la Old Vic puesta en escena en el Teatro Vaudeville, y presentada en televisión a finales de ese año.

Enseñanza
Al mismo tiempo que dirigía, Church organizó nuevas empresas: la Old Vic Theatre School y la "Young Vic", una compañía de giras destinada al público joven y precursora del actual teatro del mismo nombre. En 1944 Church tomó el puesto de directora artística del Bradford Civic Playhouse, cargo que le dio la oportunidad de fundar su propia escuela, la Northern Theatre School, utilizando las instalaciones del teatro. Entre sus estudiantes figuraban Tom Bell, William Gaunt, Dorothy Heathcote, Bernard Hepton, Donald Howarth,   Bryan Mosley, Robert Stephens y Billie Whitelaw.

Church todavía encontró tiempo que dedicar a otros trabajos, volviendo a Londres para actuar y para dirigir. En 1955, de nuevo dirigida por Guthrie, fue Flora Van Husen en una producción de The Matchmaker, representada en el Teatro Drury Lane y después en el Bernard B. Jacobs, en Nueva York. Su última actuación tuvo lugar en 1962 con el papel de Madame de Rosemond en la obra puesta en escena por la Royal Shakespeare Company  The Art of Seduction, una versión que John Barton hizo de Las amistades peligrosas en el Teatro Aldwych.

Esme Church se retiró a Kent y después a Quenington, Inglaterra, localidad en la cual falleció en 1972.

Referencias

Enlaces externos

Directores de teatro de Inglaterra
Actores de teatro de Inglaterra

Esme Church


An Yushania brevipaniculata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Hand.-mazz., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Tong Pei Yi. An Yushania brevipaniculata in nahilalakip ha genus nga Yushania, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Yushania

Yushania brevipaniculata


La Casa Bloc es un edificio de viviendas construido entre 1932 y 1936 que se encuentra en el paseo de Torras i Bages 101 del distrito de San Andrés de la ciudad de Barcelona (España). Sus arquitectos fueron Josep Lluís Sert (1902-1983), Josep Torres Clavé (1906-1939) y Joan Baptista Subirana (1904-1978), todos ellos integrantes del GATCPAC (Grupo de Arquitectos y Técnicos Catalanes para el Progreso de la Arquitectura Contemporánea).

Hoy en día, la Casa Bloc está considerada un símbolo de la arquitectura racionalista en Barcelona promovida por la Generalidad de Cataluña durante la Segunda República, ya que en su momento fue un proyecto social innovador, integrado en el entorno urbano y con viviendas funcionales concebidas como alojamientos mínimos estándar para obreros. Fue un proyecto que tuvo en cuenta la relación entre el nuevo edificio y la morfología urbana resultante, planteó así un nuevo modelo para la Barcelona del siglo XX contrapuesta, pero no contradictoria, al Ensanche del XIX.

En 1992 la Generalidad de Cataluña declaró el conjunto arquitectónico Bien de Interés Cultural en la categoría de Monumento.

Historia
Entre 1932 y 1933 se construyó el conocido como Grupo de viviendas obreras, un conjunto de casetas encargadas por la Generalidad de Cataluña. Durante la construcción del Grupo de viviendas obreras se llevó un control exacto de las horas de trabajo de los albañiles y de las cantidades de materiales utilizados, datos que sirvieron para precisar el coste exacto de la mano de obra y del material. Además, para economizar, se intentó resolver el problema del gasto con la mínima ocupación, lo que se dirimió edificando en dos plantas. La superficie habitable de estas casetas era de 70 m² (35 por planta más jardincillo). Vistos los resultados, la Generalidad de Cataluña se planteó hacer una proyecto más grande, y surgió la idea de la Casa Bloc.

La Casa Bloc fue encargada por el Instituto Contra el Paro Forzoso, un organismo dependiente de la Generalidad de Cataluña. Fue el presidente de la época, Francesc Macià, quien, en un acto institucional, colocó la primera piedra (marzo de 1933). Las obras se prolongaron hasta el año 1936, cuando el estallido de la Guerra Civil Española detuvo la construcción que sólo estaba pendiente de sus últimos detalles.

Tras la Guerra Civil, la Diputación de Barcelona asumió la titularidad y el nuevo régimen franquista acabó las obras. A los más de doscientos pisos de la Casa Bloc, donde debían instalarse los obreros que antes de la guerra vivían en condiciones precarias en las diferentes barriadas del distrito, fueron a vivir militares y sus familias, huérfanos y viudas de la guerra, y pocos años después, policías nacionales.

En 1943 se inauguró en la planta baja del bloque 1 (en carrer de l'Almirall Pròixida) la Escuela Codolà i Gualdó, que también ocupó parte de la plaza. En 1948, con el objetivo de alojar familias de policías nacionales, se construyó un nuevo bloque de viviendas en la otra plaza, que a partir de entonces quedó cerrada. Este edificio recibió el nombre popular de Bloque fantasma. El interior de esta plaza se privatizó y la Policía Armada construyó dos caballerizas.

Durante más de medio siglo no se hizo ninguna mejora ni restauración, de forma que el inmueble se fue deteriorando con el paso de los años. Con el restablecimiento de la democracia, la Casa Bloc volvió a la titularidad de la Generalidad de Cataluña. En 1997, el Instituto Catalán del Suelo (INCASÒL), la Diputación de Barcelona y el Ayuntamiento de Barcelona firmaron un convenio para rehabilitarla. El INCASÒL encargó el proyecto de rehabilitación a los arquitectos Víctor Seguí y Marc Seguí, un proceso que finalizó el verano de 2008. El 15 de julio de 2008 se derribó el conocido como Bloque Fantasma.

Piso-museo Vivienda 1/11
La Vivienda 1/11 de la Casa Bloc (1932-1939) es un piso-museo gestionado por Disseny Hub Barcelona. En su interior se puede visitar la estructura y el aspecto original de los pisos de este conjunto arquitectónico, un referente de la arquitectura de viviendas para obreros de la época de la II República Española. La apertura de este espacio como piso-museo es un reconocimiento al trabajo de Josep Lluís Sert, Josep Torres Clavé y Joan Baptista Subirana y la innovación que supusieron sus planteamientos en la década de 1930.

El piso-museo de la Casa Bloc, la Vivienda 1/11, se encuentra abierto a todos los públicos, con un régimen de visitas guiadas previa reserva, desde el mes de febrero de 2012.

La Vivienda 1/11 es un dúplex que mide 60 m². Se encuentra situado en el bloque 2, planta 1, puerta 11, del conjunto arquitectónico de la Casa Bloc. La distribución interna es muy sencilla y diferencia claramente la parte de día de la de noche.

En la planta inferior está la entrada, un pasillo que conduce al lavadero con ducha, en la cocina, el baño con inodoro, el comedor y una terraza. En la planta superior hay dos dormitorios (otras viviendas de la Casa Bloc tienen tres o cuatro dormitorios, una variable que se previó para ajustarse a las necesidades de las familias). Todas las estancias dan al exterior, con luz y ventilación naturales. La vivienda también tiene aberturas a ambos lados del bloque, lo que permite una fácil ventilación transversal.

Musealización
El Instituto de Cultura de Barcelona, a través del Disseny Hub Barcelona, y el INCASÒL se han encargado de la musealización de la Vivienda 1/11, con el objetivo de devolver la estructura y el aspecto original que había perdido con el tiempo y presentarlo tal como lo habían pensado sus creadores.

La musealización de la Vivienda 1/11 ha implicado devolver la vivienda a su estado inicial: se han retirado los elementos añadidos o sobrepuestos y se ha restaurado todo el interior. Entre otros, se ha colocado una cocina de época, el aseo, el lavadero con ducha, el mosaico hidráulico o las puertas plegables del comedor extraídas de otras viviendas de la Casa Bloc. Otros elementos han sido adquiridos según los modelos identificados de la época, como los grifos, los tubos de cobre, el hilo eléctrico o los interruptores, todos originales de los años 30. Además, se han colocado diversos elementos de mobiliario de la época como la mesa, las sillas o la cama. Los encargados del proyecto de musealización fueron Marta Montmany, Rossend Casanova y Víctor y Marc Seguí.

Véase también
 Arquitectura de Barcelona
 Anexo:Bienes de interés cultural de la provincia de Barcelona
 Plan Macià

Referencias

Bibliografía
 AC: publicación del GATEPAC. Fundación Caja de Arquitectos. Arquíthemas, 15. Barcelona, 2005.
 BELVIS MOLL, Carlos. Estudio de las nuevas exigencias del código técnico sobre un edificio existente: la Casa Bloc. [CD-ROM]. Tutor: Joan Olona Casas. Escola Politècnica Superior d' Edificació de Barcelona, Barcelona, 2009 (projecte de fi de carrera-UPC).
 BOHIGAS, Oriol. "Homenaje al GATCPAC" a Cuadernos de Arquitectura, núm. 40, 1960, p.43-45.
 CARRASCAL, Andreu. "Els dissenys de l'arquitecte Llongueras per a la Casa Bloc" a INDE, COAC, Barcelona, gener-març 2010, p. 24-25.
 DOMÈNECH, Gemma; GIL, Rosa Maria. Un model d'arquitectura al servei d'una idea de país. Fundació Josep Irla i Duxelm, Girona, 2010.
 GONZÁLEZ I MORENO-NAVARRO, Antoni. "Casa Bloc". 32 monuments catalans de patrimoni arquitectònic de la Diputació de Barcelona. Diputació de Barcelona, Barcelona, 1985, p. 288-296.
 MANRIQUE DÍAZ, Emili. La Casa Bloc. PFC 1998/56. 2 volums. Tutora: Maribel Rosseló Nicolau [Dept. Composició Arquitectònica. Secció Història de la Construcció]. Escola Universitària Politècnica de Barcelona, Barcelona, 1998.
 POSTICO I SOLER, Núria. "Una Nova tipologia d'habitatge: la Casa Bloc". Història urbana del Pla de Barcelona: actes del II Congrés d'Història del Pla de Barcelona celebrat a l'Institut Municipal d'Història els dies 6 i 7 de diciembre de 1985. Institut Municipal d'Història, Barcelona, 1990. Vol. 2, p. 351-361.
 ROCA, Francesc. "El GATCPAC y la crisis urbana de los años 30". Cuadernos de arquitectura y urbanismo: publicación del Colegio Oficial de Arquitectos de Cataluña y Baleares, Barcelona, 1972. Núm. 90, p. 18-23.
 ROVIRA, Josep Maria; GARCÍA, Carolina B. Casa Bloc: Barcelona, 1932-1939-2009. Mudito & Co., Barcelona, 2011.
 ROVIRA, Josep Maria; PIZZA, Antonio (ed.). GATCPAC. Una nova arquitectura per a una nova ciutat. COAC - MHCB, Barcelona, 2006.

Enlaces externos

 Web del Disseny Hub Barcelona
 Web oficial de INCÀSOL
 Vídeo de TV3 con la historia de la Casa Bloc (en Catalán)
 La Casa Bloc, un museo del racionalismo catalán, en El País, 13 de abril de 2012.

Edificios de viviendas de Barcelona
San Andrés (Barcelona)
Bienes culturales de interés nacional de Barcelona
Museo del Diseño de Barcelona
Obras de Josep Lluís Sert
Arquitectura racionalista en España
Arquitectura de España de los años 1930
Arquitectura de 1936
GATCPAC

Casa Bloc