نيحا هي قرية وبلدية لبنانية  تابعة لقضاء زحلة في محافظة البقاع. تبعد حوالي  شمال مدينة زحلة. وتشتهر بآثارها الرومانية في أطرافها، وعلى وجه الخصوص معبدين رومانيين سفليين يعود تاريخهما إلى القرن الأول الميلادي.

التسمية
اسم نيحا تستخدمه أربع بلدات أو قرى لبنانية: نيحا في قضاء زحلة في البقاع ؛ نيحا في البترون؛ نيحا في صور و نيحا في  قضاء الشوف. وكلمة نيحا سريانية وهي تعني المستريحة، وتدل على المكان طابع الهدوء والسكينة

الجغرافيا والمناخ

تقع القرية على بعد حوالي 65 كيلومتر شرق العاصمة اللبنانية بيروت قبالة الطريق الرئيسي المؤدي إلى بعلبك. وتبعد 8 كيلومتر شمال مدينة زحلة وحوالي 2 كيلومترشمال شرق مدينة أبلح . تقع القرية في وادٍ صغير على ارتفاع متوسط يبلغ  . وهي محاطة بالتلال سريعة الارتفاع مع منحدرات عمودية تبلغ  . يضيق الوادي ويرتفع إلى منطقة نيحا الخلفية والمعروفة أيضًا باسم "الحصن" على ارتفاع تقريبي يبلغ  . وتستمر الجبال في الارتفاع على بعد حوالي عشرة كيلومترات لتصل إلى قمة جبل صنين على .

تحدها من الغرب جبال جبل لبنان الشاهقة وقمة جبل صنين، ومن الشمال قرية تمنين، ومن الجنوب قرى نبي أيلا  والفرزول، وشرقاً عبلة وسهول البقاع الخصبة. مناخ نيحا جاف ومعتدل. يبلغ متوسط درجات الحرارة 27 درجة مئوية في موسم الصيف الجاف، مع موجات حارة عرضية يمكن أن تصل إلى 40 درجة مئوية. الشتاء بارد ويميل إلى أن يكون رطبًا. سقوط الأمطار السنوي حوالي  وتساقط الثلوج يمكن أن يصل إلى  . يبلغ متوسط درجات الحرارة في الشتاء 5 درجات مئوية ولكنها تنخفض أحيانًا إلى ناقص 10 درجة مئوية.

تظهر المناظر الطبيعية مُبيضة على الارتفاع المنخفض من مسافة بعيدة حيث أن الحجر الجيري هو السائد في التربة. تجعل التربة الحمراء الممزوجة بالحجر الجيري الأرض خصبة للزراعة المهيمنة على اقتصاد البلدة (واقتصاد وادي البقاع). المناخ المعتدل والجاف والارتفاع العالي يجعل البلدة مناسبة لزراعة مجموعة متنوعة من الفواكه. وتنتشر بساتين العنب والكرز واللوز والتفاح على التلال المدرجات. تنتج البلدة كما بقية البقاع الجزء الأكبر من الفاكهة في لبنان وتصدر كميات كبيرة إلى الدول العربية.

تحصل نيحا على مياهها الأساسية من المياه الجوفية بالإضافة إلى عدة ينابيع في التلال فوق البلدة. يمنح ذوبان الثلج الذي يُرشح من خلال الحجر الجيري المياه نضارة جذابة مع طعم الكالسيت الخفيف. ومن المقرر إنشاء محطة جديدة لمعالجة مياه الصرف الصحي في عام 2009 بمساعدة الوكالة الأمريكية للتنمية الدولية لقرى نيحا وأبلح والنبي أيلا.

التاريخ
كانت لبلدة نيحا أهمية كبيرة في عهد الإمبراطورية الرومانية حيث بُنيت بعض المعابد في حصن نيحا. لقد كان جزءًا من .

حلت المسيحية محل الوثنية في القرن الثاني وبقيت منذ ذلك الحين حاضرة في المنطقة حتى الآن مع تطور المارونية.

تشير سجلات الضرائب العثمانية من 1533 إلى 1548 إلى أن البلدة كانت تضم 51 أسرة، جميعهم من المسلمين.

شهد القرن التاسع عشر هجرة العائلات المسيحية من جبل لبنان (خاصة كسروان والمتن) إلى البقاع. وتشير السجلات المتقطعة إلى أن العشائر الشيعية والمسيحية توصلت إلى اتفاق في القرن التاسع عشر لتبادل الأراضي. وتبادل مسيحيو تمنين الأراضي مع سكان نيحا الشيعة، فأصبحت تمنين بلدة ذات أغلبية شيعية، وأصبحت نيحا بلدة ذات أغلبية مسيحية.

علم الآثار

نيحا هي موطن لأربعة معابد رومانية تم بناؤها بين القرن الأول والثالث الميلادي. يقع المعبدان السفليان على أطراف البلدة، بينما يقع المعبدان العلويان على بعد  حوالي 2 كيلومتراً أعلى البلدة فيما يعرف بحصن نيحا.

بُني أول وأصغر معبد روماني في القرن الأول الميلادي. عندما يدخل المرء من البوابة الواقعة على حافة البلدة إلى الحديقة الأثرية التي تديرها دائرة الآثار، يظهر المعبد الصغير السفلي أولاً وأمامه مباشرة على يمين الخور. خُصص المعبد للإلهة أترعتا، حورية البحر الفينيقية السورية، وقرينها الإله هادارانيس. هدارانيس هو الاسم المحلي لهدد، إله الرعد والبرق والمطر. أتارجاتيس هي إلهة الخصوبة. وتمتد قناة مائية صغيرة عبر منصة المعبد مما أدى إلى الاعتقاد بأن طقوس تنقية المياه كانت تتم في المعبد. مدخل المعبد مواجه للجنوب. يتكون من درج يؤدي إلى رواق به أربعة أعمدة ذات تيجان على الطراز الأيوني. يمكن الوصول إلى السيلا، أو المساحة المركزية للمعبد، من خلال ثلاثة أبواب في أعلى الدرج، الوصول إلى  المقيد عن طريق درج من تسع درجات في نهاية السيلا. كان تمثال الإله أو الإلهة موجودًا داخل الأديتوم ولم يكن في العادة في متناول الجمهور. بالإضافة إلى قناة المياه التي تجري عبر المنصة وحولها، هناك أيضًا قناة مائية أصغر تمتد من قاعدة تمثال الإله أو الإلهة في الأديتوم نزولاً إلى مركز السيلا. اكتشف علماء الآثار في بقايا هذا المعبد  حجرا عليه نقش يذكر "نبية عذراء" اسمها هوخميا. كانت هوخميا كاهنة هدد وأترعتا. لقد كرست نفسها لهذين الإلهين وانقطعت عن العالم. ويقول النقش الحجري: . أزال  علماء الآثار هذا الحجر ولم يعد موجودا في موقع المعبد. ويبدو أن هذا المعبد الصغير كان يُستخدم للعبادة العامة، مما سمح للجميع بالمشاركة في طقوس التطهير.

مقابل الخور يقع المعبد الكبير الذي أجرت الحكومة اللبنانية أعمال ترميم شاملة في الخمسينيات. يبلغ ارتفاع المعبد حوالي 20 مترًا، شُيد المعبد خلال القرنين الثاني والثالث الميلاديين، ويبدو أنه كان يُستخدم لعبادة غامضة انتشرت خلال تلك الحقبة، على غرار معبد باخوس في بعلبك. كُرس المعبد أيضًا للإله هادارانيس والإلهة أترعتا، بالإضافة إلى إله شاب لعب دور ابنهما. مدخل المعبد يواجه الشرق. بُني  فوق منصة كبيرة ويمكن الوصول إليه من خلال درج من ثلاثة أجزاء يؤدي إلى رواق بأربعة أعمدة ذات تيجان على الطراز الكورنثي. يتميز الجانب الأيسر للدرج بنقش بارز يُصوِّر كاهنًا وعلى صدره أيقونتان تُمثِّلان إلهًا وإلهة. يرتدي قبعة محفور عليها هلال، ويحمل في يده اليسرى رشاش ماء الزهر وكوب في يده اليمنى يصب الماء المقدس على مذبح صغير.

يوجد على عتبة باب المعبد العملاق نسر بأجنحة منتشرة محفورة عليه. وهذا النسر يشبه النسر المنقوش على عتبة معبد باخوس في بعلبك. ومع ذلك، فإن نحت نيحا مختلف قليلاً، لأن النسر يحمل تاجًا زهريًا في أحد مخالبه وسعفة نخيل في الآخر. على الجانب الأيمن من العتبة، نجد نقشًا بارزًا يُصوِّر صبيًا عاريًا مجنحًا يحمل سعفة نخيل في يده اليسرى. بجانب الصبي نحت لإلهة النصر المجنحة تحمل ورقة نخيل في يدها اليسرى وتاج في يدها اليمنى، وترفع التاج نحو رأس الصبي. يحتوي الجانب الأيسر من العتبة على نقش منحوت يمثل نفس إلهة النصر ونفس العناصر في يديها. يبدو أن المنحوتات هذه مرتبطة بالطقوس الغامضة التي كانت تجرى داخل المعبد، والتي كانت تتعلق بمواضيع مثل الولادة والنمو والموت، والأمل في الحياة الآخرة.

يتكون الجزء الداخلي للمعبد الكبير من جزأين: السيلا، حيث كان يتجمع الناس،  المرتفع، والذي يمكن الوصول إليه عن طريق درج. وكان الأديتوم يستخدم لحمل تمثال الإله أو الإلهة. يوجد تحت الأديتوم المرتفع سرداب يحتوي على العناصر المستخدمة أثناء احتفالات وطقوس المعبد. زُيّن المدخل المؤدي إلى القبو بنقش بارز يمثل كاهنًا يسكب الماء المقدس على المذبح. وبجانبه امرأة تحمل شيئًا غير محدد في يدها اليمنى. على اليسار، يمثل النقش البارز صبيًا مجنحًا يركب فوق خروف أو ثور.

يتجه معبد نيحا الصغير من الشمال إلى الجنوب، بينما يتجه المعبد الكبير من الشرق إلى الغرب. أثناء التنقيب في الموقع، اكتشف مصلى أمام المعبد الصغير. كان للمصلى مذبح يمثل الإلهة نيحا، محاطًا بعدد من اللوحات المنحوتة على الطراز المحلي (وليس على الطراز الروماني). وسبب تعامد المعبدين هو وجود هذا المذبح الضخم الذي كان يقع أمام المعبد الصغير والذي كان يستخدم قاعدةً لتوجيه المعبد الكبير.

بُني معبدين رومانيين آخرين في الحصن، وهما يبعدان حوالي 2 كيلومترًا عن المعبدين السابق ذكرهما. يتواجد هذا الموقع على ارتفاع يبلغ 1,400 مترًا، وهو صعب الوصول إليه عبر الطريق. لم تُجرى أعمال ترميم على هذين المعبدين. تشير الأدلة المعمارية الموجودة في الموقع إلى أنه حُوّل إلى حصن صغير خلال فترة العصور الوسطى، ومن هنا جاء اسم الحصن. بُني  المعبد الكبير العلوي على منصة تواجه الشرق، ويتكون من رواق بأربعة أعمدة، يؤدي إلى قاعة، ثم إلى قاعة مرتفعة. اليوم، يُحفظ موقع المعبد بشكل جيد إلى حد معقول - فمعظم جدرانه سليمة، ولكن أعمدته لم تعد قائمة. دُمرت  المذبح الموجود أمام المعبد ببناء البازيليكا البيزنطية عليه. تتكون البازيليكا من ثلاث صحون وحنية نصف دائرية في طرفها الشرقي. لا تزال الأجزاء السفلية من جدران البازيليكا مرئية حتى اليوم. يفتح المعبد الصغير الثاني إلى الجنوب ويُمكن الوصول إليه عبر درج مدمر بالكامل تقريبًا اليوم. ويؤدي الدرج إلى رواق ذي عمودين، ثم إلى حجرة صغيرة في نهايتها كوة صغيرة، كانت تحمل تمثال الإله أو الإلهة.

السكان الحاليون

من الشائع في لبنان أن يعود جميع الناخبين إلى قريتهم المزعومة من أجل الاقتراع بغض النظر عن مكان إقامتهم في البلاد. وتقول بلدية نيحا إن هناك 1260 ناخبًا مسجلاً في البلدة، وحوالي 1000 من المقيمين الدائمين في البلدة. ومن بين أكثر من 2000 شخص يعتبرون أن نيحا هي مسقط رأسهم ولكنهم يقيمون في أماكن أخرى، هناك ما يقرب من 400 يقيمون خارج لبنان. يتضخم عدد سكان الصيف بشكل كبير حيث يتدفق المصطافون الذين لديهم روابط عائلية بالبلدة إلى البلدة من الساحل اللبناني أو من الخارج (بما في ذلك الولايات المتحدة أو كندا أو الاتحاد الأوروبي أو البرازيل أو الأرجنتين أو أستراليا ). يتكون السكان من عدة ألقاب عائلية أبرزها معلوف، أيوب، رميلي، فخري، هراوي، نجار، كرباج، رباح. وابو ديه وحرب  وغانم  وزيادة وعلام  وشرف الدين. تعيش العائلات معًا في سلام ووئام، وتقدم لبعضها البعض المساعدة التي تتميز بها المجتمعات القروية المتماسكة. سكان البلدة هم إلى حد كبير من المسيحيين، وينقسمون بين المسيحيين الموارنة والمسيحيين الأرثوذكس اليونانيين، مع عدد قليل من العائلات التي تتبع الإسلام الشيعي. لقد تعايشت جميع الأديان بسلام في البلدة دون تسجيل أي حوادث عنف بسبب الاختلافات الدينية. بُنيت كنيسة النبي إلياس (مار إلياس) قرابة 1880م وتخدم القرويين من طائفة الروم الأرثوذكس. تخدم كنيسة القديس أنطونيوس (مار أنطونيوس) الموارنة في البلدة.

حتى ستينيات القرن الماضي، كان السكان يرتدون الأزياء اللبنانية التقليدية، ولا سيما ملابس الشروال الرجالية التي تتميز بالسراويل الفضفاضة وأغطية الرأس، أو الغامباز، وهو ثوب طويل يرتديه كلا الجنسين. مع تحديث السكان وانتشار التعليم على نطاق واسع، أصبحت الملابس الغربية هي القاعدة. تُرتدى الفساتين التقليدية اليوم فقط خلال الاحتفالات.

المحرك الاقتصادي الأساسي للقرية هو الزراعة. تشمل منتجات البلدة العنب والتفاح والكرز واللوز، والتي تُنقل بعد ذلك إلى زحلة وبيروت أو تُصدّر إلى الدول العربية. وعلى الرغم من توفر وسائل الراحة الحديثة مثل الهواتف في البلدة، إلا أن السكان ما زالوا يعيشون بممارسات عمرها قرن من الزمان مثل تخزين الإمدادات الغذائية لموسم الشتاء. خلال فصل الصيف، يُرى القرويون مشغولون بإعداد الكشك وهو طبق مسحوق خاص مصنوع من القمح المطحون والزبادي. العرق هو أيضًا أحد تخصصات البلدة خاصة باستخدام العنب المزروع محليًا.

في حين كانت الأمية شائعة في بداية القرن العشرين، فإن معدل معرفة القراءة والكتابة اليوم مرتفع للغاية، ومن المحتمل أن يكون أعلى من متوسط معدل معرفة القراءة والكتابة في لبنان. البلدة هي موطن لمدرسة التعليم الثانوي (ثانوية نيحا) وتفتخر بوجود عدد كبير من خريجي الجامعات بما في ذلك الأطباء والمهندسين والعلماء والمدرسين.

الأحداث الموسيقية
ترعى بلدية البلدة بالتعاون مع وزارة السياحة المهرجان الدولي السنوي للموسيقى في نيحا، والذي يغطي الموسيقى الكلاسيكية الغربية والعربية.

معرض صور

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء زحلة
أماكن مأهولة في لبنان
مدن لبنان
مستعمرات رومانية
مواقع أثرية رومانية في لبنان
مواقع أثرية في لبنان

نيحا (زحلة)


Brigittea latens, la Dictyne cachée, est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Dictynidae.

Distribution
Cette espèce se rencontre de l'Europe à l'Asie centrale.

Description

Les mâles mesurent de  et les femelles de .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite sous le protonyme Aranea latens par Fabricius en 1775. Elle est placée dans le genre Dictyna par C. L. Koch en 1836 puis dans le genre Brigittea par Lehtinen en 1967.

Dictyna mandibulosa et Dictyna puta ont été placées en synonymie par Lehtinen en 1967.

Dictyna latens mutabilis a été placée en synonymie par Marusik, Esyunin et Tuneva en 2015

Publication originale
  Fabricius, 1775 : « Araneae. » Systema entomologiae, sistens insectorum classes, ordines, genera, species, adiectis, synonymis, locis descriptionibus observationibus, Libraria Kortii, Flensbvrgi et Lipsiae, .

Liens externes

Notes et références

Dictynidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)

Brigittea latens


ඔබට අවැසි ලිපිය තෝරාගන්න

 සල් (බුද්ධ චරිතය සබැඳි)
 ශ්‍රී ලංකාවේ බොහෝවිට සල් යනුවෙන් හැඳින්වෙන සල් (අමෙරිකානු)

සල්


Linda Elin Ulvaeus,(nacida el 23 de febrero de  1973 en Vallentuna, Suecia) es una cantante, compositora y actriz de teatro. Ella es la hija mayor de Björn Ulvaeus y Agnetha Fältskog, miembros del grupo sueco ABBA. Hizo su debut musical en 1980 con 7 años al grabar el álbum en sueco "Nu tändas tusen juleljus" con su madre, desde entonces ha desarrollado su carrera como actriz. En 2004 apareció como cantante de coros en el sencillo de Agnetha Fältskog "Cuando entras en la habitación".

Carrera
Luego de disolverse el grupo ABBA en 1983 Agnetha Fältskog decidió grabar un LP con su hija. El LP, fue producido con la ayuda de Michael Tretow y consistíó en dieciocho canciones tradicionales y canciones infantiles.  Linda hizo su debut como actriz en la película de 1998 Under the Sun como Lena. Luego apareció en series de televisión en el 2000 y 2001. También ha desarrollado su carrera como actriz de teatro. Ulvaeus apareció como una voz de nuevo en el regreso de 2004 solo de su madre, "cuando entras en la habitación". En 2006, Ulvaeus volvió a la pantalla grande con el papel de Sofía en la película de 2006 Meningen alltihopa med. Ella apareció en la serie de televisión Playa del Sol en 2007.

Vida privada

Familia
Sus padres son Agnetha Fältskog y Björn Ulvaeus, exmiembros grupo sueco de pop ABBA. Fältskog y Ulvaeus se casaron el 6 de julio de 1971. Linda Elin Ulvaeus nació el 23 de febrero de 1973, en el Hospital Danderyd. El segundo hijo de Fältskog y Ulvaeus, Peter Christian, nació el 4 de diciembre de 1977.
Sin embargo, la pareja decidió separarse a finales de 1978, y Fältskog se mudó de su casa la noche de Navidad de 1978. En enero de 1979, la pareja solicitó el divorcio, que fue finalizado en junio de 1980. Tanto Fältskog y Ulvaeus acordaron no permitir que su matrimonio interfiriera con sus responsabilidades en ABBA.
Mientras transcurría el año 1981, Björn Ulvaeus escribió al lado de su compañero, Benny Andersson, una canción para el grupo ABBA  inspirada en Linda. La canción lleva por nombre Slipping Through My Fingers, y habla del dolor de una madre al ver a su hija crecer sin aprovechar el tiempo que avanza apresuradamente. Es Agnetha Fältskog quien interpreta en su totalidad la melodía.
ABBA se separó en 1983. Junto a su madre, Linda Ulvaeus grabó su primer álbum, "Nu tändas tusen juleljus", a los siete años.

Maternidad
Linda Ulvaeus tiene tres hijas con su novio Ekengren Jens. Su primera hija, Tilda Eliza Frida Ulvaeus-Ekengren nació el 27 de enero de 2001. Su segunda hija, Esther Ulvaeus-Ekengren nació en febrero de 2007 y su tercera hija, Signe, en febrero de 2010. Linda Ulvaeus vive con su familia en su propia casa en la granja de caballos de su madre en Ekerö, una isla cercana a Estocolmo.

Filmografía

Cine
Bajo solen (1998) como Lena
Meningen med alltihopa (2006) como Sofía

Televisión
Labyrinten (2000) como la enfermera
Playa del Sol (2007) como Bikinitjejen

Video
Blå Mandag (2001) como Anki

Discografía
1981: "Nu tändas tusen juleljus"

Referencias

Enlaces externos
 Official Website recuperado con Web Archive

Cantantes femeninas de Suecia
Nacidos en Estocolmo

Linda Ulvaeus


Çakallık, Sakarya ilinin Hendek ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 37, Hendek ilçesine 2 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 YerelNET

Hendek'in mahalleleri

Çakallık, Hendek


Russula rosea (Christian Hendrik Persoon, 1796), sin. Russula lepida (Elias Magnus Fries, 1836), este o specie de ciuperci comestibile din încrengătura Basidiomycota în familia Russulaceae și de genul Russula care coabitează, fiind un simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor). Ea este denumită în popor pâinișoara oilor, sau bureți de spin, Ciuperca se poate găsi în România, Basarabia și Bucovina de Nord oriunde în păduri de foioase, acolo în special sub mesteceni și fagi precum în cele de conifere sub pini, de la câmpie la munte, din iunie până în octombrie.

Taxonomie

Această ciupercă a fost descoperită și catalogată de savartul german Jacob Christian Schäffer în volumul 4 al marii sale opere Fungorum qui in Bavaria et Palatinatu circa Ratisbonam nascuntur Icones din 1774. Dar după ce taxonomia încă nu a corespuns școlii lui Carl von Linné.

Onoarea de a fi stabilit criteriile corect ca Russula rosea a avut-o astfel renumitul micolog suedez Christian Hendrik Persoon. Descrierea se poate citi în volumul 1 al lucrării sale Observationes mycologicae din 1796.

Buretele a apărut în continuare sub mai multe alte denumiri care au fost schimbate chiar de același autor, caracterizând-o adesea oară și ca variație (cu toate acceptate sinonim). Numele binomial actual (2018) este acela a lui Persoon. S-au ținut numai puțini alți sinonimi ca de exemplu Russula rosacea, nume dat de Samuel Frederick Gray în cartea sa A natural arrangement of British plants din 1821, Russula lepida descrisă de Elias Magnus Fries în opera sa Anteckningar öfver de i Sverige växande ätliga Svampar sau Russula incarnata a lui Lucien Quélet (1882).

Epitetul specific se trage din adjectivul latin (=roz, trandafiriu, datorită aspectului cuticulei.

Descriere

 Pălăria: este de mărime medie pentru ciuperci plin dezvoltate cu un diametru de aproximativ 5-14 cm, inițial semisferică cu marginea răsfrântă spre picior, apoi boltită, în sfârșit plată și regulată cu margini atunci lobate si  cu înaintarea în vârstă acolo cu caneluri din ce în ce mai vizibile. Nu este adâncită în centru. Cuticula este netedă, uscată și catifelată, prezintă culori de la roșu-aprins la roz-închis, în tonalități câteodată mai vii în mijloc. Are zone decolorate, diferite în întindere, albe, rareori totalmente albicioase. Cuticula nu se poate îndepărta deloc.
 Lamelele:  sunt foarte dese, fragile și sfărâmicioase, deseori bifurcate, nu prea înalte și ușor aderente la picior, rotunjite obtuz la margine precum îngustate spre tijă. Coloritul este pentru mult timp alb, devenind crem-deschis la bătrânețe.
 Piciorul: are o înălțime de 4-10 cm și o lățime de 1,2-3,7 cm, fiind cilindric, cărnos, tare și plin, foarte consistent și fragil, fără manșetă, deseori cu aspect zgrunțuros și ușor îngroșat la bază. El este de obicei alb, dar poate fi colorat și cu dungi verticale cărămizii sau roze.
 Carnea: este densă și foarte compactă, câteodată chiar granuloasă, cu miros de fructe și cu gust plăcut amărui. Buretele cules sub pin este în plus ceva rășinos. Coloritul ei este în permanență alb, necolorându-se la contact cu aerul.
 Caracteristici microscopice: are spori cu o mărime de 8-9 x 7-8 microni, ovoidali până aproape sferici, acoperite de mulți negi destul de înalți (de până la 0,5 μm) care sunt conectați prin linii și crestături între ei, formând astfel o rețea bine dezvoltată. Culoarea pulberii lor este de un crem palid.
 Reacții chimice: Buretele se decolorează cu sulfat de fier într-un ocru-roz palid.

Confuzii
Russula rosea ar putea fi confundată între altele cu soiurile comestibile Russula aurea, Russula decipiens, Russula decolorans, Russula flava, Russula integra, Russula mustelina, Russula paludosa, Russula vesca sau Russula xerampelina.

Dar de asemenea soiul poate fi confundat cu specii iute sau otrăvitoare ca Russula emetica (cea mai toxică), Russula fragilis, Russula luteotacta, Russula mesospora sin. Russula intermedia, Russula persicina, Russula pseudointegra, Russula rhodopus, Russula rubra, Russula sanguinea respectiv Russula violacea. Russula.badia sin. Russula friesii este necomestibilă din cauza mirosului (miroase ca o cutie de țigări după cedru), dar și gustul este neplăcut.

În plus, pâinișoara oilor este adesea oară confundată cu Russula amarissima sin. Russula lepida var. amara'' care este necomestibilă din cauza mirosului (miroase ca o cutie de țigări după cedru), dar și gustului extrem de amar. Ea se dezvoltă pe soluri calcaroase precum sărace în elemente nutritive numai sub fagi.

Pentru genul Russula (ca și pentru soiurile Lactarius și Lactifluus) contează: Toți bureții fără miros neplăcut precum gust iute sau neconvenabil sunt comestibili. Chiar și unii din acei iuți ar putea fi mâncați.Luce Höllthaler: "Pilzdelikatessen", Editura Wilhelm Heyne Verlag, München 1982, p. 77-78, ISBN 3-453-40334-7

Specii asemănătoare

Valorificare
Pâinișoara oilor se găsește foarte des. Deși comestibilitatea este uneori pusă sub semnul întrebării din cauza gustului amărui și rășinos, acea este dovedită și ciuperca poate fi mâncată fără îndoială. Înafara preparării împreună cu alți bureți, de exemplu într-o ciulama, se potrivesc prăjiți cu slănină sau ca papricaș de ciuperci iute cu ardei roșii serviți cu mămăligă. Nu culegeți bureți acestui soi care se dezvoltă sub pini. Ei sunt rășinoși.

Note

Bibliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto, vol. 1-4 (vezi sus)
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "Pilze", Editura Silva, Zürich 1986
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, p. 116, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Gustav Lindau, Eberhard Ulbrich: "Die höheren Pilze, Basidiomycetes, mit Ausschluss der Brand- und Rostpilze", Editura  J. Springer, Berlin 1928
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: "Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 4-a, vol. II/b 2 "Röhrlinge und Blätterpilze", Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1978

Legături externe

 Pâinișoara oilor, video - youtube.com

Russula
Micoriză
Ciuperci comestibile
1774 în știință

Russula rosea


Complex Instruction Set Computer (CISC) reprezintă o arhitectură a unui procesor și calculator în care fiecare instrucțiune poate efectua mai multe operații și mai multe cicluri la nivel scăzut, cum ar fi accesul la memorie (citirea datelor în memorie, modificarea acestora și salvarea lor directă în memorie), operațiile aritmetice sau calculele adreselor. Strategia care stă la baza arhitecturii CISC este existența unui set mare de comenzi, inclusiv a celor complexe. Un microprocesor CISC suportă până la două sute de instrucțiuni. Termenul a fost introdus ca o contrapondere la arhitectura de tip RISC (Reduced Instruction Set Computer). Procesoarele moderne CISC sunt utilizate în majoritatea computerelor  personale, stații de lucru și servere actuale.

Exemple de procesoare cu set de instrucțiuni CISC sunt Intel 8086, 80386, 80486, PDP-11 (DEC), IBM 370/168, VAX 11/780, Motorola 68000, Zilog Z80, Intel x86, (inclusiv Pentium ), AMD x86-64.

Dezvoltare
Versiunea CISC (Complex Instruction Set Computer), a fost adoptată în primii 20 de ani de dezvoltare a microprocesoarelor. Termenul CISC a fost ales de către IBM în anii 1970 pentru a delimita seturile de instrucțiuni clasice. Prin oprirea operațiunilor complexe într-o singură instrucțiune, aceasta a dus la programe mai mici și mai puține abordări de memorie.

La sfârșitul anilor 1980,  au apărut direcții noi de dezvoltare cum este structura arhitecturală de tip RISC (Reduced Instruction Set Computer), calculator cu set redus de instrucțiuni, care prezintă importante avantaje în ceea ce privește raportul dintre performanțe și preț de cost.

După 1990, granița dintre RISC și CISC a început să dispară, multe procesoare CISC au început să achiziționeze caracteristici specifice RISC. Astfel, un procesor modern CISC suportă toate instrucțiunile predecesorilor săi și este proiectat să funcționeze cât mai eficient cu un set de instrucțiuni asemănătoare RISC.

Avantaje
Programarea în CISC este mai ușoară, deoarece există o comandă pentru fiecare lucrare simplă sau complexă. Prin urmare, dezvoltatorii nu au nevoie să scrie seturi de comenzi pentru a face o muncă complexă.
Comenzile sunt executate rapid la nivelul microprocesorului
Instrucțiuni complexe în unul sau mai mulți cicli
Load/Store incorporate în instrucțiunea complexă
Cod de lungime redus
Nu necesită foarte multă memorie.
Accent pe hardware

Dezavantaje
Complexitate mărită - număr mare de tranzistoare alocate executării instrucțiunilor complexe separate
Datorită execuției comenzilor la nivel micro, procesorul devine mai complex și mai scump de fabricat
Datorită complexității circuitelor electronice, pot exista greșeli majore în timpul dezvoltării, iar atunci când se fac erori, este aproape imposibil să fie corectate
Unele comenzi încorporate pot fi ineficiente datorită disponibilității unor noi algoritmi
Un număr mic de comenzi din întregul set de comenzi disponibile sunt utilizate (regula 80/20 - 80% din muncă se face cu 20% din instrucțiuni.)

Vezi și
RISC
Set de instrucțiuni

Referințe și note

Legături externe
What are CISC and RISC architecture? How do they differ from each other?
RISC vs CISC: What's the Difference?
RISC Vs CISC - Electronics Hub

Arhitectura calculatoarelor
Microprocesoare

Complex Instruction Set Computer


Die Glockengießerei Capanni (ital. Fonderia Capanni) ist eine der wenigen noch produzierenden Glockengießereien Italiens. Ihr Sitz ist in Castelnovo ne' Monti in der norditalienischen (Provinz Reggio Emilia).

Geschichte
1846 übernahm der Schmied Paolo Capanni die seit 1565 bestehende Glockengießerei der Familie Betalli. Paolo Capanni hatte die Geheimnisse der Gießerkunst während einer Zeit als wandernder Schmied von einem betagten Glockengießer aus der Gegend erlernt. Zunächst zusammen mit seinen fünf Söhnen, dann mit seinen beiden einzigen Brüdern Enrico und Giuseppe arbeitete er auf einem stets größer werdenden Gelände in Castelnovo ne' Monti.

Nach der Wiederherstellung der im Krieg beschädigten Glocken wurden seit 1952 in der Gießerei etwa 22.000 Glocken hergestellt. Der Betrieb wird heute von der Familie Enrica Capanni und seinem Sohn Paolo in sechster Generation geführt. Er wurde unter anderem bekannt durch den Neuguss der Glocke Campana dei Caduti (auch Maria dolens) in Rovereto. Es ist die viertgrößte noch tönende freischwingende Glocke der Welt. Zur heutigen Produktpalette gehören nicht nur Glocken nebst Zubehör, sondern auch Turmuhren, computergesteuerte Schlagwerke, elektronische Anzeigetafeln und Zeitmesssysteme.

Glocken aus der Gießerei Capanni (Auswahl)
 Rovereto: Campana dei Caduti, 1964, Schlagton ist b.
 Berg Alverna: die 2. Glocke des Geläuts Campane della Verna
 Coriano: die 4., 6., 7. und 8. Glocke des Geläuts der Pfarrkirche Santa Innocenza, 2010. Die 6., 7. und 8. Glocke bilden ein Carillon
 Castelnovo ne' Monti: Glockenspiel auf dem Campanile des Firmengebäudes der Glockengießerei
 Tirano: die 4., 6., 7. und 8. Glocke des Geläuts in der Chiesa Collegiata Arcipretale Plebana di San Lorenzo Martire, 2005 und 1980
 Lallio: die 1. und 5. Glocke des Geläuts der Pfarrkirche San Bartolomeo e Santo Stefano, 1953
 Lecco: die 1. und 5. Glocke des Geläuts der Pfarrkirche Sant'Andrea, 1998 und 2005

Quelle
 Firmeneigene Informationen (Firmenprospekt)

Weblinks
 Website des Unternehmens

Unternehmen (Emilia-Romagna)
Produzierendes Unternehmen (Italien)
Glockengießerei
Castelnovo ne' Monti

Glockengießerei Capanni


son series de bancos de voz hechos para Reason4 y GarageBand, compañías dedicadas a la creación de software secuenciador de música para el sistema operativo Macintosh, lanzado por MI7 Japan mediante la distribución de Act2. Son vendidos mediante el uso de licencia Open source.

Historia
La idea de sacar un banco de voz para Macintosh era conceptualizar la voz de la actriz japonesa Haruna Ikezawa en su columna regular (voz celestial), la voz de una princesa 天声姫語  Vox Reginae, Vox Dei (voz de princesa, voz en off de Dios), juego de palabras de Asahi Shimbun (artículo editorial 天声人語 Vox Populi, Vox Dei o voz de la gente, voz de Dios) publicado en la revista Mac Fan por Mainichi Communications. Era seguido por la historia de Hatsune Miku, una voz producida para el software Vocaloid, producido únicamente para Windows OS, pero no tiene conexión con el lanzamiento de VOCALOID. Las series Macne ganaron popularidad después de que se descubriera que se podían importar sus archivos de sonidos en el sintetizador de canto Utau. Macne series incluye Macne Petit, Coco Black y White, Nana, Papa, Sasayaki, etc.

Lista de productos
Nana Macne - cantante femenina, actuada por Haruna Ikezawa.
Nana Macne Petit - cantante femenina, actuada por Haruna Ikezawa.
Coco Macne (blanco) - cantante femenina madura, actuada por Kikuko Inoue.
Coco Macne (black) - cantante femenina madura, actuada por Kikuko Inoue.
Papa Macne - cantante masculino.
Coco Macne (black) 2nd versión - cantante femenina madura, actuada por Kikuko Inoue, actualización de la versión anterior.
Macne Sasayaki (Nana wispers) - cantante femenina susurrada, actuada por Kikuko Inoue.

Referencias

Enlaces externos
Act 2
Concepts

Instrumentos musicales electrónicos
Computadores Macintosh

Macne series


Stade Océane (Grand Stade du Havre) er et stadion i Le Havre. Det er hjemmebane for det franske fodboldhold Le Havre AC.

Eksterne henvisninger
 Stade Océaneas hjemmside

Fodboldstadioner i Frankrig
Le Havre
Etableret i 2012

Stade Océane


Prolom oblaka je ekstremna količina oborina u kratkom vremenskom razdoblju, ponekad popraćena tučom i grmljavinom, koja je sposobna stvoriti poplavne uvjete. Provali oblaka mogu brzo izbaciti velike količine vode, npr. 25 mm oborina odgovara 25.000 metričkih tona po kvadratnom kilometru. Međutim, prolomi oblaka su rijetki jer se javljaju samo orografskim podizanjem ili povremeno kad se topli zrak pomiješa s hladnijim zrakom, što rezultira iznenadnom kondenzacijom. Pojam "prolom oblaka" proizašao je iz ideje da su oblaci slični vodenim balonima i da mogu pucati, što rezultira brzim oborinama. Iako je u međuvremenu ova ideja opovrgnuta, taj izraz ostaje u uporabi.

Svojstva
Stopa kiše jednaka ili veća od 100 millimetara po satu je prolom oblaka. Međutim, koriste se različite definicije, npr. Švedska vremenska služba SMHI definira odgovarajući švedski pojam "skyfall" kao 1 mm u minuti za kratke prolome i 50 mm na sat za duže kišna razdoblja. Povezani konvektivni oblak može se protezati do visine od 15 kilometara iznad zemlje.

Tijekom proloma oblaka, više od 20 millimetara kiše može pasti za nekoliko minuta. Rezultati izbijanja oblaka mogu biti katastrofalni. Prolomi oblaka također su odgovorni za stvaranje poplava.

Brze oborine iz kumulonimbusa moguće su zbog Langmuirovog procesa oborina u kojem velike kapljice mogu brzo rasti koagulacijom s manjim kapljicama koje polako padaju. Nije bitno da se provala oblaka dogodi samo kada se oblak sukobi s čvrstim tijelom poput planine, oni se mogu dogoditi i kada se vruća vodena para pomiješa s hladnoćom što rezultira iznenadnom kondenzacijom.

Vidi također

 Poplava
 Kiša
 Susnježica
 Oluja
 Grmljavinska oluja

Izvori

Vanjske poveznice

Sestrinski projekti

Mrežna mjesta
 Struna / Hrvatsko strukovno nazivlje: prolom oblaka

Meteorologija
Klimatologija

Prolom oblaka


I guds navn er en dokumentarfilm instrueret af Jacob Jørgensen efter eget manuskript.

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1999
Dokumentarfilm fra Danmark

I guds navn


"Kronike osvajača znakića" (engl. "The Cutie Mark Chronicles") jest 23. epizoda iz prve sezone serije Moj mali poni: Prijateljstvo je čarolija. Epizodu je napisao M. A. Larson i režirao ju je Jayson Thiessen. Kao ostatak prve sezone, ova epizoda ima dvije hrvatske inačice, ali obje imaju isti naslov. Prva inačica emitirana je na 2. programu HTV-a 2014. godine i sinkronizirao ju je studio Novi Mediji. Druga je inačica emitirana na RTL Kockici 2017. godine i sinkronizirala ju je Livada Produkcija. Druga je inačica dostupna na RTL-ovom servisu za streaming RTL Play.

Epizoda prati Osvajačice znakića, tri ždrebice koje pokušavaju osvojiti znakiće. Nakon još jednog neuspješnog pokušaja, pokušavaju pitati Dugu Jurić kako je ona osvojila svoj znakić. Na putu do Duge, poslušaju priče njezinih prijateljica, i saznaju da su osvojili znakiće zbog Duginog zvučnog dugobraza.

Radnja
Nakon neuspjeha u osvajanju znakića iz zip lininga, osvajačice znakića (Cvjetka (Michelle Creber), Skautalo (Madeleine Peters) i Bela (Claire Corlett)) odluče pitati Skakutalovog idola, Dugu Jurić (Ashleigh Ball), kako je ona dobila znakić. Na putu do Duge, osvajačice se zaustave kada vide da Ivka (Ashleigh Ball), Cvjetkina sestra, hvata zečeve koji su joj ukrali jabuke. Cvjetka odluči pitati sestru kako je ona dobila znakić. Ivka im ispriča priču o Velikoj Jabuci.

Kada je bila ždrebica, Ivka je napustila Ranč Slatka jabuka i pobjegla u metrpolitanski grad Veliku Jabuku da živi glamurozan život s tetom i tetkom Naranča. Dok je živjela u Velikoj Jabuci s tetom i tetkom, nije se mogla uklopiti s ponijima visokog društva, i hrana joj nije bila ni slična hrani s ranča. Jednog je jutra gledala nebo i mislila na baku i brata koje je ostavila na ranču. Dok je gledala nebo, prekrasna duga se pojavila nakon glasnog praska. Ivka je odlučila da ovaj glamurozan život nije za nju, i veselo se vratila na ranč s bakom i bratom. Kada se vratila, dobila je znakić s tri male jabuke.

Kasnije osvajačice vide Plahuljicu (Andrea Libman), i kada ih plahuljica pita zašto su u žurbi, objasne da pokušavaju saznati Duginu priču o znakiću. Kada to čuje, Plahuljica kaže da Dugi duguje znakić, i ispriča im svoju priču. Kad je bila mala, Plahuljica je živjela u Oblakovdolu, gradu na nebu, i let je išao loše, što je bilo jako sramotno za pegaza kao nju. Jednog dana su ju dva nasilnika počela zadirkivati, ali ih je Duga Jurić zaustavila, te ih izazvala na utrku. Plahuljica je stajala na malom oblaku kad je utrka započela, i zamahnula je zastavom da ju započne. Kad su Duga i nasilnici počeli letjeti, Plahuljica je pala s oblaka, ali su je uhvatili leptirići i odveli u šumu. Plahuljica, u pjesmi "So Many Wonders", objasni da nikad nije znala da čuda slična šumi uopće postoje. Dok je u šumi, čuje glasni prasak i pojavi se prekrasna duga. Nakon duge, odluči da će zauvijek oštati u čudesnoj šumi, i zbog ovoga dobije znakić koji izgleda kao tri ružičasta leptirića.

Nakon ovoga pokušaju pitati Ljubicu (Tabitha St. Germain), Belinu sestru, zna li ona o Duginom biljegu. Ljubicu ovo podsjeti na svoju priču o znakiću. Kad je bila mala, napravila je kostime za predstavu u školi, i učiteljica je rekla da su jako dobri. Ali za Ljubicu, dobri kostimi nisu dovoljno dobri, moraju biti fantastični. Dok šiva nove kositme, počne misliti da zapravo ne bi trebala biti modna dizajnerica. Kada to pomisli, njen rog počne svijetliti i odvuče ju do praznog kamenoloma. Ljubica ne zna zašto ju je rog doveo ovdje, ali se tad pojavi velika duga s glasnim praskom. Prasak duge slomi veliku stijenu pred kojom je Ljubica stajala, i unutar stijene pronađe dragulje. Ljubica je očarana draguljima, i napravi prekrasne haljine s draguljima koje zadive cijeli razred. Nakon što Ljubica shvati da je sjajna dizajnerica, i može čarolijom pronači dragulje, dobije biljeg koji izgleda kao tri dragulja.

Skakutalu se ne dopada Ljubičina priča jer samo želi čuti Duginu. Na putu do Duge susretnu Iskru Sumrak (Tara Strong), koja ispriča svoju priču. Kada je bila mala, Iskra je vidjela kako Princeza Celestia (Nicole Oliver) diže Sunce na proslavi ljetnog Sunca, i to ju je inspiriralo. Odlučila je vježbati magiju ostatak svog života. Roditelji su ju upisali u Celestijinu školu darovanih jednoroga. Ulazni ispit bio je otvaranje jajeta. Pod pritiskom, Iskra nije mogča baciti čar, i predala se. Dok je tužna, velika duga se pojavi s glasnim praskom. Prasak prepadne Iskru, i zbog njega mnogo čini izleti iz njenog roga. Zbog jedne čarolije otvori jaje iz kojeg se pojavi maleni zmaj Piko, koji bi kasnije postao Iskrin asistent. Celestia kaže da nikad nije vidjela ovako močnu ždrebicu, i dopusti joj da se upiše u školu. Nakon upisa, Iskra dobije znakić: bijela iskra magije s malim iskricama oko nje.

Nakon što poslušaju Iskru, pobjegnu da pronađu Dugu Jurić, ali ih ugleda Roza (Andrea Libman) i ispriča kako je ona dobila znakić. Kad je bila mala, živjela je na kamenoj farmi s obitelji. Svaki dan je bio dosadan, pun rada i bez zabave. Jednog dana, dok je radila, Roza je čula glasan prasak i ugledala prekrasnu dugu. Ovo ju je inspiriralo. Sljedećeg je dana nabavila razne ukrase i ispekla kolač, te pozvala svoju obitelj na zabavu. Rozina obitelj nije znala kako reagirati na zabavu, jer nikad nisu vidjeli nešto tako divno. Kada su postali svjesni onoga što vide, zabavljali su se s Rozom cijeli dan. Ova zabava je Rozoj stvorila znakić koji izgleda kao tri balona.

Kada Roza završi priču, osvajačice uđu u slastičarnicu gdje ih čekaju Duga i njene prijateljice. Duga napokon ispriča svoju priču. Tijekom trke o kojoj je pričala Plahuljica, Duga se trkala s nasilnicima, i išla je puno brže od njih. Tijekom uzbudljive utrke, letjela je brže nego ikad, i izvela veliki trik za koji je samo čula u legendama: Zvučni dugobraz, trik kojim pegaz slomi zvučni zid toliko brzo da stvori dugu. Kada završi s pričom, prijateljice kažu da ih taj "zvučni dugobraz" podsjeća na prasak i dugu koju su čuli i vidjeli kad su dobili znakiće. Tada shvate da su sve znakiće dobile zbog Duge Jurić. Zbog ovoga vjeruju da su prijateljice po sudbini, i zagrle se. Iskra pošalje pismo princezi Celestiji gdje objasni da čak i najmanja veza može dovesti do prijateljstva.

Anketa Hubworlda
Prije premijere epizode, posjetitelji web-stranice Hubworld.com mogli su pogledati najavu i pogoditi kako je Duga Jurić osvojila znakić. Anketa ne bi imala efekta na radnju epizode. Opcije su bile:

 Zvučni dugobraz – Tijekom trke s nasilnicima, Duga leti toliko brzo da se probije kroz zvučni zid i izvede prvi ikad zvučni dugobraz.
 Rođena letačica – Duga Jurić impresionira Magične munje. Ne prihvate ju kao član tima, ali je Dugi dovoljno da je dobila biljeg i otkrila svoj istiniti talent.
 Grom u kamenu – Duga se sjeti legende groma iz kamena, i izvuče grom iz kamena. Kada ovo kaže prijateljima, nitko joj ne vjeruje, dok ne vide da je dobila biljeg koji izgleda kao grom.

Razlike između prve i druge hrvatske inačice

 Druga hrvatska inačica ne koristi lokalizirana imena likova i mjesta, več koristi engleska imena, npr.
 U prvoj hrvatskoj inačici je Ponyville "Ponigrad", ali u drugoj inačici ostaje Ponyville. U prvoj hrvatskoj inačici se Twilight Sparkle zove Iskra Sumrak, ali u drugoj inačici ostaje Twilight Sparkle.
 Neke lokalizacije u drugoj inačici su:
 Zvučni dugobraz (engl. Sonic Rainboom) zove se "Sonična duga" u drugoj inačici.
 Znakići (engl. Cutie Marks) zovu se "biljezi" u drugoj inačici.
 Pjesma "Puno ljepote" (engl. So Many Wonders) zove se "Prepuno čuda" u drugoj inačici.
 Kao i sve ostale epizode u prvoj inačici, u "Kronikama osvajača znakića" se javljaju mnoge zvučne greške (preklapanje rečenica, prerano prekidanje rečenica, ponavljanje rečenica, glitchevi, itd.). Ove greške se ne javljaju u drugoj inačici.

Pjesma
"So Many Wonders" je pjesma koju pjeva mlađa Plahuljica. Plahuljica ju počne pjevati kada ju hrpa leptirića uhvati nakon što padne s Oblakovdola. Očarana ljepotom tla, počne pjevati. Englesku inačicu pjesme pjeva Andrea Libman. Pjesmu su napravili Daniel Ingram i Steffan Andrews, i tekst je napisao M.A. Larson, epizodin scenarist. Pjesma traje samo 47 sekundi i napravljena je u C i D-duru. U prvoj hrvatskoj inačici zove se "(Mjesto) puno ljepote" i pjeva ju Andrea Baković. Druga hrvatska inačica zove se "(Mjesto) prepuno čuda" i pjeva ju Anabela Barić.

Prijem
Emily VanDerWerff, u recenziji cijele serije za online časopis The A.V. Club, iskoristila je ovu epizodu kao primjer serijine ponavljajuće teme "male djece koji traže pomoć od, i emuliraju, adolescente, čak i kad tim adolescentima nije sve kako treba biti" i pokazivanja gledatelju "svoje nesigurnosti i probleme". Također je pohvalila epizodu zbog njezine "iznenađujuče komplicirane radnje (za dječju televiziju) u kojoj se sve vizije prošlosti povezuju i jačaju osjećaj sudbine". Sherilyn Connelly, u recenziji epizode za online časopis SF Weekly, smatrala je epizodu "jednom od najkompliciranijih, pažljivo konstruiranih priča u sezoni 1, radeći s onim što znamo o likovima i proširujući njihove prošlosti nastavljajući graditi svijet emisije". Connelly je također rekla da je bila "samouvjerena epizoda koja bi bila sjajna zadnja epizoda za sezonu".

Objava na kućnim medijima
Epizoda je dio DVD-a cijele prve sezone, koji je Shout! Factory objavio 4. prosinca 2012. Također je dio DVD-a "Adventures of the Cutie Mark Crusaders", koji je bio objavljen 24. veljače 2015.

Vanjske poveznice

Izvori

Moj mali poni: Prijateljstvo je čarolija

Kronike osvajača znakića


Die Evangelische Arbeitsgemeinschaft für Soldatenbetreuung e. V. (EAS) ist eine selbstständige und gemeinnützige Organisation, die Soldaten, zivile Mitarbeiter der Bundeswehr sowie ihre Angehörigen im Inland und in den Einsatzgebieten der deutschen Streitkräfte betreut. Die EAS schafft dafür Angebote aus den Bereichen Bildung, Familie, Kultur, Gastronomie und Sport, die die Arbeit der Bundeswehr und der Evangelischen Militärseelsorge ergänzen.

Der Verein wurde 1957 im Zuge des Aufbaus der Bundeswehr in Bonn gegründet. Er finanziert seine Arbeit aus Mitteln der Evangelischen Kirche in Deutschland und des Bundesministeriums der Verteidigung sowie aus selbsterwirtschafteten Einnahmen.

Leitbild
Die Evangelische Arbeitsgemeinschaft für Soldatenbetreuung überschreibt ihr Tun mit dem Slogan "EAS stärkt. Soldaten. Familien. Gemeinschaft." und deklariert drei wesentliche Leitsätze für ihre Betreuungsarbeit an den Standorten der Bundeswehr im In- und Ausland:

 Die EAS betreut im Auftrag des Ev. Militärbischofs und des Bundesministers der Verteidigung Soldaten und deren Familien mit ergänzenden Angeboten.
 Die EAS schafft geschützte Räume der Begegnung untereinander und mit der zivilen Bevölkerung.
 Die EAS unterstützt bei der Bewältigung des soldatischen Alltags im Einsatz und im Grundbetrieb der Bundeswehr.

Als Mitglied des Diakonischen Werkes sieht sich der Verein in der Tradition der Fürsorgearbeit der Evangelischen Kirche in Deutschland und richtet sein Angebot an Menschen aller Altersgruppen, unabhängig von Geschlecht, Religionszugehörigkeit und gesellschaftlichem oder militärischem Rang.

Tätigkeitsfelder
Im Inland und Grundbetrieb der Bundeswehr initiiert und organisiert die EAS vornehmlich Betreuungsprojekte in den Bereichen Bildung, Familie sowie Freizeit/Events. Dazu zählen unter anderem ein- und mehrtägige Seminare zu politischen, geschichtswissenschaftlichen und soziologischen Themen, Familien- und Kinderfreizeiten, Kulturveranstaltungen, Sportwettbewerbe, Fachkonferenzen uvm. Die Soldatenheime der EAS, Freizeitzentren und Restaurants zugleich, stehen zivilen und militärischen Gästen für individuelle Feste, Tagungen und andere Anlässe offen.

Ein Großteil der Projektangebote des Vereins wird in enger Zusammenarbeit mit der Evangelischen Militärseelsorge sowie mit Partnern aus der Bundeswehr und anderen gemeinnützigen Organisationen realisiert. Jährlich ist die EAS in durchschnittlich 1000 Veranstaltungen und Projekten engagiert.

OASE-Einsatzbetreuung
Seit dem Jahr 1996 engagiert sich die EAS gemeinsam mit der Katholischen Arbeitsgemeinschaft für Soldatenbetreuung in der Initiative 'OASE-Einsatzbetreuung'. Diese betreibt in den weltweiten Einsatzfeldlagern der Bundeswehr gastronomische Betreuungseinrichtungen, die sogenannten OASEN, und initiiert für die Soldaten vor Ort ergänzende kulturelle Angebote.

Die erste OASE wurde 1996 im Feldlager Benkovac (Kroatien) aufgebaut. Anschließend folgten Betreuungseinrichtungen im Feldlager Rajlovac (Bosnien und Herzegowina), Camp Airfield (Kosovo) und im Camp Warehouse (Afghanistan). Aktuell betreiben EAS und KAS gastronomische OASE-Betreuungseinrichtungen im Camp Marmal (Afghanistan), Camp Prizren (Kosovo) und Camp Erbil (Irak).

Geschichte
Die Evangelische Arbeitsgemeinschaft für Soldatenbetreuung entstand im Jahr 1957 mit dem Aufbau der Evangelischen Militärseelsorge für die damals noch junge Bundeswehr. Das Bundesministerium der Verteidigung und die Evangelische Kirche in Deutschland erkannten in der außerdienstlichen Betreuung der Soldaten eine Aufgabe, für die beide Seiten Verantwortung tragen. Es schien ihnen geboten, eine rechtlich eigenständige, gemeinnützige Institution zu schaffen, in der Bund und Kirche gleichermaßen bestimmend abgebildet sind: So wurde die Evangelische Arbeitsgemeinschaft für Soldatenbetreuung in der Bundesrepublik Deutschland e. V. gegründet.

Vorrangig war zunächst der Betrieb von Soldatenheimen als Begegnungs- und Freizeitzentren für die Truppe und die Zivilbevölkerung an dafür ausgewählten Bundeswehrstandorten. Für die hinzugekommenen Bundeswehrstandorte in den neuen Bundesländern wurde nach 1990 die sogenannte "Offene Betreuung" – inhaltlich vergleichbar mit der Soldatenheimarbeit, doch losgelöst von fester Infrastruktur – entwickelt. Später erhielt dieses flexible Betreuungskonzept auch an Standorten der alten Bundesländer Einzug.

Mit dem Wandel der Bundeswehr zur Einsatzarmee im Lauf der neunziger Jahre wurde die Betreuung der Soldaten im Auslandseinsatz sowie ihrer Familien eine neue wesentliche Aufgabe der EAS. Gemeinsam mit ihrer katholischen Schwesterorganisation betreibt die EAS seither die OASEn in den Einsatzgebieten der Bundeswehr, die, angepasst an die Einsatzrealität, das Prinzip der Soldatenheime adaptieren und, "ein Stück Heimat in die Feldlager der Einsatzgebiete bringen". Auch im Inland wurden mit der zunehmenden Belastung der deutschen Streitkräfte durch die Einsätze eigenständige Betreuungsprogramme, vor allem in den Bereichen Bildung und Familie, aufgelegt.

Auftraggeber/Partner
 Ev. Militärseelsorge
 Bundeswehr
 Bundesarbeitsgemeinschaft für Soldatenbetreuung
 Bundeswehr-Sozialwerk e. V.
 Deutscher Bundeswehrverband e. V.
 Frauzufrau-online
 Initiative "Angriff auf die Seele"
 Katholische Arbeitsgemeinschaft für Soldatenbetreuung e. V.
 Soldatenfamilien-Netzwerk
 Soldatenhilfswerk der Bundeswehr e. V.
 Soldatenselbsthilfe gegen Sucht e. V.
 Verband der Reservisten der Deutschen Bundeswehr e. V.
 Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge e. V.
 Sozialdienst der Bundeswehr

Struktur
Die Evangelische Arbeitsgemeinschaft für Soldatenbetreuung e. V. hat ihren Hauptsitz in Berlin. Bundesweit ist sie an etwa 60 Standorten durch Soldatenheime sowie haupt-, neben- und ehrenamtliche Mitarbeiter, die in der sogenannten "Offenen Betreuung" tätig sind, repräsentiert.
In den jeweiligen Militärseelsorgebereichen decken fünf Evangelische Landesarbeitsgemeinschaften für Soldatenbetreuung regionale Bedarfslagen ab. Diese agieren als rechtlich eigenständige Vereine, sind dabei aber auf Zusammenarbeit mit der Ev. Arbeitsgemeinschaft für Soldatenbetreuung auf Bundesebene angewiesen.
Zu den Mitgliedern des Vereins zählen Vertreter aus den Koventen der Evangelischen Militärseelsorge, der Ev. Landesarbeitsgemeinschaften für Soldatenbetreuung, der Cornelius-Vereinigung, der Männerarbeit der Ev. Kirche in Deutschland, dem Evangelischen Kirchenamt für die Bundeswehr, dem Kirchenamt der Ev. Kirche in Deutschland sowie die ehemaligen Vorsitzenden Wolfgang Otto und Ingo Patschke. Vorsitzender des Vereins ist aktuellRalf Hoffmann.

Weblinks
 Homepage des Vereins

Quellen
 Hardthöhenkurier, Hefte 1–6/2010, Bonn.
 Hardthöhenkurier, Hefte 1, 4–6/2011, Bonn.
 Hardthöhenkurier, Heft 1/2012, Bonn.

Einzelnachweise

Verein (Bundeswehr)
Soldatenbetreuung
Gegründet 1957
Christliche Organisation (Berlin)
Verein (Berlin)
Militärseelsorge (Bundeswehr)


بلدية كاندامو (بالإسبانية: Candamo) هي بلدية تقع في منطقة أستورياس شمال غرب إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية كاندامو 2.170 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية كاندامو

بلديات أشتورية

كاندامو


The Exocoetidae are a family of marine ray-finned fish in the order Beloniformes, known colloquially as flying fish or flying cod. About 64 species are grouped in seven genera. While they cannot fly in the same way a bird does, flying fish can make powerful, self-propelled leaps out of the water where their long wing-like fins enable gliding for considerable distances above the water's surface. The main reason for this behavior is thought to be to escape from underwater predators, which include swordfish, mackerel, tuna, and marlin, among others, though their periods of flight expose them to attack by avian predators such as frigate birds.

Barbados is known as "the land of the flying fish" and the fish is one of the national symbols of the country. The Exocet missile is named after them, as variants are launched from underwater, and take a low trajectory, skimming the surface, before striking their targets.

Etymology
The term Exocoetidae is both the scientific name and the general name in Latin for a flying fish. The suffix -idae, common for indicating a family, follows the root of the Latin word , a transliteration of the Ancient Greek name . This means literally "sleeping outside", from  "outside" and  "bed", "resting place", verb root κει- "to lie down" (not "untruth"), so named as flying fish were believed to leave the water to sleep ashore, or due to flying fish flying and thus stranding themselves in boats.

Taxonomy
The Exocoetidae is divided into four subfamilies and seven genera:

 Subfamily Exocoetinae Risso, 1827
 Genus Exocoetus Linnaeus, 1758
 Subfamily Fodiatorinae Fowler, 1925
 Genus Fodiator  D.S. Jordan & Meek, 1885
 Subfamily Parexocoetinae Bruun, 1935
 Genus Parexocoetus Bleeker, 1865
 Subfamily Cypsellurinae Hubbs, 1933
 Genus Cheilopogon Lowe, 1841
 Genus Cypselurus Swainson, 1838
 Genus Hirundichthys Breder, 1928
 Genus Prognichthys Breder, 1928

Distribution and description

Flying fish live in all of the oceans, particularly in tropical and warm subtropical waters. They are commonly found in the epipelagic zone, the top layer of the ocean to a depth of about 200 m (656 ft).

Numerous morphological features give flying fish the ability to leap above the surface of the ocean. One such feature is fully broadened neural arches, which act as insertion sites for connective tissues and ligaments in a fish's skeleton. Fully broadened neural arches act as more stable and sturdier sites for these connections, creating a strong link between the vertebral column and cranium. This ultimately allows a rigid and sturdy vertebral column (body) that is beneficial in flight. Having a rigid body during glided flight gives the flying fish aerodynamic advantages, increasing its speed and improving its aim. Furthermore, flying fish have developed vertebral columns and ossified caudal complexes. These features provide the majority of strength to the flying fish, allowing them to physically lift their bodies out of water and glide remarkable distances. These additions also reduce the flexibility of the flying fish, allowing them to perform powerful leaps without weakening midair. At the end of a glide, they fold their pectoral fins to re-enter the sea, or drop their tails into the water to push against the water to lift for another glide, possibly changing direction. The curved profile of the "wing" is comparable to the aerodynamic shape of a bird wing. The fish is able to increase its time in the air by flying straight into or at an angle to the direction of updrafts created by a combination of air and ocean currents.

Species of genus Exocoetus have one pair of fins and  streamlined bodies to optimize for speed, while Cypselurus spp. have flattened bodies and two pairs of fins, which maximize their time in the air. From 1900 to the 1930s, flying fish were studied as possible models used to develop airplanes.

The Exocoetidae feed mainly on plankton. Predators include dolphins, tuna, marlin, birds, squid, and porpoises.

Flight measurements
In May 2008, a Japanese television crew (NHK) filmed a flying fish (dubbed "Icarfish") off the coast of Yakushima Island, Japan. The fish spent 45 seconds in flight. The previous record was 42 seconds.

The flights of flying fish are typically around 50 m (160 ft), though they can use updrafts at the leading edge of waves to cover distances up to . They can travel at speeds of more than . Maximum altitude is  above the surface of the sea. Flying fish often accidentally land on the decks of smaller vessels.

Fishery and cuisine

Flying fish are commercially fished in Japan, Vietnam, and China by gillnetting, and in Indonesia and India by dipnetting. Often in Japanese cuisine, the fish is preserved by drying to be used as fish stock for dashi broth. The roe of Cheilopogon agoo, or Japanese flying fish, is used to make some types of sushi, and is known as tobiko. It is also a staple in the diet of the Tao people of Orchid Island, Taiwan. Flying fish is part of the national dish of Barbados, cou-cou and flying fish. The taste is close to that of a sardine.

Flying fish roe is known as "cau-cau" in southern Peru, and is used to make several local dishes.

In the Solomon Islands, the fish are caught while they are flying, using nets held from outrigger canoes. They are attracted to the light of torches. Fishing is done only when no moonlight is available.

Importance

Barbados
Barbados is known as "the land of the flying fish", and the fish is one of the national symbols of the country. Once abundant, it migrated between the warm, coral-filled Atlantic Ocean surrounding the island of Barbados and the plankton-rich outflows of the Orinoco River in Venezuela.

Just after the completion of the Bridgetown Harbor / Deep Water Harbor in Bridgetown, Barbados had an increase of ship visits, linking the island to the world. The overall health of the coral reefs surrounding Barbados suffered due to ship-based pollution. Additionally, Barbadian overfishing pushed them closer to the Orinoco delta, no longer returning to Barbados in large numbers. Today, the flying fish only migrate as far north as Tobago, around  southwest of Barbados. Despite the change, flying fish remain a coveted delicacy.

Many aspects of Barbadian culture center around the flying fish; it is depicted on coins, as sculptures in fountains, in artwork, and as part of the official logo of the Barbados Tourism Authority. Additionally, the Barbadian coat of arms features a pelican and dolphinfish on either side of the shield, but the dolphinfish resembles a flying fish. Furthermore, actual artistic renditions and holograms of the flying fish are also present within the Barbadian passport.

Maritime disputes

Flying fish have also been gaining in popularity in other islands, fueling several maritime disputes. In 2006, the council of the United Nations Convention on the Law of the Sea fixed the maritime boundaries between Barbados and Trinidad and Tobago over the flying fish dispute, which gradually raised tensions between the neighbours. The ruling stated both countries must preserve stocks for the future. Barbadian fishers still follow the flying fish southward.

Indonesia
Makassar fishermen in south Sulawesi have been catching flying fish (torani) in special boats called patorani for centuries developing their own sailing traditions along the way. These fishermen were able to sail as far as Kimberley region in west of Australia reaching the indigenous people there.

Prehistoric analogues
The oldest known fossil of a flying or gliding fish are those of the extinct family Thoracopteridae, dating back to the Middle Triassic, 235–242 million years ago. However, they are not related to modern flying fish, with the wing-like pectoral fins being convergently evolved in both lineages.

See also
 Flying and gliding animals
 Neuston
 Tradeoffs for locomotion in air and water

References

External links

 Flying Fish, National Geographic Society

Exocoetidae
Beloniformes
Gliding animals
Fish of Oceania
Marine fish of Africa
Marine fish of Asia
Fish of Hawaii
Fish of Japan
Extant Miocene first appearances
Miocene fish
Quaternary fish
Barbadian cuisine

Flying fish


Daubentonia madagascariensis (numit și ai-ai) este o specie de mamifer lemurian ce trăiește în Madagascar.

Lemurul ai-ai are al treilea deget foarte lung și flexibil, cu care bate în scoarța copacilor, face găuri și extrage larvele pe care le mănâncă. Se hrănește și ziua și noaptea.

Referințe

Legături externe

Primate Behavior: Aye-Aye
ARKive – images and movies of the aye-aye (Daubentonia madagascariensis)
Primate Info Net Daubentonia madagascariensis Factsheet
U.S. Fish & Wildlife Service Species Profile

Lemuridae
Mamifere din Madagascar
Specii conform listei roșii IUCN
Specii amenințate
Mamifere descrise în 1788
Taxoni clasificați de Johann Friedrich Gmelin

Daubentonia madagascariensis


نادي لوهان كويسو  نادي كرة قدم فرنسي يلعب في دوري الدرجة الوطنية . تم تأسيس النادي في سنة 1970 .

مراجع

أندية كرة قدم أسست في 1970
أندية كرة قدم في بورغوني- فرانش كومتيه
أندية كرة قدم في فرنسا
الرياضة في سون ولوار
تأسيسات سنة 1970 في فرنسا

نادي لوهان كويسو


Le dème de l'Olympe oriental, en  / Dímos Anatolikoú Olýmpou, est un ancien dème du district régional de Piérie, en Macédoine-Centrale, Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Díon-Ólympos.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Macédoine-Centrale
Ancien dème en Grèce

Dème de l'Olympe oriental


Aloo gobi (Hindi: , Urdu: , ; "Cartofi și conopidă") este un preparat indian și pakistanez, care constă dintr-o "tocăniță" de cartofi, conopidă și condimente din sudul Asiei. Are culoarea galbenă deoarece se utilizează curcuma. În unele variante conține de asemenea negrilică și murraya koenigii. În alte variante conține usturoi, ghimbir, ceapă, coriandru, roșii, mazăre și chimion.

Bucătăria indiană
Bucătăria pakistaneză

Aloo gobi


Beta Ursae Majoris (β UMa, β Ursae Majoris, Beta Ursae Majoris), også kaldet Merak er en af stjernerne i stjernebilledet Store Bjørn.

Kilde

Stjerner

Beta Ursae Majoris


An Dactylorhiza praetermissa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Claridge Druce, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Károly Rezsö Soó von Bere. An Dactylorhiza praetermissa in nahilalakip ha genus nga Dactylorhiza, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 D. p. osiliensis
 D. p. praetermissa
 D. p. junialis

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dactylorhiza

Dactylorhiza praetermissa


An Cyclopogon bangii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Allen Rolfe ngan Henry Hurd Rusby, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Cyclopogon bangii in nahilalakip ha genus nga Cyclopogon, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyclopogon

Cyclopogon bangii


Die Willowvale Motor Industries (Pvt.) Ltd. (von 1989 bis 2015 Willowvale Mazda Motor Industries (Pvt.) Ltd.) ist ein Automobil- und Nutzfahrzeughersteller in Simbabwe.

Geschichte
Nach der einseitigen Unabhängigkeitserklärung Rhodesiens war, aufgrund von UN-Sanktionen, kein Import von Komplettfahrzeugen nach Rhodesien mehr möglich. Zudem verloren die beiden inländischen Montagewerke von BMC und Ford den Zugang zu ihren Exportmärkten, so dass die Produktion stagnierte und beide Werke Anfang 1967 schließen mussten.

Beide Montagewerke wurden von der rhodesischen Industrial Development Corporation aufgekauft.

Zu den Unternehmen, deren Fahrzeuge von WMI montiert wurden, gehörten Toyota, BMW, Peugeot, Citroën, Nissan (Datsun), Scania, Renault, Bedford und Alfa Romeo. Bei den montierten BMW-Modellen handelte es sich um den auf dem Glas 1700 basierenden BMW 2000 GL, der hier als Cheetah vertrieben wurde.

Weitere produzierte Marken waren Daihatsu und Isuzu. Im Juli 1980 kamen Modelle von Mazda dazu. Der Toyota Land Cruiser wurde von 1981 bis 1993 hergestellt.

Zudem wurden Traktoren von Ford, Deutz, Universal (Rumänien), Fiat, John Deere und Massey Ferguson montiert.

Im Jahr 1986 kündigte die Regierung von Simbabwe eine neue Initiative für die Automobilproduktion an. Gleichzeitig musste die Produktion wegen des Devisenmangels stark eingeschränkt werden.

Im Jahr 1989 konnte Mazda als technischer Partner gewonnen werden. Anteilseigner des in Willowvale Mazda Motor Industries umbenannten Unternehmen sind die staatliche Motec Holdings (58 %), Mazda Motor (25 %), Itōchū (8 %) und ein Belegschaftsfonds (9 %).

In den 1990er Jahren beschäftigte WMMI rund 2000 Mitarbeiter (1997) und produzierte bis zu 9000 Einheiten pro Jahr.

Ab dem Jahr 2000 ging die Produktion stark zurück. In den Jahren 2000 und 2010 musste die Produktion jeweils für mehrere Monate unterbrochen werden. Im Jahr 2012 stellte WMMI die Produktion ein. Als Grund wurde angegeben, dass mindestens 4000 Einheiten pro Jahr produziert werden müssten. Dieser Wert war bereits vorher regelmäßig erheblich unterschritten worden.

Die zuletzt produzierten Modellen waren der Mazda 3 und der Mazda BT-50.

Im November 2015 wurde bekanntgegeben, dass das Unternehmen wieder in Willowvale Motor Industries umbenannt werden solle, ohne Beteiligungsstruktur oder Geschäftsmodell zu ändern.

Anfang 2017 wurde die Produktion in Zusammenarbeit mit Beijing Automotive Group und Astol Motors im Rahmen des neu gegründeten Joint Ventures Beiqi Zimbabwe wieder aufgenommen. Produziert werden Doppelkabinen-Pick-ups, die als BAIC Great Tiger oder ZX Grand Tiger vertrieben werden.

GNW Duiker
Beim GNW Duiker (auch G. N. W. Duiker) handelt es sich um eine auf der Salisbury Show 1972 ausgestellte Konzeptstudie. Rund 80 Prozent der für das Modell benötigten Komponenten stammten aus lokaler Herstellung. Das Fahrgestell, der Motor wie auch die Bremsanlage stammten vom Renault 12. In einer geplanten Serienfertigung hätte das Modell als zweisitziger Roadster, Pick-up und als Kombi zur Wahl gestanden. Die Höchstgeschwindigkeit wurde beim Roadster mit 137 km/h angegeben. Der Verbrauch dagegen lag bei 40 Meilen pro Gallone bei 62 mph. Der Preis für das Serienmodell hätte bei unter 2000 rhodesischen Dollar liegen sollen. Die Bezeichnung GNW leitet sich von G. N. Ward ab, dem damaligen Leiter des Werks, während Duiker die ortsübliche Bezeichnung der Antilopenart Ducker ist.

Eine Produktion kam wegen der schwierigen Devisenlage nicht zustande. Ebenso wurden Sicherheitsbedenken genannt.

Willowgate
In den Jahren 1988 und 1989 wurde durch Zeitungsberichte publik, dass Regierungsangehörige und hohe Beamte mit dem Erwerb von Fahrzeugen zu Großhandelspreisen erheblich bevorzugt wurden und sich an diesem Privileg zudem teilweise durch Weiterverkauf unrechtmäßig bereicherten. Im Rahmen dieses unter dem Namen "Willowgate" bekannten Skandals mussten mehrere Minister zurücktreten.

Einzelnachweise

Pkw-Hersteller (Simbabwe)
Organisation (Harare)
Lkw-Hersteller
Traktorenhersteller
Alfa Romeo
BMW
Citroën
Daihatsu
Datsun
Isuzu
Mazda
Peugeot
Renault
Toyota

Willowvale Motor Industries


La doctrine Clinton est une doctrine non-officielle du gouvernement américain issue de l'interprétation des priorités de politique étrangère sous la présidence de Bill Clinton aux États-Unis entre  et .

Cette doctrine est caractérisée en particulier par la notion d' développée par Anthony Lake, conseiller à la sécurité nationale. Cette notion s'oppose à celle d'endiguement () en vigueur pendant la guerre froide. Par celle-là, Clinton souhaite inclure le plus de pays possibles dans le giron américain de la démocratie et de l'économie de marché (les deux étant vus comme liés).

C'est aussi sous cette doctrine que les États-Unis sont qualifiés de .

Contexte

Bill Clinton prend le poste de président en 1993, deux ans après la chute de l'URSS, c'est-à-dire la fin de  qui était l'axe majeur de politique étrangère depuis 1947 et la doctrine Truman.

De même, le monde se mondialise, a un accès de plus en plus large à l'information par les nouvelles technologies et les États-Unis, prospères économiquement, entrent donc dans une nouvelle ère. Dans ce cadre inédit, Bill Clinton estime alors qu'il faut  ().

Déclarations de Bill Clinton
Plusieurs discours de Clinton peuvent être considérés comme énonçant doctrine.

Discours de San Francisco le  : explications du rôle des États-Unis dans les conflits

 Devant le conseil des affaires internationales, dans le Grand Hyatt Hotel de San Francisco, Bill Clinton exprime sa vision de l'interventionnisme américain.
 D'abord, il assume que les interventions des États-Unis ne sont pas pour le bénéfice direct de la nation américaine.

Et il développe le rôle que doivent tenir les États-Unis dans les conflits du monde.

Stratégie de sécurité nationale de l'an 2000 : ajout de la notion d'
Publiée en , la septième (et dernière) Stratégie sécurité nationale de Clinton explicite les objectifs visés par la stratégie d'. Il détaille ainsi dans quels cas les États-Unis se doivent d'intervenir militairement en marquant la différence entre trois types d'intérêts nationaux américains : les intérêts vitaux, les intérêts importants et les intérêts humanitaires.

D'abord, il détaille ce que sont les intérêts nationaux vitaux :

Puis, il décrit les intérêts nationaux importants comme ceux qui :

Enfin, Clinton décrit les , nouveaux types d'enjeux qui forcent la nation américaine à agir.

Enfin, le président estime que ne pas intervenir militairement doit être une priorité, qui est meilleure tant pour éviter les pertes humaines que pour des pertes d'argent massives.

Critiques de la doctrine

Un interventionnisme à géométrie variable

La posture interventionniste forte des États-Unis (lors des guerres de Yougoslavie, ou lors de l'opération Serpent Gothique) fut critiquée pour ne pas être assumée lors du génocide rwandais de 1994 qui fit  en un mois. Bill Clinton réagit aux critiques en assumant que .

Un délaissement des institutions internationales
Certains spécialistes estiment que les Américains ont usé de leur leadership (l' américaine) afin de s'imposer dans les institutions internationales en assignant leurs propres intérêts nationaux aux intérêts globaux de paix et d'équilibre.

Divergences des intérêts
Pour certains spécialiste, dont Samuel Huntington, la chute de l'URSS a fait perdre aux États-Unis un élément de cohésion national fort qui guidait la politique étrangère. Ainsi, sous Clinton, le pays serait fragmenté entre intérêts divergents face au manque de menaces réelles.

Notes et références

Articles connexes
 Présidence de Bill Clinton
 Endiguement
 Liste de doctrines géopolitiques

Doctrine géopolitique
Histoire des idées politiques
Présidence de Bill Clinton

Doctrine Clinton


Hugh Dunbar Brown ( - ) est un homme politique britannique du parti travailliste. Après avoir été conseiller de la Glasgow Corporation, il est député de Glasgow Provan pendant 23 ans. Il est décrit comme le dernier " Red Clydesider ".

Jeunesse
Brown est né à Glasgow, en Écosse, où son père est ingénieur de Clydeside. Il fait ses études à l'école Allan Glen et à l'école secondaire Whitehill, à Glasgow. Il quitte l'école à 14 ans pour travailler au bureau de poste et joue au football semi-professionnel à Shettleston Juniors. En 1935, il est facteur-messager temporaire et en 1937, commis au tri et télégraphiste. Ses deux parents sont membres du Parti travailliste indépendant, qu'il rejoint en 1935. Il rejoint le Parti travailliste en 1946. Il devient fonctionnaire en 1947 au ministère des Retraites et de la Prévoyance nationale.

En 1947, il épouse Mary Carmichael, fille de l'ILP puis du député travailliste Jimmy Carmichael et sœur du futur député travailliste et pair Neil Carmichael, et il est conseiller de la Glasgow Corporation à partir de 1954. Il devient magistrat en 1961.

Carrière politique
Brown quitte la fonction publique en 1962, lorsqu'il est sélectionné comme candidat parlementaire potentiel, et est député de Glasgow Provan de 1964, jusqu'à sa retraite en 1987. Sa circonscription dans le nord-est de Glasgow a un taux de chômage élevé, comprend plusieurs grands lotissements du secteur public, dont Easterhouse et Blackhill, et couvre également la prison de Barlinnie. Ses opinions politiques le classent à l'aile gauche du parti et ses activités parlementaires se concentrent principalement sur les questions de circonscription et écossaises. Après avoir remporté le scrutin pour les projets de loi privés un an, il réussit à faire adopter son projet de loi pour devenir la loi de 1969 sur la responsabilité de l'employeur (équipement défectueux).

Il est secrétaire parlementaire privé de Judith Hart, la payeuse générale, et est sous-secrétaire d'État parlementaire pour l'Écosse pendant le gouvernement travailliste de 1974 à 1979, s'occupant des affaires intérieures, du logement, de l'agriculture et de la pêche. Après que l'Islande étend son territoire de pêche revendiqué à 200 milles marins, Brown rejoint le député de Grimsby, Anthony Crosland, en tant que négociateur britannique avec l'Islande pendant la troisième guerre de la morue, en 1976-1977. Brown est félicité pour le rôle qu'il joue dans la résolution du différend à la fois par le Premier ministre Harold Wilson et par le gouvernement islandais.

Il résiste à une candidature dissidente avant les élections générales de 1983 et prend sa retraite avant les élections générales de 1987. Son successeur, Jimmy Wray, est également contesté par l'aile gauche du parti, le groupe Militant. Plus tard dans sa vie, il est administrateur de Margaret McIver Limited, qui possède une salle de bal et un marché à Glasgow.

Sa femme est décédée en 2000. Il est décédé à Glasgow en 2008 et laisse une fille.

Références

Liens externes

Député du 49e Parlement du Royaume-Uni
Député du 48e Parlement du Royaume-Uni
Député du 47e Parlement du Royaume-Uni
Député du 46e Parlement du Royaume-Uni
Député du 45e Parlement du Royaume-Uni
Député du 44e Parlement du Royaume-Uni
Député du 43e Parlement du Royaume-Uni
Représentant de Glasgow à la chambre des communes
Député du Parti travailliste écossais
Décès en mars 2008
Naissance en mai 1919
Décès à 88 ans

Hugh Brown (homme politique)


Deuel County is the name of two counties in the United States:

 Deuel County, Nebraska: named for Harry Porter Deuel, a long time railroad official who resided in Omaha, NE
 Deuel County, South Dakota: named for Jacob S. Deuel, a pioneer and sawmill operator in the Dakota Territory

Deuel County


ඔලිවර් යතුරුලියන සමාගම යනු ප්‍රධාන මූලස්ථානය චිකාගෝහි ඉලිනෝයිහී පිහිටා තිබූ, ඇමරිකානු යතුරු ලියන නිෂ්පාදන සමාගමකි. ඔලිවර් යතුරුලියනය ප්‍රථම ඵලදායී "දෘශ්‍යමාන මුද්‍රිත" යතුරුලියනය ලෙස අර්ථ දක්වන්නේ කිසියම් වචනයක් ඇතුලත් කල අවස්ථාවේම ඇතුලත් කල ආකාරයටම යතුරු ලේඛකයාට වචනය දෘශ්‍යමාන වන නිසාවෙනි.
ඔලිවර් යතුරු ලියනයන් ගෘහ පරිබෝජනය මූලික කරගනිමින් ප්‍රචාරණය සිදු කල අතර, දේශීය බෙදාහරින්නන් ප්‍රයෝජනයට ගනිමින් ණය පදනමටද විකුණන ලදී.

ආශ්‍රිත

ඔලිවර් යතුරුලියන සමාගම


La base de Jytomyr (en ), situé près de la ville de Jytomyr et de Ozerne , dans l'oblast de Jytomyr, en Ukraine.

Histoire

Créée en 1933 par l'Armée Rouge, la base fut étendue en 1942 par la Luftwaffe sous le nom Flughafen Hegewald. Après la reconquête de la région par l'Armée rouge, en 1944, la base aérienne fut considérablement agrandie. Elle sert durant la guerre froide de base a l'Aviation à long rayon d'action. En 1990, avant l'éclatement de l'URSS, la  aérienne de bombardiers lourds de la Garde, de la  aérienne y est stationnée.

Le 15 décembre 2018, le Sukhoi Su-27 du major Oleksandr Fomenko c'est écrasé lors d'un vol d'entrainement.

Invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022
La base accueille la  d'aviation tactique volant sur Sukhoi Su-27UB et des Aero L-39 Albatros.

Situation

Note

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

Jyto
Transport à Jytomyr
Force aérienne ukrainienne

Jytomyr-Ozerne


was a town in Mitoyo District, Kagawa Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 8,774 and a density of 525.70 persons per km². The total area was 16.69 km².

On October 11, 2005, Toyohama, along with the town of Ōnohara (also from Mitoyo District), was merged to create the city of Kan'onji and no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of Kan'onji

Dissolved municipalities of Kagawa Prefecture
Kan'onji, Kagawa

Toyohama, Kagawa


La Terminal de transportes Mariano Ospina Pérez de Medellín, más conocida como la Terminal del Norte de Medellín, es un edificio que presta servicios de transportes intermunicipales e internacionales, principalmente de buses, hacia municipios a los que se accede por carreteras que se encuentran en la zona norte de la ciudad.

Destinos

Nacional

Véase también

Transporte público en Medellín

Transporte de Medellín

Terminal Mariano Ospina Pérez


Etnik temizlik, bir etnik gruba mensup insanların zorla yerinden edilmesini amaçlayan değişik siyasal politikaları ifade eder. Genellikle, zorla göç ettirme, belirli bir nüfusun yerini değiştirme gibi uygulamaların sonucunda ortaya çıkar. Bu terim, etnosid ve jenosid ile yakından ilişkilidir.

Terim; resmî olarak günümüz uluslararası ilişkiler terminolojisine 1992 yılı Mayıs ayında girmiş, henüz dağılmamış olan Yugoslavya Federal Cumhuriyeti'nde cereyan eden ve Boşnakların bölgeden temizlenmesine kadar giden olayları ifade etmek üzere George H. W. Bush tarafından kullanılmıştır. Daha sonra Batılılar Sırplara "čišćenje" ("temizlik") terimi kullanılmıştır.

Etnik temizlik, dar anlamda büyük insan hakları ihlalleri ve diğer faktörler eşliğinde, kitleleri zorla yerlerinden etmek olarak tanımlanırken; geniş anlamda nüfus transferi teriminin eş anlamlısı olarak kullanılmaktadır.

II. Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanyası'nda; Yahudiler, Çingeneler, Zenciler, Doğu Slavları ve diğer Aryan olmayan, "alt ırk" olarak görülen halklar katledildiler.

Dünya üzerindeki bazı ülkelerde Holokost ve Ermeni Kırımı gibi etnik temizlikleri inkâr etmek yasaktır.

Etimoloji

Terimin öncüsü Yunanca andrapodismos kelimesidir. (; aydınlatılmış. Eski metinlerde kullanılan "köleleştirme") Örneğin Büyük İskender'in MÖ 335'te Thebes'i fethetmesine eşlik eden vahşeti anlatmak için bu kelime kullanılmıştır. "Tsitsekun" olarak da bilinen Çerkes soykırımı, çeşitli tarihçiler tarafından genellikle 19. yüzyılın sanayi çağında bir devletin başlattığı ilk büyük ölçekli etnik temizlik kampanyası olarak kabul edilir. 1860'lı yıllarda Çerkes soykırımının operasyonlarını denetleyen Rus imparatorluk generali Nikolay Yevdakimov, Müslüman Çerkesleri kendi topraklarından sürülecek bir "veba" olarak görüyordu. Rusya'nın hedefi toprakların ilhakıydı; Çerkesleri zorla sınır dışı eden Rus askeri Yevdakimov, operasyonları "ochishchenie" (temizlik) olarak adlandırmıştı.

1900'lerin başında, Çekler arasında bu terimin bölgesel varyantları bulunabiliyordu (), Polonyalılar (), Fransızlar () ve Almanlar () olarak söylemekteydi.  1913 tarihli Carnegie Endowment raporu, Balkan Savaşlarına katılan tüm kişilerin eylemlerini kınayan, etnik gruplara karşı uygulanan vahşeti tanımlayan çeşitli yeni terimler içeriyordu.

İkinci Dünya Savaşı sırasında, (" ("araziyi temizlemek") faşist Hırvat Ustaše örgütü tarafından Hırvat olmayanların kasıtlı olarak öldürüldüğü veya başka bir şekilde evlerinden söküldüğü askeri eylemleri tanımlamak için kullanıldı. Üst düzey bir Ustaše lideri olan Viktor Gutić, bu terimi Sırplara karşı zulüm yapmak için örtmece olarak kullanan ve kayıtlara geçen ilk Hırvat milliyetçilerinden biriydi. Bu terim daha sonra Sırp Çetniklerin iç muhtıralarında, 1941 ile 1945 yılları arasında Boşnaklara ve Hırvatlara karşı işledikleri bir dizi misilleme niteliğindeki katliama atıfta bulunmak üzere kullanıldı.  deyimi (; "Sınırların temizlenmesi"), 1930'ların başındaki Sovyet belgelerinde, Polonya halkının Beyaz Rusya ve Ukrayna SSR'lerindeki sınır bölgesinden sınırdışı edilmesinde de kullanılmıştır. Sovyetler Birliği'ndeki bu nüfus transferi süreci, 1939-1941'de sadakatsizlikten şüphelenilen diğer birçok grubu da kapsayacak şekilde daha da büyük bir ölçekte tekrarlandı. Holokost sırasında Nazi Almanyası, Avrupa'nın "Yahudilerden temizlenmesini" () sağlama politikası izledi. Nazi  Almanlara daha fazla yaşam alanı sağlamak amacıyla Orta ve Doğu Avrupa'daki çoğu Slav halkına soykırım ve etnik temizlik yapılması çağrısında bulundu.

Tam haliyle terim ilk kez Romen dilinde ortaya çıktı. () Temmuz 1941'de Başbakan Yardımcısı Mihai Antonescu'nun kabine üyelerine yaptığı konuşmada Sovyetler Birliği'nin işgalinin başlamasından sonra,  şu sonuca varıdığını dile getirdi: "Romenlerin etnik temizlik konusunda ne zaman bu kadar şansa sahip olacağını bilmiyorum."  1980'li yıllarda Sovyetler, Dağlık Karabağ'daki etnik gruplar arası şiddeti tanımlamak için "etnik temizlik" terimini kullandı.  Hemen hemen aynı sıralarda, Yugoslav medyası da bu ifadeyi, Arnavut milliyetçilerinin tüm Sırpları Kosova'yı terk etmeye zorlamaya yönelik bir komplosu olduğunu iddia etmek için kullandı. Bosna Savaşı (1992-1995) sırasında Batı medyası tarafından geniş çapta popülerleştirildi.

1992 yılında etnik temizliğin Alman eşdeğeri, örtmeceli ve uygunsuz doğası nedeniyle Gesellschaft für deutsche Sprache tarafından Almanca'da Yılın Un-word'ü seçildi.

Ayrıca bakınız

 Holokost inkârı
 Ermeni Soykırımı'nın inkârı

Kaynakça

Hüsnütabir

Etnik temizlik


Akania bidwillii, vrsta biljaka dvosupnica iz Australije i Nove Kaledonije koja čini monotipski rod i porodicu Akaniaceae. U Australiji raste na sjeveroistoku Novog Južnog Walesa i jugoistoku Queenslanda. Fanerofit.

Godine 1860. škotski biolog Robert Hogg opisao ju je pod imenom Lomatia bidwillii, rod Lomatia (lomacija) pripada porodici Proteaceae, a tek 1862 za nju je osnovan poseban rod Akania.

Sinonimi
 Akania hillii Benth. & Hook.f.
 Cupania lucens F.Muell.
 Akania lucens (F.Muell.) Airy Shaw
 Lomatia bidwillii Hend. ex Hogg

Izvori

Akaniaceae

Akania bidwillii


Marienberg ist ein Stadtteil im Norden von Nürnberg (statistischer Bezirk 83).

Lage
Marienberg liegt etwa vier Kilometer nördlich des Zentrums von Nürnberg auf einer Höhe von . Zwei Kilometer nördlich liegt der Flughafen Nürnbergs. Im Osten grenzen Ziegelstein (Bezirk 84) und Schafhof (82) an. Südlich liegen das Maxfeld und Schleifweg (80), westlich Thon und Almoshof.

Geschichte
Im Mittelalter dienten die sumpfigen Niederungen nördlich von Nürnberg hauptsächlich zur Ablagerung der in großer Menge anfallenden Fäkalien der Reichsstadt. Das Gebiet wurde damals weder landwirtschaftlich genutzt, noch war es sonderlich besiedelt. Im bayerischen Urkataster von 1808 ist Marienberg noch nicht vorhanden, wohl aber der Wirtschaftsweg zum Waldrand des Loher Moos (den Abladeplätzen). Etwa zwischen 1817 und 1841 wurden erstmals Weiher angelegt, und ein Weiherer errichtete dort sein Häuschen und zwei Wirtschaftsgebäude. 1845 kam es in den Besitz der Tucher von Simmelsdorf, wurde zum Gutshof und entwickelte sich zu einer Ausflugswirtschaft. Die Industrialisierung erreichte den verkehrsmäßig entlegenen Ort zunächst nicht, denn das produzierendes Gewerbe siedelte sich in der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts bevorzugt im Süden Nürnbergs an. Dort waren mit dem Ludwigskanal und den ersten Bahnlinien ideale Verkehrsanbindungen vorhanden.

In das Licht der Öffentlichkeit rückte die Gegend dann in den 1930er Jahren, als der Flugplatz Fürth-Atzenhof zu klein wurde, und im Gigantismus des Nationalsozialismus dort der Flughafen Nürnberg-Marienberg als Vorzeigeprojekt entstand. 1933 war die Eröffnung; es entstanden neue Verkehrswege und umliegende Infrastruktur. 1943 lag nach alliierten Luftangriffen größtenteils alles bereits wieder in Schutt und Asche. Nur das Verwaltungsgebäude blieb erhalten (Großreuther Str. 15) und diente später als Kfz-Zulassungsstelle. Der Trümmerschutt wurde Anfang der 1950er Jahre zu dem zwanzig Meter hohen Marienbuck zusammengeschoben und renaturiert, der neue Flughafen 1955 (heute:"Albrecht-Dürer-Airport") 2 km nördlich eröffnet.
Dieser ist heute die größte Parkanlage Nürnbergs und bietet Kleingärten, öffentliche Grillplätze sowie Spiel- und Liegewiesen im Sommer und Rodelberge und Langlaufloipen im Winter. Nahe dem nordwestlichen Rand des Parks befindet sich ein kleiner Weiher.

Auch die Stadtgärtnerei hat sich auf dem weiträumigen Gelände im Südwesten angesiedelt, ferner entstanden einige Sportanlagen und Reihenhaussiedlungen.

Literatur

Einzelnachweise

Stadtteil von Nürnberg
Statistischer Bezirk von Nürnberg

Marienberg (Nürnberg)


La síntesis de Pelouze es un método de preparación de nitrilos a partir de la alquilación de cianuros alcalinos con sulfatos o fosfatos de alquilo. La reacción debe su nombre al químico Théophile-Jules Pelouze, quien sintetizó propionitrilo en 1834 a partir de un éter del alcohol propílico y ácido cianhídrico.

La reacción procede por medio de una SN2, por lo que el grupo R debe ser preferentemente metilo o alquilo primario.

Referencias

Sustituciones nucleofílicas

Síntesis de Pelouze


Siphoviridae is a family of double-stranded DNA viruses in the order Caudovirales. Bacteria and archaea serve as natural hosts. There are 1,166 species in this family, assigned to 366 genera and 22 subfamilies. The characteristic structural features of this family are a nonenveloped head and noncontractile tail.

Structure

Viruses in Siphoviridae are non-enveloped, with icosahedral and head-tail geometries (morphotype B1) or a prolate capsid (morphotype B2), and T=7 symmetry. The diameter is around 60 nm. Members of this family are also characterized by their filamentous, cross-banded, noncontractile tails, usually with short terminal and subterminal fibers. Genomes are double stranded and linear, around 50 kb in length, containing about 70 genes. The guanine/cytosine content is usually around 52%.

Life cycle
Viral replication is cytoplasmic. Entry into the host cell is achieved by adsorption into the host cell. Replication follows the replicative transposition model. DNA-templated transcription is the method of transcription. Translation takes place by -1 ribosomal frameshifting, and  +1 ribosomal frameshifting. The virus exits the host cell by lysis, and holin/endolysin/spanin proteins. Bacteria and archaea serve as the natural host. Transmission routes are passive diffusion.

Taxonomy

The following subfamilies are recognized:

 Arquatrovirinae
 Arquatrovirus
 Camvirus
 Likavirus
 Azeredovirinae
 Dubowvirus
 Phietavirus
 Bclasvirinae
 Acadianvirus
 Coopervirus
 Pregunavirus
 Pipefishvirus
 Rosebushvirus
 Bronfenbrennervirinae
 Biseptimavirus
 Peevelvirus
 Chebruvirinae
 Brujitavirus
 Dclasvirinae
 Hawkeyvirus
 Plotvirus
 Deejayvirinae
 Kenoshvirus
 Secretariavirus
 Tanisvirus
 Dolichocephalovirinae Berteleyvirus Colossusvirus Poidextervirus Spirovirus Gochnauervirinae Dragolirvirus Harrisonvirus Vegavirus Wandersvirus Guernseyvirinae Cornelivirus Jerseyvirus Kagunavirus Gutmannvirinae Carmenvirus Pobcunavirus Hendrixvirinae Brynievirus Cauhtlivirus Kwaitsingvirus Nochtlivirus Sainkungvirus Shamshuipovirus Wainchavirus Wongtaivirus Yautsimvirus Langleyhallvirinae Getalongvirus Horusvirus Phystavirus Mccleskeyvirinae Limdunavirus Unaquatrovirus Mclasvirinae Bongovirus Reyvirus Nclasvirinae Bettesrvirus Charlievirus Redivirus Nymbaxtervirinae Baxtervirus Nymphaduravirus Pclasvirinae Bignuzvirus Fisburnevirus Phayoncevirus Queuovirinae Amoyvirus Nipunavirus Nonagvirus Seuratvirus Skryabinvirinae Bambunaquatrovirus Puchinovirus Trabyvirinae Jelitavirus Slepowrronvirus
 Tybeckvirinae
 Douglasvirus
 Lenusvirus
 Lideunavirus
 Maenadvirus

The following genera are unassigned to a subfamily:

 Abbeymikolonvirus
 Abidjanvirus
 Agmunavirus
 Aguilavirus
 Ahduovirus
 Alachuavirus
 Alegriavirus
 Amigovirus
 Anatolevirus
 Andrewvirus
 Andromedavirus
 Annadreamyvirus
 Appavirus
 Apricotvirus
 Arawnvirus
 Armstrongvirus
 Ashduovirus
 Attisvirus
 Attoomivirus
 Audreyjarvisvirus
 Austintatiousvirus
 Avanivirus
 Bantamvirus
 Barnyardvirus
 Beceayunavirus
 Beetrevirus
 Behunavirus
 Bernalvirus
 Betterkatzvirus
 Bievrevirus
 Bingvirus
 Bowservirus
 Bridgettevirus
 Britbratvirus
 Bronvirus
 Brussowvirus
 Camtrevirus
 Casadabanvirus
 Cbastvirus
 Cecivirus
 Ceduovirus
 Ceetrepovirus
 Cequinquevirus
 Chenonavirus
 Cheoctovirus
 Chertseyvirus
 Chivirus
 Chunghsingvirus
 Cimpunavirus
 Cinunavirus
 Coetzeevirus
 Colunavirus
 Coralvirus
 Corndogvirus
 Cornievirus
 Coventryvirus
 Cronusvirus
 Cukevirus
 Daredevilvirus
 Decurrovirus
 Delepquintavirus
 Demosthenesvirus
 Detrevirus
 Deurplevirus
 Dhillonvirus
 Dinavirus
 Dismasvirus
 Doucettevirus
 Edenvirus
 Efquatrovirus
 Eiauvirus
 Eisenstarkvirus
 Elerivirus
 Emalynvirus
 Eyrevirus
 Fairfaxidumvirus
 Farahnazvirus
 Fattrevirus
 Feofaniavirus
 Fernvirus
 Fibralongavirus
 Fowlmouthvirus
 Franklinbayvirus
 Fremauxvirus
 Fromanvirus
 Gaiavirus
 Galaxyvirus
 Galunavirus
 Gamtrevirus
 Gesputvirus
 Getseptimavirus
 Ghobesvirus
 Gilesvirus
 Gillianvirus
 Gilsonvirus
 Glaedevirus
 Godonkavirus
 Goodmanvirus
 Gordonvirus
 Gordtnkvirus
 Gorganvirus
 Gorjumvirus
 Gustavvirus
 Halcyonevirus
 Hattifnattvirus
 Hedwigvirus
 Helsingorvirus
 Hiyaavirus
 Hnatkovirus
 Holosalinivirus
 Homburgvirus
 Hubeivirus
 Iaduovirus
 Ikedavirus
 Ilzatvirus
 Incheonvirus
 Indlulamithivirus
 Inhavirus
 Jacevirus
 Jarrellvirus
 Jenstvirus
 Jouyvirus
 Juiceboxvirus
 Junavirus
 Kairosalinivirus
 Kamchatkavirus
 Karimacvirus
 Kelleziovirus
 Kilunavirus
 Klementvirus
 Knuthellervirus
 Kojivirus
 Konstantinevirus
 Korravirus
 Kostyavirus
 Krampusvirus
 Kryptosalinivirus
 Kuleanavirus
 Labanvirus
 Lacnuvirus
 Lacusarxvirus
 Lafunavirus
 Lambdavirus
 Lambovirus
 Lanavirus
 Larmunavirus
 Laroyevirus
 Latrobevirus
 Leicestervirus
 Lentavirus
 Liebevirus
 Liefievirus
 Lillamyvirus
 Lokivirus
 Lomovskayavirus
 Luckybarnesvirus
 Luckytenvirus
 Lughvirus
 Lwoffvirus
 Magadivirus
 Majavirus
 Manhattanvirus
 Mapvirus
 Mardecavirus
 Marienburgvirus
 Marvinvirus
 Maxrubnervirus
 Mementomorivirus
 Metamorphoovirus
 Minunavirus
 Moineauvirus
 Montyvirus
 Mudcatvirus
 Mufasoctovirus
 Muminvirus
 Murrayvirus
 Nanhaivirus
 Nazgulvirus
 Neferthenavirus
 Nesevirus
 Nevevirus
 Nickievirus
 Nonanavirus
 Nyceiraevirus
 Oengusvirus
 Omegavirus
 Oneupvirus
 Orchidvirus
 Oshimavirus
 Pahexavirus
 Pamexvirus
 Pankowvirus
 Papyrusvirus
 Patiencevirus
 Pepyhexavirus
 Phifelvirus
 Picardvirus
 Pikminvirus
 Pleeduovirus
 Pleetrevirus
 Poushouvirus
 Predatorvirus
 Priunavirus
 Psavirus
 Psimunavirus
 Pulverervirus
 Questintvirus
 Quhwahvirus
 Radostvirus
 Raleighvirus
 Ravarandavirus
 Ravinvirus
 Rerduovirus
 Rigallicvirus
 Rimavirus
 Rockefellervirus
 Rockvillevirus
 Rogerhendrixvirus
 Ronaldovirus
 Roufvirus
 Rowavirus
 Ruthyvirus
 Samistivirus
 Samunavirus
 Samwavirus
 Sandinevirus
 Sanovirus
 Sansavirus
 Saphexavirus
 Sashavirus
 Sasvirus
 Saundersvirus
 Sawaravirus
 Scapunavirus
 Schnabeltiervirus
 Schubertvirus
 Seongbukvirus
 Septimatrevirus
 Seussvirus
 Sextaecvirus
 Skunavirus
 Slashvirus
 Sleepyheadvirus
 Smoothievirus
 Sonalivirus
 Soupsvirus
 Sourvirus
 Sozzivirus
 Sparkyvirus
 Spbetavirus
 Spizizenvirus
 Squashvirus
 Squirtyvirus
 Stanholtvirus
 Steinhofvirus
 Sukhumvitvirus
 Tandoganvirus
 Tankvirus
 Tantvirus
 Terapinvirus
 Teubervirus
 Thetabobvirus
 Tigunavirus
 Timquatrovirus
 Tinduovirus
 Titanvirus
 Tortellinivirus
 Triavirus
 Trigintaduovirus
 Trinavirus
 Trinevirus
 Triplejayvirus
 Unahavirus
 Uwajimavirus
 Vashvirus
 Vedamuthuvirus
 Vendettavirus
 Vhulanivirus
 Vidquintavirus
 Vieuvirus
 Vividuovirus
 Vojvodinavirus
 Waukeshavirus
 Wbetavirus
 Weaselvirus
 Whackvirus
 Whiteheadvirus
 Wildcatvirus
 Wilnyevirus
 Wizardvirus
 Woesvirus
 Woodruffvirus
 Xiamenvirus
 Xipdecavirus
 Yangvirus
 Yonseivirus
 Yuavirus
 Yvonnevirus
 Zetavirus

Please note that genus Inceonvirus is likely misspelled Incheonvirus.

References

External links

 Viralzone: Siphoviridae
 ICTV
 Complete Genomes of Siphoviridae

Virus families

Siphoviridae


25312 Asiapossenti este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
25312 Asiapossenti este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Colleverde de Vincenzo Silvano Casulli. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,22 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 13,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 25001-26000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

25312 Asiapossenti


Deplasman veya maimehreç, yüzen bir cismin taşırdığı (yeri değişen) suyun miktarıdır. Cismin suyun altında kalan kısmının hacmi ile suyun özkütlesinin çarpımına eşittir.

 F = mcisim x g
 Fkaldırma = Vbatan x dsıvı x g (Sıvının kaldırma kuvveti cismi kaldırdığına göre kaldırma kuvveti ile cismin ağırlığı birbirine eşittir.)
 mcisim x g = Vbatan x dsıvı x g (Gerekli sadeleştirmeler yapıldığında;)
 Vbatan x dsıvı = mcisim

Sonuç olarak suyun içinde bulunan cismin taşırdığı veya yerini değiştirdiği suyun hacmi, cismin hacmine eşittir. Not: Bu yöntem ile batan cisimlerin kütlesi ölçülemez.

Ayrıca bakınız
Arşimet prensibi
Batmazlık
Gemi inşaatı ve gemi makineleri mühendisliği

Denizcilik terimleri

Deplasman (denizcilik)


Antonio Carlos da Silva Neto (født 29. oktober 1985) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Antonio Carlos da Silva Neto


Kosmos 2309, ruski navigacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je GLONASS (Glonass br. 777; Uragan br. 67L).
Lansiran je 7. ožujka 1995. godine u 09:23 s kozmodroma Bajkonura (Tjuratam) u Kazahstanu. Lansiran je u srednje visoku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Proton-K/DM-2 8K72K. Orbita mu je 19.117 km u perigeju i 19.141 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 64,79°. Spacetrackov kataloški broj je 23513. COSPARova oznaka je 1995-009-C. Zemlju obilazi u 675,69 minuta. Pri lansiranju bio je mase 1400 kg.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2309


Calamus rotang, le palmier à rotin ou le palmier liane (Khartasia) est une espèce de palmier grimpant de la famille des Arecaceae poussant en Inde du Sud et Sri Lanka. Sa tige, une fois dépouillée de ses gaines foliaires, donne une « canne » de rotin utilisée pour fabriquer des paniers, fauteuils et divers meubles.

Étymologie
Le nom de genre Calamus est emprunté au latin calamus « roseau », lui-même emprunté au grec kalamos καλαμος, employé par métonymie pour de nombreux objets en roseau.

L'épithète spécifique rotang est emprunté au malais rotan, nom de l'espèce de palmier dont les tiges servaient à fabriquer des cannes, des meubles.

En français aussi, le terme rotin est emprunté en 1688, par le néerlandais rottin, au malais rotan.

Nomenclature

Carl Linné a décrit et nommé cette espèce Calamus rotang dans Species Plantarum 1 :325, en 1753. À l'époque, c'était la seule espèce de Calamus. Au début des années 2000, il y en avait environ 370 et même beaucoup plus pour certain auteur, comme William Baker (2015) qui regroupe plusieurs genres avec les Calamus, pour en faire un genre monophylétique d'environ 520 espèces.

En 2002, dans l'ouvrage collectif sur les rotins (angl. Rattan), Sunderland et Dransfield indiquaient que la flore du rotin d'Afrique et d'une grande partie de l'Asie du Sud-Est et de la Malaisie restait mal connue. Ils demandaient un travail taxonomique pour que la délimitation des espèces soit clairement comprise et pour savoir quelles espèces ont une importance commerciale et comment elles peuvent être distinguées des autres espèces. Les rotins sont des palmiers grimpants appartenant à la famille des Arecaceae. Il existe environ 600 espèces différentes de rotin appartenant à 13 genres et celles-ci sont concentrées uniquement dans les tropiques de l'ancien monde. Le plus grand genre de rotin est Calamus, avec env. 370 espèces.

La délimitation de Calamus rotang est un exemple type de ces difficultés. Le site de POWO des Jardins de Kew, donne une distribution limitée de cette espèce à l'Inde du Sud-Est et du Sud et au Sri Lanka. Elle fut introduite à Trinidad-Tobago mais pas en Chine.

Par contre, la base Khartasia qui réunit des informations historiques et technologiques sur la fabrication de papier à partir de fibres végétales en Asie orientale indique que cette espèce a servi à fabriquer du papier dans plusieurs régions de Chine surtout dans le Sud-Est (Zhejiang, Jiangxi) pendant presque 1000 ans. Ces informations sont rassemblées par des universitaires de l'université Panthéon-Sorbonne, en collaboration avec des instituts partenaires de Chine, Corée et Japon. Khartasia indique aussi que son aire de croissance est partout en Asie tropicale. En Chine, il pousse aux Sichuan, Zhejiang, Jiangxi. Cette information se trouve aussi exactement chez les chercheurs chinois, comme Tsien Tsuen-Hsuin, collaborateur de Joseph Needham. Yi Xiaohui a proposé une taxonomie intéressante des anciens papiers chinois basée sur les fibres végétales, en utilisant la classification APG III. Comme beaucoup d'auteurs chinois, il ne mélange pas les caractères latins des noms botaniques avec les caractères chinois et se contente de quelques noms vulgaires de famille (en chinois), préférant s'appuyer sur les classifications traditionnelles ethnobotaniques basée sur quelques caractères comme ma 麻 regroupant les plantes à fibres (chanvre, lin, ramie...de familles différentes) ou teng 藤 regroupant les lianes (glycine Wisteria, Pueraria, Tripterygium, Euonimus...de familles différentes). Mais il ne met aucun rotin (Calamus) dans ses classes de plantes avec lesquelles on peut faire du papier.

Le traitement de la flore chinoise par Wikipédia s'appuie sur les espèces acceptées par Tropicos, The Plant List, Powo et Flora of China. Nous ne retiendrons pas les espèces papetières de Khartasia ou de Tsien Tsuen-Hsuin, précédemment citées mais nous chercherons parmi les Calamus de Flora of China ceux qui poussent dans les provinces du Zhejiang et Jiangxi. Et sur les 28 espèces de Calamus données par Flora of China, seule Calamus thysanolepis répond à la contrainte de distribution au Zhejiang et Jiangxi.

Synonymes

Les synonymes botaniques, selon Tropicos sont:
 Calamus monoecus Roxb
 Calamus roxburghii Griff
 Calamus scipionum Lam.
 Draco rotang Crantz
 Palmijuncus monoecus (Roxb.) Kuntze
 Rotang linnaei (L.) Baill
 Rotanga calamus (L.) Crantz

Description

Calamus rotang est un palmier cespiteux (formant à sa base une touffe compacte), ou grimpant avec des tiges d'environ  de long. Le stipe est une tige mince, constituée d'une section nue formée d'une succession de gaines foliaires de feuilles tombées (pour les spécimens âgés) et de feuilles vivantes à l'extrémité de la tige. Les gaines foliaires font  de diamètre et les entre-nœux sont de  (ou plus); les gaines sont armées d'épines jaunâtres et possèdent un genou. Cette tige est flexible et très longue. Ce palmier pourrait détenir le record de longueur du stipe, avec parfois nettement plus de  de longueur.

La feuille possède à sa base une gaine foliaire verte (engainant la tige), sans poil, armée d'épines de  de long, de couleur verdâtre à noire, avec une base élargie. Dans le prolongement, se trouvent un pétiole court ou absent et un limbe de composition pennée. Le rachis de  de long porte 30 à 40 folioles, linaires-lancéolées de chaque côté, de  de large sur  de long, régulièrement arrangées, celles de l'extrémité très petites ; la nervure médiane avec 2 crochets sur la face supérieure et uniformément épineuse en dessous. Des flagelles de  sont présents mais il n'y a pas de cirre.

L'inflorescence peut atteindre  de long. L'espèce est dioïque. Les inflorescences mâles flagelliformes portent des rachis de second ordre scorpioïdes de 12 à  de long, avec 5-12 fleurs mâles de chaque côté, la corolle de la fleur mâle est profondément divisée en 3 segments. Les inflorescences femelles flagelliformes comportent des inflorescences partielles de 15-20 cm de long, avec 5-8 rachis de second ordre.

Le fruit est globulaire à ellipsoïde, de  de diamètre. Les écailles du fruit sont disposées en 21 séries longitudinales. La graine est plate, fait  de diamètre.

Distribution et habitat

Le palmier à rotin est originaire d'Inde du Sud (Andhra Pradesh, Kerala, Tamil Nadu, peut-être Nord de l'Orissa), et Sri Lanka.

Il est commun dans les forêts d'eau douce côtières, il est fréquent le long des cours d'eau à faible altitude.

L'espèce a été introduite à Trinidad-Tobago.

Utilisations

La tige du palmier à rotin est à la fois spongieuse à l'intérieur et très dure à l'extérieur, tout en restant flexible et élastique. Une fois dépouillée de ses gaines foliaires, elle est appelée « canne ».  Ces cannes sont utilisées entières ou fendues en deux. Entières, elles sont utilisées pour fabriquer les armatures de meubles. Fendues, décortiquées, ou évidées, elles servent pour faire des nattes et de la vannerie.

En Inde, la canne est utilisée pour fabriquer des paniers grossiers pour cueillir les feuilles de thé et pour transporter les matériaux de construction.

Les cannes fendues sont largement utilisées pour fabriquer des sacs, les « jhapi », une sorte de petit seau utilisé dans les villages pour mesurer le grain, et pour fabriquer des fonds de chaise.

Les jeunes feuilles sont également consommées comme légume par les populations tribales.

Notes

Références

Liens internes
Classification des papiers traditionnels chinois

Entrées de Wikipedia traitant de la fabrication du papier. Celles marquées de ** comportent des dessins à l'encre illustrant le processus de fabrication du papier.

 1. 麻纸类 papiers chanvroïdes   Fabrication de papier de ramie ; Lin cultivé#Les papiers fins ; Apocynum pictum
 2. 桑构皮纸类 Papier d'écorce de mûrier **, Broussonetia papyrifera ** = Broussonétia à papier = Mûrier à papier ; Broussonetia kazinoki
 3. 藤皮纸类 téngpízhǐ lèi : papier d'écorce de rotinoïde: Wisteria sinensis#Fabrication de papier; Pueraria montana, la Puéraire hirsute (ou le Kudzu, la vigne du Japon (homonyme Vitis coignetiae)
 4. 瑞香皮纸类 papier d'écorce de Thymelaeaceae : Edgeworthia ; Edgeworthia chrysantha = Buisson à papier ; Edgeworthia gardneri; Daphne odora ; Daphne papyracea; Wikstroemia canescens; Wikstroemia delavayi ; Wikstroemia lichiangensis ;  Papier Dongba ** ; Stellera chamaejasme **
 5. 竹纸类 zhú zhǐ lèi : papier de bambou ; Phyllostachys edulis
 6. 草类 caolei, papier de paille, Abaca=Musa textilis
 7. 混料纸类 Papier multifibre : Papier Xuan ** ; Pteroceltis tatarinowii = Santal bleu = syn.Ulmus cavaleriei

Liens externes

Calameae
Espèce d'Arecaceae (nom scientifique)
Plante à fibres
Matière première végétale

Calamus rotang


Johann Bayer (1572 Rain, Donau-Ries, Aşağı Bavyera - 7 Mart 1625 Augsburg) Alman gökbilimci ve avukat gök haritacı. Uranometria isimli yıldız atlası ile tanınmıştır. Ay'daki Bayer krateri ismini ondan almaktadır.

1572 doğumlular
Bavyera doğumlular
1625 yılında ölenler
16. yüzyılda Almanlar
17. yüzyılda Almanlar
16. yüzyıl astronomları
17. yüzyıl astronomları
Alman astronomlar
Alman avukatlar
Bavyera'da ölenler

Johann Bayer