Arjun, Hindistan ordusu için üretilen ana muharebe tankıdır. Adını Hindistan'da çok bilinen Mahabharata destanındaki bir kahramandan almıştır.

Tarihi

İlk önce 105 mm yivli top ile denemelerine başlanan 40 tonluk ana muharebe tankı daha sonra yapılan değişiklikle ile beraber 58.5 tonluk 120 mm yivsiz top taşıyan bir tanka dönüştürüldü. Arjun tankının imalatı çok yavaş ve sorunlarla dolu oldu. 33 yıldır üzeride çalışılan bu tank ordunun ihtiyaçlarını karşılamaktan biraz uzak kalmıştır.

Hindistan Ordu Donatım yayınlarındaki bir makalede  1971 yılındaki Pakistan ile yaşanan savaştan sonra ordunun ülkenin kuzeybatısında bulunan Pakistan sınırı boyunca uzanan zorlu çöl şartlarına dayanabilecek bir tanka ihtiyaç duyduğunu yazmıştı. Böylece 1974 yılında MBT-80 (daha sonra Arjun) tank projesi hayata geçirildi. Öncelikle ordu tankın 52 ton veya daha hafif ayrıca sıcak, kuru ve tozlu ortamda çalışabilecek kapasitede olmasını istiyordu. Ana silah olarak 120 mm.lik yivli top düşünüldü.

İlk MBT-80 tankı 1983 yılında üretildi. Ortalama birer tank olmak üzere bütün sene boyunca 12 prototip tank üretildi. Ordunu ihtiyaçları için devamlı suretle yeni çizimler ve değişiklikler yapılıyordu. Ordu en sonunda 1984 yılında tankın dizaynını dondurdu ve bir tek model üzerine çalışılmasını istedi.1984 yılında ilk prototip tank olan '''Chetek''' Hindistan Cumhuriyet Günün  halkın karşısına çıkarıldı. 1985 yılında ise yeni prototipe geçilerek resmi olarak ''Arjun'' adı verildi. 1987 yılına kadar program yavaş ilerleyerek devam etti. 1988 yılında teknik denemeler başladı. 1991 yılına kadar süren denemeler başarısızlıkla sonuçlanınca ordu projeyi tamamen iptal etti. Ancak 1993 yılında altı, 1994 yılında ise dokuz adet prototip gayriresmî olarak üretildi.

Arazi denemelerinde görüldü ki yapılan birçok önemli değişikliğe rağmen tankın dizaynında birçok büyük hata vardı. 1996 yılında program tekrar donduruldu. Yeni dizayn bile ordunun azaltılmış isteklerine bile ulaşamıyordu. Ordunun isteksizliğine rağmen Savunma Bakanlığının oldubittisi ile yeniden çalışmalar başlandı. Ordu gönülsüz olarak yeni modeli kabul etti. 1997 yılında yapılan 15 prototip tankta yapılan denemelerden geçemedi.

Projede toplamda 32 adet tank yapıldı. Bunlardan 12 tanesi prototip, 15 tanesi deneme üretimi, iki tanesi yaylı bar süspansiyonlu,  bir tanesi test aracı, bir tane düzeltme aracı, bir tanesi de Mark II modelindendi. Ordunun isteği tank dizaynının motor, vuruş gücü ve koruma bakımında kendisini devamlı yenileyebilecek bir yapıda olmasıydı. Çizenlerin iddiasına göre ise tank neredeyse ABD yapımı M1A1 Abrams tankına eşitti. Ancak yapılan denemeler tankın bundan çok uzak olduğunu gösterdi.

Arjun Mark I tankının ağırlığı 58.5 tondu. Bu ağırlık Genelkurmay dan tarafından istenilenden 6.5 ton, kara kuvvetlerinin ise 18.5 ton üzerindeydi. Tanktan istenilen en önemli özellik hafif olması idi. Bu ağırlık Hindistan'daki birçok köprünün kapasitesinin üzerindeydi ve tank bu ağırlığı ile sadece otoyolda görev yapabilirdi. Ayrıca bu tankı kaldıracak ve taşıyacak araç yoktu. Üzerine yerleştirilebilecek köprü döşeme ekipmanına uyumsuzdu. T-72MI tank taşıyıcılar için çok genişti. Yeni araçlar için ordunun tanesi 3.9 milyon dolardan yeni taşıyıcı yaptırması gerekiyordu. Tren yolu ile taşınmasında ise taşıma maliyeti %150 daha fazla olacaktı.

Arjun tankı Alman yapımı MTU838  1.400 beygirlik dizel  motora sahipti. Bu motor ile karayolunda 70 km/s arazi şartlarında 40 km/s yol gidiyordu. Menzili 200 ila 250 km ve yakıt deposu 1.610 litre dizel yakıt alma kapasitesi vardı. Ancak motor ve vites kutusu da sorunlar çıkarttı. Tankın motor kısmı yeni motor için çok büyüktü ve yenilenmeye ihtiyaç duyuyordu. Arazi denemelerinde  45 ila 50 C derece arasında motorun % 20-25 oranında güç kaybettiği görüldü. Ordu için bu sınır % 10 du. 1997 yılında yapılan bağımsız denetimlerde altı adet erken vites hatası  ile vites sıvısının genelinde yüksek sıcaklık sorunu görüldü. Suçlu ağırlık sensörleriydi  ve düzeltildi. Motordaki güç kaybının sebebi ise soğutma sisteminin devamlı ve düzgün çalışmaması idi. Ordu kaynaklarına göre yüksek hızlarda veya eğimli arazide motorun ısısı aniden yükseliyordu. Bunun nedeni elektrik sisteminin  yedeğinin olmamasıydı. En kötüsü çöl şartlarında kumun soğutma sistemini mahvetmesi ve  sistemin tamamı ile tahrip olması idi. Yapılan denemelerde soğutma fanlarının  ömrünün söylendiği gibi  4.000 km değil 600 km olmasıydı. Çizimciler yeni soğutma sistemini tankın arka güvertesine yerleştirdiler ancak bu sefer ana topun ''0'' derece atışlarını yükseltti.

Tankta kullanılan sıvı-havalı süspansiyon sistemi de sorun yarattı. Sistem yarı çöl alanlarda 300 km daha yumuşak zeminlerde ise 250 km de bir tekrar doldurulmalı idi. Çöl sıcağında ise sıvı sızıntısı sebebiyle daha da sık bakım gerekiyordu.Çünkü tank istenilenden ağırdı. Süspansiyon daha sonra yaylı barlı süspansiyonla değiştirildi.

Palet kauçuğu ve palet tekerlekleri ise düşük kaliteli olmalarından dolayı  her 600 ila 1000 km değiştiriliyordu. Palet kauçuğu palet çeliğine tam yapışmayıp düşüyor ya da palet tekerlekleri kırılıyordu. Bunlarda yenilendi.

Tankın teknik başarısızlığı orduya da pahalıya patladı.Üretilen  45 adet tankın bakımı için fazladan 16 kamyon malzeme ve 45 fazla adama ihtiyaç duyuluyordu. Arjun T-72M1 den daha ağırdı ve lojistik olarak daha fazla destek istiyordu.

Tankın ateş sistemi çok güçsüzdü ve o da değiştirildi. Ordu yetkilileri tankın zırhının Pakistan yapımı Baktar Shikan tanksavar mermilerine karşı başarılı olacağından şüphe duyuyordu. Patlayıcı tepkisel zırh eklenen tankın ise ağırlığı arttı. Her ne kadar ağırlık ikinci planda olsa da tankın zırhı  hala zayıftı.

ABD de yayınlanan Ordonat Gazetesi ne göre Pakistan a ait Al Khalid tankının geçen sene içerisinde üretime başlanması Hint meslektaşlarını hem kızdırıyor hem de zor durumda bırakıyordu. Bunu en önemli sebebi 23 yılı aşkın bir süredir bu tankın üzerinde çalışılmasıdır.

Özellikleri

Arjun Sovyet yapımı T sınıfı tanklara göre çok ağırdı. Bu da ordunun bütün lojistik sistemini yenilemesini gerektirmektedir. Ayrıca ithal edilen malzemenin orduya adapte edilmesi yavaş olacaktır.

Kullanılan 120 malik yivli top kinetik enerji mermisi (APFSDS), HE (high explosive), yüksek patlayıcılı tanksavar mermisi (HEAT), yüksek patlayıcılı  yoğun başlıklı (HESH) mermi ve İsrail yapımı yarı lazer güdümlü (LAHAT) mermisi atabilir. Tankta ayrıca 12.7 mm uçaksavar silahı ve 7.62 mm coaxial makineli tüfeği vardır.

Tankta GPS tabanlı yön bulma sistemi ile frekans karıştırmalı telsiz sistemi vardır.Ülkede üretilen Savaş Yönetim Sistemi çatışma esnasında savaşan birimler arasında bağlantı sağlar. Mühimmat yangına karşı hava ve sugeçirmez depoda saklanmaktadır. İleride otomatik yangın söndürme ve havalandırma sistemine geçilecektir.

Tank batı tarzında öncelikle mürettebatı koruma amaçlı yapılmıştır. Dört kişilik mürettebat yoğun kompozit zırh ile korunmaktadır. Özellikle mühimmat ile mürettebat ayrılmış, kulenin vurulması durumunda ise  söndürme sistemi devreye girecek şekilde tasarlanmıştır. İleride patlayıcı tepkimeli zırhın da ilave edilmesi ile Arjun tankının diğer tankları rahatlıkla yok edebileceği düşünülmektedir. Kule ve gövde '''Kanchan'''(altın demek)  adında kompozit zırh ile kaplıdır. Kule ordunun istediği şekilde yapılmıştır.

Motor Hint yapımı turbo şarj ve vites kutusu ile birleştirilmiştir. Soğutma ünitesi çöl sıcaklığına göre yenilenmiştir. Arjun T-72 ye göre zemine daha az basınç yapmakta, ancak batı tanklarına göre eski motor seçeneği yüzünden hantal kalmaktadır.

Tankın ateş kontrol sistemi ise çok başarılıdır. Bu sayede yüksek ateş yüzdesi bulunmaktadır.

Dış bağlantılar
 Global Security
 Pakistani Defence.com on Al-Khaild
 FAS Military Analysis Network
 Pakistan Military Consortium
 Defence Journal
 Sino Defence

Hindistan tankları
Ana muharebe tankları

Arjun (tank)


Ibrahim Lawani est un joueur français de volley-ball, né le  à Vitry-sur-Seine. Il mesure  et joue attaquant (pointu).

Biographie
Formé dans l'équipe France Avenir 2024 du Centre national de volley-ball (CNVB), il joue depuis 2021 pour le Paris Volley dans le championnat de France (LAM).

Il fait partie des jeunes joueurs proches de l'équipe de France avec ses coéquipiers Benjamin Diez et Kellian Paes.

Palmarès

En club
  Coupe de France masculine de volley-ball
  Troisième : 2019-2020 avec le Paris Volley

Liens externes

Notes et références

Naissance en septembre 2001
Naissance à Vitry-sur-Seine
Joueur français de volley-ball
Joueur du Paris Volley

Ibrahim Lawani


Progresivna alijansa (PA) je globalna politička mreža socijaldemokratskih i progresivnih političkih stranaka i organizacija osnovana 22. svibnja 2013. u Leipzigu, Njemačka. Alijansa je osnovana kao alternativa Socijalističkoj internacionali. Progresivna alijansa ima oko 140 članica širom svijeta.

Izvori

Literatura

Vanjske poveznice
 Progressive Alliance

Međunarodne organizacije

Progresivni savez


Narın İli, (Kırgızca: Нарын областы, Nаrın оblаstı) Kırgızistan'da oblast olarak adlandırılan vilayetlerden biri.

Tarihçe

Bulgular
1988–1995 tarihleri arasında yapılan araştırmalar sonucunda, Narın bölgesinde yaşamış olan çeşitli Türk boylarının kültür aşamaları I. Gök-Türkler dönemine (VI. yüzyılın sonu VII. yüzyılın ikinci çeyreğine) ait olan eserler, Batı Gök-Türkleri ve Türkeşler Dönemine (VII.-VIII. yüzyıllar) ait olan eserler ve Karluklar dönemine (VIII. yüzyıldan X yüzyılın ikinci çeyreğine) ait olan eserler olarak dört kümeye ayrılır.

İdari yapılanma

Narın ili'nin ilçeleri (rayonları)
Narın vilayeti, idari olarak 5 bölgeye ayrılır.

Notlar

Kırgızistan'ın illeri

Narın (il)


Işıkvuran, Tunceli ilinin Ovacık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 22 Mart 1955'te Harsi adıyla köye bağlı Mansuruşağı mezrasıyla birlikte kurulmuştur. Köyü adı 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır. Ekim 1994'te güvenlik güçleri tarafından PKK'ya yönelik başlatılan operasyonlar kapsamında tamamen boşaltılan köy, 2010 yılında yeniden yerleşime açılmıştır.

Coğrafya
Tunceli iline 65 km, Ovacık ilçesine 35 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Ovacık belde ve köyleri

Işıkvuran, Ovacık


Çengel, Sakarya ilinin Geyve ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adının nereden geldiği ve geçmişi hakkında kesin bilgi yoktur.

Mahallede manav yemekleri ağırlıklı olmak üzere en çok cevizli ekmek, kabaklı pide, keşkek, tarhana çorbası yer almaktadır. Mahallede Kandil günlerinde pilav yapılır; yufka, tavuk, pilav ve ayran yenilir.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 42 km, Geyve ilçesine 7 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

 Yerelnet

Geyve'nin mahalleleri

Çengel, Geyve


ගොඩමුන්න අම්බලම ශ්‍රී ලංකාවේ දැකගත හැකි, ඉපැරණි අම්බලම් අතුරින් එකකි.

ජනප්‍රවාද
ගොඩමුන්න අම්බලම හා බැඳි ජනප්‍රවාදයකට අනූව, දන්ත ධාතූන් වහන්සේ හඟුරන්කෙතට වැඩමවන අවස්ථාවේදී මෙම අම්බලමෙහි මොහොතක් තැන්පත් කොට තිබූ බව පැවසෙයි. එනම් දන්ත ධාතූන් වහන්සේ හඟුරන්කෙතට වැඩමවූ කාලයේදී පවා මෙම අම්බලම ඉදි කොට තිබී ඇත.

තවත් ජනප්‍රවාදයකට අනූව ඉංග්‍රීසින් මෙම ප්‍රදේශයේ කඳවුරු බැඳි අවස්ථාවක ඔවුන් විසින් මෙම අම්බලම මස් මඩුවක් ලෙසට භාවිත කොට තිබේ. ඔවුන් විසින් එහිදී සිදු කල ක්‍රියාකාරකම් නිසා, අම්බලමේ කැටයම් වලට හානි සිද්ධ වූ බවද සඳහන් වෙයි.

ප්‍රතිසංස්කරණය
වර්ෂ 1967 සිට වර්ෂ 1968 පමණ දක්වා කාලය තුලදී මෙම අම්බලම පුරාවිද්‍යා ස්ථානයක් වශයෙන් තහවුරු කරන ලද අතර, අම්බලමෙහි වූ  දිරා ගිය පැරණි දැව වෙනුවට නව දැව යොදා ප්‍රතිසංස්කරණය කොට ඇත.

මූලාශ්‍ර

අම්බලම්
මහනුවර දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

ගොඩමුන්න අම්බලම


Finger, İngilizce'de kelime anlamı parmak demektir.

Kişinin çalıştığı kurumun makinesini sorgulamak için finger anahtar@kurumun makinası komutu kullanılır. Bunun için o kişinin sisteme kayıtlı olması sistemde 'finger' deamon'un çalışıyor olması gereklidir. Anahtar'in kişinin adı, soyadı gibi belirleyici bir kelime olmasında yarar vardır.

Bir ağ ortamında, mümkün olan en tepedeki makineyi sorgulamak gerekir. 'finger' sistemdeki var olan çeşitli bilgileri okur. Kullanıcının, bu programın okuyacağı bazı kütükleri hazırlayıp gerekli bilgileri bırakmasının anlamı vardır (örneğin, ev telefon numarası, izin tarihleri gibi). Bunlar '.plan' ve '.project' gibi dosyalara konabilir.

Finger yoluyla fiyatları, ve başka bilgileri otamatik olarak sunabilirsiniz. Örneğin, finger email@example.com komutu o günkü doların değerini size iletecektir. finger firstname.lastname@example.com komutu ise TR-NET merkezindeki hatların çalışma durumunu gösterecektir.

'finger' komutu Marc Van Heyningen tarafından yazılmıştır.İnternetin yaygınlaşmasıyla beraber güvenlik sebeplerinden ötürü 'finger' komutunu çalıştıran pek site kalmamıştır.

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20051124030042/http://bid.ankara.edu.tr/start/kemer/tools9fe.html

İnternet protokolleri
Windows komutları

Finger


Kate name may refer to:

People and fictional characters

 Kate (given name), a list of people and fictional characters with the given name or nickname
 Gyula Káté (born 1982), Hungarian amateur boxer
 Lauren Kate (born 1981), American author of young adult fiction
 ten Kate, a Dutch toponymic surname originally meaning "at the house"

Arts and entertainment
 Kate (TV series), a British drama series (1970-1972)
 Kate (film), a 2021 American action thriller film
 An alternative title of "Crabbit Old Woman", a poem attributed to Phyllis McCormack
 Kate, a young adult novel by Valerie Sherrard
 "Kate" (Ben Folds Five song), 1997
 "Kate" (Johnny Cash song), 1972
 "Kate", a song by Arty
 "Kate (Have I Come Too Early, Too Late)", a song by Irving Berlin, 1947
 The Kate, American TV series

Ships
 CSS Kate, a Confederate blockade runner during the American Civil War
 , a Union Navy steamer during the American Civil War
 SS Kate (tug), a wooden steamer built in Australia in 1883

Other uses
 Tropical Storm Kate (disambiguation), various hurricanes, typhoons, cyclones and tropical storms
 Nakajima B5N, a Japanese torpedo bomber, Allied reporting name "Kate"
 2156 Kate, an asteroid
 Kate (text editor), a text editor for KDE
 Kate the woodpecker, the mascot of Kate editor
 KATE, a radio station licensed to Albert Lea, Minnesota, United States
 Kâte language, a Papuan language
 Cotter (farmer) house, called Kate in German

Kate


Zoroastre (título original en francés; en español, Zoroastro) es una ópera de Jean-Philippe Rameau, estrenada el 5 de diciembre de 1749 en la Opéra de París. El libreto es de Louis de Cahusac. Zoroastre fue la cuarta de las tragédies en musique de Rameau en ser representada y la última en aparecer durante la propia vida del compositor. El público dio a la versión original una tibia recepción, de manera que Rameau y su libretista reformaron ampliamente la ópera para una reposición que tuvo lugar en la Opéra el 19 de enero de 1756. Esta vez la obra tuvo gran éxito y esta es la versión que se suele oír en la actualidad.

Esta ópera se representa muy poco. En las estadísticas de Operabase aparece con sólo 3 representaciones en el período 2005-2010.

Referencias
Notas

Licencia

Enlaces externos
"Le magazine de l'opéra baroque", por Jean-Claude Brenac (en francés)

Óperas en francés
Óperas de 1749
Óperas de Jean-Philippe Rameau
Óperas estrenadas en París

Zoroastre


Proton Holdings Berhad () 1982 yılında Malezya hükûmet başkanı olan Dr. Mahathir Muhammed tarafından kurulmuştur. 1983 yılında başlayan proje Japon teknolojisi destekli montaj sanayi yaklaşımı ile Malezya devletinin planlı kalkınma döneminde lokomotif olarak kabul edilen yerini almaya başlar.

Proton firmasının %52'si Malezya devleti ve %48'i yerel ve uluslararası yatırımcılara aittir.
Bugün itibarıyla Dünya Ticaret Örgütü'ne kayıtlı 146 ülkeden sadece 11 tanesi resim üzerindeki taslaktan dünya çapında kabul gören normlarda otomobil üretebilmektedir. 2002 yılı başında Malezya 11. olarak bu listede yer almıştır. Bu listede yer alan ülkelerin başlıcaları alfabetik sırayla: ABD, Almanya, Fransa, G.Kore, İngiltere, İsveç, İtalya, Japonya'dır.
Proton, 1900'ü Ar-Ge çalışmalarında yer almak üzere toplam 9500 kişilik bir işgücü ile üretim yapmaktadır.

Proton için yapılmış toplam yurt içi yatırımı 2 milyar ABD dolarının üzerindedir. Kurulduğu günden bu yana 50'den fazla ülkeye ihracat gerçekleştirmiştir. Şu anda başta İngiltere ve Avustralya olmak üzere 20'den fazlaya ülkeye ihracat yapmaktadır.

Malezya'da 2 merkezde olmak üzere Çin, Vietnam ve İran'da üretim yapmaktadır. Halihazırda yıllık kapasitesi 250,000 adet olan Tangjum Malim fabrikasının altyapısı ve genişleme planları doğrultusunda önümüzdeki 5 yıl içinde 1 milyon adet/yıl otomobile ulaşılması planlanmaktadır.

Proton'un logosunda kaplan figürü markanın yansıtmak istediği cesaret, dinamizm, seri ve atak yapı ile Uzak Doğu'nun kültürel mirasını temsil etmektedir. Kaplan figürü markanın Uzak Doğu kökenini hatırlatmak üzere doğuya (sola) bakmaktadır. Kaplan başı motifi, asaleti yansıtan altın sarı renktedir. Proton logosu üzerinde yer alan yeşil, rengini mühendislik ve teknolojisinden yararlandığı Lotus'tan almaktadır. Yeşil rengi ile Proton ürünlerinde yerleşik Lotus genlerinin yansıması gözlenebilir.

Tarihçe
 23 Mayıs 1983 Teknik iş birliği, lisans ve komponent üretimi konularında Mitsubishi Motors ile anlaşma imzalanması
 1 Ağustos 1983 Shah Alam tesislerinin yıllık 80,000 kapasite ile faaliyete geçmesi Shah Alam tesisleri bugün yıllık 240,000 adet kapasiteye sahiptir.
 1 Temmuz 1985 Proton markalı ilk otomobil "Saga" modelinin üretime başlaması
 1986 Üretime başladıktan sadece 1 yıl sonra Bangladeş'e yapılan ilk ihracat
  26 Eylül 1987 Proton'un 50,000 ' inci otomobilinin üretim hattından çıkışı
 16 Mart 1990 İngiltere pazarına giriş
 16 Mayıs 1990 200,000 ' inci Proton otomobilin üretim hattından çıkışı
 1 Ocak 1991 İngiliz What Car? Dergisi Proton Saga modelini "Best Buy" - Satın alınabilecek en iyi model olarak sunar
  9 Temmuz 1991 300,000 ' inci Proton otomobilin üretim hattından çıkışı
 1992 Proton hisse senetlerinin KL borsasında işlem görmeye başlaması.
  14 Nisan 1992 Proton montaj hattında ilk kez robotların kullanılmaya başlanması
  21 Ekim 1992 Birmingham otomobil fuarında 3. kez üst üste altın madalya ile ödüllendirilmesi
 20 Nisan 1993 Ar-Ge Departmanının kuruluşu
 9 Temmuz 1993 500.000'inci Proton otomobilinin üretim hattından çıkışı
 23 Mart 1996 Dünyanın en ileri mühendislik altyapısına sahip tesislerden birisi olan Tangjum Malim fabrikasının temelinin atılması
 5 Nisan 1996 Citroen ile yapılan teknik iş birliği sonucu Tiara modelinin üretime başlaması
 30 Ekim 1996 Üreticiler sınıfında 7 kez Formula 1 dünya şampiyonluğu, pilotlar sınıfında 6 kez dünya şampiyonluğu ve toplam 79 Formula 1 grand prix yarış birinciliğine sahip, dünyaca ünlü İngiliz mühendislik ve otomobil firması Lotus'un %63,75'lik hisselerinin satın alınması
  30 Aralık 1996 Proton üretim hattından 1.000.000'uncu otomobilin çıkışı
  21 Şubat 2001 Lotus'un Proton için özel ürün geliştirme çalışmalarına başlaması
  2003''' Lotus'un tüm hisselerinin Proton tarafından satın alınması

Modelleri
 Proton Ertiga
 Proton Exora
 Proton Iriz
 Proton Perdana
 Proton Persona
 Proton Prevé
 Proton Saga
 Proton Suprima S

Eski modeller
 Proton Wira (1993-2009)
 Proton Satria / Satria Neo (1995-2015)
 Proton Putra (1995-2000)
 Proton Tiara (1996-2000)
 Proton Juara (2001-2003)
 Proton Waja (2000-2012)
 Proton Arena (2002-2010)
 Proton Gen-2 (2004-2011)
 Proton Savvy (2005-2011)
 Proton Inspira (2010-2015)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Protontr.com  Proton Türkiye resmi sitesi

1983'te kurulan şirketler
Malezya merkezli otomotiv şirketleri
Otomobil üreticileri
Otomobil markaları
Malezya markaları

Proton (otomobil)


is a fictional character and the titular protagonist of the manga series of the same name, created by Rumiko Takahashi. He is a half-demon, half-human from the Sengoku period of Japan. He later appeared in the anime sequel series Yashahime.

Concept and creation
When Rumiko Takahashi began the series, the only ideas she had were Inuyasha being sealed by Kikyō and his sword being a relic from his father, everything after that was thought up on a weekly basis. Inuyasha's name simply comes from the fact that he is part dog (inu in Japanese) and part yasha. According to interviews with Rumiko Takahashi, the style for his clothing was based on "priest's garb" of the Sengoku period.

In June 2001, the author said that she did not know what would come of Inuyasha and Kagome's back-and-forth relationship, but that she did intend for it to have a resolution. She also said that she purposely avoided having those two and Kikyō appear at the same time, as Inuyasha always likes "the girl he is with" more.

When asked which chapters of the series she enjoyed drawing the most, Takahashi cited the one with Inuyasha in his black-haired human form during the new moon because it was "new and fun" and the chapters where Inuyasha came to the present-day because she could take a break from drawing battles and show "some fun and laughter," among others.

From the earliest of production meetings for the anime adaptation, Takahashi's only request was that Kappei Yamaguchi voice Inuyasha. Due to the use of unusual names in the series, Yamaguchi and many of the other actors often wondered how to pronounce certain names, such as Kikyō and Shikon Jewel.

Appearances
Inuyasha is a hybrid of human and dog yōkai who first appears sealed to a tree in the feudal world. When a girl named Kagome Higurashi is being chased by a yōkai, Inuyasha convinces her to free him so that he might eliminate the enemy. Despite initially distrusting Kagome, Inuyasha joins forces with her to search for the shards of the Jewel of Four Souls, the Shikon Jewel, which increase a yōkai's powers. Although Inuyasha first aims to become a full demon using the Jewel, as the story progresses he develops strong bonds with the comrades who aid him.

Inuyasha's appearance is a mixture of his dog demon father and human mother: he has his father's long silver hair, yellow eyes, and claws, but does not exhibit facial markings in his half-breed form, or pointed humanoid ears, instead he has a unique pair of furry silver dog ears on top his head. As a dog demon, Inuyasha has claws he uses to fight with, utilized mainly in his  attack. Although a half-breed, a hanyō, Inuyasha's strong demon heritage inherited from his father affords him supernatural physical attributes and resilience; he possesses raw strength as well as speed and reflexes considerably superior to that of all lower-level and the majority of middle or even higher-level yōkai. His physical prowess combined with willpower and swordsmanship allows him to challenge even the stronger higher-level yōkai. His durability and regenerative abilities are similar to those of yōkai and allow him to endure severe pain and recover quickly from wounds as well as extending his lifespan by hundreds of years. The disadvantage of his demon blood (at least when he does not possess Tessaiga) is that it overtakes his human soul in near-death situations, making him stronger but also causing him to turn into a mindless killing machine, making him just as dangerous to friends as enemies. Although the usual way to reverse the transformation is to give Inuyasha Tessaiga and wait for him to calm down, Kagome's purifying abilities have also been shown to clear Inuyasha's mind when she touches him.

Due to his half-breed blood, Inuyasha temporarily loses all his demon traits and powers on the night of a new moon, effectively becoming completely human. Early in the series, Inuyasha acquires , a powerful sword made from a fang of his father that can absorb demonic powers and energy. This proves to be useful to keep Inuyasha from falling victim to demonic nature turning him into a berserker. Over the course of the series, Inuyasha develops Tessaiga's signature ,  and  techniques. Eventually, Inuyasha gains a new ability from the sword Dakki to become the Dragon-scaled and have the  to absorb the demon vortex,  and in  that Sesshōmaru prepared for him as part of their father's design.

Background
Born to a dog-demon father and a human mother, Inuyasha is a dog demon/human hybrid who initially wanted to use the enormous power of the Shikon Jewel to become a full-fledged demon. Inuyasha lived with his mother Izayoi when he was a child. After his father died saving Inuyasha and Izayoi, the two lived together; however, the circumstances of Inuyasha's youth and any details of how long his mother was alive for or what happened to her is never revealed, but he was shown to have had an isolated childhood, shunned by humans for his demon blood. After the death of his mother when he was a child, Inuyasha grew up isolated and alone, having to deal with demons' and humans' hatred toward him and hardship.

Inuyasha met and fell in love with the priestess Kikyō, who was tasked with protecting the Shikon no Tama (Sacred Jewel), a powerful jewel that could grant a wish and that Inuyasha believed could make him a full demon. Through interacting with Kikyō, who was also living a lonely and isolated life, Inuyasha relinquished his dream of being a full demon and instead he and Kikyō planned for him to use the Shikon Jewel to become a human so that he could live with her. However, the jealous Naraku, who lusted after Kikyō and the jewel, manipulated them into believing they had been betrayed by one another. Before Kikyō died, she shot Inuyasha with a sealing arrow that bound him to the Sacred Tree. Inuyasha remained there for 50 years, until Kagome Higurashi pulled out the arrow, breaking the seal. When the Shikon Jewel, which had previously been embedded in Kagome's body, is shattered into fragments that scatter across feudal Japan, Inuyasha and Kagome travel together to retrieve the shards with Inuyasha once again seeking it to turn into a full-fledged demon. While Inuyasha initially sees Kagome as merely a tool with which to retrieve the shards of the jewel, Inuyasha and Kagome grow closer over time and he begins to fall in love with her. Others such as the fox demon Shippō and the rambunctious monk Miroku as well as Sango the demon slayer, later join the duo in their quest. Inuyasha eventually discovers that the events surrounding Kikyō's death were a result of Naraku tricking him and Kikyō, forcing them to turn against each other. Inuyasha's quest changes over time from looking for the Shikon Jewel shards to trying to defeat Naraku. In the end,  three years after Naraku's death, he reunited with Kagome after the Bone-Eater's Well was reconnected and married her.

Reception
Inuyasha has been popular within Japanese fans. In the Newtype magazine from August 2001, he was voted as the second best male character losing to Spike Spiegel from Cowboy Bebop. In 2002, Inuyasha won the Animage Anime Grand Prix for Best Male Character. In the next year, he was third behind Kira Yamato and Athrun Zala both from Mobile Suit Gundam SEED. He was sixth in the following poll. A 2019 NHK poll of 210,061 people saw Inuyasha voted the favorite character from all of Rumiko Takahashi's works.

Critical reception has been mixed. Derrick L. Tucker of THEM Anime Reviews praised the characterization of Inuyasha and other main characters, identifying it as a key reason why story elements such as the love triangle between Inuyasha, Kikyo and Kagome are able to evoke significant audience emotional response. In a review of the second manga volume, Megan Lavey from Mania Beyond Entertainment commented that the character's development was depicted for the first time as the story began to explore why Inuyasha is often angry and has difficulty trusting others. Inuyasha and Kagome were praised by Mania writer Chris Beveridge for how well they act together in contrast to the leads of Ranma ½. Writing later for the Fandom Post, Beveridge explained how it was fun seeing Inuyasha in the modern world and the impact it has on Kagome. Similarly, Holly Ellingwood from Active Anime particularly enjoyed the comedy that occurs when Inuyasha visits the modern world following Kagome. Despite noting how several characters had similar faces, Anime News Network'''s Zac Bertschy noted that Inuyasha stood out thanks to his clothes. Anime News Network felt the character became a less interesting anti-hero as the plot progressed and criticized the handling of his dynamic with Kagome due to the repetitive romantic tension despite both often arguing. John Sinnott from DVD Talk noted how examined was Inuyasha including his heritage and use of his sword that could create a big impact.

Briana Lawerence from Mania Entertainment was harsher in regards to these situation as the narrative continuously focused on this triangle for multiple seasons, leaving her the desire for Inuyasha to decide a love interest because she found the character annoying as a result. In her book Anime from Akira to Howl's Moving Castle, scholar Susan J. Napier analysed how certain lessons in the series relate to Inuyasha's representation of masculinity. Academic Caroline Ruddell analysed use of movement in the anime. In combat scenes Inuyasha is often slowed or frozen, against the moving background, to foreground his emotional and physical vulnerability. Close-up shots of his face and head place further focus on these aspects and on the character (rather than the narrative), particularly his facial expressions, while wide shots showing his whole body are used to depict his strength. Together, the techniques show the different facets of his hybrid nature. According to Rudell, Inuyasha is stylized as an anti-hero or tsundere''. IGN's D. F. Smith praised the voice acting of Richard Cox as "he does a fine job getting the character's rough-edged, angry mode of speech across, even without being able to stick "yarou" at the end of every sentence." Anime News Network also found Cox as the most appealing members from the English dub, describing his take on the protagonist as "arrogant punk".

References

Inuyasha characters
Comics characters introduced in 1996
Anthropomorphic dogs
Fictional demon hunters
Fictional half-demons
Fictional yōkai
Fictional people of Sengoku-period Japan
Fictional Japanese people in anime and manga
Anime and manga characters who can move at superhuman speeds
Anime and manga characters with accelerated healing
Anime and manga characters with superhuman durability or invulnerability
Anime and manga characters with superhuman senses
Anime and manga characters with superhuman strength
Fictional characters from the 16th century
Fictional characters with absorption or parasitic abilities
Fictional characters with energy-manipulation abilities
Fictional characters with slowed ageing
Fictional kenjutsuka
Fictional male martial artists
Fictional swordfighters in anime and manga
Male characters in anime and manga
Martial artist characters in anime and manga
Orphan characters in anime and manga
Shapeshifter characters in comics
Teenage characters in anime and manga

Inuyasha (character)


شبكة أبو ظبي للاعلام هي شركة إعلام في أبو ظبي، بدولة الإمارات العربية المتحدة. تعمل الشركة في جميع مراحل الإنتاج الإعلامي، وعرفت سابقاً بمؤسسة الإمارات للإعلام. من ضمن أعمال الشركة قنوات تلفزيونية، وإذاعات الراديو، والصحف، والمجلات والإنتاج التلفزيوني. للشركة مكاتب أخرى في دبي، والقاهرة وواشنطن العاصمة.

تاريخ الشركة

يعود أصول الشبكة إلى عام 1969م عندما أنشأت جريدة الاتحاد، وقناة أبو ظبي وإذاعة أبو ظبي. في عام 1996م تم إنشاء هيئة الإذاعة والتلفزيون والتي تم ضم قناة أبو ظبي وإذاعة أبو ظبي إليها. وفي 1 يناير 1999م صدر قرار اتحادي بضم الهيئة ومؤسسة الاتحاد للصحافة والطباعة والنشر لتصبحان مؤسسة الإمارت للإعلام. عملت المؤسسة تحت هذا المسمى حتى عام 2007 حينما تأسست شبكة أبو ظبي للإعلام بموجب مرسوم أميري رقم 13 لسنة 2007م من قبل حاكم إمارة أبو ظبي، الشيخ خليفة بن زايد آل نهيان وهي شركة مملوكة من قبل حكومة أبو ظبي ورأس مالها 100 مليون درهم.

أعمال الشركة

تعمل الشركة في العديد من مراحل الإنتاج الإعلامي، حيث أنها تعمل في مجال الصحافة، والتلفاز، والإذاعة والإنتاج التلفزيوني.

الصحافة والنشر

تقوم الشركة بنشر صحيفتين وهما جريدة الاتحاد باللغة العربية وصحيفة ذا ناشيونال باللغة الإنجليزية. كان أول إصدار لجريدة الاتحاد في 20 أكتوبر 1969م. الشركة تعمل أيضا في نشر المجلات، منها مجلة زهرة الخليج العائلية، ومجلة المرأة، ومجلة ماجد للأطفال، ومجلة سوبر الرياضي. ومجلة ناشيونال جيوغرافيك العربية. تملك الشركة بالكامل الشركة المتحدة للطباعة والنشر والتي تعد أكبر الشركات الطباعية في دولة الإمارات.

قنوات تلفزيونية

في مجال التلفزيون تملك شركة أبوظبي للإعلام:
 قناة أبو ظبي.
 قناة الإمارات.
 قناة أبوظبي الرياضية 1.
 قناة أبو ظبي الرياضية 2.
 قناة ياس سبورت.
 قناة ماجد للأطفال.
 قناة أبوظبي دراما.
 ناشيونال جيوغرافيك أبو ظبي.
 ناشيونال جيوغرافيك كيدز أبو ظبي.
 تلفزيون الإمارات.
و جميع القنوات هي قنوات فضائية.

إذاعات

تملك الشركة سبع محطات إذاعية، منها
 إذاعة أبو ظبي.
 إذاعة إمارات أف أم.
 اذاعة القرآن الكريم أبو ظبي.
 أبو ظبي كلاسيك إف إم.
 ستار إف إم.
 راديو ميرشي.
 ستار إف إم.

المطبوعات والصحف

 جريدة الاتحاد.
 مجلة زهرة الخليج.
 جريدة ذا ناشيونال باللغة الإنجليزية.
 مجلة ماجد.
 مجلة ناشيونال جيوغرافيك العربية.

الشركات التابعة

 توزيع.
 المتحدة للطباعة والنشر.
 لايف.

الإعلام الرقمي

 أنا زهرة.
 موقع سوبر الرياضي.
 منصة محتوى.

الشركاء

 «ڤيڤو» في خدمة الموسيقى والفيديو والترفيه في المنطقة·
 مجموعة «يونيفرسال ميوزيك»·
 شركة «سوني ميوزيك انترتينمنت»·
 وشراكة إيمج نيشن أبوظبي مع «هايد بارك انترتينمنت»·
 «هيئة التطوير الإعلامي السنغافورية».

مراجع

وصلات خارجية

اتحاد إذاعات الدول العربية
الإعلام في أبو ظبي
إعلام الإمارات العربية المتحدة
إعلام عربي
تأسيسات سنة 2007 في الإمارات العربية المتحدة
شركات إنتاج الأفلام في الإمارات العربية المتحدة
شركات إنتاج تلفزيوني في الإمارات العربية المتحدة
شركات أسست في 2007
شركات ترفيه في الإمارات العربية المتحدة
شركات صحافة في الإمارات العربية المتحدة
شركات نشر أسست في 2007
منظمات اتصالات وإعلام

شبكة أبو ظبي للإعلام


Onthophagus nyikaensis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Josso em 2018.

Referências

Ligações externas

nyikaensis
Coleópteros descritos em 2018

Onthophagus nyikaensis


Diachromus germanus es una  especie de coleóptero adéfago de la familia Carabidae y el único miembro del género monotípico Diachromus. Habita en Europa y el Cercano Oriente.

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World
 Diachromus at Fauna Europaea
 Global Biodiversity Information Facility

Anisodactylina

Diachromus


Cet article présente une liste des incidents en mer Noire impliquant la Russie et l'Ukraine, qui débute en 2003, avec le conflit de l'île de Touzla, suivi par l'annexion de la Crimée par la fédération de Russie en 2014 dans le cadre de la guerre russo-ukrainienne.

2003
La Russie a construit un barrage de la péninsule de Taman vers l'île de Touzia pour faire revivre la péninsule érodée sans aucune consultation préalable avec les autorités gouvernementales ukrainiennes. Après que la construction du barrage de 3,8 kilomètres a été suspendue au point exact de la frontière russo-ukrainienne, la distance entre le barrage et l'île de Touzia est de 1 200 mètres. La construction du barrage a entraîné l'augmentation de l'intensité du courant dans le détroit et la détérioration de l'île. Pour éviter la détérioration, le gouvernement ukrainien a financé des travaux de terrassement pour approfondir le lit du détroit.

La raison de ces travaux au sol était d'empêcher les navires russes d'avoir à payer un péage à l'Ukraine pour avoir traversé le détroit de Kertch, qui est alors considéré comme eaux territoriales de l'Ukraine.

Fin 2003, les différends sur le droit de passage ont été résolus par un accord bilatéral sur la coopération dans l'utilisation de la mer d'Azov et du détroit de Kertch, qui a fait de ces masses d'eau partagées les eaux intérieures des deux pays. Les tensions s'achèvent en 2014 après l'annexion de la péninsule de Crimée par la Russie.

2015
Le 3 juin, la frégate ukrainienne Hetman Sahaydachniy détecte la frégate russe Ladny, en mission de reconnaissance près des eaux territoriales de l'Ukraine. De plus, le navire était sur le point d'interférer avec la navigation dans la région. La marine ukrainienne mobilise alors le cotre Pryluky et le dragueur de mines portuaire Henichensk, un hélicoptère Mi-14, et le cotre Mykolaïv des garde-frontières maritimes. Le Ladny est contraint d'annuler les opérations et de rentrer.

2017
Le 27 janvier 2017, le navire de soutien à la plongée ukrainien Pochaïv est touché par des tirs de tireurs d'élite depuis la plate-forme de forage de Tavrida, initialement exploitée par la Chernomorneftegaz, saisie par les forces russes en 2014.

Le  février 2017, un avion de transport An-26 de la marine ukrainienne essuie des tirs d'armes légères de la part de militaires russes, stationnés sur une foreuse, alors qu'il survolait le champ gazier d'Odessa en mer Noire. Ce champ gazier est situé dans la zone économique exclusive de l'Ukraine, et non au large de la péninsule de Crimée, qui fait également partie de la ZEE ukrainienne. Bien que la plate-forme en question n'ait pas été nommée, elle faisait partie de celles volées par les forces russes au lendemain de l'annexion de la Crimée. Selon l'armée ukrainienne, l'avion effectuait un vol d'entraînement et a été touché par des obus de petit calibre.

2018
Le 21 septembre 2018, un chasseur russe Su-27, du territoire de Crimée occupé par la Russie, s'approche dangereusement à distance d'un avion de transport militaire An-26 des forces navales ukrainiennes, exécutant une tâche planifiée au-dessus de la mer Noire. Le 25 septembre, lors de l'exercice Volia-2018, impliquant le commandement et d'état-major stratégiques ukrainiens, un avion de chasse russe Su-27 effectue un survol dangereux au-dessus des navires de guerre ukrainiens.

Le 25 novembre 2018, trois navires de la marine ukrainienne qui tentaient de se redéployer du port d'Odessa sur la mer Noire vers le port de Berdiansk sur la mer d'Azov ont été endommagés et capturés par le service de sécurité russe du FSB lors de l'incident du détroit de Kertch.

2019
À l'été 2019, la Russie bloque de nombreuses zones sans avoir déposé de telles demandes au préalable, interrompant ainsi la navigation et bloquant presque la navigation internationale à destination et en provenance de la Géorgie, de la Bulgarie, de la Roumanie et de l'Ukraine. Le 24 juillet, la Russie bloque 120 000 kilomètres carrés, soit près de 25 % de toute la surface de la mer Noire.

Le 10 juillet 2019 vers 08 h 00, malgré une notification côtière destinée aux marins concernant la fermeture de la zone pour la conduite de l'exercice international Sea Breeze 2019, le destroyer Smetlivy, un navire de la flotte russe de la mer Noire, est entré dans une zone fermée à la navigation, où des tirs pratiques d'artillerie navale ont été menés par un groupe naval d'une coalition internationale, provoquant ainsi une situation dangereuse.

En août 2019, le petit navire de reconnaissance de la marine ukrainienne Pereyaslav reçoit un avertissement par radio d'un navire de la marine russe, alors qu'il voyage en Géorgie pour participer à l'exercice Agile Spirit 2019 et qu'il se trouve dans des eaux neutres. Les Russes avertissent que les Ukrainiens doivent faire demi-tour car la zone a été bloquée. Les coordinateurs internationaux ne confirme pas ce fait, de sorte que le capitaine du Pereyaslav décide de maintenir le navire sur sa route d'origine. Peu après, le Kasimov, une grande corvette anti-sous-marine russe (Project 1124M/Classe Grisha IV), a été repéré près du navire ukrainien. Le comportement agressif de la corvette russe n'a cessé que lorsqu'un avion de reconnaissance turc est arrivé près du Pereyaslav. Cet incident a été filmé par une équipe ukrainienne de journalistes militaires dans le cadre de la délégation ukrainienne participant à Agile Spirit 2019.

Le 14 novembre 2019, lors de la troisième conférence internationale sur la sécurité maritime, à Odessa, le commandant de la marine ukrainienne, l'amiral Ihor Voronchenko, déclare qu'un Tu-22M3 russe a été observé simulant le lancement d'une frappe de missile sur cette ville côtière, Voronchenko ajoutant que des bombardiers russes avait fait plusieurs tentatives similaires lors d'exercices le 10 juillet, menant une frappe aérienne virtuelle à 60 kilomètres d'Odessa.

Notes et références

Liste en rapport avec l'histoire de l'Ukraine
Histoire militaire de l'Ukraine
Guerre russo-ukrainienne
Relations entre la Russie et l'Ukraine
Histoire de la mer Noire

Liste des incidents en mer Noire impliquant la Russie et l'Ukraine


Raphael Botti (født 23. februar 1981) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Raphael Botti


Hedwig Conrad-Martius (født 27. februar 1888 i Berlin, død 15. februar 1966 i Starnberg) var en tysk fænomenologisk filosof.

Liv
Hedwig Conrad-Martius var datter af Friedrich Martius, professor i medicin, og Martha Martius. Hendes far var direktør for Rostocks universitetsklinik og grundlagde den moderne konstitutionsforskning. Efter hun færdiggjorde abitur under Helene Lange, der havde åbnet et realgymnasium i  Berlin for piger, påbegyndte Hedwig Martius et unversitetsstudiem som en af de første kvinder i Tyskland.

Hun studerede først litteratur og historie i Rostock og Freiburg, så fra 1909/10 filosofi i München under Moritz Geiger. I vintersemesteret 1911/12 skiftede hun til universitetet i Göttingen, hvor hun blev optaget i Edmund Husserls studiekreds. Hun fulgtes af Edith Stein og af Gerda Walther i Freiburg.

Efter kort tid blev hun formand for den nyligt grundlagte "Philosophischen Gesellschaft Göttingen". Denne gruppe, der senere blev kaldt "München-Göttinger-Phänomenologenschule", talte ud over Theodor Conrad, Winthrop Bell, Jean Hering, Fritz Kaufmann, Alexandre Koyré, Hans Lipps, Edith Stein, Dietrich von Hildebrand og Alfred von Sybel. Hun vandt en konkurrence i det filosofiske fakultet i Göttingen. Da hendes studentereksamen ikke omfattede græsk, kunne hun ikke få eksamen i Göttingen, derfor skiftede hun til München under Alexander Pfänder. En habilitation var umulig.

I 1912 giftede hun sig med Theodor Conrad og tog med ham til hans hjemstavn Bergzabern, hvor de sammen drev en frugtplantage. Under Første Verdenskrig dannede der sig en lille gruppe omkring ægteparret, der orienterede sig filosofisk efter Adolf Reinach, og som sås regelmæssigt tilslutningen af 1920erne i deres hus (Bergzaberner Kreis). Edmund Husserl selv brød sig ikke meget om dette arbejde. Edith Steins interesse for katolicisme opstod under et af disse besøg. Trods hun var protestant, fik Conrad-Martius senere dispensation, så hun kunne blive Edith Steins gudmor.

Først 1937 tog parret til München.

Hendes videnskabelige aktivitet afbrudtes nu af et delvist forbud mod udgivelser, som nazisterne pålagde Conrad-Martius, på grund af en jødisk bedsteforælder, Martha Leonhard.

Efter Anden Verdenskrig kunne Hedwig Conrad-Martius igen vende sig mod filosofien og blev i 1949 docent i naturfilosofi og i 1955 æresdoktor i München.

I 1958 modtog hun Großen Bundesverdienstkreuz.

Filosofi

Realontologi
Hedwig Conrad-Martius mente, at Husserls transcendentale fænomenologi (efter 1913) var idealisme, og ikke kom til rette med det reales fænomen. Derfor udviklede hun sin egen teori, som hun benævnte "ontologisk fænomenologi" eller "realontologi", offentliggjort i Jahrbuch für Philosophie und phänomenologische Forschung.

Hendes  Realontologie er også fundamentet under hendes senere studier i naturfilosofi, hendes kosmologi og for hendes undersøgelser af tid og rum.

Det grundlæggende synspunkt i hendes ontologiske fænomenologi: "I sansningen af de ting der viser sig (φαινόμενον – noget, der viser sig – fænomen) erkender vi dem. Værensproblemet behandler Hedwig Conrad-Martius i sit værk "Das Sein" (Væren) såvel som i hendes "realontologi".

Rum og tid
Conrad-Martius udvikler sin beskrivelse af naturen i modsætning til hendes tids naturvidenskab, især fysikken, hvori hun indbefatter resultaterne af relativitetsteorien og kvantemekanikken. Hun skriver "Det krumme rum er ganske vist endeligt, men ubegrænset" og bestemmer det som analogi til det tredimensionale rum og den todimensionale kugleoverflade, der ikke er begrænset, men som er endelig. Derfor må også det tredimensionale ifølge hende tænkes som udvidet med en dimension.

Ifølge Conrad-Martius er der tre mulige relationer mellem tid og verden:

 En uendelig tid, hvori verden er begyndt og hvormed verdens kan tænkes som uendelig og uden begyndelse. Dette svarede til den klassiske naturvidenskab.
 En verden, hvori dens beståen i tiden har en begyndelse. Det er efter hendes mening Platons syspunkt i Timaios (37 C-E).
 En "enddelig" rumtid, der står og falder med en "endelig" verden. Dette svarer til den almene relativitetsteori. Også den firedimensionale rumtidslige forbindelse i Einsteins verden bliver i hans model beskrevet som en cylindrisk verden.

Konsekvenser
Conrad-Martius slutter heraf, at også tiden kun kan blive endelig, hvis den ses som cyklisk og sammensluttet i sig selv, at en lineær tid løber i det i endelige. Som cyklisk tid forvandler den sig dog i en endelig, men ubegrænset tid.

I forskel til rummet bevæger tiden sig dog, dens væsen grunder sig i en værensfunderende bevægelse. Hvis den bevæger sig cyklisk, kan den løbe videre i en uendelig række af cykler.

Værker
 Die erkenntnistheoretischen Grundlagen des Positivismus, Bergzabern 1920
 Metaphysische Gespräche, Halle 1921
 Realontologie, in: Jahrbuch für Philosophie und phänomenologische Forschung, 6 (1923), 159–333
 Zur Ontologie und Erscheinungslehre der realen Außenwelt. Verbunden mit einer Kritik positivistischer Theorien, in: Jahrbuch für Philosophie und phänomenologische Forschung 3 (1916)
 Die "Seele" der Pflanze. Biologisch-ontologische Betrachtungen, Breslau 1934
 Abstammungslehre, München 1949 (Ursprünglich unter dem Titel "Ursprung und Aufbau des lebendigen Kosmos" erschienen, Kosmos 1938)
 Der Selbstaufbau der Natur. Entelechien und Energien, Hamburg 1944
 Bios und Psyche, Hamburg 1949
 Das Lebendige, Die Endlichkeit der Welt, Der Mensch, Drei Dispute, München 1951
 Die Zeit, München 1954
 Utopien der Menschenzüchtung. Der Sozialdarwinismus und seine Folgen, München 1955
 Das Sein, München 1957
 Der Raum, München 1958
 Die Geistseele des Menschen, München 1960
 Schriften zur Philosophie I-III, im Einverständnis mit der Verfasserin herausgegeben von Eberhard Avé-Lallemant, München 1963-1965

Noter

Litteratur
 Avé-Lallemant, Eberhard: Hedwig Conrad-Martius (1888-1966) – Bibliographie. I: Zeitschrift für philosophische Forschung 31:2, 1977, S. 301
 Falk, Georg: Hedwig Conrad-Martius. I: Zeitschrift des Vereins Historisches Museum der Pfalz (Historischer Verein der Pfalz), des Pfälzischen Vereins für Naturkunde Pollichia [u.a.]. – Kaiserslautern, J. 37, 1986, S. 87–89
 Festschrift für Hedwig Conrad-Martius. Philosophisches Jahrbuch der Görres-Gesellschaft. Udg. af A. Wenzel [u.a.], Freiburg-München: Karl Alber, 1958
 Gottschalk, Rudolph: Hedwig Conrad-Martius: Abstammungslehre (boganmeldelse). I [[Deutsche Zeitschrift für Philosophie}]] 3:3, 1954, S. 732
 Hader, Alois: Hedwig Conrad-Martius: Schriften zur Philosophie Bd. I u. II (boganmelselse). I Philosophisches Jahrbuch 73:2, 1966, S. 403
 Hering, Jean: Das Problem des Seins bei Hedwig Conrad-Martius. I Zeitschrift für philosophische Forschung 13, 1959, S. 463
 Pfeiffer, Alexandra Elisabeth: Hedwig Conrad-Martius. Eine phänomenologische Sicht auf Natur und Welt, Würzburg 2005, Verlag Königshausen und Neumann
 Prufer, Thomas: Hedwig Conrad-Martius, Die Geistseele des Menschen. I Philosophische Rundschau 11, 1963, S. 149
 Vetter, Helmuth: Wörterbuch der phänomenologischen Begriffe, Hamburg 2005, Verlag Felix Meiner

Eksterne henvisninger

 Werke von Conrad-Martius in Hathi Trust Digital Library
 Germanistisches Seminar II der Uni Düsseldorf (Hedwig Conrad-Martius mit Edith Stein)
 http://www.philosophinnen.de/lexikon/c/conrad.htm
 Darstellung des Gedankenganges der Philosophin anhand ihrer Trilogie "Sein – Zeit – Raum" von Karl Hofbauer (PDF-Datei; 310 kB)
 Hedwig Conrad-Martius in Information Philosophie
 Der Nachlass befindet sich in der Bayerischen Staatsbibliothek

Filosoffer fra Tyskland
Fænomenologi

Hedwig Conrad-Martius


Die Sphinx-Klasse ist eine Baureihe von ursprünglich sechs geplanten und schließlich sieben gebauten Panamax-Kreuzfahrtschiffen, die von dem US-amerikanischen Kreuzfahrtunternehmen Carnival Corporation & plc für den Einsatz bei AIDA Cruises bei der Meyer Werft in Papenburg in Auftrag gegeben wurden. Sie sind mit ca. 70.000 BRZ vermessen und bieten Platz für bis zu 2500 Passagiere. Das besondere Merkmal dieser Schiffe ist das mittschiffs angeordnete sogenannte "Theatrium" (Wortschöpfung aus "Theater" und "Atrium"), das den räumlichen und gesellschaftlichen Mittelpunkt darstellt.

Geschichte

Die ursprüngliche "Sphinx"-Klasse
Mitte Oktober 2004 beauftragte Carnival die Meyer Werft in Papenburg (Emsland) mit dem Bau von zunächst zwei neuen Kreuzfahrtschiffen. Der Auftrag hatte ein Finanzvolumen von 630 Millionen Euro. Die als "Clubschiffe der dritten Generation" bezeichneten Neubauten sollten eine Größe von etwa 68.500 BRZ erreichen und im April 2007 bzw. April 2009 abgeliefert werden. Nur einen Monat später, als AIDA Cruises das neue Konzept der Öffentlichkeit vorstellte, wurden bereits drei Neubauten erwähnt. Die offizielle Auftragserteilung für das dritte Schiff erfolgte jedoch erst im Juli 2005. Als Datum für die Indienststellung wurde bereits das Frühjahr 2008 anvisiert. Diese Zeitplanung erklärt auch die ungewöhnliche Reihenfolge der Baunummern für die spätere AIDAdiva (S.659), die AIDAbella (S.666) und die AIDAluna (S.660).

Die Fertigung der ersten Stahlplatten (auch "Brennstart" genannt) für das Typschiff AIDAdiva begann am 28. Oktober 2005, die Kiellegung auf der Meyer Werft erfolgte am 3. März 2006. Am 4. März 2007 verließ die AIDAdiva das überdachte Baudock und wurde am 10. März 2007 über die Ems nach Emden überführt. Taufe und Indienststellung des Typschiffes erfolgten am 20. April 2007 in Hamburg. Im April 2008 folgte die AIDAbella und die AIDAluna wurde als drittes und letztes Schiff der ursprünglichen Sphinx-Klasse am  16. März 2009 von der Werft übernommen.

Die modifizierte "Sphinx"-Klasse ("Ikarus"-Klasse)
Am 13. Dezember 2007 bestellte der amerikanische Konzern Carnival Corporation & plc zwei weitere Kreuzfahrtschiffe, bei denen im Vergleich zu den bisher in Dienst gestellten Schiffen der Sphinx-Klasse der Spa-Bereich erweitert und der Heckspiegel modifiziert wurde. Der Rumpf wurde dadurch geringfügig verlängert, die Vermessung erhöhte sich auf rund 71.000 BRZ und die Bausumme stieg von 315 auf etwa 350 Millionen Euro. Zudem wurde vereinbart, ein bereits bestelltes Schiff (die spätere AIDAblu) in gleicher Form zu modifizieren.

Mit dem Schnitt der ersten Stahlplatte am 25. Januar 2008 und der Kiellegung am 20. Oktober 2008 begann die Realisierung der auch als "Ikarus"-Klasse bezeichneten Neubauten. Das erste Schiff, die AIDAblu, wurde am 4. Februar 2010 abgeliefert und nach der Taufe am 9. Februar 2010 in Dienst gestellt. Das zweite Schiff der "Ikarus"-Klasse wurde am 6. November 2009 auf Kiel gelegt und am 31. März 2011 als AIDAsol in Dienst gestellt.

Anfang August 2010 erhielt die Meyer Werft den Bauauftrag für das letzte Schiff der Bauklasse. Es wurde am 11. März 2013 als AIDAstella abgeliefert.

Maschinenanlage, Antrieb und Betriebstechnik
Die Schiffe der Sphinx-Klasse sind mit dieselelektrischen Maschinenanlagen ausgerüstet, bei denen vier Dieselgeneratoren das gesamte Schiff mit elektrischer Energie versorgen. Alle elektrischen Systeme, die Antriebsanlage sowie die Überwachungseinrichtungen wurden von Siemens entwickelt und gebaut. Um höchste Betriebssicherheit zu gewährleisten, sind die Maschinen- und Antriebsanlagen technisch und räumlich in zwei voneinander unabhängige Gruppen aufgeteilt sowie mit umfangreichen Überwachungseinrichtungen (Schiffsautomationssystem "SISHIPCIS PAX") ausgestattet.

Energieversorgung
Bei den Motoren, mit denen die Hauptgeneratoren angetrieben werden, handelt es sich um langhubig ausgelegte, mittelschnell laufende 9-Zylinder-4-Takt-Dieselmotoren des Typs Caterpillar-MaK M43C mit einer Leistung von je 9.000 kW (ca. 12.140 PS).
Sie können mit schwefelarmem Diesel- oder Schweröl betrieben werden und erzeugen unter allen Betriebszuständen kaum sichtbare Abgase. Jeder Motor ist 10 Meter lang, 6 Meter hoch und wiegt ca. 126 Tonnen. Für das Typschiff AIDAdiva wird bei einer Maschinenauslastung von 85 % ein Kraftstoffverbrauch von etwa 140 Tonnen pro Tag angegeben.

Die vier Siemens-Hauptgeneratoren erzeugen eine elektrische Leistung von jeweils 12.000 kVA und versorgen das komplette Schiff über zwei 11-kV-Schaltanlagen und acht Verteiler-Transformatoren (Leistung: 1.000–3.500 kVA) mit elektrischer Energie. Darüber hinaus verfügen die Schiffe über einen Notgenerator mit einer elektrischen Leistung von 1.000 kVA.

Antrieb
Die Sphinx-Klasse ist mit einer konventionell aufgebauten Antriebsanlage ausgerüstet. Bei den beiden Propellermotoren handelt es sich um 3-Phasen-Synchron-Maschinen des Typs Siemens 1DM5650-8DS06-Z oder alternativ VEM Sachsenwerk DTMSZ3352-16 YS, die eine Leistung von jeweils 12.500 kW (ca. 17.000 PS) über eine Wellenanlage auf 5-Blatt-Festpropeller übertragen. Jeder Propeller hat einen Durchmesser von 5,2 Meter und eine Masse von ca. 13 Tonnen. Bei einer maximalen Drehzahl von 130/min erreicht das Schiff eine Höchstgeschwindigkeit von 21 Knoten.

Im Rahmen eines Trockendockaufenthalts wurde die AIDAsol als erstes Schiff der Sphinx-Klasse mit dem integrierten Propeller-Ruder-System Rolls-Royce "Promas Lite" ausgerüstet.

Zum Manövrieren in Häfen und bei geringen Geschwindigkeiten sind in Bug und Heck jeweils zwei Querstrahlsteueranlagen mit einer Leistung von je 2.300 kW (ca. 3.100 PS) bzw. 1.500 kW (ca. 2.040 PS) installiert. Über eine dynamische Positionierung ist das Schiff in der Lage, eine vorgegebene Position genau einzuhalten.

Brücke

Für die Navigation, Steuerung und Überwachung des Schiffsbetriebs sind die Schiffe der Sphinx-Klasse mit einer sogenannten "Integrierten Brückenanlage" ausgestattet. Über das System "NACOS 65-5" des Herstellers SAM Electronics werden alle relevanten Informationen (z. B. Radarbild, elektronische Seekarten, Betriebsparameter der Maschinenanlage) auf Farbbildschirmen dargestellt.

Sicherheitseinrichtungen
Die Sphinx-Klasse ist in sechs Brandabschnitte unterteilt. Für den Fall einer Evakuierung stehen sechs Tenderboote, 14 Rettungsboote, zwei Schnellrettungsboote ("Mann-über-Bord"-Boote) sowie vier Notrutschen ("Marine Evacuation System") bereit. Die Tenderboote werden auch zum Anlanden benutzt, wenn das Schiff auf Reede liegt.

Ausstattung
Die Schiffe der Sphinx-Klasse verfügen über 1.015 Kabinen und sind damit für 2.030 Passagiere ausgelegt. Bei voller Belegung finden bis zu 2.500 Passagiere Platz. Die 18 Suiten haben eine Grundfläche zwischen 25 und 30 Quadratmetern. Die Schiffe verfügen über 439 Balkon-, 209 Fenster- und 349 Innenkabinen. 150 davon sind als Vierbettkabinen ausgelegt. Der Anteil an Außenkabinen liegt bei 66 %, davon sind wiederum 69 % mit Balkonen ausgestattet. Das Raumverhältnis liegt zwischen 34,1 und 27,7 BRZ/Passagier.

Bei der modifizierten Sphinx-Klasse erhöhte sich die Anzahl der Kabinen auf 1.097, darunter 728 Außenkabinen. Der Spa-Bereich, zu dem 34 Kabinen und fünf Suiten direkten Zugang bieten, wurde um 450 Quadratmeter erweitert. Das Raumverhältnis liegt zwischen 32,8 und 28,5 BRZ/Passagier.

Das besondere Kennzeichen der Sphinx-Klasse ist das kreisförmige "Theatrium" in der Mitte des Schiffes mit den von außen sichtbaren großen Glasflächen, die von einer gläsernen Kuppel abgeschlossen werden. Das Konzept wurde von dem Architekturbüro Partner Ship Design entwickelt. Mit einer Grundfläche von über 3.000 Quadratmetern erstreckt es sich über drei Decks (Deck 9–11), die im Bereich des "Theatriums" unterbrochen sind. Das "Theatrium" wird tagsüber für verschiedenste Veranstaltungen genutzt und dient am Abend als Haupt-Theatersaal. Es verfügt über eine große Bühnenanlage, die mit modernster Licht- und Tontechnik ausgestattet ist.

Die Schiffe der Sphinx-Klasse sind mit sieben Restaurants und 11 Bars ausgestattet; bei den modifizierten Varianten wurde zusätzlich eine Brauerei (das Brauhaus) eingerichtet. Eine Besonderheit der Schiffe ist die in unmittelbarer Nähe der backbordseitigen Tenderpforten untergebrachte Pier 3 Bar, deren Bordwand während der Liegezeiten im Hafen terrassenähnlich nach außen geklappt werden kann. Der Wellnessbereich gehört mit einer Grundfläche von 2.300–2.600 Quadratmetern zu den größten seiner Art auf Kreuzfahrtschiffen.

Übersicht

Galerie

Siehe auch
 Liste von Kreuzfahrtschiffen

Literatur
 Douglas Ward: Complete Guide to Cruising & Cruise Ships 2009. Berlitz Publishing, 2009, ISBN 978-3-493-60255-5
 AIDA Cruises: aktuelle Reisekataloge

Weblinks

Einzelnachweise

Kreuzfahrtschiffsklasse

Sphinx-Klasse


L'ambassade de Guinée en Inde est la mission diplomatique officielle de la république de Guinée en République de l'Inde, située à New Delhi.

Historique

Liste des ambassadeurs

Voir également

 Relations Inde-Guinée
 Liste des missions diplomatiques en Inde
 Liste des missions diplomatiques de la Guinée

Liens

 https://www.embassypages.com/guinee-ambassade-newdelhi-inde

Notes et références

Inde
Guinée

Ambassade de Guinée en Inde


ඔක්තෝබර් 4 යනු ග්‍රෙගරි දින දසුන අනුව මෙය මෙම වසරේ 277 වන දිනය යි. වසර අවසන්වීමට තව දින 88ක් ඇත.

ඔක්තෝබර්
ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ දින

ඔක්තෝබර් 4


මෙය ඉන්දු නිම්න වැසියා රතු හුණු ගලින් කරන මූර්තියකි.හිස අත් කකුල් මූර්තියට වෙනම සම්බන්ධ කිරීමට සකසා  තිබී ඇත.එම ක්‍රමය ග්‍රීක කලා නිර්මාණ තුලින් උකහා ගත් අංගයක් බව විදාරකයන්ගේ අදහසයි.අත් සතරකට සිදුරු ඇති නිසා සමහරු මෙය ශිව දෙවියන් දක්වන මූරතියක් ලෙස හදුන්වයි.මෙය නිරුවත්ව නිර්මාණය කිරීම තවත් විශේෂ ලක්ෂණයකි.හරප්පාවෙන් හමු වූ මෙය දැනට නව දිල්ලි ජාතික කෞතුකාගාරයේ තැන්පත් කර ඇත.

ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ඨාචාරයේ පිරිමි ක්වන්ධ රුව


Bu madde 747 yılı hakkındadır. Uçak için Boeing 747 maddesine göz atın.

Olaylar
Haziran - Ebû Müslim Horasânî, Horasan'da Emeviler'e karşı ayaklanarak Abbasi isyanını başlattı.

Doğumlar

Ölümler
 Kutlug Bilge Kül Kağan, Uygur Kağanlığı'nı kuran devlet adamı

747


Astsubay, Türkiye Cumhuriyeti Ordusunun Kara, Deniz ve Hava kuvvetleri ile Jandarma Genel Komutanlığı ve Sahil Güvenlik Komutanlığı kadrolarının ast komuta kademelerinde eğitim, sevk ve idare ile diğer idarî işlerde subaya yardımcı olarak görevlendirilen askerî şahısları, ifade eder.

Tarihçe
20.04.1927 tarihinde 1001 sayılı Gedikli Küçük Zâbit Müttebi'lerine Dâir Kânûn yürürlüğe girdi.

18.06.1934 tarihinde 2505 sayılı Gedikli Küçük Zabit Membalarına Dair Kanun  yürürlüğe girdi.  27.03.1950 tarihinde 5619 sayılı Gedikli Erbaş Kanunu yürürlüğe girdi.

05.07.1951 tarihinde 5802 sayılı Astsubay Kanunu yürürlüğe girdi.

Gedikli Küçük Zabit → Gedikli Erbaş → Astsubay

5802 sayılı Astsubay Kanununda ise Astsubaylar; "Türkiye Cumhuriyeti Ordusunun kara, deniz ve hava kuvvetleriyle jandarma, gümrük koruma birlikleri kadrolarının ast komuta kademelerinde eğitim, sevk ve idare ile diğer idari işlerde subaya yardımcı olarak görevlendirilen askerî şahıslara (Astsubay) adı verilir." şeklinde tanımlanmaktadır.

" Geçici Madde 1 — Bu kanunun yürürlüğe girmesinden önce gedikli erbaş alarak yetiştirilmiş ve yetiştirilmekte olan askerî şahıslara (Astsubay ) denir. Muhtelif kanunlarda geçen (gedikli erbaş ) adı (astsubay), ((başgedikli ) adı (kıdemli başçavuş ) ve (astsubay) adı (subay) olarak değiştirilmiştir. "

Astsubaylar, subaylar ile birlikte 926 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Kanununa tabidirler. Mecburi hizmet süreleri 15 yıldır. Bu süreyi bitirerek istifa etme hakkını kazananlar, istifalarını Ocak ve Şubat ayları içinde isteyebilirler.

Türk Silahlı Kuvvetleri'ne bağlı Kara, Hava, Deniz, Jandarma ve Sahil Güvenlik Komutanlığı bünyelerinde görev yaparlar. 926 sayılı Türk silahlı Kuvvetleri Personel Kanununda Madde 77'ye göre astsubay rütbeleri aşağıda gösterildiği gibidir.

Rütbeleri

 Astsubay kıdemli başçavuş
 Astsubay başçavuş
 Astsubay kıdemli üstçavuş
 Astsubay üstçavuş
 Astsubay kıdemli çavuş
 Astsubay çavuş
 Astsubay astçavuş

926 sayılı TSK Personel Kanunu ; Astsubay rütbelerinin hepsinin önünde "Astsubay" kelimesi vardır. Tarihteki ilk karakol komutanlarından birisi Yusuf Abbasoğlu'dur. Astsubay rütbeleri yazılırken önüne, bulundukları sınıfa göre meslek isimi ilave edilir. Örneğin Piyade sınıfından bir Astsubay Kıdemli Üstçavuş P. Asb. Kd. Üçvş.  şeklinde kısaltılmaktadır. Deniz Kuvvetlerinde görevli Topçu sınıfına mensup bir Astsubay Kıdemli Çavuş ise Top. Asb. Kd. Çvş.  şeklinde kısaltılarak yazılır.

Nasıplarından itibaren üç yılını tamamlayan ve gösterge tablosunun bir üst derecesine yükselmek için liyakatları üst makamlarca onanan;

''- Astsubay üstçavuşlara, astsubay kademeli üstçavuş,

- Astsubay kıdemli üstçavuşlara, astsubay kademeli kıdemli üstçavuş,

- Astsubay başçavuşlara, astsubay kademeli başçavuş,

- Astsubay kıdemli başçavuşlara, astsubay kademeli kıdemli başçavuş,

- Astsubay kademeli kıdemli başçavuşlara, astsubay iki kademeli kıdemli başçavuş'' denir.

Astsubay Kademeli Üstçavuş, Astsubay Kademeli Kıdemli Üstçavuş, Astsubay kademeli kıdemli başçavuş ve Astsubay II.Kademeli kıdemli başçavuş ibareleri, Astsubay rütbelerinin kıdemini ifade ederler. Subaylarda kıdemlilik, "kıdem" ile ifade edilir. Astsubaylarda kıdemlilik ise "hem kıdem hem de "kademe kıdemi" tabiri ile ifade edilir. Subay rütbe kıdemlerinin kıyafete takılan kıdem işaretleri yoktur. Fakat TSK Kıyafet Yönetmeliği II nci Kısım gereğince Kara, Deniz, Hava Kuvvetleri, Jandarma Genel Komutanlığı ve Sahil Güvenlik Komutanlığı mensubu astsubayların, Astsubay II Kademeli Kıdemli Başçavuş oldukları andan itibaren, kıyafete takılan kol kıdem işaretleri vardır. Astsubay Kıdemli Başçavuş rütbesinde 6 senelik bekleme süresinden sonra, yani Astsubay Kademeli Kıdemli Başçavuş'luğun sonunda, önce bir adet olmak üzere ve müteakiben her üç yılda bir olmak üzere ve yaş haddine kadar; ceket, palto ve pardösülerinin kol ağızlarına sarı sırmadan birer adet "kol kıdem işareti" takarlar. TSK Karargâh Hizmetleri Yönergesi gereğince, askeri yazışmalarda subay ve astsubayların kıdemlerinin rütbeleri ile birlikte yazılmasına izin verilir. Örneğin; Piyade Kıdemli Albay, Piyade Albay ya da kısa olarak "P.Kd.Alb." şeklinde; Telsiz Astsubay II Kademeli Kıdemli Başçavuş olarak "Tls.Asb.II.Kad.Kd.Bçvş." şeklinde yazılır. Resmi evrakların imza bloklarında sınıf ve rütbeler kısaltma yapılmadan kullanılır, metin içinde geçen sınıf ve rütbelerde ise kısaltma yapılabilir.

Özlük hakları

Ordunun orta kademe yöneticileri komutanlarıdır, çeşitli kuvvet ve komutanlıklarda, ilçe jandarma komutanı, jandarma bölük komutanı, karakol komutanı, takım komutanı, kısım komutanı, kademe komutanı, bot komutanı, adestim komutanı, bölük astsubaylığı, harekât eğitim astsubaylığı, idari işler astsubaylığı, şube müdürlükleri, gibi önemli makam ve görevlerde bulunurlar. Astsubayların özlük hakları 926 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Kanunu ile düzenlenilmektedir.2003 yılında Astsubay hazırlama okullarının adı Astsubay Meslek Yüksek Okulları olarak değiştirilmiştir. Astsubay Meslek Yüksek okulları 2 yıl süresince; Temel müşterek askeri konular, askeri liderlik, Haritacılık, Taktik vb. askeri derslerin yanı sıra, iktisat, işletme, matematik, davranış bilimleri, ingilizce gibi eşitağırlık dersleri alırlar ve Öğrenci Astsubay Adayı olarak anılırlar. 2 yıl sonunda 30 ağustosta Astsubay çavuş (Asb.çvş.) rütbesiyle mezun olarak 1 yıl sürecek olan mesleki ve branş sınıf okullarına uğurlanırlar örn: Tankçı sınıfına mensup yeni mezun bir astsubay çavuş, Zırhlı birlikler okulunda 1 yıllık bir tankçı sınıf bıranş eğitimi alır bu 1 yıllık süre boyunca öğrenci Astsubay Çavuş (Öğ.Asb.Çvş.) kursiyer rütbesi ile eğitim alırlar. Bu 1 Yılın sonunda mezun olarak Tankçı.Astsubay Çavuş (Tnk.Asb.Çvş) rütbesi şeklinde kıtalara atanırlar. Böylelikle bir astsubay toplam 3 yıl mesleki ve genel kültür eğitimi görmüş olur. Astsubayların görev ve sorumlulukları Türk Silahlı Kuvvetleri İç Hizmet Kanunu ve Yönetmeliği ile diğer kanun, tüzük, yönetmelik, yönerge, talimatname ve hizmet kadrolarının açıklamalarında gösterilir.

Astsubay alımları

Temel Kaynak Astsubay Hazırlama/Meslek Yüksek okullarıdır.

Kara Kuvvetleri Astsubay Meslek Yüksek Okulu - Balıkesir
 Deniz Astsubay Meslek Yüksek Okulu - Altınova
 Hava Astsubay Meslek Yüksek Okulu - İzmir
 Jandarma Astsubay Meslek Yüksek Okulu - Bursa
 GATA Sağlık Astsubay Meslek Yüksek Okulu  - Ankara
Bando Astsubay Meslek Yüksekokulu - Ankara

Türk Silahlı Kuvvetlerinin ihtiyacı göz önüne alınarak her sene tespit edilecek kontenjan nispetinde emsali arasında temayüz etmiş en az dört yıl süreli fakülte veya yüksek okulları bitiren astsubaylar; bağlı olduğu kuvvet komutanlığının, Jandarma Genel Komutanlığının veya Sahil Güvenlik Komutanlığının teklifi üzerine kendi sınıflarında veya askeri hakim sınıfı hariç olmak üzere öğrenimlerinin ilgilendirdiği ihtiyaç duyulan sınıflarda teğmen nasbedilirler. 2003 yılında Astsubaylardan Subay olanlar Kıdemli Yüzbaşı rütbesine kadar yükselebilme kıstası yeniden düzenlenmiş ve şu anki hali ile 4 yıllık üniversite mezunu astsubaylar subay rütbesini haiz olduklarında albay rütbesine kadar yükselebilmektedirler.

Ayrıca bakınız
 17 Ekim Dünya Astsubaylar Günü
NATO görevleri için, OR-5'ten  OR-9'a kadar , Astsubay olarak kabul edilir.

Kaynakça

Askerî terimler
Askerî rütbeler

Astsubay


Tenleytown–AU es una estación subterránea en la línea Roja del Metro de Washington, administrada por la Autoridad de Tránsito del Área Metropolitana de Washington. La estación se encuentra localizada en 4501 Wisconsin Avenue NW en Washington D. C.. La estación Tenleytown–AU fue inaugurada el 25 de agosto de 1984.

Descripción
La estación Tenleytown–AU cuenta con 1 plataforma central. La estación también cuenta con 17 de espacios de aparcamiento y 20 espacios para bicicletas con 20 casilleros.

Conexiones
La estación cuenta con las siguientes conexiones de autobuses:
 Rutas del MetroBus

Referencias

Enlaces externos

 WMATA: Estación Tenleytown–AU
 Línea Roja del Metro de Washington

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1984
Estaciones de la línea Roja (Metro de Washington)

Tenleytown–AU (Metro de Washington)


An Galeandra claesii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Célestin Alfred Cogniaux. An Galeandra claesii in nahilalakip ha genus nga Galeandra, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Galeandra

Galeandra claesii


Yttriumoxid, også kendt som yttria, er . Det er et luftstabilt, hvidt faststof. Yttriumoxid anvendes ofte som startmateriale indenfor både materialevidenskab og uorganiske forbindelser.

Yttriumforbindelser
Oxider

Yttriumoxid


OKUD "Istra" je ustanovljen 15. veljače 1959. Više od pedeset godina okuplja mlade i one koji se tako osjećaju, ali i one koji se žele tako osjećati.

U počecima rada krajem 50-tih i početkom 60-tih godina prošloga stoljeća, pri OKUD-u "Istra" djelovalo je mnoštvo sekcija, počevši od folklora preko dramskih i recitatorskih sekcija pa do pionirske limene glazbe i tamburaškog orkestra. Već od tada OKUD "Istra" organizira i tečajeve sviranja na raznim instrumentima.

Tako je 1968. godine ustanovljena i glazbena škola, koja je djelovala do 1975. godine. Početkom je 70-tih bilo upisano preko 500 djece u razne tečajeve. Sviralo se na violini, klaviru, gitari, klarinetu i ostalim puhačkim i gudačkim instrumentima.

Tijekom proteklih 50 godina u OKUD-u "Istra" se glazbeno opismenilo više tisuća mladih ljudi. Mnogi su kasnije glazbu izabrali kao životni poziv te danas rade u osnovnom i glazbenim školama diljem Hrvatske, ali i Europe.

Kako je muziciranje na harmonici u drugoj polovici prošlog stoljeća postajalo sve popularnije, a broj harmonikaša naglo je rastao, pokazalo se potrebnim da se harmonikaši bolje obrazuju. Zahvaljujući djelovanju OKUD-a "Istra" otvaraju se u tadašnjim muzičkim školama odjeli harmonike, a otvaranje nekih glazbenih škola OKUD "Istra" i sam potiče. Neupitan je također i doprinos OKUD-ovih aktivnosti otvaranju odjela za harmoniku na Filozofskom fakultetu u Puli.

Od samog ustanovljenja programi OKUD-a "Istra" usmjereni su ka popularizaciji harmonike, ali i boljem obrazovanju harmonikaša pa su tako pri OKUD-u "Istra" 70-tih godina organizirani seminari za nastavnike harmonike. Na tim su seminarima tadašnji eminentni harmonikaški pedagozi prenosili svoja znanja nastavnicima harmonike koji tada nisu imali mogućnosti školovati se na tom instrumentu. Tijekom seminara moglo se polagati završne ispite iz harmonike na nivou osnovne škole.

Izvori
http://www.okud-istra.hr

Hrvatska kultura

OKUD Istra


Kerolith wird heute mehrheitlich als nickelhaltige Varietät des Talks angesehen. Er gilt seit 1979 aufgrund des Zweifels an seiner spezifischen Selbstständigkeit nicht mehr als eigenständiges Mineral. In der Literatur wird er auch als Mineralmischung aus Serpentin und Saponit (Seifenstein) aus der Mineralklasse der Silicate beschrieben. Kerolithe treten bevorzugt in dichten, sich fettig anfühlenden, derben, amorphen Massen auf.

Etymologie und Geschichte
Der Kerolith wurde 1823 von Breithaupt zum ersten Mal aus einer Probe aus der Gegend von Frankenstein in Schlesien beschrieben. Aufgrund seiner charakteristischen seifigen, zuweilen etwas schmierigen bis wachsartigen Haptik bezeichnete Breithaupt ihn als Wachsstein (griech. κηρός 'Wachs', λίθος 'Stein').

Etwa zeitgleich beschrieb Otto Kuh das Mineral als Hydrosilicit. Dieser Name wird daher in der Literatur häufig als Synonym angegeben. Da Kerolith hauptsächlich als Verwachsung, Beimengung oder Einlagerung in andere Minerale auftritt, ist seine spezifische Selbstständigkeit heute umstritten.

Eigenschaften

Kerolith-Aggregate unterliegen einer natürlichen Alterung, verbunden mit einer Entfärbung des ursprünglich grünen Minerals. Sie geht auf eine Wasserabgabe in warmer Umgebung und unter dem Einfluss des Sonnenlichts zurück. Gealterte, dehydratisierte Kerolithe sind weißgrau bis wachsgelb und undurchsichtig. Der Alterungsprozess – und damit die Entfärbung – kann in (berg)feuchter Umgebung aufgehalten und in einem gewissen Umfang wieder rückgängig gemacht werden.

Hinsichtlich der Prüfung der hygroskopischen Eigenschaften beschrieb 1823 August Breithaupt den Kerolith als eine Substanz, die nicht an der Zunge hängt, um die besondere Stellung des Minerals in der von ihm untersuchten Gruppe der opalartigen Talkminerale zu unterstreichen.

Als herausstechendes Diagnosemerkmal definierte er jedoch die fettige, schmierige bis wachsartige Haptik.
Bei der Lötrohr-Vorprobe zeigte das Kerolith-Soda-Gemisch beim Ausblasen in der Oxidationsflamme eine hellrote Färbung, die Breithaupt auf Spuren von Lithium in der Probe zurückführte.

Bildung und Fundorte
Kerolith bildet sich bei der Zersetzung bzw. chemischen Verwitterung magnesium- und nickelhaltiger ultrabasischer Gesteine. In der am besten untersuchten Lagerstätte Gläsendorf tritt Kerolith zusammen mit Pimelit (Ni-Saponit) und Stevensit (Mn-Saponit) in einem Netzwerk dünner Klüfte im Übergangsbereich zwischen hochgradig alterierten und weniger zersetzten ultrabasischen Gesteinen auf.

Kerolith wurde von Breithaupt an verschiedenen Fundorten in Sachsen beschrieben: im Serpentinit von Zöblitz als plattige Aggregate, in Hartmannsdorf, im Mandelstein von Oberhohndorf sowie aus verschiedenen Basalten von Böhmen und Sachsen (Stolpen und Hauenstein).
Wichtige Fundstätten von Kerolith liegen des Weiteren in Polen im Landkreis Frankenstein (Frankenstein, Gläsendorf, erschöpft), in England (Cornwall, St. Keverne), im Ural (Elov-Mine bei Jekaterinburg, in der Nähe von Magnitogorsk, Svetly und Orsk bei Orenburg), in den USA, unter anderem auf Hawai (Kauai), Maine (Thomaston, Union und Warren), Nevada (Nye County), North Carolina (Macon County, Madison County) und Massachusetts (Essex County). Darüber hinaus finden sich noch Vorkommen in Neukaledonien (Yaté), Italien (Asbestmine Balangero bei Balangero), Schweden (Dalarna) und in Ost-Kamerun.

Verwendung als Schmuckstein
Die intensive apfelgrüne Färbung von Chrysopras, einer Chalcedon-Varietät, ist auf eine fein verteilte Beimengung von Kerolith zurückzuführen. Die hohe Empfindlichkeit des Keroliths gegenüber Wärme und Austrocknung schränkt seine Verarbeitung als Schmuckstein jedoch ein.

Durch die Anwesenheit von Kerolith intensiv grün gefärbte Chrysoprase waren besonders in der Vergangenheit gesuchte Schmucksteine. Berühmt wurden die aus diesem Material gefertigten, zahlreichen Wandverkleidungen und Tischplatten aus Ząbkowice Śląskie (Frankenstein, Schlesien), die Friedrich der Große für Schloss Sanssouci anfertigen ließ. Ebenso schmücken zahlreiche Chrysoprasplatten die Wände der St.-Wenzels-Kapelle im Prager Veitsdom.

In einigen europäischen Kroninsignien, unter anderem der Krone der norwegischen Königin, sind kerolithhaltige Chrysoprase verarbeitet.

Siehe auch
 Systematik der Minerale
 Liste der Minerale

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Varietät (Mineral)
Stoffgemisch
Monoklines Kristallsystem

Kerolith


The American Broadcasting Company coined the term Afterschool Special in 1972 with a series of television films, usually dealing with controversial or socially relevant issues, that were generally broadcast in the late afternoon and meant to be viewed by school-age children, particularly teenagers. The specials were generally broadcast four to six times during the school year, pre-empting local programming that would usually follow the network schedule in the late afternoon hours. ABC's series ran from 1972 to 1997.

Competitors
CBS distributed its own productions as the CBS Afternoon Playhouse (later known as CBS Schoolbreak Special). It also had a program called Famous Classic Tales, which aired Australian cartoons that were adapted from literature books (similar to Family Classic Tales). NBC had afterschool programs under the umbrella title Special Treat. ABC had the ABC Afterschool Special; similar programs included The ABC Saturday Superstar Movie and the ABC Weekend Special.

Legacy
The cult TV show Strangers with Candy and its 2005 feature film adaptation, featuring Amy Sedaris as an ex-con, prostitute, and junkie, spoofs afterschool special conventions.

See also
 Degrassi (franchise)
 Last of the Curlews – The very first ABC Afterschool Special (1972), and one of a very few animated ones.
 Schoolhouse Rock!
 Public information film – In the UK, extended versions of these were shown in schools. These were often about safety.
 Very special episode
 WonderWorks – Produced several afterschool-type specials for PBS

References

External links
 Complete list of ABC After School Specials at the Internet Movie Database
 Complete list of CBS Schoolbreak Specials at the Internet Movie Database
 Partial list of NBC Special Treat episodes at the Internet Movie Database
 Reviews of a DVD collection of ABC After School Specials
 "The Strange Afterlife of the After School Special" by Joanna Weiss, The Boston Globe, January 1, 2006
 "My Dad Lives in a Downtown Hotel: The Subtle Brilliance of the After School Special" by Marisa Meltzer, Slate, July 20, 2006

1970s American television specials
1970s in television
1970s neologisms
1980s in television
1990s in television
Television specials
Television terminology

After school special


Die römisch-katholische Pfarrkirche St. Antonius Eremit in Ahden, einer Ortschaft von Büren im Kreis Paderborn in Nordrhein-Westfalen, Kreisstraße 40, wurde 1910/1911 unter Bauleitung des Architekten Franz Mündelein erbaut und steht unter Denkmalschutz. Die Kirchengemeinde gehört zum Pastoralverbund Büren im Dekanat Büren-Delbrück im Erzbistum Paderborn.

Architektur
Die Kirche wurde anstelle einer Antoniuskapelle aus der Zeit um 1700 errichtet. Die neuromanische Hallenkirche aus Werkstein hat einen Chor mit 4/8-Schluss. Im Inneren ruhen Kreuzgratgewölbe auf Rundpfeilern. Die Fenster und die einheitliche Ausstattung stammen aus der Bauzeit. Der Hochaltar ist mit "Peter Schneider" signiert.

Literatur
 Ursula Quednau (Bearb.): Dehio-Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler, Nordrhein-Westfalen 2, Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin / München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2, S. 209.

Weblinks

 St. Antonius auf der Website des Pastoralverbundes
 aussagekräftiges Foto

Einzelnachweise

Ahden
Erbaut in den 1910er Jahren
Baudenkmal in Büren (Westfalen)
Antonius
Ahden
Ahden
Ahden
Ahden

St. Antonius Eremit (Ahden)


An Mormolyca culebrica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bogarín ngan Franco Pupulin. An Mormolyca culebrica in nahilalakip ha genus nga Mormolyca, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mormolyca

Mormolyca culebrica


التوليد يقصد به:
 تولي ولادة
 استحداث لفظة جديدة
 عند المعتزلة، الفعل الصادر عن الفاعل بتوسط فعل آخر كحركة المفتاح بحركة اليد.
 أن يأتي الشاعر ابتداءً بمقابلة أو وصف لم يسبقه إليه شاعر آخر.
 توليد الكهرباء

انظر أيضا
 مولد (توضيح)

توليد (توضيح)


Debub (arabisk: المنطقة الجنوبية, tigrinja: ዞባ ደቡብ, dansk f.eks. «Syd») er en region i Eritrea. Regionen er landets næst mindste, men samtidigt den mest befolkede. Hovedstaden er Mendefera.

Om regionen
Syd er landets næst mindste region, men samtidigt den mest befolkede med omkring 1,4 millioner indbyggere. Regionen grænser op til Gash-Barka i vest, det nordlige Rødehav i øst, Maekel i nord og Etiopien i syd.

Syd har et areal på omkring 8.000 kvadratkilometer, og hovedstaden er Mendefera. Andre byer i Debub inkluderer Adi Keyh, Adi Quala, Dekemhare, Debarwa og Senafe. De historiske områder som for eksempel Metera og Qohaito ligger også i regionen. Det højeste punkt i regionen, og i Eritrea, er Soira (3.018 meter) og ligger øst for Senafe.

Regionen er inddelt i elleve administrative sub-regioner.

Eksterne henvisninger
 GeoHive

Eritreas geografi

Debub


An action-adventure game is a video game hybrid genre that combines core elements from both the action game and adventure game genres.

Typically, classical adventure games have situational problems for the player to explore and solve to complete a storyline, involving very little to no action. If there is action, it is generally confined to isolated instances. Classical action games, on the other hand, have gameplay based on real-time interactions that challenges the player's reflexes and eye-hand coordination. Action-adventure games combine these genres by engaging both eye-hand coordination and problem-solving skills.

Definition
An action adventure game can be defined as a game with a mix of elements from an action game and an adventure game, especially crucial elements like puzzles inspired by older adventure games. Action-adventures require many of the same physical skills as action games, but also offer a storyline, numerous characters, an inventory system, dialogue, and other features of adventure games. They are faster-paced than pure adventure games, because they include both physical and conceptual challenges. Action-adventure games normally include a combination of complex story elements, which are displayed for players using audio and video. The story is heavily reliant upon the player character's movement, which triggers story events and thus affects the flow of the game. Popular examples of action-adventure games include The Legend of Zelda, God of War, and Tomb Raider series.

Relationship to other genres
When a game stops being an adventure game and becomes an action game is a matter of interpretation. There are quite a few disagreements in the community and in the media over what actually constitutes an action-adventure game. One definition of the term "action-adventure" may be '"An action/adventure game is a game that has enough action in it not to be called an adventure game, but not enough action to be called an action game." In some cases an action game with puzzles will be classified as an action-adventure game, but if these puzzles are quite simple they might be classified as an action game. Others see action games as a pure genre, while an action-adventure is an action game that includes situational problem-solving. Adventure gamers may also be purists, rejecting any game that makes use of physical challenges or time pressure. Regardless, the action-adventure label is prominent in articles over the internet and media. The term "action-adventure" is usually substituted for a particular subgenre due to its wide scope.

Subgenres

Although action-adventure games are diverse and difficult to classify, there are some distinct subgenres. Many games with gameplay similar to those in The Legend of Zelda series are called Zelda clones or Zelda like games. Popular subgenres include:

Grand Theft Auto clone
Grand Theft Auto clone, is a subgenre of open world action-adventure video games in the third-person perspective. They are characterized by their likeness to the Grand Theft Auto series in either gameplay or overall design. In these types of open world games, players may find and use a variety of vehicles and weapons while roaming freely in an open world setting.

Metroidvania
Metroidvania; a portmanteau of Metroid and Castlevania, sometimes referred to as "search action", is used to describe games in this genre that generally are based on two-dimensional platformers. They emphasize both exploration and puzzle-solving with traditional platform gameplay.

Survival horror
Survival horror, emphasize "inventory management" and making sure the player has enough ammunition and recovery items to "survive" the horror setting. This is a thematic genre with diverse gameplay, so not all survival horror games share all the features. The Resident Evil franchise popularized this subgenre.

Gameplay

Action-adventure games are faster-paced than pure adventure games, and include physical as well as conceptual challenges where the story is enacted rather than narrated. While motion-based, often reflexive, actions are required, the gameplay still follows a number of adventure game genre tropes (gathering items, exploration of and interaction with one's environment, often including an overworld connecting areas of importance, and puzzle-solving). While the controls are arcade-style (character movement, few action commands) there is an ultimate goal beyond a high score. In most action-adventure games, the player controls a single avatar as the protagonist. This type of game is often quite similar to role-playing video games.

They are distinct from graphic adventures, which sometimes have free-moving central characters, but also a wider variety of commands and fewer or no action game elements and are distinct too from text adventures, characterized by many different commands introduced by the user via a complex text parser and no free-moving character. While they share general gameplay dynamics, action-adventures vary widely in the design of their viewpoints, including bird's eye, side-scrolling, first-person, third-person, over-the-shoulder, or even a 3/4 isometric view.

Many action-adventure games simulate a conversation through a conversation tree. When the player encounters a non-player character, they are allowed to select a choice of what to say. The NPC gives a scripted response to the player, and the game offers the player several new ways to respond.

Due to the action-adventure subgenre's broad and inclusive nature, it causes some players to have difficulty finishing a particular game. Companies have devised ways to give the player help, such as offering clues or allowing the player to skip puzzles to compensate for this lack of ability.

History

1970s and early 1980s
Brett Weiss cites Atari's Superman (1979) as an action-adventure game, with Retro Gamer crediting it as the "first to utilize multiple screens as playing area". Mark J.P. Wolf credits Adventure (1980) for the Atari VCS as the earliest-known action-adventure game. The game involves exploring a 2D environment, finding and using items which each have prescribed abilities, and fighting dragons in real-time like in an action game. Muse Software's Castle Wolfenstein (1981) was another early action-adventure game, merging exploration, combat, stealth, and maze game elements, drawing inspiration from arcade shoot 'em ups and maze games (such as maze-shooter Berzerk) and war films (such as The Guns of Navarone).

According to Wizardry developer Roe R. Adams, early action-adventure games "were basically arcade games done in a fantasy" setting. Tutankham, debuted by Konami in January 1982, was an action-adventure released for arcades. It combined maze, shoot 'em up, puzzle-solving and adventure elements, with a 1983 review by Computer and Video Games magazine calling it "the first game that effectively combined the elements of an adventure game with frenetic shoot 'em up gameplay." It inspired the similar Time Bandit (1983). Action Quest, released in May 1982, blended puzzle elements of adventure games into a joystick-controlled, arcade-style action game, which surprised reviewers at the time.

While noting some similarities to Adventure, IGN argues that The Legend of Zelda (1986) by Nintendo "helped to establish a new subgenre of action-adventure", becoming a success due to how it combined elements from different genres to create a compelling hybrid, including exploration, adventure-style inventory puzzles, an action component, a monetary system, and simplified RPG-style level building without the experience points. The Legend of Zelda series was the most prolific action-adventure game franchise through to the 2000s. Roe R. Adams also cited the arcade-style side-scrolling fantasy games Castlevania (1986), Trojan (1986) and Wizards & Warriors (1987) as early examples of action-adventure games.

Games like Brain Breaker (1985), Xanadu (1985), Metroid (1986) and Vampire Killer (1986) combined a side-scrolling platformer format with adventure exploration, creating the Metroidvania platform-adventure subgenre. Similarly, games like 005 (1981), Castle Wolfenstein and Metal Gear (1987) combined action-adventure exploration with stealth mechanics, laying the foundations for the stealth game subgenre, which would later be popularized in 1998 with the releases of Metal Gear Solid, Tenchu: Stealth Assassins, and Thief: The Dark Project.

1990s to present
The cinematic platformer Prince of Persia (1989) featured action-adventure elements, inspiring games such as Another World (1991) and Flashback (1992). Alone in the Dark (1992) used 3D graphics, which would later be popularized by Resident Evil (1996) and Tomb Raider (1996). Resident Evil in particular created the survival horror subgenre, inspiring titles such as Silent Hill (1999) and Fatal Frame (2001).

Action-adventure games have gone on to become more popular than the pure adventure games and pure platform games that inspired them. Recent examples include the Uncharted franchise, The Legend of Zelda: Breath of the Wild and Ark: Survival Evolved.

References

External links

Games and sports introduced in 1980
Video game genres
Video game terminology

Action-adventure game


An Duthiea brachypodium in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Paléologos C. Candargy, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Yi Li Keng och Keng f.. An Duthiea brachypodium in nahilalakip ha genus nga Duthiea, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Duthiea

Duthiea brachypodium


Warthen  war ein Gutsdorf südwestlich von Königsberg im heutigen Rajon Gurjewsk in der russischen Oblast Kaliningrad.

Geographische Lage
Warthen lag etwa acht Kilometer südwestlich des Stadtzentrums von Königsberg unweit der Reichsstraße 1, heute hier die Regionalstraße 27A-020 (ex A194).

Geschichte
Das früher Warthen (vor 1820 auch Warten) genannte Gutsdorf kam als Landgemeinde 1874 zum neu errichteten Amtsbezirk Wundlacken und gehörte bis 1945 zum Landkreis Königsberg, ab 1939 Landkreis Samland, im Regierungsbezirk Königsberg der preußischen Provinz Ostpreußen. 1897 wurde die kleine Landgemeinde Anker nach Warthen eingemeindet. Im Jahre 1910 betrug die Einwohnerzahl 187. Nach der Auflösung des Amtsbezirks Wundlacken im Jahr 1923 gelangte Warthen in den Amtsbezirk Kalgen.

Am 30. September 1928 gab Warthen seine Eigenständigkeit auf und schloss sich mit dem Gutsbezirk Wundlacken zur neuen Landgemeinde Wundlacken zusammen. Diese wurde 1939 in den Nachbaramtsbezirk Godrienen (heute russisch: Laskino) umgegliedert, als der Amtsbezirk Kalgen nämlich aufgelöst wurde.

Nach 1945 wurde das Gutsdorf Warthen (offenbar) nicht wieder besiedelt und ist nicht mehr vorhanden.

Kirche
Die überwiegende Mehrheit der Warthener Bevölkerung war vor 1945 evangelischer Konfession. Das Dorf war in das Kirchspiel Haffstrom eingepfarrt und gehörte zum Kirchenkreis Königsberg-Land I innerhalb der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union.

Einzelnachweise

Warthen
Warthen
Rajon Gurjewsk (Kaliningrad)

Warthen


Igor Divković (Tuzla, 8. studenoga 1957.), hrvatski književnik iz Bosne i Hercegovine. Piše isključivo poeziju. Zastupljen je u više zbornika – izbora autorske lirike. Završio Filozofski fakultet u Zagrebu.

Djela
Objavio je do danas jedanaest autorskih, pjesničko – lirskih zbirki:
 Žvaka, CIP Zagreb, 1989.
 U magli aerodrom, Veselin Masleša Sarajevo, 1990.
 Alan I, Zrinski Čakovec, 1992.
 Letjeti, HKD. Napredak Tuzla – Matica Hrvatska Zagreb, 1999.
 Tinja, Bosanska riječ Tuzla, 2003.
 Životom vode, Bosanska riječ Tuzla, 2007.
 Faraon Salinesa, Bosanska riječ Tuzla, 2008.
 Đe.firstname.lastname@example.com, Bosanska riječ Tuzla, 2010.
 Relativno apsolutno, Bosanska riječ Tuzla, 2012.
 Latino bizantino, Bosanska riječ Tuzla, 2015.
 Vedrana se oblači, Bosanska riječ Tuzla, 2017.
 Libero libar lira, Nova poetika Beograd, 2023.

Nagrade
 Književna nagrada fra Martin Nedić za 2013. za autorsku knjigu – Relativno apsolutno
 Dobitnik nagrade – Pisac godine, od izdavačke kuće "Bosanska riječ" Tuzla-Wuppertal, za knjigu Latino bizantino.
 Dobitnik višestrukih književnih nagrada, diploma, priznanja i zahvalnica u regiji

Izvori

Životopisi, Tuzla
Hrvatski pjesnici iz Bosne i Hercegovine

Igor Divković


Joyce Carol White (* 1952) ist eine US-amerikanische Archäologin und Paläobotanikerin, welche mit der Datierung von Funden aus der Vorgeschichte von Thailand und Laos bekannt wurde.

Leben
Im Jahr 1977 schrieb White ihre Master-Arbeit zum Thema Stalking the wild legume: pre-agricultural plant exploitation strategies in Palestine. In den Jahren 1978 bis 1981 ermittelte sie in Ban Chiang durch Feldforschungen, wie die Bevölkerung der Gegend Nutzpflanzen fand und nutzte. In den 1990er-Jahren unternahm sie vor Ort Forschungen, mit welchen die vorzeitliche Nutzung der Umwelt in verschiedenen Teilen Thailands kartiert und ausgewertet wurden. Frau White wurde 1986 mit der Dissertation A revision of the chronology of Ban Chiang and its implications for the prehistory of northeast Thailand promoviert.

Seit 2001 befasst sich White mit der Erforschung und den Ausgrabungen verschiedener Plätze im Norden von Laos, speziell in der Provinz Luang Prabang. White bearbeitet neben anderen Wissenschaftlern die in den Jahren 1974 und 1975 durch den amerikanischen Archäologen Chester Gorman vom University of Pennsylvania Museum of Archaeology and Anthropology zusammen mit thailändischen Archäologen in Ban Chiang in der Provinz Udon Thani im Nordosten Thailands gemachten Funde. Aus diesen Funden leiten Archäologen ab, dass sich in Südostasien durch eine bis dahin unbekannte vorgeschichtliche Kultur eine eigene bronzezeitliche Kultur entwickelt hat. Die Ergebnisse der bis heute (2012) fortgeführten Forschungen an den Ausgrabungsstätten sollen unter anderem durch White veröffentlicht werden. Die Ausgrabungen und Forschungen sowie die Aufgabe die Ergebnisse zu veröffentlichen wird von verschiedenen Stellen unterstützt, neben dem Museum in Philadelphia unter anderem auch von der National Geographic Society.

Seit Beginn der 2000er Jahre ist White die Chefausgräberin der Forschungen des Middle Mekong Archeological Project das in Laos Siedlungsspuren der Bronzezeit sucht und ausgräbt.

2010 erhielt sie die Ehrennadel der Kronprinzessin Thailands, Maha Chakri Sirindhorn, überreicht anlässlich der Einweihung des Nationalmuseums im UNESCO-Welterbeareal von Ban Chiang.

Schriften
 Monografien
 Ban Chiang. Discovery of a Lost Bronze Age. The University Museum, University of Pennsylvania and the Smithsonian Institution Traveling Exhibition Service, Philadelphia, 1982, ISBN 0-812278712.
 Stable Isotopic Analysis of Carbon and Nitrogen as an Indicator of Paleodietary Change among Pre-state Metal Age Societies in Northeast Thailand. BAR International Series 1788, Archaeopress, Oxford 2008. pdf
 zusammen mit E. G. Hamilton: Ban Chiang, a Prehistoric Village Site in Northeast Thailand II: The Metal Remains in Regional Context. University of Pennsylvania Museum of Archaeology and Anthropology, Philadelphia (in Vorbereitung)

 Wissenschaftliche Artikel
 Emergence of Cultural Diversity in Mainland South East Asia: a View from Prehistory. In: N. J. Enfield (Hrsg.): Dynamics of Human Diversity. The Case of Mainland Southeast Asia. pacific Linguistic, 2011, S. 9–46 pdf.

Weblinks

 Kurzbiografie der Wissenschaftlerin (en.)

Archäologe (Südostasien)
Archäobotaniker
US-Amerikaner
Geboren 1952
Frau

Joyce C. White


نيف ادريان كامبل (/Neve Campbell/ من مواليد 3 أكتوبر 1973) هي ممثلة كندية. فازت بجائزة إم تي في للأفلام لأفضل أداء.

الأعمال

أفلام
 ناطحة سحاب
 سكريم 5
 سكريم 4
 صرخة 3
 سكريم 2
 سكريم

تلفاز
 ساترداي نايت لايف
 عائلة سيمبسون
 غريز أناتومي
 ماد من
 بيت من ورق

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من جيلف (أونتاريو)
راقصات باليه كنديات
رومان كاثوليك في القرن 20
رومان كاثوليك في القرن 21
رومان كاثوليك كنديون
كنديون مغتربون في المملكة المتحدة
كنديون من أصل إسكتلندي
كنديون من أصل برتغالي
كنديون من أصل يهودي هولندي
مسيحيون من أصل يهودي
ممثلات أداء صوتي كنديات
ممثلات أفلام كنديات
ممثلات تلفزيون كنديات
ممثلات كنديات في القرن 20
ممثلات كنديات في القرن 21
ممثلات مسرح كنديات
ممثلات من أصل بريطاني
ممثلات من أصل هولندي
ممثلات من أونتاريو
ممثلات يهوديات كنديات
مواليد 1973
مواليد في جيلف (أونتاريو)
يهود سفارديون
يهود من أونتاريو
يهود كنديون في القرن 20
يهود كنديون في القرن 21

نيف كامبل


Jens Madsen Hajslund (født 29. maj 1877 i Hjerm, død 28. august 1964 i Struer) var en dansk konkurrenceskytte og OL-deltager ved legene i 1912.

Ved legene i Stockholm i 1912 deltog han i tre discipliner. Han opnåede ingen placering i riffelskydning, tre positioner, 300 meter, hvor ikke fuldførte konkurrencen, mens han var del af det danske hold, der vandt bronze i holdudgaven af samme disciplin. Han var også på holdet i militærriffel på fire distancer. Det danske hold blev her nummer otte.

Referencer

Skytter fra Danmark
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1912
Olympiske bronzemedaljevindere fra Danmark

Jens Madsen Hajslund