The Workman and Temple Family Homestead Museum is a historic house museum located at 15415 East Don Julian Road in City of Industry, California, that features the homes and private cemetery that belonged to the pioneer Workman-Temple family.

Workman House
Born in England, William Workman (1799–1876) immigrated to the United States as a young man with his older brother David. He migrated to Taos, where he married and worked for some time. Then he went further west, to  the San Gabriel Valley in 1841, then within Alta California of the Mexican Republic.

He bought part of the Rancho La Puente and built an adobe house in 1842. It was enlarged over the years and, by 1870, was remodeled with the addition of brick wings and a second story, as well as impressive exterior decorative details.  This renovation was said to have been designed by the first trained architect in Los Angeles, Ezra F. Kysor, designer of the extant Pico House hotel, St. Vibiana's Cathedral, and the Perry House, all in Los Angeles. But there is no known documentation of Kysor's work on the building. The Workman Adobe was placed on the National Register of Historic Places (NRHP) on November 20, 1974. It was added to the California State Register of Historic Landmarks, No. 874, in conjunction with the family "El Campo Santo" Cemetery on the site. An historic marker was placed on the site on 5 November 1976, the 135th anniversary of the arrival of the Workman family to the area.

The broad outlines of the structure, including large porches on the north and south sides, measure 19' deep by 72' wide. There are eight rooms on the first floor and three finished rooms (with three others evidently finished in the late 19th century) on the second story.  The home was dramatically altered over the years, especially when it was used for military school classrooms from 1930 to 1935. It was later used as a residence and then office and nurses' quarters for El Encanto sanitarium from 1940 to 1963. The home and cemetery were then purchased by the City of Industry. Many original details have long been lost, but historic elements survive, such as the ca. 1870 interior staircase, two marble coal-burning fireplaces from the same period, and a ceiling cartouche from that era.  Late 1970s-era restoration efforts were limited to the outside of the structure. The entire east wall was reconstructed, as it was mostly of adobe and had collapsed during work in 1977.

Two houses are open for tours on the property: admission is free, as is parking. Each is a 45-minute guided only tour. Several aspects of the house remain off limits: the cellars, upstairs of the Workman home, and dormitories of the former military school.

La Casa Nueva (Temple residence)
The Homestead Museum also includes "La Casa Nueva" a  spectacular example of Spanish Colonial Revival style, built by the Temple family between 1922 and 1927.  The family's own design was drawn up by the well-known Los Angeles architectural firm of Walker and Eisen, although in 1924, Beverly Hills-based architect Roy Selden Price was hired to reconfigure the design.

The structure is largely built of adobe bricks handmade by artisans led by Pablo Urzua of Guadalajara, Jalisco, while the supervising contractor was Sylvester Cook of Whittier.  The home (9,000 square feet, as built, with  of dormitory space constructed in 1930 for a military school using the home) contains twenty-six rooms, including nine bedrooms, six bathrooms, a barber shop, commercial size electric cold storage unit, basement with a late 1870s bank vault for storage, and other notable features such as hand painted designs on windows as well as a vibrant use of stained glass of the period. The home is also unique as it features a madonna with child, however not with a traditional face, the face is more contemporary; wearing makeup, facial structure changed etc. The home was lived in by the Temple family for only two full years (1928 and 1929) as a fully completed structure, the home was leased to Lawrence Lewis, who was headmaster of a boys' military academy, Raenford (later Golden State), which moved from Redondo Beach and operated at the  ranch from 1930 to 1935.  The home and property were then owned by the California Bank and occupied by caretakers until purchased in October 1940 by Harry and Lois Brown, operators of El Encanto, a sanitarium moved to the site from Monrovia.  The Brown family took excellent care of the house until it was sold to the City of Industry in 1975.

Restoration took place in subsequent years with the home opened as part of the Workman and Temple Family Homestead Museum in May 1981.  While most of the house was intact, some replication was done and the house was almost entirely furnished with acquired period pieces, though some original family furniture and artifacts have been donated by Temple descendants.

El Campo Santo Cemetery
The family cemetery, El Campo Santo, was established in the 1850s.  The earliest documented date is the burial of founder William Workman's older brother, David, in November 1855.  A year later, artist Henry Miller, touring California to visit and sketch the Spanish and Mexican-era Roman Catholic missions, stayed at the Workman House and prepared sketches for a chapel contemplated by Workman.  On 30 May 1857, the cornerstone to St. Nicholas's Chapel (named in honor of Workman's wife, Nicolasa Urioste de Valencia) was laid and blessed by Bishop Thaddeus Amat.  Construction of the Gothic Revival structure, which measured 24' x 48' and featured gilt ceilings and stained glass windows, was completed by the early 1860s.  The cemetery was used exclusively as a private burial ground for Workman and Temple family members and friends. and Masses were regularly heard at the chapel, presumably celebrated by a priest visiting from Mission San Gabriel.

After the property, reduced from 24,000 to  after the family's bank failed in 1876, was lost by the family in 1900, the chapel was said to have burned and was razed, as were three of the original brick enclosure walls.  Numerous gravestones were removed and the site desecrated.  A lawsuit by Walter Temple, Workman's grandson, in 1907 halted the destruction, but the cemetery languished for a decade until Temple, newly enriched with oil revenue from his Montebello ranch, bought the ranch and cemetery.  From 1919 to 1921, Temple's first priority on the ranch was the renovation of El Campo Santo and the building of a mausoleum, designed by the architectural firm of Garstang and Rea, on the site of the chapel.  The reopening of the cemetery took place in April 1921, at which time the remains of the last governor of Alta California, Pío Pico, and his wife, Ygnacia Alvarado, were placed in the mausoleum.  It also contains the remains of other prominent pioneer families. The Workman Home And Family Cemetery are designated California Historical Landmark No. 874.

The cemetery remained in use during the occupancy of the Temple family in the 1920s and during that of the Brown family from 1940 to 1981.  In recent years there have been three burials. Walter P. Temple was relocated to the site in 2002 from Mission San Gabriel, where he was buried in 1938 after the cemetery's owner, California Bank, refused the Temples' request to have him buried there. Temple's son, Walter, Jr., the last member of the family to have lived at the Homestead, and daughter-in-law, Nellie Didier, were buried in the cemetery in 1998.  A spot is reserved for their daughter, after which the cemetery will cease being in active use.

Public access to the Homestead Museum
The museum, opened 1 May 1981, is owned and fully funded by the City of Industry and its management is currently contracted to Historical Resources, Inc., owned by museum director Paul R. Spitzzeri.  Guided public tours of the Workman Home,  'La Casa Nueva' , and El Campo Santo Cemetery at the Homestead Museum are available on the hour from 1 to 4 p.m. Wednesday through Sunday, excepting major holidays.  The museum also maintains a full schedule of festivals, weekend living history tours, behind-the-scenes tours, workshops and other events throughout the year.

California Historic Landmark Marker
California Historic Landmark Marker on the site reads:
NO. 874 WORKMAN HOME AND FAMILY CEMETERY - William Workman and John Rowland organized the first wagon train of permanent eastern settlers, which arrived in Southern California on November 5, 1841. Together they owned and developed the 48,790-acre La Puente Rancho. Workman began this adobe home in 1842 and remodeled it in 1872 to resemble a manor house in his native England. He also established 'El Campo Santo,' this region's earliest known private family cemetery, in 1850, the miniature Classic Grecian mausoleum was built in 1919 by grandson Walter P. Temple.

Gallery of photographs from Homestead Museum

Local school
Also located in the city of Industry is Workman High School named after William Workman.

References

External links

San Gabriel Valley
Historic house museums in California
Museums in Los Angeles County, California
History museums in California
Open-air museums in California
Houses on the National Register of Historic Places in California
Buildings and structures on the National Register of Historic Places in Los Angeles County, California
Historic American Buildings Survey in California
Houses completed in 1842
Spanish Colonial Revival architecture
Spanish Revival architecture
Houses in Los Angeles County, California
California Historical Landmarks
City of Industry, California
Museums established in 1981
1981 establishments in California


Drottningborg, Norveç'te Grimstad'ın dışında yer alan yatılı bir bölge okuludur.

Norveç'teki okullar
1930'da kurulan eğitim kurumları

Drottningborg


Etapa knock-out a Cupei Confederațiilor FIFA 2017 a început pe 28 iunie cu runda semi-finală, și se va încheia la 2 iulie 2017, cu finala la Stadionul Krestovsky din Sankt Petersburg. Primele două echipe din fiecare grupă au avansat la etapa knock-out pentru a concura într-un turneu cu un singur stil de eliminare. De asemenea, va avea loc și un al treilea play-off, jucat între cele două echipe pierdute din semifinale.
În faza de knock-out, dacă un meci este la sfârșitul timpului normal de joc, timp suplimentar se joacă (două perioade de câte 15 minute fiecare), Unde fiecare echipă are dreptul să facă o-a patra înlocuire. Dacă este încă după un timp suplimentar, meciul este decis de lovituri de la 11 meri pentru a determina câștigătorii.

Echipe calificate

Semifinale

Portugalia vs Chile

Germania vs Mexic

Meci pentru locul trei

Man of the Match:
Guillermo Ochoa (Mexic)

Arbitrii asistenți:
Abdullah Al-Shalawi (Arabia Saudită)
Mohammed Al-Abakry (Arabia Saudită)
Al patrulea oficial:
Bakary Gassama (Gambia)
Arbitrii asistenți video:
Sandro Ricci (Brazilia)
Jean-Claude Birumushahu (Burundi)
Arbitrul asistent al arbitrului video:
Enrique Cáceres (Paraguay)

Finala

{| style="width:100%; font-size:90%;"
|
Omul Meciului:
Marc-André ter Stegen (Germania)

Arbitrii asistenți:
Milovan Ristić (Serbia)
Dalibor Đurđević (Serbia)
Al patrulea oficial:
Damir Skomina (Slovenia)
Arbitrii asistenți video:
Clément Turpin (Franța)
Jure Praprotnik (Slovenia)
Arbitrul asistent al arbitrului video:
Artur Soares Dias (Portugal)

Referințe

Lincuri externe
 Site oficial
 Documente oficiale și documentele meciurilor

Competiții organizate de FIFA

Cupa Confederațiilor FIFA 2017 Fazele eliminatorii


El río Nith  latín: Novius) es un río escocés que corre en el oeste del país. Empieza en el consejo de East Ayrshire pero corre principalmente en el consejo vecino de Dumfries and Galloway. El Nith tiene una longitud de 71 millas (112 kilómetros).

La fuente del Nith es Enoch Hill, una colina de las Colinas de Carsphairn. El primer pueblo a su lado es Kelloholm y la primera villa es  Kirkconnel. Las dos son localidades vecinas en Dumfries and Galloway. Entonces, corre en las villas de Sanquhar y Thornhill antes de entrar Dumfries, la capital de Dumfries and Galloway. Después de Dumfries el Nith desemboca al Fiordo de Solway en el Mar de Irlanda.

Referencias

Ríos de la vertiente del mar de Irlanda del Reino Unido
Ríos de Escocia

Río Nith


Sandhedens øjeblik er en eksperimentalfilm instrueret af Peder Andreasen efter eget manuskript.

Handling
Handlingen udspilles foran og bagved kameraet under optagelse af en scene og samtidigt under redigeringen af selv samme scene.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1992
Eksperimentalfilm fra Danmark

Sandhedens øjeblik


المدمرة بوتمكين (بالروسية Броненосец «Потёмкин») تترجم أحيانًا المدرعة بوتمكين هو فيلم صامت سوفييتي أنتج عام 1925 من إخراج سيرغي أيزنشتاين. الفيلم مأخوذ عن قصة حقيقية فهو يؤرخ للثورة العمالية في مدينة «سان بطرسبيرغ» عام 1905، وتبدأ أحداثه في احتجاج عمال السفينة المدمرة بوتمكين على الأوضاع المزرية، الأمر الذي يجعلهم عرضة للعقاب من الضباط، حينها يثور العمال ضد الضباط ويسيطروا على السفينة، وعند عودتهم يستقبلهم ثلاثة الآف من أهل سان بطرسبيرغ بالتحية والترحاب. وأثناء ذهابهم للقيصر الروسي لإخباره باحتجاجهم. لنظرتهم له حينها على أنه الأب الحاني على الشعب الروسي، إلا أنهم تفاجئو بقرار الملك بإطلاق الرصاص عليهم بواسطة الجنود القوقازيين، مما تسبب في مقتل 1000 مدني وجرح 2000 أخرين في مشهد دموي مهيب على مدرجات الأوديسا.

الفيلم يعتبر من كلاسيكيات السينما، وقد اختير عام 1958 كأفضل فيلم في تاريخ السينما في معرض عالمي في بروكسل. وإحدى مشاهده المسماة المذبحة على درجات الأوديسة تعتبر من أشهر المشاهد السينمائية.

محتوى الفيلم
يتكون الفيلم من خمسة مقاطع:
الرجال والديدان: يحتج البحارة على اضطرارهم إلى أكل اللحوم الفاسدة.
دراما على سطح السفينة: يتمرد البحارة ويقتل قائدهم «فاكولينشوك».
رجل ميت يدعو إلى العدالة: يشيع جسد «فاكولينشوك» ويرثيه شعب أوديسا.
خطوات الأوديسا: مجزرة الجنود الإمبراطوريين ضد شعب أوديسا.
واحد ضد الجميع: الأسطول المكلف باعتراض المدمرة بوتمكين يرفض الأوامر، وينزلون أسلحتهم، ويهتف البحارة مع السفينة المتمردة وينضمون إلى التمرد.

كتب آيزنشتين الفيلم باعتباره فيلم دعاية ثوري. واستخدمه أيضا لاختبار نظرياته في طريقة المونتاج. كان المخرجون السوفياتيون الثوريون في مدرسة المخرج والمنظر «ليف كوليشوف» لصناعة الأفلام يختبرون تأثير مونتاج الأفلام على الجماهير. وحاول آيزنشتين في هذا الفيلم المونتاج بطريقة تستقطب أكبر تفاعل عاطفي، بحيث يشعر المشاهد بالتعاطف مع المتمردين البحارة على السفينة الحربية «بوتمكين» ويشعر بالبغضاء لقادة السفينة.

كانت تجربة آيزنشتين نجاحا وإخفاقا معا؛ «كان الفيلم خيبة أمل عندما فشل في جذب جماهير من المشاهدين»، ولكن حين تم إطلاق الفيلم في عدد من المعارض الدولية، استجابت الجماهير بشكل إيجابي. في كل من الاتحاد السوفياتي وباقي العالم، صدم الفيلم الجماهير، ولكن ليس بمحتواه السياسي بقدر استخدامه لمشاهد العنف، الذي اعتبر جريئا وفقا لمعايير ذلك الوقت. وقد لاحظ وزير الدعاية النازي جوزيف غوبلز إلى إمكانية الفيلم للتأثير على الفكر السياسي من خلال الاستجابة العاطفية، ووصفه بأنه «فيلم رائع ليس له نظير في السينما... أي شخص ليس لديه قناعة سياسية راسخة يمكن أن يصبح بلشفيا بعد مشاهدة الفيلم»، حتى أنه كان مهتما في إنتاج الألمان لفيلم مماثل. إيزنشتين لم يكن متحمسا له وكتب رسالة عنيفة إلى غوبلز ذكر فيها أن «الواقعية الاشتراكية الوطنية» ليست حقيقية ولا واقعية. لم يتم حظر الفيلم في ألمانيا النازية، على الرغم من أن هيملر أصدر توجيها يمنع أعضاء وحدة إس إس من حضور العروض، حيث اعتبر الفيلم غير مناسب للقوات. تم حظر الفيلم في بعض البلدان، بما في ذلك حظره في أوقات مختلفة في كل من الولايات المتحدة وفرنسا، وكذلك في الاتحاد السوفيتي بلد المنشأ. تم حظر الفيلم في بريطانيا لفترة أطول من أي فيلم آخر في التاريخ البريطاني.

مشهد الأوديسة

أكثر مشاهد الفيلم شهرة هو مذبحة المدنيين على درجات أوديسا (الذي يعرف الآن باسم «درج بوتمكين»). ويعتبر هذا المشهد من الكلاسيكيات وهو واحد من أكثر المشاهد تأثيرا في تاريخ السينما. في المشهد، يسير جنود القيصر في ثيابهم الصيفية البيضاء في رحلة لا نهائية على ما يبدو في خطوات بأسلوب إيقاعي وكأنهم آلات، ويطلقون النار على الحشد. وهناك كتيبة منفصلة من القوزاق تهاجم الحشد في الجزء السفلي من الدرج. من بين الضحايا امرأة مسنة تلبس نظارة، وصبي صغير مع والدته، وطالبة في زي موحد، وطفلة في سن المراهقة. أم تدفع طفلا رضيع في عربة طفل تقع على الأرض وتموت والعربة تتدحرج إلى أسفل السلم وسط حشد الهاربين.

مذبحة الدرج على الرغم من أنها لم تحدث في الواقع، لكنها مستوحاة من مظاهرات واسعة النطاق حدثت في تلك المنطقة اندلعت وقت وصول بوتمكين إلى ميناء أوديسا، وكان كل من جريدة التايمز وإفادة القنصل البريطاني تذكر أن القوات أطلقت النار على الحشود؛ وأفيد بوقوع عدد من الوفيات بلغ مئات. كتب الناقد السينمائي روجر إيبرت: «عدم وقوع مذبحة قيصرية على سلم أوديسا لا يقلل أبدا من قوة المشهد... ومن السخرية أن [إيزنشتين] قدم ذلك المشهد بشكل متقن حتى أننا اليوم نظن أن إراقة الدماء على خطوات أوديسا قد حدث فعلا.»

روابط خارجية

مراجع
 نظرية المخرج ايزنشتاين وفلسفته في المونتاج الذهني، المجلة الأردنية للفنون، 2013.

أفلام أبيض وأسود سوفييتة
أفلام إنتاج 1925
أفلام تاريخية سوفيتية
أفلام تاريخية عقد 1920
أفلام تقع أحداثها في 1905
أفلام تقع أحداثها في أوديسا
أفلام تقع أحداثها في أوكرانيا
أفلام دعائية
أفلام صامتة طويلة سوفيتية
أفلام عن الإبحار مبنية على أحداث حقيقية
أفلام عن التمرد
أفلام عن الثورة الروسية 1905
أفلام ملحمية سوفيتية
أفلام موسفيلم
أوديسا
البحرية السوفيتية

المدمرة بوتمكين (فيلم)


An Pelexia congesta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames ngan Charles Schweinfurth. An Pelexia congesta in nahilalakip ha genus nga Pelexia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pelexia

Pelexia congesta


greben, reljefni oblik
 Greben (Višegrad, BiH), naselje u općini Višegrad, BiH
 Greben (Krupa na Vrbasu), utvrda u BiH

Hrvatski otoci:
 Greben (Vis), otočić kod Visa
 Greben (Dubrovnik), hrid kod Dubrovnika, najveća hrid u skupini Grebeni
 Uokolo otoka Premude i Silbe
 Južni greben
 Srednji greben
 Zapadni greben

Greben (razdvojba)


Onthophagus truchmenus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kolenati em 1846.

Referências

Ligações externas

truchmenus
Coleópteros descritos em 1846

Onthophagus truchmenus


is a district located in Saga Prefecture, Japan.

As of February 1, 2009, the district has an estimated population of 45,085 and a density of 318 persons per km2. The total area is 135.40 km2.

Municipalities
Kōhoku
Ōmachi
Shiroishi

History

Districts in Saga Prefecture

Kishima District, Saga


O Diário Africano de Bill Bryson é um livro de viagem do escritor Bill Bryson que foi publicado em 2002. O livro detalha uma viagem que Bryson fez ao Quênia e descreve as experiências que adquiriu nesta viagem, além de observações sobre a cultura, geografia e política do Quênia, bem como suas visitas a projetos de combate à pobreza administrados pela CARE International, para os quais doou todos os royalties do livro.

Recepção
Em uma crítica publicada no The Guardian, Lionel Shriver descreveu o livro como "menos um livro do que um panfleto". Shriver também não gostou do tom do livro, uma vez que critica o senso humorístico utilizado.

Estudos africanos
Livros dos Estados Unidos
Livros de viagens
Livros de 2002
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Pretas)

O Diário Africano de Bill Bryson


عيد البحر  هو عطلة وطنية في اليابان يحتفل بها في ثالث يوم اثنين من شهر يوليو من كل عام. يستغل الكثير من الناس الفرصة من هذه العطلة لأخذ نزهة على شاطئ البحر. على اعتبار أن هذا العيد هو عطلة حديثة، فلا يوجد أي احتفالات تقليدية مرتبطة بهذا اليوم.

تاريخ
حدد القانون الوطني الياباني يوم البحر كيوم لشكر البحار والمحيطات والامتنان لها على تحقيق الازدهار الاقتصادي البحري في اليابان، حيث على اعتبار أن اليابان بلد أرخبيل فتعد للبحار أهمية كبرى وتأثير ذو أهمية عالية على حياة الناس. عرف هذا العيد قبل عام 1996 باسم عيد ذكرى البحرية ولم يكن عطلة رسمية. أصبح هذا العيد عطلة رسمية في عام 1996 وثبت موعده في 20 يوليو. عدل القانون القديم في عام 2003 لتحديد العطلة لهذا اليوم بيوم الإثنين الثالث من شهر يوليو.

مراجع

البحر في الثقافة
النقل المائي في اليابان
أعياد ومناسبات في اليابان
أيام الوعي البيئي
مناسبات يوليو

عيد البحر


بارستاو  هي إحدى مدن مقاطعة سان بيرناردينو، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 30 سبتمبر، 1947.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لبارستاو في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان بارستاو 21,119 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 7,647 أسرة وعدد العائلات 5,252 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 9,153 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 57.10% من البيض و11.60% من الأمريكيين الأفارقة و2.41% من الأمريكيين الأصليين و3.08% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.95% من سكان جزر المحيط الهادئ و18.40% من الأعراق الأخرى و6.46% من عرقين مختلطين أو أكثر و36.50% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 7,647 أسرة كانت نسبة 41.6% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 45.4% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 17.7% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 5.6% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 31.3% من غير العائلات. تألفت نسبة 25.9% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 8.5% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.71، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.27.

بلغ العمر الوسطي للسكان 32.1 عاماً. وكانت نسبة 30.8% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 10.4% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 27.2% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 19.1% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 10.7% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 97.4 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 93.9 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 35,069 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 40,160 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 37,425 دولارًا مقابل 25,380 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 16,132 دولارًا. وكانت نسبة 15.6% من العائلات ونسبة 20.3% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 31.5% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 4.3% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان بارستاو 22,639 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 8,085 أسرة وعدد العائلات 5,413 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 9,555 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 52.30% من البيض و14.63% من الأمريكيين الأفارقة و2.11% من الأمريكيين الأصليين و3.19% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و1.23% من سكان جزر المحيط الهادئ و18.74% من الأعراق الأخرى و7.80% من عرقين مختلطين أو أكثر و42.85% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 8,085 أسرة كانت نسبة 39.5% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 39.4% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 20% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 7.6% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 33% من غير العائلات. تألفت نسبة 26.9% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 8.3% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.75، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.34.

بلغ العمر الوسطي للسكان 31.1 عاماً. وكانت نسبة 29.8% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 11% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 25.3% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 23.3% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 10.7% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 49.9% ذكور و50.1% إناث.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لبارستاو:

أعلام

 ويل هدسون
 جورج مالوني
 ستان ريدجواي
 جين كرين
 مارك جونسون
 روس روبنسون
 جوزف ووكر

مراجع

بارستاو (كاليفورنيا)
أماكن مأهولة أسست في 1947
تأسيسات سنة 1947 في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا
مدن في مقاطعة سان بيرناردينو (كاليفورنيا)

بارستاو (كاليفورنيا)


Les élections législatives françaises de 1893 dans la  circonscription de Dunkerque se déroulent les  et .

Circonscription
La  circonscription de Dunkerque était composée en 1896 des cantons de Dunkerque-Est, Dunkerque-Ouest et Gravelines.

Contexte
Le général Henri Iung (ancien chef de cabinet du général Boulanger) s'oppose au député sortant, Charles Lalou, élu en 1889 comme boulangiste... La campagne électorale est, de ce fait, violente et acharnée, marquée même par un duel entre les deux candidats, au cours duquel Charles Lalou est blessé.

Résultats
 Député sortant : Charles Lalou (Boulangiste)

Notes et références

Dunkerque
Gravelines
Élections législatives à Dunkerque
Élections législatives françaises de 1893

Élections législatives de 1893 dans la 1re circonscription de Dunkerque


Çin millî futbol takımı, Çin'i uluslararası arenada temsil eden futbol takımıdır.

Turnuva tarihi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Asya Kupası tarihi
 1956 - 1972 arası - Katılmadı
 1976 - Üçüncü
 1980 - 1. Tur
 1984 - İkinci
 1988 - Dördüncü
 1992 - Üçüncü
 1996 - Çeyrek final
 2000 - Dördüncü
 2004 - İkinci
 2007 - 1. Tur
 2011 - 1. Tur

Güncel kadro
Aşağıdaki oyuncular, 16 ve 20 Haziran 2023 tarihlerinde Myanmar ve Filistin ile oynanacak Dostluk maçları için çağrıldı.

Kaynakça

Asya'da millî futbol takımları

Çin millî futbol takımı


An Hapaline brownii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker. An Hapaline brownii in nahilalakip ha genus nga Hapaline, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Hapaline

Hapaline brownii


تصفيات كأس أوروبا للشباب لكرة القدم 2011 - المجموعة الرابعة التي تضم 5 منتخبات. وهم يتنافسون لحجز مقعد لنهائيات كأس أوروبا للشباب تحت 21 سنة 2011. بدأت التصفيات التاهيلية لبطولة أوروبا للشباب تحت 21 سنة 2011 مبارياتها في 27 مارس 2009 وانتهت التصفيات في 13 أكتوبر 2010، قبل أن تبدأالبطولة النهائية المحدد اقامتها في صيف 2011 في شهر يونيو.

المجموعة

المباريات

المصادر

UEFA.com

تصفيات بطولة أوروبا تحت-21 لكرة القدم 2011
كرة القدم الإسبانية في 2009–10
كرة القدم الإسبانية في 2010–11


Stefan Falter (* 17. April 1965) ist ein deutscher Volleyballtrainer. Nach Zeiten bei den Frauen von Alemannia Aachen und bei den Männern bei SWD Powervolleys Düren wechselte er zurück zu den Ladies in Black Aachen.

Karriere
Falter betreute bis Dezember 2004 die Frauen von Alemannia Aachen, die zu dieser Zeit in der Regionalliga und in der zweiten Bundesliga spielten. Dann wechselte er zum Regionalligisten VC Schwerte, mit dem er den Aufstieg in die zweite Liga schaffte. Später trainierte er die Männer des Dürener TV ebenfalls in der Regionalliga. Am Ende der Saison 2008/09 war er parallel zu seiner Aufgabe in Düren als Co-Trainer in Aachen tätig, bevor er im April 2009 zum Cheftrainer des Frauen-Bundesligisten befördert wurde. 2011 erreichte er dort mit dem neunten Platz in der Liga und dem Viertelfinale im DVV-Pokal seine besten Ergebnisse. Von 2014 bis 2017 arbeitete Falter als Co-Trainer bei den SWD Powervolleys Düren und assistierte dort Michael Mücke, Anton Brams und Tommi Tiilikainen. Als der Finne nach der Saison 2016/17 seinen Abschied verkündete, wurde der bisherige Co-Trainer zum neuen Cheftrainer ernannt. Die Saison 2017/18 endete für Düren im Playoff-Viertelfinale. 2018/19 erreichte Falter mit der Mannschaft das Halbfinale im DVV-Pokal und das Viertelfinale in den Bundesliga-Playoffs. In der Saison 2019/20 erreichte er mit dem Verein das DVV-Pokalfinale, das gegen die Berlin Recycling Volleys verloren ging. Als die Bundesliga-Saison kurz vor dem Ende der Hauptrunde abgebrochen wurde, stand Düren auf dem sechsten Tabellenplatz. Im September 2020 trat Falter aus gesundheitlichen Gründen vom Amt des Cheftrainers in Düren zurück. Seit 2022 ist Falter wieder Trainer bei den Ladies in Black Aachen.

Weblinks

Einzelnachweise

Volleyballtrainer (Deutschland)
Volleyballtrainer (SWD Powervolleys Düren)
Volleyballtrainer (Ladies in Black Aachen)
Person (VC Schwerte)
Trainer (Alemannia Aachen)
Geboren 1965
Mann
Deutscher

Stefan Falter


Brian Arly Jacobsen (f. 1968) er en dansk religionssociolog og ph.d., som er lektor ved Institut for Tværkulturelle og Regionale Studier ved Københavns Universitet, hvor hans primære forskningsområde er religion og politik. Hans forskningsområder omfatter derudover jøder og muslimer i Danmark og emner som stat og religion, sekularisering samt religion og migration. Han bidrager bl.a. også som blogger på religion.dk.

Publikationer i udvalg
 2015: Islam and Muslims in Denmark. I: After Integration: Islam, Conviviality and Contentious Politics in Europe. red. / Marian Burchardt; Ines Michalowski. 1. udg. Berlin Heidelberg : Springer-VS, 2015. s. 171-186 (Islam und Politik , Vol. 2).
 2015: The Ahmadiyya Mission to the Nordic Countries (med Larsson, Göran ; Sorgenfrei, Simon). I: Handbook of Nordic New Religions. red. / James R. Lewis; Inga Bårdsen Tøllefsen. 11. udg. Leiden & Boston : Brill Adademic Publishers, 2015. s. 359-373.
 2014: Denmark. I: Yearbook of Muslims in Europe. red. / Jørgen S. Nielsen; Samim Akgönül; Ahmet Alibašić; Egdūnas Račius. Vol. 6 Leiden : Brill, 2014. s. 189-209 (Yearbook of Muslims in Europe, Vol. 6).
 2014: Konfirmation i en neoliberal tidsalder. I: Politik, Vol. Årgang 17, Nr. 4, 07.12.2014, s. 18-27.
 2014: Muslim Population Trends in Western Europe. I: Oxford Islamic Studies Online. red. / John L. Esposito; Natana J. DeLong-Bas; Shahrough Akhavi; Ibrahim Kalin; James Piscatori; Tamara Sonn; John O. Voll. 2. udg. Oxford, UK : Oxford University Press, 2014.
 2013: Farlige forestillinger : Hvad er fjendebilleder, og hvordan opstår de?. I: Religion. Tidsskriftet for Religionslærerforeningen for Gymnasiet og HF, Nr. 2, 20.10.2013, s. 12-24.
 2013: Istedgade overgiver sig aldrig! : Civilreligion i skyggen af efterkrigstidens nationalisme. I: Civilreligion i Danmark: Ritualer, myter og steder. red. / Margit Warburg; Signe Engelbreth Larsen; Laura Maria Schütze. Højbjerg : Forlaget Univers, 2013. s. 179-198.
 2013: Religion i Aarhus 2013: En kortlægning af religion og spiritualitet. red.: Lars Ahlin; Jørn Borup; Marianne Qvortrup Fibiger; Brian Arly Jacobsen; Marie Vejrup Nielsen. Center for Samtidsreligion, Aarhus Universitet, 2013
 2013: Myths and Facts on the Future Number of Muslims : a Danish Case Study. I: Journal of Muslims in Europe, Vol. 2, Nr. 1, 22.04.2013, s. 27-44.
 2012: De politiske partiers religionspolitik. I: Fremtidens danske religionsmodel. red. / Lisbet Christoffersen; Hans Raun Iversen; Niels Kærgård; Margit Warburg. Frederiksberg : Forlaget Anis, 2012. s. 217-236.
 2011: ... og dog så vidt om jorden : Udlandsdanskere sammenlignet med danskere i Danmark (med Margit Warburg). I: Små og store forandringer: Danskernes værdier siden 1981 . red. / Peter Gundelach. 1. udg. København : Hans Reitzel, 2011. s. 264-283.
 2011: Jøder på den politiske dagsorden fa 1903-45. I: Dansk jødisk historie i Anden Verdenskrigs epoke. En antologi. red. / Sofie Lene Bak; Pia Andersen Høg; Bjarke Følner; Janne Laursen. 1. udg. København : Dansk Jødisk Museum, 2011. s. 67-92.
 2009: Holy Nations and Global Identities : Civil Religion, Nationalism, and Globalisation. / Hvithamar, Annika (Redaktør); Warburg, Margit (Redaktør); Jacobsen, Brian Arly (Redaktør). Leiden : Brill Academic Publishers, Incorporated, 2009. 307 s. (International Studies in Religion and Society, Vol. 10).

Noter

Eksterne henvisninger

 Brian Arly Jacobsens hjemmeside ved Institut for Tværkulturelle og Regionale Studier
 Brian Arly Jacobsens side på religion.dk

Ansatte ved Københavns Universitet
Sociologer fra Danmark

Brian Arly Jacobsen


Jiribam es una localidad de la India en el distrito de Imphal oriental, estado de Manipur.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 46  a 214 km de la capital estatal, Imfal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 6 696 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Manipur

Jiribam


Conjugatophyceae (Zygnematophyceae), razred parožina. Postoji blizu 4 000 priznatih vrsta. Podijeljen je na tri reda unutar dva podrazreda. Najnoviji podrazred, red, porodica i rod nastali su 2019. isključivanjem aerofitne (epifitne) vrste Spirotaenia muscicola iz roda Spirotaenia u novi monotipični rod Spirogloea s vrstom Spirogloea muscicola.

Podrazredi i redovi
 Spirogloeophycidae Melkonian, Gontcharov & Marin
 Spirogloeales Melkonian, Gontcharov & Marin
 Zygnematophycidae Melkonian, Gontcharov & Marin, 2019
 Desmidiales C.E.Bessey
 Zygnematales C.E.Bessey

Izvori

Vanjske poveznice

Parožine

Conjugatophyceae


Baron Kingsale is a title of the premier baron in the Peerage of Ireland. The feudal barony dates to at least the thirteenth century. The first peerage creation was by writ.

Name and precedence
In the early times the name was "Kinsale" or "Kinsale and Ringrone", but the spelling Kingsale has imposed itself with time and Ringrone was dropped. Regarding its precedence among the Irish baronies, the title Baron Athenry was considered the eldest and Kingsale held the second rank. However, in 1799 Athenry became dormant (and probably extinct) and Kingsale was elevated to premier Baron in Ireland.

Numbering
The literature usually numbers the successive barons to avoid confusion arising from the repetitions of the same names, such as Miles or John de Courcy in the long line of the barons of Kingsale. Two such schemes are in common use, often both are cited together, e.g. Almeric de Courcy 18th (or 23rd) Baron. The older scheme numbers all the barons starting with Miles de Courcy, who was granted the baronies of Kingsale and Ringrone by Henry III in 1223. This scheme dates from Lodge in 1754. An alternative numbering was introduced by Cokayne in 1929 with the second version of The Complete Peerage. It excludes the early barons, that it considers feudal, and starts with Miles, who died in 1344, accepted as the first peer. This article follows the older numbering, considered more common.

Hat trick
The barons traditionally claimed the privilege of remaining covered (that is, wearing a hat) in the presence of the monarch. It was supposed to have been obtained from King John by John de Courcy and handed down to his heirs. As far as is known, the right has been exercised for the first time by Almeric de Courcy, 23rd Baron Kingsale before William III in 1692. His successor Gerald de Courcy, 24th Baron Kingsale repeated the hat trick before George I in 1720 and George II on 22 June 1727. The Eleventh Edition of the Encyclopædia Britannica, however, states that the privilege "is a legend without historic foundation".

Castles
 Kilbrittain Castle once belonged to the De Courcys but was lost to Donal Gott MacCarthy, King of Desmond, whose son Donal Maol MacCarthy Reagh was the first King of Carbery and founder of the MacCarthy Reagh dynasty.
 Coolmain Castle
 Old Head Castle

Decline
Despite the antiquity of the title, the family no longer retains its property or wealth, having supported the losing side in past conflicts. The 30th (or 35th) Baron, despite education at Stowe and the Universities of Paris and Salzburg, supported by his father's marriage to the daughter of a Yorkshire lanolin oil business owner, was, due to the later failure of that business amongst other things, an odd-job man and plumber, and died a resident of sheltered housing.

The person currently entitled to hold the title is Nevinson Mark de Courcy, who was born in 1958 and lives in Remuera, Auckland, New Zealand. He is or would be the 31st (or 36th) Baron, however, his name does not appear in the current Roll of the Peerage. Under the terms of the Royal Warrant of 2004, any person who succeeds to a Peerage must prove his or her succession and be placed on the Roll, otherwise, that person may not be recognised as a peer legally or in official documents in the United Kingdom.

Lists

Feudal Barons (before 1222) - incomplete
Miles de courcy (summoned 1223)
Patrick de Courcy (died before 1261)
Miles de Courcy (died c. 1290)
John de Courcy (died 1291)

Barons Kingsale (c. 1340)
Miles de Courcy, 6th Baron Kingsale (died 1344)
Miles de Courcy, 7th Baron Kingsale (died c. 1372)
John de Courcy, 8th Baron Kingsale (died c. 1390)
William de Courcy, 9th Baron Kingsale (died c. 1400)
Nicholas de Courcy, 10th Baron Kingsale (died c. 1410)
Patrick de Courcy, 11th Baron Kingsale (died c. 1449)
Nicholas de Courcy, 12th Baron Kingsale (died 1475)
James de Courcy, 13th Baron Kingsale (died 1499)
Edmund de Courcy, 14th Baron Kingsale (died c. 1505)
David de Courcy, 15th Baron Kingsale (died c. 1520)
John de Courcy, 16th Baron Kingsale (died 1535)
Gerald de Courcy, 17th Baron Kingsale (died 1599)
John de Courcy, 18th Baron Kingsale (died 1628)
Gerald de Courcy, 19th Baron Kingsale (died c. 1642)
Patrick de Courcy, 20th Baron Kingsale (died 1663?)
John de Courcy, 21st Baron Kingsale (died 1667)
Patrick de Courcy, 22nd Baron Kingsale (1659/60–1669)
Almeric de Courcy, 23rd Baron Kingsale (1665–1720)
Gerald de Courcy, 24th Baron Kingsale (1700–1759)
John de Courcy, 25th Baron Kingsale (c. 1717–1776)
John de Courcy, 26th Baron Kingsale (died 1822)
Thomas de Courcy, 27th Baron Kingsale (1774–1832)
John Stapleton de Courcy, 28th Baron Kingsale (1805–1847)
John Constantine de Courcy, 29th Baron Kingsale (1827–1865)
Michael Conrad de Courcy, 30th Baron Kingsale (1828–1874)
John Fitzroy de Courcy, 31st Baron Kingsale (1821–1890)
Michael William de Courcy, 32nd Baron Kingsale (1822–1895)
Michael Constantine de Courcy, 33rd Baron Kingsale (1855–1931)
Michael William Robert de Courcy, 34th Baron Kingsale (1882–1969)
John de Courcy, 35th Baron Kingsale (1941–2005)
Nevinson Mark de Courcy, 36th Baron Kingsale (born 1958, living in New Zealand)

The heir presumptive is Joseph Kenneth Charles de Courcy (1955), eldest son of Kenneth de Courcy

Notes and references

Notes

Citations

Sources

Books

  – G to K (for Kingsale)
  – Hussey to Lincolnshire (Snippet view, for Kingsale)
  – Barons (Preview)
  – Viscounts, barons
  – (for Kilbrittain Castle)
  – Normans, English, Huguenots etc.

News

Baronies in the Peerage of Ireland
Noble titles created in 1223
County Cork
1223 establishments in Ireland

Baron Kingsale


Yarra may refer to:
 Yarra River, a river in southern Victoria, Australia on which the city of Melbourne was founded
 Yarra Trams, a public transport company specialising in trams in Melbourne, Australia
 City of Yarra, a local government area in Victoria, Australia
 South Yarra, a suburb of Melbourne, Victoria
 Yarra, New South Wales, a locality near Goulburn, New South Wales
 Yarra Creek, Tasmania, a locality
 Division of Yarra, an abolished Australian federal electoral division
HMAS Yarra, name of Australian naval ships
Yarra Park, a park that surrounds the MCG and other ovals in Victoria (Australia).

See also
Jarrah (disambiguation)

Yarra


Daniel Heinsius (Gante, -La Haya, ) es un filólogo neerlandés y figura clave de la Edad de Oro neerlandesa. Fue padre de Nikolaas Heinsius el Viejo.

Fue discípulo de Scaligero y Dousa y en 1605 fue nombrado profesor de historia y política de la Universidad de Leiden y más tarde bibliotecario de esta ciudad. Se granjeó una gran fama de erudito por la que muchos países ansiaban atraerlo, pero prefirió quedarse en su patria, que le recompensó nombrándolo historiógrafo oficial. Como gran calvinista que era, fue secretario del Sínodo de Dordrecht.

Daniel Heinsius comentó numerosas obras griegas y latinas. Escribió poemas, arengas y otras obras en neerlandés, latín y griego clásico. A él se le debe el prólogo de la segunda edición impresa por Abraham Elzevir (1592-1652) y Bonaventura Elzevir (1583-1652), individuos de la reputada familia de impresores flamencos Elzevir, del Nuevo Testamento griego establecido por Erasmo de Róterdam en 1516 y en el que se formuló el término Textus receptus para referirse al texto aceptado por la crítica como el mejor.

Obra
 Iambi (1602),
 Elegiae (1603)
 Emblemata amatoria (1604)
 Poemata (1605);
 Hesiod (1603)
 Theokrit (1604)
 Lateinischen Reden (1609)
 Horaz (1610)
 Aristoteles, Seneca (1611)
 De politica sapientia (1614)

Enlaces externos
 Daniël Heinsius - Emblemata amatoria (1607/8) - a web edition
 De Heinsius-collectie – Universiteit Leiden

Alumnado de la Universidad de Leiden
Escritores del Siglo de oro neerlandés
Escritores en latín del siglo XVII
Escritores en griego antiguo
Poetas de los Países Bajos del siglo XVII
Nacidos en Gante
Humanistas de los Países Bajos

Daniel Heinsius


Raphaël Llodra (né le 29 juillet 1992) est un combattant de muay-thaï français. Dans la catégorie poids moyens, il a décroché la ceinture mondiale WBC de muay-thaï ainsi que la ceinture intercontinentale WMC.

Carrière dans le muay-thaï
Llodra remporte le titre intercontinental WMC (−72 kg) en battant Marco Piqué lors du Best of  à Paris, le 14 février 2013.

Il décroche la ceinture mondiale WBC en poids moyens à La Riche, en France, à l'issue de sa victoire contre Jacub Gazdik le 9 mars 2013.

Raphaël gagne sa ceinture de champion mondial ISKA en remportant son combat contre Sua Dam à Bagnolet le 4 mai 2013.

Lors du Best of Siam 4 à Paris, Llodra est déclaré vainqueur sur décision partagée des juges contre Panom Topkingboxing le 20 juin 2013.

Il perd une décision serrée contre Berneung TopkingBoxing à Bangkok lors de la Queen's Cup 2013. L'enjeu de la rencontre visait le titre mondial WPMF.

Il se retrouve face à Diogo Calado, lors du tournoi Enfusion 33, en vue du titre Enfusion 75 kg. Llodra finit par perdre par knock-out technique (TKO) au troisième round.

À l'issue de sa rencontre avec Saiyok Pumpanmuang au Thai Fight Paris le 8 avril 8 2017, il remporte la victoire par décision unanime des juges.

 année 2013, champion mondial ISKA de muay-thaï ()
 année 2013, champion mondial WBC de muay-thaï catégorie poids moyens (/)
 année 2013, champion intercontinental WMC de muay-thaï ()
 année 2011, champion de France FMDA de muay-thaï Classe B ()

Notes et références

Kickboxeur français
Naissance en juin 1992
Muay-thaï

Raphaël Llodra


ProSieben Fun (eigene Schreibweise: ProSieben FUN) ist ein deutscher Pay-TV-Sender der ProSiebenSat.1 Media SE, der am 3. Mai 2012 auf Sendung gegangen ist.

Der Sender wird als Simulcast ausgestrahlt und ist über Telekom Entertain sowie Vodafone Kabel Deutschland (ebenfalls nur in HD), Unitymedia und UPC Schweiz (ebenfalls nur in HD) zu empfangen.

Bis zum 1. Juli 2016 war der Sender über Sky Deutschland auch via Satellit empfangbar, jedoch gab die ProSiebenSat1-Gruppe am  18. Mai 2016 bekannt, die Verbreitung des Senders über die Sky-Plattform zum 30. Juni 2016 einzustellen. Grund seien "unterschiedliche strategische Ausrichtungen" zwischen ProSiebenSat1 und Sky. Es sei daher eine Beendigung der Ausstrahlung zum Auslauf der vereinbarten Vertragslaufzeit beschlossen worden.

Programm
Das Programm richtet sich an die Zielgruppe der 14- bis 39-Jährigen. ProSieben Fun sendet Wiederholungen von ProSieben- und Sat.1-Shows, aber auch Erstausstrahlungen (u. a. von Family Guy, Happy! und Vikings), aktuelle Filme und Serien, Funsport und Musikevents.

Eine wichtige Säule des Senders ist der Bereich Actionsport. Seit 2013 wird das wichtigste Actionsport-Event der Welt, die X Games von ProSieben FUN live übertragen. Der Sender zeigt seit 2013 die komplette X Games World-Tour (Winter X Games Aspen, Winter X Games Tignes, X Games Foz do Iguaçu, X Games Barcelona, X Games Munich, X Games LA) sowie die X Games Aspen 2014 und X Games Austin 2014.
Die Übertragung der X Games Munich erfolgte von vor Ort, die anderen Sendungen werden aus dem ProSieben-FUN-Studio in Unterföhring übertragen.
Moderiert und kommentiert wurden die X Games 2013 von Guido Heuber und einem entsprechenden Sportexperten an seiner Seite (Ausnahme X Games Munich: Moderation Daniel Boschmann, Kommentar: Guido Heuber + Experte). Seit 2014 gibt es mit Nico Zacek einen weiteren gastgebenden Moderator. Seit 2016 ist Fabian Schwarz als zusätzlicher Moderator im Einsatz. Zuvor hatte er die Position des Sidekicks inne.
Weitere Sportformate des Senders: TTR World Snowboard Tour (Saison 2012/2013), Red Bull X-Fighters (seit 2013), FISE (seit 2014), Bowl-a-rama (seit 2014), Dew Tour (seit 2014), SLS (seit 2015).
Außerdem überträgt der Sender seit 2014 die Finaldays einiger Surfevents live (Australian Open of Surfing, Februar, US Open of Surfing, August).

Seit April 2014 ist ProSieben FUN die Heimat des Wrestling-Formats NXT. Im Juli 2014 berichtete ProSieben FUN exklusiv vom Munich MASH – der Nachfolgeveranstaltung der X Games – live aus dem Olympiapark.

Empfang

Sendungen

Fernsehserien
 Aus Versehen glücklich (2013)
 Beauty and the Beast (seit 2013)
 Beautiful People (2013–2014)
 Becker (seit 2012)
 Being Human (2014–2015)
 Black Sails (2014)
 Bob's Burgers (ab 2017)
 Breaking In (2013)
 Chuck (seit 2012)
 Die wilden Siebziger (seit 2012)
 Empire (seit 2016)
 Eureka – Die geheime Stadt (seit 2012)
 Family Guy (seit 2013)
 The Flash (seit 2015)
 Futurama (seit 2014)
 Grey's Anatomy (seit 2012)
 Gotham (seit 2015)
 Harper's Island (seit 2012)
 It's Always Sunny in Philadelphia (seit 2013)
 Manifest (seit 2019)
 Mom (seit 2016)
 Primeval – Rückkehr der Urzeitmonster (seit 2013)
 Terra Nova (seit 2012)
 The Last Man on Earth (seit 2017)
 Unsupervised (seit 2013)
 Wilfred (seit 2013)
 Will & Grace (seit 2012)
 Vampire Diaries (seit 2013)
 Vikings (ab 2016)
 V – Die Besucher (seit 2013)
 Star (Fernsehserie) (seit 2017)
 Supergirl (seit 2016)
Legacies (seit 2018)

Shows
 Circus HalliGalli (seit 2013)
 Himmel oder Hölle (Fernsehsendung) (2014–2015)
 Quatsch Comedy Club (seit 2012)
 Saturday Night Live (seit 2012)
 Schlag den Raab (seit 2012)
 Schlag den Star (seit 2012)
 Schulz in the Box (2013–2014)
 Switch reloaded (seit 2012)
 Switch – TV gnadenlos parodiert
 TV total
 WWE Superstars (seit 2013)

Sport
 Bowl-a-Rama
 FISE
 Munich Mash
 Red Bull X-Fighters
 X Games
 World Rallycross
 Wrestling NXT

Senderlogos

Einzelnachweise

Fernsehsender (Deutschland)
ProSiebenSat.1 Media
Pay-TV
Deutschsprachiger Fernsehsender
Sendestart 2012

ProSieben Fun


Princess Ingrid Alexandra of Norway (born 21 January 2004) is the eldest child of Crown Prince Haakon and Crown Princess Mette-Marit, and the grandchild of King Harald V. She is second in line of succession to the Norwegian throne after her father. She is expected to become the country's second female monarch, after the 15th-century Queen Margaret.

She represents the fifth generation of the sitting Norwegian royal family of the House of Glücksburg.

She has a younger brother, Prince Sverre Magnus, whom she ranks above in the line of succession after the implementation of absolute primogeniture in 1990.

Birth and baptism

Born on 21 January 2004 at 9:13 am in The National Hospital, part of the Oslo University Hospital in Oslo, Princess Ingrid Alexandra is the first child and only daughter of Crown Prince Haakon, heir apparent to the throne, and the second granddaughter of King Harald V and Queen Sonja. Her mother, Crown Princess Mette-Marit, has a son named Marius Borg Høiby, born in 1997 from a previous relationship. Following Ingrid Alexandra's birth, the already well-regarded royal family experienced an upsurge of popularity.

Ingrid Alexandra was baptised by Bishop Gunnar Stålsett in the chapel of the Royal Palace on 17 April 2004. Her grandfather the King, her aunt Princess Märtha Louise, the Crown Prince of Denmark, the Crown Princess of Sweden, the then Prince of Asturias, and her maternal grandmother Marit Tjessem were her godparents. The Crown Prince of Denmark and the Prince of Asturias were unable to attend the christening due to their respective weddings scheduled to occur within a month of the christening.

On 31 August 2019, Ingrid Alexandra was confirmed in the Palace Chapel in Oslo with all her godparents present.

Education
Ingrid Alexandra started her first day of school on 19 August 2010 at Jansløkka elementary school, a local state school attended by her half-brother. Her parents chose the school because they wanted her to have as ordinary a childhood as possible. Newspaper reports said Princess Ingrid Alexandra would walk to school with her half-brother, and local citizens could expect to see her occasionally out in the community with her classmates on school outings. School officials hoped to make the school a place where the princess could make friends and enjoy some relief from public scrutiny.

On 17 June 2014, the Norwegian Royal Family announced that from the start of the 2014–2015 school year, Ingrid Alexandra would transfer to the private English-language Oslo International School, reportedly because her parents wanted her to be fluent in English. Ingrid Alexandra was transferred to Oslo's Uranienborg School to complete her lower secondary education. She was part of the student council at Uranienborg School. In the fall of 2020, she began further schooling at Elvebakken Upper Secondary School in Oslo. She graduated in April 2023. In June 2023, Norwegian Royal Court announced that the Princess will work as a school assistant and environmental worker at Uranienborg School. In 2024, she will undertake military training for 12 months at the Engineer Battalion in Brigade Nord.

Activities
On 19 June 2010, Ingrid Alexandra served as a bridesmaid at the wedding of Crown Princess Victoria of Sweden and Daniel Westling. In December 2012, the Princess attended an interview with her father by a Norwegian television programme in aid of Environmental Agents, the children's environmental organization. Her mother was supposed to attend, but the Crown Prince attended instead as the Crown Princess was ill. She has taken part in traditional celebrations of the Constitution Day, as well as the traditional ski jumping tournament at Holmenkollen in Oslo.

On 4 May 2015, Ingrid Alexandra christened the Norwegian Rescue Company's new lifeboat, Elias, in her first royal assignment. Accompanied by her grandfather the King, she was made godmother of the boat. On 19 May 2016, the Princess Ingrid Alexandra Sculpture Park opened in the Palace Park, as part of the celebration of the King and Queen's 25th anniversary. It features sculptures made for children and by children. She takes active part in choosing the designs from among the contributions to the sculpture park from school children all over Norway. In 2018, she gave a guided tour of the park to the Duke and Duchess of Cambridge, on the occasion of their official visit to Norway.

On 12 February 2016, Ingrid Alexandra and her grandfather participated in the opening ceremony of the II Winter Youth Olympics in Lillehammer: the King, as he previously did in 1994 Winter Olympics, declared the Games opened, while the Princess, like her father Crown Prince Haakon did 22 years before, lit the cauldron. On 17 November 2018, Princess Ingrid Alexandra christened the research vessel Kronprins Haakon, which was named after her father. The vessel was christened at its home port of Tromsø. The princess spoke of her interest in the ocean and climate change, which motivated her in christening the ship. She stated that the ship will bring "new and crucial knowledge about the polar areas, about the oceans and about climate change." Ingrid Alexandra won a gold medal in the Norwegian surfing championship for juniors in October 2020. She is known as an avid surfer, and she also trains at skiing and kickboxing.

On 20 January 2022, Ingrid Alexandra visited the three branches of the Norwegian government; the Storting, the Supreme Court and the office of the prime minister. These visits were part of a series of activities Princess Ingrid Alexandra undertook ahead of her 18th birthday the next day. Her father, Crown Prince Haakon, did the same on his own 18th birthday in 1991. On the day of her birthday on 21 January, she attended a meeting of the Council of State alongside Crown Prince Haakon and King Harald. This was followed by a series of congratulatory deputations from Norwegian officials at the Royal Palace. The Princess received congratulations from representatives of the governmental branches as well as the Sámi Parliament, county governors, the diplomatic corps, the Norwegian Armed Forces and the Church of Norway. Cannon salutes were fired at noon to mark Ingrid Alexandra's birthday. On 16 June, the government held a dinner to mark her 18th birthday at the Oslo Public Library. On 17 June, a gala dinner was hosted by her grandparents, the King and Queen, at the Royal Palace. Guests from many European royal houses attended.

In October 2022, Ingrid Alexandra visited Norwegian Army's Setermoen camp in Indre Troms.

Constitutional status
The Constitution of Norway was altered in 1990 to introduce absolute primogeniture, ensuring that the crown would pass to the eldest child regardless of sex but keeping the Crown Prince ahead of his elder sister, Princess Märtha Louise; the change was to apply for the first time to their children. Princess Ingrid Alexandra has thus been second in the line of succession since birth, preceded only by her father. Because of the reform, her status was not affected by the subsequent birth of her brother, Prince Sverre Magnus, in 2005. The Princess is expected to become Norway's first female monarch since Queen Margaret, who reigned over Norway, Denmark and Sweden from the late 1380s until her death in 1412.

Along with her parents and grandparents – but unlike her younger brother Sverre, her older maternal half-brother Marius, and other relatives – Princess Ingrid Alexandra is a member of the Norwegian Royal House. The family belongs to the House of Glücksburg.

Titles, styles, honours and arms

Titles and styles
21 January 2004 – present:
Her Royal Highness Princess Ingrid Alexandra of Norway
Her Royal Highness The Princess

Honours

National honours
  Grand Cross of the Royal Norwegian Order of Saint Olav (21 January 2022)
  Dame of the Royal Family Decoration of King Harald V (21 January 2022)
  Recipient of the Royal House Centennial Medal (25 November 2005)
  Recipient of King Harald V's Jubilee Medal 1991-2016 (17 January 2016)

Foreign honours
 :
  Knight of the Order of the Elephant (21 January 2022)

Arms

Princess Ingrid Alexandra's monogram was designed by Queen Margrethe II of Denmark, her grandfather's second cousin who is known for her artistic talents.

References

External links
Official website of Her Royal Highness Princess Ingrid Alexandra

2004 births
Living people
House of Glücksburg (Norway)
Norwegian princesses
Ingrid
Norwegian people of German descent
Norwegian people of English descent
Norwegian people of Danish descent
Norwegian people of Swedish descent
Norwegian people of French descent
Norwegian surfers
Norwegian female surfers

Princess Ingrid Alexandra of Norway


Glenten kan henvise til flere artikler:

 Glenten (flyvemaskine) – Danmarks første militærfly (1912-13)
 P557 Glenten – et dansk patruljefartøj af Flyvefisken-klassen benyttet af Søværnet.
 Glenten (skib) – et skib fra 1916, der har sejlet på Silkeborgsøerne.

Se også
 Glente – betegnelse for et antal rovfulge

Glenten


Sarılık (ikter; icterus), bir hastalık değil, çoğu karaciğerle ilgili olan bazı hastalıkların belirtisidir. İkter tablosunda gözakı (sklera), deri, mukozalar ve organlar sarıya boyanır. En önemli nedeni kandaki bilirubin düzeyinin artmasıdır. Normalde periferik kanın 100 ml'sinde 1 mg kadar bilirubin bulunur. Kandaki bilirubin düzeyinin 2.5 mg'ın üzerine çıkmasına "hiperbilirubinemi", bunun neden olduğu klinik tabloya "sarılık; ikter (icterus)" adı verilir.Sarılıkta en sık rastlanan belirtiler, halsizlik, iştahsızlık, mide bulantısı, karnın sağ üst kadranında ağrı, derinin ve gözakının sararması ve idrarın koyulaşmasıdır. Kısa süreli ateş olabilir. Hastaların bazıları enfeksiyonu sararmadan; halsizlik, eklem ağrıları ve hafif ateş ile gribal enfeksiyon tarzında geçirebilirler.

Sarılık mekanizması

Bilirubin alyuvarlara rengini veren ve oksijen taşınmasını sağlayan hemoglobin maddesinin parçalanması sonucu oluşur. Kanda dolaşım ömrünü dolduran yaşlı alyuvarlar ölünce hücrenin içeriğindeki hemoglobin açığa çıkar; hemoglobin de bilirubin maddesine dönüştürülerek karaciğere gelir ve çözünür hale getirilerek karaciğerden safra kanalcıklarına  atılır. Sarılık tablosunun oluşmasında 3 mekanizma etkilidir:

Hemoliz
Çok sayıda alyuvarların kısa sürede parçalanmasına (erimesine) hemoliz, bu tablonun neden olduğu sarılık tipine hemolitik ikter denir. Olaylar, karaciğer öncesi nedenlere bağlı olduğu için "pre-hepatik ikter" olarak da tanımlanan tabloda, alyuvarların hızla erimesine neden olan başlıca etkenler şunlardır:

İnfeksiyon hastalıkları
 Sıtma (malarya): Sıtmaya neden olan parazit (plasmodium falciparum; plasmodium vivax) alyuvarlar içinde çoğalır ve onları patlatarak yoğun biçimde parçalanmalarına neden olur.

Alyuvarların biçim ya da içerik bozuklukları
Bozuk alyuvarlar dalakta hızla parçalanırlar.

 Orak hücreli anemi: Alyuvarlarda biçim bozukluklarının ve hemolizin belirgin olduğu kalıtsal bir kan hastalığıdır.
 Sferositoz: Alyuvarlarda biçim bozukluğunun olduğu bir kan hastalığıdır.
 Talasemi (Akdeniz anemisi): Alyuvarlardaki hemoglobin yapısının bozuk olduğu bir kan hastalığıdır.

Yenidoğan sarılığı

Bebeklerde, doğumdan hemen sonra ortaya çıkan bir hemolitik ikter türüdür.

Karaciğer hastalıkları
Karaciğer parenkim hücrelerinin zarar gördüğü hepatitler (özellikle virüs hepatitleri), toksik etkiler (alkol, rifampin, probenecid), sirozun çeşitli evreleri (akut dönemi; alevlenmeler; terminal dönem), mantar zehirlenmeleri (amanita phalloides) gibi durumlarda ortaya çıkar. Karaciğer fonksiyonları bozulur. Etkilenen karaciğer epitel hücreleri (hepatositler) indirekt bilirubini tutamaz ya da direkt bilirubine dönüştüremez; buna bağlı olarak konjuge bilirubin üretimi düşer. Neden karaciğer hastalıkları olduğu için bu tür sarılıklara hepatoselüler ikter adı verilir.

Safra yollarının tıkanması
Karaciğer içindeki ya da safra kesesinden duodenuma giden safra yollarının tıkanmasının sonucudur; bu nedenle tıkanma ikteri de denir. Olay karaciğerden sonraki bileşenlerde oluştuğu için "post-hepatik ikter", tıkanmaların büyük bölümü ameliyatla açılabildiği için de cerrahi ikter olarak nitelenir.

Çeşitleri

Ortaya çıkış nedenine göre üç çeşit sarılık teşhisi yapılabilir:
 Hemolitik Sarılık: Pre-hepatik ikter (Karaciğer öncesi nedenler)
 Hepatoselüler Sarılık: Hepatik ikter (Karaciğere ait nedenler)
 Tıkanma Sarılığı: Post-hepatik ikter (Karaciğer sonrası nedenler)

Hemolitik Sarılık

Günlük normal bilirubin miktarı üretim olarak 300 mg kadardır. Kırmızı kan hücreleri olan alyuvarların hızla yıkılması (hemoliz) sonucunda karaciğerde konjugasyonu aşan bir bilirubin üretimi olur. Karaciğerde sorun yoktur; ancak, hemolizle birlikte çok miktarda konjuge olmamış bilirubin oluşur (karaciğerde üretilen konjuge bilirubin miktarı da artar). Sonuçta safraya geçen bilirubin, ürobilinojen ve konjuge olmamış serbest bilirubin şeklinde kandaki indirekt bilirubin düzeyini yükseltir (indirekt hiperbilirubinemi). Serbest bilirubin miktarının artması ile kandaki indirekt bilirubin miktarı artar. Büyük bir bölümü safraya verildiği halde bir bölümü de mukozalara, deriye ve gözaklarına (sklera) giderek sarı rengin oluşmasına neden olur.

Yeni doğanlarda karaciğer bilirubin glukuroniltransferaz enziminin aktivitesi düşüktür ve bu enzim ancak yaşamın ikinci haftasında belirli bir düzeye erişir. Ayrıca çocuklarda eritrositlerin hem ortalama ömürleri daha kısadır ve hem de doğumla birlikte ihtiyaç fazlası eritrositler söz konusudur. Bu yüzden çocuklarda bilhassa prematüre çocuklarda hiperbilirubinemi görülür. Bu tür çocuklar UV ışığa konuldukları zaman konjuge bilirubin miktarı artacağından bilirubinin belirli bir süre sonra düzeyi düşerek normal yaşamlarına devam ederler. Konjuge bilirubinler direkt olarak Vanderberg reaksiyonu verdikleri için buna direkt bilirubin, serbest bilirubin ise indirekt olarak bu reaksiyonu verdiği için buna da indirekt bilirubin denir.

Hepatoselüler Sarılık

Karaciğerin çoğu hücrelerinin çeşitli nedenlerle (alkol, toksik maddeler) hasarlanması ve buna bağlı olarak konjuge bilirubin miktarının azalmasına neden olur. Kanda konjuge bilirubin miktarı arttığında idrarda ürobilinojen miktarı da artar. İdrar koyulaşırken dışkı ise beyaz renge dönüşür. Hepatosellüler sarılık en sık karaciğere zehir etkisi gösteren (hepatotoksik) kimyasallar va da virüs (özellikler HBV ve HCV) hepatitlerinde görülür. Hepatotoksik kimyasallar arasında alkol ve bazı ilaçlar, zehirli mantarlardır (amanita phalloides). Hepatosellüler ikter tablosuna gebelikte ve sepsis gelişen enfeksiyon olgularında da rastlanmaktadır:

Gebelik kolestazı
Gebeliğin son trimesterinde (üç ayı) kaşıntı ve ikter tablosuyla beliren, doğumla birlikte giderek silinen, karaciğer içindeki safrayollarının tıkanması (intrahepatik kolestaz)  olgusudur. Östrojen düzeyinin yüksekliği önemli bir tetikleyicidir. Anne için çok önemli etkileri yoktur. Prematüre ya da ölü doğum riski yüksektir. Doğum sırasında fetüste kafaiçi (intrakraniyal) kanama olasılığı vardır. Hastaların bir bölümünde oral kontraseptif kullanma öyküsü bulunur.

Sepsis ikteri
Bakteri enfeksiyonlarında (özellikle gram negatiflerde) güçlü bir hiperbilirubinemi görülebilir. Konjuge bilirubin düzeyi yüksek, serum alkalin fosfataze ve kolesterol düzeyleri normaldir. Mikroskopik bulgular özgün değildir. Hepatositlerde az sayıda yağ vakuolleri, hafif düzeyde kolestaz bulguları ve periportal alanlarda yangı hücreleri izlenir.

Kalıtsal hastalıklar
Hepatosellüler ikterlerin bir bölümü ise, konjugasyon mekanizmasının bozulduğu kalıtsal hastalıkların sonucudur.
Crigler-Najjar Sendromu: 2 tipi vardır. Tip I Crigler-Najjar sendromunda güçlü ve kronik konjuge olmamış hiperbilirubinemi izlenir. Safra renksizdir ve eser miktarlarda konjuge bilirubin içerir. Karaciğer morfolojisi normaldir. Ultraviole tedavisi ya da karaciğer transplantasyonu endikasyonu vardır. Tip II Crigler-Najjar sendromunda benzer bulgular vardır ancak hafif düzeydedir. Hasta çocukların gelişimi normaldir. Kernicterus komplikasyonlarını anımsatan nörolojik bulgular belirebilir.
Gilbert Sendromu: Hafif bir konjuge olmamış hiperbilirubinemi dışında patolojiye rastlanmaz. Oldukça sık rastlanır (%5). Erkek hastalar görece fazladır. İlk belirtisini puberteyle birlikte verir. Hastaların çoğu rutin incelemelerde rastlantı olarak belirlenir.
Dubin-Johnson Sendromu: Aralıklı ve hafif kronik konjuge hiperbilirubinemiyle beliren otosomal resessif bir tablodur. Hastaların %50'sinde idrar koyu renklidir. Enderdir. İlginç olarak İran Yahudileri ile Japonlar arasındaki evliliklerden doğan çocuklarda görece sıktır. Kadınlarda gebelik ya da oral kontraseptif kullanımıyla belirti vermeye başlar. Kronik konjuge hiperbilirubinemi bulgusu olan öteki ikterlerde "total idrar coproporphyrin" düzeyleri yüksektir. Oysa Dubin-Johnson sendromunda "total idrar coproporphyrin" düzeyi normaldir. Karaciğer morfolojisi normaldir. Lobulusların santral kesimlerindeki hepatositlerde ve Kupffer hücrelerinde rengi ve granül yapısıyla melanini andıran kahverengimsi bir pigment saptanır. Pigment birikmesinin yoğun olduğu olgularda "kapkara karaciğer (black liver)" tanımı yapılır.
Rotor Sendromu: Konjuge hiperbilirubinemiyle karakterize kalıtsal bir tablodur. Klinik olarak Dubin-Johnson sendromuna benzer. Ancak karaciğerde pigmentasyon yoktur ve "total idrar coproporphyrin" düzeyi yüksektir (coproporphyrin, hemoglobinin heme bileşeninin sentezi sırasında oluşan bir porfirin metabolitidir). Hastalar önemli klinik bulgular olmaksızın yaşarlar.
Benign yineleyen intrahepatik kolestaz: Hastanın yaşamı boyunca 4-5 kez ortaya çıkan, birkaç hafta/ay süren, ikter ve kaşınma ataklarıyla karakterize intrahepatik kolestaz olgusudur. Ataklar sırasındaki serum bilirubin düzeyi 20 mg/dL'ye dek çıkabilmektedir. Bilirubinin büyük bölümü konjugedir. Bazı olgular kalıtsaldır. Mikroskopik incelemede karaciğerdeki safra kanalcıklarında safra tıkaçlarına ve çevrede az sayıda lenfositlere rastlanır. Ataklar sonrasında bu bulguların silindiği izlenir.
Progressif ailesel intrahepatik kolestaz: Bebeklik yaşlarında başlayan ve zamanla siroza dek gidebilen kalıtsal bir hastalıktır. Ayrıca retinitis pigmentosa ve zeka geriliği izlenir. Prognozu kötüdür. Yaşamın ilk yıllarında ölümle sonlanır. Etyolojisinde organik maddelerin transportunu sağlayan proteinlerin (aminofosfolipid transportu proteini, safra tuzları transportu proteini ve MRP) mutasyonu vardır [hepatosellüler iktelerin bir bölümü ise konjuge bilirubinin transport mekanizmasının bozulduğu "Multidrug Resistance Protein (MRP)" mutasyonu saptanan kalıtsal hastalığın sonucudur. MR proteinleri organik iyonların hücre membranlarından geçişini düzenler. Bu proteinlerin mutasyonu sonrasında karaciğer epitel hücrelerinin ürettiği konjuge bilirubin, safra asidleri ve fosfolipidler safra kanalcıklarına gönderilemez].

Tıkanmaya bağlı sarılık (obstrüktif ikter; cerrahi ikter)

Bu tür sarılıklarda bilirubin üretimi artmaz. İntrahepatik ya da ekstrahepatik safra yollarının tıkanmasına bağlıdır. Tıkanma ikterleri uzarsa karaciğer üzerinde toksik etkiler oluşur ve biliyer siroz meydana gelir. İntrahepatik tıkanmaların oluş mekanizması tartışmalıdır (doğumsal, kimyasal maddeler, anabolik steroidler). Ekstrahepatik tıkanmaların nedenleri arasında kanserler (safra kanalları kanseri ve pankreas başı kanseri), safra yollarının dışarıdan basıyla sıkışması, safra taşları ve parazitler ön plana çıkar. Bu tür ikterler ameliyatlarla açılabildiklerinden cerrahi ikter adını da alırlar.

Karşılaştırma

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Çocuklarda karaciğer hastalıkları
 National Niemann Pick Disease Foundation: jaundice at birth, enlarged spleen and/or enlarged liver
 Yenidoğan sarılığı

Karaciğer hastalıkları
Pediatri
Hematoloji hastalıkları
Nöroloji hastalıkları

Sarılık


Panagiotis Pikrammenos (; * 26. Juli 1945 in Athen) ist ein griechischer Jurist und Politiker. Vom 16. Mai 2012 bis zum 20. Juni 2012 stand er als griechischer Premierminister einer Übergangsregierung vor, deren wesentliche Aufgabe die Durchführung der Parlamentsneuwahlen am 17. Juni 2012 war, aus der Andonis Samaras als neuer Ministerpräsident hervorging.

Im Juli 2019 wurde Pikrammenos unter dem neugewählten Premierminister Kyriakos Mitsotakis, als dessen Stellvertreter, in das neugebildete Kabinett Mitsotakis aufgenommen.

Leben
Pikrammenos hat die Deutsche Schule in Athen besucht. Danach studierte er Rechtswissenschaft an der Universität Athen, war in Athen und London als Rechtsanwalt tätig und absolvierte ein Aufbaustudium im Öffentlichen Recht an der Universität Paris II. Er gilt als Experte im Seefahrtsrecht.

Seine richterliche Laufbahn begann im Juni 1976 als Referent beim Staatsrat, dem obersten Verwaltungsgericht. 1978 wurde er zum Richter am Staatsrat ernannt. In den Jahren 1992 bis 1993 arbeitete er in der Kanzlei des Premierministers als Berater für öffentliches Recht.
1998/99 absolvierte er im Rahmen einer Fortbildung Lehrveranstaltungen im Europarecht an der Universität Paris II.
Im Jahre 2007 wurde er zum Vizepräsidenten und 2009 zum Präsidenten des Staatsrats ernannt.
Nebenamtlich war er 2005 bis 2010 Generaldirektor der Nationalen Richterakademie. Er arbeitete in mehreren am Gesetzgebungsverfahren beteiligten Ausschüssen mit.

Ministerpräsident einer Übergangsregierung
Am 16. Mai 2012 wurde Pikrammenos als Premierminister vereidigt, nachdem alle Versuche der Parteiführer und des Staatspräsidenten Papoulias gescheitert waren, nach der Wahl vom 6. Mai 2012 eine mehrheitsfähige Regierung zu bilden. Da sich die Parteien auch nicht auf einen "politischen" Premierminister für eine Übergangsregierung bis zu Neuwahlen einigen konnten, hatte der Staatspräsident nach Artikel 37 Abs. 3 der griechischen Verfassung einen der obersten Richter des Landes mit der Bildung einer Übergangsregierung zur Durchführung von Neuwahlen zu beauftragen. Nach der Parlamentswahl am 17. Juni 2012 gelang eine Regierungsbildung aus Nea Dimokratia, PASOK und der Demokratischen Linken mit Andonis Samaras als neuen Ministerpräsidenten.

Nur wenige Tage nach seiner Ablösung als Ministerpräsident trat Pikrammenos am 30. Juni 2012 als Richter in den Ruhestand.

Trivia
Auf sein Gehalt als Ministerpräsident hat Pikrammenos verzichtet.

Weblinks
 Βιογραφικό σημείωμα του Παναγιώτη Πικραμμένου. Biografie in Kathimerini, 16. Mai 2012 (griechisch)

Einzelnachweise

Ministerpräsident (Griechenland)
Richter (Oberstes Gericht)
Richter (Griechenland)
Grieche
Geboren 1945
Mann

Panagiotis Pikrammenos


Sophienberg ist ein geographischer Name:

Orte:

in Deutschland:
 Sophienberg (Wensin), Ortsteil der Gemeinde Wensin im Kreis Segeberg, Schleswig-Holstein

in Polen:
 Zofiówka (ehemals Sophienberg im Landkreis Rosenberg O.S., Oberschlesien), eine Ortschaft in der Woiwodschaft Schlesien; siehe: Jastrzębie-Zdrój
 Zofiowo (ehemals Sophienberg im Netzekreis, Pommern), eine Ortschaft in der Woiwodschaft Großpolen; siehe: Czarnków (Landgemeinde)

in Russland:
 Djatlowo (ehemals Sophienberg im Landkreis Gerdauen, Ostpreußen), eine Ortschaft in der Oblast Kaliningrad
 Sewerjanka (ehemals Sophienberg im Landkreis Preußisch Eylau, Ostpreußen), eine Ortschaft in der Oblast Kaliningrad; siehe: Lermontowo (Kaliningrad, Bagrationowsk)

Berge:
 Sophienberg (Haag) (594 m), bis zum 17. Jahrhundert Culm, auch Culmberg, Berg in der Gemeinde Haag, Landkreis Bayreuth, Bayern
 Sophienberg (Kirchberg an der Jagst) (393 m), Umlaufberg der Jagst bei Kirchberg an der Jagst, mit historischem Parkwald

Sophienberg


Rem Hohlov () a fost un fizician sovietic, rector al Universității de stat Lomonosov din Moscova, specialist în optica neliniară, membru al Academiei de Științe din URSS (din 1974).

Biografie
S-a născut în orașul Livnî din regiunea Oriol. Provine parțial din bolșevici. A absolvit Universitatea din Moscova (1948), unde a lucrat din același an. Începând din anul 1963 a fost profesor universitar, iar din anul 1966 membru corespondent al Academiei de Științe din URSS, iar din anul 1973 este rector. Pe parcursul activității de rector a întemeiat institutul de optică neliniară din cadrul Universității Lomonosov. A fost șef al catedrei de procese ondulatorii de la Facultatea de Fizică, pe care au absolvit-o câțiva oameni de știință din Moldova. A fost membru PCUS din anul 1951, iar din 1973 membru al comisiei de revizie centrale a Comitetului Central al PCUS. În anul 1970 i s-a decernat premiul Lenin pentru cercetări în domeniul opticii neliniare.

A avut doi fii: Alexei (n. 1954), actualmente academician al AS din Rusia și Dmitri (n. 1957), membru - corespondent al AS din Rusia - ambii fizicieni, profesori universitari la Moscova și șefi de catedra la Universitatea din Moscova. A fost căsătorit cu Elena, fiica academicianului fizico-chimist Mihail Dubinin. A decedat în urma unei expediții de ascensiune pe un pisc din munții Pamir. Academicianul Rem Hohlov a vizitat Academia de științe din RSSM și, în particular, Institutul de fizică aplicată.

Activitatea științifică

Discipoli
 Oleg V. Rudenko - membru al Academiei de Științe din Rusia
 Anatolie P. Suhorukov - profesor universitar la Universitatea din Moscova
 G.Abakumov
 G. Venkin
 Leonid L. Culiuc
 Iurie A. Il' inskii

Absolvenți ai catedrei de procese ondulatorii din Republica Moldova
 Valentin Ciumaș - profesor universitar
 Aurel Popescu - profesor cercetător la Institutul național de optoelectronică de la București

Note

Bibliografie
 Iu. A. Hramov, Fiziki, Biograficeskii spravocinik, Nauka, Moscova, 1986
 A.M. Prohorov (red. principal), Sovețkii ențiklopediceskii Slovar, Izd-vo Sovețkoi ențiklopedii, Moscova, 1982
 Bol'șoi Rossiskii entsiklopediceskii Slovar, Ed. Drofa, Moscova
 Enciclopedia sovietică moldovenească

Nașteri în 1926
Decese în 1977
Fizicieni sovietici
Membri ai Academiei Ruse de Științe
Laureați ai Premiului de stat al URSS
Laureați ai Premiului Lenin
Profesori universitari ruși

Rem Hohlov


Ludovico Ariosto (8 Eylül 1474 - 6 Temmuz 1533), İtalyan şair.

Biyografi
Ludovico Ariosto, epik şiir Orlando Furioso'nun yazarı olarak ünlenmiştir. Bu siirin kahramanları ve olayları pek çok sanatçı tarafından tablo ve müzik eserlerinde kullanılmıştır.

Reggio Emilia'da doğan Ludovico Ariosto, asil bir aileden gelen Niccolò Ariosto ve Daria Malaguzzi Valeri'nin on çocuklarından ilkidir. Ailesi Ariosto 10 yaşındayken Ferrara'ya taşınmıştır. 1489-1494 yılları arasında hukuk eğitimi alırken aynı zamanda da Gregorio da Spoleto'dan Latin ve Yunan dili ve edebiyatı eğitimine başlamıştır. Daha sonradan yazdığı ilk şiir denemeleriyle kendini geliştirmiştir ve saraya kabul edilmiştir. Hümanist ve edebiyat formasyonunda saray ortamının etkisi yoğun olmuştur. Başlarda saray halkına gösteriler hazırlamıştır. Şair Roma'nın İtalyan kültürünün merkezi olduğuna inanarak Papalık'ta bir görev arayışına girmiştir. Kendisine herhangi bir görev önerilmemiştir.

Floransa günlerinde Tito Strozzi adında bir tüccarın eşi Alessandra Benucci'ye âşık olmuş ve Tito Strozzi'nin ölümünden sonra Ferrara'da Alessandra ile ilişkileri başlamıştır. Evliliğe karşı isteksiz olan şair, kiliseden kendisine sağlanan ayrıcalıklarını kaybetmemek ve Alessandra'nın kocasının mirasından faydalanmak için evlenmeye razı olmuştur.

1516'da Orlando Furioso'nun ilk baskısını yayımlamıştır.

Doğum ve erken yaşam

Ariosto, 8 Eylül 1474 tarihinde babası Niccolò Ariosto'nun kale komutanı olduğu Reggio nell'Emilia'da doğdu. 10 çocuğun en büyüğüydü ve ailesinin ataerkil konumunun halefi olarak görülüyordu. Ludovico, ilk yıllarından itibaren şiirle çok ilgilendi, ancak babası tarafından hukuk okumak zorunda kaldı.

Beş yıllık hukuktan sonra, Ariosto'nun Gregorio da Spoleto'nun klasiklerini okumasına izin verildi. Ariosto'nun Yunan ve Latin edebiyatı çalışmaları, Spoleto'nun Francesco Sforza'ya ders vermek üzere Fransa'ya taşınmasıyla yarıda kesildi. Bundan kısa bir süre sonra Ariosto'nun babası öldü.

Eğitim ve himaye

Ludovico Ariosto, babasının ölümünden sonra edebi uğraşlarından vazgeçmek ve işleri karmakarışık olan ailesine bakmak zorunda kaldı. Ailevi yükümlülüklerine rağmen, Ariosto lirik parçaların yanı sıra düzyazı olarak bazı komediler yazmayı başardı. Bunlardan bazıları, genç şairi himayesi altına alan ve onu evinin beyefendilerinden biri olarak atayan Kardinal Ippolito d'Este'nin dikkatini çekti. Este, Ariosto'yu çabaları için yetersiz bir şekilde telafi etti; Orlando Furioso'ya adadığı şaire verdiği tek ödül, "Bu kadar çok hikayeyi nereden buldunuz, Usta Ludovico?" Ariosto daha sonra kardinalin nankör olduğunu, boyunduruğu altında geçirdiği zamandan üzüntü duyduğunu ve eğer küçük bir emekli maaşı alırsa, piskoposun küçümsediği şiiri için onu ödüllendirmek için değil, kardinal olarak hareket ettiği için olduğunu söyledi. haberci.

Ludovico Ariosto ve Leonardo da Vinci, Kardinal Ippolito d'Este'nin ablası Markiz Isabella d'Este, "Rönesans'ın İlk Hanımı"nda bir patronu paylaştılar. Isabella d'Este, Ludovico'nun başyapıtı Orlando Furioso'da yer alır. Ayrıca, Leonardo'nun Louvre'daki Isabella d'Este Portresi için Eskizinde de yer almaktadır.

Kardinal 1518 yılında Macaristan'a gitti ve Ariosto'nun kendisine eşlik etmesini diledi. Şair, hastalığını, çalışma sevgisini ve yaşlı annesine bakma ihtiyacını dile getirerek özür diledi. Mazeretleri iyi karşılanmadı ve bir röportaj bile reddedildi. Ariosto ve d'Este hararetli bir tartışmaya girdiler ve Ariosto derhal görevden alındı.

Yeni himaye ve diplomatik kariyer

Kardinalin kardeşi, Ferrara dükü Alfonso, şimdi Ariosto'yu himayesi altına aldı. O zamana kadar Ariosto, özellikle Papa II. Julius'un büyükelçisi olarak Roma'ya yaptığı iki ziyaret vesilesiyle, kendisini bir diplomat olarak zaten ayırt etmişti. Bu yolculuklardan birinin yorgunluğu, bir daha asla iyileşmediği bir hastalığa yol açtı ve ikinci görevinde, o sırada Alfonso ile çatışmaya giren Papa'nın emriyle neredeyse öldürülüyordu.

Savaş nedeniyle, yılda 84 kron olan maaşı askıya alındı ve barıştan sonra tamamen geri çekildi. Bu nedenle, Ariosto dükten kendisine bakmasını ya da başka bir yerde iş aramasına izin vermesini istedi. Garfagnana eyaletine atandı, daha sonra valisi yoktu, Apeninler'de yer aldı ve üç yıl boyunca bu görevde kaldı. Eyalet, hizipler ve haydutlar tarafından oyalandı, vali otoritesini uygulamak için gerekli araçlardan yoksundu ve dük bakanını desteklemek için çok az şey yaptı. Ariosto'nun hükûmeti, hem hükümdarı hem de ona emanet edilen halkı tatmin etti; Gerçekten de, tek başına yürüdüğü ve bir grup haydutun arasına düştüğü bir zaman hakkında bir hikâye var, şef, tutsağının Orlando Furioso'nun yazarı olduğunu keşfettiğinde, ona hemen göstermediği için özür diledi. rütbesinden dolayı saygı duyar.

1508 yılında Ariosto'nun Cassaria oyunu ortaya çıktı ve ertesi yıl, ilk olarak Ferrara'da ve on yıl sonra Vatikan'da oynandığını varsayıyorum. 1524'te Roma'da düzyazı, 1551'de Venedik'te ilk manzum baskı yayınlandı. George Gascoigne tarafından çevrilen ve 1566'da Londra'da Gray's Inn'de sahnelenen ve 1573'te yayınlanan oyun daha sonra Shakespeare tarafından kullanıldı. Hırçınlığın Evcilleştirilmesi için bir kaynak olarak.

1516 yılında Orlando Furioso'nun 40 kantodaki ilk versiyonu Ferrara'da yayınlandı. Orlando Furioso'nun 46 kantodaki üçüncü ve son versiyonu 8 Eylül 1532 tarihinde çıktı.

Şiirsel tarz

Ariosto'nun yazıları boyunca Daniel Javitch tarafından "Cantus Interruptus" olarak adlandırılan anlatıcı yorumlar var. Javitch'in terimi, Ariosto'nun bir olay örgüsünü bir kantonun ortasından koparmak, ancak onu başka bir kantoda, genellikle çok daha sonra tekrar almak için kullandığı anlatı tekniğine atıfta bulunur. Javitch, birçok eleştirmen Ariosto'nun bunu anlatı gerilimini oluşturmak ve okuyucunun sayfaları çevirmesini sağlamak için yaptığını varsaysa da, şairin gerçekte anlatı gerilimini etkisiz hale getirdiğini çünkü kesinti ve yeniden başlama arasında çok fazla zaman olduğunu savunuyor. Okuyucu hikâyenin devamına gelinceye kadar, genellikle olayı unutur veya olay örgüsünü umursamayı bırakır ve genellikle başka bir olay örgüsüne kapılır. Javitch, Ariosto'nun bunu "insanın aptalca ama ısrarlı süreklilik ve tamamlama arzusunu" baltalamak için yaptığını savunuyor. Ariosto bunu eserlerinde kullanır.

Örneğin, Orlando Furioso'nun Canto II, stanza 30'unda anlatıcı şöyle der:

Bazıları bu üstkurmaca parçasını "Sorriso ariostesco" ya da Ariosto'nun gülümsemesinin bir bileşeni, Ariosto'nun metne eklediği alaycı mizah anlayışı olarak nitelendirdi.

Edebiyatta ve popüler kültürde
Letitia Elizabeth Landon'ın Metresi için Wikisource-logo.svg Ariosto şiiri. (1836), tamamladığı Orlando Furioso'yu ona takdim ederken, bilinmeyen bir güzele adresi olması gerekiyordu.

Childe Harold's Pilgrimage, Dördüncü Canto (1818) adlı şiirinde Lord Byron, şair ve romancı Walter Scott'ı "Kuzeyin Ariosto'su" ve Ariosto'yu "Güney Scott" olarak tanımladı. Bunu yaparken, Byron, Ariosto ve İtalyan Rönesansını on dokuzuncu yüzyılın başlarındaki İskoç ve İngiliz Romantik yazılarıyla bağlayarak, kalıcı bir Avrupa edebi geleneğini vurguladı. Scott da Ariosto'dan etkilendi ve Orlando Furioso'ya olan hayranlığını dile getirdi.

Lodovico Ariosto, Assassin's Creed: Revelations'ın (roman Ezio'nun Masyaf'a yolculuğunu, Sofia Sartor ile evliliğini, çocuklarının doğumunu ve emekliliğini daha ayrıntılı olarak anlatır) romanlaştırmasında bir Assassin olarak yer alır. Ezio, oyundaki olaylardan sonra emekli olduğunda, 1513 yılında Mentorluk pozisyonunu Lodovico'ya verir.

Orlando Furioso'nun karton kapaklı baskısı, Jim Jarmusch'un Mystery Train adlı filmindeki yemek sahnesindeki (A Ghost) kabin masasında kısa bir süreliğine gözüktü.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Ludovico Ariosto's works, translations and chronology

 Ludovico Ariosto's works : text, concordances and frequency lists
 LitWeb: Ludovico Ariosto

1474 doğumlular
1533 yılında ölenler
İtalyan şairler

Ludovico Ariosto


Robert III., pravim imenom John Stewart (?, oko 1337. – Rothesay, 4. travnja 1406.), škotski kralj od 1390. godine, prvotno grof od Carricka (o. 1368. – 1390.); odvjetak kraljevske linije Stuarta. Pri preuzimanju škotske krune promijenio je ime u Robert III., jer je ime John previše asociralo na škotskog kralja Johna Balliola (1292. – 1296.), koji je bio omražen među plemstvom i narodom Škotske.

Prethodno je upravljao Škotskom, kao regent, u razdoblju od 1384. do 1388. godine, u ime svog oca, kralja Roberta II. (1371. – 1390.). Budući da je bio fizički invalid, zbog pada s konja, nikada nije samostalno vladao Škotskom.

Životopis

Bio je najstariji sin budućeg škotskog kralja Roberta II. i Elizabete Mure. Budući da je brak njegovih roditelja sklopljen nekoliko godina nakon njegova rođenja, on je tek tada postao zakonito dijete, što je kasnije izazvalo sukob između njega i njegove polubraće, sinova Robertove druge žene.

Sudjelovao je, zajedno s ocem, u neuspješnoj pobuni protiv škotskog kralja Davida II., nakon čega su obojica utamničeni. Godine 1368. imenovan je grofom od Carricka. Godine 1371. njegov je otac okrunjen za novog škotskog kralja, ali je zbog poodmakle dobi, 1384. godine, upravu nad kraljevstvom preuzeo mlađi Robert. Kada je 1388. godine povrijeđen u padu s konja, kralj Robert II. predao je regentstvo njegovom bratu Robertu, grofu od Fifea.

Krunu je naslijedio 1390. godine, ali zemljom je zapravo upravljao njegov brat Robert od Fifea, koji je 1398. godine imenovan vojvodom od Albanyja. Kraće vrijeme (1399. – 1402.), dužnost regenta obnašao je kraljev sin David, vojvoda od Rothesayja, međutim stradao je u sukobu između kralja Roberta i vojvode od Albanyja. Kako bi spasio svog mlađeg sina, Jakova, kralj Robert ga je poslao u Francusku, ali putem je uhvaćen i predan Englezima. Kako je ostao bez prijestolonasljednika, a sam je bio nesposoban vladati, škotski parlament je ponovno imenovao njegova brata Roberta, guvernerom i regentom Škotske (do 1420.).

Bilješke

Vanjske poveznice

 Robert III., kralj Škotske - Britannica Oline
 Kralj Robert III. Škotski (1390. – 1406.) - britroyals.com
 Kralj Robert III. - undiscoveredscotland.co.uk

Škotski vladari
Veliki namjesnici Škotske
Stuarti

Robert III., kralj Škotske


بلدية مونتيروبايو دي لا ديماندا , هي إحدى بلديات مقاطعة برغش, التي تقع في منطقة قشتالة وليون, والتي تقع في شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 96 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة برغش
بلديات برغش

مونتيروبايو دي لا ديماندا


A Escrita tai viet em Vietnamita: Chữ Thái Việt;  em Tailandês อักษรไทดำ; também akson taidam é uma escrita escrita Brâmica usada pelo povo Tai Dam e por vários outros povos Thai no Vietnã e Tailândia.

História
De acordo com autores tailandeses, o sistema de escrita é provavelmente derivado da antiga escrita tailandesa do reino de Reino de Sucotai. Tem sido sugerido que aescrita Fakkham é a fonte dos sistemas de escrita Tai Don, Tai Dam e Tai Daeng encontrados no leste de Yunnan, China, no norte do Laos e do Vietnã.

As diferenças na fonologia das várias línguas locais Tai, o isolamento das comunidades e o fato de que a língua escrita ter sido tradicionalmente passada de pai para filho levaram a muitas variantes locais. Em uma tentativa de reverter esse desenvolvimento e estabelecer um sistema padronizado, vários povos Tai do Vietnã na antiga Região Autônoma do Noroeste deste país foram abordados com uma proposta de que eles deveriam concordar com uma padrão. Juntamente com pesquisadores vietnamitas, foi desenvolvida uma primeira proposta chamada Thống Nhất (ou Alfabeto Unificado), que foi publicada em 1961 e revisada em 1966.> Uma versão unificada e padronizada da escrita foi desenvolvida em um workshop patrocinado pela UNESCO em 2006, chamado "chữ Thái Việt Nam" (ou escrita Tai vietnamita). Esta versão padronizada foi então aprovada para ser incluída no Unicode.

A partir de maio de 2008, uma escrita tailandesa melhorado foi colocado em uso oficial

Descrição

A escrita consiste em 31 consoantes e 14 vogais. Ao contrário da maioria das outras escritas abugidas ou brâmicas, as consoantes não possuem uma vogal inerente, e cada vogal deve ser especificada com um marcador de vogal. As vogais são marcadas com vogais diacríticos que podem aparecer acima, abaixo ou à esquerda e/ou à direita da consoante. Algumas vogais carregam uma consoante final inerente, como /-aj/, /-am/, /-an/ e /-əw/.

A escrita usa a pontuação da escrita latina], e também inclui cinco caracteres especiais, um para indicar uma pessoa, um para o número "um", um para repetir a palavra anterior, um para marcar o início de um texto e um para marcar o final de um texto.

Tradicionalmente, a escrita não usava espaçamento entre as palavras, pois eram escritas em um fluxo contínuo, mas o espaçamento tornou-se comum desde a década de 1980.

Consoantes
As consoantes iniciais têm formas altas e baixas, que são usadas para indicar tons. As consoantes altas são usadas para as letras finais da sílaba -w, -y, -m, -n e -ng. A letra consoante baixa -k é usada para os sons finais /k/- e /ʔ/, enquanto as letras consoantes baixas -b e -d são usadas para /p/ e /t finais /.

Vogais

A posição do caractere consoante é marcada com um círculo: ◌.

 Quando /ɔ/ tem um final,  é usado no lugar.

Algumas vogais adicionais são escritas com uma combinação de dois caracteres vocálicos. As quatro combinações a seguir são usadas para Tai Dam:

Alguns sons são escritos de forma diferente em Tai Dón] em comparação com em Tai Dam:

Tons
a escrita não usava marcas de tom e apenas indicava tons parcialmente com a diferenciação consonantal alta/baixa. O leitor tinha que supor o some, portanto, o significado de uma palavra do contexto. Na década de 1970, duas marcas de tom foram desenvolvidas, chamadas mai nueng e mai song. O tom 1 é marcado apenas com uma consoante baixa. O tom 4 é marcado apenas com uma consoante alta. O tom 2 é marcado com a marca do primeiro tom e uma forma de consoante baixa. O tom 5 é marcado com a marca do primeiro tom e uma forma de consoante alta. O tom 3 é marcado com a segunda marca de tom e uma forma de consoante baixa. O tom 6 é marcado com a segunda marca de tom e uma forma consonantal alta.

Unicode
Propostas para codificar o script Tai Viet em Unicode remontam a 2006.
Um subcomitê Unicode revisou uma proposta de 6 de fevereiro de 2007 apresentada por James Brase da SIL
]] para o que era a então chamada escritat Tay Viet.
Na reunião ISO/IEC JTC1/SC2/WG2 em 24 de abril de 2007, uma proposta revisada para a escrita, agora conhecida como Tai Viet, foi aceita "como está", com suporte do TCVN, o Centro de Padrões e Qualidade do Vietnã.

Tai Viet foi adicionado ao Padrão Unicode em outubro de 2009 com o lançamento da versão 5.2.

O bloco Unicode para Tai Viet é U+AA80–U+AADF:

Notas

Bibliografia
Miyake, Marc. 2014. D-ou-b-led letters in Tai Viet.

Notas

Ligações externas
 SIL Tai Heritage Pro Font Download
 escrita Tai Viet em Quithub

Abugida Tai Viet
Abugida Tai Viet
Abugida Tai Viet
Abugida Tai Viet

Abugida tai-viet


O Peso do Pássaro Morto é uma obra da autora brasileira Aline Bei, publicada em 2017 pela editora Nós.

Contexto da obra

Esta é a primeira obra publicada pela escritora paulistana Aline Bei e rompe com o tradicionalismo na escrita de obras literárias. Possui uma apresentação estética que lembra prosa e poema, mas no entanto é uma criação própria de escrita da autora, que também pode ser considerada como "prosa poética", por este motivo é analisada como uma obra inovadora do século XXI. Voltada para um público adulto, possui uma descrição sobre acontecimentos desde a infância até a vida adulta de uma mulher, nas palavras da autora "O livro surgiu de uma experiência que eu tive na infância, quando um canário morreu na minha mão".

Escrita e inspiração

A escrita de Aline Bei, autora de "O Pássaro Secreto" e "O Pássaro Morto", é conhecida por sua linguagem poética e intimista. Ela explora temas profundos e emocionais, usando uma prosa lírica que muitas vezes mistura realismo e elementos oníricos. Bei é reconhecida por criar atmosferas intensas e imagens vívidas, que transportam o leitor para as experiências emocionais dos personagens. Como atriz e escritora, inspirou-se no ator e diretor russo Constantin Stanislavski para abordar questões existenciais, relações humanas, traumas e descobertas pessoais. Através de sua escrita, ela consegue mergulhar nas complexidades dos sentimentos e pensamentos de seus personagens, criando uma conexão emocional entre o leitor e a história.

mas não era

Tempo

o problema foi a perda

da parte

de mim que

acreditava, vazou no banho um dia

pelo ralo,

escorreu e a água rápida mandou pro cano que levou pro rio.

Prêmios e reconhecimentos

O peso do pássaro morto (2017) foi vencedor do Prêmio São Paulo de Literatura na categoria voltada para autores de romances com menos de 40 anos, e do prêmio Toca, criado pelo escritor Marcelino Freire. Além disso, foi finalista do Prêmio Rio de Literatura.

Recepção do público
Aline possui uma relação próxima com os leitores nas redes sociais e participa de diversos eventos literatura e em clubes de leitura.

Ver também
 Prêmio São Paulo de Literatura

Ligações externas
 Perfil do autora Aline Bei no Instagram.

Literatura
Livros do Brasil
Romances da década de 2010

O Peso do Pássaro Morto


Oschiri (sardinski: Óschiri, galurski: Óscari) je grad i općina (comune) u pokrajini Sassariju u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 202 metra i ima 3 293 stanovnika. Prostire se na 215,61 km². Gustoća naseljenosti je 15 st/km².Susjedne općine su: Alà dei Sardi, Berchidda, Buddusò, Ozieri, Pattada, Tempio Pausania i Tula.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Oschiri


Addison White (* 1. Mai 1824 in Abingdon, Washington County, Virginia; † 4. Februar 1909 in Huntsville, Alabama) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1851 und 1853 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Addison White war ein Cousin des Kongressabgeordneten John White (1802–1845), der zwischen 1835 und 1845 den Staat Kentucky im US-Repräsentantenhaus vertrat und der seit 1841 dessen Speaker war. White erhielt eine gute Schulausbildung. Bis 1844 studierte er am Princeton College. Danach wurde er in der Landwirtschaft und hier insbesondere beim Baumwollanbau tätig.

Politisch wurde White Mitglied der Whig Party. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1850 wurde er im sechsten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1851 die Nachfolge von Daniel Breck antrat. Bis zum 3. März 1853 konnte er eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren. Diese war von den Diskussionen um die Frage der Sklaverei im Vorfeld des Bürgerkrieges geprägt.

Während des Bürgerkriegs war White Soldat im Heer der Konföderation. Nach dem Krieg zog er nach Huntsville in Alabama, wo er sich erneut in der Landwirtschaft betätigte. Politisch hat er kein weiteres bedeutendes Amt mehr ausgeübt. Addison White starb am 4. Februar 1909 in Huntsville und wurde dort auch beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied der United States Whig Party
US-Amerikaner
Geboren 1824
Gestorben 1909
Mann

Addison White


Melchor de Navarrete y Bujanda (17 de enero de 1693-28 de agosto de 1761) fue un militar y político español que se desempeñó en el siglo XVIII como gobernador de Yucatán (1752-1758), gobernador de la península de la Florida (1749-1752) y gobernador de Cartagena de Indias, (1739-1740). Fue mariscal de campo que prestó servicios prolongados a la corona española durante el reinado de Fernando VI, en la milicia, en la administración civil y en cargos políticos relevantes.

Datos biográficos
Fue hijo del alcalde de Briones Francisco de Navarrete y de Josefa Bujanda y Bañuelos. Sus hermanos fueron Javier y Teresa de Navarrete y Bujanda.

Melchor de Navarrete inició su carrera militar en La Rioja. Alcanzó el rango de mariscal de campo. El 1 de febrero de 1736 se estableció en Cartagena de Indias como Teniente de Rey. Un poco después, en 1739, debido a la muerte súbita del gobernador Pedro Hidalgo, Melchor de Navarrete fue designado gobernador sustituto. Tuvo la responsabilidad de los asuntos administrativos y del suministro de víveres a la ciudad. Mientras tanto, el almirante Blas de Lezo se encargó de los aspectos militares. En 1740, le fue otorgada la Orden de Santiago y fue nombrado mariscal de campo del ejército real español.

Coadyuvó en la defensa del puerto de Cartagena en la que la flota española derrotó a la británica comandada por el almirante Edward Vernon. Este ataque fue parte del conflicto bélico denominado Guerra del Asiento (1739 a 1748), en el que se enfrentaron las flotas y tropas coloniales de Gran Bretaña y de España (a la que auxilió Francia enviando una flota de guerra) destacadas en el área del Caribe.

El 8 de agosto de 1749 fue nombrado gobernador de la Florida. Melchor de Navarrete dejó el cargo en julio de 1752 para asumir la Capitanía general y gubernatura de Yucatán. Ese mismo año recibió la Orden de Santiago y viajó a Mérida, la capital provincial yucateca.

Durante su gestión en Yucatán se suscitaron problemas que ya habían ocurrido antes, con la cuestión relativa al trabajo forzoso de los indígenas mayas de la península, que eran exaccionados por los encomenderos obligándolos a producir (tejidos de algodón o patíes) para pagar tributos y obvenciones. Navarrete defendió la postura de los dueños de las encomiendas e hizo declarar por la fuerza y por escrito a los jefes mayas que no eran obligados a tales prácticas. Esta declaración fue remitida al Consejo de Indias y el rey Fernando VI se dio por satisfecho con ella, con lo que las injusticias hacia los indígenas continuaron.

Siendo gobernador de Yucatán, autorizó la construcción de un polvorín en el puerto de Campeche que fue concluido en 1758. Concluyó su servicio en Yucatán ese mismo año de 1758 y regresó a Cartagena de Indias, donde falleció en 1761 a los 68 años de edad.

Referencias

Enlaces externos
 . Linaje Fernández de Liencres

Nacidos en Briones
Fallecidos en Cartagena de Indias
Caballeros de la Orden de Santiago
Gobernadores de Yucatán del siglo XVIII
Gobernadores coloniales españoles de la Florida
Alcaldes de Cartagena de Indias
Gobernadores de Bolívar (Colombia)

Melchor de Navarrete


نيستاتين و هو مضاد فطري ينتمي لمجموعة البولين يتمتع بتأثير علاجي للعديد من الفطريات والخمائر ومنها المبيضات. يظهر هذا المركب تأثيرات سمية عند إعطائه عن طريق الوريد بينما يتم امتصاصه بشكل جيد من خلال الجلد السليم أو عن طريق الأغشية المخاطية. كما أنه يعتبر من الأدوية الآمنة عند معالجة العدوى الفطرية الفموية والمعوية.

الاستطباب
تظهر العدوى الفموية والمهبلية والجلدية والبلعومية المسببة بالمبيضات استجابة جيدة عند العلاج بالنستاتين. كما تعتبر المستخفية أيضاً حساسة للنيستاتين.
يتم عادة استخدام النيستاتين كوقاية عند المرضى المعرضين للعدوى الفطرية نتيجة نقص في مناعتهم مثل مرضى الإيدز أو نتيجة العلاج الكيميائي.
كما أن هذا الدواء لا يتم امتصاصه عن طريق الأمعاء مما يجعل يجعل آمناً عند إعطائه فموياً.

في حالات خاصة يتم استخدامه لمنع الانتشار الفطري على بعض الأعمال الثمينة مثل اللوحات الفنية.

آلية التأثير
كما هو الحال في باقي المضادات الفطرية المنتمية لمجموعة البولين يرتبط النيستاتين بالأرجستيرول، المكون الرئيس للغشاء السيتوبلازمي في الفطور، كما أنه يؤدي، عند توافره بتراكيز مناسبة، إلى إحداث ثقوب في هذا الغشاء الأمر الذي يؤدي إلى تسرب البوتاسيوم خارج الخلية وبالتالي موت الخلية.

معرض صور

المصدر
على غرار مضاد الفطرية الأخرى والصادات الحيوية فإن النيستاتين من أصل جرثومي. تم عزل النيستاتين في عام 1950 على يد إليزابيث لي هازين وراشيل فلور داون من جراثيم تدعى ستربتومايسيس نورسي Streptomyces noursei.

المراجع
{{Akaike N, Harata N. (1994) Nystatin perforated patch recording and its applications to analyses of intracellular mechanisms. Jpn J Physiol, 44(5):433-73; .

أحماض كربوكسيلية
أدوية أساسية حسب منظمة الصحة العالمية
أسيتالات
أمينات
بوليولات
ديولات متجاورة
فطريات
كحولات ثانوية
لاكتونات
مضادات الفطريات
بوليين

نيستاتين


بلدية أنتقيرة أو أنطكيرة (بالإسبانية: Antequera) هي بلدية تقع في مقاطعة مالقة التابعة لمنطقة أندلوسيا جنوب إسبانيا. تبعد 45  شمال غربي مدينة مالقة و160  جنوب شرقي مدينة إشبيلية.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية أنتقيرة 41.854 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

توأمة
لأنتقيرة اتفاقيات توأمة مع:
 آجدي

صور

أعلام
 ماريا غونزاليس
 مانويل هيدالغو ميدينا
 كيتي مانفر
 بيبي بينتو
 أنطونيو غونزاليس ألفاريز
 كيكو أوليفاس
 ميغيل أورتيز بيروكال

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية أنتقيرة

أماكن مأهولة في مقاطعة مالقة
بلديات مالقة
مدن قديمة في شبه جزيرة أيبيريا

أنتقيرة


Tara  (serbisk Ријека Тара / Rijeka Tara) er den længste flod i Montenegro. Floden dannes hvor floderne Ospanica og Veruša løber sammen i De dinariske alper og løber 144 km nordover til den løber sammen med Piva ved grænsen til Bosnien-Hercegovina, og fortsætter som Drina.

Tara har udgravet  Tarakløften, den dybeste kløft i Montenegro og Europa med en længde på 78 km og et dybde på 1.300 meter på en stor del af strækningen. Kløften er beskyttet som et verdensarvsted af UNESCO og er en del af Durmitor Nationalpark.
Et areal på 1.828,89 km² omkring floden og kløften blev i 2020 udpeget til biosfærereservat under UNESCOs Menneske og biosfære-programmet.

I Tara er der et rigt dyreliv, og blandt andet  ørred, hvidfinnet ferskvandsulk (Cottus gobio), stalling (Thymallus thymallus), og donaulaks (Hucho hucho).

De bosniske og montenegrinske myndigheder  havde planer om at bygge en dæmning i Tarakløften i forbindelse med reguleringen af et vandkraftværk i Drina, men planerne blev skrinlagt i april 2005 efter stærke protester. I september 2006 blev der derimod underskrevet en aftale mellem det slovenske selskab Petrol og det montenegrinske selskab Montenegro-Bonus om at bygge et andet vandkraftværk, til trods for alle forsøgene på at beskytte kløften.

Tara må ikke forveksles med bjerget Tara og Tara Nationalpark   den sydlige del af  Serbien.

Tara er en populær flod for rafting, særlig i området gennem Tarakløften.

Eksterne kilder og henvisninger

 Bosnian Serbs, Serbia advance Drina River hydro hydroworld.com februar 2009

Montenegros geografi
Biosfærereservater under UNESCO

Tara (flod i Montenegro)