{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Islamska zajednica  Bošnjaka u Nizozemskoj

Reis-ul-ulemaHusein ef. Kavazović
glavni imamglavni imam Islamske zajednice Bošnjaka u Nizozemskoj
|-
!
SjedišteArnhem
Država Nizozemska
|}

Islamska zajednica Bošnjaka u Nizozemskoj (IZBN) je vjerska organizacija Bošnjaka muslimana na području Nizozemskoj.

Najviši predstavnik Islamske zajednice Bošnjaka u Nizozemskoj je glavni imam. Islamska zajednica Bošnjaka u Nizozemskoj je do danas u okviru Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini na nivou medžlisa. Kao takva, sastavni je dio Mešihata Islamske zajednice Bošnjaka u Zapadnoj Europi, zbog čega je reis-ul-ulema vrhovni poglavar Bošnjaka muslimana i u Nizozemskoj.

Sjedište Islamske zajednice Bošnjaka u Nizozemskoj nalazi se u Arnhemu.

Organizacija
Prvi bošnjački džemat u Nizozemskoj koji je imao svoje prostorije bio je džemat "Selam" iz Rotterdama, u kojem živi i najveći broj Bošnjaka u ovoj zemlji. Ovaj džemat je bila prva bošnjačka udruga osnovana na prostorima Nizozemske, a čije su prostorije Bošnjaci kupili 1991. godine. Danas, u okvirima Islamske zajednice Bošnjaka u Nizozemskoj djeluje devet bošnjačkih džemata (Amsterdam, Arnhem, Eindhoven, Enschede, Den Bosch, Nijmegen, Roermond, Rotterdam, Utrecht). Rad i aktivnosti usklađeni su s važećim zakonima Nizozemske i pravnim aktima Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini.

Izvori

Vanjske poveznice
  Islamska zajednica Bošnjaka u Nizozemskoj

Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini
Religija u Nizozemskoj


Radoma este o comună slovacă, aflată în districtul Svidník din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 421 de locuitori.

Istoric
Localitatea Radoma este atestată documentar din 1274.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Radoma


Brilliant ist das elfte Studioalbum der britischen Band Ultravox. Es enthält erstmals seit mehr als 25 Jahren neu produziertes Material nach dem Comeback der in den 1980er-Jahren kommerziell erfolgreichen Besetzung Midge Ure, Billy Currie, Chris Cross und Warren Cann. Das letzte gemeinsam aufgenommene Album Lament wurde 1984 veröffentlicht, zwei Jahre danach erschien U-Vox mit Mark Brzezicki anstelle von Cann am Schlagzeug. Unter demselben Bandnamen kam 1994 mit Ingenuity das bislang letzte Studioalbum heraus, an dem Currie und vier andere Musiker beteiligt waren.

Entstehungsgeschichte
Anlässlich der zweiten Konzertreihe Return to Eden wurde Ultravox im Frühjahr 2010 von Universal Music Deutschland kontaktiert. Die Verhandlungen über die Produktion eines neuen Studioalbums waren anfangs von der Suche nach geeigneten Rahmenbedingungen geprägt. Schließlich begaben sich Midge Ure, Billy Currie und Chris Cross in Ures privates Feriendomizil in den Laurentinischen Bergen nordwestlich von Montreal. Mit Hilfe von Notebooks und Keyboards wurden mehrere kleine Tonstudios eingerichtet, in denen die drei Musiker die gemeinsam entwickelten Ideen eigenständig verfeinern konnten. Warren Canns Beteiligung am Songwriting blieb wegen beruflicher Verpflichtungen in dessen Wohnort Los Angeles begrenzt. Die Aufnahmen in Kanada begannen im September 2010 und dauerten zunächst bis zur offiziellen Ankündigung des Albums im Januar 2011. Der zur selben Zeit verkündete Vertragsabschluss mit Universal Music zerschlug sich später aufgrund musikalisch-künstlerischer Meinungsverschiedenheiten.

Die Band entschloss sich dennoch, das Album fertigzustellen und erhielt Unterstützung vom Plattenlabel EMI Records. Ure, Currie und Cross wechselten in ihre eigenen britischen Studios, während die Schlagzeugpassagen von Cann in Los Angeles nachträglich eingespielt wurden. Für die Produktion zeichneten die Grammy-Awards-Preisträger Stephen Lipson in den Londoner Sarm Studios und Tom Weir bei Studio City Sound in Los Angeles verantwortlich. Lipson hatte bereits mit zahlreichen Bands und Künstlern aus den 1980er-Jahren wie Frankie Goes to Hollywood, Propaganda, Grace Jones und Annie Lennox zusammengearbeitet. Die Studioaufnahmen in England und den Vereinigten Staaten waren Ende 2011 abgeschlossen. Mehr als ein Jahr nach der Erstankündigung wurde der offizielle Veröffentlichungstermin am 29. März 2012 bekannt gegeben.

Covergestaltung
Das vom Plattenlabel in Eigenregie entworfene Albumcover wurde am 24. April 2012 präsentiert. Das Design ist in dunklen Grautönen gehalten und zeigt eine Schriftrolle in Form eines Fragezeichens aus dickem marmorierten Material. Auf der Innenseite der Rolle befindet sich ein schwarzer Schriftzug mit dem Bandnamen "ULTRAVOX", wobei die Waagerechte des Buchstabens "A" durch einen dünneren leicht quer verlaufenden Strich ersetzt wurde. Die Ausstanzung des Wortes "BRILLIANT" auf der gegenüberliegenden Seite der Rolle lässt den Albumtitel durch Lichteinfall ein weiteres Mal unterhalb des Bandnamens erscheinen. Während das "A" auf die gleiche Art verfälscht wurde, steht das zweite "I" auf dem Kopf und erinnert an ein Ausrufezeichen.

Instrumentierung
Ultravox verwendete neben "klassischen" Rock-Instrumenten wie Schlagzeug, E-Gitarre und E-Bass überwiegend digitale Klänge auf Grundlage der Virtual Studio Technology (VST). Zum Einsatz kamen Apple MacBooks Pro als Hardware und diverse virtuelle Instrumente – beispielsweise Nexus der Firma reFX – sowie der Software-Sequencer Logic Pro. In vier Songs ist außerdem Billy Curries analoger Synthesizer ARP Odyssey zu hören (Flow, Change, Rise und Hello), der auf früheren Alben wie Systems of Romance und Vienna zu einem klanglichen Markenzeichen der Band wurde. Currie spielt in einigen Stücken auch die elektrische Violine.

Für nachträgliche Veränderungen polyfoner Aufnahmen zur Unterstützung der kompositorischen Arbeit wurde die Software Melodyne eingesetzt. Midge Ure bestätigte in einem Interview zusätzliche Korrekturen bei der Intonation. Ob das Produkt auch beim Mastering des Albums eine Rolle spielte, bleibt unklar.

Während der Live-Auftritte dienten wie bei den vorangegangenen Return to Eden-Tourneen die Plug-ins GForce ImpOSCar2, Minimonsta, Oddity und Virtual String Machine (VSM) zur Emulation der Synthesizer aus den 1980er-Jahren, darunter Oberheim OB-X, Moog Minimoog, ARP Odyssey, ELKA Rhapsody 610 und Yamaha SS-30. Darüber hinaus umfasste die Ausrüstung ein Yamaha CP-300 Stage Piano sowie MIDI-Remote-Controller der Typen Novation ReMOTE 49 SL, CME UF7 und Roland A-800 Pro. Schlagzeuger Warren Cann benutzte einen Yamaha DTXtreme für die Percussion.

Titelliste
 Live – 4:11
 Flow – 4:24
 Brilliant – 4:22
 Change – 4:30
 Rise – 4:04
 Remembering – 3:43
 Hello – 5:40
 One – 4:43
 Fall – 4:07
 Lie – 4:35
 Satellite – 3:58
 Contact – 4:31

Veröffentlichungen und Charterfolge

Das Album wurde am 25. Mai 2012 in Deutschland veröffentlicht. Der Titeltrack Brilliant wurde zwecks Verkaufsförderung als Radio-Single ausgekoppelt und am 17. April 2012 erstmals bei Ken Bruce auf BBC Radio 2 gespielt. Im Vorfeld der Veröffentlichung wurden Auszüge der Songs sowohl auf der offiziellen Microsite als auch bei Online-Musikdiensten sowie in Internetforen präsentiert.

Mit 6100 verkauften Tonträgern stieg das Album in Großbritannien auf Platz 21 in die Albumcharts ein. Damit erreichte die Band die beste Platzierung seit dem 1986 erschienenen U-Vox. In Deutschland belegte das Album in der ersten Woche Position 27 und hielt sich auch in der Folgewoche in der Wertung. Weitere Chartplatzierungen erreichte das Album in Österreich mit Rang 59, in der Schweiz mit Rang 67 sowie in Belgien (182./185.), Italien (84.), Polen (28.), Schottland (13.), Schweden (36.) und Tschechien (42.).

Am 24. September 2012 erschien eine EP mit der Single Live und drei zusätzlichen Titeln bei mehreren Online-Musikdiensten:
 Live (Single Edit)
 7/8 (Studio Instrumental)
 We Stand Alone (Live Return to Eden Part II 2010)
 Astradyne (Live Return to Eden Part II 2010)

Mitte Oktober 2012 kam zudem eine Vinyl-Ausgabe von Brilliant heraus.

Tournee

Im Herbst 2012 fand eine Tournee mit 14 Konzerten in Großbritannien statt. Die Konzerte umfassten zunächst jeweils zwei Sets ohne Vorgruppe mit Material aus Brilliant sowie früheren Alben. Die Veranstaltungsreihe startete am 21. September 2012 in der Bristol Colston Hall und endete am 8. Oktober 2012 in Gateshead. Der Mitschnitt im Londoner Hammersmith Apollo vom 27. September 2012 mit 24 der gespielten 27 Titel ist als Doppel-CD oder MP3-Download bei Live Here Now erhältlich. Weitere Konzerttermine in Deutschland, Österreich, der Schweiz und anderen europäischen Ländern folgten im Zeitraum 10. Oktober bis 8. November 2012. Die beiden Setlists wurden für einige Auftritte zusammengefasst, gekürzt und anders sortiert.

Eine Making-of-DVD Brilliant Beginnings zur Dokumentation der Entstehung des Albums wurde dem Tourbook beigefügt.

Rezeption
Laut Online-Magazin laut.de macht die Band einen "überraschend frischen und unverbrauchten Eindruck". Im Gegensatz zu anderen Künstlern, denen eine authentische Kombination aus Altem und Neuem nur mit Abstrichen gelungen sei, funktioniere der "Mix aus alter Ultravox-DNA und zeitgemäßen Sound-Elementen". Obwohl keiner der insgesamt zwölf Songs für "erhabene Momente" sorge – wie die bekannten Singles aus den früheren Alben, die der Band zur Unsterblichkeit verhalfen – gelinge es Ultravox, den Geist ihres Genres "glaubwürdig in die Neuzeit zu transportieren".

Stephan Schelle schreibt für das Musikzirkus-Magazin, dass die Band in "eindrucksvoller Art und Weise in der Lage ist, intelligent gemachten New-Wave/Elektropop zu produzieren, der auch noch zeitlos klingt". Das Album steche durch "sehr schön ausgearbeitete Songs" und "eingängige Melodien" hervor und wird abschließend als "grandioses Werk" bezeichnet.

Auch Stefan Reinke von der Westdeutschen Allgemeinen Zeitung konstatiert, dass das Album den Zuhörer "vom ersten Ton an auf eine emotionale Reise in die Vergangenheit schickt und doch stets auf der Höhe der Zeit ist". Das E-Piano, die sphärischen Synthesizer, die zurückhaltenden Drums, der saftige Bass, die spärlich, aber punktgenau eingesetzten Gitarren und natürlich Midge Ures Stimme klingen einfach so, wie sie müssen, um nach Ultravox zu klingen. Der Genuss von Ultravox finde zuallererst im Bauch statt, nicht im Kopf. Ein Album "für die Dauerschleife".

Die Programmzeitschrift Hörzu würdigt das Comeback mit 4 von 5 Punkten und unterstreicht den Wiedererkennungswert des charakteristischen Ultravox-Sounds. Das "Alterswerk" löse das aus dem "vollmundigen Titel" abgeleitete "Versprechen überwiegend ein".

Jus Forrest von The Electricity Club attestiert dem Album trotz der langen Schaffenspause der vier Musiker einen zeitgenössischen Sound, ohne die spezifischen Klangmuster aus den 1980er-Jahren als Markenzeichen der Band aufzugeben. Ultravox schaffe es erneut, die "an alte Schwarzweißfilme erinnernde magische Stimmung" einzufangen. Die Band betrete zwar "vertrautes Gelände", mache aber gleichzeitig einen "selbstbewussten Schritt vorwärts in Richtung modernistischer Optimierung". Das Resultat sei nicht nur Brilliant, sondern auch ein glänzender Neubeginn.

Martin Townsend vom Daily Express vergibt 4 von 5 Punkten und bescheinigt der Band einen "überwältigend lebhaften Klang". Der epische "Sturm und Drang" (auch im englischen Original wird diese feststehende deutsche Redewendung zitiert) aus früheren Zeiten sei auf dem Album präsent. Auch wenn Puristen fehlende Raffinesse beklagen könnten, falle es schwer, sich nicht vom "herrlich altmodischen Melodram" verzaubern zu lassen.

Hingegen stellt Martyn Young von musicOMH in seiner kritischen Bewertung mit 2,5 von 5 Punkten fest, dass das Album seinem Titel nicht gerecht werde und "extrem überholt" sowie "uninspiriert" klinge. Es sei geprägt von "langweiligen und verdrießlichen Piano-Balladen" in "überladenen und schwülstigen Songs" mit "kaum einprägsamen Melodien" und "überholten Synthesizer-Sounds", die erst in der zweiten Albumhälfte "klangtechnisch interessanteren Momenten" weichen. Gerade weil das Album nur die alte Fangemeinde zufriedenstelle, gehe es über eine "nostalgische Betrachtung" nicht hinaus.

Jon O'Brien von Allmusic sortiert das Album mit 2,5 von 5 Punkten im Mittelfeld ein und kritisiert insbesondere, dass die Band nach der langen Schaffenspause keine stilistische Weiterentwicklung im Vergleich zur Vienna-Ära offenbare. Die ersten Titel zeigen zwar bekannten Stadion-Rock und düsteren Synthie-Pop, mit fortlaufender Spielzeit verliere Brilliant aber "schnell an Schwung" und biete "schwerfällige, progressive Balladen am Stück". Angesichts "maßlos monotoner Kost" falle es dem Zuhörer schwer, bis zum Ende durchzuhalten.

Weblinks

 Interview mit Midge Ure und Warren Cann in Studio City, Kalifornien auf YouTube, 19. November 2011 (englisch)
 Interview mit Midge Ure bei Bodystyler ElectroZine, 25. Mai 2012

Einzelnachweise

Ultravox-Album
Album (New Wave)
Album 2012

Brilliant (Album)


Geistkirch ist
 eine historische Bezeichnung für die lothringische Gemeinde Juvelize
 die Kurzbezeichnung für den Wohnplatz Geistkircherhof bei St. Ingbert
 die Kurzbezeichnung für den saarländischen Geistkirch Verlag

Geistkirch


An Sobralia mireyae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Louis Dressler. An Sobralia mireyae in nahilalakip ha genus nga Sobralia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sobralia

Sobralia mireyae


Spomen-križ na Maglaju je spomen-križ hrvatskim braniteljima.
Križ je monumentalnih dimenzija. Visok je 7,5 metara. Građen je od kamena. Nalazi se na vrhu Maglaju na 1475 metara nadmorske visine. Podignut je ondje otkamo je 29. na 30. studenoga krenula operacija Zima 94. Križ je postavljen 2006. godine. Predsjednik inicijativnog odbora za postavljanje križa bio je bojnik Marko Gojević, ratni zapovjednik hrvatskih snaga. Građevinarski dio izrade križa napravili su stručnjaci i kamenoklesari iz obrta Buljan iz Bitelića. U podnožju križa je spomen-ploča. Uklesane su riječi hrvatskoga pjesnika Ante Nadomira Tadića Šutre "Nemoj me nikad zanijekati brate  niti se stidjet ove svete stijene! Ja sam umro za Hrvatsku i za te: ti živi Hrvatsku i živi mene!". Križ je blagoslovio vojni kapelan 4. gardijske brigade fra Bože Ančić. Postavljanje križa financijski je pomogla lokalna uprava Sinja, Knina, Kijeva, Livna, Vrlike i Hrvaca.

Izvori

Spomen-križevi

Rat u Bosni i Hercegovini

Rimokatolička Crkva u Bosni i Hercegovini
Monumentalni križevi
Katolički vjerski objekti u Bosni i Hercegovini

Spomen-križ na Maglaju


Sergej Stanišev (Herson, 5. svibnja 1966.) bugarski je političar, povjesničar, filozof i doktor znanosti. Od 2005. do 2009. obnašao je dužnost predsjednika vlade, u vrijeme ulaska Bugarske u Europsku uniju. Istovremeno, između 2001. i 2014. bio je predsjednik Bugarske socijalističke partije. Trenutačni je predsjednik Stranke europskih socijalista, jedne od najvećih političkih stranaka u Europskom parlamentu.

Životopis

Obrazovanje
Sergej Stanišev rođen je ukrajinskom gradu Hersonu 5. svibnja 1966. u obitelji majke Dine Seergevne Muhine, židovke i oca Dimitara Jakova Staniševa, političara i komunista. Prema očevoj želji, osnovno obrazovanje završio je u Rusiji, a diplomirao je na Učilištu "Dobri Vojnikov" u Sofiji. Pohađao je Moskovsko državno sveučilište Lomonosov, gdje 1989. postao sveučilišni prvostupnik, a 1994. stječe naslov doktora znanosti za područja povijesti i filozofije. Doktorski rad napisao je na temu "Sustav biranja i napredovanja službenika i političkih dužnosnika u Rusiji i njegov razvoj tijekom druge polovice XIX. stoljeća". 1998. godine upisuje studij usavršavanja (specijalizacije) političkih znanosti na Moskovskom školi za političke studije. Bio je gostujući nastavnik na Londonskoj ekonomskoj školi tijekom akademske godine 1999./2000. Tijekom studija radio je kao novinar pišući za jedan neovisni list.

Političko djelovanje
Članom Odobra za vanjske poslove BSP-a postaje 1995. godine. Sljedeće godine postaje predsjedatelj Vrhovnog vijeća BSP-a te Odbora za odnose s javnošću te je na toj dužnosti do 2001. godine. U lipnju 2001. izabran je za zastupnika u Bugarskom parlamentu, osvajanjem glasova u 19. izbornoj jedinici (grad Ruse). Na 44. izvanrednoj sjednici Vrhovnoga vijeća BSP-a, u prosincu 2001., izabran je za predsjednika Vrhovnoga vijeća stranke, a na sljedećoj, 45. sjednici u lipnju 2002. postaje službenim predsjednikom stranke. Tijekom njegova predsjedništva, BSP je postala punopravna članica Socijalistčke internacionale (2003.) i Stranke europskih socijalista (2005.)

Na parlamentarnim izborima 2005. ponovno je izabran za zastupnika u parlamentu, ali iz glasova u okrugu Burgas. Pod njegovim vodstvom Koalicija za Bugarsku osvojila je 31% glasova i pobijedila na izborima. Za predsjednika vlade izabran je 16. kolovoza 2005. uz podršku 168 i protivljenje 67 zastupnika Narodne skupštine.

Osobni život
Između 1994. i 2009. bio je u vezi s novinarkom i političkom komentatoricom Elenom Jončevom, koja je neko kratko vrijeme bila i aktivna u stranci.

Stručnjakinja za odnose s javnošću Monika Josifova, objavila je u veljači 2011. da je zatrudnjela sa Staniševom. Kasnije, Međunarodni praznik rada iste godine, rodila im se kćer Darija. Drugo dijete, sin Georgi, rođen je 2013., nakon čega su se i vjenčali.

Sergejev bat Georgi je utjecajni bugarski arhitekt cijenjen i u susjednoj Rumunjskoj. Budući da je rođen u Ukrajini, Stanišev je bugarsko državljanstvo dobio 1996. godine.

Tečno govori engleski, ruski, francuski i poljski jezik. U slobodno vrijeme bavi se skijanjem, plivanjem i motocikzmom.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službeno mrežno mjesto Bugarske socijalističke partije

Predsjednici bugarske vlade
Političari nakon 1989.
Bugarski znanstvenici
Povjesničari
Novinari
Filozofi 20.-21. stoljeća

Sergej Stanišev


La tour Loisto est une tour d'habitation construite dans le quartier Kalasatama d'Helsinki en Finlande.

Description
Loisto est la deuxième des huit tours prévues du complexe Redi du centre de Kalasatama, autour de la station de métro Kalasatama.

Les  tours résidentielles de 23 à 35 étages sont Majakka, Loisto Loisto, Kapteeni, Luotsi, Kartta et Kompassi.
À leur côté il y aura la tour de l'hôtel Horizon et une autre tour.

La commercialisation a commencé le 9 juillet 2018 et les premiers résidents ont emménagé dans la tour le 30 septembre 2021.
Loisto compte 249 appartements.

Références

Voir aussi

Liens externes

Liens internes
  Liste des plus hauts bâtiments de Finlande

Tour à Helsinki
Kalasatama

Loisto (tour)


Armas de mujer é uma próxima série de televisão por internet de comédia e drama produzida pela Telemundo Streaming Studios, para Peacock nos Estados Unidos e HBO Max na América Latina em 2022. A série é uma história original de José Luis Acosta. Está programada para ser lançada primeiro na Latinoamérica pela HBO Max em 15 de setembro de 2022.

Esta protagonizada por Kate del Castillo, Roselyn Sánchez, Sylvia Sáenz e Jeimy Osorio, juntamente com um reparto coral.

Enredo
A história gira em torno da vida de Ángela (Kate del Castillo), Sofía (Roselyn Sánchez), Viridiana (Sylvia Sáenz) e Esmeralda (Jeimy Osorio), quatro mulheres que estavam acostumadas a uma vida cheia de abundância graças a seus respectivos maridos. eles terão que viver sem eles; porque a polícia prende seus maridos por estarem ligados à mesma organização criminosa. Agora e mais do que nunca, Ángela, Sofía, Viri e Esme precisarão unir forças da maneira mais inusitada para enfrentar a ausência de seus maridos e conseguir seguir em frente, para isso, elas terão que confiar uma na outra e em seu menor instintos para poder tomar decisões de sobrevivência e trazer à mão as Armas Femininas que carregam dentro.

Elenco
 Kate del Castillo - Ángela Fernández
 Roselyn Sánchez - Sofía Estrella
 Sylvia Sáenz - Viridiana "Viri" Pintos
 Jeimy Osorio - Esmeralda "Esme" Rincon
 Matías Novoa - Pablo Cabello
 Rodrigo Murray - Anselmo Zuazo
 Iván Arana - Miguel Hernández
 Mauricio Isaac - Sebastián "Sebas" Rodríguez
 Jessica Lindsay - Daniela
 Julieta Egurrola - Enriqueta Zuazo
 Héctor Suárez Gomis - Alberto
 Xabiani Ponce De León - Leonardo "Leo" Mota Pintos
 Alejandra Zaid - Marta Cabllo Fernández
 Vanessa Díaz - Elena Mota Pintos
 Jamila Hache - Ana
 Francisco Angelini - Max
 Leonrdo Ortizgris - Carlos Mota
 Anthony Álvarez - Tigre
 Polo Monarrez - Vergara

Produção

Em desenvolvimento
Em 17 de setembro de 2019, Armas de mujer foi anunciado como um dos títulos em desenvolvimento e —o primeiro em espanhol— para a plataforma NBCUniversal, Peacock. A série foi apresentada no final de janeiro de 2020, marco do NAPTE 2020 por Marcos Santana —presidente da Telemundo Global Studios— e Kate del Castillo. As filmagens da série começaram em 6 de fevereiro de 2021 e terminaram em abril do mesmo ano. Em 17 de março de 2022, a WarnerMedia Latin America anunciou que havia adquiriu os direitos da série para lançá-la na Latinoamérica através da HBO Max, sob a marca "Max Originals".

Seleção de elenco
Em janeiro de 2020, Kate del Castillo foi anunciada para interpretar um dos papéis-título da série. Em 6 de fevereiro de 2021, o ator chileno Matías Novoa foi escolhido para desempenhar um papel principal. Em 12 de fevereiro de 2022, as atrizes Roselyn Sánchez, Sylvia Sáenz e Jeimy Osorio foram confirmados como o resto das atrizes que realizam os papéis-título ao lado de Del Castillo.

Liberar
The series is set to premiere on 15 September 2022 on Peacock. HBO Max has acquired the exclusive broadcast rights to release the show in Latinoamérica.

Telenovelas em espanhol
Telenovelas da Telemundo
Telenovelas dos Estados Unidos
Programas de televisão dos Estados Unidos que estrearam em 2022
Telenovelas da década de 2020

Armas de mujer


René Just Haüy (; født 28. februar 1743, død 1. juni 1822) var en fransk mineralog, ofte kaldet Abbé Haüy efter han blev æreskannik ved Notre Dame. Han kaldes ofte "Den moderne krystallografis far."

Værker
Blandt Haüys største værker er:

 Essai d'une théorie sur la structure des crystaux (1784) via Gallica
 Exposition raisonné de la théorie de l'électricité et du magnétisme, d'après les principes d'Æpinus (1787) BNF
 De la structure considérée comme caractère distinctif des minéraux (1793)
 Exposition abrégé de la théorie de la structure des cristaux (1793) BNF
 Extrait d'un traité élémentaire de minéralogie (1797)
 Traité de minéralogie (5 vols, 1801) BNF: Vol 1 Vol 2 Vol 3 Vol 4 Vol 5
 Traité élémentaire de physique (2 vols 1803, 1806) Google Books
 Tableau comparatif des résultats de la cristallographie, et de l'analyse chimique relativement à la classification des minéraux (1809) BNF
 Traité des pierres précieuses (1817) BNF
 Traité de cristallographie  (2 vols, 1822) Google Books

Fodnoter

Mineraloger fra Frankrig
Franskmænd i 1700-tallet
Franskmænd i 1800-tallet
Personer i oplysningstiden

René Just Haüy


7704 Dellen este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7704 Dellen este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla în cadrul programului UESAC. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,66 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 6,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1992
Centura de asteroizi

7704 Dellen


Arkus funkcija u matematici je inverzna funkcija suženju trigonometrijske funkcije na odabrani interval kako bi funkcija postala bijekcija.

Najčešći arkusi funkcije: arkus sinus (arcsin ili asin), arkus kosinus (arccos ili acos), arkus tangens (arctan ili atan) i arkus kotangens (arccot ili acot).

Izvori

Trigonometrijske funkcije

Arkus funkcije


Türkköyü, Mesudiye - Ordu ili Mesudiye ilçesine bağlı mahalle
 Türkköyü, Bafra - Samsun ili Bafra ilçesine bağlı mahalle

Türkköyü


بتروجيت «المشروعات البترولية والاستشارات الفنية» أو  هي إحدى شركات قطاع البترول المصري والتي تأسست عام 1975 كشركة مساهمة مصرية

المساهمون
الهيئة المصرية العامة للبترول : 97%
إنبي - الهندسية للصناعات البترولية والكيماوية : 2 %
صندوق الإسكان والخدمات الإجتماعية للعاملين بقطاع البترول : 1%

مساهمات الشركة بقطاع البترول
 خدمات البترول البحرية : 80%
 إيبيك - العالمية لصناعة المواسير : 10%
 المصرية لإنتاج الإسترنكس : 15%
 مهارات الزيت والغاز : 20%
 غاز كول : 20%
 جاسكو - المصرية للغازات الطبيعية : 15%
 غازتك - المصرية الدولية لتكنولوجيا الغاز : 10%
 بترومنت - الإسكندرية للصيانة البترولية : 13.3%
 خليج سرت لمشروعات الغاز : 24.5%
 العالمية لتصنيع مهمات الحفر : 15%
 فجر المصرية للغاز الطبيعي : 8.3%
 المصرية لإنتاج ثنائي ميثيل الإيثر : 15%
الوادي الجديد للعبوات : 30%
 روربمبن مصر
 تنمية للبترول

رؤساء الشركة
 وليد لطفي (نوفمبر 2017 - حتى الآن).
 صلاح إسماعيل (فبراير 2017 - نوفمبر 2017).
 محمد شيمي (ديسمبر 2012 - يناير 2017).
 محمد عبد الحافظ
 فخري عيد (فبراير 2010 - ).
 هاني ضاحي ( - فبراير 2010).
 خالد سامي.
 حمدي الشايب (يناير 2002 - مارس 2002).
 مصطفى شعراوي ( - يناير 2002).
 كمال مصطفى.
 كمال حافظ.
 مصطفي عبد المطلب
الشناوي محمد.

مصادر

وصلات خارجية
موقع وزارة البترول والثروة المعدنية
موقع الهيئة المصرية العامة للبترول
موقع شركة بتروجيت

شركات مساهمة مصرية
شركات بترول مصرية
قطاع البترول المصري

بتروجيت


La minería en el fondo del mar también conocida como minería submarina o minería oceánica, es un proceso de extracción mineral relativamente nuevo, que se da lugar en el fondo marino. Los yacimientos de minería oceánica se suelen hacer en torno a grandes áreas de nódulos polimetálicos o fuentes hidrotermales activas o extintas a unos 1.400-3.700 metros bajo la superficie oceánica. Las fuentes hidrotermales crean depósitos de sulfuros que contienen metales preciosos como plata, oro, cobre, manganeso, cobalto y zinc. Los depósitos son extraídos utilizando bombas hidráulicas o sistemas de cubeta que llevan el mineral a la superficie para ser procesado. Como ocurre con todas las operaciones mineras, la minería en alta mar plantea interrogantes acerca de los daños ambientales de las zonas circundantes.

Historia

A mediados de los 60 la prospección de la minería oceánica vino de la mano de la publicación de Recursos minerales del mar de J. L. Mero. El libro afirmaba que se podrían encontrar suministros casi ilimitados de cobalto, níquel y otros metales en los océanos del planeta. Mero declaró que estos metales se produjeron en depósitos de nódulos de manganeso, que aparecieron como masas de sedimento comprimido en el fondo marino a profundidades de 5.000 metros. Algunas naciones, incluyendo Francia, Alemania y Estados Unidos, enviaron barcos de investigación en busca de depósitos de nódulos. Las estimaciones iniciales de la viabilidad de la minería marina resultaron ser muy exageradas. Esta sobre estimación, mezclada con un descenso en los precios del metal, llevó prácticamente a abandonar la minería de nódulos en 1982. De la década de los 60 a 1984 se estima que se gastaron 650 millones de dólares americanos en el proyecto, con poco o ningún provecho.

En la pasada década, ha comenzado una nueva fase de la minería marina. La creciente demanda de metales preciosos en Japón, China, Corea e India ha presionado a estos países en la búsqueda de nuevas fuentes. Se ha desplazado recientemente el interés hacia los respiraderos hidrotermales como fuente de metales en lugar de nódulos dispersos. La transición hacia la información basada en electricidad y la infraestructura de transporte actual de la sociedad occidental presiona la demanda de metales preciosos. El renovado interés en la minería de nódulos fosforosos en los cañones del suelo oceánico para conseguir fertilizantes artificiales basados en fósforo está teniendo una importancia significante en el mundo de la producción de alimentos. El aumento de la población mundial presiona la necesidad de fertilizantes artificiales.

Actualmente, el yacimiento marino con mayor potencial, el Proyecto Solwara I, fundado en aguas de Papúa Nueva Guinea, es una fuente de alto grado de cobre y oro y el primer suministrador de sulfuros masivos del lecho marino (Seafloor Massive Sulphide, SMS). El Proyecto Solwara I se encuentra a 1600 metros bajo el nivel del mar en el Mar de Bismarck, Provincia de Nueva Irlanda. Usando la última tecnología ROV (Remotely operated vehicle), Nautilus Minerals Inc. será la primera compañía de su clase que comience una excavación a tamaño completo de los depósitos minerales marinos. Se espera la primera producción para 2013.

Leyes y regulaciones

Las regulaciones más notables en la minería marina llegaron a través de la Convención de las Naciones Unidas sobre el Derecho del Mar de 1973 a 1982, que finalmente se llevaron a cabo en 1994. La convención fijó la International Seabed Authority (ISA), que regula la minería marina de las naciones fuera de su Zona Económica Exclusiva (un área de 200 km que rodea la costa de una nación). La ISA necesita que las naciones interesadas en la minería marina exploren dos yacimientos y cedan uno a la ISA, así como un préstamo de tecnología durante un periodo de 10 a 20 años. Estos requerimientos parecían razonables, ya que se cree que la minería de nódulos será extremadamente prolífica. A pesar de esto, lo estricto de dichos requisitos llevó a algunos países industrializados a rechazar firmar el trato inicial en 1982.

Recursos extraídos
Las profundidades marinas contienen diversos recursos disponibles para su extracción, incluyendo plata, oro, cobre, manganeso, cobalto y zinc. Estos materiales en bruto se encuentran en varios formatos en el fondo marino, normalmente en mayor concentración que en minas terrestres.

Minerales y profundidad

También son extraídos diamantes del fondo oceánico por De Beers y otros. Nautilus minerals Inc y Neptune Minerals están planeando hacer extracciones cerca de la costa de Papúa Nueva Guinea y Nueva Zelanda.

Métodos de extracción

Los recientes avances tecnológicos han hecho que el uso de remotely operated vehicles (ROVs) para recoger muestras minerales de posibles yacimientos vaya en aumento. Usando perforadoras y otras herramientas de corte, los ROV obtienen muestras para analizar en busca de materiales preciosos. Una vez hallado el emplazamiento, se instala una estación o barco para extraer mineral del área.

Hay dos formas predominantes de extraer el mineral teniendo en cuenta la escala de las operaciones: sistema continuo de cubeta (CLB continuous-line bucket) y sistema de succión hidráulica. El sistema CBL es el método preferente para la extracción de nódulos. Funciona de manera similar a un cinturón trasportador, moviéndose desde el fondo oceánico hasta la superficie, donde un barco o una plataforma minera extrae los minerales deseados y devuelve el relave al océano. La minería por succión hidráulica baja una tubería hasta el fondo del mar que transfiere los nódulos hasta el barco minero. Otra tubería desde el barco hasta el fondo devuelve el relave al área del yacimiento.

En los últimos años, las áreas mineras más prometedoras han sido las Cuencas Central y Este de Manus, cerca de Papúa Nueva Guinea y el cráter de Conical Seamount en el este. Estos lugares mostraron cantidades prometedoras de oro en el área de los depósitos de sulfitos (una media de 26 partes por millón). La relativa poca profundidad de 1050 metros, junto a la proximidad de plantas procesadoras de oro hacen de este lugar un excelente yacimiento.

Impacto ambiental

Como la minería marina es un campo relativamente nuevo, las consecuencias de las operaciones mineras a gran escala todavía son desconocidas. Aun así, los expertos coinciden en que la eliminación de partes del fondo oceánico traerá perturbaciones a la capa bentica, aumentando la toxicidad de la columna de agua y de los penachos de sedimentos de los relaves. Eliminar partes del lecho oceánico perturba el hábitat de los organismos benthicos, posiblemente, dependiendo del tipo de minería y de la localización, provocando alteraciones permanentes. Aparte del impacto directo de la minería en la zona, las fugas, derrames y la corrosión alteraría la composición química del área.

Entre los impactos de la minería marina, los penachos de sedimentos podrían ser la mayor amenaza. Estos se causan cuando el relave minero, normalmente partículas diminutas, se vierte de nuevo al océano, creando una nube de partículas flotantes en el agua. Hay dos tipos de penachos: en la superficie y en el fondo. Los profundos ocurren cuando el relave se bombea de vuelta al yacimiento. Las partículas flotantes aumentan la turbidez, o nubosidad, del agua, obstruyendo el filtro alimenticio de los organismos benthicos. En la superficie estos desechos causan un problema aún mayor. Dependiendo del tamaño de las partículas y de las corrientes marinas, los penachos pueden abarcar vastas áreas. Los penachos podrían afectar al zooplankton y a la penetración luminosa, afectando así a la cadena alimenticia del lugar.

Referencias

Enlaces externos
 "Who Will Claim Common Heritage?–Corporate interests endanger international agreement on deep seabed minerals" in Multinational Monitor
 Deep Sea Mining - video de 8 minutos en Australian science TV, junio de 2011
 Voces críticas cuestionan los beneficios climáticos de la minería submarina. Por (*) Ian Urbina y Marta Montojo

Minería
Océanos

Minería en el fondo del mar


Pedro Riquelme, nome artístico de Francisco Pedro Alves Dario (Iguatu, 1977) é um baterista brasileiro, conhecido por ter sido integrante da banda Aviões do Forró de 2002 a 2017.

Biografia
Começou a estudar bateria na infância, ouvindo bandas de rock e utilizando baldes e panelas. Durante essa época, passou a morar em Cedro e, mais tarde, mudou-se para Quixadá, onde tocou em bandas locais. Quando se tornou músico profissional, atuou como músico contratado de estúdio e ao vivo. Chegou a gravar com Mastruz com Leite e Dorgival Dantas.

Em 2002, foi convidado a ser integrante da formação original da banda Aviões do Forró, que em pouco tempo ganhou popularidade. Neste período, Riquelme ganhou popularidade pelas referências e bordões do vocalista Xand Avião, também baterista. Além disso, a forma de Riquelme tocar, flertando com outros gêneros e fazendo improvisações, se tornou uma referência para todo o forró eletrônico. Ao longo da carreira, Pedro Riquelme já chegou a ser considerado um dos maiores bateristas de forró da história do Brasil. O álbum Sun Set 11 Anos (2013) traz a música "Quando o Riquelme Toca" em homenagem ao baterista.

Em 2017, com a saída da vocalista Solange Almeida, Riquelme também decidiu deixar o Aviões do Forró e acompanhar a cantora em carreira solo. Riquelme permaneceu com Solange até 2019, quando decidiu seguir com outros projetos musicais como baterista e cantor.

Vida pessoal
Pedro Riquelme é casado com Thamyres Oliveira. Os dois se conheceram em 2008, durante uma turnê do Aviões do Forró. O casal possui uma filha.

Riquelme tem mais dois outros filhos, Pedro filho de relacionamento anterior ao de sua atual esposa, e uma menina de 10 anos, que tem processo de reconhecimento de paternidade desde 2019, o qual Pedro Riquelme pediu exame de DNA e dando positivo, paga uma ajuda de R$250,00 mensais.

Discografia
Com Aviões do Forró
 2002 - Volume 01 - O Voo Do Sucesso Ao Vivo em Lamparinas
 2004 - Volume 02 - A Diferença Está No Ar
 2005 - Volume 03 - A Diferença Está No Ar
 2006 - Volume 04 - A Diferença Está No Ar
 2007 - Volume 5
 2007 - Ao Vivo Em Itapebussu
 2009 - Volume 06
 2010 - Volume 07
 2011 - Ao Vivo em Salvador
 2012 - Aviões 10 Anos Ao Vivo
 2015 - Pool Party do Aviões
 2016 - Aviões Fantasy
Com Solange Almeida
2017: Sentimento de Mulher
2018: Entre Nós, Minha História

Bateristas do Brasil
Membros de Aviões do Forró
Naturais de Iguatu

Pedro Riquelme


Öklid geometrisi, İskenderiyeli Yunan matematikçi Öklid'e atfedilen matematiksel bir sistemdir ve onun Elemanlar adlı geometri üzerine ders kitabında tarif edilmektedir. Öklid'in yöntemi, sezgisel olarak çekici küçük bir aksiyom seti varsaymaktan ve bu aksiyomlara dayanarak birçok başka önermeyi (teoremleri) çıkarmaktan ibarettir. Öklid'in sonuçlarının çoğu daha önceki matematikçiler tarafından ifade edilmiş olsa da, Öklid, bu önermelerin kapsamlı bir tümdengelimli ve mantıksal sisteme nasıl uyabileceğini gösteren ilk kişi oldu. Elemanlar, ilk aksiyomatik sistem ve resmi ispatın ilk örnekleri olarak ortaokulda (lise) hala öğretilen düzlem geometrisi ile başlar. Üç boyutlu katı geometrisi (uzay geometrisi) ile devam ediyor. Elemanlar'ın çoğu, geometrik dilde açıklanan, şimdi cebir ve sayı teorisi olarak adlandırılan şeyin sonuçlarını belirtir.

İki bin yıldan fazla bir dönem için "Öklid" sıfatı gereksizdi çünkü başka hiçbir geometri tasarlanmamıştı. Öklid'in aksiyomları sezgisel olarak o kadar açık görünüyordu (paralellik postülatının olası istisnası dışında), onlardan ispatlanan herhangi bir teorem mutlak, çoğu zaman metafiziksel anlamda doğru kabul edildi. Ancak günümüzde, ilkleri 19. yüzyılın başlarında keşfedilen diğer birçok kendinden tutarlı Öklid dışı geometri bilinmektedir. Albert Einstein'ın genel görelilik teorisinin bir sonucu, fiziksel uzayın kendisinin Öklidsel olmadığı ve Öklid uzayının sadece kısa mesafelerde iyi bir yaklaşım olduğudur (yer çekimi alanının gücüne bağlı olarak).

Öklid geometrisi, noktalar ve çizgiler gibi geometrik nesnelerin temel özelliklerini tanımlayan aksiyomlar üzerinden mantıksal olarak ilerlediğinden, bu nesnelerle ilgili önermeler için tüm bu nesneleri belirlemek üzere koordinatlar kullanılmayan sentetik geometrinin bir örneğidir. Bu, geometrik önermeleri cebirsel formüllere çevirmek için koordinatları kullanan analitik geometrinin tersidir.

Elemanlar
Elemanlar, daha önceki geometri bilgilerinin sistematikleştirilmesidir. Daha önceki yaklaşımlara göre gelişmesi hızla fark edildi, bunun sonucu olarak daha öncekilerin korunmasıyla ilgili çok az ilgi gösterildi ve şimdiyse neredeyse hepsi kaybolmuş durumdadır.

Öklid'in Elemanlar'ında 13 kitap vardır:

 Kitaplar I–V ve VI düzlem geometrisini tartışır. Düzlem şekilleriyle ilgili birçok sonuç kanıtlanmıştır, örneğin "Herhangi bir üçgende, herhangi bir şekilde birlikte alınan iki açı, iki dik açıdan daha küçüktür." (Kitap 1, Önerme 17) ve Pisagor teoremi "Dik açılı üçgenlerde, dik açıyı oluşturan kenarın karesi, dik açıyı içeren kenarların karelerine eşittir." (Kitap I, Önerme 47)
 Kitap V ve VII–X, sayı teorisini, geometrik olarak doğru parçalarının uzunlukları veya bölgelerin alanları olarak işlem gören sayılarla ilgilenir. Asal sayılar, rasyonel ve irrasyonel sayılar gibi kavramlar tanıtılır. Sonsuz sayıda asal sayı olduğu kanıtlanmıştır.
 Kitap XI–XIII, katı cisim geometrisi ile ilgilidir. Tipik bir sonuç, bir koninin hacmi ile aynı yükseklik ve tabana sahip bir silindirin hacmi arasındaki 1:3 orandır. Platonik katılar çizildi.

Aksiyomlar

Öklid geometrisi, tüm teoremlerin ("doğru ifadeler") az sayıda basit aksiyomdan türetildiği aksiyomatik bir sistemdir. Öklid dışı geometrinin ortaya çıkmasına kadar, bu aksiyomların fiziksel dünyada açıkça doğru olduğu düşünülüyordu, böylece tüm teoremler de eşit derecede doğru olacaktı. Bununla birlikte, Öklid'in varsayımlardan sonuçlara kadar akıl yürütmesi, onların fiziksel gerçekliğinden bağımsız olarak geçerliliğini korur.

Elemanlar'''ın ilk kitabının başlangıcına yakın bir yerde, Öklid, (Thomas Heath tarafından çevrildiği şekliyle) çizimler açısından belirtilen, düzlem geometri için beş önerme (aksiyom) verir:

 Aşağıdakileri varsayalım:

 İki noktadan bir ve yalnız bir doğru geçer.
 Bir doğru parçası iki yöne de sınırsız bir şekilde uzatılabilir.
 Merkezi ve üzerinde bir noktası (yarıçapı) verilen bir çember çizilebilir.
 Bütün dik açılar birbirine eşittir.
 Paralellik varsayımı: İki düz çizgi üzerine düşen bir doğru, aynı taraftaki iç açıları iki dik açıdan daha az yapıyorsa, iki düz çizgi, eğer sonsuza kadar uzatılırsa, açıların iki dik açıdan daha az olduğu tarafta kesişir. (Bir doğruya dışında alınan bir noktadan bir ve yalnız bir paralel çizilebilir.)

Öklid, çizilmiş nesnelerin varlığını yalnızca açık bir şekilde iddia etse de, muhakemesinde dolaylı olarak benzersiz oldukları varsayılır.Elemanlar ayrıca aşağıdaki beş "ortak kavramı" içerir:

 Bir şeye eşit olan iki şey, birbirine eşittir. (Öklid bağıntısının geçiş özelliği).
 Eşit olan ögelere, eşit miktarlar eklenirse bu ögeler yine eşit olur. (Eşitliğin toplama özelliği).
 Eşit olan ögelerden, eşit miktarlar çıkarılırsa bu ögeler yine eşit olur. (Eşitliğin çıkarma özelliği).
 Birbirleriyle çakışan şeyler, birbirine eşittir. (Yansıma özelliği)
 Bütün, parçadan daha büyüktür.

Modern bilim adamları, Öklid'in önermelerinin, Öklid'in sunumu için ihtiyaç duyduğu tam mantıksal temeli sağlamadığı konusunda hemfikirdir. Modern yaklaşımlar daha kapsamlı ve eksiksiz aksiyom setleri kullanır.

 Paralellik postülatı
Antik dönemdekilere göre, paralellik postülatı diğerlerinden daha az açık görünüyordu. Kesinlikle belirli önermelerden oluşan bir sistem yaratmayı amaçladılar ve onlara göre paralel doğru postülatı daha basit ifadelerle kanıt gerektiriyormuş gibi görünüyordu. Paralellik postülatının doğru olduğu ve diğerlerinin yanlış olduğu tutarlı geometri sistemleri (diğer aksiyomlara sadık kalarak) kurulabildiğinden, böyle bir ispatın imkansız olduğu artık bilinmektedir. Elemanlar'ın organizasyonunun da gösterdiği gibi Öklid'in kendisi de onu diğerlerinden niteliksel olarak farklı olarak değerlendirmiş görünüyor: İlk 28 önermesi onsuz ispatlanabilecek olanlardır.

Paralellik postülatına mantıksal olarak denk olan birçok alternatif aksiyom formüle edilebilir (diğer aksiyomlar bağlamında). Örneğin, Playfair aksiyomu şöyle der:

Geriye kalan aksiyomlardan en az bir paralel doğrunun var olduğu kanıtlanabildiğinden, gereken tek şey "en fazla" koşuludur.

 İspat yöntemleri
Öklid Geometrisi yapıcıdır. 1, 2, 3 ve 5 nolu postülatlar, belirli geometrik şekillerin varlığını ve benzersizliğini ileri sürer ve bu iddialar yapıcı niteliktedir: yani, bize yalnızca belirli şeylerin var olduğu söylenmez, aynı zamanda bir pusula ve işaretsiz bir cetvelden fazlası ile olmasa da bunları oluşturmak için yöntemler de verilir. Bu anlamda Öklid geometrisi, çoğu kez nesnelerin nasıl çizileceğini söylemeden varlığını iddia eden ve hatta teori içinde çizilemeyen nesnelerin varlığını iddia eden küme teorisi gibi birçok modern aksiyomatik sistemden daha somuttur. Açıkça söylemek gerekirse, kağıt üzerindeki doğrular, bu nesnelerin örneklerinden ziyade biçimsel sistem içinde tanımlanan nesnelerin modelleridir. Örneğin, bir Öklid doğrusunun genişliği yoktur, ancak herhangi bir gerçek çizilmiş doğrunun genişliği olacaktır. Neredeyse tüm modern matematikçiler yapıcı olmayan yöntemleri yapıcı yöntemler kadar sağlam kabul etseler de, Öklid'in yapıcı kanıtları çoğu zaman yanlış, yapıcı olmayanların yerini aldı - örneğin, Pisagorcuların irrasyonel sayıları içeren bazı kanıtlarının, genellikle ".....'nın en büyük ortak ölçüsünü bulun." gibi.

Öklid sıklıkla çelişki yoluyla ispat kullandı. Öklid geometrisi, bir şeklin uzayda başka bir noktaya aktarıldığı üst üste binme (süperpozisyon) yöntemine de izin verir. Örneğin, üçgenlerin kenar-açı-kenar benzerliği olan Önerme I.4, iki üçgenden birini, kenarlarından biri, diğer üçgenin eşit kenarı ile çakışacak şekilde hareket ettirerek ve ardından diğer kenarların da çakıştığını kanıtlayarak kanıtlar. Bazı modern yaklaşımlar, üst üste binmeye alternatif olarak kullanılabilen, üçgenin değişmezliği olan altıncı bir varsayım ekler.

 Ölçüm sistemi ve aritmetik
Öklid geometrisinin iki temel ölçüm türü vardır: açı ve mesafe. Açı ölçeği mutlaktır ve Öklid, temel birimi olarak dik açıyı kullanır, böylece, örneğin, 45 derecelik bir açı, bir dik açının yarısı olarak anılacaktır. Mesafe ölçeği görecelidir; birim olarak sıfır olmayan belirli bir uzunluğa sahip bir doğru parçasını rastgele seçer ve diğer mesafeler bununla ilişkili olarak ifade edilir. Mesafelerin eklenmesi, bir doğru parçasının uzunluğunu uzatmak için başka bir doğru parçasının sonuna kopyalandığı ve benzer şekilde çıkarma için tersi işlem yapılan bir yapı ile temsil edilir.

Alan ve hacim ölçümleri mesafelerden elde edilir. Örneğin, genişliği 3 ve uzunluğu 4 olan bir dikdörtgen, çarpımı yani 12'yi temsil eden bir alana sahiptir. Çarpmanın bu geometrik yorumu üç boyutla sınırlı olduğundan, dört veya daha fazla sayının çarpımını yorumlamanın doğrudan bir yolu yoktu ve Öklid, örneğin IX Kitap, Önerme 20'nin ispatında ima edilmesine rağmen bu tür çarpımlardan kaçındı.

Öklid, bir çift doğrunun veya bir çift düzlemin veya katı şeklin, sırasıyla uzunlukları, alanları veya hacimleri eşitse "eşit ()" olarak işaret eder ve açılar için de benzer şekilde. Daha güçlü olan "eşlenik (denk)" terimi, tüm bir şeklin başka bir şekil ile aynı boyut ve şekilde olduğu fikrine atıfta bulunur. Alternatif olarak, biri diğerinin üzerine hareket ettirilebiliyorsa, iki şekil denktir, böylece tam olarak eşleşir. (Döndürmeye izin verilir). Bu nedenle, örneğin, 2x6 dikdörtgen ve 3x4 dikdörtgen eşittir ancak denk değildir ve R harfi onun ayna görüntüsüyle denktir. Farklı boyutları haricinde eşlenik olacak şekiller benzer olarak adlandırılır. Bir çift benzer şekilde karşılık gelen açılar eştir ve karşılık gelen kenarlar birbiriyle orantılıdır.

 Notasyon ve terminoloji

 Noktaların ve şekillerin isimlendirilmesi
Noktalar geleneksel olarak alfabenin büyük harfleri kullanılarak adlandırılır. Doğrular, üçgenler veya daireler gibi diğer şekiller, ilgili şeklin net bir biçimde seçilebilmesi için yeterli sayıda nokta listelenerek adlandırılır, örneğin ABC üçgeni tipik olarak A, B ve C noktalarında köşeleri olan bir üçgen olacaktır.

 Bütünler ve tümler açılar
Toplamı dik açı olan açılara, tümler denir. Bir ışın aynı tepe noktasını paylaştığında ve dik açıyı oluşturan iki orijinal ışın arasındaki bir yöne işaret edildiğinde tümler açılar oluşur. İki orijinal ışın arasındaki ışınların sayısı sonsuzdur.

Toplamı düz bir açı olan açılar, bütünlerdir. Bir ışın aynı tepe noktasını paylaştığında ve düz açıyı (180 derecelik açı) oluşturan iki orijinal ışın arasındaki bir yöne işaret edildiğinde bütünler açılar oluşur. İki orijinal ışın arasındaki ışınların sayısı sonsuzdur.

 Öklid gösteriminin modern versiyonları
Modern terminolojide, açılar normalde derece veya radyan cinsinden ölçülür.

Modern okul ders kitapları genellikle doğrular (sonsuz), ışınlar (yarı-sonsuz) ve doğru parçaları (sonlu uzunlukta) olarak adlandırılan ayrı şekiller tanımlar. Öklid, bir ışını tek yönde sonsuzluğa uzanan bir nesne olarak tanımlamak yerine, zaman zaman "sonsuz doğrulardan" söz etmesine rağmen, normalde "doğru yeterli bir uzunluğa uzatılırsa" gibi konumlandırmaları kullanır. Öklid'deki bir "doğru" ya düz ya da kavisli olabilir ve gerektiğinde daha spesifik olan "düz doğru" terimini kullandı.

 Bazı önemli veya iyi bilinen sonuçlar

 Pons Asinorum
Pons asinorum (eşek köprüsü), ikizkenar üçgenlerde tabandaki açıların birbirine eşit olduğunu ve eşit düz doğrular daha fazla uzatılırsa, tabanın altındaki açıların birbirine eşit olduğunu belirtir. Adı, okuyucunun zekasının Elemanlar'daki ilk gerçek sınav olarak sık sık rol oynamasına ve ardından gelen daha zor önermelere bir köprü olarak atfedilebilir. Ayrıca, geometrik şeklin dik bir köprüye benzemesi nedeniyle sadece sağlam ayaklı bir eşeğin geçebileceği biçiminde adlandırılmış olabilir.

 Üçgenlerin denkliği

Üç kenarı da eşitse (KKK), iki kenarı ve aralarındaki açı eşitse (KAK) veya iki açı ve bir kenarı eşitse (AKA) (Kitap I, Önermeler 4, 8 ve 26) üçgenler denktir. Üç eşit açılı (AAA) üçgenler benzerdir, ancak mutlaka denk değildir. Ayrıca, iki eşit kenarlı ve bitişik bir açıya sahip üçgenler mutlaka eşit veya denk değildir.

 Üçgenin açıları toplamı
Bir üçgenin açılarının toplamı düz bir açıya (180 derece) eşittir. Bu, bir eşkenar üçgenin 60 derecelik üç iç açıya sahip olmasına neden olur. Ayrıca, her üçgenin en az iki dar açıya ve bir geniş açıya veya dik açıya sahip olmasına neden olur.

 Pisagor teoremi
Ünlü Pisagor teoremi (Kitap I, Önerme 47) herhangi bir dik üçgende, kenarı hipotenüs olan karenin alanının (dik açının karşısındaki kenar), kenarları iki bacak (dik açıyla birleşen iki kenar) olan karelerin alanlarının toplamına eşit olduğunu belirtir.

 Thales teoremi
Miletli Thales'in adını taşıyan Thales teoremi, A, B ve C, AC doğrusunun dairenin çapı olduğu bir daire üzerindeki noktalarsa, ABC açısının dik açı olduğunu belirtir. Cantor, Thales'in teoremi Öklid Kitap I, Önerme 32 ile Öklid Kitap III, Önerme 31'in tarzından sonra kanıtladığını varsaydı.Heath, s. 318

 Alan ve hacmin ölçeklendirilmesi
Modern terminolojide, bir düzlem şeklin alanı, doğrusal boyutlarından herhangi birinin karesiyle orantılıdır,  ve bir katının hacmi küpüyle, . Öklid, bu sonuçları bir daire alanı  ve paralel yüzlü bir katının hacmi gibi çeşitli özel durumlarda kanıtladı. Öklid, orantılılığın ilgili sabitlerinin hepsini değil, bazılarını belirledi. Örneğin, bir kürenin hacminin, kendisini çevreleyen silindirin hacminin 2/3'ü olduğunu kanıtlayan onun halefi Arşimet'ti.

 Uygulamalar
Öklid geometrisinin matematikteki temel statüsü nedeniyle, burada uygulamaların temsili bir örneklemesinden fazlasını vermek pratik değildir.

Kelimenin etimolojisinde önerildiği gibi, geometriye ilgi duymanın en eski nedenlerinden biri ölçme idi  ve resmen kanıtlanmadan çok önce  Öklid geometrisinden 3-4-5 üçgeninin dik açı özelliği gibi bazı pratik sonuçlar kullanıldı. Öklid geometrisindeki temel ölçüm türleri, her ikisi de doğrudan bir araştırmacı tarafından ölçülebilen mesafeler ve açılardır. Tarihsel olarak, mesafeler genellikle Gunter zinciri gibi zincirlerle ve dereceli dairelerle ve daha sonra teodolit kullanılarak açılar ile ölçülürdü.

Öklid uzay geometrisinin bir uygulaması, n boyutlu kürelerin en verimli şekilde sıkıştırılmasını bulma problemi gibi, sıkıştırma düzenlemelerinin belirlenmesidir. Bu problemin hata tespiti ve düzeltilmesinde uygulamaları vardır.

Geometrik optik, ışığın mercekler ve aynalarla odaklanmasını analiz etmek için Öklid geometrisini kullanır.

Geometri, mimaride yaygın olarak kullanılmaktadır.

Geometri, origami tasarlamak için kullanılabilir. Geometrinin bazı klasik yapım problemlerini, yalnızca pergel ve çizgilik (yani eş ölçeksiz, sadece doğru çizmeye yarayan bir cetvel) kullanılarak gerçeklemek imkansızdır, ancak origami kullanılarak çözülebilir.

Oldukça fazla sayıda CAD (bilgisayar destekli tasarım) ve CAM (bilgisayar destekli üretim) Öklid geometrisine dayanmaktadır. Tasarım geometrisi tipik olarak düzlemler, silindirler, koniler, toruslar vb. ile sınırlanmış şekillerden oluşur. Günümüzde CAD/CAM, arabalar, uçaklar, gemiler ve akıllı telefonlar dahil olmak üzere hemen hemen her şeyin tasarımında çok önemlidir. Birkaç on yıl önce, sofistike ressamlar, Pascal teoremi ve Brianchon teoremi gibi şeyler de dahil olmak üzere oldukça gelişmiş bazı Öklid geometrisini öğrendiler. Ama artık buna gerek yok çünkü geometrik yapıların tamamı CAD programları tarafından tasarlanıyor.

 Uzayın yapısının bir açıklaması olarak
Öklid, aksiyomlarının fiziksel gerçeklikle ilgili apaçık ifadeler olduğuna inanıyordu. Öklid'in ispatları, belki de Öklid'in temel aksiyomlarında  açık olmayan varsayımlara bağlıdır, özellikle şekillerin belirli hareketlerinin, şekillerin ötelenmesini, yansımalarını ve dönüşlerini içeren sözde Öklid hareketleri, kenarların uzunlukları ve iç açılar gibi geometrik özelliklerini değiştirmez. Uzayın fiziksel bir açıklaması olarak ele alındığında, postülat 2 (bir doğruyu uzatan) uzayın deliklere veya sınırlara sahip olmadığını (başka bir deyişle, uzay homojen ve sınırsızdır); postülat 4 (dik açıların eşitliği) uzayın izotropik olduğunu ve şekillerin denklik korunurken herhangi bir yere taşınabileceğini söyler; ve postülat 5 (paralellik postülatı) uzayın düz olduğunu (içsel eğriliği olmadığını) var sayar.

Aşağıda daha ayrıntılı olarak tartışıldığı gibi, Albert Einstein'ın görelilik teorisi bu görüşü önemli ölçüde değiştirir.

Orijinal olarak Öklid tarafından formüle edilen aksiyomların muğlak karakteri, farklı yorumcuların uzayın yapısına ilişkin diğer sonuçlarından bazıları, örneğin sonsuz olup olmadığı  (aşağıya bakınız) ve topolojisinin ne olduğu konusunda anlaşamamalarına olanak sağlar. Sistemin  modern, daha sıkı yeniden formülasyonları tipik olarak bu sorunların daha temiz bir şekilde bertaraf edilmesini amaçlamaktadır. Öklid aksiyomlarını bu daha modern yaklaşımın ruhunda yorumlayarak, 1-4. aksiyomlar ya sonsuz ya da sonlu uzay ile tutarlıdır (eliptik geometride olduğu gibi) ve beş aksiyomun tümü çeşitli topolojilerle (örneğin, bir düzlem, bir silindir veya iki boyutlu Öklid geometrisi için bir simit) tutarlıdır.

 Sonraki çalışmalar

 Arşimet ve Apollonius

Hakkında pek çok tarihsel anekdotun kaydedildiği renkli bir şahsiyet olan Arşimet (MÖ 287 - MÖ 212), Öklid ile birlikte en büyük antik matematikçilerden biri olarak hatırlanır. Çalışmalarının temelleri Öklid tarafından atılmış olsa da, Öklid'in aksine çalışmalarının tamamen orijinal olduğuna inanılıyor. İki ve üç boyutlu çeşitli şekillerin hacimleri ve alanları için denklemleri ispatladı ve sonlu sayıların Arşimet özelliğini açıkladı.

Perge'li Apollonius (MÖ 262 - MÖ 190 dolayları) esas olarak konik kesitleri araştırmasıyla tanınır.

 17. yüzyıl: Descartes
René Descartes (1596-1650), geometriyi cebire dönüştürmeye odaklanan ve geometriyi biçimlendirmek için alternatif bir yöntem olan analitik geometriyi geliştirdi.

Bu yaklaşımda, bir düzlemdeki bir nokta Kartezyen (x, y) koordinatlarıyla temsil edilir, bir doğru denklemiyle temsil edilir ve bu böyle devam eder.

Öklid'in orijinal yaklaşımında, Pisagor teoremi, Öklid'in aksiyomlarını izler. Kartezyen yaklaşımda, aksiyomlar cebrin aksiyomlarıdır ve Pisagor teoremini ifade eden denklem, şimdi teorem olarak kabul edilen Öklid aksiyomlarındaki terimlerden birinin tanımıdır.

İki nokta P = (px, py) ve Q = (qx, qy) arasındaki mesafeyi tanımlayan aşağıdaki denklem;

 Öklid metriği olarak bilinir ve diğer ölçütler Öklid dışı geometrileri tanımlar.

Analitik geometri açısından, klasik geometrinin pergel ve düz kenarlı cetvelle çizim sınırlandırılması, birinci ve ikinci dereceden denklemlerde bir sınırlama anlamına gelir, örneğin, y = 2x + 1 (bir doğru) veya x2 + y2 = 7 (bir çember).

Aynı zamanda 17. yüzyılda, perspektif teorisinin motive ettiği Girard Desargues, sonsuzda idealize edilmiş noktalar, doğrular ve düzlemler kavramını tanıttı. Sonuç bir tür genelleştirilmiş geometri (projektif geometri) olarak düşünülebilir, ancak aynı zamanda özel durumların sayısının azaltıldığı sıradan Öklid geometrisinde ispat üretmek için de kullanılabilir.

 18. yüzyıl
18. yüzyılın geometricileri, Öklid sisteminin sınırlarını belirlemek için mücadele etti. Birçoğu, ilk dördünden beşinci varsayımı ispatlamak için boşuna uğraştı. 1763'e gelindiğinde, en az 28 farklı kanıt yayınlandı, ancak tümü yanlış bulundu.

Bu döneme kadar, geometriciler ayrıca Öklid geometrisinde hangi çizimlerin başarılabileceğini belirlemeye çalıştılar. Örneğin, pergel ve cetvel ile verilen bir Açıyı üçe bölme problemi, teoride doğal olarak ortaya çıkan bir problemdir, çünkü aksiyomlar, bu araçlarla gerçekleştirilebilecek yapıcı işlemlere atıfta bulunur. Ancak, Pierre Wantzel 1837'de böyle bir çizimin imkansız olduğuna dair bir kanıt yayınlayana kadar, yüzyıllar süren çabalar bu probleme bir çözüm bulamadı. İmkansız olduğu kanıtlanan diğer çizimler arasında Küpü iki katına çıkarma (Delos Problemi) ve Daireyi kareyle çevreleme yer alıyor. Küpün hacminin ikiye katlanması durumunda, çizimin imkansızlığı, pergel ve cetvel yönteminin, sıralaması ikinin integral kuvveti olan denklemleri içermesinden kaynaklanır, bir küpün hacmini iki katına çıkarmak, üçüncü dereceden bir denklemin çözümünü gerektirir.

Euler, üçüncü ve dördüncü postülatları açı (dik üçgenler anlamsız hale gelir) ve genel olarak doğru parçalarının uzunluklarının eşitliği (çemberler anlamsız hale gelir) kavramlarını ortadan kaldıracak şekilde zayıflatarak paralellik kavramlarını çizgiler arasında bir eşdeğerlik ilişkisi ve paralel doğru parçalarının uzunluklarının eşitliği olarak korurken (böylece doğru parçalarının bir orta noktası vardır) beşinci postülatı değiştirilmemiş olarak tutarak Öklid geometrisinin afin geometri adı verilen bir genellemesini tartıştı.

 19. yüzyıl ve Öklid dışı geometri

19. yüzyılın başlarında, Carnot ve Möbius, sonuçları basitleştirme ve birleştirmenin bir yolu olarak işaretli açıların ve çizgi parçalarının kullanımını sistematik olarak geliştirdi.

Yüzyılın geometrideki en önemli gelişimi, 1830'larda János Bolyai ve Nikolai Ivanovich Lobachevsky, paralellik postülatın geçerli olmadığı Öklid dışı geometri üzerine ayrı ayrı yayınladıkları zaman meydana geldi. Öklid dışı geometri, Öklid geometrisiyle kanıtlanabilir şekilde nispeten tutarlı olduğundan, paralellik postülatı diğer postülalardan kanıtlanamaz.

19. yüzyılda, Öklid'in on aksiyomunun ve genel mefhumlarının Elemanlar'da belirtilen tüm teoremleri ispatlamak için yeterli olmadığı da anlaşıldı. Örneğin, Öklid örtük olarak herhangi bir doğrunun en az iki nokta içerdiğini varsaydı, ancak bu varsayım diğer aksiyomlardan kanıtlanamaz ve bu nedenle de bir aksiyom olması gerekir. Yukarıdaki şekilde gösterilen Elemanlar'daki ilk geometrik kanıt, herhangi bir doğru parçasının bir üçgenin parçası olduğudur; Öklid, her iki uç noktanın etrafına daireler çizerek ve bunların kesişimini üçüncü köşe olarak alarak bunu her zamanki gibi çizer. Bununla birlikte, aksiyomları, çemberlerin gerçekte kesiştiğini garanti etmez, çünkü Kartezyen terimlerle gerçek sayıların tamlık özelliğine eşdeğer olan sürekliliğin geometrik özelliğini iddia etmezler. 1882'de Moritz Pasch ile başlayarak, en iyi bilinenleri Hilbert, Birkhoff, ve Tarski'ninki olmak üzere, geometri için birçok gelişmiş aksiyomatik sistem önerilmiştir.

 20. yüzyıl ve görelilik

Einstein'ın özel görelilik teorisi, dört boyutlu bir uzay-zamanı, Öklidyen olmayan Minkowski uzayını içerir. Bu, paralellik postülatının kanıtlanamayacağını göstermek için görelilik kuramından birkaç yıl önce ortaya atılan Öklid dışı geometrilerin fiziksel dünyayı tanımlamak için de yararlı olduğunu göstermektedir.

Bununla birlikte, Minkowski uzayının üç boyutlu "uzay kısmı" Öklid geometrisinin uzayı olarak kalır. Uzay-zamanın uzay bölümünün geometrisinin Öklid geometrisi olmadığı genel görelilik durumu böyle değildir. Örneğin, üç ışık ışınından bir üçgen oluşturulmuşsa, o zaman genel olarak iç açıların toplamı yer çekimi nedeniyle 180 dereceyi bulmaz. Dünya'nın veya Güneş'inki gibi nispeten zayıf bir yer çekimi alanı, yaklaşık olarak, ancak tam olarak değil, Öklid olan bir ölçü ile temsil edilir. 20. yüzyıla kadar Öklid geometrisinden sapmalarını tespit edebilecek bir teknoloji yoktu, ancak Einstein bu tür sapmaların var olacağını öngördü. Daha sonra 1919'da bir güneş tutulması sırasında Güneş'in yıldız ışığının hafif bükülmesi gibi gözlemlerle doğrulandılar ve bu tür düşünceler artık GPS sistemini çalıştıran yazılımın ayrılmaz bir parçası.

 Sonsuzluk yaklaşımı

 Sonsuz nesneler
Öklid bazen "sonlu doğrular" (örneğin, Postülat 2) ve " sonsuz doğrular" (Kitap I, Önerme 12) arasında açıkça ayrım yapar. Ancak, gerekli olmadıkça tipik olarak bu tür ayrımlar yapmazdı. Postülatlar açık bir şekilde sonsuz doğrulara atıfta bulunmazlar, ancak örneğin bazı yorumcular, herhangi bir yarıçapa sahip bir dairenin varlığını postulat 3'ü, uzayın sonsuz olduğunu ima ettiği şeklinde yorumlarlar.

Sonsuz küçük nicelikler kavramı daha önce Elea Okulu (Eleatic School) tarafından kapsamlı bir şekilde tartışılmıştı, ancak hiç kimse onları kesin bir mantıksal temele oturtamamıştı, Zeno'nun paradoksu gibi evrensel tatmin için çözülmemiş paradokslar ortaya çıktı. Öklid, sonsuz küçükler yerine tükenme yöntemini kullandı.

Proclus (MÖ 410-485) gibi daha sonraki antik yorumcular, sonsuzluk hakkındaki birçok soruyu ispat gerektiren konular olarak ele aldılar ve örneğin Proclus, vakaları ele aldığı çelişki yoluyla kanıta dayanarak onu oluşturan çift ve tek sayıların durumlarını değerlendirerek bir doğrunun sonsuz bölünebilirliğini kanıtladığını iddia etti.

20. yüzyılın başında, Otto Stolz, Paul du Bois-Reymond, Giuseppe Veronese ve diğerleri, Newton-Leibniz algısında iki nokta arasındaki mesafenin sonsuz veya sonsuz küçük olabileceği Öklid geometrisinin Arşimet özelliği olmayan modelleri üzerinde tartışmalı çalışmalar ürettiler. Elli yıl sonra, Abraham Robinson, Veronese'nin çalışmaları için sağlam bir mantıksal temel sağladı.

 Sonsuz süreçler
Kadimlerin paralellik postülatını diğerlerinden daha az kesin olarak ele almalarının bir nedeni, çok uzak bir noktada bile asla kesişmediklerini kontrol etmek için fiziksel olarak doğrulamanın, iki doğruyu incelememizi gerektirmesidir ve bu inceleme potansiyel olarak sonsuz bir zaman alabilir.

Tümevarım yoluyla ispatın modern formülasyonu 17. yüzyıla kadar geliştirilmemiştir, ancak daha sonraki bazı yorumcular, bunun Öklid'in bazı ispatlarında örtük olarak bulunduğunu, örneğin asalların sonsuzluğunun kanıtında olduğunu düşünürler.

Zeno'nun paradoksu gibi sonsuz dizileri içeren varsayımsal paradokslar Öklid'den önceydi. Öklid bu tür tartışmalardan kaçındı, örneğin Kitap IX, Önerme 35'teki geometrik serinin kısmi toplamlarının ifadesini terimlerin sayısının sonsuz olmasına izin verme olasılığı üzerine yorum yapmadan verdi.

 Mantıksal temel

 Klasik mantık
Öklid sık sık çelişki ile ispat yöntemini kullandı ve bu nedenle Öklid geometrisinin geleneksel sunumu, her önermenin doğru ya da yanlış olduğu klasik mantığı varsayar, yani herhangi bir P önermesi için, "P ya da P değil" önermesi otomatik olarak doğrudur.

 Modern kesinlik standartları
Matematikçiler yüzyıllardır Öklid geometrisini sağlam bir aksiyomatik temele oturtmak ile meşguldü. İlkel kavramların veya tanımlanmamış kavramların rolü, Peano delegasyonundan Alessandro Padoa tarafından 1900 Paris konferansında açıkça ortaya konmuştu:

Yani matematik, hiyerarşik bir çerçeve içindeki bağlamdan bağımsız bilgidir. Bertrand Russell'ın söylediği gibi:

Bu tür temel yaklaşımlar, temelcilik ve biçimcilik arasında değişir.

 Aksiyomatik formülasyonlar

 Öklid aksiyomları: Cambridge'deki Trinity College'da yazdığı tezinde Bertrand Russell, o zamana kadar filozofların zihninde Öklid'in geometrisinin değişen rolünü özetledi. Deneysel girdi gerektiren, deneyden bağımsız belirli bilgi ile deneycilik arasında bir çatışmaydı. Paralellik postülatının zorunlu olarak geçerli olmadığı ve uygulanabilirliğinin deneysel bir mesele olduğu keşfedildiğinden, bu sorun netleşti ve uygulanabilir geometrinin Öklidsel mi yoksa Öklid dışı mı olduğuna karar verdi.
 Hilbert aksiyomları: Hilbert'in aksiyomları, en önemli geometrik teoremlerin çıkarılabileceği basit ve eksiksiz bir bağımsız aksiyomlar kümesini tanımlama amacına sahipti. Göze çarpan hedefler, Öklid geometrisini (gizli varsayımlardan kaçınarak) kesin hale getirmek ve paralellik postülatının sonuçlarını açıklığa kavuşturmaktı.
 Birkhoff aksiyomları: Birkhoff, Öklid geometrisi için ölçek ve açıölçer ile deneysel olarak doğrulanabilen dört varsayım önerdi. Bu sistem, büyük ölçüde gerçek sayıların özelliklerine dayanır. Açı ve mesafe kavramları ilkel kavramlar haline gelir.
 Tarski aksiyomları: Alfred Tarski (1902-1983) ve öğrencileri, Hilbert'in aksiyomlarının aksine, birinci dereceden mantıkla ifade edilebilen ve mantıksal temeli için küme teorisine bağlı olmayan geometri olarak temel'' Öklid geometrisini tanımladılar. nokta kümelerini içeren. Tarski, temel Öklid geometrisinin aksiyomatik formülasyonunun belirli bir anlamda tutarlı ve eksiksiz olduğunu kanıtladı: Her önerme için doğru veya yanlış gösterilebilecek bir algoritma var. (Bu, Gödel'in teoremini ihlal etmez, çünkü Öklid geometrisi, teoremin uygulanması için yeterli miktarda aritmetiği tanımlayamaz. Bu, temel Öklid geometrisinin bir model olduğu gerçek kapalı cisimlerin karar verilebilirliğine eşdeğerdir.

Ayrıca bakınız
 Analitik Geometri
 Kartezyen koordinat sistemi
 Metrik uzay
 Öklid dışı geometri
 Paralellik postülatı

Klasik teoremler
 Açıortay teoremi
 Kelebek teoremi
 Ceva teoremi
 Heron formülü
 Menelaus teoremi
 Dokuz nokta çemberi
 Pisagor teoremi

Notlar

Kaynakça

  In 3 vols.: vol. 1 , vol. 2 , vol. 3 . Heath's authoritative translation of Euclid's Elements, plus his extensive historical research and detailed commentary throughout the text.

Dış bağlantılar

  (analitik geometri kullanan bir işlem; PDF, GFDL lisanslı)

Yunan icatları
Temel geometri
Öklid geometrisi
Öklid geometrisi teoremleri

Öklid geometrisi


Ahmet Samim Bilgen (12 Nisan 1910 - 9 Eylül 2005), Türk bestecidir.

Ünlü Ilgaz şarkısının bestecisidir. 12 Nisan 1910 Selanik doğumludur. 9 Eylül 2005'te Ankara'da ölmüştür.

Hayatı

Bir hukukçu olan, buna rağmen özellikle gençlik yıllarında profesyonel kemancılık ve bestecilik yapan Samim Bilgen, Atatürk'ün müzik alanındaki atılımları doğrultusunda Türk müzik yaşantısına önemli katkılar getirmiştir.

Müziksever bir aileden gelen besteci, çocukluk ve gençlik yıllarında kendi kendine metodik olarak piyano ve keman çalışmış, Haydarpaşa Alman Okulu ile Kabataş Lisesinden sonra İstanbul ve Harvard (ABD) Üniversitelerinde hukuk öğrenimi görmüştür. Küçük yaşta annesiyle piyano öğrenimine başlayan Bilgen daha sonra kendi kendine piyano, armoni, kontraput ve füg çalışmalarına devam etmiş, İstanbul Belediye Konservatuvarı'nda Seyfeddin Asal'ın keman sınıfına devam etmiştir. Armoni, kontrpuan ve füg çalışmalarını Friedrich Richter'in kitaplarıyla geliştirmiştir. Hukuk Fakültesindeki öğrenciliği sırasında Hasan Ferit Alnar'ın yönettiği İstanbul Şehir Opereti Orkestrası'nda kemancı olarak çalışmış, ayrıca Cemal Reşit Rey'in yönettiği Konservatuvar Orkestrası'nda 1930 – 1935 yılları arasında kemancılık yapmıştır.

1935 yılında "Cumhuriyet" gazetesinin düzenlediği kompozisyon yarışmasında ödül alan Bilgen'in 1937 ve 1940 yılları arasında yayınlanan üç "Türkü Albümü", Milli Eğitim Bakanlığı ve Halkevleri tarafından satın alınmış, ayrıca "Türk Halk Havaları" adlı albümü, Paris Konservatuvarı profesörlerinden E. Borrel'in övgüsüyle karşılanmıştır.

Samim Bilgen en çok "Ilgaz" adlı şarkısıyla birlikte anılır. Bu şarkı, yurtdışında da yankılar uyandırmış, piyano için "Nocturne" ve "Ballade"ı ise Amerikan basınında övülmüştür.

İstanbul Hukuk Fakültesine devam ederken İnkılap Lisesinde müzik öğretmenliği, 1932-1935 yılları arasında Cemal Reşit Rey ve Ferit Alnar'ın yönettikleri konservatuvar Orkestrası ile (Darulbedayi) Şehir Opereti orkestrasında keman üyeliği, Kadıköy Halkevinde müzik kolu başkanlığı ve piyano öğretmenliği yaptı. 1936'dan 1985 yılına kadar Danıştay Rapörtörlüğü, Bayındırlık, Maliye Bakanlıkları, Hukuk ve Baş Hukuk Müşavirlikleri, Muhakemat Genel Müdürlüğü gibi kamu görevleri ve serbest avukatlık yanında müzik çalışmalarını sürdüren Bilgen komposizyon alanındaki ilk eserlerini 1937-1940 yılları arasında yayınlamış, Eski Okul ve Gençlik Müzikallerinden "ANILAR" albümlerinde yer verilen altı müzikli oyun 1931-1935 yılları arasında birçok İstanbul ve Ankara okullar ile İstanbul'da Fransız Tiyatrosunda Temsil edilmiştir. Otello komedisinin 1933 yılında Ankara Ziraat Enstitüsü öğrencileri tarafından halkevinde verilen temsilini Atatürk de şereflendirerek temsilden sonra oynayanları kutlamış ve komedi Ankara köylüleri için tekrarlanmıştır

Türkiye'de çoksesli müziğin benimsenmesi ve yaygınlaşması doğrultusunda özveriyle çalışan besteci, 1930 – 1932 yılları arasında müzik öğretmenliği, 1934 – 1935 yılları arasında İstanbul'da Halkevi müzik kolu başkanlığı yapmış, ayrıca oda müziği toplulukları ve orkestralarda çalışmıştır. 1973 yılından beri Sevda Cenap And Müzik Vakfı'nın "danışma kurulu" üyesi, Ankara Çoksesli Müzik Derneği "kurucu üyesi"'dir.

Eserleri

Samim Bilgen'in başlıca yapıtları şunlardır:

Operet ve sahne müzikleri
 "Kadınlar mı, erkekler mi", (operet) Piyano, flüt, klarnet, iki keman ve viyolonsel için, 1932.
 "Bu yaz böyle geçti", (operet). Orkestra için, 1935.
 "Othello", (sahne müziği). Keman, viyolonsel, piyano ve yaylılar için, 1930.
 "Merihten gelen telsiz", (sahne müziği). Keman, piyano ve viyolonsel için, 1930.
 "Ilgaz", (sahne müziği). Yaylılar orkestrası için, 1931.
 "Köye dönüş", (sahne müziği). Yaylılar orkestrası için, 1932.

Şan ve piyano eserleri

 "Türk Halk Havaları", 1935.
 "Beş Türkü", 1939.
 "On Halk Şarkısı", 1960 – 1980
 "Anılar", 1930 – 1935.
 "Nocturne", (solo piyano), 1980.
 "Ballade", (solo piyano), 1980.

Basılmış yapıtları

 "Anılar", (piyano için üç parça) Ilgaz; Köye Dönüş; Kadınlar mı Erkekler mi.
 "İki piyano parçası", Nocturne ve Ballade.
 "Türk Halk Şarkıları", Su Testisi; Urfalıyım; Yörük Yaylası; Gidin Bulutlar; Efe Türküsü.
 "Dünden Yarına Türküler". Nevruz Gelin; Gökte Yıldız; Evlerinin Önü; Giresun Kayıkları; Duriye.
 "Marşlar", Vatanım; Gençlik Marşı; Okul Gençliğine Sesleniş; 8. Tümen Marşı.
 "İki Lied", Merdiven; Dalgalar.

Basılmamış tangoları da mevcuttur. Bu tangoları kardeşi Tarık Rona ile birlikte yazdıkları bilinmektedir.

Ayrıca bakınız
 Türk bestecilerin zaman çizelgesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 http://www.andmuzikvakfi.com/notayayinlari.htm
 http://www.beethovenlives.net/samim_bilgen.htm

1910 doğumlular
Selanik doğumlu müzisyenler
2005 yılında ölenler
20. yüzyıl Türk bestecileri
21. yüzyıl Türk bestecileri
Türk klasik müzisyenler
Çağdaş Türk müziği bestecileri
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Harvard Üniversitesinde öğrenim görenler
20. yüzyıl Türk avukatları
21. yüzyıl Türk avukatları

Samim Bilgen


.mm ist die länderspezifische Top-Level-Domain (ccTLD) des Staates Myanmar. Sie wurde am 4. Februar 1997 eingeführt und wird seitdem vom Ministerium für Kommunikation, Post und Telegrafie mit Sitz in Rangun verwaltet. Vor dem Jahr 1989 gab es zwar den ISO-3166-Code BU für Burma, eine Domain .bu wurde jedoch nie zugewiesen.

Weblinks
 Website der Vergabestelle

Einzelnachweis

Mm
Medien (Myanmar)

.mm


Vanessa Morgan Mziray (Ottawa, Ontario; 23 de marzo de 1992) es una actriz, cantante y modelo canadiense, conocida por sus papeles de Sarah Fox en la película y serie My Babysitter's a Vampire, Hannah en Geek Charming, Lyria en Las crónicas de Shannara y Toni Topaz en Riverdale.

Vida y carrera
Nació en Ottawa, Ontario. Su padre es de África Oriental y su madre es de Escocia. Ella ganó el certamen Miss América Junior en 1999. Se graduó de Colonel By Secondary School en 2010. Morgan hizo apariciones en la película A Diva's Christmas Carol en 2000 y una aparición en 2010 en Frankie and Alice.

Morgan inició su carrera como actriz en la serie de televisión de Family Channel The Latest Buzz, interpretando a Amanda Pierce, donde ella era uno de los personajes principales, en esta serie, ella interpretaba a la hija del dueño de la revista, donde Amanda cubre artículos de Moda.

En 2010, Morgan interpretó a Marion Hawthorne en la película de Disney Channel Harriet the Spy: Blog Wars. Al año siguiente, interpretó a Sarah en la película de Disney Channel/Teletoon My Babysitter's a Vampire, así como en la serie de televisión del mismo nombre.

En 2011, Morgan apareció en la película original de Disney Channel Geek Charming junto a Matt Prokop y Sarah Hyland. Tuvo un papel recurrente en la temporada 2 de la serie de Disney Channel ANT Farm como Vanessa, la novia de Cameron.

Vida personal
En julio de 2019, Morgan se comprometió con el jugador de béisbol Michael Kopech. Se casaron el 4 de enero de 2020. El 19 de junio de 2020, Kopech le pidió el divorcio. En julio de ese mismo año, Morgan anunció su embarazo. El 29 de enero de 2021, dio a luz a un niño. El 3 de febrero de 2021, se dio a conocer el nombre de su primer hijo, River Dante.

Filmografía

Referencias

Enlaces externos

 Vanessa Morgan en Facebook
 Vanessa Morgan en YouTube

Cantantes femeninas de Canadá
Actrices de televisión de Canadá
Actrices infantiles de Canadá
Actrices de cine de Canadá
Actrices de Canadá
Nacidos en Ottawa

Vanessa Morgan


O sistema de três departamentos e seis ministérios (chinês tradicional: 三省六部; pinyin: Sānshěng liùbù) era o elemento central da administração da China Imperial. Este sistema foi concebido durante a dinastia Han Ocidental (206 a.C.-25 d.C.) e entrou em operação oficial sob a dinastia Sui (589-618), e tornou-se essencial sob a dinastia Tang (618-907). O sistema substituiu o de três senhores e nove ministérios que prevaleceram sob a dinastia Qin (221-206 a.C.).

Os três departamentos são:

 O Secretariado (em chinês tradicional, 中書省; pinyin, Zhōng shū shěng), um corpo político, concebe reformas e decretos imperiais com base na vontade política prevalecente;
 O Chancelaria (門下省), órgão do Conselho, relê e verifica se as reformas não contêm elementos que contrariem a vontade política geral ou a situação do Império.
 O Departamento de Assuntos do Estado (尚書省), deve fazer cumprir os decretos aprovados; este ministério chave tem seis divisões (部, bù): o Ministério do Pessoal (吏部), Finanças (戶部), Ritos (禮部), Guerra (兵部), Justiça (刑部), e Obras Públicas (工部).

No topo dessa organização governamental estava o imperador, e os "diretores" de cada departamento eram diretamente responsáveis perante ele.

Os três departamentos
Os três diretores e departamentos eram conhecidos pelo nome de Chanceler, todos os três imediatamente abaixo do imperador em termos de hierarquia e poder de decisão. Esses três chanceleres foram colaboradores imediatos do imperador, seus olhos, seus ouvidos.

Chancelaria e Secretariado
A Chancelaria e a Secretaria eram os colaboradores mais próximos do imperador, desenhavam com ele as leis que forjavam a sociedade, a economia e o exército do Império. Seu papel era puramente abstrato, imaginando soluções, leis, estratégias, orçamentos e projetos que respondessem às necessidades do Império.

Nesse jogo, a Secretaria é um órgão político que concebe planos e reformas e os formula na forma de uma proposta de decreto imperial com base na vontade política e nas necessidades do momento. Por sua vez, a Chancelaria é um órgão consultivo, moralizador e limitador que relê e verifica as reformas propostas para que não contenham elementos que contrariem a vontade política geral ou a situação imperial. A Chancelaria tem a capacidade de negar projetos excessivamente ambiciosos (como a construção de palácios ou expedições militares) e até de admoestar o imperador se, apesar de a Chancelaria não lhe dar o seu consentimento, ele os aprovar.

O imperador teve a decisão final:

 Ele poderia eliminar os projetos proclamando decretos-leis por ele mesmo;
 Ele poderia ignorar o conselho do Ministério das Relações Exteriores e lançar ações caras, apesar de sua oposição.

O departamento de Assuntos do Estado e seus seis ministérios
O Departamento de Assuntos de Estado foi responsável pela aplicação real no vasto terreno do Império. É este departamento que recruta, treina, guia, controla e paga os funcionários imperiais. Essa imensa e complexa missão está dividida em seis ministérios que administram um aspecto problemático para facilitar sua função.

 Ministério do Pessoal (吏部) encarregado de nomear, qualificar e promover ou demitir funcionários civis, bem como emitir títulos honoríficos.
 Ministério das Finanças (戶部) encarregado de coletar dados do censo, coletar impostos e lidar com as receitas do estado, e tinha dois escritórios de moeda sob sua responsabilidade.
 Ministério dos Ritos (禮部) encarregado de cerimônias de estado, rituais e sacrifícios. Ele também supervisionou os registros do sacerdócio budista e taoísta e até mesmo o recebimento de remessas de estados tributários.
 Ministério da Guerra (兵部) encarregado do recrutamento, promoções e rebaixamentos de oficiais militares e da manutenção de instalações e equipamentos militares, armas e sistema postal.
 O Ministério da Justiça (刑部) controlava os processos judiciais e criminais, mas não tinha o papel de supervisionar o Censorado ou o Grande Tribunal de Recurso.
 Ministério de Obras Públicas (工部) responsável pelos projetos de construção do governo, manutenção de estradas e canais, padronização de pesos e medidas e captação de recursos das áreas rurais.

Histórico
A origem dos três departamentos e seis ministérios remonta à dinastia Han (206 a.C.-220 d.C.). Os Han inicialmente adotaram o sistema de três senhores e nove ministérios sob a supervisão de um chanceler à frente de todos os funcionários. Mais tarde, o imperador Wuti (156-87 a.C.), fez o chanceler perder o poder e foi o imperador Wei quem estabeleceu um proto-sistema de "três departamentos e seis ministérios", que será o que os Sui desenvolverão posteriormente.

Bibliografia

Governo da China Imperial

Três departamentos e seis ministérios


كييتشي ميازاوا  (8 أكتوبر 1919 - 28 يونيو 2007)، سياسي ياباني شغل منصب رئيس وزراء اليابان السابع والثمانون.

روابط خارجية

مراجع

سياسيو الحزب الليبرالي الديمقراطي الياباني
أشخاص من فوكوياما (هيروشيما)
أشخاص من فوكوياما
أعضاء مجلس المستشارين الياباني
أعضاء مجلس النواب الياباني
خريجو جامعة طوكيو
رؤساء وزراء اليابان
رؤساء وزراء اليابان القرن 20
سياسيون من محافظة عمالة هيروشيما
مواليد 1919
مواليد في فوكوياما (هيروشيما)
نواب رؤساء وزراء اليابان
وزراء خارجية اليابان
وزراء مالية يابانيون
وفيات 2007
وفيات في طوكيو

كييتشي ميازاوا


An Carex allivescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni V.I. Kreczetowicz. An Carex allivescens in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex allivescens


Cântăreața română Angela Similea a lansat de-a lungul carierei trei EP-uri, zece albume de studio (inclusiv două în colaborare cu Marius Țeicu și unul cu Ovidiu Komornyik), 15 compilații de hit-uri, două albume de Crăciun (inclusiv unul cu Marius Țeicu) și trei albume cu selecții din muzicaluri în care a apărut. În total, cântăreața a interpretat peste 500 de cântece.

Carieră muzicală
Cariera ei muzicală a început în anul 1970 când a participat la a treia ediție a Festivalului "Cerbul de Aur" cu piesele "După noapte vine zi" (preluare după Margareta Pâslaru) și "Marea cântă". În anul următor lansează EP-ul Angela Similea sub egida Electrecord, casă de producție cu care avea să lucreze până în anul 1991. Pe parcusul anilor 1970, piese ca "Nu vreau să-mi dai infinutul" și "Nici tu, nici eu" au apărut pe diverse compilații de hit-uri. În anul 1978 își lansează primul album de studio, Un albastru infinit, piesa care dă numele albumului devenind unul dintre cântecele ei semnătură. Pe parcusul anilor 1980 înregistrează mai multe albume care s-au bucurat de succes, precum Nufărul alb, Trăiesc sau De dragul tău, de pe care piese precum "Casa mea", "De ce te uiți la mine", "Nostalgie", "De n-ai să vii", "Dacă n-ai fi existat" și "Nu voi plânge niciodată" au devenit șlagăre. Tot în această perioadă lansează albumul Nu-mi lua iubirea cu Marius Țeicu de pe care este promovată piesa "Voi cânta pentru mileniul III".

După căderea regimului comunist în anul 1989, succesul comercial s-a aflat în decădere o perioadă, lansând o serie de compilații și muzicalul Adio, femei, până în anul 1995, când piesa "Să mori de dragoste rănită" câștigă la Festivalul național de muzică ușoară de la Mamaia. După lansarea albumului Să mori de dragoste rănită a lansat mai multe compilații de hit-uri, precum și primul ei album de sărbători, Colinde și cântece de Crăciun. În anul 1998 primește discul de platină din partea Electrecord. După o pauză muzicală revine în anul 2005 cu albumul Lumea mea, care se bucură de vânzări mari, primind discul de aur. Cel mai recent album de studio al lui Similea este De dragul tău în colaborare cu Ovidiu Komornyik, lansat în anul 2008. Între anii 2007 și 2011 a lansat patru compilații de hituri prin casa de discuri Ovo Music - două albume cuprinzând înregistrări din perioada anilor 1970 și, două albume, înregistrări din perioada anilor 1980 - aceasta reprezentând prima apariție a unor cântece precum "Bunule, Pământule" și "Astă seară" pe un disc semnat Angela Similea. În ciuda numărului mare de compilații lansate de-a lungul anilor, un număr mare de piese continuă să nu fie lansate pe niciun album sau compilație oficială, precum "Dragoste, ciudată floare" și "Am început de luni să te iubesc".

Cântece
Înregistrările sunt organizate în ordine alfabetică. În secțiunea "Album" este trecut materialul discografic pe care a apărut respectivul cântec pentru prima dată, iar secțiunea "An" reprezintă anul în care piesa a fost lansată sau înregistrată. Ca urmare a faptului ca foarte multe dintre cântecele înregistrate de muziciană nu au apărut pe albume niciodată sau doar mai târziu, in secținea de "Album" se precizează anul în care a fost lansat albumul ce conține piesa muzicală discutată pentru prima dată - următoarele apariții pe alte materiale discografice nu sunt menționate.

Referințe

Vezi și
 Discografia Angelei Similea

Cântece
Similea, Angela

Lista cântecelor interpretate de Angela Similea


Peter James Crouch (doğum 30 Ocak 1981), İngiliz eski futbolcudur. en son Premier League takımlarından Stoke City forma giydikten sonra başka bir takımla anlaşmayıp futbolu 2019 yazında bıraktığını açıklamıştır.
2006 ve 2010 Dünya Kupası'nda İngiltere millî futbol takımının kadrosunda yer almıştır.

Başarıları

Liverpool
 FA Cup (1) : 2005-06
 FA Community Shield (1): 2005-06
 UEFA Şampiyonlar Ligi ikincilik : 2006-07

Kaynakça

1981 doğumlular
İngiliz futbolcular
İngiltere 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
İngiltere millî futbol takımı futbolcuları
Tottenham Hotspur FC futbolcuları
Queens Park Rangers FC futbolcuları
Portsmouth FC futbolcuları
Aston Villa FC futbolcuları
Norwich City FC futbolcuları
Southampton FC futbolcuları
Liverpool FC futbolcuları
Stoke City FC futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Yaşayan insanlar
Forvet futbolcular
Premier League futbolcuları
Burnley FC futbolcuları
İngiltere genç millî takım oyuncuları
English Football League futbolcuları
İngiliz otobiyograflar
İngiliz gurbetçi futbolcular
İsveç'teki gurbetçi futbolcular
FA Cup Finali futbolcuları

Peter Crouch


Os requisitos de visto para cidadãos paquistaneses são restrições administrativas de entrada impostas aos cidadãos do Paquistão pelas autoridades de outros estados. Em 17 de março de 2023, os cidadãos paquistaneses tinham isenção de visto, visto na chegada ou acesso ao visto eletrônico para 32 países e territórios, classificando o passaporte paquistanês no 107º lugar em termos de liberdade de viagem, de acordo com o Henley Passport Index.

Mapa com requisitos de visto

Requisitos de visto

Relações exteriores do Paquistão

Requisitos de visto para cidadãos paquistaneses


Ella Briggs (née Ella Baumfeld le  à Vienne et morte le  à Londres) est une architecte autrichienne.

Biographie
Ella Baumfeld naît dans une famille juive d'origine polonaise à Vienne en 1880 ; son père est avocat et elle a deux frères et une sœur. Elle étudie tout d'abord la broderie d'art, puis la peinture et l'ébénisterie, à Vienne et à Berlin. À la fin des années 1900, elle vit à New York avec un de ses frères, Maurice ; en 1907, elle y épouse Walter Briggs, un journaliste et militaire autrichien expatrié aux États-Unis. Le couple divorce cinq ans plus tard, sans descendance, et Ella Briggs rentre à Vienne. Tout en présentant des modèles de meubles et en travaillant comme architecte d'intérieur, elle reprend ses études à l'université technique de Munich, dont elle est diplômée en architecture en 1920. En 1921, elle rejoint l'Association autrichienne des ingénieurs et architectes, c'est la première femme à en faire partie.

Elle participe aux projets urbanistiques et architecturaux de « Vienne la rouge », en concevant des ensembles d'habitation, puis se rend à Berlin autour de 1929-1930 pour construire un autre ensemble ; elle y rejoint l'Union des architectes allemands. Au début des années 30, elle se rend en Sicile pour s'imprégner de l'architecture locale, qu'elle photographie.

Avec la montée du nazisme, elle rentre brièvement à Vienne en 1935 avant de s'exiler à Londres en 1936. En 1945, elle est missionnée par la municipalité de Bilston pour renouveler l'urbanisme d'une partie de la ville ; sur ce projet, elle travaille avec Otto Neurath jusqu'au décès de ce dernier, quelques mois plus tard. Briggs obtient la nationalité britannique en 1947 et intègre le .

Notes et références

Liens externes

Naissance en mars 1880
Naissance à Vienne (Autriche)
Architecte autrichien du XXe siècle
Décès à 97 ans
Décès à Enfield (borough londonien)
Décès en juin 1977
Femme architecte
Étudiant de l'université technique de Munich
Naissance en Autriche-Hongrie

Ella Briggs


TO1 () (Hangeul: 티오원), anciennement TOO (Ten Oriented Orchestra), est un groupe sud-coréen de K-pop sous WAKE ONE Entertainment. Il est formé en 2020 à la suite d'une émission de survie musicale nommée WORLD KLASS. Il est composé de dix membres: Jaeyun, Chihoon, Donggeon, Chan, Jisu, Minsu, J.You, Kyungho, Jerome et Woongi. Chihoon quitte néanmoins le groupe en avril 2022 suivie pas longtemps après par Minsu, Jérome et Woonggi en juin 2022, le groupe accueillera en même temps 3 nouveau membres dont Renta et Daigo ancien participant de Produce 101 JAPAN saison 2 et le membre le plus jeune Yeo Jeong.

Ils font leur début sous n.CH Entertainment et Stone Entertainment le 1er Avril 2020 avec leur 1er album « REASON FOR BEING: 仁 (Benevolence) »

Ils annoncent leur changement de nom durant la KCON: TACT 3, le 28 mars 2021, passant de TOO à TO1.

Leur fandom sont les TOgether (anciennement TOOgether)

Leurs couleurs officielles sont le: Bleu égyptien, blanc, jaune américain, rouge persan et le noir

Formation

2020: débuts et ROAD TO KINGDOM

Le 20 mars, il est annoncé que le groupe rejoindrait la concours de télé-réalité de Mnet ROAD TO KINGDOM. Ils ont été le 2e groupe éliminé dans le 7e épisode.

Le groupe fait ses débuts avec son premier mini album REASON FOR BEING: Benevolence le 1re avril, avec la chanson titre « magnolia ».

Le 15 juillet le groupe fait son retour avec leur 2e mini album RUNNING TOOGETHER, avec comme chanson titre « Count 1, 2 ».

Le 13 août, lors des Soribada Awards 2020 TOO remporte le prix du « New Artist Award », leur premier prix de recrue depuis leurs débuts .

2021: Reformation, RE:BORN et RE:ALIZE

Le 13 janvier, CJ ENM et n.CH Entertainment ont été impliqués dans des conflits de gestion, où CJ ENM aurait résilié leur contrat de gestion avec n.CH Entertainment. Un jour plus tard, n.CH Entertainment a répondu que leur contrat avait pas été officiellement signé depuis des mois et quaucune dépense n'avait été payée depuis août 2020.

Il a été annoncé le 28 mars que le groupe avait changé son nom de TOO à TO1

TO1 a fait ses débuts avec son premier EP RE:BORN le 20 mai, avec la chanson titre « son of beast ».

Le groupe sera géré sous le label musical de CJ ENM, WAKE ONE Entertainment .

Le 4 novembre, TO1 sortent leur premier album RE:ALIZE avec la chanson titre « No more X »

Membres

Membres actuels

Anciens membres

Chronologie

Discographie

TOO

TO1

Distinctions

Notes et références

Groupe de K-pop
Groupe sud-coréen de pop
Boys band sud-coréen
Groupe musical formé en 2020

TO1


Municipio de Iowa puede referirse a los siguientes municipios en los Estados Unidos:
Municipio de Iowa (Dakota del Norte);
Municipio de Iowa (condado de Beadle, Dakota del Sur);
Municipio de Iowa (condado de Douglas, Dakota del Sur);
Municipio de Iowa (condado de Allamakee, Iowa);
Municipio de Iowa (condado de Benton, Iowa);
Municipio de Iowa (condado de Cedar, Iowa);
Municipio de Iowa (condado de Crawford, Iowa);
Municipio de Iowa (condado de Dubuque, Iowa);
Municipio de Iowa (condado de Iowa, Iowa);
Municipio de Iowa (condado de Jackson, Iowa);
Municipio de Iowa (condado de Washington, Iowa);
Municipio de Iowa (condado de Wright, Iowa);
Municipio de Iowa (condado de Doniphan, Kansas);
Municipio de Iowa (condado de Sherman, Kansas);
Municipio de Iowa (Nebraska);

Otros
Municipio de Iowa Lake (condado de Emmet, Iowa).

Municipio de Iowa


ලලිතගිරි () (හෙවත් නාල්තීගිරි) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියාවේ ඔඩිෂා ප්‍රාන්තයේ පිහිටි ප්‍රධාන බෞද්ධ විහාර සංකීර්ණයකි. මහා ස්තූප, බුද්ධ ප්‍රතිමා, සහ ආරාමවලින් සමන්විත වන මෙය, ප්‍රදේශයේ පවත්නා පැරණිතම ස්ථානයකි. මෙම විහාරස්ථානයෙහි බුදුන් වහන්සේගේ ධාතූන් තැන්පත් කොට ඇතැයි පැවසේ. මෙහි තන්ත්‍රික බෞද්ධ පිළිවෙත් පැවතී ඇත.

මෙය සහ ඒ ආසන්නයෙහි ඇති රත්නගිරි සහ උදයගිරි යන බෞද්ධ විහාරස්ථාන එක්ව ගත්කල "වජ්‍රමය ත්‍රිකෝණය" ලෙස සැළකේ. අතීතයේ විශ්වාස කෙරුණේ මෙය පුරාතන වාර්තාවන්හි එන පුෂ්පගිරි විහාරයට අයත් බවයි. නමුත් වර්තමානයේ මෙය වෙනමම ස්ථානයක් ලෙස සැලකේ.

ආශ්‍රේයයන්

ග්‍රන්ථාවලිය

වැඩිදුර කියවීමට
 Donaldson, Thomas Eugene, Iconography of the Buddhist Sculpture of Odisha, 2001, Abhinav Publications, , Volume 1 is the text, given page references, and 2 the plates, given figure numbers.

බාහිර සබැඳි

Photos of Lalitgiri

ඔඩිෂාවේ බෞද්ධ අඩවි
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ආරාම
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ වන්දනා ස්ථාන
ඉන්දියානු උපමහාද්වීපයේ පුරාතන විශ්වවිද්‍යාල
බෞද්ධ විශ්වවිද්‍යාල සහ කොලීජි
ඔඩිෂාවේ පුරාවිද්‍යා අඩවි
පැරණි බෞද්ධ විහාර
ඉන්දියාවේ පැරණි ජනාවාස පැවති ස්ථාන
ඔඩිෂාවේ ඉතිහාසය
ඉන්දියාවේ නටබුන්
ඉන්දියාවේ ස්තූප
ඔඩිෂාවේ බුද්ධාගම
ඉන්දියානු බෞද්ධ ප්‍රතිමා කලාව

ලලිතගිරි


Ahmet Cemal Tural (1905 – 17 Aralık 1981) Türk asker ve siyasetçi. Türk Silahlı Kuvvetlerinin 13. Genelkurmay Başkanı.

Askeri kariyeri
İlk olarak 1923 yılında Kuleli Askerî Lisesinden, 1925 yılında asteğmen rütbesi ile Harp Okulundan mezun oldu. 1930 yılına kadar Meclis Muhafız Takım Komutanlığı yaptı. 1930 yılında girdiği Harp Akademisi'ni 1933 yılında bitirerek kurmay oldu. 1954 yılına kadar çeşitli karargâh ve birliklerde görev yaptı.

Tuğgeneral rütbesine 1954 yılında, tümgeneral rütbesine 1957 yılında, korgeneral rütbesine 1960 yılında ve orgeneral rütbesine 1963 yılında terfi etti. Tuğgeneral rütbesi ile 57. Tümen Komutanlığı ve 1. Ordu Kurmay Başkanlığı, Tümgeneral rütbesi ile Genelkurmay Harekât Başkan Yardımcılığı, Genelkurmay Plan Harekât Daire Başkanlığı ve 66. Tümen Komutanlığı, Korgeneral rütbesi ile 2. ve 7. Kolordu Komutanlığı ve 1. Ordu Komutan Vekilliği görevlerinde bulundu. Orgeneral rütbesinde 2. Ordu Komutanı iken, 22 Ağustos 1964 tarihinde Kara Kuvvetleri Komutanlığı'na, 16 Mart 1966 tarihinde Genelkurmay Başkanlığına atandı.

16 Mart 1969 tarihinde atandığı Yüksek Askerî Şûra üyeliği görevinden 16 Ağustos 1969 tarihinde emekli oldu.

Diğer uğraşları
Emekliye ayrıldıktan sonra siyasete atıldı. 1973 yılında Millet Partisi Genel Başkanlığına seçildiyse de, kısa süren bu görevden 1974 yılında istifa etti.

Kaynakça

1905 doğumlular
Erzincan doğumlular
Kuleli Askerî Lisesinde öğrenim görenler
Kara Harp Okulunda öğrenim görenler
1981 yılında ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Piyade subaylar
Yüksek Askerî Şûra üyeleri
Millet Partisi (1962) mensubu siyasetçiler

Cemal Tural


ادجوير رود (وتعرب أحيانا أجود رود - كما تسمى أيضا شارع العرب) هو شارع في شمال غرب لندن، تشتهر بأجوائه العربية والشرقية عموما.يبدأ الشارع من الماربل آرج - عند زاوية تلاقي أكسفورد ستريت مع بارك لين - ويتجه شمالا إلى حي «ادجوير». الشارع معروف بكثرة المطاعم الشرقية (خصوصا اللبنانية) ومقاهي النارجيلة والصيدليات، كما أن كثير من لافتات المحلات مكتوبة بالعربي.

تاريخ
يعود أصل الشارع إلى العصر الروماني وتحديدا إلى سنة 43 قبل الميلاد. في العصور الحديثة توافد المهاجرون إلى المنطقة ومنهم العرب، وكانت موجات الهجرة مرتبطة في العادة بالأحداث السياسية في البلاد الشرقية. فقد بدأ المصريون بالهجرة إلى ادجوير رود في الخمسينات، ثم تلاهم اللبنانيون عند نشوب الحرب الأهلية، ثم الإيرانيون بعد الثورة الخمينية، إلى جانب أعداد كبير من المهاجرين من أهل العراق خصوصا والجزائر.

ثقافة

في آخر الشارع - جنوب تقاطعه مع كوبري مرليبون - تصبح السمة العربية على ادجوير رود هي الطاغية، فكثير من لافتات المحال تكتب بالخط العربي. في جانبي الشارع يوجد مطاعم شرقية متنوعة، إلا أن المطاعم اللبنانية هي الأكثر انتشارا، وخصوصا سلسلة مطاعم «مرّوش»، ولها عدة فروع في نفس الشارع.

من سمات ادجوير رود أيضا كثرة المقاهي، التي تشتهر بتقديم النارجيلة. لكن في عام 2006 م فرض قانون جديد يحضر التدخين إلا في الهواء الطلق، فاظطر أصحاب المقاهي إلى بتقديم النارجيلة على جانبي الرصيف فقط، مما أثر سلبا على أرباح هذه المقاهي.

من المحلات المنتشرة في الشارع أيضا الصيدليات، التي عادة ما تتساهل في فرض القوانين الإجرائات المحلية، فيستطيع الزبون شراء ما يريد بدون وصفة من الطبيب، بخلاف الصيدليات المنتظمة.

نحو سنة 2008 م، أغلقت «مؤسسة الأهرام» المصرية «مكتبة الأهرام» التابعة لها، والتي كانت من آواخر المكتبات العربية في الشارع. اليوم لم يبقى إلا دكاكين تبيع حاجيات متنوعة إلى جانب الكتب، وتركز على الكتب الأكثر مبيعا وخصوصا الروايات الخليجية الحديثة.

مواصلات

يوجد قرب الشارع ثلاث محطات مترو (الأندرغراوند). اثنان منهم يدعون «ادجوير رود» - غير أنهما محطتين مختلفين ويقعون على خطوط مختلفة من شبكة المترو. المحطة الثالثة هي في أقصى جنوب الشارع واسمها محطة ماربل آرج (كونها قريبة جدا من القوس نفسه). من محطات القطار القريبة من الشارع: «محطة بادنغتون» و«محطة مرليبون».

إلى جانب ذلك، انتشرت في السنين الأخيرة ظاهرة شرقية أخرى وهي التنقل عبر التوك توك (أو ما يسمى محليا الريكشو)، إلا أن هذه المهنة غير منتظمة ولا تقرها البلدية، كما أن أسعارها باهظة جدا.

معلومات متفرقة
 لا يوجد مسجد على شارع ادجوير، وأقرب مسجد هو المسمى مركز «صلاح الدين» ذو الإدارة الكردية. صلاة الجمعة تكون مكتظة في هذا الجامع فتصلى على دفعتين.
 في العام 2004 م اشترى رئيس الوزراء البريطاني حينها، طوني بلير، اشترى بيتا بسبعة ملايين دولار في منطقة ادجوير رود، وتحديدا في ميدان «كونوت سكوير». ويقال بأن أحد أشقاء أسامة بن لادن يملك شقة بجوار بيت بلير.
 في العام 2005 م استُهدفت إحدى محتطي الأندرغراوند ضمن الهجمات المعروفة باسم 7/7، اودى بحياة ستة أشخاص - كما أدى حينها إلى قلق عند أصحاب المحلات العربية.

انظر أيضا
 كوينز وي - شارع لندني آخر يرتاده العرب بكثرة.

مراجع

تجمعات عربية خارج الوطن العربي
شوارع في لندن
شوارع في مدينة وستمنستر
مدينة وستمنستر
مواقع جذب سياحي في لندن

ادجوير رود


Halberg & Friends er et dansk rock-/popband startet i 2013 af Poul Halberg. Repertoiret er fortrinsvis sange fra Halberg Larsen og RayDeeOhhs bagkatalog.

Besætning
 Poul Halberg: guitar, vokal
 Heidi Degn: vokal
 Jette Schandorf: bas, kor
 Jesper Thomsen : trommer
 Gorm Bülow: keyboards

Eksterne henvisninger

Rockgrupper fra Danmark
Popgrupper fra Danmark
Musikgrupper fra 2013

Halberg & Friends


Käthe Kratz (* 24. Jänner 1947 in Salzburg) ist eine österreichische Filmemacherin und Schriftstellerin. Sie war die erste österreichische TV-Spielfilmregisseurin und ist eine der feministischen Vorkämpferinnen der Österreichischen Filmszene. Sie lebt in Wien und auf der kroatischen Insel Šolta.

Leben
Käthe Kratz studierte an der Wiener Filmhochschule als erste Studentin das Fach Regie. Noch während des Studiums drehte sie als freie Mitarbeiterin des ORF ihre ersten Dokumentarfilme wie 1976 Glückliche Zeiten, 1979–1988 die fünfteilige Reihe Lebenslinien - Portraits aus drei Generationen Frauenunterdrückung, die 1983 auch als Roman erschien, 1994 Im Zeichen der Liebe, Kinofilme wie 1983 Atemnot und 1994 Das 10. Jahr. Das 10. Jahr war zwei Jahre vorher als Theaterstück herausgekommen.

Mit Susanne Zanke, Kitty Kino, Heide Pils und Margareta Heinrich gehörte sie zur informellen Gruppe' Aktion Filmfrauen und ist Mitglied der Grazer Autorinnen Autorenversammlung (GAV).

Neben ihrer filmischen Tätigkeit unterrichtete Käthe Kratz an der Wiener Filmakademie, an der Donauuniversität Krems und an der Kunstuniversität Graz.

Käthe Kratz war langjährige Lebensgefährtin Peter Turrinis.

Filmografie
 1976: Glückliche Zeiten
 1977: Die Menschen vom Siebenerhaus
 1978: Mit Leib und Seele
 1979: Junge Leute brauchen Liebe
 1984: Atemnot
 1984: Lebenslinien (dreiteilige TV-Serie): Augustine - Das Herz in der Hand, Marianne - Ein Recht für alle, Elisabeth - Die Erde versinkt
 1987: Lebenslinien 2 (zweiteilige TV-Serie): Marlene - Der amerikanische Traum, Marlene - Wunden der Freiheit
 1991: Gekaufte Bräute (TV)
 1995: Das zehnte Jahr
 1999: Drei mit Herz (TV-Serie)
 1999: Abschied ein Leben lang (Dokumentarfilm)
 2003: Vielleicht habe ich Glück gehabt (Dokumentarfilm)

Werke
 Lebenslinien, Droemer Knaur 1991
 Käthe Kratz, Peter Turrini: Jugend, Taschenbuch 1984
 Käthe Kratz, Karin Schön, Hubert Gaisbauer, Hans Litsauer: Verlorene Nachbarschaft, Mandelbaum Wien 1999, ISBN 3-85476-025-6
 Käthe Kratz, Elisabeth Haberkorn: Mit Leib und Seele, tsv 1981
 Käthe Kratz, Lisbeth N. Trallori (Hrsg.): Liebe, Macht und Abenteuer. Zur Geschichte der Neuen Frauenbewegung in Wien. Promedia, Wien 2013, ISBN 978-3-85371-365-5

Auszeichnungen
 Erich-Neuberg-Preis (1984)
 Marietta und Friedrich Torberg-Medaille (1999)
 Frauenring-Preis (2017)

Weblinks

 Radiosendungen mit Käthe Kratz im Onlinearchiv der Österreichischen Mediathek

Einzelnachweise

Filmregisseur
Drehbuchautor
Autor
Träger der Marietta und Friedrich Torberg-Medaille
Österreicher
Geboren 1947
Frau
Person (Film, Wien)

Käthe Kratz


O Media Transfer Protocol (MTP) é uma extensão do protocolo de comunicação Picture Transfer Protocol (PTP), que permite transferir arquivos de mídia de forma automática de dispositivos portáteis. Enquanto o PTP foi feito para transferir imagens de câmeras digitais, o MTP permite a transferência de arquivos de áudio de players de áudio como MP3, além de outros formatos de outros dispositivos. Em 2011, se tornou o protocolo padrão para transferência de arquivos de smartphones Android. Foi desenvolvido pela Microsoft.

Protocolos da Internet

Media Transfer Protocol


Boudinot :

Patronyme
Annis Boudinot Stockton (1736-1801), poétesse américaine
 Auguste Boudinot (1891-1970), homme politique français
 Jacques Boudinot (1947-1999), entomologiste français

 Elias Boudinot (1740-1821), membre du Congrès américain
 Elias Boudinot, indien Cherokee
 Elias Cornelius Boudinot, fils du précédent
 , écrivain américain

Boudinot


Die Nationalstraßen in Portugal wurden am 11. Mai 1945 durch eine Verordnung festgelegt. Ihr portugiesischer Name lautet "Estradas nacionais". Ausgeschildert werden sie mit einem "N" und der Nummer schwarzer Schrift auf weißem Grund. Sie teilen sich in drei Klassen auf. Die N1−N18 umfassen die erste Klasse mit dem Zusatz "itinerarios principais", die N101-N125 gehören ebenso zur ersten Klasse, nur ohne Zusatz. Klasse 2 umfasst die N201-N270 und die Klasse 3 umfasst die N301-N398. Weiterhin gehören die Seitenäste der Straßen ("Ramais") zur dritten Klasse. Ihre Auszeichnung erfolgt durch die Stammstraßennummer, dann folgt ein Bindestrich und hinter diesem eine fortlaufende Nummer. Die N1 hat mit 16 Seitenästen die höchste Anzahl dieser.

Erste Klasse (itinerarios principais)

Siehe auch
 Liste der Autobahnen in Portugal

Weblinks
 Scan der Festlegeverordnung von 11. Mai 1945 (portugiesisch; PDF; 4,3 MB)

Nationalstrassen Portugal 1945
Straßenverkehr (Portugal)

Liste der Nationalstraßen in Portugal (1945–1985)