අතීතයේ මිනිසුන් විසින් කරනලද විවිධ නිර්මාණ වලින් ශේෂ වූ ද්‍රව්‍යාත්මක සාධක පුරාවස්තූන් ලෙසට හඳුන්වනු ලබයි. තවද මේවා ආදිතමයන් පිළිබඳව තොරතුරු දැන ගැනීමට වන අතර පුරාවස්තුවක් ආකාර දෙකකින් හඳුන්වා දිය හැකිය. එනම්,
 පුරාවස්තුවක් පිළිබඳ නෛතික අර්ථ නිරූපණය.
 පුරාවස්තුවක් පිළිබඳ භෞතික අර්ථ නිරූපණය.

පුරා වස්තුවක් හඳුනා ගන්නේ කෙසේද?
මිනිස් ක්‍රියාකාරකම් මුල්කරගෙන පහළ වූ යම්කිසි ද්‍රව්‍යාත්මක සාධකයක් (දෙයක්) පුරාවස්තුවක් ලෙසට භෞතික (ද්‍රව්‍යාත්මක) ව දැක්විය හැකිය. අප ආදිතමයන් වාසය කළ ගේ දොර , පරිහරණය කළ ගෘහ උපකරණ ආහාර වශයෙන් ගත් දෙයෙහි අවශේෂ (ඉතිරි කොටස්) පරිසරයෙහි පැවති ගහ, කොළ, සහ එවකට සිටි සතා සිවුපාවා ද මේ අතරට අයත්වේ. මෙසේ පැරණි මානවයා පිළිබඳව දැනගැනිමට හැකිවන සියලුම භෞතික සාක්‍ෂි පුරාවස්තු වශයෙන් සරලව හැඳින්විය හැකිය.
පුරාවස්තු හඳුනාගැනිම උදෙසා පුරාවිද්‍යාඥයන් විසින් අනුගමනය කරනු ලබන ක්‍රම 04 දක්නට ලැබේ. එනම්,

විද්‍යාත්මක කාලනීර්ණ ක්‍රමය.

 කාබන් 14 තාප සංදීප්ත ක්‍රමය.
 කලා නිර්මාණවල ශෛලිය අනුව.
 නිර්මාණයේ හැඩය අනුව.
 පුරාවස්තු වටා ඇති වස්තූන්ගේ පුරාවිද්‍යාත්මක වටිනාකම අනුව
(ඊට ආසන්න වෙනත්සාක්‍ෂි පදනම් කරගෙනය.)

මෙලෙස නීර්ණය (තීරණය) කරන ලද ද්‍රව්‍යන් පුරාවස්තූන් ලෙසට හඳුනාගනී. ඒ අනුව පැරණි දාගැබ් , ශිලා ලෙඛව , පෙති පිළිම, වැව් අමුණු වැනි මහා පරිමාණ නිර්මාණවල හා කර්මාන්තවල සිට කුඩා වළං කැබලිත් දක්වා වු සියලු වස්තූන් පුරාවස්තූන් පුරාවස්තූන් වේ. නමුත් පුරාවස්තු සඳහා පවතින නිතිමය තත්වය රටින් රටට වෙනස් වේ.ඉන්දියාවේ වසර 100 ට වඩා පැරණි ද්‍රව්‍යන් වුනත් යුරෝප‍යේ
වසර 50ට වඩා පැරණි ද්‍රව්‍යන් ද පුරාවස්තු ලෙසට ඔවුන් සළකයි.

පුරාවස්තු

පුරාවස්තු


Adolf Greis (* 12. Juli 1921 in Wollmatingen; † 9. Juli 2004 ebenda) war ein deutscher Kunstmaler.

Leben
Adolf Greis absolvierte die Lehre als Dekorations- und Flachmaler bei seinem Vater. Nach dem Krieg nahm er eine Ausbildung bei der Konstanzer Kunstpädagogin Gerdrudis Endres, beim Kunstdozenten Professor Baumeister aus Kronach und beim Konstanzer Maler Sepp Biehler auf. Erste Ausstellung von Greis' Gemälden, Skizzen, Zeichnungen und Aquarellen folgten. Ebenfalls arbeitete Adolf Greis mit mehreren internationalen Zirkussen zusammen. Adolf Greis wurde vor allem durch seine Mosaike und Sgraffiti bekannt. Vier Sgraffiti sind heute noch auf der Insel Reichenau zu sehen, u.a.  eine Sonnenuhr nahe dem Reichenauer Münster, ein heiliger Pirmin der Markusstraße  und in der Unteren Rheinstraße auf der Fassade eines Wohnhauses der Evangelist Markus. 1982 fertigte Greis für die Weltausstellung in Tokio eine Weltkugel mit drei Meter Durchmesser an.

Zu seinen bekanntesten Gemälden gehören Interpretationen der Beatles und der Rolling Stones, für die er eine von ihm selbst entwickelte Spritz-Modelliertechnik benutzte. Diese Gemälde aus der Frühzeit der Popkultur waren kurz vor seinem Tod im Münchner Stadtmuseum ausgestellt. Später entwickelte er dazu eine Lackgravurtechnik.

Vom 23. Juni bis 24. Juli 2022 findet in der Konstanzer Rathausgalerie eine Ausstellung unter dem Titel Ein Konstanzer Künstler – Leben und Werk von Adolf Greis statt. Dort werden die unterschiedlichsten Arbeiten von Adolf Greis gezeigt, u.a. Stillleben, Landschafts-Aquarelle, Sgraffiti, Skizzen, Ausschnitte von seinen bekannten Behängen und Zirkusmalerei, welche eine Leidenschaft Greis' war.

Für seine Heimatstadt Konstanz engagierte er sich in vielerlei Hinsicht. So war er Mitbegründer der Konstanzer Kunstgilde und der Fasnachtszunft der Laugelegumper.  Greis hat fünf Kinder.

Das Grab von Adolf Greis befindet sich auf dem Wollmatinger Friedhof in seiner Heimatstadt Konstanz.

Einzelnachweise

Maler (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1921
Gestorben 2004
Mann

Adolf Greis


Die Samson-Raphael-Hirsch-Schule war eine jüdisch-orthodoxe Schule in Frankfurt am Main. Sie war eine Realschule für Knaben und Lyzeum für Mädchen der Israelitischen Religionsgesellschaft. Die Schule vermittelte ihren Schülern sowohl traditionelle jüdische Werte als auch eine weltliche Bildung, wodurch sie Modellcharakter für moderne orthodoxe jüdische Schulen erlangte. Die Bildungseinrichtung bestand 86 Jahre – sie wurde nach der sukzessiven Vertreibung und Entrechtung ihrer jüdischen Schüler und Lehrer durch die Nationalsozialisten im Jahr 1939 geschlossen. Das Schulgebäude wurde im Zweiten Weltkrieg durch britische und US-amerikanische Bombenangriffe in Mitleidenschaft gezogen und nach einer erneuten Inbetriebnahme in den Nachkriegsjahren schließlich 1960 abgerissen. An seine Stelle trat ein Erweiterungsbau des heutigen Heinrich-von-Gagern-Gymnasiums. Dort wird seit 1989 durch eine Gedenktafel erinnert.

Geschichte

1853–1871

Die Realschule mit Lyzeum der Israelitischen Religionsgesellschaft wurde im Jahr 1853 am südwestlichen Rand der Pfingstweide, eines ehemaligen Exerziergeländes, in der Schützenstraße im Ostend durch Rabbiner Samson Raphael Hirsch (1808–1888) eingeweiht, der auch als erster Schulleiter agierte. Der westliche Teil des Ostends wurde bis zum Zweiten Weltkrieg maßgeblich durch seine jüdische Bevölkerung geprägt.

Das Schulgebäude wurde auf dem Areal eines Militärhospitals errichtet. Zu dieser Zeit bestand zwischen dem östlichen Abschluss der ab 1846 so bezeichneten Pfingstweidstraße und dem nordöstlichen Abschluss der Kleinen Pfingstweidstraße (heute: Zobelstraße) noch keine Straßenverbindung, sondern ein beiderseits von Bäumen gesäumter breiter Weg der Pfingstweide, dessen Verlauf im Wesentlichen der heutigen Bernhard-Grzimek-Allee (früherer Straßenname dieses Straßenabschnitts: Am Tiergarten) entspricht. Über die Kleine Pfingstweidstraße konnte nach wenig mehr als einhundert Metern der 1847 eröffnete Hanauer Bahnhof erreicht werden. Die Dampflokomotiven prägten somit zumindest bis 1912 auch die Geräuschkulisse im schulischen Umfeld.

1871–1918
1874 zog der im Jahr 1858 gegründete Zoologische Garten von der Bockenheimer Landstraße in Frankfurts Stadtteil Westend auf die Pfingstweide und wurde so unmittelbarer Nachbar der Schule. Gegenüber der Ostfassade des Schulgebäudes wurde die Grundstückseinfriedung des Zoos errichtet, während der an der Schule entlang führende Weg zur Straße ausgebaut wurde.

1875 wurde eine Pferdebahnlinie zum Hanauer Bahnhof eröffnet, so dass die Schule durch ein weiteres öffentliches Verkehrsmittel erreichbar war. Den steigenden Schülerzahlen Rechnung tragend, konnte 1881 der Neubau der Schule bezogen werden, der mehr Unterrichtsräume bot als der Vorgängerbau.

Zwischen 1884 und 1888 wurde an die nördliche Stirnwand der jüdischen Schule das Königliche Kaiser-Friedrichs-Gymnasium angebaut, das heutige Heinrich-von-Gagern-Gymnasium, eingeweiht am 11. April des Dreikaiserjahres. Diese Schule sollte das Städtische Gymnasium entlasten. Einige erhaltene Klassenfotos der Samson-Raphael-Hirsch-Schule aus der Kaiserzeit sind online über die Einzelnachweise abrufbar.

Zwischen 1907 und 1910 entstand an Stelle des großen Riederbruchs, eines ehemaligen Flussarmes des Altmains, der Ostpark mit einem Schulgarten, von dem auch der Naturkundeunterricht der nahegelegenen Schule profitierte. 1913 wurde als Nachfolger des im Vorjahr stillgelegten und abgetragenen Kopfbahnhofes (ehemaliger Hanauer Bahnhof) der als Durchgangsbahnhof konzipierte Neubau des Ostbahnhofes am neu entstandenen Danziger Platz eröffnet, von der Schule ein paar hundert Meter weiter entfernt.

Der Beginn des Ersten Weltkrieges wurde von den Schülern und Lehrern enthusiastisch gefeiert, patriotisch gestimmt gingen einige der Lehrer und ältere sowie frühere Schüler im Kriegsverlauf als Soldaten an die Front.

1918–1933

In der Weimarer Republik wuchs die Anzahl der Schüler erneut an. Als 1928 das 75-jährige Bestehen der Schule gefeiert wurde, zählte sie rund 400 Schüler und 22 Lehrer. Zum Jubiläum erhielt die Schule erstmals einen eigenständigen Namen und wurde nach ihrem Gründer Samson-Raphael-Hirsch-Schule benannt. Neuer Direktor wurde Markus Elias (* 15. Juli 1886 in Wien). Mehrere erhaltene Fotos von Klassen, Lehrerkollegium und 75. Schuljubiläum aus der Zeit der Weimarer Republik können online über die Einzelnachweise abgerufen werden.

1933–1945
Die Schule war der jüdischen Orthodoxie verpflichtet und unterrichtete daher auch Althebräisch, Talmud und Tnach (Heilige Schrift/Bibel). Dieses Schulprofil behielt bis Anfang des Jahres 1933 seine Gültigkeit, danach bestimmten die Nazis maßgeblich mit. Deren Maßnahmen zur sukzessiven Ausgrenzung, Vertreibung und Verfolgung der Juden beeinflusste die Entwicklung der Schule nachhaltig. Ab 1935 wurde in allen Klassen Ivrit, die hebräische Umgangssprache, gelehrt. In deren Kontext stand eine stärkere Betonung der Gegenwartskunde gegenüber abstraktem historischen Wissen. Ebenfalls neu war Palästinakunde, neben dem Erlernen von Fremdsprachen ganz vor dem Hintergrund der von den Nazis zunächst betriebenen Auswanderungspolitik für Juden. Diesem Anspruch konnten einige Lehrer gerecht werden, die das Land aus eigener Erfahrung kannten. Der Ausgrenzung setzte die Schule jüdische Themen entgegen, um die Schüler (und Lehrer) mental zu stärken. Nicht verhindern ließ sich jedoch, dass im Biologieunterricht die Vererbungslehre und die NS-Rassenkunde großen Raum einnahm, die nun Pflicht waren.

Die Schüler spürten den Druck, den die Nazis auf ihre Familien und die Schule ausübten, ihre berufstätigen Angehörigen wurden vielfach aus ihren Berufen gedrängt, die Nazis nannten dies Berufsumschichtung. Schon 1933 führte die Schule daher berufsbildende Kurse ein, die bis 1938 fortgesetzt wurden, eine Anlernwerkstätte und eine kaufmännische Tagesklasse. Diese vom städtischen Schulamt und der Gestapo beaufsichtigten Kurse konnten auch die jüdischen Schülerinnen und Schüler aufnehmen, die im Sommer 1938 vom Unterricht der sieben gewerblichen Berufsschulen Frankfurts ausgeschlossen worden waren. Gleichzeitig stellte das Lehrerkollegium fest, dass sich die Schüler erheblich intensiver für die Leibesübungen engagierten, um ihre körperliche Ausdauer und Widerstandskraft zu verbessern.

Um der Ausgrenzung und Benachteiligung im kleinstädtischen und ländlichen Milieu zu entfliehen, zog es immer mehr jüdische Schüler aus dem weiteren Umland in die Großstadt. Die Schule musste daher nicht nur weitere Schülerströme aufnehmen, sondern auch Förderkurse für Hebräisch einrichten. Für diese Schüler wurde in unmittelbarer Nähe das Wohnheim Beth Nearim eingerichtet, das von der Agudas Jisroel unterstützt wurde. Wie überall im Deutschen Reich waren die jüdischen Schülerinnen und Schüler ebenso wie die Lehrer auf dem Schulweg nahezu täglich Anfeindungen und massiver Diskriminierung ausgesetzt, teils auch physischer Gewalt. Dazu trugen auch die Schüler des benachbarten Kaiser-Friedrichs-Gymnasiums (das heutige Heinrich-von-Gagern-Gymnasium) aktiv bei. Den jüdischen Lehrern war der Kopf geschoren worden, viele hatten massiv an Körpergewicht verloren.

Unterstützung benötigte jedoch auch die Schule selbst. Die zu diesem Zweck gegründete "Nothilfe zur Erhaltung des Schulwerkes der Israelitischen Religionsgesellschaft" sammelte Spenden, um den Schulbetrieb in vollem Umfang aufrechterhalten zu können. Ansässig war die Nothilfe-Organisation im Gebäude der Samson-Raphael-Hirsch-Schule, Am Tiergarten 8.

Die Schülerzahlen blieben in den 1930er Jahren auf einem relativ konstanten Niveau, obwohl große Fluktuation herrschte. Einerseits nahmen die Schülerabgänge durch zunehmende Auswanderungen stark zu, andererseits kamen aus dem näheren und weiteren Umland ständig neue Schüler hinzu. Die so genannten Landjuden sahen sich zunehmenden Anfeindungen der "arischen" Landbevölkerung ausgesetzt und erhofften sich durch Zuzug in die nächstgelegene Großstadt einen besseren Schutz durch die dort weitaus größeren jüdischen Gemeinden. Die ersten (organisierten) Anfeindungen datieren auf den 1. April 1933, fanden in der Bevölkerung jedoch keine große Resonanz. Am 24. Februar 1935 veranstaltete die Samson-Raphael-Hirsch-Schule gemeinsam mit der Israelitischen Volksschule einen Künstlerischen Abend im Saalbau. Im gleichen Jahr verstärkten sich die Übergriffe erheblich, mit den Nürnberger Rassegesetzen nahm auch der staatliche Druck deutlich zu.

Die Flucht der Landjuden in die Großstädte ist teils an den Ergebnissen einer durch Fragebogen für die höheren Lehranstalten Frankfurts durchgeführten Erhebung zwischen 1935 und 1937 erkennbar, wie in der rechts abgebildeten Graphik auszugsweise dargestellt.

Das Lehrerkollegium plante die Verlegung der gesamten Schule nach London oder eine Filialschule in Palästina für ausgewanderte Schüler einzurichten. Beide Vorhaben ließen sich jedoch nicht realisieren. Die Finanzierung der Schule konnte durch die Nothilfe-Spenden ihrer Gemeindemitglieder sowie durch Zuschüsse der Reichsvereinigung der Juden in Deutschland knapp gewährleistet werden. Selbst Klassenausflüge waren in dieser Zeit noch möglich, wie einige online abrufbare Klassenfotos bei den Einzelnachweisen belegen.

Ab dem 28. Oktober 1938 wurden die Juden polnischer Staatsangehörigkeit innerhalb von drei Tagen aus dem Deutschen Reich ausgewiesen und von Gestapo und SS an die polnische Grenze deportiert. Davon waren allein in Frankfurt am Main rund 2.000 Menschen betroffen. Das darauf folgende Pogrom vom 9. November und dessen Folgen leiteten das Ende der Schule ein. Männliche Juden zwischen 16 und 60 Jahren wurden in Konzentrationslagern interniert; ältere Schüler und Lehrer waren ab dem 10. November für Wochen, andere für Monate der Schule entzogen. Die Schule wurde ab 10. November 1938 vorübergehend geschlossen.

Das Schulgebäude musste nun auch die Israelitische Volksschule aufnehmen, der Singsaal wurde stundenweise für die Kinderspeisung, die Turnhalle für den Gottesdienst der Gemeinde genutzt, nachdem die Synagoge wegen deren Zerstörung nicht mehr zugänglich war. Rund zwei Wochen nach dem Pogrom hatte das um zwei Drittel reduzierte Lehrerkollegium einen Notplan für den Unterricht von rund 200 Schülern ausgearbeitet. Gleichzeitig wurde die Arbeit für die Jugendfürsorge erheblich ausgeweitet, insbesondere für die Kinderverschickung ins Ausland. Die von den NS-Behörden angeordnete Zwangsvereinigung des Schulträgers, der Israelitischen Religionsgesellschaft, mit der Israelitischen Gemeinde zur Jüdischen Gemeinde beschleunigte den Auflösungsprozess der Schule. Die Auswanderungspläne vieler Lehrer und Familien von Schülern ließen eine Fortführung des Schulbetriebes unmöglich erscheinen, zumal an Ersatz für fehlende Lehrkräfte nicht zu denken war.

84 Schüler waren es nur noch, als die Samson-Raphael-Hirsch-Schule am 30. März 1939 geschlossen und aufgelöst wurde. Ein kleiner Teil dieser Schüler geriet durch die Kinderverschickung ins Ausland, die große Mehrheit besuchte danach entweder Klassen der Israelitischen Volksschule oder des Philanthropins. Im so genannten Judenvertrag, den die Stadt mit der Jüdischen Gemeinde am 3. April 1939 abschloss, heißt es dazu: "...und die Israelitische Realschule, Am Tiergarten 8, die innerhalb Jahresfrist geräumt wird, um sie für dringende städtische Bedürfnisse bereitzustellen."

Im Jahr 1944 wurde das Schulgebäude durch Bombentreffer beschädigt.

1945–1960

In den Nachkriegsjahren 1946–1948 wurde die Schule durch das Engagement von Rabbiner Leon Thorn wieder in Betrieb genommen, noch vor der erneuten Gründung einer Jüdischen Gemeinde. Die früheren Schülerzahlen wurden jedoch angesichts des vorausgegangenen Holocaust bei weitem nicht wieder erreicht. Orthodoxe Juden gab es in Frankfurt am Main seither nie wieder in der früheren Zahl. Auf die über ihren Rechtsanwalt gestellte Anfrage einer vertriebenen ehemaligen jüdischen Schülerin nach einer Bescheinigung über den Schulbesuch beschied das Staatliche Schulamt der Stadt Frankfurt am Main im Juli 1955 ablehnend, dass "sämtliche Schüler-Unterlagen der Samson-Raphael-Hirsch-Schule durch Feindeinwirkung vernichtet worden sind." (gez. Zeiher, Stadtamtmann). Die NS-Diktion war in den Amtsstuben offensichtlich auch zehn Jahre nach Kriegsende noch sehr präsent.

Im Jahr 1960 wurde das Schulgebäude abgerissen. Seit 1963 steht der Erweiterungsbau des Heinrich-von-Gagern-Gymnasiums an dessen Stelle.

1989 und 2001

1989 wurde im Lichthof des Heinrich-von-Gagern-Gymnasiums eine erste Bronze-Gedenktafel für die früher dort stehende Samson-Raphael-Hirsch-Schule enthüllt. Diese trägt die in Versalien ausgeführte Inschrift

Eine weitere Bronze-Gedenktafel wurde am 6. Juni 2001 enthüllt. Diese trägt die in Versalien ausgeführte Inschrift

Die Inschriften beider Gedenktafeln sind historisch nicht präzise, da die Schule nach dem Zweiten Weltkrieg wieder in Betrieb genommen wurde.

Direktoren
 Samson Raphael Hirsch (1853–1877)
 Mendel Hirsch (1877–1900)
 Gerson Lange (1901–1923)
 Elias Fink (1923–1928?)
 Markus Elias (1928–1938)

Bekannte Schüler
 Paul Arnsberg (1899–1978), Historiker, Journalist, Schriftsteller, Verleger
 Robert Aumann (* 1930), Mathematiker, Wirtschaftswissenschaftler, Nobelpreisträger
 Mordechai Breuer (1918–2007), Historiker
 Selmar Spier (1893–1962), Jurist, Historiker und Autor
 Yaakov Zur (1924–2013), Historiker

Neugründung
Im Jahr 1944 wurde in New York City durch den Enkel des Gründers eine neue Samson-Raphael-Hirsch-Schule errichtet, die Yeshiva Rabbi Samson Raphael Hirsch.

Literatur
 Festschrift zur Jubiläums-Feier des 50jährigen Bestehens der Unterrichtsanstalten der Israelitischen Religionsgesellschaft zu Frankfurt a. M. (Beilage zum Jahresbericht 1903). Buchdruckerei Louis Golde. Frankfurt am Main 1903 Digitalisat
 Kommission zur Erforschung der Geschichte der Frankfurter Juden (Hrsg.), Dietrich Andernacht, Eleonore Sterling (Bearb.): "Dokumente zur Geschichte der Frankfurter Juden 1933–1945". Verlag Waldemar Kramer. Frankfurt am Main 1966
 "Geschichte der Samson-Raphael-Hirsch-Schule – 1928–1939". Unveröffentlichtes Manuskript ohne Autorenangabe. (Jüdisches Museum Frankfurt am Main)
 Zwi Erich Kurzweil: "Abschied und Neubeginn – Aus dem Leben eines jüdischen Erziehers". Verlag Waldemar Kramer. Frankfurt am Main 1992. ISBN 3-7829-0424-9
 Benjamin Ortmeyer (Hrsg.): "Berichte gegen Vergessen und Verdrängen von 100 überlebenden jüdischen Schülerinnen und Schülern über die NS-Zeit in Frankfurt am Main". Verlag Marg. Wehle. Witterschlick/Bonn 1995. S. 28, 55, 76, 77, 112, 132, 136, ISBN 3-925267-85-9
 Rachel Heuberger, Helga Krohn: "Hinaus aus dem Ghetto – Juden in Frankfurt am Main 1800–1950". Begleitbuch zur ständigen Ausstellung des Jüdischen Museums. S. Fischer Verlag, Frankfurt am Main 1997, S. 181f. ISBN 3-10-031407-7
 Helga Krohn: "Ostend – Blick in ein jüdisches Viertel". Societätsverlag, Frankfurt 2001. ISBN 3-7973-0742-X
 Kommission zur Erforschung der Geschichte der Frankfurter Juden (Hrsg.), Hans Thiel (Bearb.): "Die Samson-Raphael-Hirsch-Schule in Frankfurt am Main. Dokumente – Erinnerungen – Analysen". Verlag Waldemar Kramer. Frankfurt am Main 2001. ISBN 3-7829-0515-6
 Benjamin Ortmeyer: "Die üble Rolle von Mitarbeitern des Staatlichen Schulamtes FFM bei den Entschädigungsverfahren jüdischer Schülerinnen und Schüler nach 1945". Fachbereich Erziehungswissenschaften der Johann Wolfgang Goethe-Universität, Frankfurt am Main 2004.
 Selmar Spier: Vor 1914. Erinnerungen an Frankfurt, geschrieben in Israel. Kramer, Frankfurt am Main 1961.

Weblinks

 Samson-Raphael-Hirsch-Schule – Schule der Israelitischen Religionsgesellschaft

Einzelnachweise

Ehemalige Schule in Frankfurt am Main
Judentum in Frankfurt am Main
Bernhard-Grzimek-Allee
Realschule und Lyzeum der Israelitischen Religionsgesellschaft
Frankfurt am Main im 20. Jahrhundert
Jüdische Schule in Hessen
Gegründet 1853
Hirsch, Samson Raphael
Aufgelöst 1948

Samson-Raphael-Hirsch-Schule


Fluierarul de munte (Actitis hypoleucos) o pasăre de mărime medie, este unul dintre cei mai răspândiți fluierari din România.

El preferă aproape orice habitat, fiind găsit preponderent în zone umede aflate la altitudini cuprinse între 400-1200 m. Colonii mici se găsesc și în Câmpia de Vest, de-a lungul Dunării și în Deltă. pot fi găsite perechi cuibăritoare  chiar și în zona Moldovei, Câmpiei Române, sud-estul Transilvaniei, Maramureșului Istoric și Podișul Dobrogei.

Hrana constă în nevertebrate, uneori chiar și semințe, ierburi sau fructe.

În caz de pericol se adună în mici stoluri care zboară la înălțime mică și cântând puternic.

Note

Legături externe
Fluierarul de munte ( Actitis hypoleucos )  animale-salbatice.ro

Scolopacidae
Păsări descrise în 1758

Fluierar de munte


Michal Ďuriš (Uherské Hradiště, Eslovaquia, 1 de junio de 1988) es un futbolista eslovaco. Juega de delantero y su equipo es el F. C. Spartak Trnava de la Superliga de Eslovaquia.

Selección nacional
Ha sido internacional con la selección de fútbol de Eslovaquia en 59 ocasiones y ha anotado 7 goles. El 12 de noviembre de 2020, en el encuentro ante  del playoff de clasificación para la Eurocopa, marcó en la prórroga el gol que clasificó a su selección para la Eurocopa 2020.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Enlaces externos

Futbolistas de Eslovaquia
Futbolistas del FK Dukla Banská Bystrica
Futbolistas del Football Club Viktoria Pilsen
Futbolistas del Fotbalový klub Mladá Boleslav
Futbolistas del FC Oremburgo
Futbolistas del Anorthosis Famagusta
Futbolistas del AC Omonia Nicosia
Futbolistas del Ethnikos Achnas
Futbolistas del Karmiotissa FC
Futbolistas del Othellos Athienou FC
Futbolistas del Football Club Spartak Trnava
Futbolistas de la selección de fútbol sub-19 de Eslovaquia
Futbolistas de la selección de fútbol sub-21 de Eslovaquia
Futbolistas de Eslovaquia en la Eurocopa 2016
Futbolistas de Eslovaquia en la Eurocopa 2020

Michal Ďuriš


رجل النساء  مسلسل تلفزيوني أمريكي يعتمد على كوميديا الموقف عرض على قناة هيئة الإذاعة الكولومبية من 20 سبتمبر 1999 إلى 27 يونيو 2001 حيث تم تصوير جزأين اثنين فقط بواقع 30 حلقة .

القصة
تدور أحداث المسلسل حول جيمي ستايلز الرجل الوحيد في عائلة تتكون من النساء وهم والدته، زوجته، ابنته، زوجته السابقة، ووالدة زوجته والذين يعيشون تحت سقف منزل واحد .

الشخصيات

روابط خارجية

مراجع

برامج سي بي إس
برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
مسلسلات أمريكية انتهت في 2001
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 1999
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج تلفزيون سي بي إس
مسلسلات شبكة سي بي إس
مسلسلات كوميديا موقف أمريكية
مسلسلات من إنتاج إستوديوهات سوني بكتشرز

رجل النساء (مسلسل)


Hôtel Hyatt Regency Paris Étoile, prethodno hôtel Concorde La Fayette (1974-2013), neboder je smješten u Parizu u Francuskoj, u 17. okrugu u blizini Porte Maillot. U vlasništvu je Constellation Hotels Holdings.

Sa svojih 137 metara visine, jedan je od najviših francuskih hotela nakon Tour Part-Dieu u Lyonu (i četvrta najviša zgrada u Parizu nakon Eiffelov toranj, neboder Montparnasse i pariški sud, ali manji od nekih zgrada u četvrti La Défense koje se nalaze u blizini); antena smještena na njenom krovu omogućuje joj čak da dosegne 190 metara visine. Sa svojih trideset i osam katova, ima 995 soba i apartmana. S Palais des Congrès smještenom u susjedstvu, jedan je od kongresnih centara u Parizu.

Vidi još
 Popis najviših nebodera svijeta

Vanjske poveznice

 Službena stranica

Neboderi u Parizu
Hoteli
Ugostiteljstvo u Francuskoj

Hôtel Hyatt Regency Paris Étoile


René Doumic (født 7. marts 1860 i Paris, død 2. december 1937 sammeteds) var en fransk kritiker og litteraturhistoriker.

Doumic udfoldede en betydelig virksomhed som kritiker og essayist. Blandt hans arbejder kan nævnes: Portraits d'écrivains (1892, 5. oplag 1902) (omhandlende Zola, brødrene Goncourt, Dumas fils med flere), De Scribe à Ibsen, Causeries sur le théâtre contemporain (1893, 5. oplag 1901), Écrivains d'aujourd'hui (1894), La vie et les mæurs au jour le jour (1895), Les jeunes (1895, 4. oplag 1896), Études sur la littérature française (I-VI, 1896-1909), en række afhandlinger omhandlende Montaigne, Mérimée, Anatole France, Barrès og mange flere, Essais sur le théâtre contemporain (1896), Hommes et idées du XIX siècle (1903) om Victor Hugo, Beyle, Taine, Pasteur og mange andre, Le théâtre nouveau (1908) omhandlende Hervieu, Lavedan, Curel, Donnay, Capus, Rostand etc samt La Comédie humaine chez Saint Simon (1914). Doumic skrev desuden litteraturhistorie til skolebrug. Han var medlem af Akademiet. I 1916 indtrådte Doumic som redaktør af Revue des deux Mondes.

Kilder

Kritikere fra Frankrig

René Doumic


Los nuevos Mitos de Cthulhu es una antología de relatos de horror cósmico inspirada en el universo de Howard Phillips Lovecraft.

Antología-homenaje
La antología, ideada y compilada por Rubén Serrano, pretende ser un homenaje al escritor de Providence y su obra.

Esta obra colectiva cuenta con la participación de reconocidos autores de género fantástico, todos ellos pertenecientes a la Asociación Española de Escritores de Terror Nocte en el momento de la compilación del libro, como Santiago Eximeno, Emilio Bueso, Juan Ángel Laguna Edroso, Pedro Escudero Zumel, Miguel Puente, Miguel Ángel López Muñoz, Víctor Conde o Javier Quevedo Puchal, entre otros.

El volumen, publicado por Edge Entertainment (editorial especializada en juegos de rol), vio la luz en 2011, coincidiendo con la salida al mercado de la nueva edición del juego La llamada de Cthulhu y su edición de coleccionista conmemorativa del 30.º aniversario.

El libro inauguró además la nueva línea editorial Edge Books de la editora de juegos, destinada a publicar nuevos títulos literarios relacionados con los Mitos.

La obra resultó finalista de los Premios Nocte 2012, que eran un reconocimiento a aquellas obras que por su calidad, temática y originalidad hubieran destacado dentro del campo de la literatura de terror a nivel nacional e internacional.

Relatos
La obra consta de 14 relatos y un prólogo novelado:
 Prólogo, de Rubén Serrano
 El sueño de R'lyeh, de Ángel Luis Sucasas
 Innsmouth, Massachusetts, de Emilio Bueso
 La ventana en el altillo, de Miguel Puente Molins
 La Casa de Guernica, de Magnus Dagon
 Los acordes de Azathoth, de Juan Díaz Olmedo
 El ascenso, de José Alberto Arias
 March & Cía., de José María Tamparillas
 Algo pasa con las ratas de Butcher's Hole, de Juan Ángel Laguna Edroso
 Sean bienvenidos… a su horrible final, de Roberto J. Rodríguez
 Puertas, de Julián Sánchez Caramazana
 YGST, de Javier Quevedo Puchal
 El supremo titiritero, de Pedro Escudero Zumel
 Alas nocturnas, de Víctor Conde
 Visita guiada a la ciudad sumergida, de Santiago Eximeno

Referencias

Enlaces externos
Los nuevos Mitos de Cthulhu en la web de Edge Entertainment

Véase también
 Mitos de Cthulhu
 Howard Phillips Lovecraft
 La llamada de Cthulhu

Nuevos Mitos de Cthulhu
Cuentos de terror
Antologías
Cuentos de España
Cuentos del siglo XXI
Literatura de España del siglo XXI
Libros de cuentos de 2011

Los nuevos Mitos de Cthulhu


The Porsche 930 is the internal designation for the turbocharged variant of the 911 model manufactured by German automobile manufacturer Porsche between 1975 and 1989. It was the maker's top-of-the-range 911 model for its entire production duration and, at the time of its introduction, was the fastest production car available in Germany.

Model history
Porsche began experimenting with turbocharging technology on their race cars during the late 1960s, and in 1972 began development on a turbocharged version of the 911. Porsche originally needed to produce the car in order to comply with homologation regulations and had intended on marketing it as a street legal race vehicle like the 1973 Carrera 2.7 RS. The FIA's Appendix "J" rules upon which the 911 Turbo Carrera RSR 2.1 was entered into competition in 1974 changed in 1975 and 1976. The FIA announced that cars for Group 4 and Group 5 had to be production cars and be available for sale to individual purchasers through manufacturer dealer networks. For the 1976 season, new FIA regulations required manufacturers to produce 400 cars within a twenty-four-month period to gain approval for Group 4. Group 5 would require the car to be derived from a homologated model in Group 3 or 4. Porsche's Group 4 entry was the 934, homologated on 6 December 1975. For Group 5, Porsche would develop one of the most successful racing cars of the time, the 935. The 911 Turbo was put into production in 1975. While the original purpose of the 911 Turbo was to gain homologation for the 1976 racing season, it quickly became popular among car enthusiasts. Four hundred cars were produced by the end of 1975. Since Porsche wanted to compete in the 1976 season, they gained FIA homologation for the Porsche Turbo for Group 4 in Nr. 645 on 6 December 1975 and the 1,000th 911 Turbo was completed on 5 May 1976.

Ferry Porsche gave the first Turbo model to his sister Louise Piëch for her 70th birthday. Although this 911 Turbo No. 1 already has the large rear spoiler of the later production model, it still has the narrower bodywork of the Carrera, whose lettering at the rear has not been removed. In addition, the 911 Turbo No. 1 has only a turbocharged 2.7-liter boxer engine with 177 kW (240 hp) instead of the 3.0-liter boxer engine installed later.

Ernst Fuhrmann adapted the turbo-technology originally developed for the 917/30 CAN-AM car and applied it to the 3.0 litre flat-six used in Carrera RS 3.0, thus creating what Porsche internally dubbed as the 930. The car utilises a single KKK turbocharger.

Total power output from the engine was  at 5,500 rpm and  of torque at 4,000 rpm, much more than the standard Carrera it was based on. The engine has a compression ratio of 6.5:1. In order to ensure that the platform could make the most of the higher power output, a revised suspension, larger brakes and a stronger gearbox became part of the package, although some consumers were unhappy with Porsche's use of a four-speed transmission whilst a five-speed manual transmission was available in the "lower trim" Carrera. A "whale tail" rear spoiler was installed to help vent more air to the engine and to create more downforce at the rear of the vehicle, and wider rear wheels with upgraded tires combined with flared wheel arches were implemented in order to increase the car's width and grip, making it more stable.

Porsche badged the vehicle simply as "Turbo" (although early U.S. units were badged as "Turbo Carrera") and introduced the vehicle at the Paris Auto Show in October 1974 before putting it on sale in the spring of 1975; export to the United States began in 1976.

The 930 proved very fast but also very demanding to drive, and due to its short wheelbase and rear engine layout, was prone to oversteer and turbo-lag. It acquired the nickname "the Widowmaker" after several crashes and deaths attributed to its handling characteristics, which were unfamiliar to many drivers. Under certain conditions, applying too much throttle would cause the heavy rear end of the car to swing outward like a pendulum, causing the car to spin out. To this day, Porsche corporate employees who drive 911 Turbo models for testing or for business reasons are mandated to undergo "Turbo Training", despite the fact that newer 911 Turbo models are generally safer and easier to drive.

Porsche made its first and most significant changes to the 930 for 1978 model year, enlarging the engine bore by  to a total displacement of  and adding an air-to-air intercooler. By cooling the pressurised air charge, the intercooler helped increase power output to  at 5,500 rpm and  of torque at 4,000 rpm (DIN); the rear 'whale tail' spoiler was re-profiled and raised slightly to make room for the intercooler and the spoiler was now infamously called the 'tea tray' spoiler by the enthusiasts. The suspension benefitted from new anti-roll bars, firmer shock absorbers and larger diameter rear torsion bars. Porsche also upgraded the brakes to units similar to those used on the 917 race car. While the increase in displacement and addition of an intercooler increased power output and torque, these changes also increased the weight of the vehicle, especially the engine, which contributed to a substantial change in the handling and character of the car compared to the earlier 3.0-litre models.

Changing emissions regulations in Japan and the United States forced Porsche to withdraw the 930 from those markets in 1980. It however remained available in Canada. Envisioning the luxurious 928 gran turismo eventually replacing the 911 as the top of the Porsche model lineup, Fuhrmann cut back further development on the model, and it was not until his resignation that the company finally committed the financing to update the car's emissions systems, and recertify the 930 for sale in all markets.

The 930 remained available in Europe, and for 1983 a  at 5750 rpm and  of torque at 4000 rpm performance option became available on a build-to-order basis from Porsche. With the so-called Werksleistungssteigerung (WLS, "Works Performance Increase") add-on came a quad-pipe exhaust system and an additional oil-cooler requiring a remodelled front spoiler and units bearing the add-on often featured additional ventilation holes in the rear fenders and modified rockers.

By the 1985 model year, 928 sales had risen slightly, but the question remained as to whether it would supersede the 911 as the company's premier model. Porsche reintroduced the 930 to the Japanese and U.S. markets in 1986 with an emission-controlled engine having a power output of  at 5500 rpm and  at 4000 rpm of torque. At the same time Porsche introduced targa and cabriolet variants, both of which proved popular.

Porsche discontinued the 930 after the 1989 model year when its underlying "G-Series" platform was being replaced by the 964. The 1989 models were the first and last versions of the 930 to feature the Getrag G50 five-speed manual transmission. A turbocharged variant of the 964 officially succeeded the 930 in 1991 with a modified version of the same 3.3-litre flat-six engine and a five-speed transmission.

Flatnose (Slantnose 930S)

Kremer Racing had originally begun offering conversion kits for 930 Turbo models which included front bodywork like the famous 935 race car in 1981. In 1982, TAG Heuer co-owner Mansour Ojjeh commissioned Porsche to develop a road-legal version of the 935 race car. The final product was developed using a body shell of the 930 and fitting fabricated 935 body panels to it. The one-off also had the suspension and brakes shared with the 935 race car. Other special features of the car included special paintwork called Brilliant Red by the manufacturer, BBS wheels and the use of the 3.3-litre turbocharged flat-6 engine of the 934 race car. The car proved very popular among enthusiasts and prospective buyers began to demand a similar car as a factory offering. Porsche offered a "Flachbau" ("flatnose" or "slantnose") 930 under the "Sonderwunschprogramm" (special order program) from 1986 model year, an otherwise normal 930 with a 935-style slantnose instead of the normal 911 front end with the replacement of the famous "bug eye" headlamps with pop-up units.

Each Flachbau unit was handcrafted by remodeling the front fenders (option code M505 for the US and M506 elsewhere). A limited number of units were produced due to the fact that the package commanded a high premium price, an initial premium of up to 60 per cent (highly individualised cars requiring even more) over the standard price. 948 units were built in total with 160 of them being imported to the US. The Flachbau units delivered in Europe usually featured the  WLS performance kit. The flat nose greatly contributed to the aerodynamics of the car and enabled it to accelerate from 0–97 km/h in 4.85 seconds and attain a top speed of  (figures with the performance kit).

Independently tested performance data

Car and Driver recorded a 0–60 mph acceleration time of 4.9 seconds for both the 1975 and 1978 Porsche 911 Turbo, they shared first place in the magazine's "quickest cars of the 1970s" ranking with a 0.4-second lead.

TAG Turbo

In the 1980s, Porsche built twin-turbocharged 1.5-litre V6 engines for the McLaren Formula One team. The engine was given the code TTE P01 and was fitted in the McLaren MP4/2 and MP4/3 generating  depending on track conditions.
The engine was financed by Luxembourgian holdings company Techniques d'Avant Garde (TAG), leading to the engine being branded as the TAG Turbo. A Porsche 930 Turbo was used as a test mule by McLaren in order to test the engine's capability. The car was exterior-wise similar to the standard 930 Turbo but featured RUF sourced wheels instead of the standard Fuchs units, a taller whale tail rear spoiler in order to accommodate a large pair of intercoolers and a new front bumper. The changes to the interior consisted of racing bucket seats and a new TAG branded tachometer with a 10,000 rpm redline.

In September 2018, English automotive company Lanzante introduced a new model based on the same principle at the RennSport Reunion VI. The company obtained permission from McLaren to produce the model and bought 11 of those engines originally installed in the F1 cars for this purpose from the manufacturer. Cosworth is tasked to restore the engines. Each of the 11 cars fitted with the engines would come with a plaque signifying the engine's race history, engine number and the car's production number. The Lanzante display car's engine was originally fitted in 1984 to Niki Lauda's MP4/2 in which he won the British GP.

Gallery

Citations

General and cited references
 Bongers, Marc (2004). Porsche - Serienfahrzeuge und Sportwagen seit 1948 (first edition). Motorbuch Verlag. .
 Peter Vann and C Beker, M Jurgens, M Kockritz, E Schimpf (2004). Porsche Turbo: The Full History of the Race and Production Cars. Motorbooks International, USA. .

External links

930
1980s cars
Cars introduced in 1975
Cars discontinued in 1989
Cars powered by boxer engines
Rear-engined vehicles
Rear-wheel-drive vehicles
Sports cars

Porsche 930


Andrew "Andy" Moss es un actor inglés, más conocido por haber interpretado a Rhys Ashworth en la serie Hollyoaks.

Biografía
Estudió en el North Cheshire Theatre College donde obtuvo un diploma en drama.

Carrera
Andrew es miembro de la banda llamada "Empire".

En el 2005 apareció de forma regular en la serie Cutting It donde interpretó a Craig Gutteridge

El 4 de octubre de 2005 se unió al elenco principal de la exitosa serie británica Hollyoaks donde interpretó a Rhys Ashworth, hasta el 15 de noviembre de 2012 luego de que su personaje muriera al quedar aplastado luego de que la van que manejaba Maddie Morrison chocara en el lugar donde se celebrara la boda de Ste y Doug y de Tony y Cindy. En el 2009 Andrew interpretó de nuevo a Rhys, esta vez en el spin-off de la serie llamado "Hollyoaks Later".

En abril del 2016 apareció como personaje recurrente en la serie médica Doctors donde da vida a Paul.

Filmografía

Series de televisión

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Digital Spy - Celebrity News > Andrew Moss
 Andrew Moss on TV.com

Actores de televisión de Inglaterra
Nacidos en Mánchester

Andrew Moss


A vida mentirosa dos adultos ( ) é um romance de 2019 de Elena Ferrante . Foi adaptado para uma série de televisão de mesmo nome por Edoardo De Angelis em 2023.

Sinopse
Em Nápoles, no início dos anos 1990, Giovanna Trada, de 12 anos, ouve seu pai, Andrea, comparar a sua aparência com à de sua irmã distante, Vittoria. Isso envia Giovanna em busca de Vittoria do outro lado de Nápoles para descobrir a natureza do rompimento entre os irmãos.

Publicação
O romance foi publicado pela primeira vez na Itália em novembro de 2019 pela Edizioni e/o. Uma tradução para o inglês de Ann Goldstein estava programada para ser publicada pela Europa Editions em 9 de junho de 2020, mas foi adiada para 1º de setembro de 2020 devido à pandemia de COVID-19 . O livro foi publicado na mesma data no Brasil, pela editora Intrínseca, com tradução de Marcello Lino. A tradução para o inglês estreou em segundo lugar na lista de best-sellers de ficção do The New York Times .

Recepção crítica
Em sua crítica, Kirkus Reviews elogiou a tradução "fluida" de Goldstein e escreveu: "A sexualidade nascente de Giovanna é explorada com mais franqueza do que a dos protagonistas anteriores de Ferrante".

A Publishers Weekly chamou Giovanna de "personagem vencedora", mas mesmo assim escreveu que o romance "parece menor em comparação com o trabalho anterior de Ferrante".

Uma crítica no The New York Times afirmou que o livro "evoca todos os paradoxos comuns e conflitantes da vida íntima".

Adaptação televisiva

Em maio de 2020, a Netflix anunciou que adaptaria The Lying Life of Adults para uma série de televisão de mesmo nome em colaboração com a produtora italiana Fandango . A série foi lançada pela Netflix em janeiro de 2023.

Obras adiadas devido à pandemia de COVID-19
!CS1 italiano-fontes em língua (it)
Livros de Elena Ferrante
Livros de 2019

A Vida Mentirosa dos Adultos


عين مديونة هي جماعة قروية بشمال المغرب تنتمي إلى إقليم تاونات، شمال فاس. تضم بلدة عين مديونة 16.410 نسمة (إحصاء 2004). تمتاز بتضاريس جبلية، تبعد عن مدينة فاس بحوالي 80 كلم، وعن مدينة الحسيمة بـ220 كلم. هي منطقة فلاحية بامتياز حيث تنتشر أشجار الزيتون والخروب وزراعة الحبوب إضافة إلى تربية المواشي و كذا صنـاعة الفخـار المعروف بالمنطقة.

مراجع

أماكن مأهولة في إقليم تاونات
جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في إقليم تاونات
جماعات قروية في جهة فاس مكناس

عين مديونة


Malcolm Mitchell Young (6. siječnja 1953. – 18. studenoga 2017.) bio je škotsko-australski glazbenik i tekstopisac, a najpoznatiji je kao osnivač, ritam-gitarist, prateći pjevač i autor pjesama rock grupe AC/DC. Osim kratkog izbivanja 1988. bio je s grupom od početka studenog 1973. godine do odlaska u mirovinu 2014. godine iz zdravstvenih razloga. Young i ini članovi AC/DC-ja uvedeni su u Rock and Roll Hall of Fame 2003. godine. Rolling Stone ga je naveo 38. najboljim gitaristom svih vremena uz njegova vrata, Angusa.

Iako je njegov mlađi brat Angus Young bio uočljiviji, Younga se opisivalo kao pokretača i vođu grupe. Godine 2014. izjavio je da je, unatoč njegovu odlasku iz grupe, AC/DC bio odlučan nastaviti stvarati glazbu s njegovim blagoslovom. Kao ritam-gitarist, bio je odgovoran za širok raspon zvuka grupe, razvoj mnogih od njihovih gitarskih rifova, a bio je i koautor stihova s Аngusom. Bio je oženjen za O'Lindu Young i imao je dvoje djece, Karu i Rossa.

Young je napustio AC/DC u travnju 2014. godine zbog liječenja demencije. U rujnu 2014. godine uprava grupe najavila je da će se trajno umiroviti. Umro je od bolesti 18. studenoga 2017.

Izvori

Australski tekstopisci

Malcolm Young


Enrico Letta (Pisa, 20. kolovoza 1966.), talijanski političar i bivši predsjednik talijanske vlade, od 14. ožujka 2021. tajnik Demokratske stranke.

Predsjednici talijanske vlade

Enrico Letta


الشاعر الليبي عبد الجليل بشير أبوسيف أبوعمود، ولد في مدينة زلة عام 1917م عمل مع اسرته في الفلاحة وزراعة النخيل وشارك مع والده بشير ابوسيف ابوعمود في معركة (غربس قاسم) بمنطقة سمنو بقرب من مدينة سبها عام 1929م، لم ينل أي قسط من التعليم، ولكنه ينظم الشعر الشعبي منذ شبابه، ويحفظ العديد من القصائد لكبار الشعرا
تتخذ قصائده شكلا موحدا يكاد يكون اقرب الي الحكمة والموعظة والتمسك بأهداب الفضائل، ولدية الكثير من القصائد الشعرية الرائعة من اشهرها (عمر المختار، الصبر باهي، ليام، أول ما بدينا).

مراجع

أشخاص ليبيون في القرن 20
شعراء شعبيون ليبيون
صفحات تحتاج تصنيف سنة الوفاة
مواليد 1917

عبد الجليل بوعمود


Kartuzy County (; ) is a county in the Pomeranian Voivodeship, Poland, with administrative seat and largest town being Kartuzy.

It came into being on 1 January 1999, as a result of the Polish local government reforms passed in 1998. The only other town in the county is Żukowo. The county covers an area of . As of 2019 its total population is 137,942, out of which the population of Kartuzy is 14,536, that of Żukowo is 6,691, and the rural population is 116,715.

Kartuzy County on a map of the counties of Pomeranian Voivodeship

Kartuzy County is bordered by Wejherowo County to the north, the city of Gdynia to the north-east, the city of Gdańsk and Gdańsk County to the east, Kościerzyna County to the south, Bytów County to the west, and Lębork County to the north-west.

Administrative division
The county is subdivided into eight gminas (two urban-rural and six rural). These are listed in the following table, in descending order of population.

References

Kartuzy

Kartuzy County


Emmanuël Souchier, né le  à Avallon, dans l'Yonne, est un professeur français en sciences de l'information et de la communication.

Biographie
Emmanuël Souchier naît le  à Avallon dans l'Yonne. Ancien élève des Écoles de la République, il entre en 1982 au Centre d'étude de l'écriture et de l'image à l'Université Paris 7.

En 1998, il présente sa thèse de doctorat en littérature, qui porte sur Exercices de style de Raymond Queneau. Aujourd'hui spécialiste de l'œuvre de l'auteur, il le découvre au lycée en montant avec ses amis un groupe de poésie et de théâtre.

Après une année de formation humaine à Toluca au Mexique, en 1975, il travaille dans l'édition, la presse et enseigne principalement à l'École nationale supérieure des télécommunications, Télécom-ParisTech) de 1992 à 2007, où il dirige le Groupe d'analyse des pratiques de communication (GAPC) créé avec Yves Jeanneret, puis au Centre d'étude de l'écriture, où il dirige le Master recherche et la Formation doctorale de 2007 à 2019.

Il est éditeur des Œuvres de Raymond Queneau pour la « Bibliothèque de la Pléiade », « Les Cahiers de la NRF » ou « Folio », en plus d'être directeur de la rédaction pour la revue Communication & langages aux Presses universitaires de France depuis l'an 2000. De 1994 à 1996, il collabore à la revue Monde diplomatique.

Il est professeur émérite à la faculté des Lettres de l'Université Paris-Sorbonne, chercheur au laboratoire de recherche de l'École des hautes études en Sciences de l'information et de la communication et professeur des Universités à la CELSA. Il enseigne également à l'ESPE de Paris (École Supérieure du Professorat et de l'Éducation, INSPÉ, où il crée le lien avec le Master recherche du CELSA) et à l'École Estienne (École supérieure des arts et industries graphiques, ESIAG) où il préside le Jury du DSAA Design Typographique depuis 2012.

En 2007, il est qualifié en Sciences de l'information et de la communication par le Conseil national des universités. Il collabore également à l'édition scientifique de ses œuvres pour la Bibliothèque de la Pléiade. Il est à l'origine des théories de l'énonciation éditoriale, de l'écrit d'écran et des écrits de réseaux. Il travaille également sur une anthropologie de l'écriture et s'intéresse au design, aux pratiques de communication ordinaires ainsi qu'aux rapports entre littérature, peinture et communication.

Travaux scientifiques

Présence de Raymond Queneau
Dès les années 1980, Raymond Queneau apparaît comme un compagnon intellectuel de cette trajectoire. En consacrant un ouvrage à l'auteur et en élaborant plusieurs éditions critiques de son œuvre (Exercices de style, Traité des vertus démocratiques, Un rude hiver), Souchier pose les bases de ce qui deviendra la théorie de l'énonciation éditoriale, à l'intersection des études littéraires, des propositions historiques de l'Oulipo et des Sciences humaines et sociales.

Cette théorie est d'abord posée en termes différentiels, selon une logique qui emprunte à la génétique des textes, à la sémiotique et à l'histoire du livre (notamment la bibliographie matérielle – ou bibliologie – de Laufer, McKenzie et Chartier) : quel rapport un écrivain entretient-il avec la matière éditoriale ? Concevoir une œuvre sous forme de manuscrit ou de tapuscrit, est-ce la même chose ? D'une édition à une autre, de la Pléiade à la collection « Folio » chez Gallimard par exemple, a-t-on toujours affaire au même texte ? Peut-on identifier des variations significatives entre ses instanciations, qui changeraient la manière dont il est lu, compris, saisi, approprié ?

La théorie de l'énonciation éditoriale

Les travaux de recherche d'Emmanuël Souchier portent sur l'écriture, saisie à un niveau historique, littéraire, sémiologique, social et médiatique.

Si les réponses à ses questions n'apparaissent explicitement que dans son Habilitation à diriger des recherches (1998), elles ont largement bénéficié de l'activité éditoriale d'E. Souchier. En effet, de la recension des différents états d'un texte de Queneau à sa circulation sociale, le chercheur identifie une gamme de métiers (correcteurs, graphistes, maquettistes, entre autres) qui interviennent à chaque étape, apposant une marque discrète, mais décisive sur le régime de visibilité de l'œuvre publiée. Ces différents corps de métiers participent de l'élaboration du texte et conçoivent « l'image du texte », c'est-à-dire la manière dont il apparaît aux yeux du lecteur et entre ses mains. C'est un passage décisif des études littéraires, logocentrées, aux études communicationnelles, sensibles aux médiations matérielles, à la manipulation des supports, à la distribution et à la forme des signes dans l'espace éditorial, à ses concepteurs et ses lecteurs. Le concept d'énonciation éditoriale, proposé en 1998, entérine cette étape.

Écrit d'écran : une écologie de l'écriture

L'héritage, à la fois sémiotique et littéraire d'Emmanuël Souchier, lui a permis d'élaborer progressivement une théorie des écrits d'écran.

Le stade de l'écriture
Les derniers travaux d'Emmanuël Souchier portent sur le stade de l'écriture, notion inspirée du « stade du miroir » de Lacan. L'auteur témoigne d'un effort pour qualifier le processus paradoxal, à la fois intime et social, qui se construit par l'entremise de l'écriture, plus précisément grâce aux traces produites par chaque individu sur des supports de communication. Car ces traces circulent, voyagent d'un espace à l'autre, s'incarnent dans de nouvelles situations sociales, sont lues, interprétées, négociées, renvoyées au destinateur, qui doit alors composer avec ces actes de lecture ou ce double, cet autre moi-même, cet être symbolique qu'il a contribué à créer, en puisant dans le corps social, sans que l'un ou l'autre ne soient réductibles à l'un ou l'autre. E. Souchier y voit la marque du travail de l'écriture, pensée comme technè (art de faire), acte collectif, social et culturel, qui rejoue, à partir des « communs », le geste initial de la mythologie : faire circuler entre les hommes l'étrange humanité ; faire lien. Il propose alors de définir cet être symbolique qu'est l'écriture comme le lieu du lien.

Œuvres

Publications
 .
 .
 .
 .

Collaborations
 Le numérique comme écriture. Théories et méthodes d'analyse, avec Etienne Candel, Valérie Jeanne-Perrier, Gustavo Gomez-Mejia, France, Armand Colin, coll. « Codex », 2019, 360 p. .

Articles
 « Philosophes et voyous, ou « l'engagement » mis entre parenthèses », Littérature, 86, 1992, .
 « Philosophes et voyous (II) », Littérature, 86, 1992, .
 « L'image du texte pour une théorie de l'énonciation éditoriale », Les cahiers de médiologie, 6(2), 1998, .
 « L'énonciation éditoriale dans les écrits d'écran », avec Yves Jeanneret, Communication & langages, 145(1), 2005, .
 .
 .
 .
 .
 .

 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Articles connexes

 Énonciation éditoriale
 Écrit d'écran

Liens externes

Étudiant de l'université Paris-Diderot
Chercheur en communication
Enseignant à l'université Paris-Sorbonne
Naissance en novembre 1954
Naissance à Avallon

Emmanuël Souchier


منصورية قد تعني:

 منصورية: قرية لبنانية من قرى قضاء عاليه في محافظة جبل لبنان.
 منصورية، بلدة لبنانية، تقع شرق بيروت، تابعة لمحافظة جبل لبنان.

المنصورية قد تعني:
 المنصورية، قرية جزائرية تابعة لبلدية أولاد أحمد تيمي بولاية أدرار.
 المنصورية، قرية مغربية تابعة لإقليم بن سليمان.
 المنصورية، قرية مصرية تابعة لمحافظة الجيزة.
 المنصورية (صعيد مصر)، جزيرة بالنيل بمحافظة أسوان وهي من أكبر الجزر بنهر النيل.
 المنصورية، بلدة عراقية، تقع شمال شرق بغداد، تابعة لمحافظة ديالى.
 المنصورية، منطقة كويتية تابعة لمحافظة العاصمة.
 مديرية المنصورية.
 المنصورية، موقع أثري قرب مدينة القيروان بتونس.
 المنصورية منطقة سكنية تقع في ولاية الرستاق، التابعة لمحافظة جنوب الباطنة في سلطنة عمان.
 المنصورية هي إحدى قرى عزلة المريه بني مر بمديرية ردمان التابعة لمحافظة البيضاء.
 المنصورية هي قرية تقع شمال وادي خلب غرب محافظة أحد المسارحة في منطقة جازان جنوب غرب السعودية.

صفحات توضيح أسماء أماكن

منصورية (توضيح)


Dias D'Ávila es un municipio brasileño del estado de Bahía. Actualmente, su población estimadada es de más de 66 mil habitantes. Lugar donde se encuentran las mejores fuentes de agua de la Bahía, hecho que le da su apodo de "Ciudad De las Aguas'.

El municipio tiene, además de la extensión de la Zona Urbana, varios distritos en la Zona Rural, de entre los cuales podemos destacar: Emboacica, Biribeira, Represa de Santa Helena, Jardín Futurama y Leandrinho.

Referencias

Enlaces externos

 Página de la prefectura

Localidades de Bahía

Dias d'Ávila


Diese Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 15. April 2020 wieder und enthält 61 Baudenkmäler.

Baudenkmäler nach Gemeindeteilen

Hösbach

|}

Feldkahl

|}

Rottenberg

|}

Schmerlenbach

|}

Wenighösbach

|}

Winzenhohl

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Hösbach

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Hosbach
!

Liste der Baudenkmäler in Hösbach


An Neoregelia bragarum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Edmundo Pereira ngan Lyman Bradford Smith, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Elton Martinez Carvalho Leme. An Neoregelia bragarum in nahilalakip ha genus nga Neoregelia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Neoregelia

Neoregelia bragarum


France Darget Savarit, née Thérèse Louise Darget le  à Pontivy et morte le  à Limeil-Brévannes, est une femme de lettres française très célèbre à la Belle Époque dans les milieux artistiques tourangeau et parisien.

Biographie
France Darget est la fille de Louis Darget, commandant et officier de cavalerie , photographe amateur, membre de la Société photographique de Touraine et passionné de sciences occultes et de spiritisme. La famille s'installe à Tours, rue Champoiseau, en 1895. Son père ayant connu la captivité pendant la guerre franco-prussienne, France Darget est bercée par les expériences militaires et sa poésie est imprégnée des thèmes de la bravoure militaire, la revendication du retour de l'Alsace-Lorraine comme territoire français et le catholicisme. Ses vers sont également appréciés pour leur contenu romantique. La presse parisienne fait l'éloge de la poétesse prodige : à 13 ans, elle est considérée comme la plus jeune poète du début du siècle. Les Tourangeaux la découvrent et l'apprécient au travers de ses nombreux vers publiés dans la presse locale comme Le Messager, Le Journal d'Indre-et-Loire, les Affiches tourangelles. Son travail fait partie de l'épreuve littéraire du concours artistique des Jeux olympiques d'été de 1924.

Œuvre

Poésie
 Premières poésies, Tours, Boisselier, 1900
 Poésies nouvelles, précédées de Premières poésies, 1903
 Pour la défense des "Oberlé", 1904
 Le dernier aigle, Paris, Ed. de l'Idée, 1906
 Les matinales, poésies, ouvrage couronné par l'Académie Française,  édition Bernard Grasset, éditions 1909
 Celle qui nous revient (poèmes d'Alsace-Lorraine), 1913-1919, Paris, B. Grasset, 1921

Théâtre
 Cœur de neige : Comédie en acte en vers, Paris, éditions de l'Idée, 1908
 Sainte Odile d'Alsace, légende en trois actes, en vers, Paris, Trocadéro, 19 décembre 1920. Deuxième édition, 1923.  Darget, France, Sainte Odile d'Alsace, légende en 4 actes, en vers.  édition, 1947
 Le retour des rois mages : conte de Noël en un acte, en vers avec adaptation musicale (chant et musique de scène), d'Edouard Mignan H. Boulord, 1925
 Les thermopyles, scène radiophonique en vers, 1940, pièce en un acte en vers avec intermèdes sportifs. Chœurs d'Edouard Mignan.

Annexes

Bibliographie
 Joëlle Garcia, France Darget, muse tourangelle de la Belle Époque, mémoire de l'Académie des sciences, arts et belles-lettres de Touraine, tome 24, 2011,
 Sylvie Pouliquen, Dames de Touraine Tome II, éditions Hugues de Chivré 2020

Articles connexes
 Claude Darget
 Édouard Mignan

Liens externes

 Illustres inconnues de Touraine

Références

Compétiteur dans une compétition artistique aux Jeux olympiques
Naissance en décembre 1886
Naissance à Pontivy
Décès en août 1965
Décès à Limeil-Brévannes
Décès à 78 ans

France Darget Savarit


La Primera guerra civil de Honduras o "Revolución del 19" fue un conflicto armado que tuvo lugar en la república de Honduras en 1919. Si bien se le denomina como la "primera guerra civil", Honduras ya había sufrido conflictos internos con anterioridad desde que se proclamó como estado independiente en 1838, tales como la guerra de Olancho o el conflicto armado de 1907.

Antecedentes
En 1919 se encontraba en la postrimería de su periodo presidencial el Doctor Francisco Bertrand Barahona, quien en un intento de colocar a su cuñado doctor Nazario Soriano en la presidencia, los opositores políticos se rebelan en su contra, en el mes de marzo, ya que debido al auge de las empresa transnacionales estadounidenses que operaban en el país desde el , el presidente hondureño tenía que ser una figura débil y manejable a sus antojos; en tal sentido, que no les perjudicara con la creación de un sindicato de trabajadores de tales empresas, que no decretasen leyes que favorecieran a los mismos empleados, que no les incrementasen sus impuestos operacionales, ni tampoco la prohibición en adquirir los terrenos que deseasen y mucho menos que la moneda nacional "El Lempira" decretada oficialmente su creación y circulación desde 1912 y 1919; cuya idea no se había concretado en su totalidad, debido a la rotación del dólar estadounidense que se manejaba en los puertos hondureños. La pretensión del Presidente Bertrand llegó tan lejos que indicó que habían sido lanzadas acusaciones en contra del empresario estadounidense Samuel Zemurray de provocar la revolución.

En el mes de abril se realizaron las elecciones generales y resultó ganador Nazario Soriano por el Partido Nacional de Honduras, un desconocido para toda la población, ya que Soriano era hondureño, pero siempre había residido en el extranjero debido a su nombramiento como cónsul de Honduras en la ciudad de Nueva Orleans, Estados Unidos de América. Los detractores se alzaron en armas contra el gobierno y la supuesta sucesión amañada, donde el apadrinado de Bertrand era el único candidato con opciones.

Entre los postulantes presidenciales se encontraban: el coronel y licenciado Jerónimo J. Reina Ministro de Guerra, Francisco J. Mejía, Alberto de Jesús Membreño Vásquez quien era el candidato oficial del Partido Nacional de Honduras quien fue arrestado y llevado a Guatemala supuestamente para proteger su vida y el político y general Rafael Salvador López Gutiérrez candidato del Partido Liberal de Honduras. Seguidamente en el mes de julio, Bertrand suspende las garantías de los derechos civiles de los ciudadanos, todo con el fin de que no haya elecciones e imponer a su sucesor, esta fue la detonante de la guerra civil.

En el mes de julio, Antonio López Gutiérrez, hermano del general López Gutiérrez y ministro de Honduras en Washington, D. C. solicitaba secretamente al Departamento de Estado que tomara medidas con el propósito de asegurar unas elecciones libres en Honduras.

Entre los cabecillas de la rebelión estaban los oficiales intibucanos Vicente Tosta Carrasco, quien era Mayor de plaza de Intibucá y al declararse dictador Bertrand, Tosta fue depuesto y encarcelado, por ser opositor político, seguidamente liberado por sus aliados y ascendido a coronel., se unió a él su compadre y paisano el coronel Gregorio Ferrera y J. Ernesto Alvarado, entre otros oficiales quienes juraron retirar a Bertrand del poder y unirse al general Rafael López Gutiérrez, quien había buscado colaboración con los liberales de Guatemala y los conservadores de Nicaragua, asimismo contaban con el beneplácito del hombre más rico de Honduras, por ese entonces don Santos Soto Rosales, quien otorgaba su residencia para las reuniones del grupo rebelde entre quienes estaban los ciudadanos Manuel Adalid y Gamero, Jesús M. Alvarado, Vicente Mejía Colindres, Carlos Lagos y Marcial Lagos, como de los liberales de renombre, entre ellos: a Raúl Toledo López, sobrino de López Gutiérrez, el Licenciado Antonio R. Reina, Abel Gamero egresado de la Academia Militar de Estados Unidos y a quien se le había dado la designación de Agente Político de la Revolución en Nicaragua, y proveedor de armas, municiones y pertrechos para el ejército rebelde.

Movimientos de las partes
El 24 de julio, el Gobierno de Bertrand solicita un préstamo a la "Junta de aguas" de la ciudad de Santa Rosa de Copán por la cantidad de 1,000 Pesos hondureños para gastos militares. Asimismo busca apoyo con el gobernante de El Salvador.

23 de julio, el representante estadounidense en Tegucigalpa informaba al Ministerio de Relaciones Exteriores de Honduras, que los señores: Francisco López Padilla, José Jorge Callejas, Paulino Valladares, Rómulo E. Durón, Saturnino Medal y Silverio Laínez solicitaron asilo político, de igual forma Josehp Walter cónsul de la Gran Bretaña, informaba a su igual estadounidense que los señores Magín Herrera, Vicente Mejía Colindres y Venancio Callejas se encontraban en su sede en claidad de asilados, mientras se solicionaba el conflicto.

El 25 de julio, el ejército rebelde de occidente toma los municipios de La Esperanza e Intibucá, comandadas por el general José Ramírez quien falleció en la revuelta, sus oficiales coronel Vicente Tosta Carrasco y Gregorio Ferrera, recibieron órdenes de avanzar hasta las ciudades de Gracias, Santa Rosa y luego dirigirse al norte. La primera plaza en caer fue la de Gracias (Lempira) que estaba al mando del general José León Castro.

29 de julio, la Plaza de Cedros, Francisco Morazán a la orden del Mayor José Inocente Triminio Osorio Comandante Seccional de Cedros, es atacada por las fuerzas revolucionarias que toman la misma, previamente bajo una escaramuza de fuego cruzado.

Combates en el centro de Honduras
Mientras tanto, la columna rebelde comandada por el general Rafael Salvador López Gutiérrez intentaría tomar el centro del país y la capital, López Gutiérrez combatió y derrotó a las fuerzas gubernamentales al mando del general Eulogio Flores acantonadas en la localidad de "Teupasenti" y seguidamente avanzó hasta tomar las inmediaciones de "El Pedregalito".

Toma del occidente
Los generales José María Reina, Ernesto Alvarado y los coroneles Vicente Tosta Carrasco, Flavio Delcid y Gregorio Ferrera y el capitán Natividad Pérez líderes del "Ejército revolucionario de Occidente" inician sus operaciones bélicas en el occidente de Hondurasa. El 11 de agosto, a las 05.00 horas, atacán la ciudad de Gracias seguidamente parten hacia Santa Rosa de Copán con un buen ejército y otros que se les han unido, los rebeldes se aproximaron por el este y rodearon la ciudad para sitiarla, al ser avistados por las fuerzas gubernamentales santarrocenses al mando del licenciado Jesús María Rodríguez Comandante de Armas de Santa Rosa y el general Alfonso Ferrari que ordena al coronel Vicente Ayala que se refuerce la guardia del Ayuntamiento Constitucional y que se preparan tanto los soldados como los ciudadanos para el combate que no tiene cabida hasta el día miércoles 13 y acabó el día sábado 16 de agosto de 1919, los defensores de la ciudad están 400 soldados bien equipados; después de varias horas de combate se entregó la ciudad.

En este acto el general Vicente Tosta Carrasco se llevó de la misma "Junta de aguas" 5,000 Pesos hondureños para la campaña rebelde, luego se marcharon al norte.

Toma de Santa Bárbara
El general José María Reina y las tropas revolucionarias marcharon hacia Santa Bárbara encontrándose en la localidad de San Nicolás con fuerzas gubernamentales al mando del coronel Teófilo Castillo, de origen mexicano; el combate fue intenso, hasta la victoria de los rebeldes.

Tegucigalpa
29 de agosto. Caen las posiciones defensivas gubernamentales estacionadas en "El Pedregalito" debido a una fuerte avanzada de las fuerzas rebeldes.

Toma de San Pedro Sula
El comandante General José María Reina H, el coronel Vicente Tosta Carrasco, el general Simón Aguilar (originario de Comayagüela), coronel Gregorio Ferrera, uniéndose a ellos el doctor y general Ernesto Alvarado "Alvaradito" (originario de Trujillo) militar egresado de academia de orientación conservadora y que había abandonado su finca en Pimienta, Cortés, para unirse a la revolución el 2 y 3 de septiembre, se combatió en la ciudad de San Pedro Sula la que también caería en su poder y saliendo herido el general José María Reina en el asalto a las trincheras de las tropas de gobierno en el cerro "La Cumbre" y donde falleció el general Teófilo Cárcamo; el general Simón Aguilar estiró los brazos de la revolución aplastando a los combatientes nacionales, los rebeldes se dirigieron hacia la ciudad de Puerto Cortés.

El embajador de los Estados Unidos en Honduras Thomas Sambola Jones solicita el cese a las hostilidades y la renuncia del presidente Bertrand, asimismo demanda ayuda del gobierno estadounidense para una intervención militar, para todo esto las muertes se cuentan en las principales ciudades: Tegucigalpa, Gracias (Lempira), La Esperanza, Santa Rosa de Copán, Santa Bárbara y San Pedro Sula, de más de 800 personas.

Toma de Danlí
El "Ejército Revolucionario de Oriente" se reúne para atacar la ciudad de Danlí, en el mes de septiembre, para ello los oficiales encargados de la misión fueron: el general Gregorio Aguilar, el general Salvador Cisneros, el general Adolfo Zúñiga. Sus oponentes serían un buen ejército al mando del Coronel José María Díaz Gómez, le rodeaban entre sus oficiales: Inocente Triminio, Leonidas Pineda, Rosendo Fortín, José Alvarado, Félix Alemán, Enrique Varela, Mariano Godoy y Fernando Palomo. El cuartel general rebelde, fue establecido en el cerro de "El Estiquirinero", el grueso del ejército era de tres columnas las cuales se situaron estratégicamente, rodeando su objetivo. El coronel Mendoza atacaría por el norte; el coronel Cisneros por el sur y el coronel Aguilar por el oriente. A las 05:00 horas, comenzó el ataque hacia las guarniciones gubernamentales en diferentes puntos de Danlí, aún no amanecía y una ración de balas de los revolucionarios cayó sobre los guardias y emprendieron a refugiarse dentro del cuartel y en los edificios cercanos, allí se atrincheraron y se dispusieron resistir el tremendo ataque. Cuando el sol salió, todo el ejército gubernamental, se hallaba dentro del casco de la población, sometido a un intenso ataque del enemigo y no pudiendo organizar una defensiva eficaz. Varios grupos de soldados suicidas rebeldes se aproximaron a las puertas de los edificios, bajo el fuego enemigo, con hachas, picos y otras herramientas con el fin de echar abajo las puertas y penetrar dentro de las posiciones defensivas, cuando lo hicieron dispararon sin cesar al interior. Al terminar el día un montón de muertos, heridos y demás les esperaban todos los prisioneros fueron desarmados y se les brindó la libertad una vez que hayan dejado de seguir luchando por el dictador.

El 9 de septiembre de 1919 el doctor Bertrand Barahona resignó el mando ejecutivo en el Consejo de Ministros y junto con el Dr. Nazario Soriano, Froilán Turcios, Andrés Soriano y otros amigos y partidarios, se dirigió hacia San Lorenzo, en dos automóviles que llevaban el frente cubierto con la bandera de los Estados Unidos de América, para no ser detenidos, de allí partieron a Estados Unidos., el Consejo por el Ministro de Gobierno Salvador Aguirre quien estuvo al mando de la administración hasta el 16 de septiembre, cuando lo tomó el Doctor Vicente Mejía Colindres, quien fungía como Ministro de Relaciones Exteriores, hasta el 5 de octubre. Después de la dimisión del presidente Bertrand, y algunos días antes de la entrada en Tegucigalpa de las tropas del general López Gutiérrez, su hermano, Antonio López Gutiérrez, escribía a la División Latinoamericana del Departamento de Estado: "...es necesario que un gobierno fuerte y central sea creado. Nosotros deseamos que el Departamento de Estado nos de su apoyo moral con este fin".

El Congreso Nacional de Honduras ordenó colocar en la presidencia provisional al Doctor Francisco Bográn Barahona, quien tomó posesión el 5 de octubre y convocó al pueblo celebrar elecciones generales.

Woodrow Wilson presidente de los Estados Unidos de América envió el USS "Chicago" a Amapala en las costas sureñas de Honduras, con el fin de que con el diálogo, se llegase a poner fin a la guerra y volver a la democracia. Asimismo se dio captura a los insurgentes salvadoreños que actuaban a órdenes de los rebeldes.

Tácticas militares
 El Ejército Rebelde empleo la noche y bajo la oscuridad atacaron a los cuarteles y edificios del gobierno.
 Los ataques fueron rápidos y multitudinarios.
 Se empleó la ametralladora.

Post Guerra
Después de la guerra civil emerge como candidato presidencial del Partido Liberal de Honduras el general Rafael López Gutiérrez, quien entra triunfante con sus huestes en la ciudad de Tegucigalpa el 17 de septiembre y a su vez saliendo el Doctor y General Tiburcio Carias Andino en parte con las pretensiones de realizar una contra revolución al no aceptar a Gutiérrez, como aspirante presidencial, contra la fórmula del Partido Nacional Demócrata abogado Alberto de Jesús Membreño y Antonio Madrid.

En el mes de octubre se realizan las elecciones y sale triunfador el General Rafael López Gutiérrez y como vicepresidente el Doctor José María Ochoa Velásquez, quienes tomaron posesión el 1 de febrero de 1920.

Consecuencias
 El Gobierno hondureño se aseguró mantener y formar una mejor Fuerzas Armadas de Honduras y crear una Fuerza Aérea leal.
 El General Rafael López Gutiérrez, quiso mantenerse en el poder, lo que conllevó a estallar una Segunda Guerra Civil de Honduras en 1924.
 Las empresas Transnacionales (bananeras, mineras) se apoderaron de una mayor parte de terrenos costeros en la zona norte de Honduras.
 Ocasionó pobreza, desnutrición, malos salarios, mala asistencia sanitaria a los empleados.
 Creación de un sindicato por parte de los empleados de las Transnacionales.
cerca de 3,000 bajas militares, un número desconocido de heridos y de civiles muertos.
 Fundación de un Partido Comunista de Honduras.
 Tratado de Paz entre los países centroamericanos.

Referencias

Notas

Bibliografía
 Alvarado, Néstor Enrique. "La Revolución del 19", Imprenta Bulnes, Tegucigalpa, Honduras. 1967.
 Argueta, Mario y Edgardo Quiñónez, "Historia de Honduras", Escuela Superior del Profesorado "Francisco Morazán", Tegucigalpa, 1978. (Universidad de Texas, USA.)
 Durón y Gamero, Rómulo Ernesto. "Bosquejo Histórico de Honduras", Tegucigalpa, Honduras. 1982 (Reedición).
 González de Oliva, Alexis Argentina. "Gobernantes de Honduras Siglo  y , Editorial Universitaria, Tegucigalpa, Honduras. 1996.
 Luque, Gonzalo "Chalo". "Revoluciones en Honduras", Volumen 2, Tegucigalpa, Honduras, 1983 (Reedición).
 Paredes, Lucas. "Biografía del Doctor y General Tiburcio Carías Andino", Editor Tipo-litografía Ariston, 1938. (Universidad de Texas, USA.)
 Urquía Fuentes y García, José Leonardo. "Historia de Santa Rosa de Copán, "Los Llanos", (Ensayo Histórico-cronológico) 2010.

Honduras en 1919
Guerras civiles de Honduras
Historia de Honduras
Historia contemporánea de Honduras
Guerras civiles en América del siglo XX
Conflictos en 1919

Primera guerra civil de Honduras


Obech is a village in Belarus in the district of Brest, located at ,  SW of Minsk. It was formerly a Jewish shtetl.

Villages in Belarus

Obech, Belarus


إِيمَدْغَاسن أو ماد غيس أو  وماد غيس هو ضريح بونيقي جزائري يرجع تاريخه إلى القرن الثالث قبل الميلاد، يقع في الجزائر بالأوراس، على أراضي بلدية بوميا، في ولاية باتنة، عبارة عن قبة عملاقة تحيط بها تاج العمود بأسلوب درويسي.

وهو أقدم ضريح ملكي أثري محفوظ في شمال أفريقيا، وفقا للمؤرخين في القرون الوسطى، فقد استمد إسمه من ملك نوميديا، قدمت السلطات الجزائرية في عام 2002 طلب لإدراجة في قائمة التراث العالمي. هو مصنف من بين 100 أكثر الآثار المهددة بالإنقراض على كوكب الأرض.

وصف
من الخارج، يأخذ إيمدغاسن شكل قاعدة أسطوانية، وغالبا ما ينظر إليها على أنهبونيقي نوميدي يعبر عن عمق الحضارة والعمارة النوميديةالفينيقية ، كما يعتقد بعض المؤرخين والباحثين الأركيولوجيين.

حالة متقدمة من التدهور
على مر السنين شهد المعلم تدهورا كبيرا وحتى الأعمدة المعززة للمبنى بشكل مؤقت تعرضت للتآكل بسبب الأمطار. وتسببت الظروف المناخية والسرقة في إلحاق أضرار جسيمة بالمعلم على غرار التصدعات وانهيار أجزاء من القبة والجدران مما أدى إلى تسرب مياه الأمطار داخل المبنى. و حسب مدير الثقافة لولاية باتنة الذي اتصلت به «وأج» فإن أشغال الترميم كانت مبرمجة لبداية 2012. و بعين المكان لا تلاحظ أية أشغال تدل على انطلاق عملية الترميم بحيث يبدو وأن المكان خالي ما عدا سياج بسيط أقيم حول الموقع لحمايته ولوحة معدنية إعلامية تشير إلى وجود الضريح.

و استنادا إلى المختصين فقد كان يوجد حول الضريح الملكي حوالي عشرة أضرحة أمازيغية أخرى مدفونة في محيط يمتد على مساحة 500 متر. و في سنة 2012 تم تصنيف الضريح من بين 100 معلم الأكثر عرضة للخطر من قبل الصندوق العالمي للمعالم.

سنة 2006 باشرت مديرية العمران والبناء لولاية باتنة عملية الترميم باستعمال آلات الهدم مما ألحق أضرارا خطيرة بالضريح خاصة على مستوى الهيكل والقبة. و أشار مدير ديوان تسيير واستغلال الممتلكات الثقافية عبد الوهاب زكاغ إلى أن الديوان تكفل بملف الترميم خلال 2012 بحيث قام بإعداد دراسة تمهيدية لعملية ترميم الضريح بالموازاة مع دراسة لحماية الموقع.

علم التأريخ

العصور الوسطى
كان المؤرخ الأندلسي في القرن الحادي عشر البكري أول من وصف النصب في وصفه لشمال أفريقيا. يقول أن إيمدغاسن كان ملك البلاد وأنه في الماضي قد أعطيت أوامر لعدد كبير من الأفراد لتدمير النصب ولكن النتيجة لم تنجح. كما تحدث البكري عن النقوش الجميلة التي زينت الضريح التي تمثل مختلف الحيوانات وتوجت بشجرة أو هيكل، لم يبقى أي أثر لمثل هذه النقوش حاليا.

يقول ابن خلدون في القرن الرابع عشر، وفقا لمراجع المؤرخين البربر، كان إيمدغاسن سلفا للنوميديين. ويستشهد إيمدغاسن بأنه سلف من البربر في فرع بوتر (بوتر هو لقب إيمدغاسن، ابن خلدون، تاريخ البربر): زناتة (قبيلة)، بنو يفرن، المغراويون، جيراوا، الزيانيون، المرينيون، إلخ. إيمدغاسن أيضا سلف صنهاجة (زيريون، حماديون، المرابطون) وغيرها من قبائل كتامة البربرية، الخ.

الحفريات الأولى

آخر الحفريات
خلال الحفريات التي قام بها علماء الآثار الجزائريون «تم اكتشاف معرض تحت الضريح الأمازيغي، وفي نهاية هذا المعرض الذي يبلغ طوله 7 أمتار، تم أيضا اكتشاف أثاث جنازي مهم: فخار زجاجي، قطعة من الفحم، وعملة البرونزية». إيمدغاسن عام 2013

انظر أيضاً
 لجدار
 الضريح الملكي الموريتاني
 ضريح تينهنان
 قلعة بلاد قيطون

المراجع

 تاريخ ابن خلدون، المسمى بكتاب العبر وديوان المبتدأ والخبر في أيام العرب والعجم والبربر ومن عاصرهم من ذوي السلطان الأكبر.

أساطير أمازيغية
باتنة
تاريخ الجزائر
زناتة (قبيلة)
عمارة أمازيغية
مبان ومنشآت في الجزائر
مبان ومنشآت في ولاية باتنة
مملكة نوميديا

إيمدغاسن


Bedford Brown (June 6, 1795 – December 6, 1870) was a Democratic United States Senator from the State of North Carolina between 1829 and 1840.

Biography
Bedford Brown was born on June 6, 1795, in what now is Locust Hill Township, Caswell County, North Carolina. His parents were Jethro Brown and Lucy Williamson Brown. After attending the University of North Carolina for one year, Brown was elected to the North Carolina House of Commons.

On July 13, 1816, Brown married Mary Lumpkin Glenn. The couple had seven children: William Livingston, Bedford, Jr., Wilson Glenn, Isabella Virginia, Laura, and Rosalie.

In 1828, upon the death of Bartlett Yancey, Jr., Brown was chosen in a special election to replace Yancey in the North Carolina Senate. Like Bartlett Yancey, Jr., before him, Brown was elected Speaker of the North Carolina Senate.

In 1829, he was elected as a Jacksonian (the party that would become the Democratic Party) to succeed John Branch as a United States Senator from North Carolina.  In the Senate, he chaired several committees, including the Agriculture Committee.  Brown resigned his seat in 1840 due to a dispute with the state legislature.  He was elected to the state Senate again in 1842, before spending some years out of the state.

Leading up to the Civil War, Brown, a state senator again from 1858 to 1860, counseled in favor of North Carolina's remaining in the Union. However, after President Lincoln requested troops from North Carolina to serve in the Union Army, Brown, along with most of his colleagues, supported secession.

In 1868 Brown, still a Democrat, was again elected to the North Carolina Senate. However, the Reconstruction Republicans controlled the North Carolina Legislature and refused to seat Brown. He was replaced by Republican John W. Stephens.

Brown was buried on the grounds at Rose Hill, just outside Yanceyville, North Carolina. Rose Hill was added to the National Register of Historic Places in 1973.

Footnotes

Further reading

 H.G. Jones, "Bedford Brown" in William S. Powell (ed.), Dictionary of North Carolina Biography. Chapel Hill, NC: University of North Carolina Press, 1979; pp. 240–241.
 Houston G. Jones, "Bedford Brown: States' Rights Unionist," North Carolina Historical Review, vol. 32 (1955).

External links

Bedford Brown profile - Caswell County Historical Association.

1795 births
1870 deaths
People from Caswell County, North Carolina
American people of Scotch-Irish descent
Jacksonian United States senators from North Carolina
Democratic Party United States senators from North Carolina
North Carolina Jacksonians
Democratic Party members of the North Carolina House of Representatives
Democratic Party North Carolina state senators
People of North Carolina in the American Civil War

Bedford Brown


Nebiler, Antalya ilinin Serik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya il merkezine 34 km, Serik ilçesine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Serik'in mahalleleri

Nebiler, Serik


Agrilus gressitti é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti, 2006.

Referências

gressitti

Agrilus gressitti


يينوتاييفكا  هي مدينة في مقاطعة أستراخان أوبلاست في روسيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 7903 نسمة.

أعلام
 إيفان إيفانوفيتش خمنتسر

مراجع

مدن مقاطعة أستراخان

يينوتاييفكا (مقاطعة أستراخان)


est un film musical d'action et de comédie japonais produit, écrit et réalisé par Sion Sono sorti le 30 août 2014 et adapté du manga éponyme de Santa Inoue.

Synopsis
Dans un Japon alternatif, des gangs de rue, connus sous le nom de Tokyo Tribes, sont enlisés dans un conflit perpétuel pour le contrôle de leurs territoires. Mera, chef de la tribu Wu-Ronz de Bukuro, s'allie au violent et sadique gangster Buppa de Buppa Town afin d'initier une guerre entre les Wu-Ronz et la tribu Musashino Saru. Lors d'une confrontation entre les deux factions, Mera tente d'assassiner Kai, membre populaire de la tribu Musashino Saru, mais tue accidentellement Tera, autre membre des Musashino Saru, aimé de toutes les autres tribus depuis bien avant leurs formations. Le meurtre de Tera conduit les autres Tokyo Tribes à s'allier contre les forces de Mera et Buppa, entrainant une guerre totale entre gangs.

Fiche technique
 Titre :
 Titre original :
 Réalisateur : Sion Sono
 Scénario : Sion Sono d'après le manga Tokyo Tribe 2 de Santa Inoue
 Photographie : Daisuke Sôma
 Montage :
 Musique : B.C.D.M.G.
 Pays d'origine :
 Langue originale : japonais
 Format : couleur - 2,35:1 - 35 mm - Dolby Digital
 Genre : Musical, comédie et action
 Durée : 116 minutes
 Dates de sortie :
 Japon :

Distribution
  : Mera
 Riki Takeuchi : Buppa
 Young Dais : Kai Deguchi
 Nana Seino : Sunmi/Erika
 Shunsuke Daitō : Iwao
 Takuya Ishida : Kim
 Yui Ichikawa : Nori-chan
 Bernard Ackah : Jadakins
 Joey Beni : Kamekachi
 Arata Matsuura : Skunk
 Yuku Ishii : Hasheem
 Makato Sakaguchi : Yon
 Ryūta Satō : Tera

Analyse
Tokyo Tribe reprend de nombreux éléments de genre apocalyptique, d'horreur musicale ou des thématiques tribales issues de films tels que Mad Max, Do the Right Thing, Rocky Horror Picture Show ou des œuvres de Quentin Tarantino. Le film est pratiquement entièrement interprété en rimes hip hop "old school".

De nombreux rappeurs et DJ de la scène tokyoïte font une apparition, dans des rôles plus ou moins conséquents.

Box office
Le film a récolté 144.3 millions de yens au box office japonais en date du 14 septembre 2014.

Accueil
Mike Hale du The New York Times qualifie le film de « projet excentrique » même pour Sion Sono et trouve que le plus gros problème provient du « scénario [...] qui ne donne pas beaucoup de justification concernant toutes les insultes, combats et poursuites (et les mauvais traitements occasionnels infligés aux femmes) ». Martin Tsai du Los Angeles Times critique sa « violence et sa misogynie en manque d'inspiration » et relève que « le film suggère que les gangsters sont poussés à conquérir uniquement pour surcompenser l'insuffisance de leur virilité ». Dennis Harvey de Variety.com critique également la musique, écrivant que « les rythmes old-school, pour la plupart génériques, de la bande originale accompagnent des paroles d'une foule d'artistes japonais [...] souvent drôles - parfois par inadvertance, mais surtout d'une façon délibérément grossière et obscène de se vanter » dans des interprétations qui vont « de décent à épouvantable ».

Notes et références

Liens externes

Film japonais sorti en 2014
Comédie d'action japonaise
Film musical japonais
Film en japonais
Film réalisé par Sion Sono
Adaptation d'un manga au cinéma

Tokyo Tribe (film, 2014)


Tafunga Bonjisi es un escultor de Zimbabue conocido por sus tallas en piedra, nacido el 6 de abril de 1982 en Ruwa.

Datos biográficos
Nacido en la localidad de Ruwa, Tafunga Bonjisi tiene un hermano gemelo llamado Garikai. Es también hermano de los escultores Witness y Lameck Bonjisi; completó sus estudios de primaria en su pueblo natal, Ruwa, y asistió a la escuela secundaria en Tafara. Se formó como artista escultor bajo las enseñanzas de su hermano Lameck, antes de comenzar una carrera como escultor independiente el año 2000.

Sus obras suelen estar talladas en piedras naturales de Zimbabue, como el cobalto y una variedad de serpentinita negra conocida como springstone, entre otros medios.

Notas y referencias

Notas

Enlaces externos

Enlaces externos

Escultores de Zimbabue
Escultores del siglo XXI
Zimbabuenses del siglo XXI

Tafunga Bonjisi


පළමුවන නයිසියානු ධර්ම සංඝායනාව (/naɪ'si:ə/;  /'ni:kaɪja/) යනු ක්‍රිව 325දී  පළමුවන කොන්ස්ටන්ටයින් රෝමානු අධිරාජ්‍යයා විසින් කැඳවනු ලැබ බිතිනියා හී නයිසියෙ නගරයේ (වර්තමානයේ තුර්කියේ ඉස්නික් ) පැවැත්වුනු  ක්‍රිස්තියානි රදගුරුවරුවන්ගේ මන්ත්‍රණ සභාවකි.

අධ්‍යාත්මක සංඝායනාව
4වන සියවස ක්‍රිස්තියානි සභා මන්ත්‍රණ සභා
නැගෙනහිර ඕර්තඩොක්ස් සභාව විසින් පිළිගත් සභා මන්ත්‍රණ සභා
පසුකාලීන රෝමානු බිතිනියා
ඉස්නික්
මහා කොන්ස්ටන්ටීන් සහ ක්‍රිස්තියානි ධර්මය
ත්‍රිත්වායත්තවාදය
සභාවේ අධ්‍යාත්ම මන්ත්‍රණ සභා සත
රෝමානු කතෝලික සභාව විසින් පිළිගත් සභා මන්ත්‍රණ සභා
පෙරදිග ඕර්තඩොක්ස් සභාව විසින් පිළිගත් සභා මන්ත්‍රණ සභා
නැගෙනහිර ඇසිරියානු සභාව විසින් පිළිගත් සභා මන්ත්‍රණ සභා
කැල්වින් න්‍යාය විසින් පිළිගත් සභා මන්ත්‍රණ සභා
ලූතර් න්‍යාය විසින් පිළිගත් සභා මන්ත්‍රණ සභා
එංගලන්ත සභාව විසින් පිළිගත් සභා මන්ත්‍රණ සභා
පීතෘද්දේශ
ශාසන නීතිය

පළමුවන නයිසියානු ධර්ම සංඝායනාව


البَقَلَة أو الغَادُس  المعروف بالاسم الخاطئ القُدّ، هو اسم شائع لبعض أنواع رتبة غادسيات الشكل، وله أيضا أسماء شائعة لمجموعة متنوعة من الأسماك، ويكون طعم سمك البقلة لحم سميك ومع نكهة خفيفة، وتنخفض منه الدهون، ولحمه أبيض كثيف وتقشيره سهل.
ويستفاد من كبد سمك القد صنع منه زيت كبد القد، الذي يحتوي على فيتامين أ وفيتامين د وأوميغا 3 والأحماض الدهنية ( (EPA) (DHA) ).
ويسمى بيضه skrei، وصغار البفلة الأطلسية أو سمك الحدوق التي تسلخ للطهي وتسمى scrod.

يعيش في المياه الشمالية للمحيطين الهادئ والأطلسي. وتأتي أسماك البقلة في المرتبة الثانية بعد سمك الرنجة من حيث حصيلة صيد الأسماك كل عام. لكن معظمها يؤكل على عكس الرنجة التي تستخدم غالبًا لأغراض صناعية وزراعية.

بقلة المحيط الهادئ تعيش في مياه شمالي المحيط الهادئ وبحر بيرنغ. وتعد من أسماك الغذاء الفاخرة، كما يعتبر من أهم الأنواع بالنسبة لصناعة السمك منذ زمن بعيد.

الشكل والسلوك
للبقلة خمس زعانف، وألوانها مختلفة، منها الرمادي والأحمر والبني أو الأسود، مع وجود عديد من النقاط السوداء الصغيرة على الأجزاء العليا من السمكة. يبلغ متوسط طول نوع البقلة التي تعيش في المحيط الأطلسي نحو 90 سم، ووزنها من 4,5 إلى 11 كجم، رغم أن بعضها قد يبلغ حجمه أكبر من ذلك؛ أما البقلة التي تعيش في المحيط الهادئ فنادرًا ما يتجاوز طولها مترًا واحدًا ووزنها من 1,5 إلى 9كجم.

تعيش أسماك البقلة بالقرب من قاع المحيط، لكنها تصعد غالبًا إلى منتصف عمق الماء، وأحيانا تقترب من السطح عند تناولها الطعام. ومتوسط سرعة البقلة 6كم/ساعة.

التكاثر
تبيض البقلة في أعماق المحيط في أواخر الشتاء وبواكير الربيع. وتضع السمكة في المعتاد بين ثلاثة وسبعة ملايين بيضة في المرة الواحدة. لكن نسبة صغيرة فقط من البيض تكتب لها الحياة. ويطفو بيض معظم أنواع البقلة على سطح الماء وتصبح جزءًا من العوالق المائية، وهي كتلة الكائنات المائية الصغيرة الطافية.

النظام الغذائي
تتغذى البقلة المكتملة النمو بصغار الأسماك، والحبار، والمحار مثل سرطان البحر والروبيان. كما تأتي البقلة التي تعيش في المحيط الأطلسي على كل شيء تقريبا، قد تجده في طريقها بما فيها الصخور والأصداف؛ إذ تقوم العصارات القوية في معدة السمكة بهضم الغذاء أو الأحياء البحرية، ثم تلفظ ما يستعصي عليها هضمه.

تتغذى الأسماك حديثة الفقس بالعوالق. وعندما تبلغ البقلة نحو سبعة سنتيمترات ونصف، تتحرك نحو قاع المحيط حيث تتغذى بالديدان وصغار سمك الروبيان.

صيد السمك وتسويقه
هناك 25 نوعًا من أسماك البقلة، وإن كان إطلاق اسم البقلة عليها جميعا يعد من باب المجاز. تتوافر أسماك البقلة طوال العام. ويعد نوع البقلة الذي يعيش في المحيط الأطلسي أهم أسماك البقلة من حيث حصيلة الصيد السنوية. وأفضل أماكن الصيد بالأطلسي قبالة شواطئ أمريكا الشمالية، خاصة منطقة الجراند بانكس أمام نيوفاوندلاند بكندا، ومنطقة جورجيز بانك أمام بوسطن بولاية ماساتشوستس بالولايات المتحدة الأمريكية. تقع أهم مناطق صيد البقلة التي يحويها الجزء الشمالي الشرقي من المحيط الأطلسي حول آيسلندا، وفي منطقة بحر بارنتس، وبحر النرويج، وبحر البلطيق، وبحر الشمال.

تمتد مناطق صيد البقلة الموجود بالمحيط الهادئ من مياه كاليفورنيا إلى بحر بيرنج شمالا إلى اليابان وكوريا غرباً. وأفضل مناطق صيده في جنوب شرقي بحر بيرنج. وتتصدر الولايات المتحدة الأمريكية الدول التي تصيد سمك بقلة بالمحيط الهادئ وتأتي روسيا في المرتبة الثانية واليابان في المرتبة الثالثة.

ويمكن الاحتفاظ بسمكة البقلة لفترات طويلة دون أن تفسد عن طريق شطرها ثم تمليحها وتجفيفها. وفي القرون الماضية لم تكن السفن تستطيع نقل الغذاء سريع التلف في رحلات طويلة لعدم وجود الثلاجات. وفي مثل هذه الرحلات كان البقلة غذاءً رئيسيًا. وبدأت سفن الصيد الأوروبية عبور الأطلسي لصيد البقلة منذ بداية القرن السادس عشر الميلادي. في البداية كان الصيد يتم بالصنارة والطُعم، لكن منذ القرن السابع عشر حلت الشباك محلها بشكل أساسي.

المعلومات الغذائية
تحتوي كل شريحة من البقلة النيئة (116غ) بحسب وزارة الزراعة الأمريكية على المعلومات الغذائية التالية :
 السعرات الحرارية: 80
 الدهون: 0.48
 الدهون المشبعة: 0
 الكاربوهيدرات: 0
 الألياف: 0
 البروتينات: 17.71
 الكولسترول: 55

ازداد الطلب على أسماك البقلة منذ ظهور الأسماك المعدة للطهي في الخمسينيات من القرن العشرين الميلادي، بالإضافة إلى اعتماد المطاعم التي تقدم السمك المقلي ومعه البطاطس المقلية على أسماك البقلة الذي يعد مصدرًا لاستخراج زيت كبد البقلة، وهو مكوّن غذائي غني بفيتامينات أ ود.

انظر أيضًا

 بكلاة

الملاحظات

المراجع

أسماء شائعة للأسماك
أسماك ألمانيا
أسماك تجارية
قائمة المأكولات البحرية الحمراء
غادسيات
مطبخ برتغالي

بقلة (سمك)


معيار نايكست للاستقرارية هو معيار فريد ومنتشر بكثرة من نوعه وضعه هاري نايكست ليتمكن من تحديد استقرارية نظام تحكم ما، يعتمد المعيار التعامل مع الدالة المميزة للنظام ورسم دالة المسار المفتوح حيث :

G هي دالة المسار الأمامي

H هي دالة التغذية الرجعية

G*H هي دالة المسار المفتوح

GH+1=0 هي الدالة المميزة للنظام.

W هي التردد تجاوزا

يتم رسم مخطط نايكست وهو رسم دالة المسار الأمامي في الإحداثيات الديكارتية لقيم التردد الزاوي المختلفة W الموجبة، يتم تحديد نوع النظام بالنظر إلى دالة المسار المفتوح فإذا كانت جميع أقطاب وأصفار الدالة إلى النصف الأيسر من مجال لابلاس كان النظام ذا طور هامد أما إذا كان هناك واحد منهما على الأقل في النصف الأيمن كان النظام ذا طور مارج.

قراءة الرسم وتطبيق المعيار

بعد إتمام رسم دالة المسار المفتوح تؤخذ نقطة (W = مالانهاية) كنقطة بداية ونقطة (w = 0) كنقطة نهاية ومن ثم يعتبر سير الرسم وانسياب المنحنى يكون من نقطة البداية إلى نقطة النهاية
بالنظر إلى الدالة المميزة نجد أن :

GH+1=0 وهذا يقتضي أن :

GH=-1 أي أن -1 هي النقطة الحرجة في النظام وبالتالي في الرسم، لذا إن كان الرسم يلتف أو يحّوط نقطة -1 (أو يقطعها بطبيعة الحال) فإن النظام يكون غير مستقر أما إذا لم يحط الرسم بالنقطة الحرجة -1 فإن الأمر يختلف في حالة الطور الهامد عنه في حالة الطور المارج ويكون هناك حاجة لاستعمال عملية رياضية لفحص النظام.

طريقة نايكست للأنظمة الخطية المتعددة المداخل والمخارج
يمكن تطبيق معيار نايكست للاستقرارية أيضا على الأنظمة ذات المداخل والمخارج المتعددة مع تعديل طفيف حيث لا نرسم دالة التحويل في الرسم (لأنه هناك عدة دوال تحويل بالنسبة للأنظمة متعددة المداخل والخارج) بل نرسم مخطط det(I+L) حيث L هو النظام المفتوح. ونطبق نفس المعايير مع استبدال النقطة الحرجة -1 بالنقطة 0

مراجع

معالجة الإشارة
نظرية الاستقرار

معيار نايكست للاستقرارية


Rylie Green est une ingénieure biomédicale australienne qui est professeure () à l'Imperial College de Londres. Elle travaille sur les polymères conducteurs bioactifs pour des applications en électronique médicale.

Formation
Green est australienne. Elle a obtenu son doctorat en interfaces neuronales de la School of Biomedical Engineering, Université de Nouvelle-Galles du Sud (University of New South Wales, UNSW) en 2008. Elle est restée à l'UNSW pour ses études postdoctorales, se concentrant sur les composants bioactifs et cellulaires pour l'ingénierie tissulaire  .

Recherche et carrière
Les recherches de Green se concentrent sur le développement de nouveaux matériaux polymères pour l'électronique, l'identification de biomatériaux pour la médecine régénérative et l'ingénierie bio-interfaciale pour les neuroprothèses. Elle vise à prolonger la durée de vie des dispositifs bioélectroniques tels que les , les  et l'interface cerveau-ordinateur, afin qu'ils soient efficaces tout au long de la vie d'un patient. Dans le groupe de recherche de Green, ils améliorent les propriétés mécaniques des polymères conducteurs pour les applications d'implants, développent des techniques de caractérisation et analysent le tissu neural in vitro à l' aide de techniques telles que la  à deux photons.

Green a rejoint l'Imperial College de Londres en 2016. En 2017, Green a reçu une subvention d'un million de livres sterling de l' (EPSRC) pour explorer de nouveaux polymères pour les implants, qui encouragent l'interaction avec les nerfs environnants et empêchent le rejet dans le corps. Elle se concentrera sur les implants cochléaires et les nouveaux types d'implants oculaires bioniques. Elle collabore avec Galvani Bioelectronics et Boston Scientific.

Elle a parlé de l'amélioration des implants au Haut-commissariat australien à la Pint of Science 2017 et du thème de la biologie du Science Museum en 2018.

Prix et distinctions
Green était l'une des 16 candidats sur 80 à recevoir un prix Fresh Science en 2010, qui récompense les futurs scientifiques dans toute l'Australie. Dans le cadre du prix, elle a présenté son travail sur les bioplastiques conducteurs au Musée de Melbourne.

Green a également reçu la bourse Rudolf Cimdins de la , qui couvre les frais d'inscription pour assister à la conférence annuelle de la société.

En 2017, Green a remporté le Suffrage Science Women in Science Award, qui récompense les réalisations scientifiques et la capacité d'inspirer les autres.

Publications (sélection)

Références

Liens externes
Article sur la bioélectronique incluant Dr Green

Étudiant de l'université de Nouvelle-Galles du Sud
Professeur à l'Imperial College London
Universitaire australien du XXIe siècle
Ingénieure
Ingénieur australien du XXIe siècle
Date de naissance non renseignée (XXe siècle)

Rylie Green


O Internazionali Femminili di Tennis Città di Caserta, é um torneio para tenistas profissionais disputado em quadras de saibro ao ar livre. O evento é classificado como um torneio do ITF Women's World Tennis Tour de US$ 60.000 e é realizado em Caserta, Itália, desde 1982.

Resultados passados

Simples

Duplas

Ligações externas
 Presentati gli Internazionali di Tennis: si parte il 5 giugno
 Internazionali Femminili di Tennis Città di Caserta – Trofeo Cogepa: lunedì sera il sorteggio del main draw
 CASERTA: XXXI EDIZIONE INTERNAZIONALI FEMMINILI DI TENNIS
 Internazionali di Caserta, trionfo americano con Liu

Torneios de tênis na Itália
Circuito Feminino ITF
Fundações em 1982