Igor Vsevolodovich Girkin (,; nascido em 17 de Dezembro de 1970), também conhecido pelo pseudônimo Igor Ivanovich Strelkov (), é um veterano do exército russo e antigo funcionário do Serviço Federal de Segurança (FSB) que teve um papel central na Anexação da Crimeia pela Federação Russa, e mais tarde na Guerra em Donbas, como um organizador de grupos militantes na República Popular de Donetsk. Girkin liderou um grupo de militantes na Ucrânia, onde ele participou do Cerco a Sloviansk. Durante a batalha ele aumentou sua influência e se tornou o comandante militar de facto de todas forças separatistas na região do Donbas, situação confirmada pelo Primeiro-Ministro da República Popular de Donetsk Alexander Borodai, o qual o nomeou oficialmente Ministro da Defesa.

Girkin, que se descreve como um nacionalista russo foi acusado pelas autoridades ucranianas de terrorismo. Ele foi sancionado pela União Européia pelo seu papel de liderança no conflito armado no leste ucraniano. Autoridades ucranianas o acusaram de ser um coronel aposentado do GRU (a organização russa de inteligência militar externa).

Em 2014, ele defendeu que os "clãs liberais" (as frações liberais das elites russas) deveriam ser destruídos em favor dos "clãs da segurança pública" No dia 28 de Maio de 2016 ele formou o Movimento Nacional Russo, um grupo político favorável à "união da Federação Russa, Ucrânia, Bielorrússia e outras terras russas em um único estado pan-russo e à transformação de todo o território da antiga URSS em uma zona incondicional de influência russa."

De acordo com algumas fontes, Girkin é suspeito de crimes de guerra. Tendo admitido o uso de escudos humanos e execuções sumárias. Em 19 de junho de 2019, promotores holandeses acusaram Girkin de assassinato na queda do Voo Malaysia Airlines 17, e emitiram um mandado de prisão internacional contra ele. Girkin admite "responsabilidade moral" mas nega ter dado a ordem de derrubar o avião.

Com a invasão russa da Ucrânia em 2022, Girkin reganhou a atenção como um "blogueiro de guerra". Notável por sua postura ferozmente pró-guerra e ultranacionalista, mas ao mesmo tempo sendo um crítico ferrenho das Forças Armadas da Rússia, acusando-os de incompetência e "insuficiência". Seis meses após a invasão russa da Ucrânia em 2022, após a grande contra- ofensiva ucraniana de Kharkiv em setembro, ele previu uma derrota completa para as tropas russas na Ucrânia. Em outubro de 2022, Girkin se juntou a uma unidade de voluntários lutando contra as forças ucranianas. Em abril de 2023, Girkin, ao lado de outros nacionalistas russos, formou o "Clube dos Patriotas Irritados", um movimento social linha-dura que defende medidas mais contundentes a serem tomadas pelo governo russo na guerra.

Em 21 de Julho de 2023 Igor Girkin foi detido pelas autoridades russas acusado de "extremismo", uma acusação usada pelo governo russo contra oponentes políticos.

Envolvimento na Transnístria, Bósnia e Chechênia

A mídia russa identificou Girkin como um oficial da reserva militar russa que expressou visões linha-dura sobre a eliminação daqueles percebidos como inimigos do Estado russo e lutou junto aos grupos pró-Federação Russa nas campanhas contra-separatistas na Chechênia e a grupos separatistas pró-Moscou no conflito da região separatista da Moldávia, a Transnístria. De acordo com várias fontes, Girkin participou na Guerra da Bósnia como um voluntário ao lado dos sérvios, e na Chechênia como um mercenário contratado. Em 1999, Girkin publicou suas memórias sobre a participação no conflito na Bósnia e em Herzegovina. Em 2014, ele foi acusado pelo centro de mídia bósnio Klix.ba e por um oficial aposentado do Exército Bósnio de estar envolvido no Massacre de Višegrad, no qual milhares de civis foram mortos em 1992.

A BBC noticiou que Girkin pode ter trabalhado para o FSB da Rússia em uma unidade de contra-terrorismo, citando especialistas militares russos. De acordo com a mídia russa, ele trabalhou como funcionário do FSB e seu último serviço antes de se aposentar foi junto ao Diretório de Combate ao Terrorismo Internacional do FSB.

Em 2014, o grupo Anonymous publicou o que eles alegaram ser e-mails pessoais de Girkin, revelando que ele foi funcionário do FSB por 18 anos, de 1996 a Março de 2013, incluindo na Chechênia de 1999 a 2005, de acordo o Moscow Times. O jornal também afirmou que Girkin nasceu em Moscou e que entrou em contato com ele por e-mail e telefone mas que ele não confirmou as alegações. Um líder local de milícias pró-russas na Ucrânia, Vyacheslav Ponomarev, que se descreve como um amigo antigo de Girkin, afirmou que a informação sobre Girkin era verdadeira. Seu pseudônimo "Strelkov" ("Strelok") pode ser traduzido aproximadamente como "Homem do Rifle" ou "Atirador". Ele também já foi apelidado de Igor Groznyy ("Igor o Terrível").

Alexander Cherkasov, líder do grupo de direitos humanos russo Memorial, está convicto que o "Igor Strelkov" envolvido na Ucrânia é a mesma pessoa que o oficial militar russo chamado "Strelkov", que foi identificado como sendo diretamente responsável por pelo menos seis casos de desaparecimento forçado (em quatro situações distintas) e assassinato presumido de moradores ocorridos tanto no vilarejo Khatuni, situado no distrito de Vedensky, nas montanhas da Chechênia, quanto nos assentamentos próximos de Makhkety e Tevzeni em 2001-2002, quando Strelkov estava alocado ao 45º Regimento de Reconhecimento Destacado da unidade de Forças Especiais das Tropas Paraquedistas Russas baseadas próximas de Khatuni. Nenhum desses crimes foi solucionado por investigações oficiais. O website do ombudsman oficial de direitos humanos da Chechênia lista vários moradores de Khatuni que desapareceram em 2001 (Beslan Durtayev e Supyan Tashayev) como tendo sido sequestrados de suas casas e levados à base do 45º Regimento de Reconhecimento Destacado por oficiais conhecidos como "Coronel Proskuryn e Strelkov Igor Outra entrada lista o desaparecido Beslan Taramov como tendo sido sequestrado em 2001 no vilarejo de Elistandzhi por homens do 45º Regimento sob liderança de "Igor Strelkov (apelido Strikal)". Cherkasov também lista Durtayev e Tashayev (mas não Taramov) como estando entre as presumidas vítimas de "Strelkov". Cherkasov e outros observadores suspeitavam que se tratava do mesmo "Strelkov", quando o próprio Girkin confirmou que ele esteve presente em Khatuni em 2001, onde ele lutou contra a "população local". De acordo com Cherkasov, como resultado das ações de Girkin na Chechênia, duas irmãs de um dos "desaparecidos",  acabaram se tornando terroristas e morreram três anos depois: uma dessas irmãs, Aminat Nagayeva, explodiu a si mesma durante os atentados terroristas a dois aviões russos em 2004 no Oblast de Tula, especificamente em uma aeronave Tu-134, "Volga-Aeroexpresss", matando 43 pessoas; a outra irmã, Rosa Nagayeva, participou do Massacre de Beslan no mesmo ano.

Os e-mails vazados em Maio de 2014 e atribuídos a Girkin contém seus diários da Bósnia e da Chechênia, enviados por ele a seus amigos para uma revisão. Uma história descreve uma operação de captura de ativistas chechenos de um vilarejo em Mesker-Yurt. Questionado do motivo pelo qual ele não publicou tal história, Girkin explica que "as pessoas que nós capturávamos e questionávamos quase sempre desapareciam sem rastros e sem julgamentos depois que tinhámos concluído", sendo esse o motivo de não-publicação dessas histórias.

Envolvimento na Ucrânia

Crimeia

Girkin foi um dos maiores comandantes da "auto-defesa russa" na Crise da Crimeia de 2014. Em uma entrevista de 22 de Janeiro de 2015, ele explicou que o "acachapante apoio nacional à auto-defesa" como retratado pela mídia russa era ficção, e a maioria das agências de lei, a administração e o exército estavam em oposição à auto-defesa, na realidade. Girkin afirmou que sob seu comando, os rebeldes "coletavam" deputados nas Câmaras e tinham que "forçadamente levar os deputados a votar [favoravelmente a se juntar à Rússia]".

De acordo com um cúmplice, Girkin chegou à Crimeia se descrevendo como um "emissário do Kremlin", formando logo após as forças de auto-defesa na Crimeia. Sua posição estava acima do auto-declarado primeiro-ministro da Crimeia Sergei Aksyonov, e sua principal tarefa em Março de 2014 foi o treinamento acelerado das recém-formadas formadas forças da Crimeia, além da seleção dos melhores treinados para transferir à invasão do Donbas. Girkin negociou pessoalmente e supervisionou a retirada das forças ucranianas da Crimeia.

De acordo com Girkin, ele era o responsável durante o incidente ocorrido no assalto ao Centro Cartográfico em Simferopol.

Cerco de Sloviansk

De acordo com Girkin, o chefe do recém-instituido governo russo na Criméa, Sergey Aksyonov, pediu a ele que lidasse com as províncias setentrionais.

Em 12 de Abril de 2014, Girkin liderou um grupo de militantes que tomaram os prédios dos escritórios do comitê executivo, do Departamento de Polícia e do Serviço de Segurança da Ucrânia em Sloviansk. Girkin alegou que a milícia foi formada na Crimeia e consistia de voluntários da Rússia, Crimeia e também de outras regiões da Ucrânia (Vinnitsa, Zhitomir, Kyiv), além de muitas pessoas de Donetsk e Lugansk. De acordo com ele, dois terços eram cidadãos ucranianos.

A maioria dos seus homens tinha experiência de combate. Muitos daqueles com cidadania ucraniana lutaram junto às Forças Armadas da Rússia na Chechênia e Ásia Central, outros lutaram junto às Forças Armadas ucranianas no Iraque e na Iugoslávia. Em uma entrevista, Girkin afirmou ter recebido ordens para não desistir de Sloviansk.

O SBU apresentou a presença de Girkini no Donbas como prova do envolvimento da Rússia na crise do Leste Ucraniano. Eles divulgaram conversas telefônicas interceptados entre "Strelkov" e seus supostos "coordenadores" em Moscou. A Rússia negou qualquer interferência na Ucrânia por suas tropas fora da Crimeia. Em Julho de 2014, autoridades ucranianas alegaram que o Ministro da Defesa Sergei Shoigu coordenou todas as ações de Girkin, fornecendo a ele e aos "outros líderes terroristas" as "mais destrutivas armas" desde Maio e o instruindo diretamente, com a aprovação do Presidente russo, Vladimir Putin.

Alegações de sabotagem e terrorismo
Em 15 de Abril, o Serviço de Segurança da Ucrânia (SBU) iniciou um processo criminal contra "Igor Strelkov". Ele foi descrito como um recrutador e líder de sabotadores "armados" e organizador principal do "terror" no Raion de Sloviansk (distrito) ucraniano (incluindo uma emboscada que matou um e feriu três agentes do SBU), que coordenou a tomada militar pelo russos de unidades ucranianas na Crimeia durante a Crise da Crimeia de 2014 em Março, após cruzar a fronteira russo-ucranina em Simferopol em 26 de Fevereiro.

Na Crimeia, relatou-se que Girkin foi instrumental na negociação da deserção do comandante da Marinha Ucraniana, Denis Berezovsky. No dia seguinte (16 de Abril), ele alegadamente tentou recrutar soldados ucranianos capturados na entrada de Kramatorsk.

Envolvimento em sequestros e assassinatos

O governo ucraniano alega que Girking esteve por trás dos sequestro, tortura e assassinato do político ucraniano Volodymyr Ivanovych Rybak e do estudante universitário de 19 anos Yury Popravko, ocorridos em 17 de Abril de 2014. O sequestro de Rybak por um grupo de homens em Horlivka foi gravado em câmera. O SBU divulgou frações de chamadas interceptadas nas quais um outro cidadão russo, o suposto oficial do GRU e subordinado de Girkin, Igor Bezler, ordena que Rybak seja "neutralizado", e uma conversa subsequente na qual "Strelkov" é ouvido instruindo Vyacheslav Ponomarev  a se livrar do corpo de Rybak, o qual "jaz aqui [no porão do quartel-general separatista em Sloviansk] e está começando a feder".

O corpo de Rybak foi encontrado mais tarde em Abril em um rio próximo a Sloviansk, com a cabeça esmagada, múltiplas facadas e com o estômago aberto; o corpo de Popravsko foi encontrado também próximo nas cercanias. O Ministro do Interior ucraniano, Arsen Avakov descreveu Girkin como um "monstro e assassino" e o incidente ajudou a dar fôlego à ofensiva militar "anti-terrorista" por parte do governo ucraniano contra os separatistas pró-Russos na Ucrânia.

Em Maio de 2020, Girkin confessou em uma entrevista concedida ao jornalista ucraniano Dmitry Gordon que ele havia ordenado o assassinato de Popravko e outro homem: "Sim, essas pessoas foram fuziladas sob minhas ordens. Ninguém abriu os seus estômagos. Se eu me arrependo por eles terem sido fuzilados? Não, eles eram inimigos". Strelkov também declarou que o assassinato de Rybak foi até certo ponto cometido sob sua responsabilidade.

Funcionário da República Popular de Donetsk

Durante o final de semana de 26-27 de Abril, o líder político da entidade separatista República Popular de Donetsk, Alexander Borodai, cidadão russo de Moscou e um amigo de longa data de Girkin, cedeu controle de todas tropas separatistas em toda a região de Donetsk a Girkin. No dia 26 de Abril, "Strelkov" fez sua primeira aparição pública quando ele deu uma entrevista em vídeo ao "Komsomolskaya Pravda" onde ele confirmou que sua milícia em Sloviansk era originária da Crimeia. Ele não disse nada sobre o seu próprio passado, negou ter recebido armas ou munição da Rússia, e anunciou que sua milícia não liberaria os observadores da Organização para a Segurança e Cooperação na Europa que havia feito reféns a menos que o ativistas pró-russos fossem previamente liberados pelo governo ucraniano. No dia 28 de Abril, a União Européia sancionou "Igor Strelkov" como um membro do GRU que se acreditava ser um coordenador de ações armadas e assistente de segurança de Sergey Aksyonov, na Crimeia. Em 29 de Abriel, Girkin indicou um novo chefe de polícia para Kramatorsk. Em 12 de Maio, "Eu, Strelkov", declarou ele mesmo "Supremo Comandante da República Popular de Donetsk" e de todas suas "unidades militares, de segurança, de fiscalização, de polícia, de fronteira, promotoria e outras estruturas paramilitares" .

De acordo com um relatório emitido pelo Gabinete do Alto Comissariado da ONU para os Direitos Humanos, "supostamente, no dia 26 de Maio, por ordem de Strelkov, Dmytro Slavov ('comandante de uma companhia de milícia popular' ) e Mykola Lukyanov ('comandante de um pelotão da milícia da República Popular de Donetsk') foram 'executados' em Sloviansk, após eles serem sentenciados por 'pilhagem, assalto armado, sequestro e por abandonar o campo de batalha'. A ordem, a qual circulou amplamente e foi afixada nas ruas de Sloviansk, se referia a um decreto do Presidente do Soviete Supremo da União Soviética de 22 de Junho de 1941 para basear a execução". O relatório também menciona o esforço de Girkin para recrutar mulheres locais para suas formações armadas: "Um chamado particular às mulheres se juntarem aos grupos armados foi feito em 17 de Maio através de um vídeo publicado no qual aparece Girkin 'Strelkov', incentivando as mulheres da região de Donetsk a se alistarem em unidades de combate" O "prefeito popular" separatista de Sloviansk e antigo chefe de Girkin, Ponomarev, foi ele próprio detido sob ordem de Girkin em 10 de Junho para se "engajar em atividades incompatíveis com os objetivos e tarefas da administração civil" .

Em entrevista com a "Rádio-KP" em 18 de Janeiro de 2016, Girkin reconheceu que ele utilizou "punição extrajudicial" e pelo menos quatro pessoas foram executadas por pelotão de fuzilamento, enquanto ele estava em Sloviansk.

Perda de Sloviansk
Na noite de 4 para 5 de Julho, durante uma ofensisva de larga escala das forças militares ucranianas após o fim de um cessar-fogo de 10 dias (término ocorrido no dia 30 de Junho), Girkin e seus militantes fugiram de Sloviansk, cidade que foi então capturada pelas forças ucranianas, findando a ocupação separatista da cidade que tinha se iniciado no dia 6 de Abril. Pouco antes disso, um vídeo foi postado no YouTube no qual Girkin desesperadamente pedia ajuda militar da Rússia à "Novorossiya" ("Nova Rússia", um nome histórico para a o sudeste ucraniano particularmente popular entre os separatistas) e também alega que Sloviansk "cairá mais rápido que o resto"

Outros líderes rebeldes negaram a avaliação de Girkin que as milícias populares estavam a beira do colapso. Um deles, o auto-proclamado "governador popular" de Donetsk, Pavel Gubarev, comparou Girkin ao general russo Mikhail Kutuzov, alegando que tanto Strelkov como Kutuzov "fugiriam somente diante de uma batalha decisiva e vitoriosa"

No entanto, sua retirada foi fortemente criticada pelo nacionalista russo Sergey Kurginyan e um rumor entre círculos ultranacionalistas russos alegou que Vladislav Surkov, uma eminência parda, conspirou com o oligarca do Leste da Ucrânia Rinat Akhmetov para organizar uma campanha contra "Strelkov" e contra o ideólogo do eurasianismo Alexander Dugin . Kurginyan acusou Girkin de entregar Sloviansk e de não manter seu juramento de morrer em Sloviansk.

Kurginyan defende que entregar Sloviansk é um crime de guerra e que Girkin deveria ser responsabilizado por isso. O Ministro da Segurança da República Popular de Donetsk Alexander Khodakovsky, o desertor do Grupo Alfa do SBU e comandante do batalhão Vostok, também protestou e ameaçou realizar um motim.

Em redes sociais, Girkin afirmou que "forças da Junta" carregam os seus soldados ucranianos recém-mobilizados em retroescavadeiras, que a Guarda Nacional ucraniana atira em cidadãos pacíficos. Também alegou que as forças ucranianas têm destacamentos punitivos que estes, com uso de artilharia, foram bem sucedidos na destruição da safra local de batata.

O pós-Sloviansk
Em Julho de 2014, o portal de notícias Mashable relatou ter encontrado ordens de execução três dias antes para Slavov e Lukyanov no quartel-general abandonado de Girkin em Sloviansk. As ordens foram assinadas com "Strelkov" com o nome Girkin Igor Vsevolodovich impresso abaixo. Também sentenciado a morte foi Alexei Pichko, um civil que foi flagrado roubando duas camisetas e um par de calças de uma casa abandonada de seu vizinho; de acordo com uma história não-confirmada, seu corpo foi abandonado na linha de frente "depois que ele foi executado".

No dia 24 de Julho, autoridades ucranianas exumaram vários cadáveres de uma vala comum na região de um hospital infantil próximo ao cemitério judaico de Sloviansk, o qual continha até 20 corpos de executados sob ordens de Girkin. Entre as vítimas identificadas estavam quatro protestantes ucranianos, os quais foram identificados pela polícia e locais como tendo sido raptados no dia 8 de Junho após participarem de um culto em sua igreja, falsamente acusados de auxiliar o Exército Ucraniano e executados no dia seguinte.

Voo Malaysia Airlines 17

Múltiplas fontes citaram um post na rede social VKontakte que foi feito por uma conta sob o nome de Girkin que reconhecia ter abatido uma aeronva aproximadamente ao mesmo tempo que o avião civil Voo Malaysia Airlines 17 ((MH17) teria caído no leste ucraniano na mesma área próxima à fronteira russa em 17 de Julho de 2014. O post especificamente se referiu a como alertas foram emitidos para que aviões não voassem no seu espaço aéreo e à derrubada de um avião de transporte militar ucraniano Antonov An-26, o qual se sugeriu ter sido um caso identificação errônea com o MH17.

Esse post foi deletado mais tarde no dia e a conta responsável pelo post alegou que Girkin não possui conta oficial no VKontakte. A maior parte das 298 vítimas na queda do avião eram originárias da Holanda. No dia 19 de Julho, o maior jornal do país De Telegraaf incluiu a foto de Girkin na manchete junto com outros líderes rebeldes pró-russos sob o título "Assassinos" ("Moordenaars"). O advogado e político de oposição russo Mark Feygin postou uma suposta ordem de Girkin onde ele instruía todos seus homens e comandantes que "possuem em seu poder objetos pessoais deste avião" a entregar os itens encontrados no seu quartel-general para que "os itens de valor (relógios, brincos, adereços e outras jóias e items de metais valiosos" fossem transferidos ao "Fundo de Defesa da República Popular de Donetsk."

Relatou-se que Girkin foi autor de uma versão alternativa do incidente, alegando que "não havia pessoas vivas a bordo do avião já que ele estava viajando em piloto automático desde Amsterdã, onde ele foi pré-carregado com 'cadáveres em putefração'". Essa teoria da conspiração foi então distribuída e discutida em veículos de mídia controlados pelo Estado russo.

Na sua conferência de imprensa em 28 de Julho de 2014, Girking negou sua ligação com o avião derrubado e anunciou que seus militantes estava matando mercenários "de pele preta".

Em Julho de 2015, uma petição judicial foi distribuída em uma Corta dos Estados Unidos por família de 18 vítimas acusando formalmente Girkin de "orquestrar a derrubada". A petição incluía em seus pedidos indenização por danos de 900 milhões de dólares e foi fundamentada no Torture Victim Protection Act of 1991

Em Junho de 2019, a investigação conduzida pelo Estado holandês sobre a derrubada do MH17 oficialmente gerou um processo criminal contra Girkin e três outros homens. Os procedimentos no tribunal iniciaram-se no dia 9 de Março de 2020 diante da Corte Distrital de Haia A Justiça holandesa requisitou à Rússia a extradição dos suspeitos, dizendo: "o julgamento criminal irá ocorrer mesmo que os suspeitos não apareçam no tribunal". A agência de notícias Interfax citou Girkin dizendo: "Eu não vou tecer comentários. A única coisa que eu posso dizer é que os rebeldes não derrubaram o Boeing".

Dispensa do Cargo de Ministro da República Popular de Donetsk
De acordo com a agência de notícias ITAR-TASS, em reportagem da Quarta-Feira dia 13 de Agosto de 2014, Girkin teria sido seriamente ferido em um combate feroz em território sob controle pró-russo no Leste ucraniano, e foi descrito como estando em um estado "grave". DNS representative Sergei Kavtaradze refutou essas notícias logo após, dizendo que Girkin estava "são e salvo".

No dia 14 de Agosto, a liderança da República Popular de Donetsk anunciou que Girkin tinha sido dispensado de sua posição como Ministro da Defesa "por sua própria requisição" já que tinha sido recebido "algumas outras tarefas". No dia 16 de Agosto a TV russa TV-Zvezda alegou que Girkin estava "de férias" e tinha sido nomeado comandante militar das forças combinadas de Lugansk e Donetsk (tendo estado no comando previamente apenas das forças de Donetsk) e que após seu retorno ele receberia a tarefa de criar um comando unificado sobre as forças do Estado Federal de Novorrosiya. De acordo com Stanislav Belkovsky, a principal razão para a remoção de Girkin do cargo de "Ministro da Defesa" foi o volume de atenção causado pela derrubada do MH17 e o impacto negativo sobre as ações russas na Ucrânia gerado pela queda do avião.

No dia 22 de Agosto um antigo rebelde, Anton Raevsky ("Nemetz"), afirmou em uma entrevista em Rostov-on-Don que Girkin e seus apoiadores estavam sendo afastados da República Popular de Donetsk pelo FSB em razão da sua posição insuficientemente cooperativa com a agenda do Kremlin para a região.

Em 28 de Agosto veículos de mídia russos publicaram fotos de Girkin caminhando com Alexander Dugin e Konstantin Malofeev no Monastério Valaam no Norte russo.

Em Novembro de 2014, em uma entrevista para a rádio "Moscow Speaking", Girkin disse que "a existência das Repúblicas Populares de Donetsk e Lugansk em seus formas atuais, com a guerra de baixa intensidade mas ainda assim sangrenta, é definitivamente conveniente para os EUA, em primeiro lugar, e apenas para eles, porque elas são a úlcera que divide a Rússia e a Ucrânia". Mais tarde, em Novembro, em uma entrevista para o jornal "Zavtra", Girkin afirmou que a Guerra no Donbas foi iniciada por seu destacamento a despeito de tanto o governo ucraniano quanto os combatentes armados terem evitado uma confrontação armada antes. Ele também se reconheceu responsável pela atual situação em Donetsk e outras cidades da região.

De acordo com o Relatório Nemtsov, Girkin reconheceu que ele renunciou de sua posição oficial na República Popular de Donestk devido à pressão do Kremlin. Ele também declarou que Vladislav Surkov possui um papel decisivo no Donbas.

Durante a invasão russa da Ucrânia em 2022
Com a invasão russa da Ucrânia no final de fevereiro, Girkin tornou-se novamente uma figura pública, cobrindo a guerra através de seu "blog de guerra" no Telegram. Girkin tem uma posição pró-guerra, mas tem se destacado por fazer críticas dirigidas aos militares russos e ao Ministério da Defesa, incluindo o ministro da Defesa Sergei Shoigu, em como a invasão foi malsucedida, ineficiente e insuficiente. Ao contrário da oposição liberal e pró-democracia a Vladimir Putin e jornalistas independentes que são perseguidos por criticar a guerra na Ucrânia ou Putin, ultranacionalistas e ativistas pró-guerra como Girkin são considerados intocáveis porque são protegidos por membros de alto escalão do serviços militares e de inteligência. O jornalista do Bellingcat Christo Grozev acredita que Girkin está protegido de ser censurado por uma "facção de guerra" dentro do FSB.

Durante a invasão russa da Ucrânia em 2022, Girkin convocou em 29 de março uma mobilização geral. Em 21 de abril, Girkin levantou a opinião de que "sem pelo menos uma mobilização parcial na Federação Russa, será impossível e altamente perigoso lançar uma ofensiva estratégica profunda contra a tal chamada Ucrânia".

Em 13 de maio, Girkin criticou duramente o ministro da Defesa russo, Sergei Shoigu, acusando-o de "negligência criminosa" na condução da invasão. Em 23 de agosto, Girkin chamou Vladimir Putin de "um palhaço".

Em 15 de agosto, Girkin teria sido detido na Crimeia enquanto tentava viajar para a linha de frente perto de Kherson.

Após grandes contraofensivas ucranianas em setembro de 2022, ele previu uma derrota completa para as tropas russas na Ucrânia. Ele disse que a mobilização total na Rússia era a "última chance" de vitória. Em 12 de setembro, ele chamou os ataques russos às usinas ucranianas de "muito úteis". Ele também disse que o ministro da Defesa Sergei Shoigu deve ser executado por fuzilamento e pediu o uso de armas nucleares táticas.

No início de outubro de 2022, Girkin partiu para a Ucrânia para lutar em uma das unidades voluntárias russas. Naquele mesmo mês, foi relatado que o governo ucraniano financiou uma recompensa de US$ 150.000 por sua captura.

Prisão
Em 21 de Julho de 2023 Igor Girkin foi detido pelas autoridades russas acusado de "extremismo", uma acusação usada pelo governo russo contra oponentes políticos. O jornal russo RBC especulou que a sua prisão foi influenciada por membros do Grupo Wagner, o qual Girkin havia atacado nos últimos meses, especialmente após a Rebelião do Grupo Wagner.

Vida na Rússia
Em final de Abril de 2014, "Strelkov" foi identificado pela inteligência ucraniana como o Coronel Igor Girkin, registrado como um residente de Moscou. Jornalistas em visita ao apartamento onde supostamente ele vivia com sua mãe, irmã, assim como com sua ex-esposa e dois filhos, foram informados pelos vizinhos que um "carro chique preto" tinha naquela mesma manhã passado para pegar a mulher que vivia lá. Os vizinhos também o descreveram como alguém "educado" e tranquilo, e o conheciam por dois sobrenomes, Girkin e Strelkov.

Girkin é um conhecido fã de reencenações militares históricas e participou de várias ligadas a vários períodos da História russa e internacional, mas com especial atenção à Guerra Civil Russa, na qual ele costuma assumir o papel de um oficial do Exército Branco. Seu ídolo pessoal e modelo é o general da Guarda Branca Mikhail Drozdovsky, morto em uma batalha com o Exército Vermelho em 1919. De acordo com o The New York Times, sua rigidez ideológica precede qualquer conexão que ele tenha tido com os serviços de segurança russos, remetendo até ao menos à sua época na Universidade Estatal Russa de Humanidades. Lá, o Senhor Strelkov era um obcecado com história militar e se juntou a um pequeno mas barulhento grupo de estudantes que defendiam o retorno à monarquia."

A Vice News alega que "durante os anos 90, Girkin escrevia para o jornal de direita russo 'Zavtra', o qual é liderado pelo nacionalista russo e antissemita Alexander Prokhanov" e onde Borodai foi editor. Escrevendo para o "Zavtra", Girkin e Borodai - o qual também se alega ter lutado junto aos grupos separatistas pró-Rússia na Transnístria e Republika Srpska (apoiados pela Rússia) na Moldávia  e na Bósnia-Herzegovina, - cobriram juntos a guerra russa contra os separatistas na Chechênia e no Daguestão.

Ele também costumava escrever como "Coronel da Reserva" sobre assuntos relacionados ao Oriente Médio, tais quais conflitos na Líbia, Egito e Síria, e para a Agência de Notícias da Abcázia (Abkhazian Network News Agency - ANNA), uma publicação pró-russa e em língua russa que apóia a Abcázia no conflito separatista com a Geórgia.

Girkin alega ter trabalhado como chefe de segurança do controverso empresário russo Konstantin Malofeev. O Primeiro Ministro da auto-proclamada República Popular de Donetsk Alexander Borodai é outra personagem próxima a Malofeev.

Andrey Piontkovsky coloca o nome de Girkin em uma lista de pessoas com "mentalidade similar" e afirma: "os hitleristas de princípio, verdadeiros arianos, Dugin, Prokhanov, Prosvirin, Kholmogorov, Girkin, Prilepin são uma minoria marginalizada na Rússia." Piontkovsky acrescenta, "Putin roubou a ideologia do Reich russo dos hitleristas domésticos, ele preventivamente os queimou, usando sua ajuda no processo, ao alimentar a fornalha da Vendéia ucraniana com centenas de seus apoiadores mais ativos." Em sua entrevista para a Radio Liberty, Piontkovsky afirma que, talvez, o significado da operação conduzida por Putin é por a descoberto esses potenciais líderes de revolta social, enviá-los à Ucrânia e queimá-los na Vendéia Ucraniana.

Em sua entrevista com Oleksandr Chalenko em 2 de Dezembro de 2014, segundo o jornalista, Girkin confirmou que era um coronel do FSB, mas essa afirmação foi então sujeita à censura e então omitida da publicação. Ele também reconheceu que a anarquia existe entre os militantes da assim chamada Novorossiya. Ele declarou que os militantes de Igor Bezler's em particular agem independentemente, que o assim dito "Exército Ortodoxo Russo" tinha rachado ao meio e que outras forças representavam um apanhado de vários grupos sem relação entre si. Girkin criticou os ataques que então aconteciam ao Aeroporto Internacional de Donetsk, afirmando que eram sem sentido e danosos.

Depois de que o comandante de Lugansk Alexander "Batman" Bednov foi morto por outros militantes em Janeiro de 2015, Girkin criticou a morte como "assassinato" e um "emboscada gangster", e sugeriu que outros comandantes seriamente considerassem abandonar o Donbas para a Rússia. Em Janeiro de 2015 em uma entrevista para Anna News, Girkin disse que em sua opinião a "Rússia está correntemente em estado de guerra", já que os voluntários que chegam em Donbas "estão sendo abastecidos com armas e munições". Ele também sublinhou que "ele nunca separou a Ucrânia da União Soviética em sua mente", vendo assim o conflito como uma "guerra civil na Rússia".

No Outubro de 2015, Girkin disse que ele planejava criar um partido de oposição ao governo de Putin e "responder à ameaça fascista do Ocidente que a Rússia encara hoje".

Em Março de 2016, a aparição de Girkin como conferencista no Fórum Econômico de Moscou junto com Oleg Tsarev and Pavel Gubarev atraiu reações críticas na Rússia, com Yaroslav Grekov do Echo of Moscow acusando os promotores do evento de "promover o terrorismo".

Em Maio de 2016, Girkin anunciou a criação do Movimento Nacional Russo, um partido político neo-imperialista. O partido defende a "unificação da Federação Russa, da Ucrânia, da Bielorrússia outras terras russas em um único estado pan-russo, transformando o território inteiro da antiga URSS em uma zona de influência russa incondicional" Girkin disse que "o Movimento Nacional Russo rejeita totalmente o regime do Presidente Vladimir Putin e reivindica um fim ao clima atual de medo e intimidação dos cidadãos russos". O partido também já defendeu "um sistema rígido de cotas de trabalhadores imigrantes das antigas repúblicas soviéticas na Ásia Central e no Cáucaso", além do cancelamento das leis sobre o controle de Internet.

Ligações externas

Biografia de Strelkov: Sobre meus antecedentes e nacionalidade. 17-06-2018
Website do movimento de Igor Strelkov

República Popular de Donetsk
Voo Malaysia Airlines 17
Conflito russo-checheno
Naturais de Moscou
Conflito pró-russo na Ucrânia
Nacionalistas da Rússia
Donbass

Igor Girkin


الشركة العامة لسكك الحديد في العراق هي الشركة الوطنية التي تقوم بتسيير رحلات القطارات في داخل العراق ومقرها في بغداد وهي مملوكة للحكومة العراقية.

تاريخ الشركة
قد تشكّلت أول إدارة للسكك الحديد في العراق في أيلول من عام 1916م وكانت آنذاك تحت سيطرة الجيش البريطاني. ثم انتقلت إلى إدارة مدنية بريطانية عام 1920م ثم إلى تحولت إلى إدارة مدنية عراقية يوم 16 نيسان/أبريل 1936م والذي أصبح عيد السكك العراقية. أول رحلة تم تسييرها كانت من بغداد إلى سميكة الدجيل إلى الجنوب من مدينة سامراء عام 1914م. تقوم الشركة حالياً بتسيير رحلات للقطار بين بغداد والبصرة حيث سير أول قطار بينهما عام 1920م. في حين أنه قد تم تسيير أول قطار بين بغداد وكركوك عام 1925 وأول قطار بين بغداد والموصل عام 1940م وأول قطار من العراق إلى محطة حيدر باشا في إسطنبول في 15 تموز عام 1940م.
في عام 1936 جرت مفاوضات بين الحكومة البريطانية والحكومة العراقية لنقل ملكية السكك إلى العراق فتم الاتفاق على أن تدفع الحكومة العراقية مبلغ (400) ألف دينار إضافة إلى شروط أخرى، فتم ذلك، وأصبح اسمها (سكك حديد الحكومة العراقية) وربطت بوزارة المواصلات والأشغال وتمت المصادقة على الإتفاقية يوم 16 أبريل عام 1936.

نبذة تاريخية عن السكك الحديدية
شهد العراق أول خط حديدي لعربات الترام عام 1869، عندما أقام الوالي العثماني مدحت باشا شركة ترامواي بغداد - الكاظمية المساهمة واستخدمت الخيول لجر العربات، وكان يُسمّيه العراقيون الكاري. أُنشأ فيما بعد خط مشابه يربط مدينة النجف الأشرف بمدينة الكوفة وحققت هذه الشركة أرباحا قدرت ب 100% من رأسمالها الأصلي. وفي الحرب العالمية الأولى نالت ألمانيا امتيازا من الحكومة العثمانية لإنشاء سكة حديد بنظام قياسي يبدأ من حيث تنتهي سكة حديد الأناضول في (قونية). قسم المشروع إلى أربعة مراحل (قونية - أضنة)، (أضنة - حلب)، (حلب - الموصل)، (الموصل - بغداد). وكان يقال له شَمَنْدُفير وهي كلمة فرنسية الأصل.

وضع الشركة بعد حرب العراق 2003م
تضررت الشركة بفعل الحرب على العراق عام 2003م وما أعقبها من عمليات نهب حيث وبسبب عمليات النهب والتخريب التي أعقبت الحرب لم يعد صالحاً للاستخدام من قاطرات الشركة سوى ما مجمله 158 قاطرة من أصل 410 قاطرة المملوكة للشركة. كما أن الوضع الأمني غير المستقر أدى إلى توقف الشركة عن تسيير رحلات بشكل نهائي في فترات معينة. إلا أن الشركة قد عادت لتسيير رحلاتها بين المحافظات عام 2007م فمثلاً أعيد العمل بخط بغداد - البصرة بسبب التحسن في الوضع الأمني.

مخزن العدد والأدوات

الحالي (منذ 2004)

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للشركة العامة للسكك الحديد العراقية

مصادر

النقل بالسكك الحديدية في العراق
تأسيسات سنة 1905 في الدولة العثمانية
شركات سكك حديدية أسست في 1905
شركات سكك حديدية عراقية
شركات عامة عراقية
علامات تجارية عراقية

الشركة العامة لسكك الحديد العراقية


This list covers aircraft of the German Luftwaffe during the Second World War from 1939 to 1945. Numerical designations are largely within the RLM designation system.

The Luftwaffe officially existed from 1933–1945 but training had started in the 1920s, before the Nazi seizure of power, and many aircraft made in the inter-war years were used during World War II. The main list highlights the most significant aircraft that participated and includes minor types. Pre-war aircraft not used after 1938 are excluded, as are projects and aircraft that did not fly.
Listed roles are those for which the aircraft were being used during the war – many obsolete pre-war combat aircraft remained in use as trainers rather than in their original more familiar roles. Captured or acquired aircraft are listed separately as many were used only for evaluation while those available in large enough numbers were commonly used as trainers, while a small number were usen the Reich Aviation Ministry's list of aircraft at list of RLM aircraft designations and a full explanation is at RLM aircraft designation system. A small number of surviving pre-1933 aircraft were overlooked by the RLM system and just used the company names or designations.

Luftwaffe aircraft
The primary types operated by the Luftwaffe are shown highlighted, with the most numerous in bold.

Captured or acquired aircraft

See also
 German aircraft production during World War II
 List of aircraft of World War II
 List of German aircraft projects, 1939–45
 List of gliders
 List of jet aircraft of World War II
 List of military aircraft of Germany
 List of military aircraft of Germany by manufacturer
 List of military aircraft of Nazi Germany
 List of RLM aircraft designations

References
Notes

Bibliography

 Arena, Nino. Macchi 205 "Veltro" (in Italian). Modena: Mucchi Editore, 1994. No ISBN.
 Arena, Nino. I caccia a motore radiale FIAT G.5O (in Italian). Modena: Mucchi Editore, 1979. No ISBN.
 D'Amico, Ferdinando. "I Veltro Dell'Asso di Cuori. (in Italian)" JP-4 Aviation Magazine, N.5, 1991. No ISBN.
 Dimensione Cielo – Aerei italiani nella 2° guerra mondiale – CACCIA ASSALTO 3 (in Italian). Roma, Edizioni Bizzarri, 1972. No ISBN.
 Di Terlizzi, Maurizio. Macchi MC 205 "Veltro" (Aviolibri 1) (bilingual Italian/English). Roma, Italia: IBN Editore, 1997. .
 Glancey, Jonathan  Spitfire: The Illustrated Biography. London: Atlantic Books, 2006. .
 Green, William. "The Macchi-Castoldi Series." Famous Fighters of the Second World War-2. London, Macdonald, 1962. No ISBN.
 Malizia, Nicola. Aermacchi Bagliori di guerra (in Italian). Rome: IBN, 2006. .
 Mondey, David. The Hamlyn Concise Guide to Axis Aircraft of World War II. London: Bounty Books, 2006. .
 Neulen, Hans Werner. In the Skies of Europe. Ramsbury, Marlborough, UK: The Crowood Press, 2000. .
 Pini, Giorgio and Setti, Fulvio. Savoia Marchetti SM 82 marsupiale (Le Macchine e la Storia – Profili 5)(in Italian). Modena, Italy: STEM-Mucchi spa., 1994. No ISBN.
 Savic, Dragon and Boris Ciglic. Croatian Aces of World War II (Osprey Aircraft of the Aces-49). London: Oxford, 2002. .

External links
 Virtual Aviation Museum
 German Military Aircraft Designations (1933–1945)
 Pictures of most World War II airplanes
 Jet and rocket aircraft of World War II

Germany

List of World War II military aircraft of Germany


Irvinestown is a town in County Fermanagh, Northern Ireland. At the 2021 Census it had a population of 2,325 people. The most notable buildings are Necarne Castle, formerly known as Castle Irvine, and Castle Archdale. Irvinestown is situated within Fermanagh and Omagh district.

History
Before the Plantation of Ulster, the area was known as Necarne or Nakerny; in Irish Na Caorthann (the rowans). The village was founded during the Plantation in 1618 by Sir Gerald Lowther and named Lowtherstown. Ownership later passed to the Irvines of Dumfries and the name changed accordingly.

Places of interest

 The village boasts the annual Lady of The Lake Festival, a large 10-day summer festival and carnival which begins on the first Friday following the 12th of July.
 Nearby is Necarne Castle, formerly known as Castle Irvine, which is now an equestrian school – Necarne Castle Equestrian School.
 The nearby Castle Archdale Country Park on the shores of Lower Lough Erne was used as an RAF base for Sunderland flying boats in WWII, with Catalina flying boats at RAF Killadeas, and today provides lakeshore & woodland walking/cycling paths, gardens, caravan park, campsite, tea rooms and boating marina. Other features within the park include a red deer enclosure, wildfowl ponds, nature trail, butterfly garden and wildflower meadow.

Transport
Irvinestown railway station on the Enniskillen and Bundoran Railway was opened on 13 June 1866 and closed on 1 October 1957.
Ulsterbus routes 194 (Enniskillen to Pettigo), 83 (Irvinestown to Omagh) and 94A (Enniskillen to Omagh) stop in Irvinestown.

Annual truck festival
The Irvinestown Truck Festival was launched in 2000 and celebrated 10 years in 2010. This is a  drive around the Fermanagh lakes where the spectacle of trucks raises funds for Marie Curie Cancer Care. The 2010 event took place on the weekend of 23–25 July; the convoy taking place on the 25th. As many as 700 lorries have taken part in this event in the past (unofficially breaking the world record by quite a margin).

People
Sinéad Quinn, a singer/songwriter who came second in the first series of the BBC's Fame Academy, and has since recorded an album entitled "Ready To Run".

 Andrew Graham, Northern Irish astronomer, orbit computer, and discoverer of the asteroid 9 Metis.

Sport

The village also has a number of sporting organisations such as Irvinestown Wanderers Football Club, St. Molaise's GAA, Irvinestown Tennis Club and more. The Bawnacre leisure centre provides many sporting facilities including squash courts, tennis courts, indoor & outdoor football, indoor gymnasium and sauna / steam room.  The area is a rich haven of sport and recreation, a fact recognised when the long-serving manager George Beacom was appointed an O.B.E. for services to sport in the local community.

GAA football
St. Molaise's GAA Gaelic football team can trace its roots to 1918 when the team was represented at the county convention of that year by C. Browne, P. Rafferty and J. Maguire. Previously hurling was played with teams fielded by Tummery and Glassmullagh.

As the national spirit of the time penetrated local areas, Irvinestown gaels wanted to express their nationality by playing Gaelic Football. The first recorded match was played at a sports day on 15 August against Fintona Pearses at Loughterash, Kilskeery and Fintona won by a 0-5 to 0-3 scoreline. The game was played in Kilskeery because of a ban on G.A.A. activities at the time meant that St. Molaise's home pitch, a field belonging to John Maguire at Drumharvey, was under the watchful eye of three hundred soldiers and R.I.C. who had cycled into the village from early morning suitably equipped for any ensuing trouble.

The troubles of the 1920s disrupted the playing of league games and it was not until 1924 that Tommy Maguire, Jimmy Thompson and Father Lappin made efforts to get the game going again. A hall committee was set up to organise building a hall as a focal point for meetings, fund raising, etc. and St.Molaise Hall was officially opened on 13 September 1925.

In 1924 the old football field at Drumharvey was no longer available so the club moved to a field on the Dromore Road for which they paid £10 a year rent. The cost of admission was 6d but nobody wanted to pay and spectators were content to stand on the road to view the game. Not to be out done the club made a large screen of meal bags sewn together forcing the spectators to come inside. St Molaise Park was officially opened on 11 May 1947. Eighteen months previously a group of men had travelled to see a game in Clones and were impressed with their new field and decided that Irvinestown should have one similar. They selected a site in Bridge Street costing £500 and after tender awarded the contract of preparing the field and surround to J.J. Scallon and Sons. Special trains and buses from all over the North ran into Irvinestown, for the opening which was performed by Mr Daniel O'Rourke T.D., President of the G.A.A. Tummery and Coa pipe bands were there to entertain the 10,000 crowd. The opening match was Lisnaskea vs. West Ulster selection, refereed by Johnny Monaghan, Ederney, followed by Roscommon (All-Ireland finalists 1946) and Antrim (All-Ireland semi finalists 1946) refereed by Jim Vallely, Armagh.

Demography

2021 Census
The town of Irvinestown encompasses the Erne_North_D Super Data Zone according to the Northern Ireland Statistics and Research Agency. On Census Day (21 March 2021) there were 2,325 living in Irvinestown. Of these:
72.5% were from a Catholic background and 21.1% were from a Protestant or other Christian background.
25.4% identified as British, 39.7% identified as Irish and 35.1% identified as Northern Irish (more than one national identity could be chosen).

2011 Census
On Census Day (27 March 2011) there were 2,267 living in Irvinestown. Of these,
98.72% were from the White Irish (including Irish Traveller) ethnic group.
76.49% were from a Catholic background and 20.95% were from a Protestant or other Christian background.
29.60% identified as British, 34.72% identified as Irish and 37.49% identified as Northern Irish (more than one national identity could be chosen).
Language breakdown:
11.87% knew some Irish
3.06%  knew some Ulster-Scots
3.57% had a language other than English as their first language

2001 Census
Irvinestown is classified as a village by the NI Statistics and Research Agency (NISRA) (i.e. with population between 1,000 and 2,250 people). On Census day (29 April 2001) there were 1,801 people living in Irvinestown. Of these:
 23.0% were aged under 16 years and 20.7% were aged 60 and over
 45.5% of the population were male and 54.5% were female
 75.0% were from a Catholic background and 23.9% were from a Protestant background
 7.1% of people aged 16–74 were unemployed.

2011 Census
On Census Day (27 March 2011) there were 2,267 living in Irvinestown. Of these,
98.72% were from the White Irish (including Irish Traveller) ethnic group;
76.49% were from a Catholic background and 20.95% were from a Protestant or other Christian background
29.60% identified as British, 34.72% identified as Irish and 37.49% identified as Northern Irish. (more than one national identity could be chosen)
Language breakdown:
11.87% knew some Irish
3.06%  knew some Ulster-Scots
3.57% had a language other than English as their first language

See also
 Market Houses in Northern Ireland

References

 Enniskillen.com
 Culture Northern Ireland
http://www.ninis.nisra.gov.uk/mapxtreme_towns/PopChangesFacts/Irvinestown.pdf

External links

 Irvinestown Community Development

Villages in County Fermanagh
Populated places established in 1618
Civil parish of Derryvullan
Fermanagh and Omagh district

Irvinestown


İmircik, Samsun ilinin Havza ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı bölgenin türkler(selçuklular) tarafından feth edilmesiyle burada yaşadığı tahmin edilen selçuklu komutanlarından emirgazi den geldiği tahmin edilmektedir.bazı eski haritalarda mahallenin adının "emircik" olması bu savı desteklemektedir.emirin sonuna -cik ekinin gelmesi buranın eskidende küçük bir yeleşim birimi olduğunu göstermektedir.daha sonra değişime uğramış ve bugünkü halini(imircik) almıştır.

Coğrafya
Samsun iline 92 km, Havza ilçesine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 imircik li ler istanbul da yardımlaşma ve dayanışma dernek çatısı altında köylerine fayalı olmaya  devam etmektedir( imircik com )dan  bilgi alabilirsiniz

imircik.com

Havza'nın mahalleleri

İmircik, Havza


Mata Hari (d. 7 Ağustos 1876, Leeuwarden, Hollanda - ö. 15 Ekim 1917, Vincennes, Fransa), I. Dünya Savaşı yıllarında dansçı kimliği altında Alman devleti için çalıştığı iddia edilen casustur.

Aslen Hollandalı olan Mata Hari'nin gerçek adı Margaretha Geertruida Zelle'dir. Mata Hari ismi Malay dilinde "şafağın gözü", Hint dilinde "şafağın göz bebeği" anlamına gelmektedir.

Fransız, İngiliz, Rus subay ve devlet adamlarından topladığı çok gizli askerî bilgileri kızına yazılmış masum mektuplar halinde özel diplomatik kurye ile Paris'ten Almanlara ulaştırmıştır. Alman askerî ve denizcilik istihbarat başkanlarıyla toplantılara katıldığı Madrid'den Paris'e döndükten sonra 13 Şubat 1917'de tutuklandı. Yıllardır hakkında toplanan belgelerin en önemlisi, son Madrid seyahatinde, Madrid elçiliğinden Alman askerî merkezine kendi kodu (H21) ile gönderdiği ve yolda ele geçirilen telgraftı. Madrid dönüşü alacağı 15.000 İspanyol pesetası tutarındaki çek, tutuklandığı zaman Mata Hari'nin üzerinde bulundu. Bir diğer delil ise 1915'te Fransa'ya dönmesinden önce, Alman Gizli Servisi'nden aldığı 30.000 marklık senetti. Mahkemenin söz konusu paralarla ilgili suçlamasını, "Hediye aldım" diyerek reddeden Mata Hari, kuvvetli delil bulunamamasına rağmen idama mahkûm edildi ve 15 Ekim 1917'de kurşuna dizildi.

Ayrıca Samira Efendi isimli şarkıcı "Eurovision - 2021 Şarkı Yarışması"nda Azerbaycan'ı "Mata Hari" adlı şarkıyla temsil etmiştir. Azerbaycan'ı en büyük müzik arenasında temsil eden "Mata Hari" şarkısı hem Azerbaycan'a hem de Samira Efendi'ye büyük ün kazandırdı. Şarkı, Eurovision Şarkı Yarışması'nda final aşamasına geldi. Samira Efendi, Eurovision Şarkı Yarışması'nın ardından birçok uluslararası etkinlikte, Avrupa festivallerinde ve diğer yarışmalarda Azerbaycan'ı "Mata Hari" şarkısıyla yeniden temsil etti.

Hayatı
Zamanın yüksek sosyetesinde söylenenlere göre Mata Hari, Hindistan'ın güneyinde, Malabar sahilinde doğmuştu. Babası Brahman sınıfından bir din adamı, annesi de bir rakkaseydi. Kanda-Swany tapınağının mahzenlerinde küçük yaşından itibaren kendisine kutsal danslar ve usuller öğretilmişti. Başrakkase, Mata Hari'de olağanüstü yetenekler sezdiği için onu Tanrı Siva'nın hizmetine adamayı kararlaştırmıştı.

Bütün Parisliler bu efsaneye az çok inanıyordu ama Mata Hari'nin böyle bir iddiası yoktu. Yakınlarının söylediğine göre o, 7 Ağustos 1876 tarihinde Hollanda'nın Frizya eyaletinin merkezi olan Leeuwarden'de doğmuştu. Babası tanınmış tüccarlardandı; annesi de zengin, güzel ve kibar bir kadındı. Margaretha'nın babasının küçük bir kasketçi dükkânı vardı. Günün birinde iflas ettiğinden simsarlık yapmaya başlamıştı.

Margaretha, 18 yaşına gelince Leiden şehrinde öğretmen okuluna gitti. Çok geçmeden okul müdürü, güzel öğrencisine âşık oldu. Fakat Margaretha'nın, yaşlı müdürün masallarını dinleyecek zamanı yoktu. Bir süre sonra okulu bırakarak Lahey'de oturan amcasının yanına gitti. Burada bir subayla evlenmeyi istiyordu.

1895 yılının başlarında, gazetede kalbini çarptıran bir ilan okudu. Hollanda'nın sömürgesi olan Endonezya'da (Hollanda Hindistan'ı) görevli olan ve iznini Lahey'de geçiren bir yüzbaşı evlenmek istiyordu.

Aslında ilan, bir şakadan ibaretti. Yüzbaşı Rudolf Mac Leod arkadaşlarıyla konuşurken son derece sıkıntılı bir hayat geçirdiğini söylemiş, onlar da gülerek evlenmesini tavsiye etmişti. Yüzbaşının dostlarından bir gazeteci de bu evlenme ilanını uydurarak gazetesine koyuvermişti.

Yüzbaşının aldığı on beş mektuptan yalnız biri dikkatini çekti. O mektubu gönderen de Margaretha idi. İçine resmini de koymuştu. İlk görüşmeleri 24 Mart 1895'te Amsterdam'da gerçekleşti. İki genç birbirlerini görür görmez âşık olmuşlardı. Aynı yılın 11 Temmuz'unda evlendiler. 30 Ocak 1896'da Norman adını verdikleri bir oğulları oldu.

1 Mayıs 1897'de Rudolf ile Margaretha "Princesse Aurelia" gemisiyle Cava'ya hareket ettiler. O andan itibaren Mata Hari'nin gerçek şahsiyetinin kavranmasını imkânsız kılan, karışık bir devre başladı. Hâlbuki olaylar gayet normal seyrediyordu. Marie Jeanne adını verdikleri bir kızları olmuştu. Fakat çok geçmeden küçük Norman, zehirlenerek öldü. Bu olaydan sonra çiftin hayatı cehennemi andırmaya başladı.

1902 yılında, Hollanda'ya dönerek boşandılar. Rudolf, Greta'ya ayda 100 florin nafaka veriyordu. Fakat bu para Cava'da geçen mahrumiyetlerin acısını çıkarmak isteyen genç Mata-Hari için yeterli gelecek gibi değildi.

1903 sonlarına doğru Paris'e geldi. Artık kararını vermişti: Hayatı aşkla dans etmekten ibaret olacaktı. 13 Mart 1905'te Mata Hari, Guimet Müzesi'nde düzenlenen ve seçkin davetlilerin hazır bulunduğu bir topluluk karşısında Hintlerin mukaddes danslarını canlandırdı. Gösterinin sonunda vecde gelip bayılması üzerine, aslında çok takdir edilen dansı herkesi teshir etmiş (büyülemiş) oldu. Hazır bulunanlar yalnız güzelliğine karşı hayran olmakla kalmayıp derin bilgisini de hayretle karşıladı.

1912 yılında Fransa intikam arzusu ile kıvranıyordu. Vatanseverlik bir mezhep hâline gelmişti. Herkes, her yerde casuslar görür gibi oluyordu. Bu bakımdan casusluk ve istihbarat işleriyle uğraşan 2. Şube, Mata Hari'yi gözaltına alarak Harbiye Nezaretinde adına bir dosya açtı.

Dikkatli müşahitler, Mata Hari'nin Guimet Müzesi'nde ilk dans ettiği sırada Alman Sefiri Prens Radolin'in kendisine fazla iltifatta bulunduğunu gözden kaçırmamışlardı. Antonie de onun, bale üstadı casus Sarocco ile sıkı fıkı olduğunu biliyordu. Neuilly'deki villasında hüviyeti pek iyi anlaşılamayan bir Alman subayı ile uzun süre yaşadığı da malûmdu.

2 Eylül ile 2 Kasım 1916 tarihleri arası, şüpheleri üzerinde toplayan bu kadının genç havacılarla düşüp kalktığı tespit edildi. Fakat aleyhine en ufak bir delil elde etmek mümkün değildi. Bu durumda, Mata Hari'nin sınır dışı edilmesi kararlaştırıldı ve Yüzbaşı Ladoux emri iletmekle görevlendirildi.

Mara Hari bu emir üzerine derin bir hayrete düşerek Fransa'ya bağlı olduğunu söyledi, hatta bu iddiasını ispatlamak için çok samimi olduğu Alman Veliahdı ve Brunsvik Dukası'ndan bir hayli bilgi edinerek Fransızlara aktarabileceğini ileri sürdü.

Ladoux, bu teklifi derhâl kabul etti ve Mata Hari'nin İspanya'ya giderek, oradan İngiltere'ye geçmesi kararlaştı.

Fakat Mata Hari İngiltere'ye ayak basınca Gizli Haberalma Servisi onu tekrar İspanya'ya iade etti. Anlaşılan bütün bu mizansen Mata Hari'ye kurulan bir tuzaktan başka bir şey değildi. Sonuç çıkmayınca geri gönderildi. Yalnız, Mata Hari'nin Fransız emniyet servisleri talimatıyla Brüksel'de temas kuracağı altı ajandan biri tam o günlerde Almanlar tarafından yakalanarak kurşuna dizilmişti. Bunun üzerine Gizli Haberalma Servisi, Fransız ikinci şubesine yazdığı bir yazıda, Mata Hari'yi Brüksel'deki bir ajanın idamından sorumlu tutmak gerektiğini bildirdi. Ancak Fransızların elinde hâlâ Mata Hari'yi yakalamak için yeterli delil yoktu.

Madrid'te de Mata Hari'nin davranışları şüpheyi davet etmekten geri kalmıyordu. Hari, Alman kara ve deniz ataşelerine metreslik ediyordu. Tuhaf bir tesadüf eseri olarak tam o günlerde Alman denizaltılarının batırdıkları müttefik gemilerinin tonajı da birdenbire müthiş bir yekünü buluyordu.

Mata Hari, 2 Mayıs 1917'de, Paris'e dönmeye karar verdi. Onun bu kararı vicdan huzuru içinde bulunduğunu ispat edecek nitelikteydi. Fakat dostları yine de ona zan altında bulunduğunu hatırlatarak, kararından vazgeçmesini tavsiye ettiler. O, bu uyarılardan hiçbirine kulak asmadı. Kendini suçsuz görüyordu. Neden korkacaktı?

Fakat Mata Hari'nin Paris'e hareket ettiği sıralarda Madrid Alman Ataşemiliteri von Kalle, Hollanda'daki Alman casusluk teşkilatı şefine bir telsiz göndererek H21 rumuzlu bir ajana Paris'te Comptoir National d'Escompte aracılığıyla 15 bin pesetalık bir havale göndermesini bildiriyordu.

Eyfel Kulesi tarafından zapt edilen bu mesaj açılınca havale lehtarının Mata Hari olduğu hayretle görüldü ve bunun üzerine Hari, 13 Şubat 1917'de yakalandı. 24 Temmuz 1917'de 3 numaralı divan-ı harbe verildi ve 15 Ekim 1917'de kurşuna dizilerek idam edildi.

1876 doğumlular
1917 yılında ölenler
Hollandalı casuslar
Hollandalı dansçılar
Kurşuna dizilerek idam edilmiş kişiler
Malayca

Mata Hari


Radu Costin Vasilică () este un fost politician român.

Acesta a fost ales ca deputat în legislaturile 2008-2012, 2012-2016, 2016-2020, din partea Partidului Social Democrat.

Vezi și
 Legislatura 2012-2016 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Deputați români 2012-2016
Politicieni români în viață
Deputați români 2008-2012
Deputați români 2016-2020

Radu Costin Vasilică


La Michelin Le Mans Cup 2022 est la septième édition du championnat européen Michelin Le Mans Cup. Elle a débuté le  au Castellet et se terminera le  à Portimão.

Les voitures de catégorie LMP3 et GT3 participent à ce championnat.

Calendrier
Le calendrier 2022 a été publié le  lors des 4 Heures de Spa-Francorchamps. Cinq courses du championnat sont en support des manches du championnat European Le Mans Series, à par part l'épreuve des 4 Heures de Barcelone. La manche du Road to Le Mans fait partie du week-end des 24 Heures du Mans.

Engagés

LMP3
Toutes les voitures ont un moteur Nissan VK56  V8 Atmo.

L'écurie belge Mühlner Motorsport avait annoncé une volonté de participer au championnat Michelin Le Mans Cup mais cela ne c'était pas réalisé

Voiture innovante

GT3

Résultats
Gras indique le vainqueur au général.

Classement

Attribution des points

Championnat des équipes

LMP3

GT3

Championnat des pilotes
Seules les 10 premières places sont affichées ici (18 pilotes), au total 55 pilotes ont été classés.

LMP3

GT3

Notes et références

Lien externe

Sport automobile en 2022

Michelin Le Mans Cup 2022


Ralf Winkler, cunoscut sub numele de A. R. Penck, () a fost un pictor, sculptor, artist grafic și baterist german.

Biografie
A studiat cu un grup de pictori neo-expresioniști. Sub regimul comunist, a fost urmărit de poliția secretă pentru că a fost considerat disident. La sfârșitul anilor '70 a participat la mai multe prezentări de artă din Berlinul de Vest și a pionierat primele lucrări de liberă exprimare în Berlinul de Est.

În special, activitatea desfășurată de Penck au fost cele mai expuse în galerii de artă și unele muzee din Occident de la începutul anilor 1980. Printre cele mai importante arta sa vizuală a expus la zeitgeist lansat la Muzeul Martin Gropius Bau și în expoziția de artă modernă din Tate Britain în 1983.

În anii 1980 aptitudinea cu pictura pictografică și cu arta lui totemică caracteristică și utilizarea formelor primitive pentru schița formelor umane. Deci a lucrat în mai multe prezentări internaționale de artă, în principal în New York și Londra.

Sculpturi Penck, deși mai puțin familiare, evoca același primitiv picturi și desene lor și utilizează materiale comune, cum ar fi lemnul, sticle, cutii de carton, cutii, banda de ambalare, staniol și fire de aluminiu și articole de pastă, toate pictate montate cu simplitate și spontaneitate.

În ciuda mic detaliu estetic, calitatea aspră și simplitatea construcției sale, au aceleași forme antropomorfe simbolice, cum ar fi picturile sale plate simbolice. Picturile sale sunt eventual influențate de activitatea lui Paul Klee și se amestecă câmpia scrierii egiptene sau Mayan cu cruditatea din ultimele picturi negre, cum ar fi Jackson Pollock. Sculpturile adesea amintesc de capetele de piatră ale insulei Paștelui și alte manifestări ale artei polineziene.

AR Penck, de asemenea, a fost un baterist și percuționist, și a fost un membru al grupului de rock "călătorie Touch Triple"au profitat de fiecare ocazie el a trebuit să se joace cu unii dintre cei mai buni muzicieni de jazz din sfârșitul anilor 1980, inclusiv Butch Morris, organizând evenimente muzicale și expoziții de artă în conacul său din Heimbach în 1990, în colaborare cu Lee Lennie, Ana Homler și picturile lui Christine Kuhn.

A.R. Penck a lucrat în Berlin, Düsseldorf, Dublin și New York.

Note

Legături externe
 A. R. Penck, Artnet (în limba engleză)
 A. R. Penck în Encyclopaedia Britannica (în limba engleză)

Nașteri în 1939
Nașteri pe 5 octombrie
Decese în 2017
Decese pe 2 mai
Pictori germani din secolul al XX-lea

A. R. Penck


Yakup Kadri Karaosmanoğlu (27 Mart 1889, Kahire - 13 Aralık 1974, Ankara), Türk yazar ve diplomattır. Türk Dil Kurumunun kurucularındandır.

Roman, öykü ve makaleleri ile Türk toplumunun Tanzimat'tan bu yana geçirdiği değişiklikleri anlatmış bir yazardır. Asıl ününü romanları ile sağlayan yazarın en tanınmış romanları Nur Baba, Kiralık Konak ve Yabandır. Edebiyat yaşamının başında Fecr-i Ati edebiyat topluluğunun kurucu üyeleri arasında yer almış, daha sonra bireyci düşüncelerden uzaklaşarak toplumculuğu kabul etmiş bir yazar olarak değerlendirilir.

Millî Mücadele yıllarında ve sonrasında etkin bir siyasal yaşam sürmüştür. Millî Mücadele'den itibaren Atatürk'ün yakın arkadaşları arasında yer almıştır.

TBMM II, III. Dönem Mardin, IV. Dönem (Tiran Elçiliğine atanması nedeni ile 27 Ekim 1934 tarihinde istifa) ve 1. (XII) Dönem Manisa Milletvekilliği, Kurucu Meclis Millî Birlik Komitesi Temsilciliği (6 Ocak 1961 – 15 Ekim 1961) yapmıştır.

Kadro dergisinin kurucularındandır. Derginin, devrin yöneticileri ile fikir ayrılığına düşüp Kemalizm'i değiştirmekle suçlanarak kapanmasından sonra diplomat olarak yurt dışında çeşitli görevlerde bulunmuştur.

Anadolu Ajansının kurucularındandır, ömrünün son yıllarında ajansın yönetim kurulu başkanlığını yapmıştır.

Hayatı
1889 yılında Mısır'ın Kahire şehrinde dünyaya geldi. Babası, Manisa'nın tanınmış Karaosmanoğlu Ailesi'ne mensup Abdülkadir Bey, annesi İkbal Hanım'dır. Babası, 1833 yılında Kavalalı İbrahim Paşa'nın Manisa'yı işgali sırasında ona yakınlık göstermiş ve onun Mısır'daki konağına yerleşmişti. Abdülkadir Bey'in konak halkından İkbal Hanım ile yaptığı evlilikten dünyaya gelen ikinci çocuğu Yakup Kadri idi.

Ailesi, Mısırlı İbrahim Paşa'nın ölümü üzerine Türkiye'ye gelince ilköğrenimini Manisa'da Fevziye Mekteb-i İptidaisinde tamamladı. 1903'te İzmir İdadisine girdi. Şahabettin Süleyman ile arkadaşlığı bu okulda iken başladı. Çocukluk yıllarında başlayan edebiyat ilgisi, lise yıllarında daha da arttı. Babasının ölümü üzerine İzmir İdadisi'ndeki eğitimini tamamlayamadı; 1905 yılında annesiyle Mısır'a döndü. Mısır'daki Jön Türkler ile tanıştı, İzmir'e dönme isteğinden vazgeçti. Jön Türkler'in etkisiyle politikaya ilgi duymaya başladı. İskenderiye'deki bir Fransız okulunda ve İsviçre Lisesi'nde eğitim görerek iki yıl sonra ortaöğrenimini tamamladı. Bu yıllarda öğrendiği Fransızca ile Flaubert, Guy de Maupassant, Alphonse Daudet gibi ünlü batılı yazarları okudu. Şerafettin Mağmumi'nin çıkardığı "Türk" adlı dergide Maupassant'tan yaptığı ilk çeviri öykülerini yayınladı.

1908'de ailesiyle İstanbul'a döndü, Yeldeğirmeni semtine yerleşti ve Balkan Savaşı'na kadar burada yaşadı. Bu arada İstanbul Hukuk Mektebine kaydoldu ancak okulu üçüncü sınıftan terk etti. 1909'da arkadaşı Şahabettin Süleyman aracılığıyla Fecr-i Âti topluluğuna katıldı. Aynı yıl Henrik Ibsen'den esinlenerek yazdığı ilk oyunu "Nirvana", Resimli Kitap Dergisi'nde yayımlandı. Edebiyat yaşamını Servet-i Fünûn dergisinde küçük öyküler yayımlayarak sürdürdü. Mensur şiirler de kaleme aldı.

Paris'ten dönen Yahya Kemal ile birlikte edebiyatta, "Nev-Yunanilik" adını verdikleri yeni bir çığır açmak için uğraştı ancak çabaları ilgi görmedi. Yunan ve Latin kaynakları dışında doğu mitolojisine de ilgi duydu. Bu ilgisi nedeniyle Çamlıca'daki Kısıklı Bektaşi tekkesine devam etti ve gözlemlerinden yayımlanarak "Nur Baba" romanını yazdı ama karşılaşacağı tepkilerden çekinmesi ve İsviçre'ye gidecek olması nedeniyle romanını o dönemde kitap olarak yayımlamadı.

Bergson ve Freud'un görüşlerinden yararlanarak ruh tahlillerine geniş yer veren öyküler yazdı. İlk öykü kitabı "Bir Serencam"'ı 1913'te yayımlandı. Bu yıllarda Peyam Gazetesi'nde kadın sorunları, hayat, medeniyet ile ilgili birçok konuda makaleler yayımladı. Bir süre Üsküdar İdadisi'nde edebiyat ve felsefe öğretmenliği yaptı.

1912'de tüberküloza yakalandığını öğrenen Yakup Kadri, tedavi olmak için ancak 1916'da İsviçre'ye gidebildi ; Mondros Mütarekesi'nin imzalanması üzerine yurda döndü.

Balkan Savaşı ve I. Dünya Savaşı'nda yaşananlar Yakup Kadri'nin edebiyat anlayışını değiştirmesine neden oldu; sanatın "şahsi ve muhterem" olduğu düşüncesinden uzaklaştı. "'Toplum için sanat" anlayışına yöneldi ve Millî Edebiyat akımının sade dil anlayışını benimsedi.

Kurtuluş Savaşı yılları
Mondros Mütarekesi'nden sonraki günlerde İkdam gazetesinde yazılar yazan Yakup Kadri, yazılarında Türk Kurtuluş Savaşı'nı destekledi. Bir yandan da Yeni Mecmuada Erenlerin Bağından adını verdiği nesirler yayımladı.  Millî mücadele ile ilgili hikâyeler yazdı. Bu  dönemdeki yazılarını daha sonra Ergenekon adlı eserinde kitaplaştırdı (1929).

1920'de Millî Mücadeleyi izlemek için bazı arkadaşlarıyla birlikte Ankara'ya çağrıldı. Batı cephesini dolaştı ve bu seyahatinden millî duyguları güçlenmiş, geleceğe dair ümit dolu olarak İstanbul'a döndü. Gazetecilik çalışmaları devam ederken en büyük eserleri olan romanlarını yayımlamaya başladı. Kiralık Konak romanı İkdamda tefrika edildi. 1921'de ise daha önce yazdığı Nur Baba  romanı Akşam gazetesinde tefrika ettirdi; ancak gelen tepkiler üzerine tefrika yarım kaldı. Eser, 1922'de kitap olarak yayımlandığında yazarının Türkiye'de ve ülke dışında tanınmasına büyük katkı sağladı. Nur Baba, aynı yıl, Muhsin Ertuğrul tarafından filme de çekildi.

Nur Baba'yı bastırdıktan sonra Ankara'ya giden yazar, kendisine Tetkik-i Mezalim Komisyonunda görev verilmesi üzerine Kütahya, Simav, Gediz, Eskişehir, Sakarya yörelerini dolaştı; gördüklerini belli bir zaman sonra kaleme alabildi. Bir yandan da Ankara'daki Hâkimiyet-i Milliye gazetesine makaleler ve İstanbul'daki Cumhuriyet gazetesine fıkralar yazdı.

9 Eylül zaferinden sonra TBMM'ye Mardin milletvekili olarak girdi. 1923'te Mutasarrıf Asaf Bey'in kızı, Burhan Asaf Bey'in kız kardeşi Leman Hanım ile evlendi.

Cumhuriyet yılları
Mardin milletvekili Yakup Kadri, 1925'te Anadolu Ajansı şirkete dönüştürüldüğünde ilk yönetim kurulu üyeleri arasında yer aldı ve "Harici Seksiyon Şefliği"ni üstlendi. Yönetim kurulundan 1928'de ayrıldı.

1926'da tedavi için ikinci kez İsviçre'ye giden ve iki yıl kalan Yakup Kadri, izlenimlerini Milliyet gazetesine gönderdi. Bu yazılar daha sonra Alp Dağları'ndan başlığıyla kitaplaştırıldı.

1927'de Hüküm Gecesi, 1928'de Sodom ve Gomore adlı romanlarını yayımladı.

1931-1934 yıllarında Manisa milletvekili olarak mecliste yer aldı. Cumhuriyet ve Hâkimiyet-i Milliye gazetelerinde sürdürdü.

1932'de kurulan Türk Dil Kurumunun kurucularından biri olarak Türkçe için çalıştı.

Kadro dergisi yazarlığı
1932'de Vedat Nedim Tör, Şevket Süreyya Aydemir, Burhan Asaf Belge ve İsmail Hüsrev Tökin ile birlikte Kadro dergisinin kurucuları arasında yer aldı. O yıl, Kurtuluş Savaşı gözlemlerinden ve Tetkik-i Mezalim Komisyonunda yer aldığı dönemden yararlanarak yazdığı Yaban adlı romanı Kadro dergisinde tefrika etti ve büyük yankılar uyandırdı. Romanda Türk milletinin büyük bir kurtuluş mücadelesi vermekte olduğu 1922 yılında aydın ile köylü arasındaki yabancılık ve uyuşmazlığı anlattı. Derginin hemen her sayısında sanat ve edebiyat üzerine denemeler yazdı.

Kadro dergisinin savunduğu bazı görüşler devlet yetkilileri tarafından aşırı bulununca derginin imtiyaz sahibi Yakup Kadri, 1934'te Tiran'a elçi olarak atandı ve dergi kapatıldı.

Diplomatlık yılları
1934 yılında Tiran elçiliğine atanan Yakup Kadri, 1935'te Prag, 1939'da Lahey, 1942'de Bern, 1949'da Tahran ve 1951'de yine Bern elçiliklerine getirildi. 1955 yılında Bern elçisi iken emekli oldu. Zoraki Diplomat adlı eseri, diplomatlık yıllarının eseri olarak ortaya çıktı.

Emekli olduktan sonra kendi vatanına döndü ve gazete, dergi yazılarını sürdürdü. 1957'de Ulus gazetesinin başyazarlığını üstlendi.

1960'tan sonra
Yakup Kadri, 1960 İhtilali'nden sonra Kurucu Meclis Milli Birlik Komitesi Temsilciliği (6 Ocak 1961-15 Ekim 1961) yapmıştır.

Siyasal yaşamının son görevi 1961-1965 arasındaki Manisa milletvekili oldu. Bu dönemde İsmet İnönü'den sonra meclisin en yaşlı üyesi olarak Geçici Meclis Başkanı olarak görev yaptı. 1962 yılında partinin Atatürk ilkeleri ile ters düştüğünü iddia ederek CHP'den istifa etti. 1965 yılında politikadan çekildi.1966 yılında Anadolu Ajansı yönetim kurulu başkanlığına seçildi.

13 Aralık 1974'te Ankara'da tedavi görmekte olduğu Gülhane Askeri Tıp Akademisi'nde hayatını kaybetti. Cenazesi, İstanbul Beşiktaş'taki Yahya Efendi mezarlığında annesinin mezarı yanına defnedildi.

Yazarlık yaşamı
Yazarlığa Ümit, Servet-i Fünûn, Resimli Kitap gibi dergilerde başladı. Fecr-i Âtîcilerin "sanat şahsî ve muhteremdir" görüşünü paylaştığı ve "sanat için sanat" yaptığı bu ilk döneminde Nirvana adlı bir oyun, makaleler, denemeler, düzyazı şiirler ve öyküler yazdı.

Balkan Savaşı ve I. Dünya Savaşı sırasında ülkenin durumu, sanat anlayışını değiştirmesine yol açtı. Asıl ününü romanları ile sağlayan yazar; Türk toplumunun çeşitli dönemlerdeki gerçekliğini sergilemek istediği için bir ikisi dışında yapıtlarında belli tarihsel dönemleri ele aldı. Bir Sürgün, II. Abdülhamid döneminin; Hüküm Gecesi, II. Meşrutiyet'in; Kiralık Konak, I. Dünya Savaşı öncesinin; Sodom ve Gomore, Mütareke döneminin; Yaban, Kurtuluş Savaşı yıllarının; Ankara Cumhuriyet'in ilk on yılının; Panorama ise 1923-1952 yıllarının işlendiği romanlarıdır.

Romanlarında yarattığı karakterlerin gerçekçiliği nedeniyle "Türk romanında belki ilk defa tipleri toplumsal koşullara ve tarihsel sürece bağlamaya çalışırken, bu tiplere canlı ve gerçek bir kişilik kazandırma uğruna bilinçli bir çaba göstermiş bir yazar"  olarak nitelendirildi. Yaban, Ankara, Panorama romanlarında Milli Mücadele ve Anadolu ile ilgili konuları işleyerek edebiyatın Anadolu'ya açılmasında önemli rol oynadı.

Karaosmanoğlu 1920'lerden sonra iyimser bir devrimci görünümündeyken, sonra umutlarını yitirerek romancılığını devrimci yönde kullanmaktan vazgeçmiştir. 1955'ten sonra da anı kitaplarından başka bir şey yazmamıştır.

Romanları hakkında
Romanları arasında en tanınanları Nur Baba, Kiralık Konak ve Yabandır.

Karaosmanoğlu'nun ilk romanı olan Nur Baba 1922'de kitap olarak çıkmadan önce Akşam gazetesinde tefrika edilmişti. Döneminde olumlu ve olumsuz eleştirilerle karşılanan bu roman edebi gücünden çok ele aldığı konu bakımından dikkat çeker. Romanda, İstanbul'da bir Bektaşi tekkesinin şeyhiyle, evli bir kadın arasındaki tutkulu bir aşkın öyküsünü anlatır. Eser, kitap olarak basıldığında çok satılıp ve Karaosmanoğlu'nun ününü yaygınlaştırdı. Ancak Karaosmanoğlu Bektaşilik'in sırlarını açıklamak ve üstelik Bektaşilik'i küçük düşürmekle suçlandığı için romanın ilk ve ikinci baskılarına yazdığı "izah"larla bu suçlamalara karşı kendini savunmak gereğini duymuştur.

Basılan ilk romanı Kiralık Konak oldu. Bu, bireyci sanattan vazgeçtikten sonra yazdığı ilk romandı. Roman, Tanzimat'tan sonra değişen Osmanlı sosyal hayatını konu edinir. "Toplumda meydana gelen sosyal değişmeler, aile hayatını olduğu kadar, nesiller arasındaki ilişkileri de olumsuz yönlerden etkiler" ana fikri etrafında gelişir

1942'de CHP Roman Armağanı'nda ikinciliği kazanmış olan Yaban, Karaosmanoğlu'nun en başarılı romanı sayılır. Anadolu köylüsünün gerçeklerini dile getirdiği ve Türk aydını ile köylüsü arasındaki uçurumu gözler önüne serdiği için övülmüştür. Ancak bazı eleştirmenler de Karaosmanoğlu'nu, köylüye tepeden bakmak ve onu hor görmekle suçlamışlardır. Yeni ulusu yaratmak görevi de vatanı kurtaracak olan aydınlara düşmektedir. Yaban hem Anadolu'yu ve köylüyü konu edinen ilk önemli roman olmasıyla, hem de çirkin bir gerçekliği şiirsel bir üslupla dile getirmedeki başarısıyla Türk roman tarihinde saygın bir yere sahiptir.

Karaosmanoğlu toplumsal sorunlara belli bir siyasal açıdan eğilmiş bir romancı olmakla birlikte, bu sorunlara yaklaşımını elden geldiğince sanatsal bir düzeyde tutmaya çalışmıştır. Ona karşı yapılan eleştiriler daha çok romanlarının içeriğine ve bazen de diline yönelik olmuştur. Ruhsal çözümlemede, karakter yaratmada ve ele aldığı dönemin toplumsal gerçekliğini yansıtmadaki başarısı övgüyle karşılanmıştır.

1910'dan 1974'e dek verdiği eserler, üslup özellikleri bakımından Türkçenin geçirdiği bütün evreleri yansıtır. Yakup Kadri'nin Fransız etkisinde başlayan yazarlığı 1920'lerden sonra özgün bir sese kavuşarak siyasi ve sosyolojik konulara, tarihe, dönem çatışmalarına ve birey psikolojisini irdelemeye yönelmiştir

Siyasi etkileri
Karaosmanoğlu, Mustafa Kemal Atatürk'ün ve İsmet İnönü'nün en güvendiği aydınlardan biri olarak görülmüş ve tavsiyeleriyle Cumhuriyet Halk Partisi'nin kimi politikalarının şekillenmesinde önemli etkileri olmuş bir aydındır. Karaosmanoğlu, bu etkileri, Türk Kurtuluş Savaşı sonrası, Atatürk dönemi, İsmet İnönü dönemi, Demokrat Parti iktidarı ve 27 Mayıs darbesini anlattığı Politikada 45 Yıl ve 1934'te Tiran'da başlayıp 1954'te Bern'de noktalanan diplomatlık günlerini anlattığı Zoraki Diplomat adlı eserlerinde detaylı bir biçimde aktarır.

Yayımlanmış eserleri

Roman
 Nur Baba (1922)
 Kiralık Konak (1922)
 Hüküm Gecesi (1927)
 Sodom ve Gomore (1928)
 Ankara (1934)
 Yaban (1932)
 Bir Sürgün (1937)
 Panorama (1953)
 Hep O Şarkı (1956)

Öykü
 Bir Serencam (1914)
 Rahmet (1923)
 Ceviz (1925)
 Milli Savaş Hikâyeleri (1922)

Şiir
 Erenlerin Bağından (1922)
 Okun Ucundan (1940)

Oyun
 Nirvana (1909)
 Veda (1929)
 Sağanak (1929)
 Mağara (1934)

Anı
 Zoraki Diplomat (1955)
 Anamın Kitabı (1957)
 Vatan Yolunda (1958)
 Politikada 45 Yıl (1968)
 Gençlik ve Edebiyat Hatıraları (1970)

Monografi
 Ahmet Haşim (1934)
 Atatürk (1946)

Makale
 İzmir'den Bursa'ya (1922; Halide Edib Adıvar, Falih Rıfkı Atay ve Mehmet Asım Us ile birlikte)
 Kadınlık ve Kadınlarımız (1923)
 Seçme Yazılar (1928)
 Ergenekon (1929)
 Alp Dağları'ndan ve Miss Chalfrin'in Albümünden (1942)

Hakkında yazılan kitaplar

 Şerif Aktaş, Yakup Kadri KARAOSMANOĞLU (2019)

Ayrıca bakınız
 MEB 100 Türk Edebiyatçısı

Kaynakça

Dış bağlantılar

1889 doğumlular
Kahire doğumlu yazarlar
1974 yılında ölenler
Ankara ilinde hastalıktan ölenler
Yahya Efendi Tekkesi Haziresi'ne defnedilenler
20. yüzyıl Türk roman yazarları
20. yüzyıl Türk şairleri
20. yüzyıl Türk gazetecileri
20. yüzyıl Türk diplomatları
Türk dergi kurucuları
Realist yazarlar
Kadro dergisi yazarları
Tercüman (gazete) kişileri
Cumhuriyet (gazete) kişileri
İzmir Atatürk Lisesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler
TBMM 2. dönem Mardin milletvekilleri
TBMM 3. dönem Mardin milletvekilleri
TBMM 4. dönem Manisa milletvekilleri
TBMM 12. dönem Manisa milletvekilleri
TBMM 1961 Kurucu Meclis MBK temsilcisi
Atatürkçüler
Karaosmanoğlu ailesi

Yakup Kadri Karaosmanoğlu


කාබනික රසායනවිද්‍යාවෙහි හයිඩ්‍රොකාබන යක් යනු සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ හයිඩ්‍රජන් හා කාබන් වලින් සෑදුනු කාබනික සංයෝගයකි. හයිඩ්‍රොකාබනයකින් එක හයිඩ්‍රජන් පරමාණුවක් ඉවත් වූ විට එය හයිඩ්‍රොකාබයිල් යන ක්‍රියාකාරී කාණ්ඩය බවට පත්වෙයි.
ඇරෝමැටික හයිඩ්‍රොකාබන(ඇරීන) ,ඇල්කේන, ඇල්කීන , සයික්ලෝඇල්කේන හා ඇල්කයිනපදනම් කරගත් සංයෝග ,විවිධ හයිඩ්‍රොකාබන වර්ග වල වලට නිදසුන් ය.

ස්වභාවිකව හමුවන බොහෝ  හයිඩ්‍රොකාබන බොර තෙල් වල ඇත.වියෝජනය වූ කාබනික ද්‍රව්‍ය නිසා බොර තෙල් වල හයිඩ්‍රජන් හා කාබන් බහුලය. මේවා බන්ධන මඟින් බැඳී දාමකරණය වී විවිධ  ප්‍රමාණයේ දාම අපමණ සංඛ්‍යාවක් සෑදිය හැක.

හයිඩ්‍රොකාබන් වර්ග
කාබනික රසායන විද්‍යාවේ IUPAC නාමකරණයට අනුව හයිඩ්‍රොකාබන වර්ගීකරණයේ අර්ථ දැක්වීම පහත පරිදි වෙයි:
 සංතෘප්ත හයිඩ්‍රොකාබන (ඇල්කේන) වඩාත් සරලතම හයිඩ්‍රොකාබන විශේෂයයි. සම්පූර්ණයෙන්ම තනි බන්ධන වලින් සැකසී ඇති මේවා හයිඩ්‍රජන් වලින් සංතෘප්ත වී ඇත.සංතෘප්ත හයිඩ්‍රොකාබන සඳහා  පොදු සුත්‍රය CnH2n+2 (චක්‍රීය නොවන ව්‍යුහ පමණක් ඇතැයි උපකල්පනය කල විට)සංතෘප්ත හයිඩ්‍රොකාබන පෙට්‍රෝලියම් ඉන්ධන වල ප්‍රධාන සංඝටකය යි. මේවා රේඛිය හෝ ශාඛා දාම ලෙස පවතියි. එකම අනුක සුත්‍රය සහිත නමුත් වෙනස් ව්‍යුහමය සුත්‍ර වලින් යුත් හයිඩ්‍රොකාබන ව්‍යුහමය සමාවයවික ලෙස හැඳින්වෙයි.
 අසන්තෘප්ත හයිඩ්‍රොකාබන වල කාබන් පරමාණු අතර ද්විත්ව හෝ ත්‍රිත්ව බන්ධන එකක් හෝ වැඩි ගණනකින් සමන්විතය. ද්විත්ව බන්ධන වහිත ඒවා ඇල්කීන ලෙස හැඳින්වේ. එක් ද්විත්ව බන්ධනයක් පමණක් සහිත හයිඩ්‍රොකාබන් CnH2n සුත්‍රය තෘප්ත කරයි.(චක්‍රීය නොවන ව්‍යුහ බවට උපකල්පනය කල විට). ත්‍රිත්ව බන්ධන සහිත හයිඩ්‍රොකාබන් ඇල්කයින වන අතර පොදු සුත්‍රය CnH2n-2 ය.
 සයික්ලෝඇල්කේන යනු හයිඩ්‍රජන් පරමාණු සම්බන්ධ වූ කාබන් චක්‍ර එකක් හෝ වැඩි ගණනක් සහිත හයිඩ්‍රොකාබනයි. එක් චක්‍රයක් පමණක් ඇති සංතෘප්ත හයිඩ්‍රොකාබන සඳහා පොදු සුත්‍රය CnH2n ය.
 ඇරෝමැටික හයිඩ්‍රොකාබන. මේවා ඇරීන ලෙසද හඳුන්වන අතර අවම වශයෙන් එක ඇරෝමැටික වලයක් හෝ පවතියි.

හයිඩ්‍රොකාබන, වායුන් ( නිද : මීතේන් සහ ප්‍රොපේන්), ද්‍රව ( නිද: හෙක්සේන් හා බෙන්සීන්), ඉටිමය හෝ අඩු උෂ්ණත්වයේදී විලයනය වන ඝන (නිද: පැරෆින් ඉටි සහ නැප්තලීන්) හෝ බහුඅවයවික / පොලිමර (නිද: පොලිඑතිලීන්, පොලිප්‍රොපිලීන් හා පොලිස්ටයරීන්) විය හැක.

ප්‍රධාන ගුණ
අණුක ව්‍යුහයේ ඇති වෙනස්කම්  නිසා හයිඩ්‍රොකාබනවල ආනුභවික සූත්‍රය වෙනස් වෙයි.රේඛිය ඇල්කේන, ඇල්කීන හා ඇල්කයින අතුරින් ඇල්කීන හා ඇල්කයින හා සම්බන්ධ හයිඩ්‍රජන් පරමාණු සංඛ්‍යාව අඩුවීම  " ස්ව-බන්ධනය " හෙවත් කාබන් පරමාණු අතර දාමකරණයේදී සම්පූර්ණයෙන් සංතෘප්ත වීම වැලක්වීමට ද්විත්ව හෝ ත්‍රිත්ව බන්ධන ඇතිවීම මගින්  සිදුවෙයි.

ඇතැම් හයිඩ්‍රොකාබන සුර්යග්‍රහ මණ්ඩලයේ ද බහුලව දක්නට ලැබේ. කැසිනි-හයිජන්ස් මෙහෙයුමට අනුව සෙනසුරු ග්‍රහයාගේ විශාලතම උප ග්‍රහයා වන ටයිටන් මත ද්‍රවමය මීතේන් හා එතේන් තටාක පවතියි..

සරල හයිඩ්‍රොකාබන හා ඒවායේ ප්‍රභේදන

භාවිතය
හයිඩ්‍රොකාබන පෘථිවියේ ඉතා වැදගත් ශක්ති ප්‍රභව වලින් එකකි. හයිඩ්‍රොකාබන ප්‍රධාන වශයෙන් භාවිතා වෙනුයේ දහනය කල හැකි ඉන්ධන ප්‍රභවයක් ලෙසය. ඝන අවස්ථාවේදී හයිඩ්‍රොකාබන ඇස්ෆල්ට් ස්වභාවය ගනියි.

ක්ලෝරෝෆ්ලෝරෝකාබන මගින් ඕසෝන් වියන මත ඇති බලපෑම නිසා වර්තමානයේදී ක්ලෝරෝෆ්ලෝරෝකාබන වෙනුවට වාෂ්පශීලි හයිඩ්‍රොකාබන මිශ්‍රණයක් එරෝසොල් ඉසිනයන්හි ප්‍රචාලකයක් ලෙස භාවිත වෙයි.

මීතේන්[1C] හා එතේන් [2C] අවට පරිසර උෂ්ණත්වයේදී (ambient temperatures) වායුමය සංයෝග වන අතර පීඩනය පමණක් යෙදීමෙන් පහසුවෙන් ද්‍රව තත්වයට පත් කල නොහැක.නමුත් ප්‍රොපේන් [3C] පහසුවෙන් ද්‍රවමය තත්වයට පත් කල හැකි අතර 'ප්‍රොපෙන් බෝතල්' ලෙස වැඩි වශයෙන් පවතිනුයේ ද්‍රව අවස්තාවෙහිය.බියුටෙන් [4C] ද ඉතා පහසුවෙන් ද්‍රව තත්වයට පත් කල හැකිය. ආරක්‍ෂිත හා වාෂ්පශීලි වන ද්‍රව අවස්ථාවෙහි ඇති  බියුටෙන් ඉන්ධනයක් ලෙස කුඩා ලයිටර වල භාවිතා වෙයි.කාමර උෂ්ණත්වයේදී පෙන්ටේන් [5C] පාරදෘශ්‍ය ද්‍රවයකි. රසායන විද්‍යාවේදී හා කාර්මික වශයෙන් ඉටි හා ග්‍රීස් ඇතුළු ඉහල අණුක භාරයක් සහිත කාබනික සංයෝග සඳහා ආසන්න වශයෙන් ගන්ධයක් රහිත ප්‍රභල ද්‍රාවකයක් ලෙස භාවිතා වෙයි. හෙක්සේන් [6C] ද බහුලව භාවිතා වන නිර්ධ්‍රැවීය ,ඇරෝමැටික නොවන ද්‍රාවකයකි. සුලභව භාවිතා වන ගැසොලින් වල සැලකිය යුතු හෙක්සේන් ප්‍රමාණයක් අඩංගු වෙයි.

ගැසොලින්,නැප්තා,ජෙට් ඉන්ධන හා කාර්මික වශයෙන් විශේෂිත ද්‍රාවක මිශ්‍රණයන්හි ප්‍රධාන සංරචක [6C] සිට [10C] දක්වා ඇල්කේන, ඇල්කීන හා සමාවයවික වන සයික්ලෝ ඇල්කේන වෙයි. කාබන් කාණ්ඩ සංඛ්‍යාව ක්‍රමයෙන් වැඩි වීමත් සමඟ, සරල චක්‍රීය නොවන ව්‍යුහ සහිත හයිඩ්‍රොකාබන වල දුස්ස‍්‍රාවිතාව,lubricating indices, තාපාංකය, ඝනිකරණයවන උෂ්ණත්වය(solidification temperature) හා වර්ණයේ ගැඹුරු බව ඉහල යයි. කාබන් එකක් සහිත මෙතෙන් සිට ඇති විරුද්ධ අන්තයේ බැර (heavy ) තාර ඇත. බොර තෙල් පිරිපහදුවේදී ලැබෙන ඵල වලින් අඩුම ප්‍රමාණයක් පවතින්නේ මේවායි. මේවා එකතු කර වහලවල් සෙවිලි කිරීම සඳහා අමුද්‍රව්‍ය ලෙස, මාර්ග වල පෘෂ්ඨය සෑදීමට, දැව පරිරක්ෂක ලෙස ( ක්‍රියෝසෝට්/කීල් තාර ශ්‍රේණිය ) හා ඉතා ඉහල දුස්ස‍්‍රාවිතාවකින් යුත් ප්‍රතිරෝධී (sheer-resisting ? ) ද්‍රව ලෙස භාවිතා වෙයි.

හයිඩ්‍රා්කාබන දැවීම

පෙට්‍රෝලියම්

ව්‍ර්‍ය්ක්බ්ෆ්

මේවාද බලන්න

මූලාශ්‍ර

Bibliography
 Silberberg, Martin. Chemistry: The Molecular Nature Of Matter and Change. New York: McGraw-Hill Companies, 2004. ISBN 0-07-310169-9

බාහිර සබැඳි
 The Methane Molecule

විද්‍යාව
රසායන විද්‍යාව

හයිඩ්‍රොකාබන


St. Olavs skrin eller Olavsskrinet blev benyttet til at opbevare Olav den Helliges legeme bag højalteret i Nidarosdomen. I knap 500 år havde det stor symbolværdi for Norge, Norden og Nordeuropa. St. Olavs skrin både indleder og afslutter middelalderen som historisk epoke i Norge. Det bestod af tre skrin inden i hinanden, og var den vigtigste og mest kostbare genstand i Norge i middelalderen. Efter reformationen i 1536-1537 blev Olavsskrinet ødelagt af danske myndigheder, mens Olavs legeme siden 1568 har ligget i en ukendt grav i eller udenfor Nidarosdomen.

Se også
 St. Sunnivas skrin
 St. Hallvards skrin
 St. Svithuns skrin

Eksterne henvisninger
 Johs. J. Duin: Streiftog i norsk kirkehistorie 1450-1880", Oslo 1984
 Øystein Ekroll: St. Olavs skrin i Nidaros – myter og fakta omkring Nordens største helgenskrin, i tidsskriftet SPOR, nr 2. 2000
 Øystein Ekroll: St. Olavs skrin i Nidaros, i Ecclesia Nidrosiensis 1153-1537, Trondheim 2003
 Edvard Hoem: St. Olavs skrin, Oslo 1988
 Lars Roar Langslet: Olav den Hellige, Oslo 1995
 Øystein Morten: "Jakten på Olav den hellige", Oslo 2013
 Øivind Østang: Hjem til Nidaros – Norges nølende vandring siden 1814'', Oslo 1997

Kultur i Trondheim
Norges historie

St. Olavs skrin


Safirlori () er en papegøje, der lever på Polynesien.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fugle fra Polynesien
Papegøjer

Safirlori


المعهد العالي للعلوم التطبيقية والتكنولوجيا بالمهدية هو إحدى المؤسسات العليا التابعة لجامعة المنستير.

أرقام
طبقا لأرقام السنة الدراسية 2007-2008 يدرس بها 617 طالبا من بينهم 349 طالبة.

الإدارة
 المدير: محمد مبروك
 الكاتب العام: الطاهر العايدي

وصلة خارجية
 موقع المعهد العالي للعلوم التطبيقية والتكنولوجيا بالمهدية.

مراجع

التعليم في تونس
تعليم عال
جامعة المنستير
معاهد علمية


Barkers Crossroads bezeichnet mehrere Orte in den Vereinigten Staaten:
 Barkers Crossroads (Georgia)
 Barkers Crossroads (Virginia)

Barkers Crossroads


An Epipremnum silvaticum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cornelis Rugier Willem Karel van Alderwerelt van Rosenburgh. An Epipremnum silvaticum in nahilalakip ha genus nga Epipremnum, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Sumatera. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epipremnum

Epipremnum silvaticum


La Matanza de Viale Lazio, perpetrada el 10 de diciembre de 1969, fue un ajuste de cuentas en la Cosa Nostra siciliana. El jefe mafioso Michele Cavataio y tres hombres fueron asesinados en Viale Lazio de Palermo (Sicilia) por un escuadrón mafioso. El baño de sangre marcó el final de una "pax mafiosa" que reinaba desde la Masacre de Ciaculli hasta el final del proceso de Catanzaro contra la Cosa Nostra.

Eventos precedentes
Cavataio había sido uno de los protagonistas de la Primera guerra de la mafia en 1962-63. Según el pentito Tommaso Buscetta había sido Cavataio que deliberadamente había aumentado la tensión entre diferentes facciones. Fue considerado el responsable de la Masacre de Ciaculli, un ataque con bomba contra Salvatore "Ciaschiteddu" Greco. Además, siguió alimentando la guerra a través de ataques con bombas y asesinatos. Otro pentito, Gaetano Grado, confirmó el testimonio de Buscetta.

Después del proceso de Catanzaro relacionado con la Primera guerra de la mafia, finalizada en diciembre de 1968, varios jefes de la mafia decidieron eliminar a Cavataio durante una reunión en Zürich por instigación de Salvatore "Ciaschiteddu" Greco que había venido desde Venezuela. Greco suscribía la teoría de Buscetta de cómo había empezado la Primera guerra de la mafia. Cavataio afirmaba haber diseñado un mapa de las familias de la mafia de Palermo incluyendo los nombres de todos los miembros en un intento de chantajear a la organización. Dicho mapa habría resultado peligroso si la policía lo hubiera descubierto.

El escuadrón mafioso incluía a Bernardo Provenzano, Calogero Bagarella (hermano mayor de Leoluca Bagarella, el cuñado de Totò Riina), Emanuele D'Agostino de la familia mafiosa de Santa Maria di Gesù que dirigía Stefano Bontade, Gaetano Grado y Damiano Caruso, un soldado de Giuseppe Di Cristina,  el jefe de la mafia de Riesi.

La composición del escuadrón, de acuerdo con las declaraciones de Buscetta, fue una clara indicación de que el asesinato había sido acordado en conjunto por todas las grandes familias de la mafia siciliana: no solo se incluyó a Calogero Bagarella de Corleone, y a un miembro de la familia de Stefano Bontate en Palermo, sino también a un soldado de la familia de Giuseppe Di Cristina en el otro extremo de Sicilia, en Riesi.

El ataque
Sobre las 19:30h. los asesinos uniformados como policías llevaban escopetas, metralletas y pistolas. Entraron en las oficinas de la empresa de construcción de Girolamo Moncada en Viale Lazio, Palermo. El constructor, sus hijos, el contable de la empresa y Cavataio estaban celebrando una reunión junto con otros hombres. Todos estaban armados, como de costumbre.

Provenzano y Bagarella encabezaron el ataque, seguido de Caruso. Según una versión, Caruso disparó demasiado pronto, esfumando el factor sorpresa. Cavataio fue capaz de disparar y matar a Bagarella y herir a Caruso y Provenzano, antes de agacharse debajo de un escritorio, fingiéndose muerto. Provenzano comenzó a tirar de los tobillos de Cavataio para obtener el mapa del organigrama de la mafia – el rumor era que Cavataio lo mantenía oculto en un calcetín. Cavataio intentó disparar a Provenzano, pero se había quedado sin balas. Provenzano intentó disparar con su ametralladora, pero se le había atascado, así que le golpeó inconsciente con la culata. Posteriormente lo asesinaría con una pistola.

El tiroteo duró unos minutos y dejó cinco muertos: Cavataio, el mafioso Francesco Tumminello, el contable de Salvatore Bevilacqua, Giovanni Domè, un guardia de seguridad, así como Bagarella, uno de los atacantes.  Se dispararon 108 balas en la refriega. El cuerpo de Bagarella fue transportado en coche y enterrado en secreto en su ciudad natal, Corleone.

La historia era que Provenzano había salvado la situación con su subfusil MAB 38 y se había ganado una reputación como eficiente asesino con el ataque. El ataque acrecentó la reputación de Provenzano. Su apodo era "u' tratturi" (el tractor) ya que como un pentito dijo, 'por donde pasaba, la hierba no crecía'.

Sin embargo, de acuerdo con Gaetano Grado - uno de los participantes que se convirtió en colaborador de justicia en 1999 - era Provenzano quien se había equivocado en el ataque, disparando demasiado pronto. Grado dijo que ayudó a organizar el golpe y fue testigo de los asesinatos de primera mano. "Todo el mundo tenía miedo de Cavataio", dice Grado, un primo del pentito Salvatore Contorno. Todos los soldados enviados para matar a Cavataio "eran veteranos expertos," dijo Grado. "Todos ya habían asesinado al menos a diez personas""

Juicios por la matanza de Viale Lazio
En septiembre de 1972, se llevó a cabo el juicio por la matanza de Viale Lazio; habían sido detenidos 24 acusados. Al principio, Filippo y Angelo Moncada, hijos del constructor, fueron encarcelados bajo sospecha de ser los autores del crimen. En el hospital, donde fueron internados por las heridas de arma de fuego, Filippo empezó a hablar de las reuniones de su padre con mafiosos notorios, y describió cómo Cavataio se había ido convirtiendo en el verdadero jefe en la empresa de Moncada.

Los hermanos Moncada fueron liberados de prisión, pero su padre fue puesto bajo custodia junto con 24 presuntos participantes en la matanza de Viale Lazio que habían sido detenidos en las pruebas presentadas por los dos hermanos. La sentencia definitiva del jurado en el primer juicio fue que no se encontraron evidencias para probar que alguno de los 24 acusados había sido directamente responsable de la matanza.

No será hasta 2007 que Salvatore Riina y Bernardo Provenzano fueron a juicio por su papel en la masacre de Viale Lazio. Riina está acusado de ordenar la masacre y Provenzano está acusado de ejecutarla. En abril de 2009, casi cuarenta años después del ataque, ambos fueron condenados a cadena perpetua.

Véase también
 Primera guerra de la mafia
 Masacre de Ciaculli

Referencias

 Dickie, John (2004). Cosa Nostra. A history of the Sicilian Mafia, London: Coronet ISBN 0-340-82435-2
 Jamieson, Alison (2000). The Antimafia: Italy's fight against organized crime, London: Macmillan, ISBN 0-333-80158-X.
 Longrigg, Clare (2008). Boss of Bosses. How Bernardo Provenzano Saved the Mafia, London: John Murray, ISBN 978-0-7195-6849-7
 Schneider, Jane T. & Peter T. Schneider (2003). Reversible Destiny: Mafia, Antimafia, and the Struggle for Palermo, Berkeley: University of California Press ISBN 0-520-23609-2
 Servadio, Gaia (1976). Mafioso. A history of the Mafia from its origins to the present day, London: Secker & Warburg ISBN 0-440-55104-8
 Stille, Alexander (1995). Excellent Cadavers. The Mafia and the Death of the First Italian Republic, New York: Vintage, ISBN 0-09-959491-9

Enlaces externos
  La strage di viale Lazio, un servizio di Angelo Ruoppolo su Teleacras

Historia de Palermo
Italia en 1969
Cosa Nostra
Masacres en Italia

Matanza de Viale Lazio


Flatskjeret est une petite île de Norvège située dans la commune de Sør-Varanger dans la mer de Barents.

Géographie
L'îlot se trouve dans le Kobbholmfjorden.

Notes et références

Annexes

Liens externes

 Île de Flatskjeret sur le site Norgeskart.no

Île en Norvège
Île de la mer de Barents

Flatskjeret


294402 Joeorr este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
294402 Joeorr este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Larry H. Wasserman. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,22 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 3,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 294001-295000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2007
Centura de asteroizi

294402 Joeorr


La aurilización es un concepto relativamente reciente dentro de la historia de la Acústica, pues fue introducido en 1990 por Mendel Kleiner, profesor e investigador de la Universidad Tecnológica de Chalmers (Suecia). Se utiliza como complemento de los parámetros acústicos, para analizar la calidad acústica de una sala. Se define como el proceso mediante el cual se simula la sensación de escuchar sonido tridimensional en el interior de una sala, para una posición dada del oyente y de la(s) fuente(s), y para unas señales sonoras determinadas. Para ello, se parte de una señal de excitación, que es obtenida mediante una grabación en una sala anecoica.

Luego, se hace pasar a través de un convertidor, que transforma la señal para obtener a su salida la señal stereo deseada: una componente que será aplicada al oído izquierdo y otra al oído derecho, aunque también se puede realizar con una señal mono, como se explica más adelante. El sistema modela el proceso que experimenta una señal desde que es emitida por una fuente hasta que llega al oyente. Se divide en dos partes:

La respuesta de la sala añade los fenómenos típicos de la propagación del sonido en el interior de un recinto, apoyándose en las teorías geométrica, estadística y ondulatoria, para simular las primeras reflexiones, la reverberación y los modos propios de la sala. Se calcula construyendo el escenario sonoro virtualmente. La sala, es previamente diseñada y modelada sobre la base de su geometría, dimensiones y materiales de construcción. Las fuentes son añadidas a la sala, fijando su posición, orientación, ganancia y directividad. Y a continuación se aplican las tres teorías mencionadas para obtener el campo sonoro en una posición específica de la sala. Cada vez que uno de los elementos involucrados en el proceso varíe, deberá recalcularse la respuesta de la sala. Por ejemplo, cuando cambia la posición del receptor o de la(s) fuente(s), los materiales de la sala, etc.

Los filtros HRTF permiten simular las sensaciones y procesos de la percepción binaural estudiados por la Psicoacústica. Proceden de medidas, tomadas en condiciones anecoicas, de la señal que llega a los tímpanos cuando son excitados por un estímulo sonoro.
La señal usada para obtener la máxima información posible, suele ser un único impulso o una serie de impulsos de diferentes frecuencias. Se aplica, a través de un altavoz, a un maniquí al que se le colocan unos micrófonos en el interior del oído (en el lugar donde estaría el tímpano en una persona).

Es preferible hacer las medidas con un maniquí que represente un modelo teórico de las principales características de la cabeza y torso humanos, que obtener el HRTF específico del oyente o de un conjunto de oyentes y luego, promediar. Con el primer método, las medidas sólo serían válidas para esa persona, mientras que con el promediado se pierde información relevante de la percepción humana.

En cuanto a la señal a la salida del sistema, podrá ser mono o estéreo. Será monoaural cuando el oyente es considerado como un único punto dentro de la sala. Y será stereo si la respuesta de la sala es modificada para tener en cuenta el efecto de los dos pabellones auditivos, que es más realista. Según cómo se aplique la señal de excitación al sistema, hay que distinguir entre dos tipos de auralización:
 Por convolución. En este caso, un DSP realiza la convolución entre la salida del sistema, en la auralización en mono o stereol. Por ejemplo, el programa de simulación Odeón realiza este tipo de auralización.
 Mediante una unidad de reverberación digital. En este caso, la salida del sistema se utiliza para obtener los parámetros acústicos más significativos, que servirán para configurar la unidad de reverberación digital. Ésta, con todos los datos a su entrada, los mezclará convenientemente para obtener a su salida la señal auralizada. Por ejemplo, el programa de simulación AURA emplea este tipo de auralización.

Una vez que se ha obtenido la señal auralizada, según la aplicación a la que se destine, debe procesarse para optimizar el resultado. Así, por ejemplo, si se va a presentar en tiempo real, dado que el tiempo de cálculo debe reducirse al máximo, se minimizará el número de muestras lo máximo posible.

Enlaces externos
http://m.cronista.com/itbusiness/Auralizacion-hacia-una-realidad-virtual-20110621-0015.html
https://web.archive.org/web/20131201041053/http://iie.fing.edu.uy/ense/asign/dsp/proyectos/2002/localizacion/motiva.htm
http://es.scribd.com/doc/74273742/16/Calidez-acustica-BR
http://blog.pucp.edu.pe/item/54593/auralizacion-hacia-la-autentica-representacion-del-sonido-en-el-espacio
https://web.archive.org/web/20110903214124/http://www.revistadb.aecor.es/auralizacion-3d-en-sonarchitect
http://www.neoteo.com/auralizacion-de-software-escucha-el-codigo

Auralización


Biserica evanghelică din Jelna este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului Jelna, comuna Budacu de Jos. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 32731.03.

Ansamblul este format din trei monumente:
 Biserica evanghelică C.A. (ruine) ()
 Turn clopotniță, azi proprietatea parohiei ortodoxe ()
 Zid de incintă (ruină), cu poartă acces ()

Localitatea
Jelna, mai demult Jălna (în dialectul săsesc Sänderf, Zändref, Zändraf, în , în ) este un sat în comuna Budacu de Jos din județul Bistrița-Năsăud, Transilvania, România.

Biserica
Biserica evanghelică din Jelna face parte dintre bisericile-sală. Absida și corul altarului sunt acoperite cu ogive gotice, care au console reprezentând capete de figuri umane. Pereții absidei altarului conservă fresce datând din secolul al XV-lea, după cum demonstrează câteva fragmente ce au apărut de sub tencuieli. Nava a avut bolți baroce, în prezent prăbușite, biserica fiind în stare de ruină. În vecinătatea bisericii se află un monumental turn-clopotniță, datând din secolul al XVI-lea și care formează, împreună cu incinta circulară, un sistem de apărare.

Sunt necesare lucrări urgente de restaurare pentru salvarea acestui monument.

Note

Bibliografie
 Hermann Fabini: Atlas der siebenbürgisch-sächsischen Kirchenburgen und Dorfkirchen. Band I. Heidelberg, 2002.
Iambor Petre, Așezări fortificate din Transilvania (sec. IX-XIII), Cluj-Napoca, 2005.
Thomas Nägler, Așezarea sașilor în Transilvania, Editura Kriterion, București, 1992.
Adrian Andrei Rusu, Castelarea carpatica, Editura MEGA, Cluj-Napoca, 2005.

Vezi și
 Jelna, Bistrița-Năsăud

Imagini

Monumente istorice din județul Bistrița-Năsăud
Biserici evanghelice de confesiune augustană din România
Biserici din secolul al XV-lea din România
Biserici din județul Bistrița-Năsăud
Biserici fortificate din Transilvania
Ruine din România

Biserica evanghelică din Jelna


Čeľovce este o comună slovacă, aflată în districtul Trebišov din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 541 de locuitori.

Istoric
Localitatea Čeľovce este atestată documentar din 1220.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Čeľovce


دقّون  هي بلدة لبنانية تقع إلى الجنوب الشرقي لمدينة بيروت وتبعد عنها عشرين كيلومترًا. وتستلقي على الكَتف الغربي لتلال سلسلة جبال لبنان الغربية، وتشكِّل إحدى أجمل قرى قضاء عاليه من حيث موقعها الجغرافيّ والاستراتيجيّ، وطبيعتها الخلاّبة، وتتبع محافظة جبل لبنان. يمكن الوصول إليها عبر طريقين الأوَّل هو الأوتوستراد السَّاحلي الممتد من مطار رفيق الحريري الدّولي – بيروت، مرورًا بِخلدة فالنّاعمة، صعودًا نحو الشَّرق باتّجاه وسط المدينة الدّامور ثمّ بعورته وصولاً إلى دقُّون. والثّاني هو عبر طريق عام عاليه نزولاً نحو الغرب باتّجاه قبرشمون ثمّ عبيه مرورًا بكفرمتّى وصولاً إلى دقّون. ويتراوح ارتفاعها عن سطح البحر بين 350 م و600 م. يبلغ عدد سكَّانها أكثر من 1500 نسمة من المقيمين والمغتربين. كان في دقُّون كنيستان لمار تقلا هُدِمتا خلال الحرب الأهليّة سنة 1984. تنتشر في دقُّون بعض المعالم الأثارية الّتي تعود إلى أيّام الفينيقيين والرّومان والعثمانيين بالإضافة إلى الحربين الكونيّتين الأولى والثَّانية. نذكر من هذه الآثارات: طاحونة النّهر، وادي الجماجم، حبس الإفرنج، كنيس قديم لليهود، كنيسة أثريّة للقديسة تقلا (هُدِمَت في الحرب الأهليّة).

التّسمية
يجزم المؤرِّخون  أنّ سُكَّان التّلال المشرفة على البحر المتوسّط، كانوا يتميّزون بالفطنة التّجاريّة والتّدبير المادّي والاكتفاء الذاتي والقوّة البدنيّة، بالإضافة إلى إكرام الضَّيف إن زارهم مُسالمًا، ومقاومة مَن كان يزورهم بِقصد الغزوِ واحتلال الأرض بكلّ شراسة وعنفوان. هكذا، عُرف رجال «دقّون»، منذ مِئات السّنين، بأجسادهم المتينة، وهاماتهم الطّويلة، وقبضات أياديهم القويّة والمُحطِّمة كالمطارِق الّتي تدقّ الصّخور، وذقونهم الطَّويلة المُهيبة. فأتت التَّسمية من دقّ المطارق وهَيبة الذّقون، فكانت: «دقُّون».

حرب الجبل 1983
تعرَّض أبناء دقُّون المسيحيُّون الموارنة، خلال القرنين المنصرمين، إلى عمليّات تهجير عديدة (1840، 1860 ...) وكان آخرها في 14 شباط 1984 في خلال الحرب الأهليّة أو ما سُمِّي في ذلك الوقت بِ«حرب الجبل». إلاّ أنّه وبعد انتهاء هذه الحرب المشؤومة، أعيدَت الأراضي الزراعيّة - من دون المنازل - إلى أبناء القرية في نيسان 1996 . وفي أيّار 2004، تمّ إنشاء أوّل مجلس بلديّ في القرية، أخذَ على عاتقه متابعة ملف العودة إلى دقّون مع السّلطات المختصّة. وقد تمَّت فعليَّا العودة في عام 2007 وذلك بعد حرب تموز 2006 مباشرة. وكان أبناء دقون متحمّسين جدَّا لإعادة بناء قريتهم المنكوبة وإحياء روح الشّباب في جسدها العجوز والتعويض عن غياب الدولة.

عائلاتها
شعيا وشلهوب ورزق الله ونوفل والحايك والحلو ومتري ونصر ووهبة وأسمر.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة جبل لبنان

دقون


Aktif karbon veya amorf karbon, karbon elementinin bir allotropudur.

Eriyiklerde renk ve koku yapan bileşikleri tutması ve yakalaması için, ısı ve rutubet etkisine maruz bırakılan, çok ince toz halinde, siyah renkli organik bir maddedir. Odun, kömür, hindistancevizi gibi maddelerin çeşitli işlemlerden geçirilmesiyle elde edilir. Hazırlanma işlemi sırasında organik madde yaklaşık olarak 2000 F°'a (yaklaşık 1093 °C) kadar ısıtılır ve maddeye yüksek basınç uygulanır. Böylece karbon gözenekli yapıya bürünür, yüzeyi artar. Öyle ki 1 gramında -kullanım alanına bağlı olarak- 200m² ile 1500m² arasında bir yüzey elde edilir.

Gaz halindeki maddelerin adsorpisyonu için mümkün olduğunca küçük gözenekli karbonlar tercih edilir, hindistan cevizi gibi. Eriyik haldeki maddeler için ise daha çok torf ve bitümlü kömür kullanılır.

Karbon allotropları

Aktif karbon