الاشتقاق في اللغة: مصدر «اشتق الشيء» إذا أخذ شقه، وهو نصفه. ومن المجاز «اشتق في الكلام» إذا أخذ فيه يمينا وشمالا وترك القصد. ومنه سمي أخذ الكلمة من الكلمة اشتقاقا.
والاشتقاق في الاصطلاح: أخذ كلمة من أخرى أو أكثر، مع تناسب المأخوذة والمأخوذ منها في اللفظ والمعنى.

تقسيم
الاشتقاق في العربية أربعة أقسام: الصغير، والكبير، والأكبر، والكُبَّار (بضم الكاف وتشديد الباء).

الصغير
الاشتقاق الصغير أخذ كلمة من أخرى بتغيير في الصيغة مع تناسبهما في المعنى واتفاقهما في حروف المادة الأصلية وترتيبها.
ومنه اشتقاق صيغ الأفعال مجردها ومزيدها،
واشتقاق المشتقات السبعة المشهورة مجردها ومزيدها وهي:
اسم الفاعل، والصفة المشبهة، واسم المفعول، واسم التفضيل، واسم الزمان، واسم المكان، واسم الآلة، واشتقاق غير هذه الأسماء المشتقة.
مثل:
ضرب، أضرب، ضرب، ضارب، تضرب، تضارب، استضرب، ضارب، ضروب، مضروب، أضرب منه، مضرب، مضرب، مضراب، ضريب، ضراب، ضرب، ضريبة.
فهذه المشتقات وغيرها من هذه المادة (ض ر ب) احتفظت بترتيب حروفها، ومعناها سار في جميع ما يشتق منها. وقد أخذت من الضرب، وهو مصدر، والمصدر أكبر أصول الاشتقاق في العربية.

واشتقت العرب من غير المصدر من أصول الاشتقاق أيضا.
فأكثرت الاشتقاق من أسماء الأعيان كالذهب والبحر والنمر والإبل والخشب والحجر،
فقالوا:
ذهب وأبحر وتنمر وتأبل وتخشب واستحجر.
ورأى مجمع اللغة العربية بالقاهرة قياسية هذا الضرب من الاشتقاق لشدة الحاجة إليه في العلوم،
فقال:
«اشتق العرب كثيرا من أسماء الأعيان، والمجمع يجيز هذا الاشتقاق للضرورة في لغة العلوم»،
ثم رأى «التوسع في هذه الإجازة بجعل الاشتقاق من أسماء الأعيان جائزا من غير تقييد بالضرورة».
واشتقوا من أسماء الأعيان المعربة كالدرهم والفهرس،
فقالوا:
درهم وفهرس، ويقال من الكهرباء والبلور: كهرب وبلور. ووضع المجمع قواعد الاشتقاق من الاسم الجامد العربي والاسم الجامد المعرب.
وقرر المجمع أيضا أنه «تصاغ مفعلة قياسا من أسماء الأعيان الثلاثية الأصول للمكان الذي تكثر فيه هذه الأعيان، سواء أكانت من الحيوان أم من النبات أم من الجماد»، فيقال: مبقرة ومقطنة وملبنة.

واشتقت العرب أيضا من أسماء الأعضاء، فقالوا: رأسه وأذنه وعانه: إذا أصاب رأسه وأذنه وعينه.
ورأى المجمع أن هذا الاشتقاق قياسي، فقال: «كثيرا ما اشتق العرب من اسم العضو فعلا للدلالة على إصابته.. وعلى هذا ترى اللجنة قياسيته».

واشتقوا من أسماء الزمان،
فقالوا:
أصاف وأخرف وأربع وأصبح: إذا دخل في الصيف والخريف والربيع والصباح،
ومن أسماء المكان،
فقالوا:
أنجد وأتهم وأشأم: إذا أتى نجدا وتهامة والشأم.
ومن أسماء الأعلام،
فقالوا:
تنزر وتقيس: إذا انتسب إلى نزار وقيس.
ومن أسماء الأعداد،
فقالوا:
ثنيته: جعلته اثنين، وثلثت القوم: صرت لهم ثالثا.
ومن أسماء الأصوات،
فقالوا:
فأفأ: ردد الفاء، وجأجأ بإبله: إذا دعاها لتشرب بقوله: جئ جئ. ومن حروف المعاني، فقالوا: سوف ولالى وأنعم: إذا قال: سوف ولا ونعم.

وقد استعملت العرب المصدر الصناعي بقلة وأخذته من أسماء المعاني والأعيان، كالجاهلية والفروسية واللصوصية والألوهية،
ورأى المجمع قياسية صنع هذا المصدر لشدة الحاجة إليه في العلوم والفنون،
فقال:
«إذا أريد صنع مصدر من كلمة يزاد عليها ياء النسب والتاء»، فيقال الاشتراكية والجمالية والرمزية والحمضية والقلوية.

إن ثبات حروف المادة الأصلية فيما اشتق منها ودلالة المشتقات على معنى المادة الأصلي مع زيادة فيه أفادته صيغتها بجعل ألفاظ اللغة مترابطة أشد الترابط.
وعلى هذا الاشتقاق يقوم القسم الأعظم من متن اللغة العربية، وهو أكثر أقسام الاشتقاق دورانا، وهو مما أجمع عليه اللغويون إلا من شذ منهم.
وتغني المشتقات عن مفردات كثيرة جدا لا بد من وضعها لو لم يكن الاشتقاق. وهذا الترابط المحكم الذي يحفظه الاشتقاق بين ألفاظ العربية هو خصيصة من خصائص هذه اللغة.

والاشتقاق هو السبيل إلى معرفة الأصلي من الزائد من الحروف كاستطاع من ط وع، ومعرفة أصول الألفاظ التي يطرأ التغيير على بعض حروفها كالسماء من س م و، ويميز به الدخيل من العربي كالسرادق والإستبرق والفردوس، فالدخيل لا مادة له في العربية.
وهو أهم وسيلة من وسائل نمو اللغة وتوالد موادها وتكاثر كلماتها، وتوليد كلمات جديدة للدلالة على معان مستحدثة كالسيارة والمطبعة والمذياع.

وقد اتخذ العلماء هذه الوسيلة لنقل العلوم ووضع المصطلحات. وللمجمع في موضوع الاشتقاق قرارات،
منها إلى ما ذكر: أنه رأى قياسية صيغ اسم الآلة: مفعل ومفعلة ومفعال، وصحة صوغ فعالة اسما للآلة، نحو مبذر ومجرفة ومحراث وسيارة،
ورأى إضافة ثلاث صيغ وهي فعال وفاعلة وفاعول، مثل إراث وساقية وساطور.
ورأى قياسية صوغ فعال للدلالة على الاحتراف أو ملازمة الشيء «فإذا خيف لبس بين صانع الشيء وملازمه كانت صيغة فعال للصانع وكان النسب بالياء لغيره» مثل زجاج لصانع الزجاج وزجاجي لبائعه.
ورأى قياسية استفعل للطلب والصيرورة، واشتقاق فعال وفعل للدلالة على الداء سواء أورد له فعل أم لم يرد، مثل السعال والزكام والبرص والصمم، وأنه يصاغ للدلالة على الحرفة أو شبهها من الثلاثي مصدر على وزن فعالة وغير ذلك مثل التجارة والحدادة والوراقة.

الكبير
 الاشتقاق الكبير هو أن يكون بين الكلمتين اتفاق في حروف المادة الأصلية من دون ترتيبها وتناسب في المعنى. مثل جذب وجبذ، وحمد ومدح. ويعرف بالقلب.
وذهب ابن جني[ر] إلى أن لتقاليب حروف المادة الواحدة معنى جامعا يسري في جميع ماتصرف منها، وعقد لذلك بابا سماه الاشتقاق الأكبر وللمادة الثلاثية 6 تقاليب، وللرباعية 24 تقليبا، وللخماسية 120 تقليبا. فمادة (ج ب ر) تدل تقاليبها: ج ب ر، ج ر ب، ب ج ر، ب ر ج، ر ج ب، ر ب ج على القوة والشدة، وتقاليب (ق س و) للقوة والاجتماع، وتقاليب(م ل س) للإصحاب والملاينة.

الأكبر
الاشتقاق الأكبر هو أن يكون بين الكلمتين تناسب في المعنى واتفاق في بعض حروف المادة الأصلية وترتيبها سواء أكانت الحروف المتغايرة متناسبة في المخرج الصوتي أم لم تكن.
مثل ثلب وثلم، ونعق ونهق، ومدح ومده، وصرير وصريف، وخرب وخرق، وهديل وهدير، وكشط وقشط، وكد وكدح، وهذر وهذى، وكع وكاع، وطم وطمى، وغير ذلك من الألفاظ التي يوردها القائلون بالثنائية المعجمية،
وهي أن الأصل في الألفاظ العربية ثنائي لا ثلاثي وأن الحرف الثالث زيد تنويعا للمعنى العام الذي يدل عليه الأصل الثنائي. ويعرف هذا الاشتقاق بالإبدال. ويمكن أن يلجأ إلى الاشتقاق الأكبر في المصطلحات العملية عند الضرورة، مثل التأريث والتأريف.

وهذان الاشتقاقان الكبير والأكبر ليسا قياسيين، وهما غير معتمدين في اللغة، ولا يصح أن يستنبط بهما اشتقاق.

الكُبَّار
الاشتقاق الكُبَّار فاسم أطلقه الأستاذ عبد الله أمين على ما يعرف بالنحت، وهو أخذ كلمة من بعض حروف كلمتين أو كلمات أو من جملة مع تناسب المنحوتة والمنحوت منها في اللفظ والمعنى.
وقد استعملته العرب لاختصار حكاية المركبات،
فقالوا:
بسمل وسبحل وحيعل: إذا قال: بسم الله، وسبحان الله، وحي على الفلاح. ومن المركب العلم المضاف، وهم إذا نسبوا إليه نسبوا إلى الأول، وربما اشتقوا النسبة منهما، فقالوا: عبشمي وعبقسي ومرقسي في النسبة إلى عبد شمس وعبد القيس وامرئ القيس في كندة. وهو قليل الاستعمال في العربية.

وذهب ابن فارس[ر] (ت 395 هـ) إلى أن أكثر الألفاظ الرباعية والخماسية منحوت وفيها الموضوع وضعا، وعلى هذا المذهب جرى في كتابه مقاييس اللغة.

هذا القسم من أقسام الاشتقاق وسيلة من وسائل توليد كلمات جديدة للدلالة على معان مستحدثة.
وقد أجازه المجمع عندما تلجئ إليه الضرورة العلمية.
فيقال:
حلمأ من حل بالماء، وبرمائي من بر وماء، وكهرضوئي من كهرباء وضوء.
ومنه اختصار أسماء المؤسسات العلمية وغيرها. كـ«متاع» المنحوت من مؤسسة تنفيذ الإنشاءات العسكرية.

هذه هي أقسام الاشتقاق عند أكثر المحدثين. وبين من ألف في موضوع الاشتقاق، أو جعله بحثا من أبحاث كتابه بعض اختلاف في تسميتها وتعريفها.

وقد ألف جماعة من أعلام العربية المتقدمين كتبا أسموها «الاشتقاق» وهي داخلة في نطاق «الاشتقاق الصغير» وهو المراد عندما يطلق لفظ الاشتقاق في كتب اللغة العربية، وبه يعنى علماء الصرف.
فمنهم من تكلم على اشتقاق أسماء الرجال والنساء والقبائل من موادها اللغوية وأبنيتها ومعانيها،
كالأصمعي (ت 216 هـ)، وأبي الوليد عبد الملك بن قطن المهري القيرواني (ت256 هـ)، والمبرد (ت286 هـ)، وابن دريد[ر] (ت321 هـ)، وأبي جعفر النحاس (ت337 هـ)، وأبي عبيد البكري الأندلسي (ت 487 هـ)،
ومنهم من تكلم على اشتقاق أسماء المواضع والبلدان كحجة الأفاضل علي بن محمد الخوارزمي (ت560 هـ)،
ومنهم من تكلم على اشتقاق أسماء الله الحسنى كالزجاج (ت311 هـ)، وأبي جعفر النحاس، والزجاجي (ت337 هـ).
وألف ابن السراج (ت316 هـ) رسالة تكلم فيها عن أسئلة ستة حول الاشتقاق.

انظر أيضا
 الاشتقاق في العربية
 عدل
 وضع

مراجع

مصادر
 الموسوعة العربية
 السيوطي، المزهر في علوم اللغة وأنواعها، تحقيق محمد أحمد جاد المولى وصاحبيه (دار إحياء الكتب العربية بالقاهرة).
 عبد الله أمين، الاشتقاق (لجنة التأليف والترجمة والنشر، القاهرة 1956).
 عبد القادر المغربي، الاشتقاق والتعريب (مطبعة الهلال بالفجالة بمصر 1908).
 مجمع اللغة العربية بالقاهرة، مجموعة القرارات العلمية في خمسين عاما (مصر 1984).
 محمد صديق حسن خان القنوجي، العلم الخفاق من علم الاشتقاق تحقيق نذير محمد مكتبي (دار البصائر بدمشق 1985).
 هل يفهم المهندسون الحاسوبيّون عِلم الصَّرف التقليدي فهماً عميقاً؟

تأثيل
صرف
صوغ الألفاظ

اشتقاق (لسانيات)


Sisamnes contractus je vrsta kukaca polulrilaca iz porodice Rhyparochromidae. Pronađena je u središnjoj i Sjevernoj Americi.

Izvori

Stjenice

Sisamnes contractus


André da Silveira fue un agricultor azoreño (portugués) y uno de los fundadores de la ciudad de Andrelândia, Minas Gerais, Brasil, al lado de Manoel Caetano da Costa.

Ascendencia
Descendía, presumiblemente, de una familia bien situada; era el dueño de tierras y sabía leer y escribir con facilidad - privilegio de pocos en aquella época - además de ser el propietario de una respetable cantidad de esclavos negros, los elementos de lujo en la primera mitad del , cuando la mano de obra esclava era sobrevaluada.

El patronímico "Silveira", cuyo origen se refiere al Archipiélago de las Azores, del que llegó la gran mayoría de los pobladores del sur de Minas Gerais en el .

Aún con relación a sus orígenes, se cree que André da Silveira sea descendiente del flamenco Willem van der Haegen o Guillermo da Silvera, como fue conocido a partir de 1470, cuando salió de Flandes y fue a la Isla de Faial, en Azores, donde se convirtió en un pionero, poblando también las Islas Terceira, de São Jorge y del Pico.

Matrimonio
En 1739, fue bautizada en la Capilla de San Miguel de Cajurú, sucursal de la Feligresía de São João del-Rey, una niña llamada Maria da Silveira, hija de André da Silveira y de su mujer Maria do Livramento, siendo su madrina Tereza otra hija de la pareja.

También en 1739, fue dejada en la casa de André da Silveira una niña que se llamaba Tereza. La práctica de dejar (abandonar en la puerta de determinada casa) niños era muy común en los siglos XVIII y XIX. Bajo el aspecto jurídico los abandonados — por tener padres de hecho ignorados — eran considerados hijos legítimos. Habiendo serias restricciones para los ilegítimos y sobre todo a los provenientes de adulterio, como resultado de los prejuicios socio-religiosos, había toda ora conveniencia jurídica enderezar a los hijos en estas condiciones. El nombre Tereza dado a la niña dejada en la puerta de la casa de André da Silveira, parece evidenciar que su hija del mismo nombre, Maria da Silveira, que aparece como madrina de Maria, falleció poco tiempo después de bautizar a su hermana.

Referencias

Colonizadores de Portugal
Agricultores de Portugal
Personas de Azores

André da Silveira


Mangrullo - Pueblo Leonico Rivero, auch schlicht als Mangrullo bezeichnet, ist eine Ortschaft in Uruguay.

Geographie
Mangrullo - Pueblo Leonico Rivero befindet sich auf dem Gebiet des Departamento San José in dessen Sektor 6. Ansiedlungen in der Nähe sind im Nordwesten Rincón del Pino, im Nordosten Rafael Perazza und Villa María sowie Radial im Südosten. Das Gebiet südlich des Ortes trägt die Bezeichnung Cuchilla San Miguel.

Infrastruktur
Mangrullo - Pueblo Leonico Rivero liegt rund zwei Kilometer westlich der Ruta 1.

Einwohner
Die Einwohnerzahl von Mangrullo - Pueblo Leonico Rivero beträgt 81 (Stand: 2011), davon 42 männliche und 39 weibliche. Für die vorhergehenden Volkszählungen der Jahre 1963, 1975, 1985 und 1996 sind beim Instituto Nacional de Estadística de Uruguay keine Daten erfasst worden.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Weblinks
 Stadtplan von Mangrullo - Pueblo Leonico Rivero (PDF; 76 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento San José

Mangrullo - Pueblo Leonico Rivero


Baron Dudley is a title in the Peerage of England. It was created circa 1440 for John Sutton, a soldier who served as Lord Lieutenant of Ireland. The title descended in the Sutton family until the 17th century when Frances Sutton, the heir apparent to the title, married Humble Ward who was granted the title Baron Ward in 1644. Their heirs inherited both titles until 1740 when the differing rules of inheritance meant that the Barony of Dudley descended on Ferdinando Dudley Lea, who became the 11th Baron whilst the Barony of Ward went to John Ward, who later became 1st Viscount Dudley and Ward. On Ferdinando's death in 1757, the title fell into abeyance. The title was revived in 1916.

History
Baron Dudley is a title in the Peerage of England. It was created circa 1440 for John Sutton, a soldier who served as Lord Lieutenant of Ireland. According to Debrett's Peerage and Baronetage he was actually summoned to Parliament as "Johanni de Sutton de Duddeley militi", whereby he is held to have become Baron Dudley. The title is sometimes referred to as Baron Sutton of Dudley. The peerage was created by writ, which means that it can descend through both male and female lines.

It is in fact arguable that the title arose even earlier, as his ancestor John Sutton (died 1359) had a writ of summons to the Council on 25 February 1342, but neither he nor his son (died ), grandson (died 10 March 1396) or great grandson (all called John Sutton of Dudley) were summoned, so that they can probably not be regarded as peers.

Lord Dudley's great-grandson, the third Baron, managed to get himself severely into debt and lost the family seat of Dudley Castle to his cousin John Dudley, 1st Duke of Northumberland. He became known as "Lord Quondam" ("Lord Has-been" or "Lord Formerly"). However, Dudley Castle and the other family estates were restored to his son, the fourth Baron. He was succeeded by his son, Edward the fifth Baron, who like his grandfather came heavily into debt. To clear his debts his granddaughter and heir, Frances, was married to Sir Humble Ward, the son of a wealthy jeweller. Frances became the sixth holder of the title. In 1644 her husband Humble Ward was created Baron Ward, of Birmingham in the County of Warwick, by letters patent.

They were both succeeded by their son, the seventh and second Baron respectively. On the death in 1740 of the latter's grandson, the tenth Baron Dudley and fifth Baron Ward, the two titles separated. The barony of Ward, which could only be inherited by males, was passed on to the late Baron's kinsman, the sixth Baron (see the Earl of Dudley for the later history of this title). The barony of Dudley was inherited by the Baron's nephew, Ferdinando Dudley Lea, 11th Baron Dudley. He was the son of Frances, sister of the tenth Baron, and her husband William Lea. However, on Ferdinando's death in 1757 the peerage fell into abeyance between his sisters. The title remained in abeyance for 159 years. In 1869, Bernard Burke, who researched some of the co-heirs of the title during the period of abeyance, wrote of the Barony: "where can we find a more striking contrast than this mournful tale of the Barony of Dudley? The history of that famous title would, in its first chapter, speak of chivalry, warlike achievement, and magnificent hospitality in the ancient castle from which the Barony took its name. The last chapter would tell the story of the Halesowen farmer, the custom-house clerk, and the toll-bar-keeper, all resident within range of that very castle."

In 1916 the abeyance was terminated in favour of Ferdinando Dudley William Lea Smith, who became the twelfth Baron. He was the great-great-grandson of Anne, sister of the eleventh Baron, and her husband William Smith.  the title is held by his grandson, the fifteenth Baron, who succeeded his mother in 2002 (who in her turn had succeeded her younger brother).

The holders of the title (until 1740) were the owners of Dudley Castle and an extensive estate around it, including the manors of Dudley, Sedgley, Kingswinford and Rowley Somery in Rowley Regis. By the 16th century, their main home was Himley Hall. On the death of the tenth Baron in 1740, the barony of Dudley passed to a female-line heir (see above), whereas the main estates were entailed to follow the barony of Ward and passed to a cousin. However, certain estates that had recently been purchased passed with the title Lord Dudley to the aforementioned Ferdinando Dudley Lea, the eleventh Baron Dudley.

The family surname of the first five barons was formally 'Sutton', but in practice, they seem always to have been called 'Dudley'. In title deeds and other formal documents, the surname often appears as 'Sutton otherwise Dudley'.

Predecessors
John de Sutton II (1310–1359), was summoned to the Council in 1342 as first Baron Sutton of Dudley
Sir John de Sutton III (1338)
Sir John de Sutton IV (1361–1396)
Sir John de Sutton V (1380–1406)

Barons Dudley (1440)
John Sutton, 1st Baron Dudley (1400–1487)
Edward Sutton, 2nd Baron Dudley (1459–1532)
John Sutton, 3rd Baron Dudley (1553)
Edward Sutton, 4th Baron Dudley (died 1586)
Edward Sutton, 5th Baron Dudley (1567–1643)
Frances Ward, 6th Baroness Dudley (1611–1697)
Edward Ward, 7th Baron Dudley, 2nd Baron Ward (1631-1701)
Edward Ward, 8th Baron Dudley, 3rd Baron Ward (1683–1704)
Edward Ward, 9th Baron Dudley, 4th Baron Ward (1704–1731)
William Ward, 10th Baron Dudley, 5th Baron Ward (1685-1740)
Ferdinando Dudley Lea, 11th Baron Dudley (1710–1757) (abeyant 1757)
Ferdinando Dudley William Lea Smith, 12th Baron Dudley (1872–1936) (abeyance terminated 1916)
Ferdinando Dudley Henry Lea Smith, 13th Baron Dudley (1910–1972)
Barbara Amy Felicity Hamilton, 14th Baroness Dudley (1907–2002)
Jim Anthony Hill Wallace, 15th Baron Dudley (born 1930)

The heir apparent is the present holder's son Hon. Jeremy William Guilford Wallace (born 1964)

See also
Earl of Dudley
Duke of Northumberland (1551 creation)

References

Attribution

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Further reading

Grazebrooke, H. S. 'The Barons of Dudley' Staffs. Hist. Coll. IX(2).
Hemingway, John. An illustrated chronicle of the castle and barony of Dudley. (2006) Friends of Dudley Castle.
Wilson, Derek A. The Uncrowned Kings of England: The Black History of the Dudleys and the Tudor Throne. Carroll & Graf, 2005.

1440 establishments in England
Baronies in the Peerage of England
Baronies by writ
Baron

Noble titles created in 1440

Baron Dudley


Avifauna es un parque zoológico ornitológico situado en el municipio español de Otero de Rey, Lugo. Es una asociación fundada en 1983 por iniciativa de un grupo de coleccionistas de aves. Constituido como núcleo zoológico desde 2008, mantiene una colección de más de 300 especies diferentes. Actualmente, mantiene alrededor de 40 especies con algún tipo de protección.

Historia

En 1983 se adquirieron 6.000 m² de terreno de una antigua cantera de piedra convertida en escombrera. Hasta 2013 se trabajó en la recuperación del terreno ampliado hasta los 30.000 m² incluyendo estanques, fuentes, pasarelas y senderos.

En el año 2000 se creó el Centro de Interpretación de Avifauna, destinado a realizar actividades de educación ambiental. En 2008 se registró como núcleo zoológico de Galicia, con el nº ES 27 039 0119201 y actualmente está registrado como parque zoológico ornitológico (LU-2010/01-PZ).

Servicios

Las aves están ubicadas en recintos naturalizados y adaptados a cada especie en función de sus características. El parque está diseñado fundamentalmente para la realización de visitas guiadas, mediante un recorrido a través de un jardín botánico en el que los participantes pueden observar la riqueza y variedad de aves de los cinco continentes, repartidas en 76 recintos adaptados a la especie o grupo de especies que albergan.

El parque cuenta con servicio de atención veterinaria, centro de cría, biblioteca, museo y aula medioambiental.

Actividades

En el parque se realizan actividades de educación ambiental, dentro de un convenio firmado con la Diputación de Lugo dirigidas principalmente a centros educativos de la provincia y otros colectivos, orientadas al conocimiento del mundo de las aves y su entorno.

El centro dispone de un centro de cría en cautividad de aves para realizar intercambios con otras instituciones. Sin embargo, Avifauna no forma parte de AICAS ni EAZA, asociaciones internacionales que coordinan los proyectos de conservación y cría en cautividad en los parques zoológicos (EEP y ESB).

El parque participa y colabora con grupos de investigación científica cuyo fin es el de ampliar el conocimiento sobre la biología de las aves y de este modo contribuir a su conservación tanto en el medio natural como en cautividad. Actualmente mantiene un convenio de colaboración con la Universidad de Santiago de Compostela  y otro con la Fundación Rof Codina para el análisis e incinerado de animales muertos en sus instalaciones.

Avifauna es miembro de ISIS (International Species Information System), gestiona su colección zoológica mediante ZIMS (Zoological Information Management System) desde 2011.

En junio de 2005 recibió del Consejo de la Junta de Galicia la Medalla de Plata de Galicia al Centro de Interpretación de Avifauna de Lugo, por los méritos en el servicio a la comunidad.

Referencias

Otero de Rey
Zoológicos de España

Avifauna (núcleo zoológico)


Barnets Sundhed - Slægtens Fremtid er en dokumentarfilm fra 1936 instrueret af Axel Lerche, Jørgen Uhlig og Ingolf Boisen efter manuskript af Aage Gullestrup.

Handling
Modermælkens betydning for barnet og sund kost til moderen. Om det spæde barn og dets pleje.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1936

Dokumentarfilm fra Danmark

Barnets Sundhed - Slægtens Fremtid


عقربا هي قرية تقع في شمال محافظة إربد ،تابعة للواء بني كنانة .
وهي إحدى قرى الكفارات التي أصبحت بموجب قانون البلديات الجديد تشكل مع كفرسوم وحرثا ويبلا وحبراص والرفيد بلدية واحدة. ما يميز البلدة من الناحية الطبيعية اطلالها على نهر اليرموك الخالد, والذي يشكل حدها من الجهتين الشمالية والغربية. اما جنوبا فتحدها بلدتا حرثا والرفيد.كما تغطي مساحة واسعة من سفوحها غابات الملول( البلوط النفضي متساقط الاوراق). وتطل أراضيها برحابة على الجزء الجنوبي من الأراضي السورية. يعمل جل سكان عقربا في مهنة التعليم. حيث يشكل العاملون في هذا القطاع النسبة الكبرى في لواء بني كنانة. خاصة إذا علمنا ان القرية لايعدو سكانها على 4000نسمة.
كما يعمل قسم آخر في القطاع العسكري وقطاعات أخرى كالصحة والخدمات العامة, اما العمل الزراعي فقد تراجع كثيرا كباقي قرى المنطقة.

العائلات

قرى الأردن
قرى محافظة إربد
أماكن مأهولة في لواء بني كنانة

عقربا (إربد)


Um  (em inglês "seed" - "semente") é um competidor ou equipe em um esporte ou outro tipo de torneio que recebe uma classificação preliminar para fins de chaveamento. Os jogadores / times são distribuídos ("plantados") na chave de uma maneira que normalmente é planejada para que os melhores não se encontrem logo no início da competição, geralmente com base no ranking da temporada regular. O termo foi usado pela primeira vez no tênis, e é baseado na ideia de traçar uma escada de torneio organizando pedaços de papel com os nomes dos jogadores da mesma forma que sementes ou mudas são dispostas em um jardim: plantas menores na frente , maiores atrás.

Às vezes, os competidores restantes em um  serão "reclassificados" para que o cabeça de chave sobrevivente mais alto seja colocado para jogar com o cabeça de chave sobrevivente mais baixo na próxima rodada, o segundo mais alto joga o segundo mais baixo, etc. Isso pode ser feito após cada rodada, ou apenas em intervalos selecionados. No Brasil esse processo é comumente chamado de "repescagem".

No tênis
Os torneios de tênis profissionais classificam os jogadores com base em seus rankings. O número de cabeças de chave varia de torneio para torneio. Geralmente, quanto maior o evento, mais cabeças de chave tendem a existir em relação a eventos menores. Os 4 torneios principais (Grand Slam) se expandiram progressivamente do formato de 8 cabeças de chave para 16 cabeças de chave, depois para o atual formato de 32 cabeças de chave, que foi adotado no meio da temporada de 2001, depois que o campeão do Aberto da França, Gustavo Kuerten, reclamou que especialistas em quadras de saibro estavam em desvantagem com apenas 16 cabeças de chave.

Em um evento de tênis, uma versão de chaveamento é onde os colchetes são configurados para que os pares das quartas de final (salvo quaisquer zebras) sejam o 1º classificado contra o 8º classificado, 2 x 7, 3 x 6 e 4 x 5 No entanto, a maioria dos torneios de tênis segue um procedimento diferente, no qual os cabeças 1 e 2 são colocadas em chaves separadas, mas os cabeças 3 e 4 são colocadas em suas chaves aleatoriamente, assim como os cabeças 5 a 8, e assim por diante. Isso pode resultar em algumas chaves consistindo de jogadores mais fortes do que outras. Uma outra randomização deriva do fato de que os 32 melhores jogadores são classificados apenas em torneios de Grand Slam: portanto, é concebível que o 33º melhor jogador em uma lista preliminar de 128 jogadores possa acabar jogando com o 1º cabeça de chave na primeira rodada. Um bom exemplo disso ocorreu quando o nº 33 do mundo Florian Mayer foi chaveado contra (e eventualmente derrotado pelo) então nº 1 do mundo Novak Djokovic na primeira rodada do Torneio de Wimbledon de 2013, no que também foi uma revanche das quartas de final do ano anterior. Os rankings dos jogadores de tênis, com base no histórico de desempenho puro, tendem a mudar de posição gradualmente e, portanto, um método mais "equitativo" de determinar os pares pode resultar na repetição de muitos dos mesmos confrontos diretos em torneios sucessivos. Uma forma de reduzir esse efeito foi a adoção de outros critérios complementares para o "seeding ranking", considerando apenas os torneios em determinada superfície, como saibro para Roland Garros e grama para Wimbledon, além do "ranking protegido", dos "wild card" e dos jogadores vindos da classificatória. Tudo isso torna praticamente impossível a repetição dos mesmos confrontos em torneios sucessivos.

Um exemplo é dado a seguir de uma chave de classificação de 16 participantes sem "surpresas" (observe que as somas dos dois números de classificação em cada partida são iguais em uma rodada: 17 para a primeira rodada, 9 para as quartas de final, 5 para as semifinais):

Outros esportes
Nos esportes coletivos americanos, os  e os  empregam a "repescagem", os  e o Campeonato de Basquetebol Masculino da NCAA - Divisão I não, os  usaram repescagem entre 1975 e 1981 e novamente de 1994 e 2013, o Os  usaram a repescagem até 2018, e a pós-temporada da MLB não tem times suficientes onde a repescagem faria diferença nas partidas.

Em algumas situações, será implementada uma restrição de "seeding"; de 1975 a 1989 na NFL e de 1998 a 2011 na MLB havia uma regra em que na primeira rodada caso o primeiro "cabeça de chave" e o "wild card" fossem da mesma divisão, eles não jogariam entre si; nesses casos, o primeiro cabeça de chave jogava com o terceiro e o segundo cabeça-de-chave jogava com o "wild card".

Futebol
O chaveamento em grandes torneios é comum. A Copa do Mundo da FIFA tem feito chaveamentos desde que foi criada em 1930. O Ranking Mundial da FIFA introduzido em 1992 faz parte do processo de chaveamento desde a Copa de 1998. As nações da mesma confederação são mantidas separadas sempre que possível.

O chaveamento de clubes na Liga dos Campeões da UEFA foi introduzida em 1992-93 para a fase preliminar e estendida para todo o torneio de 1994-95. Os coeficientes da UEFA para associações nacionais e clubes individuais são usados para determinar os cabeças de chave; o coeficiente para seleções nacionais é usado de forma semelhante para classificar o Campeonato Europeu da UEFA. Esses coeficientes são baseados nos resultados das competições da UEFA nas últimas cinco temporadas.

O chaveamento na FA Cup é limitado, pois os clubes das divisões superiores entram no chaveamento nas rodadas posteriores, mas não são separados nessa rodada. A terceira rodada propriamente dita, quando as primeiras divisões entram, normalmente apresenta alguns confrontos entre os times da Premier League.

Ver também
 ATP Tour
 WTA Tour
 Competição esportiva

Competições desportivas
Terminologia esportiva

Cabeça de chave


Dwojra Grynberg, mais conhecida como Wiera Gran (20 de abril de 1916 - 19 de novembro de 2007), foi uma cantora e atriz polonesa de ascendência judaica. Gran tinha uma voz baixo contralto.

Carreira
Ainda no início de 1934, quando aos 17 anos - usando o pseudônimo de Sylvia Green -, ela fez sua primeira gravação, o tango Grzech. Gran se apresentou no Cafe Paradis, em Varsóvia, na Polônia, no início dos anos 1930. Embora a maioria de suas gravações seja em polonês, ela cantou em iídiche no filme On a heym (Without a home), com Shimon Dzigan e Israel Shumacher.

Gran escapou do gueto de Varsóvia durante a Segunda Guerra Mundial, e se escondeu em Varsóvia-Babice (Boernerowo). Em 1950, ela se mudou para a França. Ela fez parte do elenco da peça teatral Alhambra, de Maurice Chevalier. Gran também se apresentou em Paris, em um concerto beneficente, com o cantor francês Charles Aznavour.

A primeira música que a tornou popular foi composta em 1937, por Adolf Kurc (posteriormente conhecido como Eddy Courts). Algumas de suas canções mais conhecidas são "List", "Wir tańca nas porwał", "Gdy odejdziesz", "Trzy listy", "Fernando", "Cicha jest noc", "Varsovie de mon enfance", "Ma Patrie" e "Mazowiecki wiatr".

Acusação de Colaboração com os Nazistas
Após a guerra, em 1945, Gran foi acusada, na Polônia, por Jonas Turkow e Adolf Berman, de ter colaborado com os alemães durante a ocupação alemã, na Segunda Guerra Mundial. Władysław Szpilman disse ao tribunal que ouviu boatos de sua colaboração na Varsóvia "ariana" durante a guerra desde agosto de 1943. Marek Edelman (Comandante do Levante do Gueto de Varsóvia), disse, em 5 de maio de 1945, que também ouviu boatos da colaboração de Gran com a Gestapo. Ele ainda ouviu que uma sentença de morte foi imposta contra ela pelo Exército da Pátria (Armia Krajowa – AK), mas Gran não foi encontrada e, portanto, não foi executada. Em 1947, o Tribunal Cidadão do Comitê Central de Judeus Poloneses (em polonês: Sąd Obywatelski przy Centralnym Komitecie Żydów Polskich) deliberou sobre o caso e Gran foi considerada inocente, em 1949.

Posteriormente, Gran tentou emigrar para Israel, onde teve que enfrentar acusações semelhantes de Jonas Turkow, Adolf Berman e Pesach Burstein, e foi impedida de se estabelecer no país. Ela tentou se defender nos tribunais israelenses, mas o julgamento foi suspenso em 1982.

Antoni Marianowicz, que tinha 16 anos na época da invasão da Polônia pela Alemanha, considerou as acusações "profundamente idiotas", mas o próprio Marianowicz diz em seu livro que passou a maior parte da guerra fora do gueto, na Varsóvia "ariana". Marianowicz afirma que Gran era uma "cantora e apenas uma cantora", e era conhecida por sua filantropia.

Em seu livro, Sztafeta Oszczerców, publicado em 1980 em Paris, Gran faz seu próprio relato dos acontecimentos, e argumenta em favor de sua inocência acusando Jonas Turkow de colaboração com a Gestapo.

Joanna Szczęsna, em 2010, no jornal Gazeta Wyborcza, sugeriu que as acusações contra Gran foram embasadas em animosidades pessoais entre ela e Jonas Turkow e Władyslaw Szpilman. Szczęsna cita documentos preservados no Instituto Histórico Judaico em Varsóvia, que mostram declarações feitas por amigos de Grans, como Jerzy Jurandot, Krystyna Żywulska e Izabela Czajka-Stachowicz, afirmando que as acusações contra Gran foram baseadas em boatos.

Gravações

 , compositor: Stanisław Ferszko.
 .

Referências

Ligações Externas

Pessoas da Segunda Guerra Mundial (Polônia)
Músicos de tango
Mortos em 2007
Nascidos em 1916

Wiera Gran


Gümüşgöze, Alanya - Antalya ili Alanya ilçesine bağlı mahalle
 Gümüşgöze, Defne - Hatay ilinde Defne ilçesine bağlı mahalle
 Gümüşgöze, Gümüşhane - Gümüşhane ili Kelkit ilçesine bağlı belde

Gümüşgöze


Operațiunea Red Dog a fost numele de cod dat unei operațiuni militare neautorizate înfăptuite de cetățeni canadieni și americani afiliați grupurilor supremaciste și organizației Ku Klux Klan prin care se plănuia răsturnarea guvernului țării insulare Dominica și readucerea la putere a fostului prim-ministru Patrick John. Arhitecții programului erau membrul KKK Mike Perdue, neonazistul Wolfgang Droege și traficantul de arme Syndey Burnett-Alleyne. Planul le-a fost dejucat de agenții guvernamentali ai SUA în New Orleans, Louisiana. Mass-media a descris strategia drept "Bayou of Pigs", după invazia eșuată din Golfului Porcilor.

Liderul Mike Perdue și alte șase persoane au fost găsite vinovate de încălcarea Neutrality Act din 1794; alți doi indivizi au fost găsiți vinovați de către un juriu. Aceștia au fost condamnați la 3 ani de închisoare.

Istoric
Pe 27 aprilie 1981, Droege și alte opt persoane, printre care James Alexander McQuirter și Don Black, au fost arestați de către agenții guvernamentali în New Orleans în timp ce se pregăteau să se îmbarce pe o ambarcațiune plină cu arme de foc, shotgun-uri, puști, pistoale, dinamită, muniție și un steag nazist în alb-negru.

Aceștia urmăreau să ajungă în Dominica și să se întâlnească cu Patrick John și oamenii săi. Membrul KKK, Mike Perdue, este cel care a venit cu ideea. Perdue a redactat în vara anului 1979 un plan de răsturnare a guvernului insulei Grenada și înființare a câtorva afaceri profitabile. Droege a fost cel însărcinat cu adunarea resurselor și fondurilor. Croato-canadianul Don Andres a facut inițial parte din grup, însă s-a retras când Perdue a înlocuit Grenada cu insula Dominica. Membrii KKK Arnie Polli și Roger Dermee au primit 3.000$ pentru o misiune de recunoaștere în țara insulară. Despre neonazistul Martin K. Weiche se zvonește că ar fi susținut financiar misiunea alături de James White din Houston și L.E. Mathews din Jackson, Mississippi.

În februarie, 1981, căpitanul și echipa sa și-au retras sprijinul. Perdue a încercat să-l convingă pe Michael S. Howell, căpitanul unei ambarcațiuni din zonă și veteran al războiului din Vietnam. Perdue a declarat că CIA avea nevoie de barca sa pentru o operațiune clandestină. După această conversație, Howell a contactat Bureau of Alcohol, Tobacco, Firearms and Explosives (ATF). Pe 25 aprilie, John a fost arestat în Dominica. La aflarea veștii că Patrick John a fost arestat și că planurile sale sunt publice, Perdue nu a dorit să-și abandoneze manevra. Pe 27 aprilie, grupul, printre care și trei agenți ATF, s-au întâlnit într-un loc prestabilit, au încărcat furgoneta și au pornit spre port unde poliția locală îi aștepta.

În 1984, Syndey Burnett-Alleyne a fost întrebat în cadrul unui interviu pentru ziarul Nation Newspaper din Barbados dacă grupul său plănuia să răstoarne guvernul Barbados și să-l instaleze pe John ca prim-ministru. Acesta a declarat că:El ar fi putut deveni prim-ministru, deși nu acesta este motivul din spatele planului meu. Am vrut să unesc teritoriile insulei Dominica cu cele ale Barbadosului și să pun bazele unui proiect industrial de mari proporții. Resursele Africii de Sud, milioane de dolari, îmi erau accesibile în întreprinderea acestui proiect. Însă Patrick John nu a facut ceea ce ar fi trebuit să fie făcut. Mai mult, m-am enervat când am aflat că oferă americanilor terenurile Dominicăi. A pierdut oportunitatea de a devenit o figură importantă în istoria Caraibelor.O carte despre acest complot, intitulată Bayou of Pigs, a fost redactată de jurnalismul canadian Stewart Bell și publicată în august 2008.

Vezi și

 Filiala canadiană a Ku Klux Klan

Note

Surse

 Frühling, Hugo; Tulchin, Joseph S. (2003). "Dominica and Other Early Cases". Crime and violence in Latin America: citizen security, democracy, and the state. Woodrow Wilson Center Press. pp. 239–241. ISBN 0-8018-7384-3. Retrieved 2009-10-04.
 Baker, Patrick L. (1994). "Politics". Centring the periphery: chaos, order, and the ethnohistory of Dominica. McGill-Queen's Press - MQUP. pp. 182–186. ISBN 0-7735-1134-2. Retrieved 2009-10-04.
 "Bayou of Pigs - A coup that fizzled". Time Magazine. Time Inc. 1981-05-11. Retrieved 2009-10-04.
 Staff Writer (1984-04-02). "Interview with former arms dealer, Mercenary Leader" (PDF). Barbados Nation Newspaper (13 februarie 1984). US Military Intelligence - Defense Technical Information Center (DTIC). pp. 20–24. Retrieved 2008-01-01.
 Gane-McCalla, Casey (2012-01-20). "Ron Paul Was Implicated In Failed White Supremacist Island Invasion". newsone. Retrieved 2012-01-23.

Legături externe

 Michael S. Howell: fotografii și documente
 Implicarea neonaziștilor canadieni în Operațiunea Red Dog
 Fotografii și documente de pe site-ul lui Stewart Bell

Barbados
Dominica
Ku Klux Klan

Operațiunea Red Dog


Football Manager (kısaca FM), Sports Interactive tarafından geliştirilen, SEGA tarafından yayınlanan bir futbol menajerliği simülasyon oyunudur.

2004 yılında Sports Interactive'in dağıtıcı Eidos Interactive'den ayrılmasıyla Championship Manager isim hakkını kaybeden SI seriye Football Manager ismiyle devam etme kararı almıştır.

ABD ve Kanada'da oyun Worldwide Soccer Manager adı altında satılmaktadır. Bu isim oyunun şimdiki dağıtıcısı SEGA'nın artık Sega Saturn için gelişimini durdurduğu Worldwide Soccer oyununa da gönderme yapmaktadır.

Football Manager 2005

Dağıtıcı Eidos'tan ayrılan Championship Manager'ın yaratıcısı Sports Interactive 12 Şubat 2004'te çalışmalarına Football Manager adı altında devam edeceğini duyurdu. Championship Manager serisi ise SI'den bağımsız olarak devam etmektedir.

Kısaca FM2005 olarak bilinen Football Manager 2005; esas olarak yenilenmiş kullanıcı arayüzü, yeni oyun motoru ve güncel verilere sahipti . Bunların yanında, maç öncesi ve sonrası bilgiler, uluslararası oyuncu haberleri, karşılıklı kontrat feshi, menajerlerin gelişmiş demeç sistemi, antrenörlerin kadro raporları gibi yenilikler göze çarpmaktaydı.

12 Kasım 2004'te Büyük Britanya'da piyasaya çıkan FM2005 kısa bir süre içinde dünyanın birçok ülkesinde satışa sunuldu ve tüm zamanların en hızlı satılan oyunlarından biri oldu.

Çin anlaşmazlığı
Football Manager 2005 Çin'e bağlı olan Tibet, Tayvan, Hong Kong ve Macao gibi bölgeleri oyunda bağımsız birer ülke olarak gösterdiği için Çin hükûmeti tarafından "Çin'in egemenliğine ve karasal bütünlüğüne" aykırı olduğundan yasaklandı. Sports Interactive ise yaptığı açıklama yasaklanan oyunun Çince'ye çevrilmediğini ve Çin için hükûmetin istediği gibi ayrı bir versiyonu piyasaya süreceklerini belirtti. Ayrıca yasaklanan oyunun kendilerinden habersiz Internet'ten indirildiği ya da kaçak yollarla ülkeye sokulduğunu ekledi.

Football Manager 2006

Football Manager 2006 PC ve Mac için 21 Ekim 2005 tarihinde Büyük Britanya'da piyasaya çıktı. Aynı gün Sports Interactive oyundaki Beta ve Gold sürümleri sırasında fark edilen hataları düzelten bir yama yayımladı. İlk hafta satışları sonucu tüm zamanların en çabuk satılan ikinci oyunu oldu.

Football Manager 2007

8 Haziran 2006'da tanıtımı yapılmış ve 18 Ekim 2006'da piyasa sürülmüştür. Oyun Sports Interactive tarafından geliştirildi, SEGA tarafından yayınlandı.

Oyuna eski versiyondan sonra 100 üzerinde yeni özellik eklenmişti. FM 2006'da gelişen oyun bu versiyonda da hız kesmemiş ve gelişmeye devam etmiş. Takım içi konuşmalar artırılmış, geliştirilmiş. Yine en dikkat çekici gelişmelerden biri ise Feeder Clubs yani büyük kulüplerin küçük kulüplerle anlaşarak onlara oyuncularını vermesini ve bu sayede o oyuncuların gelişmesini sağlanabilmesiydi. Diğer taraftan küçük kulüpler de kendine büyük kulüpler bularak kendilerinin parent kulübü yapabilmekte, büyük kulüplerden bedelsiz olarak kaliteli oyuncular kiralayabilmekte ve düzenlenen hazırlık maçlarıyla hatırı sayılır bir gelir elde edebilmekteydiler.

Football Manager 2008

3 Ekim 2007'de tanıtımı yapılmış ve 19 Ekim 2007'de oyun piyasaya sürülmüştür. CM'den ayrılmasından sonra yavaş yavaş gelişmeye başlamıştır. CM'ye olan ilgi yavaş yavaş FM'e kaymış, bunun sonucunda Dünya'nın en çok oynanan 3. oyunu unvanını bu sürümle beraber ele geçirmiştir.

Football Manager 2009

3 Eylül 2008'de tanıtımı yapılmış ve 17 Aralık 2008'de piyasaya sürülmüştür.

Football Manager 2010

12 Ağustos 2009'da tanıtımı yapılmış ve 30 Ekim 2009'da ise oyun Microsoft Windows, Mac OS X ve PlayStation Portable platformlarında piyasaya sürülmüştür.

Football Manager 2011

4 Kasım 2010'da tanıtımı yapılmış ve 10 Kasım 2010'da ise oyun piyasaya sürülmüştür ve oyuna direkt maaş görüşme ve sonuçlanması eklenmiştir. FM 2010'dan eski sürüme göre birçok farkı mevcuttur. Fakat istatistik yönünden en gelişmiş sürümüdür. 11,2,1 versiyonu çıkmıştır. Football Manager 2012'nin bu aylarında piyasaya çıkmıştır.

Football Manager 2012

Sports Interactive ve SEGA Avrupa Ltd. Football Manager 2012'nin PC ve MAC versiyonlarının çıkış tarihi açıkladı ve oyun 21 Ekim 2011 tarihinde satış reyonlarında yerini aldı.
Oyundaki en büyük yeniliklerden birisi; kayıtlı oyununuzda kariyer yaparken istediğiniz bir ligi aktif edip o ülkenin herhangi bir takımına gidebilmeniz ve oyuncular ile diyalog kurarken ses tonunuzu ayarlayabilmeniz oldu.

Football Manager 2013

Eylül ayı başında bir basın toplantısında, Football Manager serisinin yapımcıları Football Manager 2013'ün birkaç yeni özelliğini ortaya çıkardı. 28 Eylül 2012 tarihinde, piyasaya çıkış tarihi 2 Kasım 2012 olarak açıklandı. Oyunun ön sipariş ise, 2 Kasım'da satışa sundu.

Güney Sudan Milli Futbol Takımı'da oyuna dahil edildi.

Football Manager 2014

Football Manager 14, Football Manager serisinin bir sonraki sürümüdür. 2013 Ağustos ayında, Sports Interactive resmi web sitesinde yeni sürüme eklenecek özellikleri açıkladı. 14 Eylül 2013 tarihinde, piyasaya çıkış tarihi 31 Ekim 2013 olarak açıklandı.

Football Manager 2015

7 Ağustos 2014 tarihinde PC, Mac ve Linux platformları için Kasım 2014  tarihinde piyasaya çıkacağı duyurulmuş futbol menajerlik oyunudur.

Football Manager 2016

Football Manager 2016 (kısaca FM16), Sports Interactive tarafından geliştirilen Sega tarafından yayınlanan bir futbol menajerliği oyunudur. Oyun 13 Kasım 2015 tarihinde yayımlanmıştır.

Football Manager 2017

Football Manager 2017 (kısaca FM17), 4 Kasım 2016'da yayınlanmış serisinin bir sonraki sürümüdür. Ön sipariş veren oyuncular, 2 hafta öncesinden oyunun beta sürümüne sahip olmuştur. Kosova Milli Takımı oyuna dahil edilmiştir.

Football Manager 2018

Football Manager 2019

Football Manager 2020

Football Manager 2021

Football Manager 2021 (kısaca FM21), FM serisinin 24 Kasım 2020'de yayınlanmış bir versiyonudur. Bu versiyon ile değişen en belirgin özellik etkileşim sistemidir. Yöneticiler, oyuncular ve medya arasında jestler ve yeni etkileşim seçenekleri dahil olmak üzere yeni iletişim yöntemleri geliştirilmiştir.

Football Manager 2022

Football Manager 2023

Football Manager 2023 (kısaca FM23), FM serisinin 8 Kasım 2022'de yayınlanacak olan versiyonunun adıdır. Serinin önceki oyunlarından farklı olarak bu sürümde UEFA lisansı olacak. Lisans anlaşması ayrıca gelecekti oyunlar için UEFA Kadınlar Şampiyonlar Ligi lisans haklarını da kapsıyor.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmî site

Mac OS oyunları
Microsoft Windows oyunları

Birleşik Krallık'ta geliştirilen video oyunları

Football Manager


මුවා ක්‍ෂීරපායී සිවුපාවෙකි. ශාක භක්ෂයන් වන මුවන් Cervidae සත්ත්ව පවුලට ඇ‍යත්වේ. මොවුන් ලොව පුරා ව්‍යප්තව ඇත. පහත සිතියමෙන් ලොව පුරා මුවන්ගේ ව්‍යාප්තිය දක්වා ඇත. තිත්මුවන්, පිනිමුවන්, ඕලුමුවන් ආදී විවිධ විශේෂ රාශියක් ඇත. ලැජ්ජාශීලීය.

සත්වයෝ

මුවා


La bataille de Jvanets, ou le siège de Jvanets (en ) est l'une des batailles du soulèvement de Khmelnytsky. Elle se déroule entre la fin août et la mi-décembre 1653, lorsque les forces de la république des Deux Nations, avec le roi Jean II Casimir Vasa, sont encerclées à Jvanets par les cosaques zaporogues et les Tatars de Crimée, commandé Bohdan Khmelnytsky. Le siège prend fin lorsque les Polonais acceptent de renouveler le traité de Zboriv.

Contexte
Malgré la mauvaise qualité des soldats polonais et de leurs officiers, la crème de l'armée polonaise ayant été assassinée lors du massacre de Batih (juin 1652), l'offensive du printemps 1653 progresse avec succès. La situation change lorsque les Cosaques de Khmelnytsky unissent leurs forces avec les Tatars commandés personnellement par Islam III Giray. Lorsque la nouvelle en parvint au roi Jean Casimir Vasa, il décide d'abandonner ses positions à Bar, en Ukraine, et de se diriger vers Jvanets, pour attendre des renforts moldaves et transsylvaniens.

Les forces polonaises campent au confluent du Jvantchyk et du Dniestr, construisant un pont flottant sur le Dniestr, pour rester en contact avec la Bucovine. Les renforts sont insuffisants : Georges II Rákóczi envoie 2000 soldats, tandis que Gheorghe Stefan, seulement 1000.

Le siège
Bohdan Khmelnytsky décide de ne pas attaquer frontalement le camp polonais. Au lieu de cela, il choisit un siège de longue durée, qui commence fin août 1653 et se prolonge tout l'automne jusqu'en décembre. Au fil du temps et de la détérioration des conditions météorologiques, les défenseurs polonais commencent à mourir de faim et un certain nombre de soldats abandonnent leurs positions à la recherche de nourriture. La situation est observée avec anxiété par le khan Islam III Giray, qui ne souhaite pas la destruction complète des forces polonaises, car cela renforcerait éventuellement les Cosaques, qui, malgré l'alliance temporaire, étaient ses ennemis traditionnels. De plus, à la fin de l'automne, des nouvelles de Moscou arrivent : les Russes veulent protéger l'Ukraine et faire la guerre à la Pologne.

Dans ces circonstances, le , les Polonais et les Tatars conviennent d'une trêve. Khmelnytsky doit mettre fin au siège : sa seule réussite est que les Polonais acceptent de renouveler le traité de Zboriv. L'armée polonaise quitte finalement le camp, tandis que les cosaques se dirigent vers Pereiaslav, où le traité de Pereïaslav est signé en 1654.

Références
 .
 .

1653 en Europe
Bataille de 1653
Bataille impliquant l'Ukraine
Bataille impliquant la Pologne
Soulèvement de Khmelnytsky

Bataille de Jvanets


නියොන් යනු රසායනික මුලද්‍රව්‍යයක් වන අතර එහි සංකේතය Ne සහ පරමාණු ක්‍රමාංකය 10 වේ.විශ්වයේ සුලභ මුලද්‍රව්‍යක් වන නමුත් පෘථිවියේ එය දුලභය.අවර්ණ නිශ්ක්‍රිය උසස් වායුව සම්මත තත්ව යටතේ,Ne පැහැදිලි දීප්තිමත් රතු පැහැයට හුරු තැඹිලි ලබාදේ.අඩු වෝල්ටීයතා යටතේ භාවිතයේදීද පහන් වලින් දීප්තිමත් ලබාදෙන අතර වැඩි වෝල්ටීයතාව යටතේ ටියුබ විසර්ජනය වේ හෝ සංඥාව ප්‍රදර්ශනය කරයි.එය වාණිජව අංශුමාත්‍ර ප්‍රමාණයක් ඇති වාතයෙන් ලබා ගනී.

ඉතිහාසය

නියොන් ග්‍රීක් භාෂාවෙන් තේරුම "අලුත් එකක් " ලෙසයි.එය පළමු වරට සොයා ගන්නා ලද්දේ 1898 දී බි‍්‍රතාන්‍යය ජාතික රසායනඥයකු වන ශ්‍රීමත් විලියම් රැම්සේ. (1852–1916) සහ මොරිස් W .ට්‍රැවර්ස් (1872–1961) ලන්ඩන් වලදීය.නියොන් සොයා ගන්නා ලද්දේ රැම්සේ විසින් වායුගෝලයෙන් කොටසක් ද්‍රව වනතුරු ශීත කර පසුව ද්‍රවය උණුසුම් කර ඉවතට යන වායුව රැස් කර ගැනීමෙනි.උණුසුම් වී ඉවතට යන වායුවේ මීට අමතරව නයිට්‍රජන්,ඔක්සිජන් සහ ආර්ගන් ,ක්‍රිප්ටන්,සෙනෝන් සහ නියෝන් ඇත.ගති ලක්ෂණ,බබලන රතු පැහැය වායුමය නියොන් විහිදුවයි,විද්‍යුතයෙන් කැලඹුන විට ඉක්මනින් ලබාදේ.ට්‍රැවර්ස් පසුව ලියා තිබේ" ටියුබයෙන් නිකුත් වෙන තද රතු දීප්තිමත් අලෝකය කියනවා තම කතාව සහ මතුපිට දර්ශනය කිසිවිට අමතක නොවේ" කියාය.
1900 මුල් කාලයෙදී වාණිජව නයිට්‍රජන් භාවිතා කරපු මොර්ටියුබ් පේළි නියොන් වල හිඟකම ආලෝකයේ භාවිතය අවහිර කරයි.1902 න් පසුව ජොර්ජ්ස් ක්ලෝඩ්ස් සමාගම ද්‍රව වායුවක් ලෙස කාර්මික ප්‍රමාණ වලින් නියෝන් ද්‍රව වායු ව්‍යාපාරයෙදී නිපදවන ලදී.1910 දෙසැම්බර් වල ක්ලෝඩ්ස් නියොන් අලෝකය තද බද කරන ලද ටියුබයක් තුල ආදශනය කරන ලදී.1912 දී ක්ලෝඩ්ස් සමාගම නියොන් විසර්ජන ටියුබ වෙළඳ ප්‍රචාරණ සංකේතයක් ලෙස වෙළඳාම් කිරීමට පටන් ගත්හ.1923 දී ඔවුන් U.S. වලට හඳුන්වා දුන් අතර විශාල නියොන් සංඥා දෙකක් ලොස් ඇන්ජලීස් පැකාර්ඩ් කාර් වෙළඳුන් විසින් මිලදි ගන්නා ලදී.නියොන් වල දීප්තිමත් රතු පැහැය තරඟකාරී බවෙන් සම්පුර්ණයෙන් වෙනස් විදියකට වෙලඳ ප්‍රචාරනය කරයි.
1913 දී පරමණු වල ස්වභාවය පිළිබඳ අවබෝධයක් ලබා ගනිද්දී නියොන් කාර්යභාරයක් ඉටු කරන ලදී.J.J.තොම්සන් විසින් ඔහුගේ ගවෙෂණයේ කොටසක් ලෙස සිදු කල කැනල් කිරන වල නිර්මාණයෙදී නියොන් අයන නාලිකා ධාරවක් චුම්භක හා විද්‍යුත් ක්ෂේත්‍ර ඔස්සේ ගලායාමට සලස්වා එහි අපගමනය ඡායාරූප තලයක් එම මාර්ගයේ තබා මැන ගන්නා ලදී.එහිදී තොම්සන් හට වෙන් වෙන්ව අලෝක ලප දෙකක් ඡායාරූප තලයේ දැක ගත හැකි විය.එමඟින් අපගමනයේදී වෙන් වෙන් පරාවලයන් දෙකක් ඇති බව යෝජනා වුණි.තොම්සන් අවසානයෙදී නියොන් වායුවේ පරමාණු කිහිපයක් අනිත් එවාට වඩා වැඩි ස්කන්ධයෙන් යුක්ත බව තහවරු කර ගත්තේය.තොම්සන්ගේ කාලයේ අවබෝධ කර නොගත්තද මෙය ප්‍රථම ස්ථායි පරමණු වල සමස්ථානික සොයා ගැනීම විය.එය අද භාවිතා කරන වර්ණාවලීමානයේ රලු ස්වරූපයක් විය.
.

නිර්මාණය
නියොන් වල ස්ථායි ආකාර නිපදවන්නේ තාරකා වලයි.එය නිපදවනුයේ ඇල්ෆා ක්‍රියාවලියෙන් හීලියම් හා ඔක්සිජන් විලයනය කිරීමෙනි.ඒ සඳහා උෂ්ණත්වය මෙගා කෙල්වින් 100ට වැඩි හා ස්කන්ධය සුර්ය ස්කන්ධයට වඩා 3 ගුණයක් වැඩි විය යුතුය.

සමස්ථානික

නියොන් යනු දෙවෙනි ආලෝකමත්ම නිශ්ක්‍රිය වායුවයි.නියොන් වල ස්ථායි සමස්ථානික 3ක් ඇත.20Ne (90.48%), 21Ne (0.27%) හා 22Nee (9.25%).21Ne හා 22Ne යම් ප්‍රමාණයකට ප්‍රයිමොඩියල් හා නියුක්ලියොජෙනික් (i.e.,සෑදී ඇත්තේ අනෙක් නියුක්ලඩ් වල නියුට්‍රොන හෝ පරිසරයේ ඇති අනෙක් අංශු වලින් න්‍ය්ෂ්ඨික ප්‍රතික්‍රියා කිරීමෙනි.) හා ඒවායේ ස්වාභාවික බහුලත්වයේ විවිධත්වය හොඳින් වටහා ගැනීමෙනි.සසඳා වෙනස බැලීමෙදී 20Ne( ප්‍රධාන ප්‍රයිමොඩියල් සමස්ථානිකය සෑදී ඇත්තේ තරු සම්භන්ධ න්‍යශ්ඨික සංස්ලේෂණයේ දීය.) නියුක්ලියොජෙනික් හෝ රේඩියෝජෙනික් ලෙස හඳුන්වන්නේ නැත.
(විශාල වශයෙන් ක්ෂය වීම වැළැක්වීමට සුලු ප්‍රමාණ වලින් නිශ්පාදනයට අදහස් කරන ලදී).20Ne වල පෘථිවියේ විචල්‍යතාවයට හේතුව පුලුල් වශයෙන් තර්ක කරයි.
ප්‍රධාන න්‍යශ්ඨික ප්‍රතික්‍රියා වලදී නියුක්ලියෝජෙනික් නියොන් සමස්ථානික ජනනය 24Mg හා 25Mg,වලින් පටන් ගෙන 21Ne and 22Ne, අනුපිළිවෙලින් නිෂ්පාදනය කරයි.එය සිදු වන්නේ නියුට්‍රෝන අත් පත් කරගැනීමෙන් හා ඇල්ෆා අංශු හදිසි පිට කිරිමෙනි.නියුට්‍රෝන බහුලව නිශ්පාදනය කරන්නේ යුරේනියම් ක්ෂය වීමේ දාමයේ වියුත්පන්නයක් ලෙස සෑදෙන ඇල්ෆා අංශු ද්වීතීකව ප්‍රතික්‍රියා කිරීමෙනි.අවම 20Ne/22Neහා උපරිම 21Ne/22Neවල ශුද්ධ ප්‍රතිඵල ඵලදාවක් ලබා දීමට නැඹුරු වන්නේ යුරේනියම් බහුල ග්‍රැනයිට් වැනි පාෂාණ වලිනි.පෘථිවියේ විවිධ ස්වාභාවික ප්‍රභව වලින්20Ne නියුට්‍රෝන අවශෝෂණය කරන විට සමහර වෙලාවන් වලදී නියොන්-21 නියුක්ලියොජනික් ප්‍රතික්‍රියා වලින් නිපදවයි.
ඊට අමතරව සමස්ථානික විශ්ලේෂණයේදී භූගෝලීය පාෂාණ වලින්නියොන්- 21 වල කොස්මික් කිරණ ආදර්ශනය කරයි.මෙම සමස්ථානික ජනනය කරන්නේ මැග්නීසියම්,සෝඩියම්,සිලිකන් හා අලුමිනියම් පතුරුවීමේ ප්‍රතික්‍රියා වලිනි.මෙම සියලු සමස්ථානික තුන විශ්ලේෂණයෙදී විශ්ව සම්භවයේ සංඝටක වෙන් වෙන්නේ මැග්මැටික් නියොන් හා නියුක්ලියෝජෙනික් නියොන් වලිනි.මෙමඟින් පැහැදිලි වෙනවා පෘෂ්ඨික පාෂාණ හා උල්කාෂ්ම වල කොස්මික් හෙලිදරව් කිරිමේ කාල නිමානයේදී නියෝන් ප්‍රයෝජනවත් උපකරණයක් වේ.
සෙනෝන් වලට සමාන ලෙස ගිනිකඳු වායු වලින් 22Neඅන්තර්ගතයට සාපෙක්ෂව 20Ne හා නියුක්ලියොජෙනික21Ne පරිපුර්න වී ඇති බව නිරීක්ෂණය කල හැක.සාම්පල වලින් උත්පත්තිය ලැබු මෙම සමස්ථානික අන්තර්ගතයන් වායුගෝලීය නොවන ප්‍රභව නිරූපනය කරයි.
පෘථිවියේ ආදි කල්පිත විරල වායු සංරචක වල ගුණ 20Ne වලින් පරිපුර්න වු සංරචක මගින් දක්වයි.සුර්ය නියෝන් නිරූපණය කිරීමේ හැකියාවක්ද ඇත.එලිවේට්20Ne සුලභත්වය දියමන්ති වලින් හඳුනා ගත හැක.තවදුරටත් පෘථිවියේ සුර්ය නියොන් සංරකයන්ද ඇත.

ලක්ෂණ

නියොන්(Ne) යනු හිලියම් වලින් පසුව දෙවෙනි දීප්තිමත් උසස් වායුවයි.එය රික්තක විසර්ජන ටියුභ වලින් රතු තැඹ්ලි දීප්තියක් ලබා දේ. තවද නියොන් පටුම ද්‍රව ශීලතාවක් ඇති වායුවකි.(24.55 K සිට 27.05 K (−248.45 °C සිට−245.95 °C, හෝ −415.21 °F සිට −410.71 °F).එයට ද්‍රව හීලියම් වලට වඩා 40 ගුණයක් වැඩි ශීතකාරක ධාරිතාවක් හා ද්‍රව හයිඩ්‍රජන් වලට වඩා 3 ගුනයක් වැඩි ධාරිතාවක් ඇත.(ඒකක ප්‍රමාණ ආකාරයට ).බොහෝ යෙදීම් වලදී හීලියම් වලට වඩා අඩු ශීතකාරක වටිනාකමක් ඇත.
සියලුම උසස් වායුන් අතරින් නියොන් ප්ලාස්මයට සාමන්‍ය වෝල්ටීයතාවක් හා ධාරවක් යටතේ ඉහළම තීව්‍රතාවයක් ඇත.මෙම ආලෝකයේ මිනිස් ඇසට සාමන්‍ය පැහය රතු තැඹිලි පැහැයයි.එයට හේතුව වැඩි පේළි ප්‍රමානයක් මෙම පරතරයේ ඇති නිසාය.තවද එහි වර්ණාවලීක්ෂයක් මගින් පමණක් දැක ගත හැකි සැඟවී ඇති කොල පේළියක්ද ඇත.

සාමන්‍ය භාවිතයේ දී වෙනස් නියොන් ආලෝකයන් වර්ග 2ක් භාවිත වේ.නියොන් දීප්තිමත් ලාම්පු ක්‍රියා කරන්නේ 100-250V අතර ඉතා කුඩා ප්‍රමාණයකිනි.ඒවා බහුලව භාවිතා වන්නේ පාලනය පටන් ගැනීම පෙන්වන උපකරණ වල හා පරිපථ පරීක්ෂා කිරීමේ උපකරණ වලයි.නමුත් දැන් ආලෝක විමෝචක ඩයෝඩ එම භාවිතයන් පාලනය කරයි.ප්ලාස්ම සංදර්ශන තිර වල හා ප්ලාස්ම රූපවාහිනී තිර වල මෙම සරල නියොන් උපකරණ පුර්වගාමිකයා වී ඇත.නියොන් සංඥා සාමාන්‍යයෙන්න් වැඩ් වෝල්ටීයතාවක් (2–15 Kw),හා ලුමිනස් ටියුබ සාමාන්ය‍යෙන් වැඩි දිගකින් යුක්තයි.වීදුරු ටියුබ නිතරම වගේ හැඩතල ලෙස පරිවර්තනය කරන අතර අත්සන් වල භාවිතා කරන අකුරු වලටද,වාස්තුවිද්‍යාවෙදී ද කලාත්මක ක්‍රියාවන් වලටද භාවිතා කරයි.

සිදුවීම්
නියොන් විශ්ව ප්‍රමාණ වලින් බහුල වී ඇත.එය ස්කන්ධයෙන් සැලකූ විට හයිඩ්‍රජන්,හීලියම්,ඔක්සිජන් වලින් පසුව පස් වෙනි තැනට විශ්වයේ බහුල මුලද්‍රව්‍ය වේ.(බලන්නරසායනික මූලද්‍රව්‍ය).එය හීලියම් වගේ සාපේක්ෂව පෘථිවියේ දුලභ වී ඇත.එයට හේතු වන්නේ සාපේක්ෂ ආලෝක ප්‍රමාණය,අඩු උෂ්ණත්වයෙදී ඉහල වාෂ්ප පීඩනය හා රසායනික නිෂ්ක්‍රිය භාවය යි.සියලු ගුණ මගින් වායු ඝනීභවනය හා දුවිලි වළාකුලු වලින් පෘථිවිය වාගේ කුඩා උණුසුම් ග්‍රහයක් තැනීමට නැඹුරු වේ.
නියෝන් ඒක පරමාණුක නිසා පෘථිවි වායුගෝලයේ වැඩි ප්‍රමාණයක් අඩංගු වන නයිට්‍රජන් හා ඔක්සිජන් වැනි පරමාණු 2ක් ඇති වායු වලට වඩා සැහැල්ලුය.නියොන් පිරවු බැලුන වාතයේ ඉහල නගින්නේ හීලියම් බැලුන වලට වඩා සෙමිනි
ඒවායේ ස්කන්ධ බහුලත්වය 750න් කොටසක් හා සුර්යාගේ හා අනුමාන වශයෙන් ගත් ප්‍රථම සුර්ය පටලයේ ආසන්න ලෙස 600න් එකකි.ගැලිලියො අභ්‍යවකාශ යානයෙන් වායුගෝලයට පිවිසීමෙදී ජුපිටර් වල ඉහල වායුගෝලයෙදී නියොන් වල අධිකත්වය 10 ගුණයකින් අඩු වන අතර,ස්කන්ධයෙන් 6000න් එකක මට්ටමක පවතී.මෙමඟින් සඳහන් කරනවා සුර්ය මණ්ඩලයේ පිටතින් වු ශීත ග්‍රාහකයන්ගෙන්ද ජුපිටර් වලට නියොන් ගෙන එන අතර ඒවායේ කොටසක නියොන් තබා ගැනීමට ඉතා උණුසුම් කොටසක් අඩංගු වේ.(ජුපිටර් වල බහුල බරෙන් අධික නිෂ්ක්‍රිය වායු විවිධ අවස්ථා වලදී සුර්යාගෙන්ද සොය ගත හැක )නියොන් පෘථිවි වායුගෝලයේ දුලභ වශයෙන් ඇත.එය වායු පරිමානයෙන් 65000න් කොටසක් හෝ ස්කන්ධයෙන් 83000න් කොටසකි.එය කාර්මිකව නිපදවන්නේ ද්‍රවීකරණ වායු ක්‍රයොජෙනික් භාගික අසවනය කිරීමෙනි

යෙදීම්

නියොන් නිතරම වාගේ සංඥා වලදී භාවිතා කරන අතර පැහැදිලි දීප්තිමත් රතු තැඹ්ලි ආලෝකයක් නිපදවයි.තවමත් "නියොන්" කියා හැඳින් උවත් අනෙක් සියලුම වර්ණ ජනනය වන්නේ අනිත් උසස් වායු මගින් හෝ ප්‍රතිදීපන ආලෝකයේ බහුල වර්ණ වලිනි.නියොන් රික්තක ටියුබ වල,අධික වෝල්ටීයතා දර්ශක වල ,විදුලි නිවාරක වල ,තරංග මාපක ටියුබ වල,රූපවාහිනී ටියුබ වල හා හීලියම්,නියොන් ලේසර වල භාවිතා කරයි.ද්‍රව නියොන් වාණිජ ලෙස ක්‍රයොජෙනික් ශීතකාරක ලෙස භාවිතා කරන අතර එම භාවිතයෙදී අඩු උෂ්ණත්ව අන්තරයක් අවශ්‍ය නොවන අතර ඉහල ආන්තික ද්‍රව හීලියම් ශීතනයෙන් අත්පත් කරගනී.
කුඩා ප්‍රමාණ සඳහා නියොන් වායු හා ද්‍රව නියොන් සාපේක්ෂව මිලෙන් අධිකය.ද්‍රව නියොන් වල මිල ද්‍රව හිලියම් වලට වඩා 55 ගුණයකින් ඉහලය.එයට හේතුව නියොන් වල දුර්ලභතාව හා වාතයෙන් පමණක් ලබා ගත හැකි වීමයි. නියොන් වල ත්‍රිත්ව ලක්ෂයේ උෂ්ණත්වය (24.5561 K) 1990 දී අන්තර්ජාතික උෂ්ණත්ව පරිමානයේ අචල ලක්ෂය අර්ථ දක්වයි.

සංයෝග
නියෝන් යනු p ගොනුවේ පළමු උසස් වායුවයි.නියෝන් පොදුවේ නිෂ්ක්‍රිය වායුවක් ලෙස සලකයි.නියෝන් වල උදාසීන සංයෝග ඇති බව සොයා ගෙන නැත.නමුත් අයනs Ne+, (NeAr)+, (NeH)+, හා (HeNe+) ප්‍රකාශ හා ස්කන්ධභේදමානය අධ්‍යනයේදී නිරීක්ශනය කල හැක,අස්ථායි හයිඩ්‍රේට ඇති බව තහවරු කර නොගත් වාර්තා වල ඇත.

මෙයද බලන්න
 Expansion ratio
 Neon sign
 Neon lamp

නිර්දේශය

බාහිර සබැඳි

WebElements.com – Neon.
It's Elemental – Neon
USGS Periodic Table – Neon
Atomic Spectrum of Neon
Neon Museum, Las Vegas

නියෝන්


Torkham (;  تورخم; romanizado: tūrxam) é uma cidade paquistanesa no distrito de Khyber (até 2018, era a Agência Khyber do agora extinto FATA), que é o local da passagem da fronteira de Torkham com o Afeganistão, a oeste do histórico Passo de Khyber.

Torkham fica no final da Rodovia Nacional N-5, e está conectada à cidade de Peshawar, no leste. As mercadorias transportadas chegam a Tokham da cidade portuária de Karachi, na província de Sindh. Torkham fica 5 km a oeste do cume do Passo Khyber. Encontra-se na rota de abastecimento mais importante usada pelas forças da OTAN lideradas pelos EUA que estavam no Afeganistão. O governo do Paquistão às vezes bloqueia suprimentos devido ao uso americano de ataques de drones no Paquistão e, por razões de segurança, após os afegãos terem disparado contra trabalhadores da construção civil paquistaneses que construíam uma cerca na fronteira. Até o final de 2018, o Paquistão havia concluído uma porção de 486 quilômetros da cerca de fronteira ao redor de Torkham para selar a fronteira porosa, a fim de conter o contrabando de armas, a migração ilegal e o tráfico de drogas.

Ao longo da história, tem sido uma importante rota comercial entre o sul da Ásia e a Ásia Central e uma localização militar estratégica. A cidade adjacente do outro lado da fronteira no Afeganistão também é conhecida pelo mesmo nome: Torkham. Torkham foi o primeiro ponto de entrada no Paquistão para muitos dos 3,5 milhões de afegãos que fugiram da invasão soviética como refugiados.

Clima
Com influência do clima de estepe local, Torkham apresenta um clima semiárido quente (Köppen BSh). A temperatura média em Torkham é 20,3°C, enquanto a precipitação média anual é de 407milímetros. Junho é o mês mais seco, com uma precipitação média de 8mm, enquanto o mês mais chuvoso é março, com média de 82mm de precipitação.

Junho é o mês mais quente do ano com temperatura média de 31,0°C. O mês mais frio é janeiro e tem uma temperatura média de 8,4°C.
!Artigos com coordenadas no Wikidata
Afeganistão

Torkham (Paquistão)


Legatul papal (de la termentul antic roman legatus) este un reprezentant personal al papei către națiunile străine ori o altă Biserică catolică, națională. El este împuternicit în problemele credinței catolice și pentru rezolvarea problemelor ecleziastice.

Legatul este numit direct de către papă (episcopul Romei, șeful Bisericii Catolice și (istoric) șeful statului papal). Prin urmare, un legat este de obicei trimis unui guvern, suveran sau unui număr mare de credincioși (cum ar fi o altă biserică) sau pentru a se ocupa cu un efort religios major, cum ar fi, istoric: un conciliu (ecumenic), o cruciadă spre Țara Sfântă, sau chiar împotriva unei ereziei, cum ar fi catarismul. Mai mult, printre consecințele contactului cu legații papali, societatea transilvăneană a fost familiarizată din secolele al XIII-lea și al XIV-lea cu instituția notariatului public.

Bibliografie
Harvey, M. M. England, Rome, and the Papacy, 1417-1464: The Study of a Relationship. — Manchester UK : Manchester University Press (англ.)русск., 1993. — ISBN 978-0-7190-3459-6.
Wasner, F. (1960), "'Legatus a latere': addenda varia", Traditio Т. 16: 405–416
Wynen, A. Die päpstliche Diplomatie: geschichtlich und rechtlich dargestellt /von Arthur Wynen : []. — Freiburg im Breisgau : Herder, 1922.

Diplomați ai Sfântului Scaun
Biserica Catolică
Titluri ecleziastice

Legat papal


Why Competitions (englisch; polnischer Titel: Dlaczego Konkurs) ist ein deutsch-polnischer Dokumentarfilm von Christine Jezior aus dem Jahr 2011. Thematisiert wird die Frage nach der Gerechtigkeit und Beeinflussbarkeit von Juryentscheidungen bei Musikwettbewerben.

Der Film wurde vom polnischen Kulturministerium anlässlich der Feierlichkeiten zum 200. Geburtstag Frédéric Chopins in Auftrag gegeben und feierte seine Premiere am 8. Mai 2011 auf dem Planete DOC Film Festival in Warschau.

Handlung
Why Competitions geht am Beispiel des  Internationalen Chopin-Klavierwettbewerbs in Warschau der Frage nach, inwiefern der Wettstreitgedanke von Musikwettbewerben mit objektiven und ethischen Bewertungsgrundlagen vereinbar ist, ob die Gewinner von ihrem Erfolg tatsächlich profitieren und wie es denjenigen ergeht, die nicht selten als "Verlierer" gebrandmarkt werden.

Im Mittelpunkt steht der Skandal um den kroatischen Pianisten Ivo Pogorelich, der beim 1980er Wettbewerb nicht zum Finale zugelassen wurde, woraufhin die argentinische Jurorin Martha Argerich die Wettbewerbsjury äußerst medienwirksam verließ, was Pogorelich über Nacht zum Star und Enfant terrible der Klassikszene machte. Das Jahr 1980 markierte auch einen wichtigen Einschnitt in Polens Nachkriegsgeschichte: Wenige Monate vor dem Wettbewerb entstand die Gewerkschaft "Solidarność", so dass die Teilnehmer die Möglichkeit hatten, aus nächster Nähe einem bedeutenden historischen Ereignis beizuwohnen.

Für viele war die Teilnahme am Chopin-Wettbewerb mit ihrem ersten Aufenthalt in einem kommunistischen Land verbunden, was im Film zu der Frage führt, inwiefern eine Wettbewerbsteilnahme über den Karriereaspekt hinaus bereichernd sein kann – zumal auch die polnischen Wettbewerbszuhörer von der Tatsache profitierten, dass diese Veranstaltung eine von äußerst wenigen Möglichkeiten darstellte, mit der politischen Außenwelt in Kontakt zu treten. Selbstverständlich versuchten die kommunistischen Regierungen, den Wettbewerb zum Wettkampf zwischen West- und Ostmächten hochzustilisieren, woraufhin z. B. sowjetische Teilnehmer, die die hoch gesteckten Erwartungen nicht erfüllen konnten, kurzerhand mit einem Auftrittsverbot im Ausland belegt wurden.

Der Film ist in einzelne Kapitel unterteilt, von denen sich jedes einem einzelnen Wettbewerbsjahr widmet. 1980 stand Pogorelich als der vermeintliche Verlierer im Mittelpunkt; 1975 erregten drei Sowjetbürger Aufsehen, als sie die Plätze 2–4 belegten, zur Strafe für den "Misserfolg" jedoch von der sowjetischen Regierung daran gehindert wurden, nach dem Wettbewerb ihre Karrieren international auszubauen; 1970 kam eine Vielzahl der Teilnehmer aus den USA und wurde zum ersten Mal in ihrem Leben mit einer für sie völlig ungewohnten politischen Realität konfrontiert.

Der letzte Teil des Filmes kreist um die allgemeinere Frage nach der Gerechtigkeit sowie dem Nutzen von Musikwettbewerben und kommt dabei zu paradoxen, geradezu dramatischen Resultaten. Letztendlich bleibt die Frage bestehen, was diese Menschen dazu geführt hat, nicht selten ihr ganzes Leben lang dem internationalen Wettbewerbszirkus verbunden zu bleiben.

Die Dokumentation arbeitet ohne Erzähler und lässt die Teilnehmer und Juroren zu Wort kommen, von denen zwar einige sichtliche Distanz zu ihren Erlebnissen zu wahren imstande sind, größtenteils jedoch noch nach bis zu 60 Jahren das Unrecht, welches ihnen ihrer Meinung nach widerfahren ist, nicht vergessen können.

Hintergrund
Der Film wurde von maamtv, Bremen in Co-Produktion mit Gina Komasa, Warschau produziert und in Zusammenarbeit mit Studenten der Deutschen Film- und Fernsehakademie Berlin sowie der Hochschule für Musik, Theater und Medien Hannover realisiert. Das Budget betrug rund 750.000 Złoty, umgerechnet ca. 180.000 €. Gedreht wurde in den Städten Brüssel, Hannover, New York City, Warschau und Żelazowa Wola.

Die internationalen Fernsehfassung ist 78 Minuten lang, daneben gibt es einen Director's Cut von 90 Minuten.

Kritik
"Why Competitions ist ein aufschlussreiches Dokument aus der Welt des wettbewerblichen Klavierspielens: Mit dem alle fünf Jahre stattfindenden Chopin-Wettbewerb in Warschau als Ausgangspunkt, interviewt der Filmemacher alle großen Pianisten, einschließlich vieler Juroren aus Gegenwart und Vergangenheit, und versucht, die unterschiedlichen Ansichten und Reaktionen der Entscheidung von 1980 zusammenzufügen. [...] Why Competitions gelingt es, eine Vielzahl politischer, sozialer und historischer Erläuterungen in seinen 85 Minuten unterzubringen, und das mit einem atemberaubenden Gespür für Rhythmik und Erzählkunst."

Festivals
 2011: Planete DOC Film Festival, Warschau in der Kategorie Chopin's Nose Award
 2011: Polish Film Festival in America, Chicago
 2011: Festiwal Form Dokumentalnych NURT
 2012: New York Polish Film Festival, New York

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2011
Dokumentarfilm
Film über Musik
Polnischer Film
Deutscher Film

Why Competitions


Augustus Freeman Hawkins (August 31, 1907 – November 10, 2007) was an American politician of the Democratic Party who served in the California State Assembly from 1935 to 1963 and the U.S. House Of Representatives from 1963 to 1991. Over the course of his career, Hawkins authored more than 300 state and federal laws, the most famous of which are Title VII of the Civil Rights Act of 1964 and the 1978 Humphrey-Hawkins Full Employment Act. He was known as the "silent warrior" for his commitment to education and ending unemployment.

Early and personal life
Hawkins was born in Shreveport, Louisiana, the youngest of five children, to Nyanza Hawkins and Hattie Freeman. In 1918, the family moved to Los Angeles. Hawkins graduated from Jefferson High School in 1926, and received a bachelor's degree in economics from the University of California, Los Angeles in 1931. After graduation, he planned to study civil engineering, but the financial constraints of the Great Depression made this impossible. This contributed towards his interest in politics, and his lifelong devotion to education. After graduating, Hawkins operated a real estate company with his brother and studied government. While serving in the California State Assembly, Hawkins married Pegga Adeline Smith on August 28, 1945. Smith died in 1966, and Hawkins later married Elsie Taylor in 1977. After retiring from Congress, he stayed in the Washington area because his wife preferred it, living there until his death, two months after hers.

An African American of mixed-race ancestry, Hawkins was very light-skinned and reportedly resembled his English grandfather. Throughout his life, he was often assumed to be of solely white ancestry, though he refused to pass as white.

Political career

State Assembly

Augustus Hawkins served in California at a time when Black representation was so limited that "the Black strategy for gaining political power was to exercise influence within the Democratic Party through voting for, and lobbying, white politicians." Aside from Hawkins, "Los Angeles Blacks had no other political representative in city, county, state, or federal government."

Hawkins was part of a more general shift by African Americans away from the Republican and towards the Democratic Party. Unlike the majority of African Americans, he supported Franklin D. Roosevelt's campaign for president in 1932. Hawkins favored measures such as the New Deal, which was wildly popular in the United States at large and the African American community in particular. Roosevelt would go on to be the first Democratic president to win the Black vote, in 1936. In 1934, Hawkins supported the more controversial 1934 California gubernatorial election of Upton Sinclair, a socialist. Although Sinclair lost, Hawkins defeated Republican Frederick Madison Roberts, the great-grandson of Sally Hemings and President Thomas Jefferson and the first African American in the California State Assembly. Hawkins would serve as a Democratic member of the Assembly from 1935 until 1963, by the time of his departure being the most senior member, like Roberts before him.

Hawkins' district was primarily Latino American and African American. During his time in the Assembly, he introduced legislation including "a fair housing act, a fair employment practices act, low-cost housing and disability insurance legislation, and workers' compensation provisions for domestic workers." Along with education, fair practices in employment and housing became Hawkins' major causes. He received little support at the time for these measures from the Democratic Party, however. Nevertheless, he was able to get some measures passed, including his fair housing law, which prohibited discrimination by any builders who received federal funds. Hawkins was also a delegate to the National Conventions of 1940, 1944 and 1960 as well as an electoral college presidential elector from California in 1944. In 1958, Hawkins sought to be Speaker of the California State Assembly, which was the second most powerful position in the state, after the Governor of California. Hawkins lost to Ralph M. Brown, but was made chairman of the powerful rules committee. Had Hawkins succeeded, he would have been the first African American Speaker in Californian history. Willie Brown would achieve this feat in 1980. In 1962, Hawkins won a newly created majority-Black congressional district encompassing central Los Angeles With an endorsement from John F. Kennedy, Hawkins easily won the primary and the general election. After the election, Hawkins remarked, "It's like shifting gears—from the oldest man in the Assembly in years of service to a freshman in Congress."

U.S. Congress

From 1963 to 1991, Hawkins represented California's 21st District (1963–1975), and the 29th District (1975–1991), covering southern Los Angeles County, in Congress. Hawkins was consistently elected with over 80% of the vote in his Democratic-friendly district. He was the first Black representative elected west of the Mississippi River.

Hawkins was a strong supporter of President Lyndon B. Johnson's Great Society. Early in his congressional career, he authored legislation including Title VII of the Civil Rights Act of 1964 that established the Equal Employment Opportunity Commission. Hawkins was a strong supporter of civil rights, and toured the South in 1964 to advocate for African-American voter registration.

Five days after the Voting Rights Act of 1965 was signed into law, the Watts Riots occurred in Hawkins' district. It was the first of many race riots in the 1960s. Hawkins urged his colleagues in Congress to increase antipoverty funds, but did not condone the violence. Due to his light skin and heightened racial tensions, Hawkins had to be careful when he visited his district shortly after the riots. The riots stalled the Great Society, particularly over the fair housing; Blacks who benefited from Great Society laws were blamed as being harmful to the "law and order" of America, particularly if they were allowed to live next to whites. Fair housing was still an unpopular issue in America: Democratic Senate nominee Pierre Salinger lost to Republican George Murphy in California over the issue, marking the only Republican pickup amid Lyndon Johnson's crushing presidential victory over anti-civil rights Barry Goldwater in 1964. Open housing reform seemed next on the Great Society list after the Voting Rights Act was signed, but the Watts Riot put it on hold. It was not passed until after the 1968 assassination of Martin Luther King Jr.

On the Vietnam War, Hawkins initially agreed with President Johnson. In 1964, both insisted that the war undermined the Great Society and that the United States could not "impose our way of life on other people." When it became clear that South Vietnam was not stable enough to survive without American backing, Hawkins increased his criticism of the war. After touring South Vietnam June 1970, Hawkins and fellow Democratic Representative William Anderson drafted a House Resolution urging Congress to "condemn the cruel and inhumane treatment" of prisoners in South Vietnam. Anderson and Hawkins had visited South Vietnam with nine other congressmen, but they were the only two to visit a civilian South Vietnamese prison on Con Son Island, which they described as being akin to "tiger cages." The two Representatives also pressured President Nixon to send an independent task force to investigate the prison and "prevent further degradation and death."

Hawkins was a founding member of the Congressional Black Caucus, and served as vice chairman during its first term (1971–1973). Hawkins did not play a significant role in the CBC, as he preferred to focus on legislation rather than use Congress as a bully pulpit like other African Americans such as Adam Clayton Powell Jr., Bill Clay, and Ron Dellums; Hawkins argued that there needed to be "clearer thinking and fewer exhibitionists in the civil rights movement." During this time, Hawkins succeeded in restoring honorable discharges to the 170 Black soldiers of the 25th Infantry Regiment who had been falsely accused of a public disturbance in Brownsville, Texas, in 1906, and removed from the Army. Unlike other CBC members, he sought cooperation from organized labor and white ethnics in order to make his agenda more likely to pass into law. In 1980, Hawkins criticized the CBC as "85 percent social and 15 percent business."

Aside from Title VII of the Civil Rights Act, laws that Hawkins was instrumental in passing include: the 1974 Juvenile Justice and Delinquency Prevention Act, a law which provides certain protections to young criminal offenders; the 1978 Comprehensive Employment and Training Act; and the 1978 Pregnancy Disability Act, which aimed to prevent discrimination against women on the basis of pregnancy and of which Hawkins said, "we have the opportunity to ensure that genuine equality in the American labor force is more than an illusion and that pregnancy will no longer be the basis of unfavorable treatment of working women." Hawkins is known best of all for the 1978 Humphrey-Hawkins Full Employment Act, which Hawkins sponsored in 1977 alongside the legendary Senator Hubert Humphrey of Minnesota. The Bill gave the U.S. government the goal to provide full employment; it also ordered that the Chairman of the Federal Reserve Board must provide Congress with testimony on the state of the economy. However, by the time it made to President Jimmy Carter's desk, "the legislation was clearly symbolic." Hawkins later authored landmark legislation such as the Job Training Partnership Act and the 1988 School Improvement Act. He became chair of the House Education and Labor Committee in 1984.

Hawkins was frustrated from the relative lack of success that he achieved during the 1980s presidencies of Ronald Reagan and George H. W. Bush. They were the most conservative presidents since the 1920s, and members of his own party were moving to the right and viewed Hawkins's old-school New Dealer stance as outdated. His greatest setback was George H. W. Bush's veto of the Civil Rights Act of 1990, sometimes called the Hawkins-Kennedy Civil Rights Act. It would have reversed six Supreme Court decisions made in the previous year that had shifted the burden of proof of discriminating hiring practices of minorities or women from the employer to the employee. It remains the only successful veto of a civil rights act in United States history. Hawkins retired in 1991. Bush would sign a less expansive bill, the Civil Rights Act of 1991, after Hawkins's retirement.

Later life
Hawkins retired in 1991 to his Los Angeles home, having never lost an election in 58 years as an elected official. He lived in Washington, D.C., for the remainder of his life. Until his death at the age of 100, he was the oldest living person to have served in Congress. He was the eighth person to have served in Congress that reached the age of 100. Hawkins's death left the former Alabama Republican Representative Arthur Glenn Andrews (1909–2008) as the oldest living former House member.

Legacy
The Augustus F. Hawkins Nature Park was built in 2000 in a highly urbanized area of south Los Angeles. The cost was $4.5 million and was financed largely by city, county, and state bond measures. The park encompasses 8.5 acres and features the Evan Frankel Discovery Center, which includes natural history and environmental interpretive displays. The Augustus F. Hawkins Centers of Excellence Program is a federal grants program supporting diversification of the U.S. teaching force.

Augustus F. Hawkins High School in Los Angeles, opened in 2012, is named in his honor.

See also
List of African-American United States representatives

References

External links

Obituary from the Los Angeles Times
Obituary from The Baltimore Sun

Join California Augustus F. "Gus" Hawkins

|-

|-

|-

|-

|-

1907 births
2007 deaths
20th-century American politicians
African-American centenarians
African-American members of the United States House of Representatives
African-American state legislators in California
American centenarians
Democratic Party members of the California State Assembly
Democratic Party members of the United States House of Representatives from California
Men centenarians
People from South Los Angeles
Politicians from Los Angeles
Politicians from Shreveport, Louisiana
University of California, Los Angeles alumni
20th-century African-American politicians
21st-century African-American people
African-American men in politics

Augustus Hawkins


Un sínodo diocesano () es una reunión de carácter irregular del clero y laicos de una iglesia particular convocada por el obispo titular (u otro prelado si dicha iglesia no es una diócesis o se encuentra vacante) para deliberar sobre asuntos legislativos. Debe distinguirse del sínodo (o concilio) provincial, dado que el ámbito correspondiente a esta es al de la provincia eclesiástica; en consecuencia, el sínodo diocesano se encuentra en la escala inferior del derecho eclesiástico, donde el único legislador es el obispo, teniendo los convocados solo voto consultivo.

Para algunos autores el primer sínodo de este tipo se habría efectuado en el año 511, aunque otros señalan que el primero fue el de Auxerre [oˈsɛʁ] en el año 585; sin embargo, ya entre los años 318 y 321 se habría realizado uno en Alejandría, convocado por su patriarca titular. Para América Latina en tanto, el primero en celebrarse habría sido el I Sínodo de Santo Domingo en 1539.

Durante el Concilio de Letrán IV convocado por el Papa Inocencio III en 1215 se publica la primera norma general para este tipo de sínodos; sin embargo, anteriormente en el XVI Concilio de Toledo ya se había realizado un apronte con la promulgación del Canon 7º relativo a concilios diocesanos convocados en la forma de sínodos diocesanos.

Para el caso de la iglesia latina, según el Canon 460 del Código de Derecho Canónico vigente, el sínodo diocesano se podría definir como:

Véase también
Anexo:Sínodos diocesanos y concilios provinciales de Chile

Referencias

Derecho canónico
 diocesano

Sínodo diocesano


was a town located in Saga District, Saga Prefecture, Japan. The status of Fuji was changed from a village to a town on October 1, 1966.

As of 2005, the town had an estimated population of 4,797 and a density of 33.48 persons per km2. The total area was 143.25 km2.

On October 1, 2005, Fuji, along the towns of Morodomi and Yamato (all from Saga District), and the village of Mitsuse (from Kanzaki District), was merged into the expanded city of Saga.

Dissolved municipalities of Saga Prefecture

Fuji, Saga


ولد أبو القاسم بن التهامي في 20 سبتمبر 1873 بمدينة مستغانم (الجزائر) تلقى تعليمه الابتدائي بمسقط رأسه، والثانوي بالجزائر العاصمة، بعد حصوله على شهادة البكالوريا انتقل إلى مونبيلييه بفرنسا وسجل في كلية الطب واختار تخصص طب العيون. بعد تخرجه عاد إلى الجزائر وعين طبيبا مسؤولا على عيادة طب العيون بكلية الطب بجامعة الجزائر. وبرز بدوره العلمي في نشر عدة مقالات علمية. إضافة إلى نشاطه الاجتماعي في مساعدة الفقراء والمرضى في الجزائر العاصمة.

(في بعض المراجع يذكر اسمأبو القاسم ابن تامي بحذف "هـ"، أما التسمية الأصح فهي ابن التهامي)

النشاط السياسي
ظهر نشاطه السياسي مباشرة بعد الحرب العالمية الأولى إذ تزعم حركة الشباب الجزائري، كان من المطالبين بالإدماج ضمانا للمزيد من الحقوق السياسية للجزائريين إلى جانب السماح لهم بالتجنيد في الجيش الفرنسي.

ترشح بن التهامي إلى الانتخابات البلدية بالجزائر العاصمة وفاز بعضوية المجلس البلدي، ودخل في خلاف وخصومه مع المعمرين الرافضين لمطالب الإدماج، كما اختلف مع الأمير خالد حول كيفية الحصول على الجنسية الفرنسية بعد نفي الأمير خالد سنة 1923، وأصدر جريدة التقدم للدفاع عن فكرة الاندماج وظل يكتب مقالاته المعبرة عن الفكر الإدماجي إلى غاية 1931 تاريخ انسحابه من النشاط السياسي.

أسس فديرالية المنتخبين المسلمين الجزائريين بالنادي الإسلامي بمدينة الجزائر في 11 سبتمبر 1927

سنة 1936 أيّد مطالب المؤتمر الإسلامي.وقدّم عدة محاضرات في نادي الترقي بالعاصمة، وترشح من جديد في الانتخابات البلدية وصار مرة أخرى عضوا في المجلس البلدي لمدينة الجزائر إلى أن توفي في جوان 1937

مراجع

انظر أيضا

 فديرالية المنتخبين المسلمين الجزائريين

سياسيون جزائريون
مواليد 1873
وفيات 1937

أبو القاسم بن التهامي


Kenneth Andersen (født 23. oktober 1967) er en dansk fodboldtræner, som fra oktober 2018 til august 2019 var cheftræner for FC Midtjylland.

Trænerkarriere
I perioden fra 1996 til 1999 var Andersen ungdomstræner i Billund IF, og fra 2001 til 2004 var han cheftræner for klubbens serie 1-hold.

Han blev sidenhen scout og ITU-træner i FC Midtjylland.

Fra sommeren 2008 var han assistenttræner under Thomas Thomasberg. Da Thomas Thomasberg blev fyret i midten af midten af august 2009, forlod Andersen ligeledes sin post som assistenttræner.

Han blev siden cheftræner for FC Midtjyllands U/19-hold i U/19 Ligaen, som han førte til 5 danske mesterskaber.

Den 10. oktober 2018 blev det offentliggjort, at Andersen var ny cheftræner for FC Midtjyllands førstehold. Den hidtidige cheftræner Jess Thorup var blevet solgt til K.A.A. Gent. Han skrev under på en treårig kontrakt. Skønt han stod bag klubbens sølvmedaljer i 2018-19-sæsonen, og holdet var ubesejret i de første seks kampe i den nye sæson i Superligaen, valgte Kenneth Andersen 19. august 2019 at fratræde cheftrænerstillingen.

Fra sommeren 2021 blev han igen cheftræner for FC Midtjyllands U/19-hold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldtrænere fra Danmark
Fodboldtrænere fra FC Midtjylland

Kenneth Andersen


Tarlabaşı, Beyoğlu: İstanbul ili Beyoğlu ilçesinde semt
 Tarlabaşı, Bozkır: Konya ili Bozkır ilçesine bağlı mahalle

Tarlabaşı (anlam ayrımı)


Vidaurre ist der Familienname folgender Personen:

 Antonio Álvarez Vidaurre (1899–1969), salvadorianischer Diplomat
 José Milla y Vidaurre (1822–1882), guatemaltekischer Schriftsteller
 Martín Vidaurre (* 2000), chilenischer Mountainbiker

Sonstiges:
 Vidaurre Rock, Klippenfelsen der Duroch-Inseln, Bransfieldstraße, Antarktis

Vidaurre


La estación de Paderne-Cantoña es una estación ferroviaria situada en la parroquia de Cantoña en el municipio español de Paderne de Allariz en la provincia de Orense, comunidad autónoma de Galicia. Desde el cierre de la línea Puebla de Sanabria-Ourense en los recortes del sector ferroviario producidos por el Gobierno en junio de 2013, esta estación no tiene servicios ferroviarios.

Índice

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 224,536 de la línea férrea de ancho convencional que une Zamora con La Coruña vía Orense a 446 metros de altitud, entre las estaciones de Puenteambia y Taboadela. El tramo es de vía única y está sin electrificar.

Historia
La voluntad de unir Madrid, vía Medina del Campo con Vigo por el camino más corto posible es antigua y apareció plasmada en algunos anteproyectos como el de 1864. Sin embargo, el mismo descartaba dicha posibilidad al considerar que suponía "dificultades enormísimas" que superaban incluso "los de la bajada del puerto de Pajares en el ferrocarril de Asturias". Es por ello, que la estación no fue inaugurada hasta el 1 de julio de 1957 con la puesta en marcha del tramo Orense – Puebla de Sanabria de la línea Zamora-La Coruña vía Orense. Su explotación inicial quedó a cargo de RENFE cuyo nacimiento se había producido en 1941.

Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación
El edificio de viajeros, construido en piedra, es una estructura de dos pisos con anexo lateral de menor altura. Cuenta con dos andenes laterales a los que acceden dos vías.

Servicios ferroviarios

Media Distancia
A continuación se presenta la línea que pasaba por la estación y que cerró el Ministerio de Fomento en los recortes al sector ferroviario de junio de 2013.

Servicios de Media Distancia

Referencias

Enlaces externos
 Media Distancia Galicia en la web de Renfe.

Paderne - Cantoña
Paderne - Cantoña
Paderne - Cantoña
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1957
Estaciones de ferrocarril de Galicia inauguradas en el siglo XX
Paderne de Allariz

Estación de Paderne-Cantoña


Les épreuves d'escrime des Jeux asiatiques de 2018 se déroulent du 19 au  au Jakarta Convention Center, à Jakarta, en Indonésie. 12 titres sont attribués, un pour chaque arme, dans les catégories individuelles et par équipes. La Corée du Sud est la nation la plus médaillée avec quinze médailles, suivie par la Chine (onze médailles) et le Japon (huit médailles).

Calendrier

Résultats

Podiums masculins

Podiums féminins

Épée

Hommes

Individuel

Équipes

Femmes

Individuel

Équipes

Fleuret

Hommes

Individuel

Équipes

Femmes

Individuel

Équipes

Sabre

Hommes

Individuel

Équipes

Femmes

Individuel

Équipes

Tableau des médailles

Références
 .
 .

Jeux asiatiques
2018
Escrime
Escrime en Indonésie

Escrime aux Jeux asiatiques de 2018


This is a list of all cemeteries and memorials erected following the Battle of Gallipoli in 1915 during World War I. There is one French cemetery, 31 Commonwealth War Graves Commission cemeteries containing mainly dead from Britain, Australia, New Zealand, India and Newfoundland, and over 50 memorials, grave sites and cemeteries dedicated to the Turkish casualties.

Helles

Cemeteries

 Allied
 French War Cemetery
 Lancashire Landing Cemetery
 Pink Farm Cemetery
 Redoubt Cemetery
 Skew Bridge Cemetery
 Twelve Tree Copse Cemetery
 V Beach Cemetery
 Turkish
 Alçıtepe Mass Grave
 Seddülbahir Ammunition Dump's Cemetery (mass grave)
 Onion Valley Turkish War Cemetery

There is only one solitary marked Allied grave outside of a cemetery on the peninsula resulting from the campaign, that of Lieutenant Colonel Charles Doughty-Wylie.  He was buried close to where he was killed during the capture of Seddülbahir on the morning of April 26, 1915.

There are several isolated Turkish graves, those of Soldier Halil Ibrahim, Lt-Colonel Hasan and 2nd Lieutenant Mustafa.

Memorials

 Allied
 Cape Helles Memorial to the Missing – Britain and the British Commonwealth (except New Zealand).
 France – French War Cemetery Memorial, Morto Bay – France
 The New Zealand Memorials to the Missing in Hill 60 Cemetery, Lone Pine Cemetery, Twelve Tree Copse Cemetery and on Chunuk Bair.
 The memorial to Eric Duckworth in Redoubt Cemetery is unique in the peninsula as a private memorial within a CWGC cemetery
 Turkish
 Çanakkale Martyrs' Memorial
 18 March 1915 Memorial
 Alçıtepe Garrison War Memorial
 First Martyrs Memorial
 Gully Ravine Nuri Yamut Memorial
 Gully Ravine Field Dressing Post Memorial & Cemetery
 Gully Ravine Turkish Soldiers Memorial
 Last Arrow Memorial
 Marshal Fevzi Çakmak's War Memorial
 Sergeant Yahya Memorial

Anzac

Cemeteries

 Allied
 4th Battalion Parade Ground Cemetery
 7th Field Ambulance Cemetery
 Ari Burnu Cemetery
 Baby 700 Cemetery
 Beach Cemetery
 Canterbury Cemetery
 Chunuk Bair Cemetery
 Courtney's and Steel's Post Cemetery
 Embarkation Pier Cemetery
 Hill 60 Cemetery
 Johnston's Jolly Cemetery
 Lone Pine Cemetery
 No. 2 Outpost Cemetery
 New Zealand No. 2 Outpost Cemetery
 Plugge's Plateau Cemetery
 Quinn's Post Cemetery
 Shell Green Cemetery
 Shrapnel Valley Cemetery
 The Farm Cemetery
 The Nek Cemetery
 Walker's Ridge Cemetery
 Turkish
 Karayörük Valley Cemetery
 57th Infantry Regiment Memorial
 Kesikdere Cemetery
 Çataldere Cemetery
 Kocadere Hospital Memorial and Cemetery

There are also isolated Turkish graves belonging to Lt-Colonel Hussein Manastir, Captain Mehmet and First Lt Nazif Çakmak.

Memorials

 Allied
 Chunuk Bair – New Zealand
 Lone Pine Memorial – Australia and New Zealand
 Hill 60 – New Zealand
 Turkish
 Sergeant Mehmet's Memorial
 Chunuk Bair Soldiers' Memorial
 Chunuk Bair Atatürk Memorial
 Scrubby Knoll Turkish War Memorial
 Turkish War Memorial at The Nek
 Kabatepe (Gaba Tepe) Info Centre & Memorials
 27th Regiments' Queensland Point Memorial
 Ari Burnu Memorial
 Damakçilik Bair Memorial
 Lone Pine Memorial (Turkish)
 Respect to Turkish Soldiers Memorial
 Respect to Enemy Soldier's Memorial
 Chunuk Bair Unknown Soldiers' Memorial & Grave

Suvla

Cemeteries

 Allied
 Azmak Cemetery
 Green Hill Cemetery
 Hill 10 Cemetery
 Lala Baba Cemetery
 Turkish
 1st Lt Halid & 2 Lt Ali Riza's Graves
 1st Lt Hasan Tahsin & Regtl Mufti's Graves
 Kireçtepe Gendarmes Cemetery
 Lt Colonel Halit & Ziya's Graves
 Pine Monastery Cemetery

There is also a single isolated marked Turkish grave, belonging to a German nurse, Erica Ragip, the wife of a medical officer, who was killed by a howitzer shell.

Memorials
 Allied
 Gallipoli Newfoundland Memorial
 Turkish
 Scimitar Hill Memorial
 Suvla Point Memorial
 Kireçtepe Memorial

European bank of the Dardanelles
 Turkish
 Kilitbahir Castle (Fort)
 Akbas Cemetery and Memorial
 National Park Main Information Centre Memorials
 A Captain's Grave
 Çamburnu Martyr's Memorial
 An Artillery Captain's Grave
 Captain Tahir's Memorial
 "Stop Traveller" Memorial
 Corporal Seyit's Statue
 Mecidiye Cemetery and Memorial
 Havuzlar Cemetery and Memorial

Asian bank of the Dardanelles
These are included for completeness, although they are located just across the Dardanelles from the peninsula. They also commemorate aspects of the Gallipoli Campaign.
 Turkish
 Hasan-Mevsuf Battery Cemetery
 Kumkale Plain Intepe Battery Cemetery
 Replica of the minelayer Nusret

Footnotes

References

 Commonwealth War Graves Commission, Memorial Register 6; The Lone Pine Memorial Gallipoli (Part 4: New Zealand). CWGC, Maidenhead UK, 1990.
Gallipoli: A Battlefield Guide, Phil Taylor & Pam Cupper, 2000,

External links
 Gallipoli guide with photographs
  Another complete list of cemeteries, memorials and relics in Gallipoli

Gallipoli Peninsula
Gallipoli Peninsula
.Gallipoli Peninsula
.Gallipoli Peninsula
.Gallipoli Peninsula
Cemeteries
Cemeteries
Gallipoli Peninsula
Gallipoli Peninsula
Gallipoli Peninsula
World War I memorials

List of war cemeteries and memorials on the Gallipoli Peninsula


An Merostachys argyronema in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Lindman. An Merostachys argyronema in nahilalakip ha genus nga Merostachys, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Merostachys

Merostachys argyronema


بادو الزاكي  من مواليد سيدي قاسم في 2 أبريل 1959 هو حارس مرمى مغربي سابق أصبح مدربا للمنتخب المغربي من 2004 إلى 2005 ثم من 2 مايو 2014 إلى غاية 10 فبراير 2016، وهو المدير الفني الحالي للمنتخب السوداني.

اشتهر الزاكي بتدخلاته الرائعة ومرونته الفائقة. بدأ في إظهار خبراته ومهارته مع نادي الوداد البيضاوي، وفي سنة 1979 أصبح حارسا للمنتخب الوطني الذي شارك معه في كأس الأمم الأفريقية لكرة القدم 1980 بنيجيريا وفاز بالميدالية البرونزية.

خاض أحسن تجربة في تاريخه الرياضي الحافل مع جيل 1986 في كأس العالم، عندما أبان عن علو كعبه في حراسة المرمى، ولم يدخل مرماه إلا هدفان فقط في أربع مباريات دولية لكأس العالم 1986 التي فتح فيها المغرب أبواب التأهل للأدوار الطلائعية في بطولة كأس العالم للدول الإفريقية والعربية، وبرزت مؤهلات بادو الزاكي عالميا في بطولة كأس العالم، عندما استطاع أن ينقذ مرماه من هدف محقق إثر تسديدة لنجم ألمانيا كارل-هاينتس رومنيغه.

وبفضل جهده ومثابرته المتواصلة، استطاع أن ينال الإعجاب والتقدير، فأحرز جائزة أحسن لاعب أفريقي سنة 1986.

وقد كان اسم «بادو الزاكي» متواجدا في إنجاز غير مسبوق في التقرير الذي أعلنه الاتحاد الدولي لتاريخ وإحصائيات كرة القدم (IFFHS)، بدخوله قائمة أفضل حراس المرمى في العالم، على مر التاريخ.

احترف الزاكي بادو في نادي ريال مايوركا الإسباني وحقق معه نتائج جيدة، وكان أهمها التأهل لنهائي كأس إسبانيا لأول مرة في تاريخ النادي سنة 1990. كما لمع الزاكي في الدوري الإسباني واستطاع التصدي لضربات جزاء أشهر لاعبي كرة القدم الدوليين، كالأرجنتيني سانشيز والهولندي كومان.

اختير كأحسن لاعب أجنبي في الليغا الإسبانية سنة 1986-1987، كما أحرز لقب أحسن حارس مرمى في الليغا الإسبانية في سنوات 1986-1987 و1988-1989 و1989-1990.

في عام 1991 قاد فريق مايوركا الإسباني لنهائي كأس إسبانيا، حيث تم اختياره عميدا للفريق في نفس العام.

في ختام مسيرته الرياضية كحارس مرمى قرر نادي ريال مايروكا في عام 1991 إقامة تمثال له في جزيرة مايوركا، تكريما له واعترافا بعطاءاته وأخلاقه العالية في مسيرته الرياضية، كلاعب عايش أفضل فترات الفريق النجومية، لمدة تجاوزت الست سنوات. وبذلك يعتبر الزاكي أحد سفراء الرياضة المغربية الذين شرّفوا صورة الأخلاق المغربية ككل، في تاريخ الرياضة الوطنية.

مسيرته

نبذة
عايش زكي بادو أجيالا مختلفة من لاعبي المنتخب المغربي، بل ويعتبر أحد رموزه الرياضية، رفقة العديد من المغاربة الذين طبعوا تاريخ الرياضة المغربية والعربية والإفريقية والقيم الأخلاقية العليا، والغيرة على القميص الوطني، كالمرحوم محمد بلحسن العفاني الملقب (بالأب جيكو) وسعيد عويطة، وأحمد فرس وعبد المجيد الظلمي ومحمد التيمومي وغيرهم.. فلم يكن بادو الزاكي لاعبا للمنتخب الوطني فقط، بل أيضا سفيرا للرياضة المغربية والإفريقية والأخلاق الرياضية المغاربية، ويعتبر من الأوائل الذين فتحو أبواب الاحتراف الإفريقي في أعتى البوطولات العالمية، فضلا عن غيرته على المغرب، والنزاهة التي ظلت تطبع مسيرته، سواء الشخصية أو بصفته شخصية عامة، يشهد له بها كل من له دراية بملفات وأروقة التسيير الرياضي في المغرب، فقد ظل يحظى باحترام المغاربة رغم الصرامة الشديدة التي تطبع شخصيته في مجال المهنية والتسيير الرياضي.

الإعتزال وخوض غمار التدريب
بعد اعتزاله اللعب نهائيا سنة 1992 كحارس مرمى، بقي بادو الزاكي متعلقا بالمستطيل الأخضر، واتجه إلى ميدان التدريب، حيث درس مهنة التدريب بإنجلترا ودرب منتخب أسود الأطلس، كما درب نادي الوداد البيضاوي، ونادي الكوكب المراكشي، لكن تبقى قيادته للمنتخب المغربي في تصفيات ونهائيات كأس الأمم الإفريقية 2004 بتونس أبرز محطة في مشواره التدريبي حين قاده لبلوغ المباراة النهائية، قبل الهزيمة أمام البلد المضيف 2-1 . كما أنه كان قاب قوسين أو أدنى من تأهيل أسود الأطلس لنهائيات كأس العالم 2006 بألمانيا حيث تصدر مجموعته في أغلب الجولات قبل أن يتعادل في الجولة الأخيرة مع تونس 2-2 في تونس العاصمة وتتأهل هذه الأخيرة إلى نهائيات كأس العالم.

العودة إلى التدريب
بعد توقفه عن مزاولة مهنة التدريب سنة 2011 عاد في شهر أكتوبر من سنة 2012 لتدريب نادي الوداد الرياضي بعد أن كان هذا الأخير يتمركز في الرتبة السابعة بعد فوز وهزيمتين وبعد مجيئه تمكن النادي من إحراز الرتبة 4 ولولا القليل من الحظ لكان النادي أحرز لقب البطولة حيث ظل ينافس إلى غاية الدورات الأخيرة لكن مشاكل داخلية لاعلاقة لها بالأمور التقنية جعلت النادي يبتعد عن المنافسة بعد ظهور صراعات بين جمهور الوداد والرئيس عبد الإله أكرم أدت إلى مقاطعة الجماهير للمباريات الخمس الأخيرة، وقد قاد الزاكي الوداد في مختلف المسابقات في 34 مباراة حقق 15 انتصار، 11 تعادلاً و 8 هزائم

وفي يونيو 2013 وبعد تقديم الزاكي استقالته من تدريب الوداد وقع لنادي أولمبيك آسفي حيث يهدف إلى جعل النادي ينافس على مراكز متقدمة في البطولة المغربية

في 2 مايو 2014، أعلن الاتحاد المغربي لكرة القدم عن تعيين بادو الزاكي مدرباً للمنتخب المغربي الأول، في عقد مدته 4 سنوات حيث كان رهانه الأول هو قيادة أسود الأطلس في نهائيات أمم أفريقيا 2015 التي كان من المقرر أن تجرى في المغرب حيث ثم نقل البطولة إلى غينيا الاستوائية بغد رفض المقترح المغربي بشأن تأجيل الكأس إلى 2016 بسبب وباء إيبولا، لكن رهانه الآن أصبح هو قيادة المنتخب في تصفيات كأس العالم لكرة القدم 2018, وبالتالي فبعودة الزاكي تكون الجامعة الملكية قد استجابت لرغبة الشارع المغربي الذي ظل ينادي بعودة الزاكي إلى عرين الأسود منذ أن تركه عام 2005 حيث يعتبر صانع أمجاد المنتخب المغربي في كأس أمم إفريقيا 2004 بتونس

ورغم فوزه رفقة المنتخب المغربي في أول مبارتين يخوضهما في إطار تصفيات كأس الأمم الإفريقية 2017 ووصوله إلى الدور الحاسم في تصفيات كأس العالم 2018؛ أعلنت الجامعة الملكية المغربية لكرة القدم في بيان لها بتاريخ 10 فبراير 2016، التوصل إلى اتفاق بالتراضي لإنهاء عقده من منصبه كمدرب للمنتخب المغربي لأسباب أرجعتها الجامعة في بيانها ل"عدم الاستقرار الذي طبع اختيارات المدرب، والنتائج المتضاربة التي خيمت على المنتخب طيلة 20 شهرا بالإضافة لتوتّر العلاقة بينه وبين عناصر الطاقم التقني للمنتخب". معلنة تعيين مدرب جديد في الأيام المقبلة.

مسيرته كمدرب
لقد تولى بادو الزاكي تدريب مجموعة من الفرق الوطنية عبر السنين فقد بدأ مسيرته التدريبية رفقة فريق الفتح الرباطي موسم 1993 و1994 وانتقل إلى تد ريب فريق نادي الوداد الرياضي موسم 1994 / 1995 ليرحل إلى فريق سبورتينغ سلا موسم 1997 / 1996 تم إلى شباب المحمدية ليمضي مع الفريق موسمين 1996 / 1998 ويعود إلى فريق نادي الوداد الرياضي موسم 1998 / 2000 تم يرحل إلى فريق الكوكب المراكشي لموسم واحد 2000 / 2001 وإلى المغرب الفاسي موسم 2001 / 2002 تم يشد الرحيل لتولي تدريب المنتخب المغربي لمدة 3 سنوات 2002 / 2005 تم إلى فريق الكوكب المراكشي لموسم واحد 2006 / 2007 فالرجوع إلى تدريب فريق نادي الوداد الرياضي وقد درب شباب بلوزداد الجزائري لمدة 6 أشهر وقاده للفوز بكاس الجمهورية وانقده من السقوط.

انجازاته كمدرب
 الوصول إلى نصف نهائي كأس العرش رفقة الفتح الرباطي موسم 1993 / 1994.
 الوصول الربع النهائي من كاس الاتحاد الأفريقي رفقة الوداد البيضاوي سنة 1998.
 الفوز بكأس العرش المغربي رفقة الوداد البيضاوي سنة 1999.
 الوصول إلى نهائي كأس الاتحاد الأفريقي رفقة الوداد البيضاوي سنة 1999.
 الوصول مع المغرب إلى نهائي كأس الأمم الأفريقية 2004 بتونس.
 الوصول إلى نهائي كأس العرب رفقة الوداد البيضاوي سنة 2009.
 الفوز بكأس الجزائر رفقة شباب بلوزداد سنة 2017

إحصائيات وإنجازات

النادي
 الوداد الرياضي

 الدوري المغربي الممتاز

 بطل: 1978، 1986

 الوصافة: 1980، 1982

كأس العرش

 بطل: 1978، 1979، 1981

كأس الملك محمد الخامس
 بطل: 1979

 مايوركا

كأس سيوداد دي بالما
 بطل: 1987، 1991، 1992

Trofeo de la Agricultura
 بطل: 1988، 1992

كأس ملك إسبانيا
 النهائي: 1991

 المغرب
 أول مباراة دولية: المغرب-مصر عام (1979)
 عدد المباريات الدولية: 118 مباراة دولية
 سنوات اللعب مع المنتخب: من 1979 إلى 1992 (13 سنة)
 عدد المباريات في كأس العالم: 4 مباريات
 عدد المباريات في كأس أمم إفريقية: 12 مباراة
 عدد المشاركات في كأس أمم إفريقية: 4 مشاركات (1980-1986-1988-1992)
 كأس العالم: الدور 16 عام 1986 أول منتخب أفريقي وعربي يتأهل

إنجازات محترَف
 جائزة الكرة الذهبية الأفريقية عام 1986
 جائزة أفضل لاعب عربي في العالم عام 1986
 في عام 86 / 87 اختير احسن لاعب أجنبي في الليجا الإسبانية.
 في سنوات 1986-1987 / 1988-1989 / 1989-1990 تم اختياره أحسن حارس مرمى في الليجا الإسبانية.
 أفضل لاعب مغربي (4 مرات): 1978-1979 / 1980-1981 / 1985-1986 / 1987-1988
 أفضل حارس مغربي (3 مرات): 1977-1978 / 1978-1979 / 1985-1986
 أفضل حارس مرمى أفريقي في القرن العشرين
 أفضل حارس مرمى عربي في القرن العشرين
 في عام 1991 قاد فريق ريال مايوركا إلى نهائي كأس إسبانيا (تم اختياره عميدا لنادي مايوركا الاسباني في نفس العام).
 قرر نادى ريال مايروكا في عام 1992 اقامة تمثال له في جزيرة مايوركا تكريما لمجهوداته وأخلاقه الرياضية العالية في مسيرته رفقة الفريق المايوركي.
 الاتحاد الدولي لتاريخ وإحصاءات كرة القدم: أفضل حارس في تاريخ إفريقيا
 الاتحاد الدولي لتاريخ وإحصاءات كرة القدم: من بين أفضل حراس المرمى على مر التاريخ

طالع أيضا
 المغرب في كأس العالم 1986
 محمد بن الحسن التونسي العفاني (الأب جيكو)
 العربي بن مبارك
 أحمد فرس
 مصطفى بيتشو
 عبد المجيد الظلمي
 محمد التيمومي
 عزيز بودربالة

مصادر ومراجع

 المغربى الزاكي يدخل قائمة أفضل حراس المرمى على مر التاريخ
 نجم من ذهب
 bbc.news Morocco name former player Badou Zaki as new coach

وصلات خارجية

 جريدة أخبار اليوم في حوار مع بادو الزاكي (2010)
 الزاكي وحب المغرب في حكاية «المورو» مع عنصرية سانشيز، داخل المربع الأخضر

لاعبو كرة قدم رجالية مغاربة
لاعبو كرة قدم رجالية مغاربة مغتربون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سيدي قاسم
حائزون على جائزة أفضل لاعب كرة قدم إفريقي
حراس مرمى كرة قدم رجالية
رياضيون مغاربة مغتربون في الجزائر
رياضيون مغاربة مغتربون في السودان
رياضيون مغاربة مغتربون في إسبانيا
رياضيون مغاربة مغتربون في تونس
فائزون بميداليات ذهبية في الألعاب المتوسطية للمغرب
فائزون بميداليات في الألعاب المتوسطية في كرة القدم
لاعبو اتحاد الفتح الرياضي
لاعبو البطولة
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو جمعية سلا
لاعبو ريال مايوركا
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 1980
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 1986
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 1988
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 1992
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كرة قدم أولمبيون مغاربة
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم عرب احترفوا في أوروبا
لاعبو كرة قدم عرب شاركوا في كأس العالم
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1984
لاعبو كرة قدم مغاربة
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون مغاربة
لاعبو منتخب المغرب لكرة القدم
لاعبو نادي الوداد الرياضي
مدربو اتحاد الفتح الرياضي
مدربو اتحاد طنجة
مدربو الدفاع الحسني الجديدي
مدربو الوداد الرياضي
مدربو أولمبيك آسفي
مدربو شباب بلوزداد
مدربو كأس الأمم الإفريقية 2004
مدربو كرة قدم مغاربة
مدربو كرة قدم مغاربة مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في الجزائر
مدربو كرة قدم مغتربون في السودان
مدربو كرة قدم مغتربون في تونس
مدربو منتخب السودان الوطني لكرة القدم
مدربو منتخب المغرب لكرة القدم
مدربو مولودية وهران
منافسون في ألعاب البحر الأبيض المتوسط 1979
منافسون في ألعاب البحر الأبيض المتوسط 1983
منتخب المغرب 1986
مواليد 1378 هـ
مواليد 1959
مواليد في سيدي قاسم

بادو الزاكي


Muchacho con un perro es un cuadro del pintor Bartolomé Esteban Murillo, realizado entre 1655 y 1660, que se encuentra en el Museo del Hermitage de San Petersburgo, Rusia.

El cuadro representa a un niño harapiento, pícaro y alegre, jugueteando con un perro, y que es el modelo temático de muchos cuadros de Murillo, niños víctimas de la penuria que a mediados del , afectaba a una Sevilla ahogada por los impuestos y la competencia de Cádiz, después de la peste de 1649.

Véase también
 Pintura barroca de España
 Anexo:Galería de cántaros y lozas en Murillo

Referencias

Colecciones del Museo del Hermitage
Cuadros de los años 1650
Niños en la pintura
Perros en el arte

Muchacho con un perro