Mevlânâ Celâleddin-i Rûmî, Celâleddin Muhammed Rumi (Farsça: ), ayrıca Celaleddin Muhammed Belhî (Farsça: ) veya yaygın adlarıyla Mevlânâ veya Rumi (30 Eylül 1207 – 17 Aralık 1273), 13. yüzyılda Anadolu'da yaşamış bir Fars tasavvufçu, ilahiyatçı ve Sufi bir mistik şairdir. Mevlana'nın etkisi ulusal sınırları ve etnik ayrımları aşar: onun manevi mirası son yedi yüzyıldır İranlılar, Tacikler, Türkler, Yunanlar, Peştunlar, Orta Asya ve Hint Yarımadası Müslümanları tarafından büyük ölçüde takdir edilmektedir. Şiirleri dünya dillerinin çoğuna geniş çapta çevrilmiş ve çeşitli biçimlere aktarılmıştır. Mevlana Amerika Birleşik Devletleri'nde "en popüler şair"  ve "en çok satan şair" olarak tanımlanmıştır.

Eserlerini çoğunlukla Farsça yazmış fakat nadir de olsa bazen Türkçe, Arapça ve Yunanca da kullanmıştır. Bağlarbaşı'nda toplanan "Mesnevi" adlı eseri Fars dilinin en büyük şiirlerinden biri olarak kabul edilir. Eserleri İran'da ve Farsça konuşulan ülkelerde geniş çapta okunmaktadır. Eserlerinin çevirileri özellikle Türkiye, Azerbaycan, ABD ve Güney Asya'da çok popülerdir. Şiirleri sadece Fars edebiyatını değil, Osmanlı Türkçesi, Çağatayca, Urduca, Bengalce ve Peştuca dillerinin edebi geleneklerini de etkilemiştir.

Mevlânâ'nın bugün Afganistan toprakları içerisinde yer alan Belh kentinde, 1207 yılında doğduğu düşünülmektedir. Belh'den göç ettikten sonra, 21 yaşına geldiğinde, Anadolu Selçuklu Devleti'nin başkenti olan Konya'ya yerleşmiş ve hayatının geri kalanını burada geçirmiştir. 17 Aralık 1273 tarihinde Konya'da vefat etmiştir.

İsim
Tam adı, çağdaşı Sipahsalar tarafından Muhammed bin Muhammed bin el-Hüseyn el-Hatibi el-Belhi el-Bekri olarak ifade edilmiştir. Daha yaygın olarak ise, Celaleddin Muhammed Rumi ( ) olarak bilinir. Celaleddin, "Dinin Haşmeti" anlamına gelen Arapça bir isimdir. Belhî ve Rumî onun aidiyetini ifade edip, sırasıyla, "Belhli" ve  "Romalı" anlamına gelir. İngilizcede ismi kısaca Rumi olarak bilinmektedir.

Rum/Roma, Avrupa tarihinde bugün Bizans Anadolu'su denilen yerdir. Chicago Üniversitesinden, Rumi biyografisinde otorite kabul edilen yazar Franklin Lewis bu konuda şöyle der: "Bizans'a veya doğu Roma imparatorluğuna ait olan Anadolu yarımadası Müslümanlar tarafından ancak nispeten yakın zamanda fethedildi ve hatta Müslüman Türk hükümdarların egemenliği altına girdiğinde bile, Araplar, Farslar ve Türkler tarafından hala Rum coğrafi bölgesi olarak biliniyordu. Bu nedenle, Anadolu'da doğmuş veya Anadolu ile ilişkili olduğundan Rumi olarak bilinen bir dizi tarihi şahsiyet olup, Arapçadan gelen bu kelime aslında 'Romalı' anlamına gelip burada Romalı ile kastedilen, Bizans İmparatorluğu tebaası ya da sadece Anadolu'da yaşayan insanlar ya da burası ile ilgili şeylerdir."

Ayrıca "Roma Mollası" () olarak da bilinirdi.

İran'da yaygın olarak Mevlânâ/Molânâ ( مولانا ), Türkiye'de Mevlânâ olarak bilinir.  Mevlânâ () Arapça kökenli bir kelime olup "efendimiz" anlamına gelir. Onunla ilgili olarak sık kullanılan Mevlevi (, Mevlevi/Movlevi) de Arapça kökenli olup "efendim" anlamına gelir.

Hayatı

Genel bakış
Mevlana, yerli Farsça konuşan ebeveynlerden aslen o zamanlar Harezm İmparatorluğu'nun bir parçası olan, ancak günümüzde Afganistan'da bulunan Belh'te doğdu. Doğumu Tacikistan'ın Vahş Nehri üzerindeki bir köy olan Vaşh'   ya da  Afganistan'ında Balkh şehrinde olabilir.

Belh o zamanlar Fars kültürünün önemli bir merkeziydi ve Sufizm orada birkaç yüzyıl boyunca gelişti. Mevlana üzerinde babası dışında en önemli etkiler, İranlı şairler Attar ve Senai'dir. Mevlana takdirini ifade eder: "Attar ruhtu, Senai'nin gözleri kamaştı, Ve zamanla onların katarına bindik" ve başka bir şiirde bahseder: "Attar yedi Aşk şehrini geçti, Biz hala bir sokağın dönüşündeyiz" Babası da Necmeddin Kübra'nın manevi soyuna bağlıydı.

Mevlana, yaşamının büyük bir kısmını eserlerini ürettiği  ve 1273'te vefat ettiği Persleşik Selçuklu Sultanlığı altında yaşadı. Konya'da defnedildi ve türbesi ziyaret yeri oldu. Onun ölümü üzerine müritleri ve oğlu Sultan Veled, Sema töreni olarak bilinen Tasavvuf dansıyla ünlü (Semazenler Tarikatı olarak da bilinen) Mevlevi Tarikatı'nı kurdu. Babasının yanında toprağa verildi ve kalıntılarının üzerine bir türbe dikildi.

Şems ud-Din Ahmed Eflâki'nin 1318 ile 1353 arasında yazılmış Menāqib ul-Ārifīn'indeki anlatımlar Mevlana hakkında hem efsaneler hem de gerçekler içerir ve bu biyografi dikkatle ele alınmalıdır. Örneğin, Mevlana hakkında en eksiksiz biyografinin yazarı olan Chicago Üniversitesi'nden Profesör Franklin Lewis, Mevlana'nın menkıbe biyografisi ve onun hakkındaki gerçek biyografi için ayrı bölümlere sahiptir.

Çocukluk ve göç
Mevlana'nın babası, Rumi takipçileri tarafından "Alimlerin Sultanı" olarak bilinen bir ilahiyatçı, hukukçu ve bir mistik olan Bahaeddin Veled'di. Sultan Veled'in İbadetnamesi ve Şemseddin Aflaki'ye (c.1286 - 1291) göre, Mevlana Ebu Bekir'in soyundandı. Ancak bazı modern bilim adamları bu iddiayı reddetmektedirler. Rumi veya babası için Harzemşah'tan anne soyunun olduğu iddiası da, aileyi kraliyetle ilişkilendirmek için tasarlanmış, tarihsel olmayan bir menkıbe olarak görülüyor ve kronolojik nedenlerle reddediliyor. Aile için sunulan en eksiksiz şecere, ünlü Hanefi hukukçularına kadar uzanan altı veya yedi nesildir.

Kaynaklarda Bahaeddin'in annesinin adını öğrenemiyoruz, sadece ondan "Māmi" diye bahsettiğini ve 1200'lere kadar yaşayan basit bir kadın olduğunu öğreniyoruz. Mevlana'nın annesi Mu'mina Hâtun'dur. Birkaç kuşak boyunca ailenin mesleği, nispeten liberal Hanefi Maturidi okulunun İslami vaazlarıydı ve bu aile geleneği Mevlana da sürdürdü.

1215-1220 yılları arasında Moğollar Orta Asya'yı işgal ettiğinde, Bahaeddin Veled, tüm ailesi ve bir grup müridi ile batıya doğru yola çıkar. Üzerinde uzlaşılamayan menâkıbeye göre, Rumi en ünlü mistik İranlı şairlerden biri olan Attar ile İran'ın Horasan eyaletinde Nişabur şehrinde karşılaşır ve Mevlana'nın manevi üstünlüğünü fark eder. Babasını önünde yürüyen oğlu için "İşte bir deniz ve ardından bir okyanus geliyor" der.

Attar çocuğa, ruhun maddi dünyaya karışması hakkında bir kitap olan Asrārnāme'sını verir. Bu buluşma on sekiz yaşındaki Mevlana'yı derinden etkilemiş ve daha sonra eserlerine ilham kaynağı olmuştur.

Veled ve beraberindekiler Nişabur'dan Bağdat'a doğru yola çıkar ve birçok alim ve sufiyle karşılaşır. Bağdat'tan Hicaz'a gider ve hac yaparlar. Kervanları Şam, Malatya, Erzincan, Sivas, Kayseri ve Niğde'den geçer yedi yıllığına Karaman'a yerleşirler; Rumi'nin annesi ve erkek kardeşi orada ölür. 1225 yılında Mevlana, Karaman'da Cevher Hatun ile evlenir. İki oğulları olur: Sultan Veled ve Alaeddin Çelebi. Karısı ölünce Rumi tekrar evlenir ve ondan Amir Alim Çelebi ve Melike Hatun doğar.

Bahaddin 1 Mayıs 1228'de, büyük ihtimalle Anadolu hükümdarı Alaeddin Keykubad'ın daveti ile Konyaya gelir ve Anadolu Selçuklu Sultanlığı'nın en batısındaki Konya'ya yerleşir.

Eğitimi ve Şems-i Tebrizi ile karşılaşmaları
Bahaddin bir medresenin başkanı idi ve öldüğünde, yirmi beş yaşındaki Rumi, molla olarak onun konumunu devraldı. Bahaddin'in öğrencilerinden biri olan Burhaneddin Mevlana'yı şeriat ve özellikle Mevlana'nın babasının Tarikatında 1240 a kadar eğitmeye devam etti.

Mevlana'nın kamusal hayatı daha sonra başladı: Konya camilerinde fetvalar ve vaazlar veren bir İslam Hukukçusu oldu. Ayrıca Molvi (molla) olarak görev yaptı ve medresede ders verdi.

Bu dönemde Mevlana'nın Şam'a seyahat ettiği ve burada dört yıl geçirdiği söylenmektedir.

15 Kasım 1244'te derviş Şems-i Tebrizi ile tanışması hayatını tamamen değiştirdi. Rumi başarılı bir öğretmen ve hukukçudan bir çileciye dönüştü.

Şems, Ortadoğu'yu dolaşıp "arkadaşlığına dayanabilecek" biri için dua eder. Bir ses ona, "Karşılığında ne vereceksin?" der. Şems, "Başımı!" diye cevap verir. Sonra ses, "Aradığınız kişi Konyalı Celaleddin'dir" der. 5 Aralık 1248 gecesi Mevlana ile Şems konuşurken şems arka kapıya çağrılır ve bir daha görünmemek üzere dışarı çıkar. Şems'in, Mevlana'nın oğlu Alaaddin'in onayı ile öldürüldüğü söylenir; eğer öyleyse, Şems gerçekten de tasavvufi dostluk ayrıcalığı için başını vermiştir.

Mevlana'nın Şems'e olan sevgisi ve Şems'in ölümünde yaşadığı yas, ifadesini lirik şiirlerden oluşan Divan-ı Kebir'de buldu. Kendisi Şems'i aramaya çıktı ve tekrar Şam'a gitti. Orada anladı:

Daha sonraki yaşamı ve ölümü

Mevlananın kendisi gazel bestelemiş ve bunlar Divan-ı Kebir (Divan-ı Şems Tebrizi') de toplanmıştır. Mevlana, bir kuyumcu olan Salahaddin Zerkub'da yeni bir arkadaş buldu. O'nun ölümünden sonra da katibi ve öğrencisi Hüsameddin Çelebi, Mevlana'nın yol arkadaşı rolünü üstlendi. Bir gün ikisi Konya'nın dışındaki Meram bağlarında dolaşırken Hüssam, Rumi'ye aklındaki bir fikri anlatır : "Senai'nin İlâhînâmesi veya Attar'ın Mantik-ut-Tayr'ı gibi bir kitap yazacak olsaydın, pek çok ozana yol arkadaşı olur, Kalplerini sizin eserinizle doldururlar ve ona eşlik edecek müzikler bestelerlerdi." Mevlana gülümsedi ve Mesnevi'sinin ilk on sekiz satırının yazılı olduğu bir kağıt çıkardı, şöyle başlar:
Hüsameddin, Rumi'ye daha fazla yazmasını rica etti. Mevlana hayatının sonraki on iki yılını Mesnevi'nin altı cildini Hüsameddin'e dikte ederek geçirdi.

Rumi  Aralık 1273'te hastalandı; kendi ölümünü öngördü ve şu ünlü gazeli besteledi:
Mevlana 17 Aralık 1273'te Konya'da öldü. Ölümüne Konyalılar tarafından yas tutuldu, cenazesi taşınırken yerel Hristiyanlar ve Yahudiler, veda etmek için bir araya gelen kalabalığa katıldı. Mevlânâ'nın naaşı, babasının cenazesinin yanına defnedilmiş ve defnedildiği yerin üzerine muhteşem bir türbe olan Yeşil Türbe (Mevlâna Müzesi) dikilmiştir. Onun kitabesi şöyledir:
Selçuklu kraliçesi Gücü Hatun, Rumi'nin yakın arkadaşıydı. Konya'daki türbesinin yapımına sponsor oldu. 13. yüzyıldan kalma Mevlâna Türbesi, camisi, dans salonu, okulları ve dervişlerin yaşam alanları ile bu güne kadar bir hac yeri olmaya devam ediyor ve muhtemelen her büyük dinin mensupları tarafından düzenli olarak ziyaret edilen en popüler hac yeridir.

Öğretileri

Fars edebiyatının diğer mistik ve tasavvufi şairleri gibi Mevlana'nın şiiri de dünyayı saran aşktan bahseder. Mevlana'nın öğretileri aynı zamanda Şems'in peygamberliğin özü olarak alıntıladığı Kuran ayetinde özetlenen ilkeleri ifade eder: "Ondan başka ilah olmadığını bilin ve günahınız için bağışlanma dileyin" (Kur'an 47:19).

Şems'e atfedilen tefsirde, ayetin ilk kısmı insanlığa tevhid bilgisini, ikinci kısmı ise kendi varlığını inkâr etmelerini emreder. Mevlana'ya göre tevhid, en eksiksiz şekilde aşkla yaşanır ve sevgiyi "yandığında, Ebedi Sevgili dışında her şeyi yakan alev" olarak nitelendirir. Mevlana'nın bu ideale ulaşma arzusu, Mesnevi'de açıkça görülmektedir:
Mesnevi, fablları, günlük hayattan sahneleri, Kuran vahiyi ve tefsirlerini ve metafiziği geniş ve karmaşık bir duvar halısı gibi dokumaktadır; Celâleddin Rumi, Zülkarneyn'in doğu yolculuğunu anlatır. Kahraman, tüm dağların "anası" olan, zümrütten yapılmış ve toprağın altında damarlarla tüm Dünya'yı çevreleyen bir halka oluşturan Kaf Dağı'na çıkar. Dağ Zülkarneyn'in ricası üzerine depremlerin kökenini şöyle açıklar: "Allah dilerse dağın bir damarı zonkluyor ve böylece deprem oluyor". Zülkarneyn dağın başka bir yerinde Kıyamet için sura üflemeye hazır İsrafil (başmelek Raphael) ile karşılaşır.

Rumi, müziğin, şiirin ve dansın Tanrı'ya ulaşmanın bir yolu olarak kullanılmasına tutkuyla inanıyordu. Rumi'ye göre müzik, adananların tüm varlıklarını ilahi olana odaklamalarına ve bunu o kadar yoğun bir şekilde yapmalarına yardımcı oldu ki, ruh hem yok edildi hem de yeniden dirildi. Dönen Dervişlerin pratiğinin ritüel bir biçime dönüşmesi bu fikirlerden oldu. Onun öğretileri, oğlu Sultan Veled'in tertip ettiği Mevlevilik tarikatının temeli oldu. Rumi, Sema'yı müzik dinleyerek ve kutsal dansı çevirerek veya yaparak teşvik etti. Mevlevi geleneğinde semā ', akıl ve sevgi yoluyla Kusursuz Olan'a yapılan mistik bir yükseliş yolculuğunu temsil eder. Arayış bu yolculukta sembolik olarak hakikate yönelir, aşkla büyür, egoyu terk eder, hakikati bulur ve Kusursuz'a ulaşır. Arayış bu manevi yolculuktan daha büyük bir olgunlukla, inanç, ırk, sınıf ve millet ayrımı yapmaksızın tüm yaradılışı sevmek ve hizmet etmek üzere döner.

Mevlana, Mesnevi'deki diğer ifadelerde de evrensel aşk mesajını ayrıntılı bir şekilde açıklar:
Mevlana'nın en sevdiği müzik aleti ney idi.

Büyük çalışmaları

Mevlana'nın şiiri genellikle çeşitli kategorilere ayrılır: Divan'ın dörtlükleri (rubayāt) ve kasideleri (gazel), Mesnevi'nin altı kitabı. Düzyazı eserler, Söylemler, Mektuplar ve Yedi Vaaz'a ayrılmıştır.

Şiirleri

 Mevlana'nın en bilinen eseri Maṭnawīye Ma'nawī'dir (Manevi Beyitler ; ) dir. Altı ciltlik şiir, Fars Tasavvuf edebiyatının zengin geleneği içinde seçkin bir yere sahiptir ve genellikle "Farsça Kuran" olarak anılır. Birçok yorumcu onu dünya edebiyatının en büyük mistik şiiri olarak kabul etmiştir. Her biri bir iç kafiyeli beyitten oluşan yaklaşık 27.000 satır içerir. Mesnevi şiir türünde farklı ölçüler kullanılabilse de, Mevlana şiirini besteledikten sonra kullandığı ölçü, mesnevi vezni haline geldi. Bu ölçünün bir mesnevi şiiri için kaydedilen ilk kullanımı, 1131-1139 yılları arasında Girdkuh'un Nizari İsmaili kalesinde gerçekleşti. Muhtemelen Attar ve Rumi gibi mistikler tarafından bu tarzda sonraki şiir için zemin hazırlamıştır.

 Mevlana'nın diğer önemli eseri Dīwān-e Kabīr veya Dīwān-e Shams-e Tebrizī dir. Farsça yaklaşık 35.000 beyit ve 2000 dörtlüğün yanı sıra, Divan Arapça 90 Gazel ve 19 dörtlük, Türkçe birkaç düzine kadar beyit (çoğunlukla Farsça ve Türkçe karışık makaronik şiirler) ve Yunanca 14 beyit içerir.

Nesirleri
 Fihi Ma Fihi (İçindeki içindedir), Mevlana'nın müritlerine çeşitli vesilelerle verdiği yetmiş bir konuşmanın kaydını sunar. Çeşitli müritlerinin notlarından derlenmiştir. Farsça'dan bir İngilizce çeviri ilk olarak AJ Arberry tarafından Rumi'nin Söylemleri (New York: Samuel Weiser, 1972) olarak yayınlandı ve Wheeler Thackston'ın ikinci kitabının bir çevirisi, Sign of the Unseen (Putney, VT: Threshold Books, 1994)). Fihi ma fihi'nin üslubu konuşma diline özgüdür ve orta sınıf erkek ve kadınlara yöneliktir ve sofistike kelime oyunundan yoksundur.
 Majāles-e Sab'a (Yedi meclis) yedi Farsça vaazı veya yedi farklı mecliste verilen konferansları içerir. Vaazların kendileri, Kuran ve Hadis'in daha derin anlamı hakkında bir yorum sunar. Vaazlar ayrıca Sena'i, 'Attar ve Rumi'nin kendisi de dahil olmak üzere diğer şairlerin şiirlerinden alıntılar içerir. Eflaki'nin aktardığına göre, Şems-i Tebrizî'den sonra Mevlana ileri gelenlerin, özellikle de Salâheddîn Zerkûb'un ricası üzerine hutbeler vermiştir. Farsça'nın üslubu oldukça basittir, ancak Arapça ve tarih bilgisi ve hadislerden yapılan alıntılar, Mevlana'nın İslami bilimlerdeki bilgisini gösterir. Onun tarzı, Sufiler ve manevi öğretmenler tarafından verilen konferansların türünün tipik bir örneğidir.
 Makatib (veya Maktubat  ) Mevlânâ'nın müritlerine, aile fertlerine, devlet ve nüfuz adamlarına yazdığı Farsça mektupların toplamıdır . Mektuplar, Mevlana'nın aile üyelerine yardım etmek ve çevrelerinde büyümüş bir mürit topluluğunu yönetmekle çok meşgul olduğunu kanıtlıyor. Sözü geçen iki eserin (dersler ve vaazlar) Farsça üslubundan farklı olarak, mektuplar bilinçli olarak incelikli ve risale niteliğinde olup, soylulara, devlet adamlarına ve krallara yönelik yazışma beklentilerine uygundur.

Dini bakış açısı
Rumi, İbn Arabi türünden İslam filozofları sınıfına aittir. Bu aşkın filozoflar, Müslüman dünyasındaki geleneksel irfan, felsefe ve teozofi okullarında sıklıkla birlikte incelenirler.

Mevlana, teozofisini (aşkın felsefeyi) şiirlerinin ve öykülerinin boncuklarına bir ip gibi yerleştirir. Onun ana noktası ve vurgusu varlığın birliğidir.

Mevlana'nın Müslüman bir alim olduğu ve İslam'ı ciddiye aldığı yadsınamaz. Bununla birlikte, manevi vizyonunun derinliği, dar anlayışlı mezhep kaygılarının ötesine geçti. Bir dörtlük okur:
Kuran'a göre Muhammed Allah tarafından gönderilen bir rahmettir. Bununla ilgili olarak Rumi şöyle der:"Muhammed'in Nuru, dünyada bir Zerdüşt'ü ya da Yahudi'yi terk etmez. Onun iyi talihinin gölgesi herkesin üzerine parlasın! O, saptırılanların hepsini çölden yola çıkarır."Ancak Rumi, İslam'ın üstünlüğünü şu sözlerle öne sürer:"Muhammed'in nuru bin (ilmin) nuru oldu, bin dal oldu ki, dünya da âhiret de uçtan uca ele geçirildi. Muhammed böyle bir tek daldan perdeyi yırtarsa, binlerce keşiş ve rahip bellerinden batıl inanç ipini yırtarlar."Mevlana'nın şiirlerinin çoğu, dıştan dini riayetin önemini ve Kuran'ın önceliğini öne sürer.
Rumi şöyle diyor:Ömrüm oldukça Kuran'ın kuluyum.
Seçilmiş olan Muhammed'in yolunun toprağıyım.
Eğer biri benim sözlerimden bunun dışında bir şey alıntılarsa,
Ondan ayrıldım ve bu sözlere kızdım. Rumi ayrıca şunları da belirtir:
Mesnevi'nin ilk sayfasında Mevlana şöyle diyor:"Hadha kitâbu 'l-mesnevî ve huve uSûlu uSûli uSûli 'd-dîn ve keşşâfu 'l-kur'ân."</br> "Bu, Mesnevi'nin kitabıdır ve (İslam) Dininin köklerinin kökleridir ve Kuran'ın Açıklayıcısıdır."19. yüzyıl İran'ının en önemli filozoflarından biri olan Hadi Sabzavari, Mesnevi ile İslam arasında şu bağlantıyı kurar:Bu, [Kur'an'ın] ayetli tefsiri ve onun esrarengiz gizemi üzerine bir tefsirdir. ......

Kur'an'ın hazinesinde avlanmaya gelince, onda tüm [Kur'an'ın] eski felsefi bilgeliği bulunabilir; [Mesnevî] tamamıyla belagatli bir felsefedir.

Gerçekte, şiirin inci ifadesi, İslam'ın Kanun Hükmündeki şeriatı ile Tasavvuf ṭarīkatı ve İlahi hakikat'ı birleştirir. Yazarın başarısı, İlahi güç, içgörü, ilham ve aydınlanmayı Kanun, Yol ve Hakikat'i eleştirel akıl, derin düşünce, parlak bir doğal mizaç ve sahip olduğu karakter bütünlüğünü içerecek şekilde bir araya getirmesindedir.Seyyid Hüseyin Nasr şöyle diyor:Bugün İran'da Rûmî üzerine yaşayan en büyük otoritelerden biri olan Hâdî Hâ'irî, yayınlanmamış bir eserinde, Dîvân'ın ve Mesnevî'nin 6.000 kadar ayetinin, Kur'an ayetlerinin Fars şiirine pratikte doğrudan tercümeleri olduğunu göstermiştir.Mevlânâ, Dîvân'ında şöyle der:Sufi, Ebu Bekir gibi Muhammed'e tutunur.Mesnevisi, büyük ölçüde Kuran ve hadislerden türetilen fıkra ve hikayelerin yanı sıra günlük hikayeler içerir.

Legalite ve eleştiriler
Kürt asıllı Türk–Amerikan araştırmacı ve yazar Edip Yüksel, Mevlânâ Celâleddin-i Rûmî'yi hikâyelerindeki müstehcenlik, İslam'daki tevhit inancına aykırılık ve Allah'tan vahiy aldığı şeklindeki ifadeleri dolayısıyla eleştirmiştir.

Orta Çağ ve Selçuklu tarihçisi Prof. Dr. Mikail Bayram, Mevlânâ ile Ahî Evran mücadelesine değinmekte ve Mevlânâ'yı Moğollardan (İlhanlılar'dan) maaş alan bir İlhanlı ajanı olmakla ve kendi öz oğlunu öldürmekle suçlamaktadır. Ona göre Ahî Evran ile Nasreddin Hoca aynı kişidir ve Mevlânâ aynı zamanda; büyük bir devlet adamı, din bilgini, filozof, Ahî teşkilatı ve kesin olmamakla birlikte Anadolu'da Moğol direnişinin örgütleyicisi olan Nasreddin Hoca'nın katilidir.

Mikail Bayram, Şems-i Tebrîzî'nin de bir Moğol ajanı olduğunu, kendisinin Anadolu'ya gelerek önce Kayseri'ye, ardından da Konya'ya giderek Mevlânâ ile irtibat kurduğunu belirtir. Ayrıca, Anadolu'nun Moğol istilası ile başının belada olduğu ve birçok ilim adamının öldürüldüğü buhranlı bir dönemde Mevlânâ ve çevresindekilerin herhangi bir zarar görmediğini söyleyen Bayram, Mevlânâ'nın bazı eserlerinde Moğollara itaat etmenin ve onlara müsamaha gösterilip daha fazla kan dökülmesine mani olmanın gerekli olduğunu yazdığını ifade eder. Mikail Bayram, Mevlânâ'nın Türk olmadığını hatırlatarak Türklerden nefret ettiğini de ekler.

Mikail Bayram, Mevlânâ'yı Kur'an ve İslam peygamberi Muhammed ile rekabete girmekle de suçlamakta ve Mesnevî'nin ilk sayfasında yer alan "Bu, Mesnevî'nin kitabıdır ve dininin köklerinin kökleridir ve Kur'an'ın açıklayıcısıdır." ifadelerini şöyle aktarmaktadır: "Bu, Mesnevî'nin kitabıdır ve dininin köklerinin kökleridir, ve Kur'an'dır."İlahiyatçı yazar Mustafa İslamoğlu, günümüzde İslam dünyasında Kur'an'dan sonra sahipleri tarafından Allah tarafından yazdırıldığı ifade edilen 6 adet kitaptan ve bunların İslam'dan ayrılan birer din olarak değerlendirilebileceklerinden bahsederek, Türkiye coğrafyasından Mevlânâ Celâleddin-i Rûmî ve Said Nursî'yi bunlara örnek olarak vermektedir.

Evrensellik
Şahram Şiva, "Rumi, son derece kişisel ve genellikle kafa karıştırıcı kişisel büyüme ve gelişme dünyasını çok açık ve doğrudan bir şekilde dile getirebiliyor. Kimseyi incitmez ve herkesi içine alır. . . . Bugün Rumi'nin şiirleri kiliselerde, sinagoglarda, Zen manastırlarında ve ayrıca New York şehir merkezindeki sanat/performans/müzik sahnesinde duyulabiliyor."

Birçok modern Batılı için onun öğretileri, tasavvuf felsefesine ve pratiğine en iyi girişlerden biridir. Batı'da Şahram Şiva, yaklaşık yirmi yıldır Mevlana'nın şiirlerinin tercümelerini öğretiyor, icra ediyor ve paylaşıyor ve Mevlana'nın mirasının dünyanın İngilizce konuşulan bölgelerinde yayılmasına vesile oldu.

Profesör Majid M. Naini'ye göre, "Rumi'nin yaşamı ve dönüşümü, tüm din ve kökenlerden insanların bir arada barış ve uyum içinde yaşayabileceğinin gerçek tanıklığını ve kanıtını sağlar. Rumi'nin vizyonları, sözleri ve hayatı bize iç huzura ve mutluluğa nasıl ulaşacağımızı öğretiyor, böylece sonunda sürekli düşmanlık ve nefret akışını durdurabilir ve gerçek küresel barış ve uyumu yakalayabiliriz."

Rumi'nin çalışmaları Rusça, Almanca, Urduca, Türkçe, Arapça, Bengalce, Fransızca, İtalyanca ve İspanyolca dahil olmak üzere dünyanın birçok diline çevrildi ve konserler, atölye çalışmaları, okumalar, dans gösterileri ve diğer sanatsal kreasyonlarda sergilendi. Rumi'nin şiirinin Coleman Barks tarafından yapılan İngilizce uyarlamaları dünya çapında yarım milyondan fazla sattı ve Rumi, Amerika Birleşik Devletleri'nde en çok okunan şairlerden biridir. Şahram Şivanın "Rending the Peçe: Rumi'nin Edebi ve Şiirsel Çevirileri" kitabı (1995, HOHM Press) Benjamin Franklin Ödülü'nün sahibidir.

Mevlana şiirlerinin kayıtları ABD'nin Billboard'un En İyi 20 listesine girdi. Amerikalı yazar Deepak Chopra'nın Mevlana'nın aşk şiirlerinin Fereydoun Kia'nın yaptığı çevirilerin editörlüğünü yaptığı seçkiyi Madonna, Goldie Hawn, Philip Glass ve Demi Moore gibi Hollywood simaları seslendirdi.

Mevlana ve türbesi, 1981-1994 yıllarında basılan 5000 lik Türk Lirası banknotların arka yüzünde tasvir edilmiştir.

Kuzey Hindistan'da, Lucknow'da  Rumi Kapısı olarak bilinen ünlü bir simge yapı vardır. Lucknowlu Hint sinemacı Muzaffar Ali, Rumi ve Amir Husrev'in eserlerinden yola çıkarak konserler sunan ve şairlerin hayatları arasındaki paralellikleri öne çıkaran Rumi Hüsrev Diyarında (2001) adlı bir belgesel yaptı.

İrani dünya

Rumi ve İran arasındaki bu kültürel, tarihi ve dilsel bağlar, Rumi'yi İranda ikonik bir şair yaptı. Mevlana'nın şiirleri İran'daki birçok şehrin duvarlarında sergilenmekte, Farsça müzikle söylenmekte ve okul kitaplarında okunmaktadır.

Rumi'nin şiiri, klasik İran ve Afgan müziğinin çoğunun temelini oluşturur. Şiirinin çağdaş klasik yorumları İranlı Muhammed Rıza, Şehram Nazeri, Davud Azad ve Afganistanlı Muhammed Haşim Çeşti tarafından yapılmıştır.

Mevlevi Sufi Tarikatı; Rumi ve Türkiye

Mevlevi tarikatı, Mevlevi'nin ölümünden sonra 1273 yılında müritleri tarafından kurulmuştur. Tarikatın ilk halefi, 1284'te Rumi'nin genç ve hayatta kalan tek oğlu Sultan Veled'in (1312 öldü) ölümünden sonra, halk arasında mistik Mesnevi Rebabnamenin yazarı Hüsameddin Çelebi  idi.  Tarikatın liderliği o zamandan beri kesintisiz olarak Konya'da Mevlana'nın ailesinde tutuldu. Semazenler olarak da bilinen Mevlevi Sufileri, zikirlerini Sema şeklinde gerçekleştirmeye inanırlar.

Geleneğe göre, en sevdiği enstrüman ney olmasına rağmen, Mevlana'nın kendisi rebāb çalan önemli bir müzisyendi. Sema'ya eşlik eden müzik, Maṭnawī ve Dīwān-e Kabīr'den ya da Sultan Veled'in şiirlerinden oluşur. Mevlevilik, Osmanlı İmparatorluğu'nda köklü bir Sufi tarikatıydı ve tarikatın üyelerinin çoğu, Halifeliğin çeşitli resmi görevlerinde görev yaptı. Mevleviliğin merkezi Konya idi. İstanbul'da semā'nın halka açık olarak yapıldığı Galata Kulesi yakınında  bir de Mevlevi dergahı vardır. Mevlevi tarikatı her kökenden insanı davet eder:{{SAlıntı|right|<poem>Gel, gel, her kimsen
Kafir, putperest, ateşe tapan
Bin kere bozmuş olsan da gel
Gel, yine gel.
Bizimki bir umutsuzluk kervanı değil.'''</poem>}}

Osmanlı döneminde Mevlevi, hepsi Galata Mevlevihanesi'nde gömülü olan Şeyh Galib, Ankaralı İsmail Rusuhi Dede, Esrar Dede, Halet Efendi ve Gavsi Dede de dahil olmak üzere çok sayıda önemli şair ve müzisyen yetiştirmiştir.) Mevlevi müziğinde özellikle ney müziği önemli bir yer tutar.

Modern, laik Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasıyla birlikte Mustafa Kemal Atatürk, dini kamu alanından çıkarmış ve onu yalnızca kişisel ahlak, davranış ve inançla sınırlandırmıştır. 13 Aralık 1925'te bütün tekkeler ve zaviyeler ile ziyaret yapılan hürmet merkezlerini kapatan bir kanun çıkarıldı. Yalnızca İstanbul'da 250'den fazla tekke ve çeşitli cemiyetlerin bir araya geldiği küçük merkezler vardı; bu kanun tasavvuf tarikatlarını feshetti, tasavvufi ad, unvan ve unvanlarına ait kıyafetlerin kullanılmasını yasakladı, tarikatların malvarlığına el koydu, tören ve toplantılarını yasakladı. Kanun, Tarikatları yeniden kurmaya çalışanlara da cezalar verdi. İki yıl sonra, 1927'de Konya'daki Mevlâna Türbesi'nin Müze olarak yeniden açılmasına izin verildi.

1950'lerde Türk hükûmeti Konya'da Semazenlerin yılda bir kez gösteri yapmasına izin vermeye başladı. Mewlānā festivali Aralık ayında iki hafta boyunca yapılır; bunun doruk noktası 17 Aralık'ta, Mevlana'nın Urs'u (Rumi'nin ölüm yıl dönümü), Mevlana'nın Tanrı ile birleştiği gece olan Šabe Arūs (شب عروس) (Farsça "evlilik gecesi" anlamına gelir) olarak adlandırılır. 1974'te Semazenlerin ilk kez Batı'ya seyahat etmelerine izin verildi. 2005 yılında UNESCO, Türkiye'nin " Mevlevi Sema Töreni"ni İnsanlığın Sözlü ve Somut Olmayan Mirasının Başyapıtlarından biri olarak ilan etmiştir.

 Dini mezhep
Edward G. Browne'ın belirttiği gibi, en önde gelen üç mistik İranlı şair Rumi, Senai ve Attar'ın tümü Sünni Müslümanlardı ve şiirleri ilk iki halife Ebu Bekir ve Ömer bin Hattâba övgüler içerir.  Annemarie Schimmel'e göre, Şii yazarlar arasında Mevlana ve Attar gibi önde gelen mistik şairleri kendi saflarına dahil etme eğilimi, 1501'de Safevi İmparatorluğu'nda Oniki İmamcı Şia'nın devlet dini olarak tanıtılmasından sonra daha da güçlendi.

 Sekiz yüzüncü yıl kutlamaları

Afganistan'da Mavlânâ, Türkiye'de Mevlâna, İran'da Molavî olarak bilinir .

UNESCO, Afganistan, İran ve Türkiye Daimi Delegasyonlarının önerisi ve "insanların zihninde barışın savunmasını inşa etme" misyonuna uygun olarak yönetim kurulu ve Genel Kurul tarafından onaylanarak 2007'de Mevlana'nın sekiz yüzüncü doğum yıl dönümü kutlamalarıyla ilişkilendirildi. UNESCO'daki anma, 6 Eylül 2007'de gerçekleşti; UNESCO, Mevlana'nın fikir ve ideallerini araştırmak ve yaymakla uğraşanları cesaretlendirmek amacıyla Mevlana adına madalya bastı.

30 Eylül 2007'de İran'da Mevlana anısına ülke genelinde okul zilleri çalındı. Yine o yıl İran, 26 Ekim - 2 Kasım tarihleri arasında Mevlana Haftası düzenledi. Tahran'da uluslararası bir tören ve konferans düzenlendi; etkinliğin açılışını İran cumhurbaşkanı ve parlamento başkanı yaptı. Etkinliklere yirmi dokuz ülkeden bilim insanı katıldı ve konferansta 450 makale sunuldu. İranlı müzisyen Şehram Nazıri, Rumi başyapıtları üzerine yaptığı ünlü çalışmaları nedeniyle 2007 yılında Légion d'honneur ve İran Müzik Evi Ödülü'ne layık görüldü.  2007, UNESCO tarafından "Uluslararası Mevlana Yılı" ilan edildi.

Yine 30 Eylül 2007'de Türkiye, Mevlana'nın sekiz yüzüncü doğum gününü, kırk sekiz kamerayla televizyonda yayınlanan ve sekiz ülkede canlı yayınlanan dev bir semā ritüeli  ile kutladı. Kültür ve Turizm Bakanlığı'ndan Ertuğrul Günay, "Tarihin en büyük sema gösterisi olan bu törene üç yüz dervişin katılması planlanıyor" dedi.

 Mevlana İncelemeleri Mevlana Rumi Dergisi'' her yıl Exeter Üniversitesi Fars ve İran Çalışmaları Merkezi tarafından Lefkoşa'daki Rumi Enstitüsü ve Cambridge'deki Arketip Kitapları ile işbirliği içinde yayınlanmaktadır. İlk cilt 2010 yılında yayınlandı ve o zamandan beri her yıl çıkıyor. Derginin baş editörü Leonard Lewisohn'a göre: "Bir dizi önemli İslam şairi, önem ve çıktı açısından Dante, Shakespeare ve Milton gibi şairlerle kolayca rekabet etseler de, Batı'da hâlâ yalnızca marjinal bir edebi üne sahiptirler, çünkü Arap ve Fars düşünürler, yazarlar ve şairler, Batı Kanonunun büyük anlatısının yanı sıra önemsiz, anlamsız, bayağı yan gösteriler olarak kabul edilir. Mevlana Dergisi'nin amacı, Batı edebiyat tasavvurunun yaptığı küçük bir hatadan çok daha ciddi bir şey olan dünya edebiyatına yönelik bu dikkatsiz yaklaşımı düzeltmektir."

Tercüme tartışması
Akademisyenler ve Mevlana bilginleri, Batı dünyasındaki popüler Mevlana tercümelerinin çoğu zaman şüpheli nitelikte olduğunu ve birçok hata ve yanlış tercüme içerdiğini uzun süredir iddia etmektedirler. Rumi'nin İngilizce çevirilerinin çoğu bilim adamları ve hatta İranlı okuyucular tarafından değil, Reynold A. Nicholson ve Arthur John Arberry gibi bilginler tarafından Viktorya dönemi çevirilerini yeniden yazan şairler tarafından yapılmıştır. Bu konu New Yorker'ın "İslam'ın Mevlana Şiirinden Silinmesi" başlıklı makalesinde vurgulanmıştır. Konuyla ilgili bir Twitter ileti dizisi @PersianPoetics kullanıcısı tarafından #rumiwasmuslim hashtag'i yayınlandığında viral hale geldi. Konu o zamandan beri geniş çapta ele alındı ve El Cezire ve diğer yayın organlarında yayınlandı.

Kaynakça

1207 doğumlular
1273 yılında ölenler
Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî
13. yüzyıl filozofları
13. yüzyıl yazarları
13. yüzyıl şairleri
Anadolu Selçuklu Devleti'nde kişiler
İslam filozofları
Farsça eser veren şairler
Tasavvuf edebiyatı şairleri
Mutasavvıf şairler
İranlı mutasavvıflar
Evliyalar
Hanefiler
Mevleviler
Konya'da defnedilenler
Mutasavvıflar
Konya'da ölenler

Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî


The Mormaer or Earl of Angus was the ruler of the medieval Scottish province of Angus. The title, in the Peerage of Scotland, is held by the Duke of Hamilton, and is used as a courtesy title for the eldest son of the Duke's eldest son.

History

Mormaers
Angus is one of the oldest attested mormaerdoms, with the earliest attested mormaer, Dubacan of Angus, known to have lived in the early 10th century, as recorded in the Chronicle of the Kings of Alba. Angus was, according to the doubtful and legendary text de Situ Albanie, one of the seven original mormaerdoms of the Pictish kingdom of Alba, said to have been occupied by seven brothers, of whom Angus (Oengus) was the eldest. Despite this, the mormaers of Angus are among the most obscure of all. After the death of Mormaer Maol Chaluim, in probably about 1240, the mormaerdom passed through the marriage of his daughter Matilda, to the line of the Norman Gilbert de Umfraville.

Ogilvy Earls
The lands of Clan Ogilvy, in Angus, was ruled by a mormaer; one of the ancient Celtic nobles of Scotland who became the first earls.  The title of Moramer of Angus became Earl of Angus. Gillebride, Earl of Angus, received a Barony from King William the Lion in 1163, and bestowed upon his son, Gilbert, the lands of Wester Powrie, Ogilvy, and Kyneithin. The top left quadrant displays the Ogilvy crest; argent, a lion passant, guardant, Gules, crowned with an imperial crown and collared with an open one, Proper.

Umfraville Earls
Gilbert de Umfraville inherited the Earldom while in his minority after his father's death in 1245. Gilbert fought on the English side during the first war of Scottish independence until his death in 1308. His heir, second son Robert, also fought on the side of the English and surrendered to King Robert de Brus during the Battle of Bannockburn in 1314. He was released by Robert and treated with the Scots for peace with England. He was ultimately disinherited of his titles. Robert's heir Gilbert continued attempting to recover the Earldom and supported Edward Balliol and other disinherited barons and lords in Scotland.

Stewart Earls
John Stewart of Bonkyll, Berwickshire, obtained the title Earl of Angus in 1329 in a new line after the forfeiture of the de Umfraville line, though the latter family continued to use the title in England until 1381. This Stewart line ended with Margaret Stewart, countess of Angus in her own right, and widow of Thomas, Earl of Mar.

Douglas earls
An illicit affair between Margaret Stewart, Countess of Mar and Angus, and her brother in law, William Douglas, 1st Earl of Douglas (married to the sister of her husband), produced George Douglas, 1st Earl of Angus (c. 1380–1403). The Countess secured a charter of her estates for her son, to whom in 1389 the title was granted by King Robert II. He was taken prisoner at Homildon Hill in 1402, and died in captivity in England. Archibald "Bell-the-Cat" (1453–1514) the powerful adversary of James III, was his great-grandson.

William Douglas (1589–1660) 11th Earl of Angus, was created Marquis of Douglas in 1633. He resigned the title of Earl of Angus, having it recreated with the marquessate, so he was the 1st Earl of Angus in the new creation. He outlived his son Archibald Douglas, Earl of Angus (c. 1609–1655), and was succeeded by Archibald's son James Douglas, 2nd Marquess of Douglas (1646–1699). James' son and heir Archibald Douglas was created Duke of Douglas, Marquess of Angus and Abernethy, Viscount of Jedburgh Forest, and Lord Douglas of Bonkill, Prestoun and Robertoun on 10 April 1703. He died without leaving an heir and the titles acquired with the dukedom became extinct. All his other titles devolved to his distant cousin the 7th Duke of Hamilton, whose descendants hold them still.

Mormaers/early Earls of Angus

?
Indrechtach?,  early 10th century
Dubacan, d. 937
 ?
Cuncar,  mid-10th century
 ?
 Gille Brigte,
 Adam,

 Gille Críst, ?–1206
 Donnchadh, 1206–1214
 Maol Choluim, 1214–1240
 Matilda (or Maud)
m1. John Comyn, jure uxoris Earl of Angus (d. 1242, without issue)
m2. Gilbert de Umfraville, jure uxoris Earl of Angus
Gilbert de Umfraville, Earl of Angus (Earl: 1246–1307)
Robert de Umfraville, Earl of Angus (Earl: 1307– (forfeit); d. 1325)
 Gilbert de Umfraville (d. 1381)

Earls of Angus, Stewart line (1329)
John Stewart, 1st Earl of Angus (d. 1331)
Thomas Stewart, 2nd Earl of Angus (d. 1361)
Margaret Stewart, Countess of Angus and Mar (d. 1417) (resigned earldom in favour of her son George Douglas in 1389)
Thomas, Earl of Mar suo jure uxoris Earl of Angus (d. 1374)

Earls of Angus, Douglas line (1389)
George Douglas, 1st Earl of Angus (1378–1402)
William Douglas, 2nd Earl of Angus (–1437)
James Douglas, 3rd Earl of Angus (1428–1446)
George Douglas, 4th Earl of Angus (–1462)
Archibald Douglas, 5th Earl of Angus (1453–1514)
George Douglas, Master of Angus (1469–1513)
Archibald Douglas, 6th Earl of Angus (1490–1557)
David Douglas, 7th Earl of Angus (–1558)
Archibald Douglas, 8th Earl of Angus (1556–1588)
William Douglas, 9th Earl of Angus (1533–1591)
William Douglas, 10th Earl of Angus (1552–1611)
William Douglas, 11th Earl of Angus (1590–1660), (created Marquess of Douglas in 1633, when he resigned the earldom, which was regranted with the marquessate)

Marquesses of Douglas (1633)
Also Lord Abernethy and Jedburgh Forest

(The Earldom of Angus was regranted with the Marquessate as a courtesy title, used by the eldest son of the Marquess)

 William Douglas, 1st Marquess of Douglas (1590–1660)
 James Douglas, 2nd Marquess of Douglas (1646–1700)
 Archibald Douglas, 3rd Marquess of Douglas (1694–1761) (created Duke of Douglas in 1703)

Duke of Douglas (1703)

Also Marquess of Angus and Abernethy, Viscount of Jedburgh Forest, and Lord Douglas of Bonkill, Prestoun and Robertoun

Archibald Douglas, 1st Duke of Douglas (1694–1761) (created Duke of Douglas in 1703) (the dukedom became extinct on his death, while the Earldom of Angus, Marquessate of Douglas and other subsidiary titles were inherited by James Hamilton, 7th Duke of Hamilton)

For later Earls of Angus and Marquesses of Douglas, see the Duke of Hamilton

Family tree

Notes

Bibliography

 Roberts, John L., Lost Kingdoms: Celtic Scotland in the Middle Ages, (Edinburgh, 1997), pp. 53–4

External links
Chronicle of the Kings of Alba

People associated with Angus, Scotland
Angus
Angus
Angus
Angus
Angus
Angus
Feudalism in Scotland

Earl of Angus


قصة حنان هو مسلسل رسوم متحركة أو أنمي من إنتاج شركة نيبون أنيميشن اليابانية عام 1983 ومن إخراج كوزو كوزوها. تم دبلجة 26 حلقة فقط بالعربية،

القصة
قصة المسلسل مقتبسة من رواية «كنوز الثلج» للمؤلفة الإنكليزية باتريسيا سان جون نشرت عام 1980. القصة هي عن الفتاة ابنة الـ12 عاما «حنان» التي تعيش مع عائلتها في قرية صغيرة في جبال الألب.

الشخصيات
 حنان: فتاة يتيمة الام طيبة القلب.
 داني: طفل صغير يترعرع على يد اخته.
 شريف: والد حنان.
 سلمى: والده حنان.
 نبيل: صديق حنان.
 خفيف: ولد دائما يضايق نبيل وحنان.
 بأووش: كلب يعيش في منزل حنان.
 نبيلة: فتاة.

مراجع

وصلات خارجية

أنمي ومانغا درامية
برامج تلفزيون فوجي
سلسلة مسرح تحف العالم
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في سويسرا
مسلسلات أنمي متلفزة بدأ عرضها في 1983
مسلسلات أنمي متلفزة في 1983
مسلسلات أنمي مدبلجة للعربية

مسلسلات تلفزيونية تقع أحداثها في عقد 1900

قصة حنان


محطة توليد الطاقة منشأة تُنتج الطاقة الكهربائية حيث يتم تحويل الطاقة الحرارية المستخدمة في المحطة إلى طاقة حركة لتشغيل المولد الكهربي الذي يعتبر العنصر الرئيس الذي تعمل كل عناصرالمحطة من أجل تشغيله.

تحتوي العديد من محطات توليد الطاقة الكهربائية على مولد واحد أو أكثر، وهو آلة دوّارة تحوّل الطاقة الميكانيكية إلى تيار كهربائي ثلاثي الأطوار. ينتُج التيار الكهربائي عن الحركة النسبية بين الحقل المغناطيسي والموصل.

تتنوع مصادر الطاقة التي تُسخَّر لتدوير المولد تنوعًا واسعًا. تحرق معظم محطات توليد الطاقة الكهربائية في العالم الوقود الأحفوري مثل الفحم والنفط والغاز الطبيعي لتوليد الكهرباء. تشمل مصادر الطاقة النظيفة الطاقة النووية، واستخدامًا متزايدًا لمصادر الطاقة المتجددة مثل الطاقة الشمسية، وطاقة الرياح، وطاقة الأمواج، والطاقة الكهرومائية.

لمحة تاريخية
في عام 1878، صمّم وليام آرمسترونغ محطة توليد كهرومائية وبناها في كراغسايد، إنجلترا. استخدمت المحطة المياه من البحيرات في مزرعته لتزويد ديناموهات شركة سيمنز بالطاقة. استُخدمت الكهرباء لتشغيل الأنوار والتدفئة، وإنتاج المياه الساخنة، وتشغيل مصعد، بالإضافة إلى أجهزة توفير العمالة والمباني الزراعية.

في أوائل عام 1871، ابتكر المخترع البلجيكي زينوب غرام مولدًا قويًا بما يكفي لإنتاج الطاقة الكهربائية على نطاق تجاري للمجال الصناعي.

في خريف عام 1881، بُنيت محطة مركزية لتزويد الطاقة للعامة في غودالمينغ، إنجلترا. اقتُرح ذلك بعد فشل البلدة في التوصل إلى اتفاق بشأن السعر الذي ستتقاضاه شركة الغاز، لذلك قرر مجلس المدينة استخدام الكهرباء. استخدمت المدينة الطاقة الكهرومائية لإنارة الشوارع والإنارة المنزلية. لم يكن النظام ناجحًا من الناحية التجارية وعادت المدينة إلى استخدام الغاز.

في عام 1882، بُنيت أول محطة توليد طاقة تعمل بالفحم للاستخدام العام في العالم في لندن، وهي محطة إديسون للإنارة الكهربائية. أسّس هذا المشروع توماس إديسون ونظّمه إدوارد جونسون. تحرّك غلاية بابكوك ويلكوكس محركًا بخاريًا بقدرة 93 كيلوواط (125 حصانًا) يؤمن الطاقة لمولد بوزن 27 طنًا متريًا (27 طنًا إنجليزيًا). يوفر هذا المشروع الكهرباء للمباني في المنطقة التي يمكن الوصول إليها من خلال عبّارات الجسر دون حفر الطريق الذي كان حكرًا على شركات الغاز. من بين المستهلكين المهمين كنيسة سيتي تيمبل، ومحكمة أولد بيلي، ومكتب التلغراف التابع لمكتب البريد العام، لكن هذا الأخير لم يمكن من الممكن الوصول إليه من خلال العبّارات. اتخذ جونسون الترتيبات اللازمة لمد كابل الإمداد في الجو عبر هولبورن تافرن ونيوغيت.

في سبتمبر عام 1882 في نيويورك، أنشأ إديسون محطة بيريل ستريت لتوفير الإنارة الكهربائية في منطقة جزيرة مانهاتن السفلى. استمرت المحطة في العمل حتى التهمتها النيران في عام 1890. استخدمت المحطةُ المحركاتِ البخارية الترددية لتشغيل مولدات التيار المستمر. بسبب توزيع التيار المستمر، كانت المنطقة المخدّمة صغيرة وذلك لانخفاض الجهد في وحدات التغذية. في عام 1886، بدأ جورج ويستينغهاوس ببناء نظام تيار متناوب يستخدم محولًا يزيد الجهد لنقل التيار مسافات طويلة، ثم يقلّله للإنارة المنزلية، وهو نظام أكثر كفاءة وأقل تكلفة يشبه الأنظمة الحديثة. حُسمت حرب التيارات في النهاية لصالح توزيع التيار المتناوب واستخدامه، على الرغم من أن بعض أنظمة التيار المستمر استمرت حتى نهاية القرن العشرين. كانت أنظمة التيار المستمر التي يكون نطاق خدمتها ميلًا واحدًا (كيلومتر واحد) تقريبًا أصغرَ بالضرورة، وأقل كفاءة في استهلاك الوقود، ويتطلب تشغيلها كثافة مرتفعة في اليد العاملة مقارنة بمحطات توليد التيار المتناوب المركزية الأكبر بكثير.

تستخدم أنظمة التيار المتناوب مجموعة واسعة من الترددات حسب نوع الحمل؛ يستخدم حمل الإنارة ترددات أعلى، أما أنظمة الجر وأنظمة حمل المحركات الثقيلة، فتستخدم ترددات أقل. تحسّنت اقتصادات محطة التوليد المركزية تحسّنًا كبيرًا عندما طُوّرت أنظمة موحدة للإنارة والطاقة، تعمل على تردد مشترك. يمكن لمحطة التوليد نفسها التي غذت الحمل الصناعي الكبير خلال النهار أن تغذي أنظمة السكك الحديدية للمسافرين خلال ساعة الذروة، ثم تغذي حمل الإضاءة في المساء، ومن ثم تحسين معامل حمل النظام وتقليل تكلفة الطاقة الكهربائية بشكل عام. كان هناك العديد من الاستثناءات، إذ خُصّصت محطات التوليد للطاقة أو الإنارة حسب التردد، وكانت مغيّرات التردد الدوارة والمحولات الدوارة شائعة بشكل خاص لتغذية أنظمة السكك الحديدية الكهربائية من شبكة الإنارة والطاقة العامة.

خلال العقود القليلة الأولى من القرن العشرين، أصبحت المحطات المركزية أكبر، واستخدمت ضغط بخار أعلى لتوفير كفاءة أكبر، واعتمدت على التوصيلات البينية لمحطات التوليد المتعددة لتحسين الموثوقية والتكلفة. أتاح التيار المتناوب عالي الجهد نقل الطاقة الكهرومائية بسهولة من الشلالات البعيدة إلى أسواق المدينة. أدّى ظهور العنفة البخارية لتشغيل المحطة المركزية في عام 1906 تقريبًا إلى زيادة كبيرة في قدرة التوليد. لم تعد المولدات تقتصر على الأحزمة في نقل الطاقة أو السرعة البطيئة نسبيًا للمحركات الترددية، وأصبح بالإمكان أن تصل إلى أحجام هائلة. على سبيل المثال، خطّط سيباستيان زياني دي فيرانتي لبناء أكبر محرك بخاري ترددي على الإطلاق لمحطة مركزية جديدة مقترحة، لكنه ألغى الخطط عندما أصبحت العنفات متوفرة بالحجم اللازم. تطلّب بناء أنظمة الطاقة خارج المحطات المركزية مزيجًا من المهارة الهندسية والفطنة المالية على حد سواء. من رواد محطات التوليد المركزية جورج ويستينغهاوس وصموئيل إنسول في الولايات المتحدة، وفيرانتي وتشارلز هيسترمان ميرز في المملكة المتحدة، والعديد غيرهم.

أنواع محطات الطاقة

 محطات طاقة حرارية
 محطات طاقة مائية
 محطات طاقة شمسية
 محطات طاقة الرياح
 محطات طاقة امواج البحر
 محطات نووية
 محطات هواء المضغوط
 محطات غازية
 محطات هيدروليكية
 محطات ديزل

المحطات الحرارية

و هي التي يتم فيها تحويل الطاقة الحرارية -والتي غالبا ما تنتج عن احتراق وقود- إلى طاقة حركية لتوليد الكهرباء. وهذا النوع من المحطات هو الغالب على مستوى العالم.

تصنيف المحطات الحرارية

 محطات بخارية : تستخدم التوربين البخاري
 محطات احتراق داخلي :تستخدم التوربين الغازي
 محطات مفاعلات نووية: تستخدم الوقود النووي يورانيوم
 محطات الحرارة الأرضية: تستخدم الطاقة الحرارية الأرضية
 محطات المخلفات: تستخدم المخلفات الصناعية كوقود.

محطات الطاقة المائية

و يتم فيها تحويل طاقة الوضع التي تختزنها المياه في المناطق المرتفعة كأعالي السدود والشلالات إلى طاقة حركية لتدير توربين مائي والذي بدوره يدير المولد الكهربي.

محطات الطاقة الشمسية

تستخدم فيها الخلايا الشمسية لتحويل أشعة الشمس مباشرة إلى كهرباء، وقد تحتاج هذه الطريقة إلى تحويل التيار إلى تيار متردد لنقله إلى المستهلك، ولكنها تتميز بعدم وجود أجزاء ميكانيكية وسيطة لتحويل الطاقة.

هناك أنواع أخرى لمحطات الطاقة الشمسية كتجميع أشعة الشمس لتسخين الماء ثم استغلال نفس فكرة المحطات الحرارية لتدوير المولد الكهربائي. وهناك محطات البرج المركزي التي تستخدم المرايا لتجميع أشعة الشمس وتسخين الهواء والذي بدوره يرتفع إلى أعلى في برج يحتوي على المولدات الكهربية التي تعتمد على هذا الهواء الساخن في الدوران كما تستطيع حفظ هذه الحرارة في مادة كالصوديوم لاستغلالها في توليد الطاقة حال غياب الشمس.

مزارع الرياح

يمكن استخدام طاقة الرياح في المناطق التي تتمتع برياح سريعة وقوية لتدوير طواحين الهواء والتي بدورها تستخدم في توليد الطاقة الكهربائية. يميز هذه الطاقة أنها نظيفة تماما ولا ينتج عنها أي تلوث ولكن يعيبها أنها بحاجة إلى مساحات واسعة وأن أماكن استغلال طاقة الرياح محدودة وبعيدة. وعلاوة غلى ذلك فثمن الكيلوواط منها يمثل ضعف الكيلوواط المنتج بالفحم أو النفط على الأقل. ولهذا يتطلب هذا النوع من إنتاج الطاقة إلى دعم كبير حكومي كما في ألمانيا.

اقرأ أيضا
 أخطار الكهرباء
 جهد بين الرجلين
 تخطيط الطاقة

مراجع

بنية تحتية
كهرباء
مبان ومنشآت حسب النوع
محطات طاقة
هندسة العمليات الكيميائية
هندسة الكهرباء

محطة توليد طاقة كهربائية


ඩේවිඩ් ආර්. යං (උපත නොවැම්බර් 10, 1936) යනු, ඇමරිකානු නීතිඥයෙක්, ව්‍යාපාරිකයෙක් සහ ශාස්ත්‍රඥයෙක් වෙයි. නික්සන් පරිපාලනයෙහි  ජාතික ආරක්ෂක මණ්ඩලයෙහි විශේෂ සහයකයෙක් ලෙසින් සහ හෙන්රි කිසිංගර් සඳහා පරිපාලන සහායකයෙක් ලෙසින් ඔහු සේවය කළේය. 1970 ගණන් වල මැද භාගයෙහි සිට ඔහු එක්සත් රාජධානියෙහි ජීවත් විය.

ඩේවිඩ් යං (වෝටර්ගේට්)


Check Point je multinacionalni pružatelj softvera i kombiniranih hardverskih i softverskih proizvoda za IT sigurnost (uključujući mrežnu sigurnost, sigurnost krajnje točke, oblak sigurnost, mobilnu sigurnost, sigurnost podataka i upravljanje sigurnošću).

Od 2019. tvrtka ima oko 5000 zaposlenika širom svijeta. Sjedišta tvrtke se nalaze u Tel Avivu (Izrael) i San Carlosu (Kalifornija), a razvojni centri su u Izraelu i Bjelorusiji. Tvrtka ima urede na preko 70 lokacija širom svijeta, uključujući glavne urede u Sjevernoj Americi, 10 u Sjedinjenim Američkim Državama (uključujući San Carlos, Kaliforniju i Dallas, Texas), 4 u Kanadi (uključujući Ottawu, Ontario), kao i u Europi (London, Parizu, Münchenu, Madridu) i u Azijsko-pacifičkoj regiji (Singapur, Japan, Bengaluru, Sydney).

Izvori

Izraelske tvrtke
Računalna sigurnost
Američke tvrtke za razvoj programske podrške
Američki proizvođači sklopovlja

Check Point


O Conselho para a Paz em Casa (), alternativamente chamado de Conselho de Paz, alegou ser um órgão executivo que liderou uma tentativa de golpe na Turquia a partir de 15 de julho de 2016 e terminou em 16 de julho de 2016. O nome foi tornado público em um comunicado lido no ar durante a tomada temporária de 15 de julho de 2016 por soldados da sede da emissora estatal turca TRT. O grupo foi supostamente formado dentro das Forças Armadas turcas clandestinamente. Foi declarado o conselho governante da Turquia durante a tentativa de golpe. A existência do conselho foi anunciada pela primeira vez por Tijen Karaş, âncora de notícias do canal de notícias estatal TRT, supostamente sob a mira de uma arma.

O nome "Peace at Home Council" é derivado de 'Paz em Casa, Paz no Mundo', sendo uma famosa citação de Atatürk. Embora tenha sido autodeclarado como o sucessor do atual 65.º governo da Turquia, os cidadãos que foram às ruas fracassaram na tentativa de golpe, o que significou que o Conselho não assumiu o poder de fato nem de jure no país.

Eventos
A formação do conselho e sua destituição do governo do Partido da Justiça e Desenvolvimento (AKP) foram anunciadas ao vivo na emissora estatal TRT depois que soldados assumiram a sede da emissora. Os objetivos declarados do conselho eram "restaurar a ordem constitucional, os direitos humanos e as liberdades, o estado de direito e a segurança geral prejudicados". Nenhuma informação definida sobre os membros e estrutura do conselho foi dada e o TRT suspendeu a transmissão logo após a entrega do comunicado anunciando a criação do conselho.

Declaração e análise subsequente
O comunicado lido no ar na sede do TRT, dizia (em turco) que:

Análise
Um artigo da BBC de Ezgi Başaran disse que "a declaração da junta, lida na TV do governo quando o golpe começou, tinha uma forte semelhança com o famoso discurso de Mustafa Kemal Atatürk à Juventude Turca. […] Por outro lado, dado que essas referências são muito óbvias, elas podem ter sido intencionalmente incluídas para insinuar uma junta kemalista ao invés de uma junta gülenista".

Alegações de golpe encenado
Após a tentativa de golpe, comentaristas nas mídias sociais alegaram que "a criação do conselho havia sido encenada para invocar maior apoio ao Partido da Justiça e Desenvolvimento (AKP), com alguns céticos citando a falta de informações sólidas sobre o conselho composição real como evidência de que todo o calvário foi falsificado pelo governo."

Composição
Nenhuma declaração oficial sobre a composição do conselho foi dada. Segundo a agência de notícias estatal Anadolu, investigações e alegações subsequentes apontaram para o líder ser o ex-coronel Muharrem Köse, que havia sido demitido no início de 2016 de seu cargo de consultor jurídico do chefe de gabinete devido a suas aparentes ligações com Fethullah Gülen.

Consequências
O Conselho de Paz acabou sendo incapaz de assumir o poder depois que as forças golpistas foram derrotadas e o governo incumbente do AKP manteve o controle. Mais tarde, foram feitas prisões em massa, visando mais de dois mil soldados, incluindo oficiais superiores e generais. Surgiram especulações de que o ex-comandante da Força Aérea turca Akın Öztürk estava encarregado da tentativa de golpe.

Referências

Forças armadas da Turquia

Conselho de Paz


Der Fernmeldeturm Broitzem ist ein Funkturm und befindet sich im Ortsteil Broitzem der Stadt Braunschweig auf dem Steinberg. Es ist eine Sendeanlage der Deutschen Telekom/Deutsche Funkturm. Der Fernmeldeturm des Typs 2 wurde 1971 erbaut und ca. 1987 im Rahmen der Einführung des Privatfunks auf seine heutige Höhe von 154,65 m aufgestockt. Er ist damit das zweithöchste Bauwerk der Stadt nach dem Schornstein des Heizkraftwerks Mitte. Das Betriebsgeschoss liegt 78 m über dem Boden. Der Turm dient zu Richtfunkzwecken sowie zur Verbreitung von Hörfunk- und TV-Programmen.

Seit 2016 werden auch Fernsehprogramme in DVB-T2 übertragen.

Frequenzen und Programme

Analoges Radio (UKW)

Digitales Radio (DAB / DAB+)
Digitaler Hörfunk im DAB+-Standard wird seit dem 13. April 2012 ausgestrahlt. Die Verbreitung des ersten bundesweiten Multiplexes erfolgt in vertikaler Polarisation im Gleichwellennetz (Single Frequency Network) mit anderen Sendern. Der von Antenne Deutschland betriebene zweite Multiplex ist am 5. Oktober 2020 hinzugekommen. Ein von Media Broadcast betriebener regionale Niedersachsen Multiplex ist am 13. Juli 2023 hinzugekommen.

Digitales Fernsehen (DVB-T2)
Der DVB-T2 Regelbetrieb startete am 29. März 2017. Die DVB-T2-Ausstrahlungen in HEVC erfolgen im Gleichwellenbetrieb (Single Frequency Network) mit anderen Standorten. Die öffentlich-rechtlichen Sender sind frei empfangbar, die Privatsender werden, größtenteils verschlüsselt, über die DVB-T2-Plattform freenet TV ausgestrahlt. Optional lassen sich zusätzliche im NDR-Angebot und bei Freenet TV connect als Verknüpfung enthaltene Programme über eine Internetverbindung wiedergeben, falls das Empfangsgerät HbbTV (ab Version 1.5) unterstützt (NDR via IP: ARD-alpha HD, Radio Bremen HD, rbb Brandenburg HD, SR Fernsehen HD, SWR BW HD, …).

 Sendeparameter

Bis zum 30. Juni 2017 war folgender DVB-T-Nachlauf zu empfangen:

Digitales Fernsehen (DVB-T)
Von 2004 bis zum 28. März 2017 gab es von diesem Senderstandort reguläre DVB-T-Ausstrahlungen. Sie liefen im Gleichwellenbetrieb (Single Frequency Network) mit anderen Sendestandorten.

Am 28. März 2018 endete der DVB-T-Regelbetrieb an diesem Standort.

ehemaliges Angebot:

Vom 31. Mai 2016 bis zum 28. März 2017 wurde ein (DVB-T2-)Multiplex-Kanal abgestrahlt. Die öffentlich-rechtlichen Sender waren frei empfangbar, die Privatsender wurden verschlüsselt über die DVB-T2-Plattform freenet TV ausgestrahlt.

Analoges Fernsehen (PAL)
Bis zur Umstellung auf DVB-T wurden folgende analoge Fernsehprogramme gesendet:

Einzelnachweise

Turm in Braunschweig
Broitzem Fernmeldeturm
Turm in Europa

Fernmeldeturm Broitzem


O HMS Marlborough foi um couraçado operado pela Marinha Real Britânica e a segunda embarcação da Classe Iron Duke, depois do  e seguido pelo  e . Sua construção começou em janeiro de 1912 no Estaleiro Real de Devonport e foi lançado ao mar em outubro do mesmo ano, sendo comissionado em junho de 1914. Era armado com uma bateria principal de dez canhões de 343 milímetros em cinco torres de artilharia duplas, tinha um deslocamento de trinta mil toneladas e alcançava uma velocidade máxima de 21 nós.

O Marlborough serviu com a Grande Frota durante a Primeira Guerra Mundial, passando a maior parte de seus primeiros anos de conflito realizando patrulhas pelo Mar do Norte. Ele participou da Batalha da Jutlândia em maio e junho de 1916, disparando e afundando o já seriamente danificado cruzador rápido SMS Wiesbaden. Este mesmo assim conseguiu torpedear o couraçado, forçando sua retirada. A embarcação não entrou mais em ação depois disso e passou o restante do conflito novamente em patrulhas, resultado de estratégias navais mais cautelosas.

O navio foi transferido para a Frota do Mediterrâneo pouco depois do final da guerra, participando da intervenção dos Aliados na Guerra Civil Russa no Mar Negro entre 1919 e 1920. Neste período evacuou membros refugiados da Família Imperial Russa em Ialta, incluindo a imperatriz viúva Maria Feodorovna. O Marlborough também se envolveu na Guerra Greco-Turca em 1920. Ele foi tirado do serviço ativo em 1931 de acordo com os termos do Tratado Naval de Londres e usado em uma série de testes de armas até o ano seguinte, quando foi descomissionado e desmontado.

Referências

Bibliografia

Ligações externas

Classe Iron Duke
Navios de 1912
Navios construídos na Inglaterra
Couraçados da Marinha Real Britânica
Couraçados do Reino Unido na Primeira Guerra Mundial

HMS Marlborough (1912)


Die Welsh International 2011 im Badminton fanden vom 1. bis zum 4. Dezember 2011 in Cardiff statt.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=3D9BEBF6-68CB-44A3-B891-CA7F6B8CC566

Badminton 2011
2011
Badmintonwettbewerb in Cardiff
BE Circuit 2011/12

Welsh International 2011


ජොයිලෝර්ඩ් ගුම්බි (උපත:1995 දෙසැම්බර් 25) සිම්බාබ්වේ පළමු පෙළ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. ඔහු 2014 ICC වයස අවුරුදු 19න් පහළ ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානය සඳහා සිම්බාබ්වේ සංචිතයේ කොටසක් විය. 2020 දෙසැම්බරයේදී, ඔහු 2020-21 ලෝගන් කුසලානයේ මවුන්ටේනර්ස් කණ්ඩායම සඳහා ක්‍රීඩා කිරීමට තෝරා ගන්නා ලදී. 2021 අප්‍රේල් මාසයේදී, ඔහු පාකිස්තානයට එරෙහිව සිම්බාබ්වේ ටෙස්ට් තරඟ සඳහා පොරොත්තු ක්‍රීඩකයෙකු ලෙස නම් කරන ලදී. 2021 ජූලි මාසයේදී, බංගලාදේශයට එරෙහිව ඔවුන්ගේ එක්-වරක් තරඟය සඳහා සිම්බාබ්වේ හි ටෙස්ට් සංචිතයට ගුම්බි නම් කරන ලදී.

ජාත්‍යන්තර වෘත්තිය
2023 ජුනි මාසයේදී, ඔහු 2023 ක්‍රිකට් ලෝක කුසලාන සුදුසුකම් ලැබීමේ තරඟය සඳහා එක්දින ජාත්‍යන්තර (එදිජා) සංචිතයට තේරී පත් විය. ඔහු 2023 ජූනි 18 වන දින තරඟාවලියේ පළමු තරඟයේදී නේපාලයට එරෙහිව සිම්බාබ්වේ වෙනුවෙන් ඔහුගේ මංගල එක්දින තරඟයට පිවිසියේය.

යොමු කිරීම්

ජීවමාන ජනයා
1995 උපත්

ජොයිලෝර්ඩ් ගුම්බි


The Four Tunes (also referred to as The 4 Tunes) were a leading black pop vocal quartet during the 1950s.  The members at the peak of their fame were Pat Best, Jimmy Gordon, Jimmie Nabbie, and Danny Owens.

Career
The group originated from The Brown Dots, a quartet started in New York City by Ivory "Deek" Watson (born July 18, 1909, Mounds, Illinois – died November 4, 1969, Washington, DC) after he split from the Ink Spots in late 1944. The other original members were William Henry "Pat" Best (baritone and guitar) (born June 6, 1923, Wilmington, North Carolina – died October 14, 2004, Roseville, California), Joe King (tenor), and Jimmy Gordon (bass).

Best and Watson were co-credited with the song "For Sentimental Reasons", which became The Brown Dots' first single.  Later it became a 1946 hit for Nat King Cole and was recorded by many other artists. Soon afterwards, King was replaced by Jimmie Nabbie (tenor) and, in late 1946, Nabbie, Best, and Gordon recruited Danny Owens to replace Watson.  They called themselves The Sentimentalists (after "For Sentimental Reasons") and started recording for Manor, backing Savannah Churchill on her 1947 No. 1 US Billboard R&B chart hit, "I Want to Be Loved (But Only by You)", and also on her 1948 releases "Time Out for Tears" and "I Want to Cry".

After bandleader Tommy Dorsey asked them to stop calling themselves the Sentimentalists, also the name of his vocal group, they changed their name to The Four Tunes.  Nabbie later stated that the name was derived from the fact that all they had left were four tunes that they had not yet recorded. Manor reissued all their Sentimentalists recordings as by the Four Tunes.

They continued recording for Manor until early in 1949, when they switched over to RCA Victor, where they had 18 records released between May 1949 and November 1953. They then switched to Jerry Blaine's Jubilee label, where they achieved their greatest popularity. Their first Jubilee recording, "Marie" was released in September, and reached No. 2 on the Billboard R&B chart (No. 13 Pop). It sold one million copies. This Irving Berlin tune had been a No. 1 hit for Tommy Dorsey (with Jack Leonard on vocal) in 1937, and was later a hit for Irish group The Bachelors.

The Four Tunes' next Jubilee release, "I Understand (Just How You Feel)" was a bigger hit, climbing to No. 7 R&B, and No. 6 on the pop chart. It sold over one million copies, and was awarded a gold disc. By this time, the group had leaned closer to rhythm & blues and now had swung back to pop.  The group played the black theater circuit and also many white clubs. When they were on a tour with pop singer Joni James, she asked Jimmie Nabbie to write a song for her. The result, "You Are My Love", was her big hit of 1955 (which the Four Tunes covered).  In late 1959, there were two releases on Crosby (a Las Vegas label that Jimmie Nabbie partly owned). Then, there was a single release on Robin's Nest (as the "Four Tunes And One") in 1962.

After 18 years with the group, Nabbie left in 1963, to become a soloist (in 1965, he joined an Ink Spots group to come full circle; he would remain with them until his death); Danny Owens left about the same time. Billy Wells was tapped to fill Nabbie's place and tenor Gaines Steele was brought in to replace Owens.  In the mid 1960s, Frank Dawes (tenor and piano) was also brought on board, as a utility singer. The recording career of the 4 Tunes wound down with an LP on the ARA label in 1969 (which contained versions of "I Love You For Sentimental Reasons," but also "Whole Lot Of Shaking Going On").  The personnel were: Pat Best, Jimmy Gordon, Billy Wells, Frank Dawes, and Chuck Hampton (drums and vocals).

The group kept going throughout subsequent decades, although Wells left in the 1980s for medical reasons and was replaced by Andre Williams, who in turn made way for Rufus McKay. Pat Best and Jimmy Gordon finally wound the group up in the late 1990s.

Jimmie Nabbie died after double bypass surgery on September 15, 1992, and Pat Best died on October 14, 2004, at the age of 81.

Awards and recognition
The Four Tunes were inducted into The Vocal Group Hall of Fame in 2004.

References

External links
Bio on MSN Entertainment site
Article on the Brown Dots/4 Tunes
The Pat Best Web site
'The Four Tunes' Vocal Group Hall of Fame Page

American vocal groups
African-American musical groups
Jubilee Records artists
RCA Victor artists
Manor Records artists

The Four Tunes


Gradenegg ist der Name folgender Orte:

 Katastralgemeinde Gradenegg (Gemeinde Liebenfels), Katastralgemeinde von Liebenfels, Bezirk Sankt Veit an der Glan, Kärnten
 Gradenegg (Gemeinde Liebenfels), Ortschaft in der Gemeinde Liebenfels, Bezirk Sankt Veit an der Glan, Kärnten
 Gradenegg (Gemeinde Moosburg), Katastralgemeinde von Moosburg, Bezirk Klagenfurt-Land, Kärnten

Gradenegg ist der Name folgender Bauwerke:

 Burgruine Gradenegg, Burgruine in der Gemeinde Liebenfels, Bezirk Sankt Veit an der Glan, Kärnten

Gradenegg ist der Name folgender Personen:

 Gradenegg, (auch Gradeneckh) ehemaliges Adelsgeschlecht und Herren der Burg Gradenegg bei Liebenfels Bezirk Sankt Veit an der Glan, Kärnten
 Franz Freiherr von Gradenegg, auch Gradeneckh

Gradenegg


José Gonzalo Rodríguez Gacha (14 de maio de 1947 - 15 de dezembro de 1989), também conhecido por Don Sombrero e El Mexicano, era um narcotraficante colombiano e um dos líderes do Cartel de Medellín, juntamente com Pablo Escobar, Carlos Lehder e os irmãos Ochoa. No auge da sua carreira criminal, Rodríguez Gacha foi reconhecido como um dos traficantes de drogas mais bem-sucedidos do mundo. Em 1988, a revista Forbes incluiu-o na sua lista anual de todos os bilionários do mundo.

Primeiros Anos
José Gonzalo Rodríguez Gacha nasceu a 14 de maio de 1947 na pequena cidade de Veraguas, perto de Pacho, no departamento de Cundinamarca. Proveniente de uma família pobre, de criadores de porcos, a sua educação não foi além da escola primária.

Deixou a escola no início dos anos 1970, mudando-se para Muzo, Boiacá, o centro da exploração de esmeraldas na Colômbia. Aí, começou a trabalhar para Gilberto Molina Moreno, famoso magnata das esmeraldas, como parte da sua segurança, onde desenvolveu uma temível reputação como assassino.  Ascendendo através da hierarquia dos homens de Molina, foi conhecendo traficantes de drogas. A certa altura, Rodríguez Gacha decidiu que o negócio do tráfico de droga seria mais lucrativo, tendo-se tornado independente. Mudou-se para Bogotá e associou-se a Verónica Rivera de Vargas, pioneira do narcotráfico conhecida como "rainha da cocaína", ao assassinar a família do seu principal rival. Rivera apresentou Rodríguez Gacha a Pablo Escobar e ao traficante mexicano Miguel Ángel Félix Gallardo.

Ascensão do Cartel de Medellín
Começando a prosperar no negócio do tráfico de droga, Rodríguez Gacha começou a adquirir cada vez maiores extensões de terra no Vale do Médio Magdalena, na fronteira com os departamentos de Antioquia, Boiacá e Santander. Após se mudar para Medellín, em 1976, Rodríguez Gacha associou-se à família Ochoa, Pablo Escobar e Carlos Lehder, estabelecendo uma aliança que se foi fortalecendo e eventualmente ficou conhecida como Cartel de Medellín. Os traficantes cooperavam no fabrico, distribuição e comercialização de cocaína. Durante o final dos anos 1970, Rodríguez foi pioneiro na criação de rotas de tráfico do México para os Estados Unidos, principalmente Los Angeles, Califórnia e Houston, Texas, o que lhe permitiu ascender na hierarquia do cartel. Alguns testemunhos afirmam que Gacha foi o responsável por estabelecer estratégias de cooperação com os cartéis mexicanos. Isso, juntamente com a sua paixão pela cultura popular, musical e equestre mexicanas e a sua predileção por linguagem obscena, valeram-lhe as alcunhas El Mexicano ("O Mexicano") e Don Sombrero. Rodríguez possuía uma série de quintas na sua cidade natal, em Pacho, com nomes inspirados em terras mexicanas, como Cuernavaca, Chihuahua, Sonora e Mazatlán.

Segundo o Departamento de Justiça dos Estados Unidos, Rodríguez dirigia operações de tráfico de cocaína através do Panamá e da Costa Oeste (Califórnia) dos Estados Unidos. Alega-se que esteve envolvido no planeamento de uma operação de tráfico na Nicarágua que empregou o piloto Barry Seal (assassinado a 19 de fevereiro de 1986, após aceitar testemunhar contra o Cartel de Medellín).

Rodríguez Gacha estabeleceu a maioria das suas operações nas regiões de Cundinamarca (principalmente Bogotá) e do Médio Magdalena. Rodríguez foi o responsável pela construção da Tranquilandia, um dos maiores e mais conhecidos laboratórios de selva, onde mais de 2.000 pessoas viviam e trabalhavam - produzindo e embalando cocaína.

Após se tornar um dos principais capos (chefes) do Cartel de Medellín, Rodríguez Gacha começou a ter problemas com as guerrilhas das FARC, principalmente por estas taxarem algumas das suas plantações e por vezes assaltarem os seus homens. Quando a guerrilha M-19 raptou Martha Nieves Ochoa, irmã do capo Jorge Luis Ochoa, o cartel decidiu criar um dos primeiros grupos paramilitares de extrema-direita a combater as guerrilhas - o movimento "Muerte a Secuestradores" (MAS). Rodríguez Gacha era um dos principais financiadores do grupo. Pouco depois, tornou-se o líder da faceta militar do cartel e, graças à sua riqueza, formou a maior organização paramilitar do país, composta por cerca de 1.000 homens, treinados e armados, originalmente responsáveis pela sua segurança, mas que eventualmente se tornaram um exército anticomunista dirigido especialmente contra as FARC, e contra o partido Unión Patriótica.

Homicídio de Lara
A 7 de março de 1984, a Polícia Colombiana e a DEA destruíram o laboratório Tranquilandia, construído por Rodríguez Gacha. Semanas depois, a 30 de abril de 1984, o Ministro da Justiça colombiano, Rodrigo Lara, que iniciara uma cruzada contra o Cartel de Medellín, foi assassinado por homens armados numa moto. Em resposta, o presidente Belisario Betancur, que previamente se opusera à extradição de criminosos colombianos para os Estados Unidos, anunciou "Vamos extraditar colombianos". Carlos Lehder foi o primeiro a ser colocado na lista de extradições.

A perseguição ao cartel obrigou os Ochoa, Escobar e Rodríguez a fugir para o Panamá por vários meses. Alguns meses depois, Escobar foi acusado do homicídio de Lara e Rodríguez foi convocado como testemunha. Numa tentativa de remediar a situação, Escobar, Rodríguez e os irmãos Ochoa encontraram-se com o ex-presidente colombiano Alfonso López no Hotel Marriott, na Cidade do Panamá. As negociações colapsaram após a imprensa divulgar a ocorrência do encontro, levando os Estados Unidos a declararem total oposição a qualquer acordo que concedesse imunidade aos traficantes.

Grupos paramilitares associados ao Cartel
Grupos paramilitares foram criados com o apoio de proprietários de terras e criadores de gado ameaçados pelas guerrilhas, mas também de narcotraficantes - como o Movimento Muerte a Secuestradores (MAS). Segundo numerosas fontes, alguns grupos receberam apoio do próprio Estado colombiano.

Os líderes do Cartel de Medellín criaram exércitos privados para garantir a sua própria segurança e proteger as suas propriedades. Segundo o The Washington Post, em meados dos anos 1980, Rodríguez e Pablo Escobar adquiriram enormes terrenos em Magdalena, Puerto Boyacá, Rionegro e nos Llanos que usaram para treinar os seus exércitos, transformando milícias de camponeses em forças de combate sofisticadas. No final dos anos 1980, o cartel controlava 40% das terras do Médio Magdalena e financiava a maioria dos grupos paramilitares da região.

Ao longo dos anos 1980, Rodríguez foi crucial na ascensão do Cartel de Medellín ao poder, ao financiar a importação e implementação de tecnologia e expertise estrangeiros. Segundo o Departamento de Segurança Administrativa da Colômbia, entre dezembro de 1987 e maio de 1988, Rodríguez contratou mercenários israelitas e britânicos para treinar equipas de assassinos em campos de treino remotos na Colômbia. Yair Klein, tenente-coronel israelita reformado, admitiu ter liderado uma equipa de instrutores em Puerto Boyacá, no início de 1988.

Combate americano às drogas
Em 1989, a Drug Enforcement Administration (DEA) estimou que 80% da cocaína consumida nos Estados Unidos era importada da Colômbia pelo Cartel de Medellín ou pelos seus rivais, o Cartel de Cali.

O presidente recém-eleito, George H. W. Bush estava sob pressão para combater o aumento do consumo de drogas e da violência relacionada com drogas que assolava dezenas de cidades americanas. A principal estratégia do seu governo para restringir o fornecimento de drogas correspondeu à extradição dos líderes de cartéis colombianos para os Estados Unidos, onde seriam julgados.

A 21 de agosto de 1989, o Procurador-Geral Dick Thornburgh divulgou uma lista dos 12 barões do narcotráfico colombianos mais procurados pelos Estados Unidos, compartilhando a lista com o governo colombiano e com a Interpol. A lista incluía Pablo Escobar, Jorge Ochoa e Rodríguez Gacha, os principais líderes do Cartel de Medellín.

Repressão financeira
Bush declarou a lavagem de dinheiro um alvo crítico na guerra às drogas, alocando 15 milhões de dólares ao combate desta prática. Em setembro de 1989, a Financial Crimes Enforcement Network (FINCEN) foi criada para combater a lavagem de dinheiro, usando software capaz de detetar transferências monetárias eletrónicas suspeitas. A 6 de dezembro de 1989, Dick Thornburgh anunciou que as autoridades tinham congelado contas pertencentes a Rodríguez Gacha, que continham 61,8 milhões de dólares, na Suíça, Áustria, Luxemburgo, Inglaterra e Estados Unidos. Após tal acontecimento, Gacha transferiu 20 milhões de dólares para o Panamá, fora do raio de ação das autoridades americanas.

Últimos anos de Rodríguez Gacha
O crescimento do império criminoso de Rodríguez Gacha trouxe-lhe uma enorme fortuna, mas também lhe valeu muitos inimigos. Em 1987, o Cartel de Medellín tentou invadir o mercado de cocaína de Nova Iorque, que era controlado pelo Cartel de Cali, seus antigos parceiros no movimento MAS, o que gerou animosidade entre os dois grupos. Em 1988, tal animosidade deu lugar a uma guerra entre os cartéis, motivada principalmente pela vingança pessoal de Pablo Escobar contra Hélmer "Pacho" Herrera. Como líder militar do cartel, Rodríguez Gacha foi responsável pelo planeamento de vários assassinatos e outras ações violentas contra o Cartel de Cali.

Além disso, o cartel estava também em guerra contra as FARC e a ser perseguido pelo governo colombiano e pela DEA. Planeando unir as suas propriedades na  sua cidade natal de Pacho com as suas terras em Magdalena, entrou em conflito com os seus antigos aliados do negócio de esmeraldas, que ocupavam Muzo, a região no meio dos dois locais. Para manter o poder sobre esta região, Rodríguez Gacha envolveu-se numa luta violenta pelo controlo das minas de esmeralda. A 27 de fevereiro de 1989, um grupo de 25 homens armados às suas ordens assassinaram o seu ex-chefe e magnata das esmeraldas Gilberto Molina Moreno, e outras 16 pessoas, numa festa em casa de Molina. A 1 de julho de 1989, a sua ex-associada Verónica Rivera, a "rainha da cocaína", foi assassinada às suas ordens. Posteriormente, detonou uma bomba nos escritórios da Tecminas, em Bogotá, propriedade de Victor Carranza, o novo "czar" das esmeraldas, tendo também ordenado o assassinato do seu sobrinho.

Rodríguez Gacha foi acusado na Colômbia e nos Estados Unidos pelo seu envolvimento em vários assassinatos, incluindo o do presidente do partido de esquerda União Patriótica, Jaime Pardo Leal, a 12 de outubro de 1987, como retaliação pelos ataques de guerrilhas aos narcotraficantes nos Llanos Orientales. No início de 1989 (ano de horror na história da Colômbia), foi responsável pelo massacre de 12 funcionários de Justiça. Escobar e Rodríguez contrataram assassinos treinados por Yair Klein para o homicídio do candidato presidencial Luis Carlos Galán, a 18 de agosto de 1989, que provavelmente teria sido eleito o próximo presidente da Colômbia. Após o assassinato de Galán, Gacha passou a ter um papel menos ativo no planeamento de ataques terroristas do cartel de Medellín.

Perseguição do governo e narcoterrorismo
A 19 de agosto de 1989, horas após o assassinato de Galán, o presidente colombiano Virgilio Barco declarou uma ofensiva total contra os cartéis e restabeleceu as extradições para os Estados Unidos. O povo colombiano apoiou de forma esmagadora a decisão de Barco. O governo apreendeu moradias luxuosas, ranchos, aeródromos, laboratórios de cocaína e grandes quantidades de drogas e dinheiro pertencentes aos traficantes, para além de efetuarem milhares de detenções por todo o país. O Cartel de Medellín respondeu declarando guerra ao governo. Nos 4 meses seguintes, bombardeamentos ocorriam diariamente, resultando em inúmeras mortes.

Em outubro de 1989, o narcoterrorismo levou a que o apoio popular à perseguição dos cartéis diminuísse, pelo que o Governo decidiu concentrar a sua atenção na captura de Escobar ou Rodríguez Gacha. No entanto, os dois homens conseguiam manter-se sempre um passo à frente das autoridades e continuavam a financiar uma campanha de terrorismo que ceifou a vida de centenas de políticos, juízes e civis. As autoridades colombianas alegaram que Gacha e Escobar planearam o atentado à bomba da sede da Polícia Investigativa Federal que, a 7 de dezembro de 1989, matou 63 pessoas e feriu cerca de 1000 em Bogotá. Os dois homens também foram acusados de envolvimento no bombardeamento do Voo Avianca 203, a 27 de novembro de 1989, que matou todas as 107 pessoas a bordo e que tinha como alvo o então candidato presidencial e futuro presidente da Colômbia César Gaviria Trujillo, que acabou por não embarcar.

Morte
Na altura da sua morte, Rodríguez Gacha estava simultaneamente em guerra contra o governo colombiano, o cartel de Cali, as guerrilhas das FARC, a DEA e a guilda de empresários de esmeraldas liderados por Carranza. Todos estes começaram a colaborar entre si para o derrubar. A organização de Gacha começou a ser infiltrada pelo cartel de Cali e pelos homens de Carranza, que forneciam relatórios de inteligência a todos os seus inimigos.

Em agosto de 1989, o filho de Rodríguez Gacha, Freddy Gonzalo Rodríguez Celades, foi preso durante uma incursão do exército a um dos ranchos de Gacha, no norte de Bogotá. Freddy foi detido por posse de armas ilegais - crime de relativamente baixa gravidade -, mas a polícia deteve-o por algum tempo, tentando forçar uma reação por parte do pai. Como nenhum sinal de preocupação paterna surgiu, a polícia libertou Freddy.

Jorge Velásquez, conhecido como "El Navegante", um informador colocado pelo Cartel de Cali na organização de Gacha, revelou à polícia que o traficante se encontrava em Cartagena das Índias, protegido por 25 guarda-costas. Quando a polícia chegou à região, Gacha fugiu para Tolú num barco a motor. Aí, fazia-se acompanhar pelo seu filho Freddy, Gilberto Rendón Hurtado (conhecido como "mano de yuca" - número 8 do Cartel de Medellín e responsável pelo transporte de cocaína através das Caraíbas), quatro guarda-costas e El Navegante. A 14 de dezembro de 1989, o infiltrado voltou a informar a polícia sobre a localização de Gacha.

Ao meio-dia de 15 de dezembro de 1989, 22 policías (17 deles polícias de elite) embarcaram em dois helicópteros militares e sobrevoaram El Tesoro, uma vila entre Coveñas e Tolú, onde, segundo El Navegante, Gacha se encontrava escondido. Através de um altifalante, a polícia exigiu que Rodríguez Gacha se rendesse, mas o traficante e os seus homens, disfarçados de agricultores, aguardaram a retirada policial. No entanto, os dois helicópteros continuaram a sobrevor a zona. Quando surgiu uma oportunidade, os criminosos correram para uma carrinha vermelha estacionada nas proximidades e fugiram, perseguidos pela polícia.

Após várias tentativas fracassadas de escapar à perseguição policial, Freddy Gonzalo, Gilberto Rendón e três guarda-costas saíram do veículo e, enquanto corriam em direção a um grupo de árvores, travaram um tiroteio com um dos helicópteros. Rendón Hurtado e um guarda-costas foram mortos por uma rajada de metralhadora da aeronave. Em seguida, o helicóptero pousou e 5 polícias de elite envolveram-se noutro tiroteio com Freddy e os dois guarda-costas restantes, acabando por matar os criminosos.

Entretanto, o outro helicóptero mantinha-se na perseguição da carrinha com Gacha e um dos seus homens dentro. Quando um veículo policial surgiu à sua frente, na estrada, Gacha e o seu guarda-costas pararam a carrinha, saíram e correram para uma plantação de bananas na beira da estrada. Os atiradores nas aeronaves dispararam às cegas sobre o bananal, tentando descobrir a localização dos fugitivos. Gacha, armado com uma submetralhadora alemã, rasgou o couro cabeludo ao tentar atravessar uma cerca de arame. Sentindo-se encurralado, disparou contra o helicóptero, revelando a sua localização. A polícia respondeu com uma rajada de metralhadora, ferindo-o numa das pernas, o que o fez cair. Em seguida, foi baleado no rosto, matando-o. O guarda-costas restante foi morto pouco depois.

O som das granadas e os danos ao rosto de Rodríguez Gacha levaram alguns vizinhos a supor que o traficante teria cometido suicídio, detonando uma granada na própria cabeça. No entanto, a polícia confirmou que a causa de morte tinha sido uma bala de grande calibrem capaz de desfigurar o rosto de forma semelhante a  explosivos. Além disso, as mãos de Gacha estavam intactas, algo que não seria possível caso o criminoso se tivesse suicidado através de uma granada.

Funeral
A 17 de dezembro de 1989, domingo, Milhares de enlutados encheram as ruas da cidade de Pacho para o funeral de Rodríguez Gacha. Vários habitantes da cidade viam o traficante como um benfeitor, por ter patrocinado a renovação de diversos edifícios na região. Embora o funeral tenha sido exclusivo a familiares, cerca de 3.000 pessoas rodearam o cemitério. Estima-se que o número total de enlutados tenha rondado os 15.000.

Cultura popular

 Na telenovela colombiana Escobar, el Patrón del Mal, de 2012, é interpretado por Juan Carlos Arango, sob o nome Gustavo Ramírez "El Mariachi" .
 Na telenovela espanhola Los Tres Caínes, de 2013, é interpretado por Rodolfo Silva, sob o nome Gonzalo Mahecha.
 Na série televisiva da Netfflix, Narcos, de 2015, é interpretado por Luis Guzmán.
 Na série televisiva Alias El Mexicano, de 2013, e na telenovela Diomedes, el cacique de la junta, de 2015, é interpretado por Juan Sebastián Calero.
 Na telenovela Bloque de búsqueda, de 2016 é interpretado por Elkin Díaz, sob o nome Gonzalo Rodríguez Largacha.
 Na telenovela En la boca del lobo, de 2016, é interpretado por Andrés Soleibe, sob o nome Jaime Gonzalo Ramírez Lacha.
 Na série televisiva El General Naranjo, de 2019, é interpretado por Walter Luengas.

Ver também

 Pablo Escobar
 Cartel de Medellín
 Guerra às drogas

Referências

Traficantes de drogas da Colômbia
Mortos em 1989
Nascidos em 1941

José Gonzalo Rodríguez Gacha


Le musée du village de garnison de Taichung (; ) est un musée situé à Taichung, district de Beitun, Taïwan.

Histoire

Le bâtiment du musée faisait à l'origine partie du nouveau village de Beitun, qui était l'un des 134 villages de garnison de la ville accueillant des officiers de la Force aérienne de la république de Chine, ainsi que leurs familles. Depuis les années 2000, de plus en plus de familles ont quitté la région. Le village a ensuite été rénové afin de préserver certains de ses points de repère emblématiques. L'une des maisons a été transformée en musée. La construction du musée a été achevée à la mi-novembre 2014.

Divers
Le musée accueille la Yuguo Cultural and Creative Company

Galerie

Références

Liens externes

Musée fondé en 2014
Musée à Taïwan
Village de garnison

Musée du village de garnison de Taichung


An Elymus retroflexus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni B.Rong Lu ngan B.Salomon. An Elymus retroflexus in nahilalakip ha genus nga Elymus, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Tibet. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elymus

Elymus retroflexus


Philippa Jane Boyens  (born 1962) is a New Zealand screenwriter who co-wrote the screenplay for The Lord of the Rings series, King Kong, The Lovely Bones, and the three-part film The Hobbit.

Biography
Born in 1962, Boyens is the daughter of John Fraser Boyens and Jane Moana Menhennet. She was educated at Massey High School, and was later a part-time student at the University of Auckland, graduating with a BA in English and history in 1994. After that Boyens joined a theatre company and her wages were paid by the government in a PEP scheme.

Boyens received a Distinguished Alumni Award from the University and Auckland in 2006.

Boyens co-wrote the screenplay for Peter Jackson's films The Lord of the Rings series, King Kong, The Lovely Bones, and the three-part film The Hobbit, all with Jackson and Fran Walsh.

Boyens, Jackson, and Walsh won the Academy Award for Best Adapted Screenplay for The Lord of the Rings: The Return of the King at the 76th Academy Awards in 2004. She was co-producer on every one of Jackson's films since King Kong, and on District 9. Prior to screen-writing, Boyens worked in theater as a playwright, teacher, producer, and editor.

Boyens was director of the New Zealand Writers Guild for a time.

Work on Lord of the Rings
Boyens first became a Tolkien fan as a child. When she came on board to help the writing team on The Lord of the Rings, she had already read the book seven times.

Filmography

Writer

Producer

Soundtrack

Awards
In the 2004 Queen's Birthday Honours, Boyens was appointed a Member of the New Zealand Order of Merit, for services to film.

Personal life
Boyens has three children, Phoebe and Calum Gittins, whose father is actor Paul Gittins, and Isaac Miller. All have worked as actors on screen on movies Boyens has been involved in: Phoebe Gittins as a Hobbit in The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring, in The Lovely Bones, and in the Prancing Pony in The Hobbit: The Desolation of Smaug; Calum Gittens appeared as Haleth in The Lord of the Rings: The Two Towers; and Isaac Miller appeared as a young Hobbit in a flashback of the Old Took's party in the extended edition of The Hobbit: An Unexpected Journey.

References

External links

1962 births
21st-century New Zealand women writers
21st-century New Zealand writers
21st-century screenwriters
Best Adapted Screenplay Academy Award winners
Best Adapted Screenplay BAFTA Award winners
Hugo Award-winning writers
Living people
Members of the New Zealand Order of Merit
Nebula Award winners
New Zealand screenwriters
New Zealand women screenwriters
People educated at Massey High School
University of Auckland alumni

Philippa Boyens


ෆාලුන් ඩාෆා හි නිර්මාතෘ සහ ගුරුතුමා වන්නේ ලී හොන්ග්ෂි මහතා ය. එතුමා 1992 දී මුලින් ම ඊශාන දිග චීනයේ චාන්ග්චුන් නගරයේදී මුලින් ම පොදු ජනයා වෙත පුහුණුව උගන්වනු ලැබුවා. ලී හොන්ග්ෂි මහතා නොබෙල් සාම ත්‍යාගය සඳහා සහ නිදහස් සංකල්පය වෙනුවෙන් සකාරොව් ත්‍යාගයට යෝජනා වී තිබුණි.

https://lk.falundafa.org/photo.html?v=bks04

ලී හොන්ග්ෂි ගුරුතුමා


Twix er en dansk kortfilm fra 2012 instrueret af Emil Jørgensen.

Handling
En mand, 'hovedpersonen', sidder bundet i en stol i en kælder. Han bliver tortureret og afhørt af to andre mænd, 'bossen' og hans hjælper 'bøffen'. Undervejs i filmen skal hovedpersonen forsøge at finde ud af, hvorfor han sidder bundet. Hovedpersonen tænker tilbage og fortæller om det under afhøringen. Dette fører os gennem mærkværdige og voldsomme episoder, før vi til sidst får den meget overraskende og pudsige forklaring på det hele.

Medvirkende

 Lars Arvad
 Andreas Landbo-Isaksen
 Michael Johansen
 Lau Lehrmann

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2012

Twix (film)


Clova est un assistant personnel intelligent pour les systèmes d'exploitation Android et iOS développé par Naver (entreprise) et Line Corporation (une filiale de Naver). Clova, abréviation de , a été officiellement présenté le . Il a d'abord été lancé sur App Store et Google Play Store.

En août 2017, il a été annoncé que la plateforme d'intelligence artificielle serait utilisée dans  série d'enceintes intelligentes. L'enceinte , sortie en Corée sous le nom de  (parfois appelé ) et au Japon sous le nom de  pour les marchés coréen et japonais), est le premier haut-parleur intelligent qui utilise Clova. Le  (ou Clova  au Japon), un haut-parleur sur le thème des personnages , était le deuxième haut-parleur intelligent fonctionnant avec la plateforme.

En octobre 2020, Naver (entreprise) a lancé Clova Lamp, une lampe IA qui lit des livres. Elle fonctionne lorsque vous ouvrez un livre sous la caméra de la lampe et appuyez sur le bouton de lecture de livre ou dites « Clova, lis-moi un livre ». Ce produit peut lire des livres en anglais et en coréen.

Notes et références

Liens externes
 Site officiel japonais
 Site officiel coréen

Logiciel pour Android
Logiciel pour iOS

Clova (assistant virtuel)


Józef Lipski () a fost diplomat polonez, care a îndeplinit funcția de ambasador al Poloniei în Germania Nazistă între anii 1934 și 1939. Lipski a jucat un rol-cheie în politica externă a celei de-a Doua Republici Poloneze.

Biografie
Lipski a urmat studii de drept și a fost încadrat în Ministerul Afacerilor Externe al Poloniei în 1925. A colaborat la elaborarea Pactului de neagresiune germano-polonez, semnat la 26 ianuarie 1934.

Lipski s-a întâlnit cu ministrul german de externe Joachim von Ribbentrop la Berchtesgaden, reședința montană de vacanță a lui Hitler, la 24 octombrie 1938. Ribbentrop a cerut Poloniei să accepte anexarea de către Germania a orașului liber Danzig, ceea ce Lipski a refuzat. Potrivit istoricului britanic AJP Taylor, cu doar câteva zile înainte de invazia Germaniei în Polonia, Lipski a refuzat, în ciuda îndemnurilor diplomaților britanici, să se întâlnească cu von Ribbentrop pentru a asculta cele mai recente solicitări ale Germaniei față de Polonia. Această anecdotă ilustrează atitudinea ministrului polonez de externe Józef Beck față de tactica lui Hitler de a face solicitări tot mai îndrăznețe și de a ridica mizele: Polonia nu va accepta solicitările germane de cedare a unor părți din teritoriul național. În urma solicitării repetate ale britanicilor ca Polonia să negocieze o soluție cu privire la chestiunea coridorului polonez, Lipski a telefonat în cele din urmă pentru a-i cere o audiență lui Ribbentrop în 31 august 1939, dar întâlnirea i-a fost refuzată după ce s-a aflat că diplomatul polonez urma să fie prezent doar în calitate de ambasador și nu avea mandat de ministru plenipotențiar pentru a semna un acord politic între cele două țări. Polonia a fost invadată a doua zi. Potrivit lui Taylor, germanii cunoșteau că Lipski avea o autoritate limitată de negociere.

În timpul celui de-al Doilea Război Mondial, Lipski a luptat ca voluntar în Divizia 1 Grenadieri Polonezi din Franța și mai târziu a fost membru al Statului Major General al Forțelor armate poloneze din vest. În 1951 Lipski s-a mutat în SUA și a reprezentat guvernul polonez în exil.

Note

Bibliografie
 Józef Lipski, Diplomat in Berlin, 1933-1939: Papers and Memoirs of Jozef Lipski, Ambassador of Poland, editat de Waclaw Jedrzejewicz. Columbia University Press, New York, 1968.

Vezi și
 Coridorul polonez
 1939 în Polonia
 Listă de polonezi celebri

Legături externe

Nașteri în 1894
Decese în 1958
Diplomați polonezi

Józef Lipski


محمد محمد الشيخ الشويحي (و. 1930- ت. 1996) من مواليد 1 أغسطس 1930 بقرية أويش الحجر«قلعة القرآن الكريم», المنصورة، مصرممثل كوميديا ومؤدي رائع جذب انتباه مستمعي الإذاعة أكثر من التليفزيون والسينما الذي اشترك فيهما أيضا بجموعة من الأفلام والمسلسلات وكان أكثر أعماله كوميدية ظهر في فرقة بالإسكندرية في عام 1955 اسمها الدراويش وأصبح رئيسها وكانت تقدم في حفلاتها أغاني من ما يسمى بالشعر الحلمنتيشي وعمل مطربا بالموالد ثم عمل بالمسرح الحديث حفظ القرأن الكريم وأتم حفظه كامل عام 1947, اى حفظ القرأن الكريم وجوده وعمره اثنى عشر عاما بدأ مع الشيخ عبدالله البلتاجى ثم انتقل بعد ذلك ليراجع القرأن مع الشيخ عبدالحليم القرمانى واخيرا مع الشيخ عبدالمجيد كرم الدين وبعدما اتم حفظ القران الكريم التحق بـالازهر الشريف وحصل على الابتدائية ثم الثانوية ثم التحق بجامعة الازهر الشريف كلية اللغة العربيه ليتخرج منها عام 1960.

أعماله

أفلام
 الشقة من حق الزوجة
 الرجل الذي عطس
 الدنيا على جناح يمامة
 خميس يغزو القاهرة
 الشيطانة
 سلطانة الطرب
 دقة زار
 سمك لبن تمر هندي
 سمع هس
 البنات والمجهول

 الافوكادو
 حكايات الغريب
 الناس والشوارع

المسلسلات
 كابتن جودة 1982
 ((طيور بلا اجنحه (مسلسل) في دور صادق الجاعور))
 الزيني بركات
 المال والبنون
 رحلة المليون
 بكيزة وزغلول
 الفرسان
 ليالي الحصاد
 علي الزيبق في دور حسون النجار
 لا في دور الباشكاتب
 رافت الهجان في دور رزق افندى

أعمال الإذاعة

 برنامج تسالي العصاري
 مغامرات جنيه مصري

المسرح

 دموع على أستار الكعبة
 الوزير العاشق
 سبعة تحت الشجرة
 ميت حلاوة
 دقي يا مزيكا
 المشاغبون في المستشفى
 مأساة الحلاج

الفوازير
 المناسبات

مراجع

 محمد الشويحي _السينما.كوم

ممثلون مصريون
مواليد 1349 هـ
مواليد 1930
وفيات 1417 هـ
وفيات 1996

محمد الشويحي


Igor Karačić (født 2. november 1988) er en kroatisk håndboldspiller, som spiller i Vive Kielce i Polen pr. 1. juli 2019 og for Kroatiens herrerhåndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Kroatien
Håndboldspillere fra Vive Kielce

Igor Karačić


La station Centrum Nauki Kopernik (français: Centre des sciences Copernic) est une station de la ligne M2 du métro de Varsovie. Elle est située, à l'intersection des rues Kosciuszko et Tamka, à proximité de Swietokrzyska, dans l'arrondissement de Śródmieście à Varsovie en Pologne.

Mise en service en 2015, elle dessert notamment le centre scientifique Copernic, les quais de la Vistule et la bibliothèque universitaire.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, Centrum Nauki Kopernik est une station de la Ligne M2 du métro de Varsovie, elle est située entre la station Nowy Świat-Uniwersytet, en direction du terminus provisoire Księcia Janusza et la  station Stadion Narodowy, en direction du terminus provisoire Trocka..

Histoire
La station Centrum Nauki Kopernik est mise en service le , lors de l'ouverture à l'exploitation des  de la première section de la ligne M2 du métro de Varsovie.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Varsovie
 Liste des stations du métro de Varsovie
 Ligne M2 du métro de Varsovie

Liens externes
 Site internet du métro de Varsovie

Station de la ligne 2 du métro de Varsovie
Station de métro mise en service en 2015

Centrum Nauki Kopernik (métro de Varsovie)


Loxley House est un bâtiment géorgien situé au large de Ben Lane dans le quartier Wadsley de Sheffield dans le Yorkshire du Sud, en Angleterre. Il est un bâtiment classé.

Histoire
Le bâtiment actuel est construit en 1826 mais la première maison sur le site a été construite en 1795 par le révérend Thomas Halliday, le ministre unitarien de Norton. Cette structure originale est un bâtiment imposant qui se dressait à la tête d'une allée qui menait à Ben Lane. Halliday est en quelque sorte un entrepreneur local qui construit plus tard le Robin Hood Inn à Little Matlock à Loxley en 1804 . En 1808, Halliday vend la maison à Thomas Payne et c'est la famille Payne qui l'a complètement reconstruite en Loxley House en 1826. La nouvelle maison est beaucoup plus impressionnante dans son style que le bâtiment précédent, avec trois étages et trois larges baies ainsi que des fenêtres palladienne.

La maison reste la propriété de la famille Payne jusqu'en 1895, le dernier membre de cette famille s'étant installé dans les années 1860. C'est l'excentrique docteur Henry Payne qui s'est brouillé avec la population locale et le vicaire de l'église paroissiale de Wadsley à proximité au sujet d'un droit de passage à travers Wadsley Common qui faisait partie du domaine du Dr Payne. La dispute avec le vicaire est si virulente que Payne déclare qu'il n'irait plus jamais à l'église et, par conséquent, est enterré dans l'enceinte de Loxley House sans cérémonie dans une tombe en briques anonyme .

En 1895, l'échevin William Clegg achète Loxley House, Clegg est une sorte de célébrité locale ayant joué au football pour Sheffield dans les années 1870, faisant deux apparitions pour l'Angleterre . Clegg dirige le conseil municipal de Sheffield pendant de nombreuses années et devient lord-maire de Sheffield en 1898 . La maison a deux autres locataires après le départ de William Clegg jusqu'à la Première Guerre mondiale, lorsque deux nièces célibataires du Dr Payne y vivent. C'est la dernière fois que la maison est utilisée comme résidence privée.

En 1919, la maison est reprise par la Cripples Aid Association et est ensuite utilisée par le Sheffield Sea Cadet Corps comme base pendant de nombreuses années. En 1996, la maison est  mise en vente et achetée par les promoteurs immobiliers Campbell Homes qui la transforment en appartements de luxe .

Références

Monument classé de Grade II* dans le Yorkshire du Sud
Sheffield

Loxley House


Asigurarea calității (, , ) este un concept care include ansamblul activităților planificate și sistematice implementate în cadrul sistemului calității și demonstrate (dovedite, probate) ca fiind necesare pentru generarea încrederii corespunzătoare în faptul că o entitate va satisface cerințele referitoare la calitate., serviciile cărora li se poate implementa un sistem al calității pot fi clasificate astfel:
 servicii cultural-turistice;
 servicii de comunicații: transporturi aeriene, rutiere, feroviare, maritime, telecomunicații, servicii poștale etc;
 servicii medicale; asigurarea calității în sistemul de sănătate este reglementată în România în Legea nr. 185/2017;
 servicii de întreținere și reparații, de exemplu reparații de autovehicule;
 servicii de utilitate publică: salubrizare, alimentare cu apă, gaze, energie termică, electricitate etc.;
 servicii comerciale;
 servicii financiare;
 servicii administrative;
 servicii științifice;
 servicii de aprovizionare.Caracteristicile calitative'' sunt cele care permit compararea serviciilor. Cumpărătorii fac comparații între servicii similare și prețul nu mai este argumentul decisiv în alegerea serviciului.

Note

Vezi și
 Mangementul calității în proiecte
 Dezvoltare de noi produse

Managementul calității

Asigurarea calității


Primorsko-goranska zonska nogometna liga, također kao i Zonska liga Međuopćinskog nogometnog saveza Rijeka, Primorsko-goranska zonska liga Nogometnog saveza Rijeka, je bila liga petog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1980./81.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bio klub "INA" iz Rijeke.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Regionalna liga Rijeka – Pula 1980./81.

Vanjske poveznice

Izvori

 Petar Pavlić: Crikvenička nogometna kronika : naših '90 let, Crikvenica, 2009., UDK: 796.332(497.5), str. 116–117., 227–228.
 Orfeo Tićac, Edo Doričić: 60 godina sporta u Kostreni : 1921-1981, Rijeka, 1986., UDK: 796(497.5 Kostrena) "1921/1981", str. 94–95.
 Vladimir Jugo i dr.: Nogometni klub Halubjan, Viškovo : srebrni jubilej, Viškovo, 1996., , str. 74–75.
 kvarnerski.com, SAMO NA KVARNERSKOM: NOGOMET RIJEKE i OKOLICE dio 1. (1945-1991), objavljeno 25. srpnja 2013., pristupljeno 28. kolovoza 2021.

1980-81 1 zonska Primorsko-goranska
Primorsko-goranska
1980-81 Primorsko-goranska

Primorsko-goranska zonska nogometna liga 1980./81.