Baklava () Türk, Orta Doğu, Balkan ve Güney Asya mutfaklarında yer etmiş önemli bir hamur tatlısıdır. İnce yufkaların arasına yöreye göre ceviz, antep fıstığı, badem veya fındık konarak yapılır. Genel olarak şeker şerbeti ile tatlandırılır. Ayrıca bal şerbeti de kullanılabilir. Bazı ticari firmalar kendi özel şerbetlerini kullanırlar.

AB Komisyonu tarafından 8 Ağustos 2013 tarihinde baklavanın Türk tatlısı olduğu tescil edilmiştir.

Köken bilimi
Baklava sözcüğü Türkçe kökenlidir. Eski Türkçede baklağu, baklağı olarak geçer. Baklava kelimesinin Türkçe olduğuna diğer bir delil hamurun açılmasında kullanılan oklava, eski dilde oklağa, oklağu, oklâ, oklağı gibi kullanımları da olan, 1500 yılından evvelki yazılı eserlerde geçmiş olması nedeniyle de kökeni belgenebilen bir kelimedir. Buell (1999), "baklava" isminin Moğolca 'bağlamak, sarmak' anlamına gelen baγla- sözcüğünün üstüne Türkçe fiil eki -v getirilerek türetilmiş olabileceğini belirtmiştir ancak Moğolca'daki baγla- fiili de Eski Türkçe'den bir alıntıdır. Kelimenin Arapça bakla kelimesi ile bir ilgisi yoktur.

Türkçeden diğer dillere de geçmiştir. Arapça بقلاوة, Farsça باقلوا, Somalice baqlawad, Ermenice փախլավա, Kürtçe, Zazaca baqlawa, Arnavutça bakllava, Rumence baclava, Macarca baklava, Bulgarca, Sırpça баклава, Hırvatça, Boşnakça baklava, Lehçe bakława, Çekçe  baklava, Rusça пахлава, бахлава (okunuş: pahlava. bahlava) , Ukraynaca баклава, Yunanca μπακλαβάς, Azerice Paxlava, Gürcüce ფახლავა, Abhazca абаклау́а, Bengalce  বাক্‌লাভা, Filipince baklava, Çince 巴卡拉 (okunuşu: bā kǎlā), Japonca バクラバ (okunuşu: bakuraba), Korece 바클라바  (bakeullaba) İngilizce baklava.

Tarihçe

Birçok ulusun mutfağında yer etmiş baklava birçok ulus tarafından da sahiplenilir. Zamanla Topkapı Sarayı'nda bugünkü halini almıştır. İlk kez Topkapı Sarayı'da yapılan günümüz baklavasının nasıl türediğiyle ilgili üç teori vardır. Bunlardan ilki Roma mutfağındaki (sonrasında Bizans mutfağını) plasenta kekinden türediğidir. Baklavanın ortaya çıkışı ilgili ikinci teori ise Orta Asya Türklerinin "katmanlı ekmek" yemeğinden geliştiğidir. Son teori ise Farsların lauizanaq yemeğinin zamanla baklavaya dönüştüğüdür.

Baklavaya benzeyen en eski tatlı Roma mutfağındaki plasentadır. MÖ 2. yüzyıla tarihlenen bu tatlı pişmiş hamurun balla kaplanmasıyla yapılırdı. Patrick Faas, baklavanın kökenin bu tatlı olduğunu iddia etmektedir: "Yunanlar ve Türkler hâlen daha baklavanın kime ait olduğu konusunda tartışıyorlar. Yunan ve Türk mutfağı, Roma mutfağının devamı olan Bizans mutfağının üzerine inşa edilmiştir. Roma mutfağı antik Yunanlardan birçok yemeği almıştır, ancak plasenta (ve dolayısıyla baklava) Yunan kökenli bir yemek değildir, Roma yemeğidir. Lütfen bu yemeğin, muhafazakâr ve Yunan karşıtı Cato'dan bize miras kaldığını unutmayın."

Birçok kaynak bu Roma tatlısının Bizans döneminde gelişmeye devam ettiğini ve günümüz baklavasına dönüştüğünü belirtir. Antik Çağda plakous (Yunanca: πλακοῦς) kelimesi de Latincedeki plasentanın yerine kullanılmıştır. Amerikalı akademisyen Speros Vryonis ve birçok yazar, plakous'un çeşitlerinden birinin Türk baklavası ile aynı olduğunu belirtmiştir. Bununla beraber, plasenta kelimesi Günümüzde Yunanistan'ın Midilli adasında yapılan katmanlı hamur işi bir tatlıyı tanımlamakta kullanılmaktadır. Bu tatlı ezilmiş fındık ve balla kaplanmaktadır.<ref name = cookbook>{{kitap kaynağı |soyadı= Λούβαρη-Γιαννέτσου |ad= Βασιλεία |başlık= Τα Σαρακοστιανά 50 συνταγές για τη Σαρακοστή και τις γιορτές (Lent foods: 50 recipes for Lent and the holidays) |url= https://books.google.com/books?id=5U0iAwAAQBAJ&pg=PT161&lpg=PT161&dq=πλατσέντα&source=bl&ots=gvDhAQ6nmy&sig=hTgGtpI8hDKoMwSoKYw4pBpRlUg&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwiplfyR5dPOAhUQ6WMKHYx-D7o4ChDoAQhDMAc#v=onepage&q=πλατσέντα&f=false |yıl= 2014 |kısım= Πλατσέντα ή γλυκόπιτα |erişim-tarihi= 10 Ekim 2020 |arşiv-url= https://web.archive.org/web/20170225001121/https://books.google.com/books?id=5U0iAwAAQBAJ&pg=PT161&lpg=PT161&dq=%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B1&source=bl&ots=gvDhAQ6nmy&sig=hTgGtpI8hDKoMwSoKYw4pBpRlUg&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwiplfyR5dPOAhUQ6WMKHYx-D7o4ChDoAQhDMAc#v=onepage&q=πλατσέντα&f=false |arşiv-tarihi= 25 Şubat 2017 |ölüurl= no }}</ref>

Andrew Dalby plasentanın ve Cato'nun anlattığı benzeri tariflerin Yunan geleneğinden geldiğini iddia eder. Bu iddiasının kaynağının Antifanes'i (M.Ö. 3. yüzyıl) alıntılayan Athenaeus olduğunu belirtmektedir.

Abbâsî derleyici Muhammed bin Hasan el-Bağdadi, lauzinaqı baklavaya benzeyen bir tatlı olarak tanımlamaktadır. Bununla beraber diğerleri bu görüşle hemfikir değildir. Aramicedeki badem kelimesinden türeyen Lauzinaq, çok ince hamur işlerine ("çekirge kanatları kadar ince") sarılı, şurupla ıslatılmış ve küçük badem ezmesiyle süslenmiş bir tatlı olarak tasvir edilir.  Bağdadi'nin yemek kitabı Kitab al-Tabikh, 1226'da (bugünkü Irak'ta) yazılmıştır ve 9. yüzyıldan kalma Farsça yemek tariflerine dayanmaktadır. Gil Marks'a göre, malzemeleri katman katman dizmeyi Orta Doğulu hamur ustaları geliştirmiştir. Marks, bazı akademisyenlerin bu geleneğin Orta Doğu'ya Türk-Moğol kültüründen geçtiğini savunduğunu da yazar. Bağdadi'nin kitabının tek orijinal el yazması İstanbul'daki Süleymaniye Kütüphanesi'nde korunmaktadır. Charles Perry'ye göre, bu kitap yüzyıllar boyunca Türklerin favori yemek kitabı olmuştur. Perry, bu el yazmalarında baklavanın olmadığını belirtmektedir. Türk derleyiciler bu el yazmalarını Kitâbü'l-Vasfi'l-Et'ime el-Mu'tâde olarak yeniden adlandırdıkları kitapta toplamış ve bilinmeyen bir tarihte kitaba 260 tarif daha eklenmiştir. Kitabın bilinen üç kopyadan ikisi günümüzde İstanbul'daki Topkapı Sarayı Kütüphanesi'nde yer almaktadır.

Vrıonis, Deipnosopiste'de belirtilen gastris, kopte, kopton veya koptoplakos gibi eski Yunan tatlılarını baklava olarak tanımlamıştır ve bunların Bizans tatlısı olduğunu iddia etmiştir.κοπτός , Henry George Liddell, Robert Scott, A Greek–English Lexicon, on Perseus Ancak Perry bu tatlıların baklava olmadığını çünkü bu tatlıların hamur içermediğini göstermiştir. Bu tatlılar fındık ve balın karıştırılmasıyla yapılıyordu ve bugünkü pasteli veya helvaya benziyorlardı.

Perry ayrıca ince ekmeğin (yufka) arasına malzemeler koyularak yapılan yemeklerin (örn. börek) Türk kökenli olduğunu ve bu tekniğin Orta Asya Türk kökenli olduğunu belirtmiştir. Ayrıca her yıl Ramazan ayının 15'inde Osmanlı sultanları yeniçerilere tepsiler hâlinde baklavalar sunuyorlardı ve bu törene Baklava alayı deniyordu.

Baklava'nın kökeninin Süryanilere dayandığı iddia edilse de bu iddiayı destekleyen bir kanıt bulunamamıştır. Claudia Roden ve Andrew Dalby

Baklava benzeri bir başka tatlıya dair ilk kayıtlara Yuan Hanedanı dönemindeki bir yemek kitabında (1330) rastlanır. Tarif edilen tatlının ismi güllaçtır ve büyük ihtimalle bugün bildiğimiz güllaç kastedilmektedir. Özbek mutfağında pakhlava, puskal veya yupka, Tatar mutfağında ise yoka olarak bilinen tatlı ve tuzlu börekler 10-12 hamur katmanından oluşmaktadır.

 Baklava Alayı
17. yüzyılın sonlarında veya 18. yüzyılın başlarında ortaya çıkmış olan baklava alayı geleneğinde, Ramazan ayının ortasında, padişahın askere iltifatı olarak, Saray'dan Yeniçeri Ocağı'na baklava giderdi. Her on askere bir sini baklava hazırlanır ve saray mutfağı önünde dizilirdi. Silahtar Ağa, bir numaralı yeniçeri olan padişah adına ilk siniyi teslim aldıktan sonra, diğer sinilerin her birini ikişer asker nizami olarak yüklenirdi. Her bölüğün amirleri önde, baklava sinilerini taşıyanlar arkada, açılan kapılardan dışarı çıkarak kışlalara doğru yürüyüşe geçerlerdi.

Osmanlı Mutfağındaki Baklava Çeşitleri
Basılı ilk yemek kitabı Melceü't-Tabbâhîn'de çeşitli baklava tarifleri vardır. Bunlar:
 Âdi Baklava
 Kaymak Baklavası
 Musanna Kaymak Baklavası
 Kavun Baklavası
 Pirinç Baklavası
 Soğuk Baklava
 Türkiye'de Baklava

Türkiye'de, Gaziantep baklavasıyla tanınan şehirdir. İçerisinde kullanılan malzeme, Gaziantep baklavasında antep fıstığı olsa da, bu coğrafi olarak büyük farklılıklar gösterir. Evde yapılan baklavalarda, Güneydoğu Anadolu'da antep fıstığı, Karadeniz'de fındık, İç Anadolu'da ceviz, Kıyı Ege'de badem, Edirne ve Trakya'da ise susam kullanılır. Genelde arananı antep fıstıklı tipi olsa da ekonomik nedenlerle sık sık cevizlisine de rastlanır. Yalın servis edilebileceği gibi, sade dondurma veya kaymakla da servis edilebilir. Baklavanın yufkalarının ince açılmış olması, ceviz veya fıstığının bol olması ve şerbetinin tam kıvamında olması o baklavanın kaliteli olduğunu gösterir.

Baklava denince akla ilk önce Gaziantep gelir.  Orijinal Gaziantep Baklavası ustadan çırağa öğretilerek, üretim şekli ve lezzeti ile diğer baklavalardan farklılaşmıştır. Temel olarak bu farkı ortaya koyan en önemli özellik kullanılan hammaddelerdir. Baklavaya giden yolda ilkin Harran Ovasının susuz tarlalarında yetişen sert buğdayından elde edilmiş un Gaziantep'in suyuyla bir araya getirilir. Böylelikle ortaya çıkan hamur Antepli ustaların elinde, mutlaka armut ağacından imal oklavalarla, her biri kâğıttan daha ince 40 kat yufkaya dönüştürülür. Bu kırk katman arasına Ağustos ayının ilk haftasında Turfanda toplanan ve daha yeni yeni olgunlaşan ve halk arasında "boz-iç" diye tabir edilen, 1 kilosunda 110-170 gr fıstık içi veren, zümrüt yeşili rengi ve zengin aromasıyla en değerli  Antep fıstığı, Keçi ve koyun sütünden elde edilmiş ve tuz ve diğer içeriğinden arınarak %99.9 yağ barındıracak şekilde hazırlanmış  Sadece ot ve çiçeklerle beslenen koyun ve keçilerin sütünden elde edilen en rafine haliyle sadeyağ, Keçi, koyun veya inek sütünün 105-108 C°ye kaynatılıp, içine yine bölgeden elde edilen irmik konulur. Sonrasında fırınlanan tepsilerdeki baklavaların  üzerine hava koşulları dikkate alınarak belirlenmiş kaynama derecesinde stabilize edilen şerbet ilave edilmek suretiyle elde edilir. Baklavanın sayısız sırrı vardır. İyi baklava toprakta başlar. Hamurun yapıldığı un unun yapıldığı buğdayın türü buğdayın yetiştiği toprak önemlidir. Fıstığın hasat zamanından sadeyağı oluşturan sütün sağıldığı hayvanın bahar otlarıyla beslenmesi gibi birçok detay baklavanın lezzetini belirler. İyi baklavacı fıstık, yağ, un, şeker, nişasta, süt gibi bütün hammaddelerin en iyisini seçer. Baklavada malzemenin beraberinde Hava koşulları, üretim ortamındaki nem, şerbetin derecesi, ustaların el emeği de önemlidir. Prosesin en başından müşteriye sunumuna kadar olan aralıkta her çalışanın katkısı bilgisi ve tecrübesi değer katar. Ayrıca Orijinal Antep baklavası, bir de tazeyse ilk ısırışta kulağa çok hoş gelen bir hışırtı çıkarır. Nar gibi kızarmış incecik yufkaların birbiri ardınca kırılmasından gelen, kuru yaprakların rüzgârda çıkardıklarına benzer bir hışırtı. Baklava meraklıları için bu ses neredeyse baklavanın kendisi kadar haz vericidir.

Yörelere Göre Baklava Çeşitleri
 Sütlü Soğuk Baklava
Diyarbakır yöresine özgü soğuk süt şerbetinden yapılan hafif baklava çeşidi.

 Antep Baklavası
Antep Baklavası Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.
Gaziantep Cimcik Baklava
Gaziantep'te yapılan bir baklava çeşididir. Kelebek şeklindedir.
Gaziantep Midye Baklava
Gaziantep'te yapılan bir baklava çeşididir. Midye şeklindedir.
Gaziantep Havuç Dilimi Baklava
Gaziantep'te yapılan bir baklava çeşididir. Uzun üçgen şeklindedir.
 Bartın Beyaz Baklavası
Bartın Beyaz Baklavası, iç harcı ceviz ve nişastadan oluşan ve hazırlığı tamamlanıp eşkenar dörtgen şeklinde kesilip bir gece kurumaya bırakılıp ertesi gün üzerine eritilmiş tereyağı gezdirildikten sonra fırında üzerinin kızarmasını önleyecek şekilde 2-3 saat pişirilerek hazırlanan tatlıdır. Bartın'da yaklaşık 100 yıl öncesine kadar hemen her evin bahçesinde, evin ekmeğini yapmak için bulunan küçük fırınlarda, yörenin özel tatlısı olan Bartın Beyaz Baklavası yapılırdı. Bölgenin kültürel ve ekonomik bir değeri olarak günümüzde de üretimi aynı şekilde devam eden Bartın Beyaz Baklavasının yöre ile ün bağı oluşmuştur.

Bartın Beyaz Baklavası Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.https://www.ci.gov.tr/Files/GeographicalSigns/47156082-6c0c-4082-8010-f596e420b6ce.pdf

 Sivrihisar Muska Baklavası

Baklava Türkiye'nin her yerinde sıklıkla üretilen ve herkes tarafından bilinen bir tatlı çeşididir. Birçok yörede farklı şekillerde yapılan baklavanın çeşitlerinden biri de Sivrihisar'da yapılan Sivrihisar Muska Baklavasıdır. Sivrihisar Muska Baklavası, malzemeleri ve hazırlanış şekli itibarı ile alışık olduğumuz baklava ile benzeşmekte ama biçim (yapı, şekil, görünüş) ve sunum gibi özellikleri ile de farklılık göstermektedir.

Sivrihisar Muska Baklavasının tarifi yöresel olarak annelerin kızlarına ve gelinlerine öğrettiği bir tatlı olarak uzun yıllardır yapılmaktadır. Baklava çok ince hamur katmanları arasına ceviz konularak muska şeklinde katlanarak pişirilip, oda sıcaklığındaki baklava hamuru üzerine yine oda sıcaklığındaki şerbet ilave edilmek suretiyle elde edilir.

Sivrihisar Muska Baklavası şerbetli ve şerbetsiz olmak üzere iki şeklide tüketilebilmektedir. Üretim şekli aynı olmakla birlikte şerbetsiz ile şerbetli arasındaki fark tüketim şekli, damak zevki ve alışkanlıklarından kaynaklanmaktadır.
Sivrihisar Muska Baklavası Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

 Tavas Baklavası
Tavas Baklavası; nişanlarda, kınalarda, düğünlerde, bayramlarda kısacası tüm özel günlerde imece usulü
ile kendine has geleneksel malzeme ve yöntemlerle hazırlanan ve elle yenmesi tavsiye edilen şerbetli bir hamur
tatlısıdır.
Tavas Baklavası Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

 Devrek Beyaz Baklavası

Devrek ilçesi kırsalında üretilen ürünler kullanılarak yapıldığı için "Devrek Baklavası", özgün bir pişirme yöntemiyle üzeri kızartılmadan pişirildiği için "beyaz baklava" adıyla anılan "Devrek Beyaz Baklavası" sadece farklı bir hamur işi tatlı değil, yaklaşık yüz yıldır çok önemli turizm amaçlı bir tanıtım ürünüdür. Bu yerel tat yıllardır özelinde Devrek'in genelinde Zonguldak'ın tanıtımında kullanılmıştır.

Geleneksel Devrek mutfağında farklı ve önemli bir yeri olan "beyaz baklava" başta dini bayramlar, kız isteme, nişan ve düğün (evlilik, sünnet düğünleri) gibi özel günlerde yapılan bir hamur tatlısıdır. Hemen hemen her evde anneden kıza geçen, annenin kızına öğrettiği geleneksel bir tat olup; temel malzemesi elde ince oklava ile açılan çok ince kat kat yufka ile tepsinin her yanına eşit olarak serpiştirilmiş dövülmüş ceviz içidir.

Özel amaçlı buğday unu, yumurta, ev yapımı eşelek sirkesi (elma, armut, ayva gibi meyvelerin yenmeyen iç bölümüne eşelek denir), buğdaydan yapılan ev nişastası, sadeyağ (ayrandan dövme yayıkla yapılan tuzsuz tereyağından elde edilen yağ) ve yöre kırsalında yetiştirilen ceviz içlerinden havanda parçalanıp ezilerek hazırlanan dövülmüş ceviz içi kullanılır. Beyaz baklavada, zarı (iç kabuğu) açık renk olan ceviz içleri seçilmekte olup bu ceviz içlerinin yağ oranı en az %50, en çok %65'tir. Şeker, sıvı yağ, tuz, limon dışındaki tüm malzemeler Devrek ve yöresinden sağlanır.

Devrek Beyaz Baklavası/Devrek Baklavası aile içi tüketimde de kullanıldığından eve ait fırınlarda geleneksel pişirme tekniğiyle "kara fırın" adı verilen taş fırında, meşe odunu ateşinde (odun ateşi) pişirilmekte idi. Günümüzde yine geleneksel usul ve yöntemlerle yapılan Devrek Beyaz Baklavası / Devrek Baklavası Devrek ilçesi sınırlarındaki pastanelerde ve unlu ürün imal edip satan ticarethanelerde satışa sunulan ticari bir üründür.
Devrek Beyaz Baklavası Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.https://www.ci.gov.tr/Files/GeographicalSigns/2bb005d7-5f8c-4074-a611-ca463e1f3ca9.pdf
 Erzurum Pekmezli Baklavası
Erzurum Pekmezli Baklavası; baklava için özel üretilen oklavalar yardımıyla olabildiğince ince olarak elde açılan yufkaların arasına Antep fıstığı ve/veya ceviz içi ve dut pekmezi ilavesiyle rulo şeklinde sarılarak hazırlanan ve dilimlenerek pişirilen Erzurum iline özgü şerbetli bir tatlıdır. Tarihsel geçmişinde Erzurum Pekmezli Baklavasının ilk üretiminin 1950 yılına dayandığı bilinir.

Erzurum Pekmezli Baklavasını ayırt eden en önemli özelliği tatlandırma yöntemidir. Genellikle baklava gibi şerbetli tatlıların hazırlanmasında, şeker veya baldan hazırlanan şerbetler kullanılarak tatlandırma yapılır. Erzurum Pekmezli Baklavasında ise tatlandırıcı olarak yufkaların arasına dut pekmezi ilavesi yapılır. Şeker şerbetinin kullanımının yanında dut pekmezinin kullanılması ile bu baklavada şerbeti kullanımı yaklaşık yarı yarıya azaltılmış olur. Ayrıca dut pekmezinden kaynaklı meyve şekeri olarak bilinen fruktoz şekerinin de üründe bulunması sağlanır.

Dut pekmezi kullanımı, Erzurum Pekmezli Baklavasının kendine has lezzet ve altın sarısı kızarmış renk özelliklerinin oluşumunu sağlar. Ürünün hazırlanmasında dut pekmezi kullanılması ve uygulanan üretim metodu, ürünün kendine özgü koyu altın sarısı rengi, tat ve koku özellikleri için vazgeçilmezdir. Erzurum Pekmezli Baklavası Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.https://www.ci.gov.tr/Files/GeographicalSigns/507ff143-7302-4916-8435-127b40cc6c1c.pdf
 Tirilye Baklavası

Bursa'nın Mudanya ilçesi Tirilye mahallesinde yapılan baklavadır. Keçi tereyağı kullanılır.

 İzmir Lor Peynirli Baklava

İzmir'de lor peynirinden yapılan baklava çeşididir. Kökeni Osmanlı mutfağına dayanır. Bal ve lor kullanılır.
 Akşehir Peynir Baklavası
Akşehir'de lor peynirinden yapılan baklava çeşididir. Akşehir Peynir Baklavası 20.12.2021 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Edremit Peynirli Baklava
Balıkesir Edremit'de künefe peynirinden yapılan baklava çeşididir. Kökeni Osmanlı mutfağına dayanır.

 Mardin Peynirli Baklava
Mardin'de keçi peynirinden yapılan baklava çeşididir.
Edirne Bademli Baklavası
Edirne'de iç malzemesi badem olan baklavadır.
Kahta Bademli Baklavası
Adıyaman'ın Kahta ilçesinde yapılan bademli baklavadır.
Van Baklavası
Van'da yetişen cevizler baklavada kullanılır. Bölgede yetişen koyun ve keçilerin sütünden yapılan tereyağ kullanılır.

 Kayseri Gül Baklavası
Kayseri Gül Baklavası 07.06.2022 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

 Uşak Baklavası
Uşak Baklavası 08.07.2022 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

 Amasya Cevizli Ballı Baklavası
Amasya Cevizli Ballı Baklavası 23.12.2022 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

 Ayrıca bakınız
 Güllaç

 Kaynakça
 Reuven Amitai-Preiss and David O. Morgan, eds., The Mongol Empire and Its Legacy Brill, 1999. ISBN 90-04-11946-9.
 Paul D. Buell, "Mongol Empire and Turkicization: The Evidence of Food and Foodways", p. 200ff, in Amitai-Preiss, op.cit. Christian, David.  Review of Amitai-Preiss, op.cit., in Journal of World History 12:2:476 (2001).
 Perry, Charles. "The Taste for Layered Bread among the Nomadic Turks and the Central Asian Origins of Baklava", in A Taste of Thyme: Culinary Cultures of the Middle East (ed. Sami Zubaida, Richard Tapper), 1994. ISBN 1-86064-603-4.
 Vryonis, Speros, The Decline of Medieval Hellenism in Asia Minor, 1971. Quoted in Perry (1994).
 Wasti, Syed Tanvir, "The Ottoman Ceremony of the Royal Purse", Middle Eastern Studies'' 41:2:193–200 (March 2005)

Dipnotlar

Balkan mutfağı
Orta Doğu mutfağı
Türk mutfağındaki şerbetli tatlılar
Osmanlı mutfağındaki şerbetli tatlılar

Baklava


Fevziye, Etimesgut - Ankara ili Etimesgut ilçesine bağlı mahalle
 Fevziye, Gemlik - Bursa ili Gemlik ilçesine bağlı mahalle
 Fevziye, İnegöl - Bursa ili İnegöl ilçesine bağlı mahalle
 Fevziye, Düzce - Düzce ili merkez ilçesine bağlı köy
 Fevziye, Alpu - Eskişehir ili Alpu ilçesine bağlı mahalle
 Fevziye, Kulu - Konya ili Kulu ilçesine bağlı mahalle
 Fevziye, Ortaca - Muğla ili Ortaca ilçesine bağlı mahalle
 Fevziye, Pamukova - Sakarya ili Pamukova ilçesine bağlı mahalle
 Fevziye, Sapanca - Sakarya ili Sapanca ilçesine bağlı mahalle
 Fevziye, Vakfıkebir - Trabzon ili Vakfıkebir ilçesine bağlı mahalle
 Fevziye, Altınova - Yalova ili Altınova ilçesine bağlı köy

Fevziye


Die Base Aérea de Morón de la Frontera ist ein Militärflugplatz der spanischen Luftstreitkräfte (Ejército del Aire). Die Basis liegt bei Morón de la Frontera in der Region Andalusien in der Provinz Sevilla auf dem Gebiet der Gemeinde Arahal, gut 50 Kilometer südöstlich von Sevilla. Sie ist seit 2004 erste spanische Heimatbasis der Mehrzweckkampfflugzeuge vom Typ Eurofighter C-16 Typhoon und neben Albacete und Saragossa eine von drei Haupteinsatzbasen von Kampfjets auf dem Festland. Die Basis wird auch durch die United States Air Forces in Europe (USAFE) mitgenutzt, insbesondere als Zwischenstopp für Flüge zwischen Nordamerika und dem Mittleren Osten.

Geschichte
Der Bau des "Vázquez Sagastizábal Military Aerodrome", so der ursprüngliche Name der Basis, begann 1940 und im folgenden Jahr begann der Schulungsflugbetrieb für zukünftige Kampfpiloten der spanischen Luftstreitkräfte auf Fiat CR.32 (spanische Bezeichnung C.1), der bis 1956 andauerte.

Im Jahre 1953, als der Koreakrieg zu Ende ging, vereinbarten Spanien (Franco-Spanien war kein NATO-Mitglied) und die Vereinigten Staaten von Amerika die Nutzung von drei Luftstützpunkten durch die USAFE. Neben Morón waren dies noch Torrejón und Saragossa. Unter Federführung der US Navy begann eine dreijährige Ausbauphase und im Mai 1958 rotierten erstmals fliegende US-Verbände durch die andalusische Basis, die unter anderem mit B-47, KC-97 und F-100 ausgerüstet waren, letzterer, die 1. Day Fighter Squadron wurde von Chuck Yeager von der George AFB geführt.

Im Jahr 1956 wurde auf Seiten der Spanier das Leichte Bombergeschwader Nr. 7 (Ala de Bombardeo Ligero núm. 7), ausgerüstet mit He 111 (B.7), aufgestellt, das jedoch bereits nach drei Jahren bereits durch das mit F-86 (C.5) ausgerüstete Jagdgeschwader Ala de Caza núm. 5 ersetzt wurde.

Im Jahre 1962 trafen erstmals US-amerikanische KC-135-Tanker in Morón ein und 1966 wurde die Basis, die bis dahin dem Strategic Air Command (SAC) unterstanden hatte, den USAFE unterstellt. In Folge nutzten in RAF Alconbury und RAF Upper Heyford stationierte RF-4C und RF-101 bei temporären Verlegungen die im Vergleich zu England günstigen Wetterbedingungen. Hinzu kam das 67. Aerospace Rescue and Recovery Squadron, eine SAR-Einheit.

Im Jahr 1970 trafen die ersten spanischen Northrop F-5 (A.9) ein, Lizenzbauten von CASA in Getafe, mit denen 1971 das Ala Táctica núm. 21 aufgestellt wurde. Nach 1971 nahm parallel die Bedeutung Moróns für die US-Amerikaner ab. Die spanischen F-5 kamen in den folgenden Jahren im Rahmen der Dekolonisierung der Sahara zum Einsatz.

In der Endphase des Kalten Krieges und nach Beitritt Spaniens zur NATO operierten auch erstmals seit 1966 wieder B-52-Bomber von Morón aus über spanischem Territorium (1966 war nach einer Kollision mit einer KC-135 bei einem Luftbetankungsmanöver eine B-52 mit Wasserstoffbomben über der Costa del Sol abgestürzt, siehe Nuklearunfall von Palomares.)

Von 1984 bis 2011 diente der Flugplatz als Notlandeplatz für das Space Shuttle, wenn es während des Starts zu Problemen gekommen wäre, die eine Landung jenseits des Atlantiks (Transoceanic Abort Landing, TAL) notwendig gemacht hätten.

Nach dem Ende des Kalten Krieges verringerten die USA die Nutzung ihrer spanischen Basen drastisch. Im Verlauf der seit 1990 vermehrt geführten Kampfeinsätze bei den diversen Kriegen im Mittleren Osten, auf dem Balkan und zuletzt 2011 in Libyen, war Morón neben der Ramstein Air Base ein wichtiger Umschlagplatz für Truppen und Material. Die örtliche US-Einheit, die seit 2007 die Bezeichnung 712. Air Base Group führt, ist seit diesem Zeitpunkt der Ramsteiner 86. Operations Group unterstellt.

C-101 (E.25) der spanischen Academia General del Aire ersetzten die F-5 im Jahr 1992 und im gleichen Jahr wurde die Basis neue Heimat der bisher in La Parra stationierten spanischen P-3 Orion, sie bildeten innerhalb des Geschwaders Nr. 21 fortan die Gruppe 22. Die C-101 der Gruppe 21 wurden zwischen 1995 und 1997 durch gebrauchte F/A-18 (C.15) der US Navy abgelöst, die ersten Hornets trafen 1996 in Andalusien ein.

Mit Schließung der Basis Manises, dem bisherigen Stationierungsort des Ala 11, wurde das Ala 21 Ende Juli 1999 in Ala 11 umbenannt. Grupo 11 gab seine Hornets noch im gleichen Jahr nach Gando ab und erhielt im Mai 2004 die ersten drei Eurofighter Typhoon (C.16).

Im Rahmen der Flugerprobung der Typen A400M und A350 nutzte der Flugzeughersteller Airbus 2012 und 2014 den Platz zu Lärmmessungen.

Im Zusammenhang mit dem Russischen Überfall auf die Ukraine 2022 starteten Tankflugzeuge wie KC-135 und KC-46A auch von Morón zu Einsätzen an der NATO-Ostflanke. Hierbei kam es im Rahmen der Truppeneinführung der KC-46 auch zur erstmaligen Betankung alliierter Flugzeuge, in diesem Fall spanische EF-18.

Die Flotte der Lockheed P-3M Orion wurde ab 2021 kontinuierlich reduziert und Ende 2022 stellt die Escuadrón 221, die fliegende Staffel der Grupo 22, das letzte Exemplar nach 50 Jahren P-3 Flugbetrieb bei der spanischen Luftwaffe, außer Dienst.

Heutige Nutzung

Die Basis beherbergt zurzeit (2022) die folgenden fliegenden Verbände der spanischen Luftstreitkräfte:
 Ala 11 (11. Geschwader) mit zwei Staffeln taktischer Mehrzweckkampfflugzeuge C/CE-16 Typhoon, den Escuadróns 111 und 113, letztere ist die Ausbildungsstaffel
Hinzu kommen nichtfliegende Einheiten.

 Die United States Air Force nutzt die Basis als Zwischenstopp von Versorgungsflügen in den Mittleren Osten.

 Daneben ist hier seit 2012 eine Rapid Reaction Force des United States Marine Corps (USMC) stationiert. Sie ist seit 2013 ein permanent stationiertes 2.200 Mann starkes Kontingent des USMC, die Special Purpose Marine Air-Ground Task Force – Crisis Response – Africa (SP-MAGTF-CR-AF), inkl. zwei fliegenden Staffeln mit nominell 26 Flugzeugen, der VMGR-252, ausgerüstet mit KC-130J und der VMM-261 mit der MV-22B.

Siehe auch
 Base Aérea de Los Llanos
 Base Aérea de Torrejón de Ardoz
 Base Aérea de Zaragoza

Weblinks
 Offizielle Homepage in spanischer Sprache

Einzelnachweise

Moron
Moron
Verkehrsbauwerk in Andalusien
Bauwerk in der Provinz Sevilla
Beziehungen zwischen Spanien und den Vereinigten Staaten
Luftwaffenbasis der United States Air Force (Europa)
Moron

Militärflugplatz Morón


4633 Marinbica este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
4633 Marinbica este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Henri Debehogne. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,18 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 1,1° în raport cu ecliptica.

Denumirea asteroidului
Sub inițiativa demarată de domnul Cristian-Florin Lazăr, premiată și oficializată de către NASA-JPL, IAU, și SGAC, Asteroidul a primit numele de 4633 Marinbica în onoarea și amintirea lui Marin Dacian Bica (1970–2013), profesor de fizică și astronomie din Oradea.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 4001-5000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1988
Centura de asteroizi
Asteroizi cu nume de oameni

4633 Marinbica


Revala (aussi Rävälä, , selon Henri le Letton Revele, selon le Liber Census Daniæ Revælæ) était un ancien comté estonien. Il était situé dans le nord de l'Estonie, bordant golfe de Finlande, et correspondait à peu près au territoire actuel du Comté de Harju. Revala a été conquise par les Danois en 1219 lors de la croisade d'Estonie. S'y trouvait la ville de Lyndanisse, aujourd'hui connue sous le nom de Tallinn, la capitale de l'Estonie (Reval) en Allemand.

Voir aussi
 Bataille de Lyndanisse
 Soulèvement de la nuit de la Saint-George
 Histoire de l'Estonie

Références

Division administrative fondée au IXe siècle
Comté de Harju

Revala


Pițigoiul de stuf (Panurus biarmicus), numit și pițigoi mustăcios, pițigoi bărbos, pițigoi perciunat, aușel de stuf, aușel bărbos, este o pasăre mică sedentară din familia Panuridae care trăiește în ținuturile joase în marile întinderi de stufăriș din majoritatea țărilor din Europa și Asia.

Descriere
Coloritul spatelui este galben-lutos, capul albastru-cenușiu cu două mustăți negre la masculi, ce pornesc de la ochi și de la baza ciocului, însă care lipsesc la femele. Are coada foarte lungă, ciocul conic, cu vârful ascuțit, galben ca lămâia, iar picioarele negre. Talia este mică, cât vrabia, lungimea corpului este de 16-17,5 cm, iar greutatea de 15-21 g. Poate trăi până la 7 ani.

Comportament
Primăvara și vara se hrănește cu insecte și melcișori; toamna cu semințe de trestie și alte plante acvatice. Cuibul și-l face între câteva fire de stuf sau rogoz la o înălțime de 30-125 cm deasupra apei, în formă de cupă, îngustat la partea superioară; el este construit de ambele sexe din fire de stuf și rogoz uscat, căptușit cu panicule de stuf, câteodată și cu pene. Ouăle, în număr de 4-8 sunt depuse în a doua jumătate a lunii aprilie, ele sunt fusiforme, netede, lucitoare, de colorit smântâniu, cu stropi, liniuțe subțiri și pete extrem de fine, de culoare maro închis, și au o dimensiune medie de 17,4 × 13,7 mm. Incubația durează 10-14 zile. Clocesc alternativ ambele sexe. O pereche poate depune 2-4 ponte pe an.

Puii sunt nidicoli, golași, cu pielea de culoarea cărnii, cu gâtlejul pe laturi roșu-stacojiu aprins; limba neagră, având vârful, marginile și papilele albe; cerul gurii negru, cu negi minusculi, albi, formând două arcuri suprapuse. Puii sunt îngrijiți 12-16 zile de ambii părinți până devin zburători. Pițigoii de stuf în afara perioadei de cuibărit, mai ales iarna, hoinăresc în cârduri după hrană, prin stufării și vegetația uscată acvatică.

Strigătul lor este caracteristic, ping-ping, răsunând asemenea sunetului scos prin ciocnirea a două pietre. În România pițigoiul de stuf este o specie comună în Delta Dunării și în stufăriile întinse din cursul inferior al Dunării și din alte zone ale țării; este prezentă tot timpul anului, iarna în special în sudul și sud-estul României. Populația estimată din România este de 71.000-97.000 de perechi cuibăritoare, doar Rusia are o populație mai mare. În Republica Moldova populează teritorii cu stufărișuri bogate din bălțile Prutului și Nistrului.

Subspecii
Specia Panurus biarmicus include 3 subspecii: Panurus biarmicus biarmicus, Panurus biarmicus russicus și Panurus biarmicus kosswigi.  În România și Republica Moldova trăiește subspecia Panurus biarmicus russicus.

Galerie

Note

Bibliografie suplimentară
  Panure à moustaches, Panurus biarmicus (Linné, 1758). Cahiers d'Habitat « Oiseaux » Fiche projet. Ministère de l'Écologie, de l'Énergie, du. Développement durable et de l'Aménagement du territoire (MEEDDAT) - Muséum National d'Histoire Naturelle (MNHN)
 Colin J. Bibby. Studies of west Palearctic birds, 186. Bearded Tit. British Birds, Volume 76, Number 12, December 1983
 Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze. Bearded Reedling (Panurus biarmicus). Ibercaja Aula en Red.
 Calamophilus biarmicus Bearded reedling. În Henry Eeles Dresser. A history of the birds of Europe : including all the species inhabiting the western palaearctic region. Volume 3. London 1871.

Legături externe

 Pițigoi de stuf Panurus biarmicus. Societatea Ornitologică Română (SOR)
 Bearded Reedling (Panurus biarmicus). HBW Alive
 Bearded parrotbill (Panurus biarmicus). ARKive.  Imagini, video.
  Panure à moustaches Panurus biarmicus. Oiseaux.net

Panuridae
Păsări din Europa
Păsări din România
Păsări din Republica Moldova
Păsări din Asia
Păsări descrise în 1758
Taxoni clasificați de Carl Linnaeus

Pițigoi de stuf


برونو رودزيك ، من مواليد 29 مايو 1935، وتوفي في 12 ابريل 1998، لاعب كرة قدم فرنسي سابق.

لعب مع نادي ريمز منذ عام 1957 وحتى عام 1964، وشارك معهم في 197 مباراة وسجل 3 أهداف، وفي عام 1964 انتقل إلى نادي نيس، ولعب معهم حتى عام 1968، وشارك معهم في 91 مباراة.

لعب مع منتخب فرنسا لكرة القدم بين عامي 1960 و1963، وشارك معهم في 21 مباراة.

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم من مورت وموزيل (إقليم فرنسي)
مدافعو كرة قدم رجالية
رياضيون من مورت وموزيل
فرنسيون من أصل بولندي
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو رانس
لاعبو كأس أمم أوروبا 1960
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم من غراند إيست
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو نيس
مواليد 1935
وفيات 1998

برونو رودزيك


Dalechampia aristolochiifolia, connue comme  en espagnol, est une espèce de fleur décrite par Karl Sigismund Kunth. Dalechampia aristolochiifolia fait partie du genre Dalechampia dans  la famille des Euphorbiaceae.

On la trouve au Pérou. Elle ne comprend aucune sous-espèce sur Catalogue of Life.

Galerie

Références

Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)
Euphorbiaceae

Dalechampia aristolochiifolia


Alejandro Gallinal, conocida como Cerro Colorado, es una localidad uruguaya del departamento de Florida.

Ubicación
La localidad se encuentra situada en la zona sureste del departamento de Florida, sobre la cuchilla Grande Inferior, junto a la ruta 7 en su km 142. Dista 72 km de la ciudad de Florida y 142 km de Montevideo. En la zona nace el arroyo Timote y el río río Santa Lucía Chico

Historia

El pueblo surgió en el año 1915, cuando el político y empresario Alejandro Gallinal del Partido Nacional donó los terrenos destinados a la localidad y otras instituciones. En 1919 se inauguró la Capilla San Juan Bautista, la escuela N°17 fue trasladada desde el Paraje Milán a su actual edificio el 13 de mayo de 1921.
En 1950 se construyó el Cementerio local y un año más tarde la comisaría. La construcción del tanque de agua comenzó 1953 y al año siguiente se cuenta con agua corriente, a partir del año 1968 se dejan de lado los faroles y velas tras la llegada de la luz eléctrica. El Carrillón  se comenzó a construir en 1954 y se inauguró en 1962, esta construido con hierro y hormigón, mide 36 metros.
Luego de la muerte de Alejandro Gallinal, su hijo Alberto Gallinal, continuó con la obra y logró que muchos servicios se instalaran allí, al tiempo que se seguían obteniendo donaciones procedentes del extranjero.

En sus comienzos la localidad adoptó el nombre de la estación de trenes Cerro Colorado instalada allí. El 18 de diciembre de 1952 adoptó el nombre Alejandro Gallinal por ley 11.893. Fue elevado oficialmente a la categoría de pueblo el 28 de enero de 1985 por ley 15.108.

Población
Según el censo del año 2011 la localidad contaba con una población de 1.357 habitantes.

Economía
La zona siempre se destacó por su producción agrícola ganadera pero en los últimos años la producción forestal y lechera pasó a ser la principal actividad comercial.

Atractivos
La localidad se caracteriza por tener un edificio que alberga un Carrillón, que tiene 23 campanas y cada una tiene un nombre grabado.  Lanza sus melodías cada 15 minutos durante las 24 horas. Las bandas perforales se encontraban muy gastadas por el constante uso, al punto que se decidió mantener silencioso el reloj durante las horas de la noche.
Así con una inversión que superó los 500.000 pesos se terminó la restauración de la fachada, así como en su sistema original de la melodía y en sistema de relojería en el 2016. Los días de fiesta patria, las 23 campanas ejecutan el Himno Nacional, o Mi bandera (Marcha). También están, entre otros temas, El Pericón Nacional, La Marsellesa, Noche de paz, y otras.
Lo mandó a construir el Doctor Alberto Gallinal en Holanda (Arle Rixtel), en la fundición de campanas de la firma Petit & Fritsen en el año 1960.

La torre donde se colocaría el Carillón empezó a construirse en el año 1954 (aproximadamente), y es toda de hierro y hormigón, tiene escalera por dentro y 36 metros de altura hasta el balcón.

En la zona se encuentra la estancia turística más reconocida del Uruguay, San Pedro del Timote cerca del arroyo del mismo nombre.

Instituciones educativas
 Centro CAIF local.
 Escuela pública Nº17.
 Liceo Cerro Colorado.

Medios de Comunicación

Radio
 99.7 MHz El Carrillón FM Radio comunitaria de frecuencia compartida con el MEC. Ministerio de Educación y Cultura.
Administrada por integrantes de la comunidad, relacionados con la cultura y la comunicación. Trabajando en red con las instituciones locales, como escuela, liceo, centro deportivo y asociación de pasivos de la localidad. Los programas son realizados por vecinos, con variedad de estilos musicales, predominando el folclore uruguayo.

Referencias

Enlaces externos

 Plano de Cerro Colorado (Florida) - Instituto Nacional de Estadística

Localidades del departamento de Florida
Lugares de Uruguay con nombres de personas

Alejandro Gallinal (localidad)


Slađana Petrušić (Prnjavor, 24. ožujka 1983.) hrvatska je pjevačica i glumica.

Životopis
Slađana Petrušić rođena je 24. ožujka 1983. godine u Prnjavoru, a sada živi u Zagrebu. Rođena je u hrvatskoj obitelji.

Svoje prvo pojavljivanje ostvarila je 2002. godine u emisiji Noćna mora Željka Malnara, u kojoj je predstavila svoje dvije pjesme Uđi mi duboko i Mokra sam do kože.

Godine 2005. pojavila se u seriji Bitange i princeze, kao i u emisiji Hrvatska mora. Iste godine, pozirala je naga za travanjsko izdanje Playboya.

Godine 2011. izdaje autobiografski roman Nevina kurva, u kom pored svog života, opisuje i svoj rad tokom emisije Noćna mora, kao i poteškoće koje je imala u izdržavanju petočlane obitelji.

Svoje prvo pojavljivanje u reality showu ostvarila je 2008. godine u realityju Farma 1. Kasnije, 2015. godine ulazi u reality Parovi 4, u kom je diskvalifikovana zbog fizičkog napada na rediteljku i glumicu Jelenu Golubović. Nakon kraćeg vremena, ulazi u isto sezonu ali je ponovno diskvalifikovana, zajedno sa svojim tadašnjim dečkom Vladimirom Tomovićem, zbog nasilničkog ponašanja. Godine 2015. ulazi u reality Parovi 5, gde osvaja drugo mjesto, iza Dalile Mujić.

Od 2018. godine, vodi emisiju Provodadžija i reality Parovi 7.

Godine 2019. dobiva šest mjeseci pritvora zbog napada na Jelenu Golubović. Iste godine, ulazi u reality Parovi 8.

Izvori

Vanjske poveznice

Hrvatski pjevači
Hrvatski glumci

Slađana Petrušić


رورونوا زورو ، إحدى الشخصيات الأساسية في مانغا ون بيس التي من تاليف إييتشيرو أودا. وهو أول من انضم إلى لوفي، ويعتبر مقاتل طاقم قراصنة قبعة القش. وهو سياف طاقم قبعة القش ويستخدم تقنية الثلاث سيوف التي طورها بنفسه يتمتع بقوة بدنية كبيرة وقدرة هائلة على التحمل

السيرة الذاتية
 الاسم: رورونوا زورو (مُقتبس من اسم القرصان الفرنسي الشهير فرانسوا لولونييه)
 العمر:
 19 عاماً (قبل السنتين)
 21 عامًا (بعد السنتين)
 الأسلحة:
 مُستخدم للهاكي (التسلح + الملاحظة + الملكي)
 يستخدم أسلوب 3 سيوف في القتال.
 تاريخ الميلاد: 11 نوفمبر
 الطول:
 178 سم (قبل السنتين)
 181 سم (بعد السنتين)
 الطعام المفضل: الأرز الأبيض وسمك ملك البحر والخمر «الساكي»
 المكافأة الموضوعة على رأسه: 1,111,000,000
 الوظيفة في الطاقم: السّياف، العديد من متابعي ون بيس يرونه كمساعد لوفي الأيمن.
 أول ظهور له:
 المانجا – الفصل الثَّالث
 الأنمي – الحلقة الثَّانية
 ألقابه:
 صائد القراصنة (الحكومة العالمية)
 ماريمو، وتعني رأس الطحلب (سانجي)
 السيد بوشيدو (فيفي)
 السيد السياف (نيكو روبين)
 مؤدي الصوت الياباني:
 كازويا ناكاي
 ميجومي أوراوا (زورو الصغير)
 صفاته المميزة: حس المغامرة، القوة، الذكاء في القتال، الشجاعة، اللامبالاة، النوم، فاقد الإحساس بالاتجاهات.

شخصيته
رورونوا زورو شخصية في الأنمي المشهور ون بيس وهو فرد من طاقم قراصنة قبعة القش.

أثناء مشاهدة الأنمي وقراءة المانجا يستغرب المتابع من قوة زورو الشديدة للتحمل التي تضاهي أو تفوق قدرة قبطان السفينة مونكي دي لوفي. زورو ظهر أكثر من مرة وهو يتلقى ضربات يظن من يراها تلقن إليه بأنه سيموت لا محالة أو أنه سيصاب بشلل أو إعاقة دائمة لكنه دائماً يشفى كأن شيءً لم يكن. حتى أن قوته الجسمية مثيرة للعجب فمعظم أقوى أقوياء عالم ون بيس اكتسبوا قوتهم من فاكهة الشيطان إلَّا أن زورو يعود فضل قوته لتدريباته الشاقة المتواصلة. تبدو على وجه زورو ملامح الغضب والاستياء والجدية لكنه عادةً طيب وظهر أكثر من مرة حرصه الشديد على أصدقائه حتى أكثر من حرصه على نفسه. كما أن زورو يعد مساعد القبطان الأيمن وهو عادةً من يرشد الكابتن إلى الصحيح من الفعل. زورو رجل يحكم بعقله وعادةً يميز الصواب من الخطإ ويفعل الصواب مهما كانت تكلفته.

ماضي رورونوا زورو
لم يظهر أبداً أي أثر على أن زورو كان لديه والدان أو أهل طيلة فترة متابعة ون بيس، لذا فأغلب الظن أنه يتيم وحيد لم يعرفه أحد قبل دخوله ذاك الدوجو في صباه عندما كان يبلغ من العمر 9 سنوات.

في ذاك اليوم طرأت على زورو نقطة تحول في حياته حيث ذهب كعادته، كما يبدو، باحثاً عن ولد قوي أو رجل ليتنازل ضده بالسيف حتى وصل إلى دوجو حيث وعد صاحبه الدوجو بالانضمام للدوجو إن هو خسر النزال. لكنه فوجئ بصاحب الدوجو الذي نادى ابنته «كوينا» لتبارز زورو. في البداية اعترض زورو لكن صاحب الدوجو قال بأنها أقوى من كل الرجال الذين بارزتهم. فبارزها زورو مستخدماً سبع عصي من البامبو (واحد في فمه وثلاثة في كل يد) وخسر المبارزة بضربة واحدة من كوينا، فلزم عليه الوفاء بعهده والانضمام إلى الدوجو.

عند خسارته في تلك المرة قال زورو لكوينا «سأهزمك، سأتدرب وأتدرب وأهزمك». بعدها نرى زورو يتدرب كثيراً حتى يتمكن من هزيمة الرجال لكنه يقف عاجزاً عن هزيمة كوينا. وتواصل الأمر حتى كانت خسارته الـ2001 أمامها قرر زورو أن يضع حداً للأمر ويبارزها بسيوف حقيقية، حيث أنهم كانوا من قبل يتبارزون بعصي البامبو. وعند هزيمته الـ2001 اعترض زملاء زورو على هزيمته واحتجوا عند معلمهم صاحب الدوجو قائلين بلابد أنه يعطي كوينا دروساً إضافية إلا أن صاحب الدوجو رد قائلًا أن كوينا أيضًا بدأت بالتدرب أكثر منذ عرفت زورو.

ذهب زورو إلى كوينا قائلاً لها بأنه يود حسم الأمر الليلة فوافقت كوينا وسرعان ما بدأت مبارزتهم، وكان زورو يستخدم أسلوب «السيفين» آنذاك، أي استخدام سيفين في القتال بحمل سيف في كل يد. لكنه خسر أيضاً في تلك المرة ولحزنه هم بالبكاء غير أن كوينا بادرت حين رأت ذلك منه قائلة: «أنا من عليها البكاء» ذلك أنها لا يمكن أبدًا أن تكون أفضل سيافة في العالم لأنها فتاة والفتاة عادةً أضعف من الولد.

فقال لها زورو أنه عليها ألا تقول ما تقوله لأنها هكذا تهينه، حيث أنه منذ بارزها لأول مرة وهو يتدرب بشدة لهزيمتها وأنه إن فاز عليها يوماً من الأيام فإن ما تقوله لا يمكن أن يكون عذراً لخسارتها. وواعدها على أن يصبح أحدهما أفضل سياف في العالم. لكن في اليوم التالي توفيت كوينا بسبب تعثرها بسلالم القبو. لم يبك زورو عند موت كوينا لكننا نرى حزنه بتشديده لتدريباته وتخيلها بجانبه دائماً. فذهب والد كوينا، المعلم وصاحب الدوجو، إلى زورو ليكلمه عن ابنته وهو يحمل سيفها. فقال لزورو بأنها كانت عنيدة وأنه يشكره لأنه قبل انضمامه إلى الدوجو كانت كوينا تهزم الجميع، حتى الأكبر منها سناً حتى اغترت بنفسها، لكن منذ أن قدم زورو شكل لها تحدياً فكثفت تدريباتها. فقال له زورو وهو يبكي بحرقة لأول مرة منذ موت كوينا: «مـُعلمي.. هذا الكاتانا.. رجاءً أعطني إياه، أنا سآخذ حصتها من التدريب وسأغدو أقوى! سأصبح قوياً لدرجة أن صدى اسمي سيصل الجنان! سأصبح أقوى سياف في العالم! لقد تعاهدنا.. أنا.. أنا..» المعلم، مناولًا سيف كوينا لزورو: «حسناً.. روح كوينا وأحلامها.. سأدعها معك.»

وبعد عدة سنوات خرج زورو من الدوجو لتحقيق حلمه بأن يصبح أقوى سياف في العالم، وتاه في البحار ولم يكن يجيد عملاً سوى القتال فأصبح يصيد القراصنة ليحصل على المكافئة التي على رؤوسهم ليعيش منها.

انضمام زورو إلى الطاقم
رورونوا زورو هو أول من انضم إلى طاقم القبعة القشية، حيث كان هو ولوفي الفردين الوحيدين في الطاقم في البداية. وسبب انضمامه إلى لوفي أنه لم يملك خياراً غير ذلك، فقد كان حبيساً موثوقاً على خشبة وعلى وشك الحكم عليه بالإعدام. في هذه الحالة عرض لوفي على زورو أن يصبح رفيقه في البحر وسياف سفينته فوافق زورو على شرط واحد وهو ألا يعترض لوفي حلمه في أن يصبح أعظم سياف في العالم وإلا فإنه قد يقوم بقتله.

سيوف زورو

حاليًا
 وادو إتشيمونجي (الطريق المستقيم إلى الوئام): هذا هو سيف كوينا الذي أخذه زورو ليحقق حلمهما معاً وهو الذي يضعه في فمه أثناء القتال. وعادةً إن استخدم في مبارزاته تقنية السيف الواحد، فإنه يضرب مستخدماً هذا السيف، كضربة «أغنية الأسد» التي تغلب بها على مستر1. الوادو هو أحد إنجازات الحرف اليدوية الأسطورية العظيمة الـ21 «أووازا-مونو 21» وقيمته تصل إلى أكثر من 50,000,000 بيري. يبدو لي أنه حتى عين الصقر ميهوك يعرف قيمة هذا الكاتانا لأنه عند نزاله لزورو كسر سيفي زورو وأبقى على هذا وقد أعجبت به تاشيغي وأردت أخذه
 سانداي كيتيتسو (قاطع الشياطين الثالث): حصل زورو على هذا السيف في الحلقة الـ49 في قرية لوجوي، أسلاف هذا الكاتانا الأول والثاني كانوا أيضاً من أحد إنجازات الحرف اليدوية العظيمة المنشأة بأعلى درجة من المهارة «سايجو أووزا-مونو». قال زورو عن هذا السيف في أول تجربة له بأنه متعطش للدماء ووصفه بالطفل المشاكس لأنه يقطع دون أن يأمره بذلك. حصل زورو عليه عندما ذهب إلى محل لبيع السيوف من أجل شراء كاتانا جديد بعد أن كسر عين الصقر سيفيه، إلا أن البائع رفض أن يأخذ مالاً من زورو لقاء هذا السيف وذلك لأن زورو أبهره حين شعر بلعنة هذا الكاتانا الشريرة ثم قال: «سنرى ما الأقوى، حظي أم لعنة السيف» ثم رمى السيف في الهواء ومد ذراعه حيث أنه إذا كانت لعنة السيف أقوى فإنه سيقطع ذراعه وإذا كان حظه الأقوى فإن الكاتانا لن يقطع ذراعه، وهذا ما حصل. بعدها أعجب صاحب المحل بزورو أعطاه أثمن سيف لديه في المحل بالإضافة إلى ما الملعون هذا قائلاً: «لقد مضى زمن طويل منذ أن شاهدت سيافاً حقيقياً لآخر مرة، يقولون بأن الكاتانا تختار صاحبها، سأصلي ليحالفك الحظ».
 إنما (قاطع الجحيم): إنما من السيوف الأسطورية العظيمة الـ21، ويملكه حاليًا رورونوا زورو كواحد من نصوله الثلاثة. قبل 20 عامًا، كان كوزوكي أودين يستخدم إنما جنبًا إلى جنب مع سيفه الآخر المعروف باسم أم نو هابكيري (قاطع السماء)، ومن المفترض انه في حوزة ابنه مومونوسكي الآن. إنما هو السلاح الوحيد المعروف (حتى يومنا هذا) الذي استطاع جرح كايدو. بعد وفاة أودين، ورثت إنما ابنته كوزوكي هيوري، التي أعطت السيف لاحقًا الي زورو مقابل عدم استرجاع شوسوي، لانه كنز وطني وملك دولة وانو.

سابقًا
 يوباشيري (خطوة الثلج): هذا هو أثمن سيف كان عند صاحب المحل في قرية لوجتان في السابق والذي أعطاه لزورو. السيف أحد الخمسين عملاً الماهرة لصنع الخير «ريوو-وازا-مونو 50». وصفه زورو في أول تجربة له بأنه سيف خفيف وجيد. فقد زورو هذا السيف في أنيس لوبي أثناء عملية نداء الدمار التي استهدفت القضاء على طاقم قبعات القش. في هذه الأثناء وفي الحلقة الـ309 هاجم كابتن قوات البحرية شيو زورو ودمر سيفه مستخدما قوة فاكهته الشيطانية «سابي سابي نو مي» الصدأ، حتى أنه كاد يقضي على زورو إلا أن اوسوب ضربه فأنقذ زورو من قبضته.
 شوسوي (الماء الخريفي): كالوادو، هذا السيف أحد إنجازات الحرف اليدوية الأسطورية العظيمة الـ21 «أووازا-مونو 21». حصل عليه زورو من «الساموراي ريوما» بعد أن تغلب عليه، صمم هذا الكتانا ليزيد من حجم الأضرار على الخصم، وهو ثقيل جداً على عكس يوياشيري، ووصفه زورو بـ«المزاجي». كما قال بأن أفضل صفة لهذا السيف صلابته، فإنه لن ينحني، ولو قام دينصور بالدهس عليه وأيضاً قال غيكيمارو جامع الأسلحة بأن السيف أكتسب لونه الأسود من معارك ريوما، وافق زورو على استبداله بسيف (إنما) بناء على طلب كوزوكي هيوري.

هجمات زورو القتالية
يلاحظ كل من يتابع أنمي ومانجا ون بيس أن معظم أسامي هجمات زورو مأخوذة إما من مخلوقات أسطورية أو أنها مشتقة من أسامي الحيوانات.

ملاحظة: أحياناً يقول زورو قبل اسم ضربته «إياي»، ومعناه أنه يستل سيفه، يقطع عدوه، ثم يعيد سيفه لغمده.

هجمات اللا سيف «أو-توريو» (أي أن زورو يستخدم سيف خصمه ليضربه به)
 تاتسو ماكيي (إعصار التنين):

يمد يديه ويدور حول نفسه ضارباً خصمه.

هجمات تقنية السيف الواحد «إي-توريو»
 «إياي» شي شي-سون سون (أغنية الأسد):

هذه الضربة التي يقطع زورو بها الفولاذ. هنا يستل سيفه ويضرب خصمه بقوة وبسرعة. اكتشف زورو سر هذه الضربة عند قتاله ضد مستر1 عندما كان على حافة الموت. حيث ظهر له جلياً في ذاك الوقت معنى أن السيف الحقيقي ليس الذي يقطع كل شيء، إنما الذي ينفذ أوامر صاحبه. سر هذه الضربة هو إدراك أن كل شيء في هذا الوجود يتنفس، حتى الفولاذ. باستماع زورو لنفس الفولاذ، لرمق الحياة فيه، استطاع زورو قطعه.
 سانجو روك باوند هو (مدفع الـ36 رطل):

هذه الضربة هي أول ضربة مسمية رأيناها من قبل زورو بتقنيته «السيف الطائر»، أي أن قوة ضربة السيف تطير فتضرب الخصم دون أن يمسه السيف. هذا الاسم مشتق من الحواس الستة (النظر والسمع والشم والتذوق واللمس والتفكير، ثم بداخل الست الحواس الفانية الشر والخير والحياد، ثم من بعيد بداخل كل واحد فيهم الطهارة والفساد، لتساوي الـ36 رغبة دنيوية في هذا العالم). (6*3*2= 36). ملاحظة: زورو يحسب التفكير كحاسة.
 شيريو (التنين الطائر):

يركض زورو ثم يقفز ويضرب «تقنية السيف الطائر».
 كايين (اللهب):

يمسك زورو يده اليسرى بيده اليمنى، ثم يضرب خصمه مباشرةً فيخرج لهب من الجرح الذي سببه.

هجمات تقنية السيفين «ني-توريو»
 تاكا نامي (موجة الصقر):

هنا يفرد زورو سيفيه بالعرض، كلٌ على جهته، ويدور حول نفسه ويهجم وهو على هذه الوضعية. قرأت مرة أنها سميت موجة الصقر لأنه حتى لو لم تمس العدو الضربة فإنه يسقط من انبعاثها كما يحصل عندما يهجم الصقر على فريسته، حتى لو أنه لم يمسكها فإنها تسقط من الهواء الذي تحدثه سرعته أو (موجته).
 «إياي» راشومون (بوابة الحياة الأبدية- بوابة مهملة في كيوتو القديمة):

يستل زورو سيفيه ويضعهما خلفه بطريقة متقاطعة ثم يضرب بقوة فتتطاير الضربات نحو خصمه «تقنية السيف الطائر».
 نيجيري-تورو (قطعتين-صعود بناية):

أوَّلاً يمسك سيفيه بمحاذاة بعضهما بالعرض وعلى جهة اليمين ثم عندما يهجم يقفز ويرفع سيفيه.
 أوتورو:

إعادة الضربة السابقة لكنه يهجم نزولاً إلى تحت.
 هيراميكي (الوميض):

نفس الضربات السابقة إلا أنه يسددها إلى الأمام وتخرج الضربة وميضاً أزرق.
 سامون (شكل الرمال):

نفس الضربات السابقة إلا أن زورو يقفز عند تسديدها وتكون بشكل مقوس.

هجمات تقنية الثلاث سيوف «سان-توريو»
 أوني-جيري (قَطعَة الشيطان):

في هذه الضربة يضم زورو يديه ببعضهما وتكون السيوف التي يمسكها ممتدة بالطول بينما الذي في فمه بالعرض، ثم يهجم بسرعة كبيرة وهو على هذه الوضعية. هذه أكثر ضربة يقوم بها زورو.
 ياكي-أوني-جيري (قطعة الشيطان النارية):

مثل الأوني جيري، إلا أن جسم زورو وسيوفه تكون مغطى بالنار.
 تاتسو-ماكيي (إعصار التنين):

هنا يدور زورو حول نفسه ماداً سيوفه كلها بالعرض ويسدد ضربته التي تدور كالإعصار القاطع، قاطعةً كل ما تلمسه. كما أن هذه الضربة يمكنها أن تسدد أي أنها تضرب تصيب الشخص حتى لو لم يمسسه السيف.

الندوب في جسمه
الجرح الكبير الذي يمتد من أعلى صدره لأسفله سببه له عين الصقر ميهوك أثناء مبارزته معه في الحلقة 24، وهي الضربة التي انتهى بها النزال بينهما. المميز في هذا الجرح هو أن ميهوك سببه لزورو بسيفه الكبير الذي يعد من أقوى 12 سيف في عالم ون بيس ويسمى سيف الليل ذو النصل الأسود. وميهوك عادةً لا يبارز مستخدماً هذا السيف إلا أن كان الشخص يستحق النزال.

و لديه أيضاً ندبة على عينه اصيب بها أثناء التدريب خلال تفرق الطاقم.

ولديه أيضاً ندبتان في قدميه عندما حاول قطعها أثناء محاولة مستر ثلاثة ان يجعله تمثالاً من الشمع.

ولديه ندبات من تدريبه مع ميهوك قبل السنتين

روابط خارجية

المراجع

الإلحاد في التلفاز
سيافون خياليون
شخصيات أنمي ومانغا ذكور
شخصيات أنمي ومانغا ممارسو فنون قتالية
شخصيات خيالية مشوهة
شخصيات قصص مصورة ظهرت في سنة 1997
شخصيات ون بيس
شخصيات يتيمة في الأنمي والمانغا
صائدو جوائز خياليون
قراصنة خياليون
ملحدون ولاأدريون خياليون

رورونوا زورو


Papilio erithonioides est une espèce de lépidoptères (papillons) de la famille des Papilionidae. Cette espèce est endémique de Madagascar.

Description
Le dimorphisme sexuel et faible. À l'avers les ailes sont noires. Les ailes antérieures portent une bande médiane morcelée de couleur crème, des macules irrégulières dans la cellule, une série de macules submarginales arrondie de couleur crème et une série de petites macules marginales de même couleur. L'aire basale est plus claire et est constellée de points crème. Les ailes postérieures sont dentelées, avec une amorce de queue. Elles portent également une bande médiane crème dans le prolongement de celle des ailes antérieures, une série de macules de même couleur dans la partie submarginale et une autre série de macules marginales. La partie discale est noire mais constellée d'écailles plus claires. Il y a une ocelle bleuâtre cernée de noir près du bord supérieur et une lunule rouge brique dans l'angle anal surmontée d'une petite ocelle bleue.

Le revers présente les mêmes motifs mais le noir est remplacé par du marron. L'aire basale des ailes antérieures est en partie crème avec des lignes noires au lieu des points et les macules marginales sont plus grandes. Les motifs des ailes postérieures sont en partie remplies de couleur crème tout en gardant des contours marron, les macules marginales et submarginales sont plus larges et il y a quelques lunules bleues supplémentaires dans la partie discale. Le corps est jaune pâle en dessous et marron foncé au-dessus.

Écologie
L'écologie de cette espèce est mal connue. La plante-hôte n'a pas été identifiée. Comme chez les autres espèces du genre Papilio, les chenilles passent probablement par cinq stades avant se changer en chrysalide. La chrysalide est attachée à son support par son cremaster et par une ceinture de soie. Les adultes se nourrissent du nectar des fleurs.

Habitat et répartition
Papilio erithonioides est endémique de Madagascar, situé dans l'écozone afrotropicale. Cette espèce vit dans les forêts de l'île, plutôt dans celles de l'ouest (Forêt de Berenty, parc national de Zombitse-Vohibasia ).

Systématique
L'espèce Papilio erithonioides a été décrite pour la première fois en 1891 par l'entomologiste Henley Grose-Smith dans The Annals and magazine of natural history. Elle appartient au groupe de Papilio demodocus, composé de 5 espèces de Papilio présentes en Afrique et en Asie (P. demodocus, P. demoleus, P. erithonioides, P. grosesmithi et P. morondavana ).

Papilio erithonioides et l'Homme

Nom vernaculaire
Cette espèces est appelée en anglais "Malagasy Gazer".

Menaces et conservation
Papilio erithonioides n'est pas évalué par l'UICN.

Liens externes

Notes et références

Papilionidae
Lépidoptère d'Afrique
Lépidoptère décrit au XIXe siècle
Faune endémique de Madagascar

Papilio erithonioides


Stadion der Freundschaft Almanya'nın Cottbus şehrinde 1930 yılında inşa edilen bir futbol stadyumu

Almanya'nın FC Energie Cottbus takımının maçlarını yaptığı stadyum, 22.528 seyirci kapasitelidir.

Almanya'daki stadyumlar
Cottbus

Dostluk Stadyumu


La Ruta Estatal de California 130, y abreviada SR 130 (en inglés: California State Route 130) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de California. La carretera inicia en el Oeste desde la  hacia el Este en las faldas del Monte Hamilton. La carretera tiene una longitud de 36,2 km (22.503 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de California 130 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de California por sus siglas en inglés Caltrans.

Cruces
La Ruta Estatal de California 130 es atravesada principalmente por la .
Toda la ruta se encuentra dentro del condado de Santa Clara.
{| class=wikitable
!Localidad
!Miliario
!Destinos
!Notas
|-
|rowspan=3|San José
|0.00
|Santa Clara Street
| Continuación más allá de la US 101
|-
|0.00
|
|Interchange
|-
|1.35
|
|Interchange
|-
|
|11.23
|Quimby Road
|
|-
|
|22.50
|Monte Hamilton
|

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Caltrans

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de California
Carreteras del condado de Santa Clara
Transporte de San José (California)

Ruta Estatal de California 130


Die Horex VR6 ist ein Motorrad, das von 2013 bis 2014 von der Horex GmbH in Augsburg und seit 2016 von der HOREX Motorcycles GmbH, einer Tochtergesellschaft der 3C-Carbon Group AG, gebaut wird.

Geschichte

Entwicklung

Die Horex GmbH
Am 15. Juni 2010 stellte die HOREX GmbH auf einer Pressekonferenz die HOREX VR6 vor und kündigte an, dieses Motorrad ab Ende 2011 zu produzieren. Das Design stammt vom deutschen Designer Peter Naumann.

Der Verkaufspreis der neuen Horex wurde bereits 2010 mit über 20.000 Euro angegeben.

Am 14. Januar 2011 kündigte die Horex GmbH an, dass das neue Motorrad nicht in Bad Homburg, sondern in Augsburg gebaut werde. Der Umzug des Unternehmens nach Augsburg erfolgte 2012. Der ursprüngliche Plan, den Motor durch einen Kompressor aufzuladen, wurde ebenso aufgegeben wie der Sekundärantrieb mit Zahnriemen.

Im April 2012 gab das Unternehmen die Verschiebung der Serienproduktion auf Ende Mai 2012 bekannt. Am 1. Juni 2012 meldete die Augsburger Allgemeine den Start der Auslieferung für Juni 2012; auch dieser Termin konnte nicht eingehalten werden. In Augsburg konnten pro Tag vier Maschinen von vier Monteuren hergestellt werden.

Anfang Dezember 2013 nahm Horex auch die Motorenfertigung, die bisher in Markdorf bei Weber Motor durchgeführt wurde, in Augsburg auf einer eigenen Produktionsstraße auf.

Wegen Zahlungsunfähigkeit stellte der Inhaber des Unternehmens, Clemens Neese, am 28. August 2014 beim Amtsgericht Augsburg den Antrag auf Eröffnung eines Insolvenzverfahrens, nachdem sich die Erwartungen hinsichtlich des Umsatzes offenbar nicht erfüllt hatten. Das Ziel des Insolvenzverwalters war ein "strukturierter Verkaufsprozess" zum dauerhaften Erhalt des Geschäftsbetriebs.

Die HOREX Motorcycles GmbH
Seit 2015 wird die Marke in Landsberg am Lech von der 3C-Carbon Group AG weiter geführt. Die Horex VR6 wurde nach Übernahme deutlich überarbeitet, das Motorrad erhielt eine völlig neue Heckpartie, der Motor selbst, das Mapping der ECU und die Abgasanlage wurden stark modifiziert bzw. verbessert. Die Fahrwerkskomponenten stammen nun von Öhlins, durch den großflächigen Einsatz von Carbon und einer Lithium-Ionen-Starterbatterie konnte das Leergewicht deutlich reduziert werden.

Vermarktung
Ende Juli 2012 stellte das Augsburger Unternehmen die ersten fahrbereiten Vorserien-Motorräder der Fachpresse vor, die Auslieferung erster Vorführmaschinen sollte noch im August beginnen. Anlässlich der Motorrad-Messe Intermot berichtete Pressesprecher Arnd von de Fenn Anfang Oktober 2012 von letzten Tests und kündigte eine Auslieferung an Kunden für die folgenden Monate an. Im November 2012 wurden die ersten Vertriebspartner mit Vorführmotorrädern beliefert.

Als einer der ersten Kunden holte der Fernsehkoch und Entertainer Horst Lichter am 20. März 2013 in der Horex Manufaktur in Augsburg seine neue VR6 Roadster ab.

Technik

Motor
Die Horex VR6 wird von einem Sechszylinder-VR-Motor mit einem Zylinderwinkel von 15° angetrieben. Der 1218-cm³-Dreiventil-Viertaktmotor hat eine Höchstleistung von , die Fahrgeschwindigkeit wird auf 250 km/h begrenzt (durch Abregelung der Motorleistung). Das VR-Konzept ermöglicht eine besonders kompakte Bauweise, die sich in der geringen Baubreite des Zylinderkopfes von nur ca. 430 mm zeigt. Eine Besonderheit stellen die einseitig schräg ausgebildeten Kolbenböden dar, sodass die unteren Grenzflächen aller Brennräume in einer Ebene liegen, alle Zylinder einen gemeinsamen Zylinderkopf haben können und bei radialer Anordnung der Ventile eine nahezu parallele Lage aller Einlasskanäle möglich wird; dadurch können die insgesamt 18 Ventile von drei obenliegenden Nockenwellen ("TOHC" – triple overhead camshaft) direkt betätigt werden. Die mittlere Nockenwelle betätigt insgesamt neun Ventile beider Zylinderbänke, die beiden außenliegenden sechs bzw. drei. Der 12,5:1 verdichtete Motor ist mit 68 mm Zylinderbohrung und 55 mm Kolbenhub im Interesse relativ niedriger Kolbengeschwindigkeiten kurzhubig ausgelegt. Das Motorrad beschleunigt in unter 10 Sekunden von 0 auf 200 km/h.

Antrieb
Die Antriebskraft wird vom 6-Gang-Getriebe mittels Kette auf Hinterrad übertragen.

Chassis / Fahrwerk
Der Brückenrahmen besteht aus Aluminium mit einem Lenkkopf aus Carbon (bis 2014 Stahl). Das Fahrwerk besteht vorn aus einer Upside-down-Teleskopgabel mit Ø 43 mm Tauchrohren von Öhlins und hinten aus einer Leichtmetall-Einarmschwinge mit Öhlins-Monofederbein. Bei der Bremsanlage kommen hochwertige Komponenten von Brembo zum Einsatz, das ABS stammt von Bosch. Die 17-Zoll-Speichenräder mit Leichtmetallfelgen stammen vom Zulieferer Kineo.

Der Kraftstofftank fasst 17 Liter, davon sind 4 Liter Reserve.

Auszeichnungen
Für die Gestaltung der VR6 wurde Horex mit dem German Design Award 2013 in der "Kategorie Transportation and Public Space" ausgezeichnet.

Die Horex VR6 Black Edition erhielt 2016 einen Red Dot Design Award.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Horex VR6


Karla Camila Cabello Estrabao (, ; ) este o cântăreață și textieră cubanezo-mexicano-americană. Aceasta a obținut faimă ca parte a trupei Fifth Harmony, format în timpul celui de-al doilea sezon al emisiunii The X Factor, în anul 2012. Grupul a semnat ulterior un contract cu companiile de înregistrări Syco Music și Epic Records, lansând un extend play și două albume de studio.

Cabello s-a lansat ca artistă solo prin câteva colaborări, notabil cea cu Machine Gun Kelly pentru single-ul "Bad Things" care a ajuns pe locul patru în clasamentul Billboard Hot 100 din Statele Unite. În urma părăsirii formației Fifth Harmony în luna decembrie a anului 2016, artista și-a lansat primul single solo, "Crying in the Club", care a obținut un succes moderat. Reorientându-și muzica către piese cu influențe latino, albumul de debut omonim Camila (2018) a debutat pe prima poziție a topului Billboard 200, promovat cu ajutorul single-ului "Havana". Acesta a ajuns pe locul unu în numeroase clasamente din întreaga lume, inclusiv în Statele Unite și Regatul Unit.

La 20 iunie 2019 artista a colaborat împreună cu iubitul ei, Shawn Mendes și au lansat melodia "Señorita" care s-a bucurat de un succes enorm ajungând în scurt timp pe locul 1 în preferințele ascultătorilor din toată lumea (inclusiv România). Pe platforma de muzică, Spotify, duetul celor doi artiști a atins un succes impresionant și a ajuns în mai puțin de o săptămână cel mai ascultat duet dintre o cântăreață și un cântăreț.

Biografia
Cabello s-a născut în Cojimar, Eastern Havana, Cuba, fiind fica lui Sinuhe Estrabao și Alejandro Cabello. Aceasta este de origine cubanezo-mexicană, tatăl ei fiind originar din Mexico City. De-a lungul copilăriei, Cabello și familiei au locuit atât în Havana cât și Mexico City, înainte de a se stabili la Miami, Florida. Aceasta a urmat cursurile liceului Miami Palmettol, însă a renunțat la școală în anul 2012, în timpul clasei a noua, pentru a urmări o carieră în muzică.

Cariera

2012–2016: The X Factor și Fifth Harmony

Camila Cabello a dat o audiție la emisiunea The X Factor în Greensboro, North Carolina, cântând piesa Arethei Franklin, "Respect". Cu toate acestea, audiția ei nu a fost difuzată deoarece emisiunea nu a primit drepturile de autor pentru melodie. În urma eliminării din "bootcamp", Cabello a fost chemată spre a se alătura celorlalte concurente, Ally Brooke, Normani Kordei, Lauren Jauregui, și Dinah Jane, pentru a forma formația de fete cunoscută ulterior sub numele de Fifth Harmony. Grupul a semnat un contract cu casa de discuri Syco Music, deținută de Simon Cowell și Epic Records.

Trupa a lansat EP-ul Better Together (2013), precum și albumele de studio Reflection (2015) și 7/27 (2016). Cele două din urmă au generat single-urile "Worth It" și "Work from Home", ambele devenind șlagăre de top 10 în numeroase clasamente din întreaga lume. Între anii 2013 și 2016, Cabello a cântat alături de Fifth Harmony în câteva turnee.

La decembrie 2016, formația a anunțat plecarea lui Cabello, explicând diferite circumstanțe ale deciziei. Un jurnalist de la revista Billboard a vorbit despre timpul petrecut de artistă în grup, observând faptul că "este destul de neobișnuit ca cineva să iasă în evidență atât de mult într-un colectiv așa cum a făcut Cabello în ultimii ani".

2016–prezent: Cariera solo și albumul Camila
În noiembrie 2015, Cabello a colaborat împreună cu cântărețul canadian Shawn Mendes pentru un duet intitulat "I Know What You Did Last Summer", cântec pe care l-au compus împreună. Single-ul a ajuns pe locul 20 în Statele Unite și 18 în Canada, primind, de asemenea, discul de platină din partea Recording Industry Association of America (RIAA) pentru cele peste un milion de exemplare vândute. La 14 octombrie 2016, rapperul american Machine Gun Kelly a lansat "Bad Things" împreună cu Cabello. Melodia a ajuns pe locul patru în Billboard Hot 100. Time.com a inclus-o pe cântăreață în topul celor mai influenți 25 adolescenți ai anului 2016.

La 25 ianuarie 2017, "Love Incredible", o colaborare cu DJ-ul norvegian Cashmere Cat, a apărut în mod ilegal pe internet. Versiunea oficială a piesei a fost lansată la 16 februarie, fiind, de asemenea, inclusă pe albumul de debut a lui Cashmere, 9. Cabello a înregistrat "Hey Ma" împreună cu Pitbull și J Balvin pentru coloana sonoră a filmului Furios și iute 8. Versiunea în spaniolă a fost lansată la 10 martie 2017 în timp ce versiunea în engleză a fost lansată la 6 aprilie. Solista a colaborat, de asemenea, cu Major Lazer, Travis Scott și Quavo pentru melodia "Know No Better". În luna mai a anului 2017, Cabello a anunțat faptul că viitorul album de debut, la acea vreme intitulat The Hurting. The Healing. The Loving., va fi "povestea călătoriei mele de la întuneric la lumină, de la o perioadă în care mă simțeam pierdută la una în care m-am regăsit din nou". Primul single solo, "Crying in the Club", a fost lansat la 19 mai 2017, urmat ulterior de o interpretare la ediția din 2017 a premiilor Billboard Music Awards. Cântecul s-a clasat pe locul 47 în Statele Unit. Cabello a fost act de deschidere în câteva concerte din cadrul turneului 24K Magic World Tour a lui Bruno Mars și a semnat, de asemenea, un parteneriat cu marca de îmbrăcăminte Guess pentru colecția de toamnă 2017.

Noile ședințe compunere și înregistrare pentru albumul solistei au fost influențate de succesul single-ului "Havana", amânând astfel data originală de lansare. Melodia a ajuns pe locul unu în clasamentele din peste 15 țări din întreaga lume, inclusiv în Australia, România, Regatul Unit și Statele Unite. Intitulat Camila, albumul de debut este o înregistrare pop ce conține influențe latino și balade. Materialul discografic a fost lansat la 12 ianuarie 2018 și a debutat pe prima poziție a topului Billboard 200 din Statele Unite, fiind vândute peste 119,000 de unități în prima săptămână. Camila a pornit în primul ei turneu solo intitulat Never Be The Same Tour și va cânta, de asemenea, în deschiderea turneului lui Taylor Swift, Reputation Tour.

Simțul artistic
Camila Cabello este în principal o cântăreață pop, puternic influențată de muzica latino. Albumul ei de debut conține totodată și elemente din R&B, reggaeton, dancehall și hip hop. Alejandro Fernández și Celia Cruz au fost descriși de solistă ca fiind principalele influențe latino pe care aceasta încearcă să le portretizeze în muzica ei. Aceasta a mai spus că a fost influențată de artiști precum Calle 13, J Balvin, Michael Jackson, Rihanna, Shakira, Ed Sheeran și Taylor Swift.

Activități filantropice
La 28 februarie 2016, Cabello a anunțat faptul că a încheiat un parteneriat cu organizația Save the Children pentru a lansa o serie limitată de tricouri "Love Only" pentru a ajuta informarea în legătură cu accesul egal al fetelor la educație, asistență medicală și oportunități pentru a fi de succes. În iunie 2016, Cabello, producătorul Benny Blanco, precum și alți membri ai organizației nonprofit OMG Everywhere au ajutat la crearea single-ului caritabil "Power in Me".

Cabello a lucrat, de asemenea, împreună cu organizația Children's Health Fund, dedicată furnizării de asistență medicală familiilor cu venituri mici, cu copii.

La sfârșitul anului 2017, Cabello s-a alăturat lui Lin-Manuel Miranda și alți cântăreți latino pentru cântecul "Almost Like Praying", lansat spre a ajuta la strângerea de fonduri pentru populația din Puerto Rico afectată de uraganul Maria.

Viața personală
Ea a început să se întâlnească cu cântărețul canadian Shawn Mendes în iulie 2019. Relația a provocat controverse, deoarece ambii au fost acuzați că au încercat să formeze o relație pentru publicitate, dar Mendes a insistat că "cu siguranță nu a fost o cascadorie publicitară". Relația a fost confirmată după lansarea piesei lor "Señorita". În noiembrie 2021, Cabello și Mendes și-au anunțat despărțirea.

Discografie
 Camila (2018)
 Romance (2019)
 Familia (2022)

Turnee
 Turneul Never Be the Same (2018)

Note

Legături externe

Nașteri în 1997
Muzicieni cubanezi
Oameni din Havana
Cântărețe americane din secolul al XXI-lea
Imigranți în Statele Unite ale Americii
Cubanezi în viață
Câștigători ai premiilor muzicale

Camila Cabello


Çövenli, Kırklareli ilinin Vize ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı 1665 yılı kayıtlarında Çöğenli olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Kırklareli il merkezine 68 km, Vize ilçe merkezine 12 km uzaklıktadır. Köy Vize'nin güneybatısında,  numaralı Vize-Lüleburgaz il yolu üzerindedir.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Vize belde ve köyleri

Çövenli, Vize


Sparteina este un compus chimic antiaritmic de clasă 1a, fiind un blocant al canalelor de sodiu. Din punct de vedere chimic, este un alcaloid chinolizidinic tetraciclic și este întâlnit în mod natural în specia Cytisus scoparius (mătură verde) și în unele specii din genurile Lupinus, Baptisia și Sophora. Compusul nu este aprobat de FDA pentru uz uman.

Note

Vezi și
 Ajmalină
 Chinidină

Antiaritmice
Alcaloizi

Sparteină


Onthophagus subdivisus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por D'Orbigny em 1908.

Referências

Ligações externas

subdivisus
Coleópteros descritos em 1908

Onthophagus subdivisus


Little Boy, dünyada saldırı amacıyla kullanılan ilk atom bombası'dır. 6 Ağustos 1945 sabahı ABD tarafından, Japon İmparatorluğu'nun Hiroşima şehrine atılmıştır. Hiroşima şehrinin 550 metre üzerinde patlatılan nükleer bomba, 18.000 ton TNT (Trinitrotoluen) patlayıcıya eşdeğer gücündeydi.

Geliştirilmesi
Uranyum atomunun parçalanmasından ortaya çıkan enerjiden gücünü alan bu bomba, ABD'nin II. Dünya Savaşı sırasında sürdürdüğü gizli Manhattan Projesi sonucunda geliştirildi. Hiroşima'daki patlama, ABD'de yapılan Trinity Test'in ardından gelen, tarihin ikinci nükleer patlamasıdır. Bunu, üç gün sonra Nagasaki'ye atılan "Fat Man" adlı atom bombası izlemiştir.

Hiroşima'nın bombalanması
Bomba, 6 Ağustos 1945'te yerel saatle 08:15'te Enola Gay isimli B-29 bombardıman uçağından atıldı. Uçağın pilotu Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri Albayı Paul Warfield Tibbets'ti. 44,4 saniyelik serbest düşüşün ardından barometrik tetiklerin ateşlenmesi ile patlama mekanizması aktif hale geldi. Patlama 600 metre (± 15 m) yüksekliğinde gerçekleşti. Bomba, üç gün sonra bir vadide yer alan Nagasaki'ye atılacak olan diğer atom bombası Fat Man'e kıyasla daha güçsüz olmasına rağmen, Hiroşima'nın düz alanda olması sebebiyle daha güçlü etki yaptı. 1945'te yayınlanan resmi rakamlara göre 66.000 kişi doğrudan patlamanın etkisiyle öldü, 69.000 kişi ise çeşitli seviyelerde yaralandı. Ölenlerden 20.000'inin Japon İmparatorluk Ordusu askerleri, gerisinin ise siviller olduğu belirtilmiştir. Bombanın patlayıcı gücü 18 kiloton TNT eşdeğeri olarak hesaplanmış, bu rakam ABD Başkanı Harry S. Truman'ın konuşmalarında 20 kilotona yuvarlanmıştır.

Etimoloji
İngilizce`de Little Boy, küçük çocuk anlamına gelmektedir.

Dış bağlantılar

 Little Boy'un özellikleri NuclearWeaponArchive.org 'da (en)
 Nuclear Files.org  'Little Boy' hakkında açıklamalar (en)
 The Nuclear Weapon Archive(en)
 Enola Gay uçağının öyküsü (en)
 Manhattan Projesi'nden anılar (en)
 Development of Little Boy and Fat Man (fr)
 Little Boy ve Fat Man İşleyişleri  (fr)
 Little Boy: ironik bir isim (fr)
 Little Boy'un 3 boyutlu modeli  (en)
 Hiroshima anıları  Little Boy'un hazırlanışı ve düşürülmesi hakkında (en)

Kaynakça

Lockheed Corporation
Manhattan Projesi
Hiroşima
Nükleer silahlar
1945
II. Dünya Savaşı Pasifik Cephesi

Little Boy


Olaylar
 Nagy Lajos, Macaristan Kralı oldu.
 Memlûk sultanı Melikü'l-Eşref Sultan Alaüddin Kiçik tahttan indirildi. Yerine Melikü'n-Nasır Sultan Şihabüddin Ahmed geçti.

Doğumlar
 John Trevisa, Kernevekeli yazar ve tercüman (ö. 1402)

Ölümler
 25 Nisan - XII. Benedictus, papa (d. 1285)
 16 Temmuz - I. Károly, Macaristan Kralı (d. 1288)
 tarihi bilinmeyen
 Anna Anakutlu Megali Komnini, Trabzon İmparatorluğu imparatoriçesi, II. Aleksios'un kızı

1342


CYOA may refer to:

 Ekati Airport (ICAO code: CYOA), a Canadian airport at the Ekati Diamond Mine
 Gamebook (also Choose Your Own Adventure), a work of printed fiction that allows the reader to participate in the story

CYOA


Zsuzsa Breier (auch Susanne Breier; geboren 1963 in Budapest) ist eine deutsch-ungarische Literaturwissenschaftlerin, Diplomatin, ehemalige Staatssekretärin und Autorin.

Leben
Breier studierte an den Universitäten in Budapest und in Heidelberg Germanistik, Slawistik und Kulturwissenschaft und wurde 1990 zum Dr. phil. promoviert. Im Anschluss arbeitete sie als Dozentin an der Loránd-Eötvös-Universität in Budapest und erhielt später einen Lehrauftrag an der Humboldt-Universität zu Berlin. Ihr literaturwissenschaftliches Hauptinteresse galt den Autoren Max Frisch und Botho Strauß; ferner übersetzte sie Aufsätze von Peter Turrini, Paul Nizon, Peter Bichsel und Eveline Hasler ins Ungarische. Breier war Mitinitiatorin der ersten Nachwuchsgermanisten-Konferenz in Ungarn und gab 1998 mit Angelika Thumm und Edit Király zusammen die Anthologie "Die Erinnerung in der deutschsprachigen Literatur" heraus. Im Zentrum ihrer literaturwissenschaftlichen Forschungen befasste sich Breier vor allem mit der Transformation des Freiheitsdrangs in Osteuropa vor und nach dem Fall des Eisernern Vorhangs und verbindet auf diese Weise die sehr unterschiedlichen Geschichten von Ost- und Westeuropa.

Breier ist in zweiter Ehe mit dem ehemaligen Staatssekretär im Bundesministerium für Gesundheit Thomas Ilka (FDP) verheiratet. Sie hat fünf Kinder.

Berufliche Tätigkeiten

Diplomatin
Im Jahr 2000 wurde sie von dem ungarischen Botschafter Gergely Pröhle zur Leiterin der Kulturabteilung an die ungarische Botschaft und Mitglied der Politischen Abteilung berufen. 2002 gründete sie den "Kreis der Kulturdiplomaten Berlin". 2004 schied sie aus dem diplomatischen Dienst aus. In diesem Zusammenhang bezeichnete sie der FDP-Politiker Wolfgang Gerhardt als "eine Frau mit Kultur" und eine "wirbelnde Managerin". Der Tagesspiegel urteilte nach Breiers Ausscheiden, sie habe in ihrer Amtszeit "die ungarische Botschaft zu einem Ort kultureller Ausstrahlung gemacht".

Kulturjahr der Zehn
Breier initiierte und organisierte als Kulturattaché in Deutschland im Jahre 2004 das "Kulturjahr der Zehn", ein gemeinsames Festival der zehn neuen EU-Länder unter der Schirmherrschaft der Kulturbeauftragten der Bundesregierung Christina Weiss und Außenminister Joschka Fischer, für das Breier auch Manfred Eichel als Mitorganisator gewinnen konnte. Ein Jahr lang kamen in 60 Dialog-Veranstaltungen mehr als 500 Autoren, Komponisten, Musiker, Künstler, Politiker und Nachwuchstalente aus Osteuropa in Deutschland zusammen.

Staatssekretärin
Im Mai 2012 wurde Breier für das Amt als Staatssekretärin für Europaangelegenheiten im von Jörg-Uwe Hahn (FDP) geführten Justiz-, Integrations- und Europaministerium der Hessischen Landesregierung benannt. Die in Deutschland vorher parteilose Breier trat daraufhin in die FDP ein. Breier war die erste Staatssekretärin in Deutschland, die keine deutsche Staatsbürgerin war. Mit Ende des Kabinetts Bouffier I schied auch Breier 2014 aus dem Amt aus.

Kritik und Debatte im Hessischen Landtag

Breier bezeichnete Viktor Orbán als einen "Demokraten" und Vorwürfe gegen ihn als "perfide Behauptungen". Vor der Vereidigung warfen die Fraktion "Die Linke" und die Fraktion Die Grünen im Hessischen Landtag ihr vor, sie hätte sich nicht genug von demokratiefeindlichen Tendenzen Viktor Orbáns distanziert. Für die Hessische Landesregierung verteidigte Landesminister Jörg-Uwe Hahn die Entscheidung der Landesregierung, Breier als Staatssekretärin zu berufen.

Handelsblatt Global Edition
Als Geschäftsführerin der Handelsblatt Global Edition verantwortete Breier 2015 den Auf- und Ausbau der internationalen Ausgabe des Handelsblatts.

Autorin
Als Europa-Expertin erhielt Breier 2014 eine Einladung von der Stony Brook Universität und unterstützte dort als "distinguished guest" den EuroPoint-Blog im Rahmen der Globality Studies der Universität. Zusammen mit dem Vorstandsvorsitzenden der Gesellschaft Adolf Muschg gab sie 2011 die Anthologie "Freiheit, ach Freiheit" heraus. Die Texte des Bandes legen Zeugnis von dem von Breier angestoßenen Ost-West-Dialog ab.

Seit 2016 arbeitet Breier als freie Autorin.

Weiteres Engagement
Breier war bis 2011 geschäftsführendes Vorstandsmitglied der "Gesellschaft zur Förderung der Kultur im erweiterten Europa e.V." in Berlin.
Breier wurde im November 2018 zur Spitzenkandidatin der FDP Bremen zur Europawahl 2019 gewählt. Auf dem Europaparteitag im Januar 2019 wurde sie auf Platz 20 der Bundesliste gewählt.

Schriften
Monografien
 Die ungarndeutsche Literatur und ihr Publikum = A magyarországi németnyelvü irodalom és közönsége, Diss. Budapest 1988.
 (Erschienen unter dem Namen Susanne Breier:) Suche nach dem wirklichen Leben und eigentlichen Ich im Werk von Max Frisch, Bern 1992.

Sammelbände
 Zsuzsa Breier; Edit Király; Angelika Thumm (Hrsg.): Die Erinnerung in der deutschsprachigen Literatur. Symposion der ungarischen Nachwuchsgermanisten. Budapest : ELTE Germanistisches Inst., 1998.
 Zs. mit Hermann Rudolph: Der Europa-Almanach, Bostelmann und Siebenhaar, Berlin 2005. ISBN 978-3-936962-27-7
 Zs. mit Adolf Muschg (Hrsg.): Freiheit, ach Freiheit … Vereintes Europa – geteiltes Gedächtnis, Wallstein-Verl., Göttingen 2011. ISBN 978-3-8353-0955-5

Artikel
 Che auf Giselle Bündchens Bikini. Zwei Jahrzehnte nach dem Zusammenbruch des Ostblocks wird der Sozialismus zum modischen Accessoire – Gewaltherrschaft und Unterdrückung werden allzu gern verdrängt. In: Die Welt, 24. Juni 2008.

Weblinks

 Homepage von Dr. phil. Zsuzsa Breier

 Vortrag "Demokratie versus Diktatur"
 Autorenporträt bei Wallstein Verlag

Einzelnachweise

Kulturattaché
Ungarischer Diplomat
Staatssekretär (Hessen)
FDP-Mitglied
Ungar
Geboren 1963
Frau
Autor
Literaturwissenschaftler

Zsuzsa Breier


O arsenito de potássio (KAsO 2 ) é um composto inorgânico que existe em duas formas, meta-arsenito de potássio (KAsO2 ) e orto-arsenito de potássio (K 3 AsO 3 ). É composto de íons de arsenito (AsO3 3− ou AsO 2 − ) com arsênio sempre existindo no estado de oxidação +3 e potássio existindo no estado de oxidação +1. Como muitos outros compostos contendo arsênico, o arsenito de potássio é altamente tóxico e cancerígeno para os seres humanos. O arsenito de potássio forma a base da solução de Fowler, que foi historicamente usada como tônico medicinal, mas devido à sua natureza tóxica seu uso foi descontinuado.    O arsenito de potássio ainda é, no entanto, usado como raticida.

Estrutura
As duas formas únicas de arsenito de potássio podem ser atribuídas ao número diferente de átomos de oxigênio. O meta-arsenito de potássio (KAsO2 ) contém dois átomos de oxigênio, um dos quais está ligado ao átomo de arsênico por meio de uma ligação dupla. Por outro lado, o orto-arsenito de potássio (K3 AsO 3 ) consiste em três átomos de oxigênio, todos ligados ao átomo de arsênico por meio de ligações simples. Em cada um desses casos, o arsênio existe no estado de oxidação +3 e é conhecido como arsenito, daí o nome único que se refere a duas estruturas diferentes.  Além disso, as formas meta e orto do arsenito de potássio têm propriedades idênticas.

Propriedades
O arsenito de potássio é um sal inorgânico que existe como um sólido branco inodoro. É altamente solúvel em água e apenas ligeiramente solúvel em álcool. As soluções de arsenito de potássio contêm concentrações moderadas de hidróxido e, portanto, são levemente básicas (pH).  Embora o arsenito de potássio não seja combustível, o aquecimento resulta em sua decomposição e na formação de vapores tóxicos que incluem arsina, óxidos de arsênico e óxidos de potássio . O arsenito de potássio também reage com ácidos para produzir gás arsina tóxico.

Preparação
Arsenito de potássio aquoso, mais conhecido como solução de Fowler, é preparado aquecendo o  trióxido de arsênio (As 2 O 3 ) com hidróxido de potássio (KOH) na presença de água.   A reação é mostrada abaixo

 Como 2 O 3 (aq) + 2 KOH (aq) → 2 KAsO 2 (aq) + H 2 O

Usos
No século XVIII, o médico inglês Thomas Fowler (1736–1801)  utilizou uma solução de arsenito de potássio chamada solução de Fowler para tratar várias condições, incluindo anemia, reumatismo, psoríase, eczema, dermatite, asma, cólera e sífilis . Além disso, em 1865, os usos potenciais do arsenito de potássio preparado como solução de Fowler foram usados como o primeiro agente quimioterápico para tratar a leucemia, porém os efeitos quimioterápicos foram apenas temporários. Surpreendentemente, esse uso específico foi inspirado pelo papel do arsenito de potássio em melhorar a digestão e produzir uma pelagem mais lisa em cavalos.   O arsenito de potássio também é um componente inorgânico chave de certos raticidas, inseticidas e herbicidas. Além disso, seu papel como inseticida também o tornou um ótimo conservante de madeira; no entanto, a solubilidade e toxicidade tornavam-no um potencial fator de risco para o meio ambiente.

Efeitos na saúde
A toxicidade do arsenito de potássio decorre da alta afinidade do arsênico pelos grupos sulfidrila. A formação dessas ligações arsenito-enxofre prejudica a funcionalidade de certas enzimas, como glutationa redutase, glutationa peroxidases, tioredoxina redutase e tioredoxina peroxidase. Essas enzimas estão intimamente associadas à defesa dos radicais livres e ao metabolismo do piruvato. Assim, a exposição ao arsenito de potássio e outros compostos contendo arsenito resulta na produção de radicais livres de oxigênio prejudiciais e na parada do metabolismo celular.

Além disso, compostos contendo arsenito também foram considerados como cancerígenos. A carcinogenicidade do arsenito de potássio decorre de sua capacidade de inibir o reparo e a metilação do DNA. Esse comprometimento do funcionamento celular pode levar ao câncer porque as células não podem mais reparar ou interromper mutações e o resultado é um tumor.  Todas essas condições mostram a natureza perigosa do arsenito de potássio e outros compostos contendo arsenito. Isso é evidenciado por um LD 50 de 14 mg/kg para ratos e um TDL de 74 mg/kg para humanos.

Referências

Compostos de potássio
Química

Arsenito de potássio


Les Sœurs des écoles franciscaines du Christ-Roi sont une congrégation religieuse féminine enseignante et hospitalière de droit pontifical.

Histoire

En 1865, quatre sœurs franciscaines de l'Immaculée Conception de Graz ouvrent une école pour filles à Maribor. Le 13 septembre 1869, la communauté devient autonome de Graz et donne naissance à une nouvelle congrégation dirigée par Margarita Pucher (1844-1901), considérée comme fondatrice de l'institut. En 1908, elles s'étendent hors de l'Europe (Égypte et États-Unis).

L'institut est agrégé à l'ordre des frères mineurs le 23 avril 1904 ; il obtient le décret de louange le 9 mai 1922 et ses constitutions sont définitivement approuvées par le Saint-Siège le 31 janvier 1931. Lorsque la Yougoslavie est envahie en 1941 par les forces de l'Axe, les communautés sont dispersées et les sœurs se réfugient à Rome, où elles établissent leur maison-mère.

Activités et diffusion

Les sœurs se vouent à l'éducation, organisent des cours de langue du soir pour les immigrés, et se consacrent aux malades et aux personnes âgées, à la fois dans les hôpitaux et les maisons de retraite.

Elles sont présentes en:
Europe : Autriche, Bosnie-Herzégovine, Croatie, Italie, Slovénie.
Amérique : Argentine, Paraguay, États-Unis.

La maison-mère est à Grottaferrata.

En 2017, la congrégation comptait 957 sœurs dans 136 maisons.

Notes et références

Congrégation catholique féminine
Congrégation enseignante catholique
Famille franciscaine
Fondation en 1869


كوكبة الشجاع ؛ و.

ويعتبر برج الشجاع أكبر الكوكبات، ويظهر في سماء النصفين الشمالي والجنوبي ، ويقع بين خطي عرض 10 درجة شمالاً و30 درجة جنوباً.يعتبر شهر أبريل من أفضل الأوقات لرؤيته.

من المجرات المتواجدة ضمن نطاق برج الشجاع: M 83, NGC 3109, NGC 3585, NGC 3621, NGC 3923, NGC 5236.

ومن السدم: NGC 3242.آبل 33 (سديم)

ومن التجمعات النجمية: M 48, M 68, NGC 2548, NGC 4590.

وأهم النجوم التي يمكن رؤيتها في برج الشجاع: ألفا الشجاع ( نجم الفرد)، وسيغما الشجاع ( نجم منخر الشجاع)

المصادر الخارجية
 موقع الكون

مراجع

الأبراج الشرقية
الكوكبات الجنوبية
الكوكبات المدرجة من قبل بطليموس
كوكبات
كوكبة الشجاع

الشجاع (كوكبة)


An Eria ramosii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leav.. An Eria ramosii in nahilalakip ha genus nga Eria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eria

Eria ramosii


Le HMS Draken (en suédois : dragon) était le navire de tête de la  de sous-marins de la marine royale suédoise.

Construction et carrière
Le navire a été commandé à Kockums Mekaniska Verkstad AB à Malmö et sa quille a été posée en 1957. Le navire a été lancé le  et mis en service le . Il est devenu le premier sous-marin suédois (mais le seul de sa classe) à être équipé d'une coque recouverte de caoutchouc pour réduire la surface de détection active par sonar.

Il a été désarmé le  et ferraillé à Landskrona en 1983.

Galerie

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 .
 .
 .

Liens externes
 .
 .
 .

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des sous-marins de la Suède

Sous-marin de la Marine royale suédoise
Sous-marin d'attaque conventionnel
Bateau lancé en 1960
Nom de bateau
Navire construit en Suède
Navire démoli en 1983

HMS Draken (1960)


Araucaria nemorosa es una especie de conífera perteneciente a la familia Araucariaceae. Se encuentra en estado natural únicamente en el archipiélago de Nueva Caledonia situado en el océano Pacífico.

Hábitat
Se encuentra en peligro de extinción por pérdida progresiva de su hábitat. La población total es menor de 5000 individuos adultos situados en dos localizaciones diferente al sur de Nueva Caledonia. Más del 90 % de los árboles se encuentran en siete parcelas alrededor de Port Boisé.

Descripción
Es un árbol que alcanza un tamaño de 15 m, con una corona ovalada o cónica. Las ramas de 8-12 mm de diámetro. Las hojas juveniles en forma de aguja, lanceoladas, curvadas hacia el interior, relativamente gruesas. Las hojas adultas imbricadas, lanceoladas, estrechas, similares a escamas, nervio central prominente, dorsalmente con quilla, de 6-10 mm de largo por 1.5 a 3 mm de ancho, ápice agudo y curvado. El cono masculino cilíndrico de 8 cm de largo por 14 mm de ancho, con seis sacos de polen. El cono femenino ovoide de 11 cm de largo por 5-9 cm  de ancho, con brácteas largas de 12-20 mm de largo. Semillas de 30 mm de largo, nueces algo rectangulares, ovaladas con alas. Cuatro cotiledones, con una germinación epígea.

Taxonomía
Araucaria nemorosa fue descrita por David John de Laubenfels y publicado en Travaux du Laboratorie Forestier de Toulouse 1(5–8) art. 5: 1. 1969.

Etimología
Araucaria: nombre genérico geográfico que alude a su localización en Arauco.

nemorosa: epíteto latino que significa "de los bosques".
Sinonimia
 Eutassa nemorosa (de Laub.) de Laub.

Referencias

Enlaces externos

nemorosa
Flora de Nueva Caledonia
Plantas descritas en 1969
Plantas descritas por de Laub.

Araucaria nemorosa


Diploporus er ættkvísl steingerfðra barrtrjáa. Henni var lýst út frá steingerfðum fræjum sem hafa fundist í jarðlögum frá síð-Eósen til síð-paleósentímabili í Óregon.

Tilvísanir

Barrtré
útdauðar tegundir

Diploporus


Træegern er i bred forstand alle egern, der lever i træer. Det gælder f.eks. de omkring 30 arter i slægten Sciurus.

De fleste arter af træegern lever i Nordamerika, Europa, den tempererede del af Asien, Mellemamerika og Sydamerika.

Egernfamilien

Træegern


Arts et Métiers (, literally "Arts and Trades") is a station on Line 3 and Line 11 of the Paris Métro. Its located in the 3rd arrondissement of Paris.

Location
The station is located at the intersection of Rues Beaubourg, Réaumur and Turbigo, the platforms established:
 on line 3, in a curve under the angle formed by these last two streets and oriented east–west, between Réaumur - Sébastopol and Temple stations;
 on line 11, further east along the east–west axis of Rue Réaumur, between Rambuteau and République.

History
It opened on 19 October 1904 as part of the first section of Line 3 opened between Père Lachaise and Villiers. The Line 11 platforms opened as part of the original section of the line from Châtelet to Porte des Lilas on 28 April 1935.

It owes its name to its proximity to the Conservatoire national des arts et métiers, within which is housed the Musée des Arts et Métiers and is served by the station. The establishment was founded on a proposal by Father Henri Grégoire to the National Convention in 1794 and installed in the buildings of the former Royal Priory Saint-Martin-des-Champs.

The corridors as well as the platforms of the two lines were modernised after 1988, with those of line 3 being applied the decorative Ouï-dire style, in this case green in colour, while on line 11, to mark the bicentenary of the Conservatoire National des Arts et Métiers in October 1994, the platforms was redesigned by Belgian comics artist François Schuiten in a steampunk style reminiscent of the science fiction works of Jules Verne.

In 2018, 4,235,686 travellers entered this station which placed it at 119th position of metro stations for its usage.

As part of the RATP's Un métro + beau program on the one hand and the extension of line 11 to Rosny-Bois-Perrier on the other, the corridors of the station are undergoing renovations from 12 September 2019 to 3 December 2020 to test the coating materials of future stations.

Passenger services

Access
The station has five entrances all made up of fixed staircases, the first four being adorned with a Dervaux candelabrum:
 entrance 1 - Rue Conté, rue de Turbigo - odd numbered side leading to the right of 57, rue de Turbigo;
 entrance 2 - Rue Réaumur, rue de Turbigo - even numbers side located opposite 42, rue Réaumur;
 entrance 3 - Rue de Turbigo, rue Beaubourg located at the right of 107, rue de Turbigo and 48, rue Réaumur;
 entrance 4 - Rue Réaumur leading to 31, Rue de Turbigo and 51, Rue Réaumur;
 entrance 5 - Rue des Vertus, only allowing exit from the platforms of line 11, located at the right of 22 Rue Réaumur.

Station layout

Platforms
The platforms of the two lines, seventy-five meters long, are of standard configuration. Two in number per stopping point, they are separated by the metro tracks located in the centre and the vault is elliptical.

The station on line 3 is set up in a curve and its decoration is in the Ouï-dire style in a green colour. The lighting frames, of the same shade, are supported by curved supports in the shape of a scythe. The direct lighting is white while the indirect lighting, projected on the vault, is multi-coloured. The white ceramic tiles are flat and cover the walls, the vault (diagonally, a peculiarity that the stopping point only shares with Nation on line 1), the tunnel exit and the outlets of the corridors. The advertising frames are green and cylindrical, and the name of the station is written in capital letters on enamelled plates. The platforms are equipped with Motte style seats and green sit-stand benches.

The station on line 11 has been completely covered since October 1994 with copper plates riveted to each other, and not the usual earthenware tiles. This dressing was put in place during the bicentennial ceremonies of the Conservatoire National des Arts et Métiers. It is the work of Benoît Peeters, French screenwriter, and François Schuiten, Belgian designer, authors of the series Les Cités obscures. The traveller is plunged inside a vast machine, a sort of underground Nautilus evoking the atmosphere of Twenty Thousand Leagues Under the Sea, in steampunk style. On the station's ceiling, a series of large cogs evokes the Musée des Arts et Métiers. Copper, the only material used, evokes the technical and industrial world. On the platforms, a series of portholes open onto small scenographies, centred on the museum's collections. You observe a armillary sphere, the Telstar satellite, or even a water wheel. All the station's furniture suits the decoration style and constitutes a unique case on the network. Name plates, wooden seats, waste bins, flat tunnel exits, alarm post banners and the lighting are brown in the Ouï-dire style. However, the latter do not have multi-coloured lighting and the light is diffused in a semi-subdued way on the track side. The platforms are devoid of advertisements.

Bus connections
The station is served by lines 20, 38, 47 and 75 of the RATP Bus Network and, at night, by lines N12 and N23 of the Noctilien network.

Nearby
 Conservatoire national des arts et métiers
 Musée des arts et métiers

Gallery

References

Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

External links

  Station information and photographs  at the Musée des Artes et Métiers website

Paris Métro stations in the 3rd arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1904
Articles containing video clips

Arts et Métiers station


රාම් චරන්   යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ තෙලිඟු සිනමාවේ කාර්යයේ නියුතු ඉන්දියානු චිත්‍රපට නළුවකු, නර්තන ශිල්පියකු, නිෂ්පාදකවරයකු, ව්‍යාපාරිකයකු සහ ව්‍යවසායකයෙකි. ඔහු  නන්දි සම්මාන යුගලක්, දකුණු ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන දෙකක්, සිනේමා සම්මාන දෙකක් සහ සන්තෝෂම් හොඳම නළුවා සම්මානය දෙවරක් හිමි කරගෙන ඇත. චරන් ටොලිවුඩයේ ඉහළම ආදායම් ලබන නළුවන්ගෙන් අයකු ලෙස සැලකේ.

2016දී ඔහු විසින් කෝනිදේලා නිෂ්පාදන සමාගම යන නාමය යටතේ සිය නිෂ්පාදන නිවස ස්ථාපනය කරන ලදී.

පෞද්ගලික දිවිය
රාම් චරන් උපත ලැබූයේ තෙලිඟු නළු චිරන්ජීවි සහ සුරේඛාට දාව චෙන්නායිහි දී ය. ඔහුට සොහොයුරියන් දෙදෙනකු වේ. අල්ලු රාම ලිංගයියාගේ මුණුපුරා වන ඔහු නාගේන්ද්‍ර බාබු, පවන් කල්‍යාණ්, සහ අල්ලු අරවින්ද්ගේ බෑණා වේ. එසේම ඔහු අල්ලු අර්ජුන්, වරුන් තේජ් සහ සායි ධර්ම් තේජ්‍ගේ ඥාති සොහොයුරා වේ. 2011 දෙසැම්බර් 1 දින හයිදරාබාද්හි දී චරන් උපසානා කාමිනේනි සමග විවාහ ගිවිස ගත්තේ ය. උප‍සානා ඇපලෝ පුණ්‍යායතනයේ උප-සභාපතිනිය මෙන්ම B Positive සඟරාවේ ප්‍රධාන කතුවරිය ද වේ. උපසානා යනු ඇපලෝ රෝහල්වල විධායක සභාපතිවරයා වන ප්‍රතාප් සී. රෙඩ්ඩිගේ මිණිපිරියයි. අනතුරුව 2012 ජූනි 14 දින ටෙම්පල් ට්‍රීස් ෆාම් හවුස් හිදී ඔවුහු විවාහ වූහ.

චිත්‍රපට-නොවන කටයුතු
රාම් චරන් අශ්වාරෝහකයකු මෙන්ම ව්‍යාවසායකු ද වේ. ඔහුට රාම් චරන් හයිදරාබාද් පෝලෝ රයිඩිං ක්ලබ් නැමැති පෝලෝ කණ්ඩායමක් ද හිමි ය. ඔහු මා ටීවී අධ්‍යක්ෂක මණ්ඩලයේ ද සේවය කරයි.

2015 ජූලි මස මුල් කාලයේ, ඔහු තමන්ගේම හයිදරාබාද්-පාදක කරගත් TruJet නම් ගුවන් සේවාව ඇරඹී ය.

Devil's Circuit නැමැති බාධක දිවීම් ශ්‍රේණියේ සම-අයිතිකරු ද රාම් චරන් ය.

වෘත්තිය

2007–2012
2007දී, රාම් චරන් චිත්‍රපට ක්ෂේත්‍රය වෙත පිවිසියේ චිරුතා චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන චරිතය නිරූපණය කරමිනි. පූරි ජගන්නාධ් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ මෙය ඍජු මධ්‍යස්ථාන 178ක සහ තවත් මධ්‍යස්ථාන 15ක දින 50 කඩඉම සම්පූර්ණ කළේ ය. මෙම චිත්‍රපටය මධ්‍යස්ථාන 40ක දින 100 සම්පූර්ණ කළේ ය. මෙහි ඔහු නිරූපණය කළේ සිය පියාගේ ඝාතකයින්ව මරාදැමීමට අදිටනින් පසුව චරන් නැමැත්තකුගේ චරිතයයි. ඔහුගේ රංගන ප්‍රතිභාව අගය කරමින් Rediff.com සඳහන් කොට තිබුණේ "රාම් චරන් බලාපොරොත්තු තබාගත හැකි නළුවෙකි. නර්තන සහ ක්‍රියාදාම විශිෂ්ට බැව් පෙනේ. නර්තන අංගවල ඔහු වඩාත් තේජාන්විත ය. දෙබස් හැසිරවීම සහ අනුගමනය කරන ශෛලිය මගින් ඔහු සිය තරු පියාගෙන් පැහැදිළිව විශේෂ වී ඇත." මෙම චිත්‍රපටයේ රංගනය හේතුවෙන් ෆිල්ම්ෆෙයාර් හොඳම දකුණු කෝඩුකාර සම්මානය සහ නන්දි විශේෂ ජූරියේ සම්මානය ඔහුට හිමි විය.

2009දී ඔහුගේ දෙවන චිත්‍රපටය වූ එස්. එස්. රාජමෞලි විසින් අධ්‍යක්ෂනය කළ බ්ලොක්බස්ටරයක් වූ මගධීරා මුදාහැරීමත් සමග, ඔහුට ටොලිවුඩයේ ප්‍රමුඛ නළුවකු ලෙස නාමයක් ගොඩනගා ගැනීමට හැකි විය. ඔහු මෙහි ද්විත්ව චරිත නිරූපණය කළ අතර, ඉන් එකක් 17වන සියවසේ රාජස්ථානයේ රාජධානියක නිර්භීත සෙබලකුගේ චරිතයකි. මෙහි දී ඔහු කුමරියකට පෙම් කරන අතර ඇයව ඔහුට අහිමී වීමෙන් පසුව මියයයි. දෙවන චරිතය එම කුමරියගේ නැවත උපතක් වන තරුණියකගේ සිත දිනාගන්නට උත්සාහ දරන මෝටර් බයිසිකල් රියැදුරකුගේ චරිතයකි. ඔහුගේ ප්‍රතිභාව දැවැන්ත විචාරක පැසසුමක් හිමි කරගත්තේ ය. The Times of India පුවත්පත රචනාකොට තිබුණේ "රාම් චරන් නිර්භීත සෙබලකු බවට පත්ව දිවියටත් වඩා විසල් චරිතයක් අපහසුවකින් තොරව නිරූපණය කරයි. ඔහු සිය අසුන් පැදවීමේ සහ නර්තන හැකියාවන් පරිපූර්ණ අයුරින් පෙන්වයි." IndiaGlitz සඳහන් කොට තිබුණේ "තරන් පරිණත නිරූපණයකට පැමිණ ඇති අතර ඔහු චිත්‍රපටය මැනවින් නිරූපණය කොට ඇත. ඔහුගේ චරිත දෙකටම සාධාරණයක් ඉටුකොට ඇති අතර, ඔහු බොහෝ ස්ථානවල අපට ඔහුගේ පියා සිහිගන්වයි." එස්. එස්. රාජමෞලිගේ අධ්‍යක්ෂණයක් වන මෙය, හොඳම නළුවා සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය – තෙලිඟු ඇතුළු ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන පහක් හිමි කරගත්තේ ය. එමෙන්ම නන්දි ජූරියේ විශේෂ සම්මානය ද චරන්ට හිමි විය. 2009දී, ඔහු පෙප්සිහි වෙළඳ දැන්වීම් ව්‍යාපාර සමග සම්බන්ධ වීම හේතුවෙන් කතාබහට ලක්වූ පුද්ගලයකු බවට පත් විය.

2010දී චරන් බොම්මාරිල්ලු භාස්කර්ගේ චිත්‍රපටයක් වූ Orangeහි ප්‍රධාන චරිතය නිරූපණය කළේ ය. මෙහි ඔහු නිරූපණය කළේ රාම් නැමැති ඕසට්‍රේලියාවේ නේවාසික-නොවන ඉන්දියානුවකුගේ චරිතයකි. ඔහුගේ අදහස් සදහටම පෙම් කිරීමට එරෙහිව වේ. IndiaGlitz රචනා කළේ "රාම් චරන් චිත්‍රපටය පුරාම විශිෂ්ට රංගනයක නියැළෙයි. ඔහුගේ විලාසය, අංග රචනය, ඇඳුම් ශෛලිය, අතිරේක අංග සහ ශරීර භාෂාව හේතුවෙන් ප්‍රේක්ෂකයාට නාගරික තරුණයකුගේ හැඟීමක් ඇතිවේ. ඔහු ක්‍රියාදාම, නර්තන, දෙබස් හැසිරවීම, දේහ භාෂාව යන සියලු අංශවලින් දියුණු වී සිටියි."

ඔහුගේ ඊළඟ චිත්‍රපටය වූයේ සම්පත් නන්දි අධ්‍යක්ෂණය කළ රච්චා චිත්‍රපටයයි. මෙහි ඔහු බෙටිං රාජ් නැමැති සූදුකරුවකුගේ චරිතයක් නිරූපණය කළේ ය. IndiaGlitz රචනාකර තිබුණේ " ඔහුගේ චිරු අතීතයේ සිටියාටත් වඩා හොඳින් චිරුගේ ලක්ෂණ විදහාපායි. ඔහුගේ අතිමන්ද්‍ර ස්වරය හෝ හැසිරීම ක්‍රියාදාම අතින් ඔහු සුපිරිතරුවකි. ප්‍රබල පිටපතකින් ආධාර ලද ඔහුට මීට වඩා හොඳට එය කිරීමට හැකියාව තිබිණි." චිත්‍රපටය 2012 අප්‍රේල් 5 මුදාහැරුණු අතර, ආර්ථික අතින් සාර්ථකත්වයට පත් විය.

2013–වර්තමානය

2013 වර්ෂයේ ඔහුගේ පළමු නිකුතුව වූයේ වී. වී. විනායක් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ නායක් චිත්‍රපටයයි. මෙහි ද ඔහු ද්විත්ව චරිත නිරූපණයක් සිදුකළේ කොල්කතාවේ මාෆියා කල්ලියක සාමාජිකයකු සහ හයිදරාබාදයේ සරල මෘදුකාංග ඉංජිනේරුවරයකු ලෙස ය. The Times of India පුවත්පත රචනා කර තිබුණේ "රාම් චරන් දක්ෂ ලෙස කටයුතු කර ඇති අතර, ඔහුගේ චරිත දෙක අතර කිසිදු වෙනසක් දක්නට නොලැබේ." යහපත් විචාරක ප්‍රතිචාර ලද මෙය ආර්ථික අතින් ද සාර්ථක විය.

චරන් සිය බොලිවුඩ් ආගමනය සනිටුහන් කළේ සංජීර් චිත්‍රපටය තුළිනි. මෙය එම නාමයම ඇති 1973 චිත්‍රපටයේ ප්‍රතිනිර්මාණයකි. මෙහි ඔහු සිය දෙමාපියන්ගේ ඝාතකයාව සොයාගන්නා ප්‍රතිඥා දී සිටින ACP විජේ ඛන්නාගේ චරිතය නිරූපණය කරයි. චරන් පිළිවැයුම් ගායකයකු ලෙස සිය ප්‍රවේශය සනිටුහන් කළේ "මුම්බායි කේ හීරෝ" තුළිනි. චිරන්තන් භාට් විසින් නිමවන ලද මෙය සංජීර්හි තෙලිඟු සංස්කරණය වූ තූෆන් ඇල්බමයේ ඇතුළත් ය.

ඔහුගේ ඊළඟ තෙලිඟු චිත්‍රපටය වූ වම්සි පෛඩිපල්ලි අධ්‍යක්ෂණය කළ යෙවඩු (2014) තුළ ද ඔහු චරිත දෙකක් නිරූපණය කළේ ය. ඉන් එකක් අනෙකාගේ මුහුණට සමානව මුහුණ සැත්කමක් මගින් සැකසීම නිසා පාතාල කණ්ඩායම්වල තර්ජනයට ලක්වන පුද්ගලයෙකි. Bangalore Mirror රචනාකොට තිබුණේ "රාම් චරන්ට නම්, යෙවඩු ඔහුගේ තූෆන් බොක්ස් ඔෆීස් අතින් සිරවීම නිසා නිසා සිය තත්ත්වය ගොඩනගා ගැනීමට වැදගත් වන්නකි. ඔහුගේ චරිතයට පැති දෙකක් අති අතර, ඔහු එහි විවිධත්වයක් ගෙනඒමට උපරිමයෙන් උත්සාහ දරයි. ඔහු නර්තනයේ යෙදෙන්නේ හෙට දවසක් නොඑන්නාක් මෙනි. ඔහුගේ නර්තනය බැලීමට තරම් අගනේ ය." Sify රචනා කර තිබුණේ "පෙර චිත්‍රපට – නායක් සහ තූෆන් හා සැසඳීමේ දී, රාම් චරන් තරමක් හොඳින් මෙය ඉටුකරන බැව් පෙනේ. ඔහුගේ රංගනය තීව්‍ර සහ ක්‍රියාදාම ජවනිකාවල දී අතිශයින් ක්‍රියාකාරී ය. ප්‍රේක්ෂකයා සතුටු කිරීමට ඔහු Freedom ගීතයෙහි තරමක් හොඳ පියවරක් තබා ඇති බැව් පෙනේ." චරන්ගේ එම වසරේම ඊළඟ චිත්‍රපටය වූයේ පවුලේ නාට්‍යයක් වන ගෝවින්දුඩු අන්දරිවාදෙලේ චිත්‍රපටයයි. මෙම චිත්‍රපටය විචාරකයින් වෙතින් ඉතාම ධනාත්මක ප්‍රතිචාර හිමි කරගත් අතර, බොක්ස් ඔෆීස් අතින් කට අධික දළ ආදායමක් උපයාගත්තේ ය.

ඔහුගේ ඊළඟ චිත්‍රපටය වූයේ බෲස් ලී චිත්‍රපටයයි. ඔහු ධෲවා (2016) චිත්‍රපටයේ රූගත කිරීම්වලට දායක විය. මෑතක දී ඔහු මෙතෙක් නම්කොට නොමැති සුකුමාර් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ චිත්‍රපටයක් සඳහා අත්සන් තැබී ය. මෙය 2017 දීවාලියෙන් පසුව තිරගත වේ යැයි පැවසේ.

ඔහු ඔහුගේ පියා වූ චිරන්ජීවිගේ 150වන චිත්‍රපටයේ අධ්‍යක්ෂකවරයා විය. එසේම ඔහු සිය මාමා වන පවන් කල්‍යාණ්ගේ නිෂ්පාදනයකට අත්සන් තැබී ය.

චිත්‍රපට දායකත්වය

නළුවකු ලෙස

නිෂ්පාදක

ගායනය

සම්මාන සහ නිර්දේශ

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

21වන සියවසේ ඉන්දියානු නළුවන්
ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන දකුණ ජයග්‍රාහකයින්
ඉන්දියාවේ හයිදරාබාද්හි ව්‍යාපාරික ජනයා
ජීවත්වන්නෝ
තමිල් නාඩුවේ නළුවන්
හින්දි සිනමාවේ නළුවන්
තෙලිඟු සිනමාවේ නළුවන්
තෙලිඟ නළුවන්
1985 උපත්
නන්දි සම්මාන ජයග්‍රාහකයින්

රාම් චරන්


Grámos, en  ou Grámmos (),  est un village et un ancien dème du district régional de Kastoriá, en Macédoine-Occidentale, Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Nestório.

Selon le recensement de 2011, la population du dème ainsi que celle du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Macédoine-Occidentale
Dème en Macédoine-Occidentale
Ancien dème en Grèce

Grámos