Piriqueta cistoides var. genuina Urb.
 Piriqueta jonidioides A.Rich.
 Piriqueta villosa Cook & Collins, 1903
 Turnera helianthemoides A.St.-Hil. et al.
 Turnera hirta Desv.
 Turnera hirta Desv. ex Ham.
 Turnera rugosa Willd.
 Turnera zanthotricha Shuttlew.
 Turnera zanthotricha Shuttlew. ex Urb.

Piriqueta cistoides est une espèce de plante herbacée d'origine néotropicale, appartenant à la famille des Passifloraceae (anciennement des Turneraceae). Son synonyme Piriqueta villosa Aubl. est l'espèce type du genre Piriqueta Aubl..

On l'appelle Celedonia au Venezuela.

Sous-espèces
Piriqueta cistoides comprend deux sous-espèces :
 Piriqueta cistoides subsp. caroliniana (Walter) Arbo
 Piriqueta cistoides subsp. cistoides

Description
Piriqueta cistoides est une plante herbacée érigée, simple ou ramifiée, haute de , à base souvent ligneuse. Les parties jeunes sont couvertes de poils étalés simples et étoilés.

Les feuilles dépourvues de stipules, portent un pétiole long de .
Le limbe est très variable en forme et en taille selon les individus : elliptique, ovale-lancéolé ou lancéolé, de  de long pour  de large, à base obtuse et à sommet aigu, à marges dentelées, dépourvu de glandes. Sur la face inférieure, les nervures, parfois très saillantes, sont couvertes de poils étoilés.

Les fleurs sont de couleur jaune vif, ou parfois blanchâtres, solitaires, et dépourvues de bractéoles.

Le fruit est une capsule pubescente, subglobuleuse, de  de diamètre.
Les valves portent valves avec un sillon longitudinal à l'arrière.

Les graines sont droites ou légèrement recourbées, de forme obovoïde, longues de  pour  de diamètre.
Elles sont recouvertes d'alvéoles disposées en rangées longitudinales. Les bords du hile sont garnis d'une excroissance sèche membraneuse et frangée (strophiole), aussi longue que la graine ou légèrement plus courte.

Piriqueta cistoides subsp. caroliniana (Walter) Arbo est caractérisé par ses fleurs hétérostylées, longues de . L'écart entre l'androcée et le gynécée est de  pour les fleurs brévistyles, et de  pour les fleurs longistyles. Ce sont des plantes souvent pérennes. Les feuilles sont de forme elliptique ou linéaire, à marges généralement révolutées.

Piriqueta cistoides subsp. cistoides est caractérisé par ses petites fleurs homostylées, longues de . L'androcée peu dépasser le gynécée jusqu'à  ou être légèrement plus court (jusqu'à  de moins). Ce sont des plantes annuelles. Les feuilles sont de forme ovale, elliptique à linéaire, à marge généralement plate.

Répartition
Piriqueta cistoides est présent du Sud-est des États-Unis à l'Amérique du Sud jusqu'au nord de l'Argentine et au sud du Brésil en passant par le Mexique, l'Amérique centrale, et les Antilles.

Piriqueta cistoides subsp. caroliniana (Walter) Arbo est présent du sud-est des États-Unis, au Brésil, aux Antilles, en Colombie, au Venezuela et en Bolivie.

Piriqueta cistoides subsp. cistoides est présent au Mexique, en Amérique centrale, aux Antilles, et en Amérique du Sud jusqu'au sud du Brésil, en passant par la Bolivie, le Paraguay et le nord de l'Argentine.

Écologie
Au Venezuela, Piriqueta cistoides est généralement une plante pionnière qui affectionne les endroits perturbés et ouverts sur des sols sablonneux ou rocheux, mais aussi les savanes, le bord des rivières ou des lacs autour de  d'altitude.

Piriqueta cistoides a été étudié sous différents aspects :
son pollen,
sa biologie reproductive,
la prédation de ses graines par Pachybrachius vinctus,
sa mycorhization en condition de sécheresse, etc.

Protologue
En 1775, le botaniste Aublet propose le protologue suivant pour Piriqueta villosa Aubl. est l'espèce type du genre Piriqueta Aubl. et synonyme de Piriqueta cistoides subsp. cistoides :

Notes et références

Liens externes

Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)
Passifloraceae
Plante décrite par Aublet

Piriqueta cistoides


Der Gerichtsbezirk Leopoldstadt ist ein dem Bezirksgericht Leopoldstadt unterstehender Gerichtsbezirk in Wien. Der Gerichtsbezirk umfasst den 2. Gemeindebezirk Leopoldstadt und den 20. Gemeindebezirk Brigittenau.

Literatur
 Österreichische Akademie der Wissenschaften: Historisches Ortslexikon. Statistische Dokumentation zur Bevölkerungs- und Siedlungsgeschichte. Wien. Datenbestand: 31. August 2015 (PDF; 412 kB).

Leopoldstadt
Brigittenau
Leopoldstadt

Gerichtsbezirk Leopoldstadt


Anou Boussouil ("Veliki ponor") je vapnenačka krška špilja smještena u planinskom lancu Djurdjura u Alžiru. Špilja je duga 3,200 metara, a duboka 805 metara. Ulaz u pećinu je 1,074 metara uz planinu. Tijekom proljetne kišne sezone, snijeg koji se otapa izlijeva se kroz kanal koji vodi izravno do ulaza u špilju, nastavljajući proces erozije. To je razlikuje od ostalih špilja u lancu Djurdjura, koje su neaktivne i više se ne proširuju erozijom.

Špilju su prvi put znanstveno istražili 1933. godine speleolozi Fourastier i André Belin. Kasnije su ekspedicije otkrile da se špilja zapravo sastoji od dva odvojena segmenta. Prvi segment je uvijen i relativno uzak, na kraju se otvara u veću kavernu. Ulaz u drugi segment je vrtača koja se spušta približno 65 metara u niz jamskih komora. Unutar ovog niza nalazi se galerija lokalno poznata kao  , odnosno "dvorana gladnih". Ovaj se segment na kraju otvara u potopljenu (vault) komoru.

Godine 1950. istražena je do dubine od 505 metara; u to je vrijeme bila poznata kao druga najveća jama na svijetu. Ekspedicija iz 1980. otkrila je da špilja doseže najveću dubinu od 805 metara. Nakratko je bila poznata kao najdublja špilja u Africi prije nego što je Anou Ifflis istražena do dubine od 1,170 metara.

Izvori

Špilje u Alžiru

Anou Boussouil


O caso da cadela Preta refere-se ao assassinato em 2005 da cadela conhecida pelo nome de "Preta", na cidade brasileira de Pelotas. Na noite do dia 9 de março de 2005, a cadela, que estava prenha, foi amarrada ao para-choque de um carro e arrastada pela cidade por Fernando Siqueira Carvalho, Marcelo Ortiz Schuch e Alberto Conceição da Cunha Neto.

Repercussão
O caso ganhou repercussão em todo o país e também no exterior.<ref>{{Citar web|ultimo=|url=https://www.correiobraziliense.com.br/app/noticia/brasil/2010/08/11/interna-brasil,207280/envolvido-na-morte-da-cadela-em-pelotas-e-condenado-a-pagar-r-6-mil.shtml|titulo=Envolvido na morte da cadela em Pelotas é condenado a pagar R$ 6 mil|data=11/08/2010|acessodata=2023-04-03|website=Acervo|lingua=pt-BR}}</ref> No Brasil, especificamente, o caso gerou comoção da população em todo o estado do Rio Grande do Sul e ganhou repercussão nacional ao ser noticiado no Fantástico'', em rede nacional, do dia 17 de março de 2005, aparecendo posteriormente então em diversos jornais, revistas e programas de TV, fato que gerou protestos em vários outros centros para além do estado. Diante do caso, foi aberta ação civil pública.

Condenação
A condenação dos acusados, ocorrida anos depois, trouxe o caso de volta à mídia, e teria se baseado no fato de que o assassinato do cão teria trazido prejuízos de ordem psicológica à população local. Alberto Conceição da Cunha Neto, por ter antecedentes criminais, recebeu a maior pena dentre os três acusados, sendo condenado em 2007 a um ano de detenção em regime semiaberto. Alberto Neto foi condenado ao pagamento de indenização por danos morais coletivos no valor de R$ 6.035,04, que deve ser direcionado ao canil municipal da cidade. Alberto já teria respondido a inquérito por maus-tratos a animais e porte ilegal de arma em 2003, quando matou a tiros uma cadela boxer na vizinha Praia do Laranjal.

Veja também
 Caso Manchinha

Leituras adicionais
 PINHEIRO, Ana Luísa Missiba. A Influência do Direito Animal no Ordenamento Jurídico Brasileiro. UFF, 2022.

Cães de rua
Crueldade com animais
2005 no Rio Grande do Sul
Cães famosos
Eventos em Pelotas
Crimes da década de 2000 no Brasil
Ações civis públicas
Animais mortos por seres humanos

Caso da cadela Preta


قناة أو تي في (OTV)، هي محطة تلفزيونية لبنانية تابعة للتيار الوطني الحرّ بقيادة الزعيم اللبناني ميشال عون.

برامج القناة
 LOL (تقديم هشام وارزة الشدياق)
 شو بتتوقّع مع مايك فغالي
 يوم جديد
 Reflex
 خبر أو خبرية
 الحوار السياسي (تقديم جورج ياسمين، ديما صادق)
 الحق يقال (تقديم ماغي فرح)
 فكر مرتين (تقديم شيرلي المر)
 في التفاصيل (تقديم رولى معوض)
 نقطة فاصلة (تقديم حبيب بونس)
 غني مع غسان (تقديم غسان الرحباني)
 أوفريرا (برنامج كوميدي ساخر)
 لاقونا عالسّاحة
 عشرة بعد النشرة
 اوف (برنامج زجل)
 جايين نجرّبكم
 فيفتي فيفتي
 عيش بيروت (تقديم ستيفاني فيصل)
 NEXT :(تقديم سيرج أسمر)
 جيل الإنجيل (برنامج دينيّ، تقديم الأب جوزف سويد) *جوسيب شو :(تقديم إيلي باسيل)
 افّ (UF) (برنامج كوميدي ساخر)
المسلسلات:
 شيري بالتقسيط
 ناستيا
 جاد ونور

توجهات القناة

OTV ارضية مشتركة للتنوع في الرأي العام لتلبية احتياجات وأذواق الغالبية العظمى من السكان اللبنانيين في لبنان والانتشار اللبناني في جميع أنحاء العالم . أمّا سياسياٌ فتميل القناة لتأييد الموقف السياسي للتيار الوطني الحر ۔

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للقناة

الإعلام في الوطن العربي
تأسيسات سنة 2007 في لبنان
قنوات لبنانية
قنوات وشبكات تلفزيونية أسست في 2007
محطات تلفزيونية باللغة العربية
منظمات اتصالات وإعلام

أو تي في (لبنان)


Lawrence Joseph "Larry" Hogan, Jr (født 25. maj 1956 i Washington D.C.) er en amerikansk politiker, som var guvernør for den amerikanske delstat Maryland fra 2015 til 2023. Han er medlem af det Republikanske parti.

Hogan vandt 4. november 2014 guvernørvalget over sin demokratiske modkandidat Anthony Brown. Larry Hogan blev 21. januar 2015 taget i ed som Marylands 62. guvernør, hvor han afløste Martin O'Malley fra det Demokratiske parti. Han blev genvalgt i 2018. Han genopstillede ikke i 2022, og blev efterfulgt af Wes Moore 18. januar 2023.

Før sin politiske karriere grundlagde Hogan sit eget ejendomsmæglerfirma i 1985. I 1992 stillede han op som kandidat til Repræsentanternes Hus mod det siddende kongresmedlem Steny Hoyer i Marylands 5. distrikt, som Hogans far tidligere havde repræsenteret fra 1969 til 1975). Det blev det tætteste valg i Hoyers karriere i Kongressen, hvor Hogan vandt fire ud af distriktets fem counties, men Hoyer opnåede 55% af stemmerne mod Hogans 45%.

Fra 2003 til 2007 var Hogan minister under guvernør Bob Ehrlich, som var den første republikanske guvernør i Maryland i 34 år. Som guvernør betragtes Hogan som moderat og pragmatisk, men samtidig med et stærkt fokus på skattelettelser.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Officiel profil for Guvernør Hogan på Marylands officielle hjemmeside.
 Larry Hogans officielle kampagneside på www.hoganforgovernor.com

Personer fra Washington D.C.
Guvernører i Maryland

Larry Hogan


Kobeltsmühle war ein Gemeindeteil der Großen Kreisstadt Dinkelsbühl im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern). Mittlerweile ist der Ort eine Wüstung.

Geografie
Die Einöde lag auf einer Höhe von  am Mutschachgraben, der ein linker Zufluss der Wörnitz ist.

Geschichte
Die Fraisch über die Kobeltsmühle war strittig zwischen dem ansbachischen Oberamt Feuchtwangen, dem oettingen-spielbergischen Oberamt Dürrwangen und der Reichsstadt Dinkelsbühl. Das Anwesen hatte die Reichsstadt Dinkelsbühl als Grundherrn.

Im Jahr 1809 wurde Kobeltsmühle infolge des Gemeindeedikts dem Steuerdistrikt und der Munizipalgemeinde Dinkelsbühl zugeordnet.

Eine frühere Bezeichnung der Einöde lautete "Kobelsmühle".

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort war seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und war ursprünglich nach St. Wendelin (Lehengütingen) gepfarrt, seit der ersten Hälfte des 19. Jahrhunderts war die Pfarrei St. Paul (Dinkelsbühl) zuständig. Die Katholiken waren nach St. Georg (Dinkelsbühl) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Dinkelsbühl)
Wüstung im Landkreis Ansbach
Wüstwerdung im 20. Jahrhundert

Kobeltsmühle


Manzanal puede referirse a:

Localidades
 Manzanal del Puerto, localidad del municipio de Villagatón, provincia de León.
 El Manzanal, localidad del municipio de Bárcena de Cicero, Cantabria.
 Manzanal de Arriba, municipio de la provincia de Zamora.
 Manzanal del Barco, municipio de la provincia de Zamora.
 Manzanal de los Infantes, municipio de la provincia de Zamora.

Accidentes geográficos
 Puerto de Manzanal, puerto de montaña.

Plantas
 El nombre común de la planta Malus domestica o manzano doméstico.
 El nombre común de la planta Malus sylvestris o manzano silvestre.

Manzanal


Mariquita-coroada (Setophaga coronata) é uma ave Parulídeos.

A toutinegra tem uma distribuição setentrional e oriental, com Audubon mais a oeste. Reproduz-se em grande parte do Canadá e no nordeste dos EUA. É migratório, invernando no sudeste dos Estados Unidos, no leste da América Central e no Caribe. É um vagabundo raro na Europa Ocidental, e passou o inverno na Grã-Bretanha.

A toutinegra macho de verão tem um dorso azul ardósia e coroa amarela, garupa e flanco. Tem manchas brancas na cauda e o peito é listrado de preto. A fêmea tem um padrão semelhante, mas o dorso é marrom, assim como as listras do peito.

Seu habitat de reprodução é uma variedade de florestas de coníferas e mistas. As toutinegras de murta nidificam em uma árvore, colocando 4-5 ovos em um ninho de xícara.

Essas aves são insetívoras, mas no inverno pegam facilmente bagas de murta de cera, um hábito que dá nome à espécie. Observadores de pássaros experientes reconhecem as toutinegras de murta a olho nu pelo hábito de fazer voos curtos de seu poleiro em busca de insetos. Eles formam pequenos bandos na migração ou no inverno.

Há três subespécies da toutinegra de garupa amarela (Setophaga coronata coronata, Setophaga coronata auduboni e Setophaga coronata goldmani respectivamente) enquanto a Lista Mundial de Aves do COI classifica a l toutinegra de Goldman como espécies separadas (Setophaga coronata, Setophaga auduboni e Setophaga goldmani).

Bibliografia
 New World Warblers por Curson, Quinn e Beadle,

Espécies descritas por Lineu
Aves descritas em 1766
Aves do Canadá
Setophaga

Mariquita-coroada


CLL is an abbreviation that can stand for:
Canadian Lacrosse League
Chronic lymphocytic leukemia
Collington railway station, a railway station in Sussex, England
Community language learning
Easterwood Airport, Texas, USA, IATA code

CLL


"Cupidon" este un cântec al rapperului român Guess Who în colaborare cu cântăreața de origine moldovenească Irina Rimes. Melodia a fost creată de Guess Who alături de Marius Moga și a fost inclusă pe albumul Un anonim celebru (2017). Piesa a beneficiat de un videoclip lansat sub forma unei animații.

Clasamente

Referințe

 Discografia Irinei Rimes
 Discuri single lansate de Irina Rimes
 Discuri single din 2017
 Cântece din 2017

Cupidon (cântec)


Premiul este un film românesc de scurtmetraj din 1988 regizat de Radu Caranfil cu Magda Catone în rolul principal. A fost distribuit pe ecrane împreună cu alte două scurtmetraje  Fără lumini de poziție (regia Mihnea Columbeanu) și Podul (regia Valeriu Drăgușanu) în lungmetrajul Autostop.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1963 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1988
Filme de comedie românești

Premiul


{{Ficha de idioma
|nombre     = Tanacross
|nativo     = Nee'andeg|familia madre = lenguas na-dené
|oficial    =
|países     =
|zona=     Cuenca del río Tanana (Alaska)
|hablantes=~35 (1995)
|h1         =
|h2         =
|rank       = No en los cien primeros
|lengua_muerta =
|familia=  Na-dené
  Atabascano
    Atab. septentrional
      Alaska central-Yukón
        Tanacross|dialectos  =
|escritura  = Alfabeto latino con diacríticos
|cooficial  =
|cooficial_con =
|agencia    =
|iso1       =
|iso2       =
|iso3       = tcb
|mapa       =
|mapa_leyenda =
}}

El idioma tanacross es una lengua que se habla en el curso medio del río Tanana, en Alaska (Estados Unidos). Hasta 1974 se le consideró como un dialecto del nabesna o atabascano del alto Tanana, a pesar de que presentaba varias diferencias que lo hacían único entre las variedades de esa lengua y con respecto a otros idiomas vecinos.

 Distribución geográfica y denominación

Se dio el nombre de tanacross al conjunto de hablas atabascanas que se hablan en una zona del valle del río Tanana, en el oriente de Alaska. Esta palabra, que designa también a una montaña y una localidad, está formada por la contracción de las voces Tanana y cross, de modo que puede entenderse como Paso del Tanana. Al inicio del , esta lengua también era conocida como kolchan del río Copper, sólo hasta la mitad del  los lingüistas comenzaron a designar a la lengua con el nombre que se le da actualmente. Los hablantes de la lengua rechazan llamarlo atabascano y prefieren emplear indian o native language ('indio', 'lengua nativa'). En tiempos más recientes también se emplea el término nee'aandeg'''''' ('nuestra lengua'), que se considera un neologismo. En 1995 se contaron 35 hablantes de la lengua sobre una población étnica de 120 personas. Casi todos los hablantes de tanacross se encontraban en la localidad de Mansfield-Ketchumstuck.

Comparación léxica

Notas

Lenguas atabascanas de Alaska central-Yukón
Lenguas de Alaska

Idioma tanacross


Orquesta Aragón es una popular agrupación cubana fundada en 1939 por Orestes Aragón en Cienfuegos, cuya música es en formato de charanga. Su sonido característico es el tradicional son cubano.

Historia
La Orquesta Aragón nació el 30 de septiembre de 1939 en Cienfuegos, Cuba, bajo la dirección del contrabajista Orestes Aragón Cantero. El violinista Rafael Lay Apezteguia, quien ingresara al colectivo en 1940 con trece años de edad, fue capaz de asumir su liderazgo en 1948 tras la enfermedad de su director fundador. Durante el período que se reconoce como su época dorada –décadas de 1960 y 1970- Lay logró robustecer un verdadero equipo que se conformaba por el flautista Richard Egües, las voces de Pepe Olmo y Felo Bacallao y todas las estrellas que hicieron resaltar a la orquesta en esa época.

La muerte de Rafael Lay en 1982 conmocionó los cimientos de la agrupación y en dos años se sucedieron en la dirección Richard Egües y Rafael Lay Bravo quien continúa al frente de la charanga. Para finales del  y ya en el , una segunda y tercera generación de la madre de las charangas cubanas continúa imponiendo su sello por diversos escenarios del mundo como el Carnegie Hall, Olympia de Paris, Lincoln Center. La discografía de la agrupación supera las 100 placas y goza con el privilegio de pertenecer al Salón de la Fama de la Música Latina de Nueva York (1999) y Las Vegas (2012).

La UNESCO otorgó la Medalla Pablo Picasso y declaró a La Orquesta Aragón como Patrimonio de La Humanidad en 2005. Entre otros reconocimientos podemos plasmar las 2 nominaciones a los Grammy Awards en los años 2001 y 2002 con los CD´s "La Charanga Eterna" y "On route" respectivamente y a los Latin Grammy Awards 2020 y 2021 con el Álbum "Icono" y "Chachachá: Homenaje a lo Tradicional" (feat. Alain Perez e Issac  Delgado) respectivamente, resultando ganadores en la categoría de "Mejor Álbum Tropical Tradicional".

Con más de ocho décadas de haber sido fundada, la orquesta mantiene un activo trabajo y busca preservar su sello, incorporándole a la par, nuevos ingredientes acorde a los tiempos.

Integrantes
Rafael Lay Bravo - violín director
Orlando Pérez - piano
Norberto Consuegra - timbal
Jose Palma - güiro
Rafael  Lay Sánchez - violín
Eric Labaut  Lay - violín
Ainel Gonzalez - violín
Sixto Llorente ( El Indio ) - cantante
Juan Carlos - cantante
Roberto Espinosa - Contrabajo
Danrys Navas - congas
Eduardo Rubio - flauta

Discografía
Las grabaciones de la  Orquesta Aragón tiene sus inicios en el año 1952.
1955- Orquesta Aragón.
1956 That Cuban Cha-cha-cha.
1956-1957 The Heart of Havana.
1958 Maracas, Bongó y conga.
1959 Cójale el gusto a Cuba con la Orquesta Aragón, Vol.I.
1960 Danzones de ayer y de hoy,Vol.I.
1960 Me voy para la luna.
1961 Danzones de ayer y de hoy,Vol.II.
1961 Charangas,
chachachás y boleros.
1961 Ja-ja-pachá.
1961 Cójale el gusto a Cuba con la Orquesta Aragón, Vol.II.
1961 Mosaicos tropicales.
1962 Cójale el gusto a Cuba con la Orquesta Aragón, Vol.III.
1963-1965 Aragón.
1967 Aragón.
1969 Aragón.
1970 Orquesta Aragón.
1971 Bailables de Cuba.
1972 Teatro Amadeo Roldán.Recital.
1976 Orquesta Aragón.
1976 Cuba,qué linda es Cuba. Aragón, Ela Calvo, Carlos Puebla y sus Tradicionales y Los Papines.
1976 Lo nuevo de la Orquesta Aragón de Cuba.
1978 Orquesta Aragón.39 años.
1979 Orquesta Aragón. 40 años,
Vol.I.
1979 Orquesta Aragón. 40 años, Vol.II.
1979 Orquesta Aragón.
1981 Aragón, Vol.I
Invitadas Elena Burke, Moraima Secada, Omara Portuondo y Argelia Fragoso.
1981 Aragón, Vol.II
1984 Homenaje póstumo a Rafael Lay,Vol.I.en vivo, Francia.
 1984 Homenaje a Richard Egües,Vol II
en vivo, Francia.
 1986-1987 Los inéditos en vivo de la Orquesta Aragón, Colección Diamante no.1.
1987 Recordando a Lay.
1987 Baila con La Aragón.
1989 La Aragón:50 años de oro.(Disco 1 y 2)
1988-Aragón en la onda de la alegría
1992-Insuperable Orquesta Aragón
1992-Cha Cha Cha's que hicieros época.
1992 Sabrosona.
1993-Chaonda
1994 Future.
1994 De nuevo Orquesta Aragón.
1997 Orquesta Chachacharanga.
1998-Quien Sabe Sabe
1999-La charanga eterna (Nominado a los Premios Grammy)
2001-En Route (Nominado a los Premios Grammy)
2005 Cuba le canta a Serrat, varios artistas.
2008-Sonido de Siempre
2014-Aragoneando
2020- Icono (Premio Grammy Latino "Mejor Álbum Tropical Tradicional")

Colectivos

 1971 - Saludo cubano
 2005 - Cuba le canta a Serrat

Referencias

Bibliografía
Gaspar Marrero: La Orquesta Aragón, Editorial José Martí, La Habana, 2001.

Héctor Ulloque Germán: Orquesta Aragón, Editorial Pablo de la Torriente Brau, La Habana, 2004.

Enlaces externos

 Perfil en Afropop (en inglés)

Grupos de música de Cuba
Músicos de Cuba
Orquestas de Cuba

Orquesta Aragón


Republicanii (în , uneori prescurtat LR) este un partid politic de centru-dreapta din Franța, înființat la 30 mai 2015 prin redenumirea Uniunii pentru o Mișcare Populară (UMP).

Ideea unui nou nume și a unei schimbării statutului a fost lansată de Nicolas Sarkozy în septembrie 2014, în cadrul campaniei pentru alegerea președintelui partidului UMP. După ce a fost ales, el a propus numele "Republicanii". În paralel, Nathalie Kosciusko-Morizet, vicepreședinte partidului, a propus un nou proiect de statut care prevede, printre altele, organizarea unei alegeri primare pentru a desemna candidatul partidului la alegerea prezidențială și sfârșitul curentelor interne de opinie.

Având în vedere criticile exprimate privind noul nume atât de membri interni, cât și de cei externi ai partidului, un referendum a fost propus. Sesizat de unii asociații și partide de stânga, judecătorul delegat cu luarea măsurilor provizorii a autorizat numele. Câteva zile mai târziu, noul nume și noul statut au fost aprobați de 83,28 % și respectiv de 96,34 % din cei 45,74 % de membri care au participat la vot.

În ianuarie 2016, partidul cuprindea peste 238.200 de membri.

Referințe

Legături externe
 www.republicains.fr, site-ul oficial

Partide politice din Franța

Republicanii (Franța)


Nan Alison Sutter Hayworth (14 de dezembro de 1959) é uma oftalmologista norte-americana e ex-política republicana pelo 19º distrito congressional de Nova York, eleita em 2010.

Em 2012, Hayworth concorreu à reeleição pelo 18º distrito. Ela perdeu para o democrata e ex-secretário de Clinton, Sean Patrick Maloney, naquele ano e novamente em 2014.

Carreira
Nan Alison Sutter nasceu em 14 de dezembro de 1959, em Chicago e foi criada em Munster, Indiana, filha de veteranos da Segunda Guerra Mundial. Sua mãe Sarah Margaret Badley imigrou para os Estados Unidos da Inglaterra em 1948. Ela se formou em biologia pela Universidade de Princeton em 1981, depois de concluir uma longa tese de 53 páginas. Sutter treinou oftalmologia no Mount Sinai Hospital, em Nova York. Seu primeiro emprego foi em 1996.

Em 14 de setembro de 2010, Hayworth derrotou Neil DiCarlo nas primárias republicanas, com 69% dos votos. Ela derrotou o candidato democrata, John Hall, com 53% dos votos nas eleições gerais de 2010.

Outros 41 médicos republicanos concorreram ao Congresso em 2010. Durante a campanha, ela postou seu diploma de médica em seu site. Ela era a única mulher médica no Congresso. Ela era membro da Bancada de Igualdade LGBTQ+ no Congresso.

O presidente George W. Bush liderou o 19º distrito congressional de Nova York com 54% em 2004 e o presidente Barack Obama com 51% em 2008. O distrito ficava ao norte da cidade de Nova York e era composto por partes dos condados de Dutchess, Orange, Rockland, Westchester e Putnam. O 18º distrito (2012-presente) é composto por todos os condados de Orange e Putnam, bem como partes dos condados de Dutchess e Westchester.

Como parte das mudanças após o censo de 2010, o distrito de Hayworth foi renumerado como 18º. Em termos de população eleitoral, o novo distrito é composto pelo antigo 18º distrito (1%); o antigo 19º (76%); o antigo 20º (2%); e o antigo 22º (21%). Em 2012, ela então perdeu a eleição para Sean Patrick Maloney, ex-secretário da Casa Branca do presidente Bill Clinton, por 52% contra 48%.

Em 2014, reportagens da mídia afirmaram que ela estava considerando fortemente concorrer as eleições. A corrida foi uma das mais competitivas de Nova York. No final da campanha, Hayworth realizou um anúncio de campanha com seu filho gay, afirmando aos eleitores que "não era extremista". O anúncio atraiu críticas de grupos LGBT+, que disseram que Hayworth não fez o suficiente para apoiar a legislação pró-LGBT enquanto estava no cargo. Maloney venceu a eleição, com uma diferença de 47,66% a 45,88%. Hayworth ganhou as indicações primárias dos partidos Republicano, Conservador e independentes.

Visões políticas
Durante seu tempo no Congresso, Hayworth se concentrou em questões fiscais, evitando posições controvérsias, como aborto e casamento entre pessoas do mesmo sexo. Ela endossou Mitt Romney em novembro de 2011. Ela apoiou a revogação da Lei Obamacare e geralmente se opôs a medidas adicionais de controle de armas.

Após o furacão Irene em 2011, Hayworth fez a seguinte declaração depois de visitar seu distrito: "Escrevi ao presidente para apoiar o pedido do governador Cuomo para declarar 'desastre de maior alcance', para garantir que os moradores sejam elegíveis para assistência individual e municípios sejam elegíveis para programas de assistência pública." Ela acrescentou que quaisquer acréscimos ao fundo de ajuda devem ser compensados por cortes no orçamento federal em outros lugares.

Hayworth votou no orçamento de Paul Ryan em 2011 e 2012. Durante uma entrevista no Early Start na CNN, ela reiterou seu apoio a Ryan, chamando-o de "professor e mentor" para os republicanos da Câmara quando se trata de "um plano de orçamento que realmente funcionará para os Estados Unidos". Em 2011, ela e vários republicanos da Câmara enviaram uma carta ao presidente Obama pedindo-lhe que acelerasse o processo de licenciamento para a exploração de energia offshore.

A maioria dos votos de Hayworth estava relacionada a questões orçamentárias, de gastos e fiscais. Alguns projetos de lei que foram aprovados na Câmara em que Hayworth votou incluem a Lei de Controle Orçamentário e a Lei de Corte, Limite e Equilíbrio de 2011. Hayworth votou contra o aumento do limite da dívida. Em 1 de janeiro de 2013, ela votou a favor do projeto de lei que impede o abismo fiscal.

Hayworth tinha uma dívida totalizando meio milhão de dólares após sua campanha. As principais indústrias que contribuíram para a campanha de Hayworth incluíram profissionais de saúde.

Vida pessoal
Ela conheceu seu marido, Scott Hayworth, na Universidade de Princeton . Ele é presidente e CEO do Mount Kisco Medical Group e ex-presidente do Conselho de Administração da American Medical Group Association. Eles se casaram em 1981 e têm dois filhos. Ela é membra da Igreja Luterana-Sínodo de Missouri e da 501(c)4 ConservAmerica.

Em 23 de novembro de 2021, Hayworth anunciou no Twitter que seu filho John havia morrido.

Norte-americanos de ascendência inglesa
Alunos da Universidade de Princeton
Republicanos de Nova Iorque
Pessoas vivas
Luteranos dos Estados Unidos
Oftalmologistas dos Estados Unidos
Membros da Câmara dos Representantes dos Estados Unidos por Nova Iorque
Nascidos em 1959
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Nan Hayworth


الميزانية العسكرية لجمهورية الصين الشعبية هي الميزانية المخصصة للشئون العسكرية والدفاعية في جمهورية الصين الشعبية. ونتيجة لبزوغ الصين كقوة اقتصادية قوية صاعدة في العقود الأخيرة، فإن الميزانية العسكرية للصين انعكس عليها هذا التقدم الاقتصادي، ظهر هذا واضحًا في عمليات التحديث الضخمة التي يخضع لها جيش التحرير الشعبي. في 2013، وفقًا للمعهد الدولي للدراسات الاستراتيجية، أصبح الإنفاق العسكري الصيني 112 مليار دولار.

في عام 2016، إنفاق الحكومة الرسمي على ميزانية الدفاع كان بمقدار (146) مليار دولار $، أي ان هنالك ازدياد بنسبة 11% عن ميزانية عام 2014 و التي كانت بمقدار (131) مليار دولار. هذا الأمر جعل الميزانية العسكرية الصينية ثاني أكبر ميزانية في العالم بعد الولايات المتحدة الأميريكة. و استنادا إلى ( معهد ستوكهولم لدراسات السلام العالمي ), فان الصين أصبحت ثالث أكبر مصدرر للسلاح ما بين عامي 2010-2014، بازدياد بلغت نسبته 143% عن فترة 2005-2009. الصين زودت الاسلحة الرئيسية لـ ( 35 ) دولة في الأعوام ما بين 2010-2014. نسبة كبيرة من الدول المستودة كانت للدول الثلاثة : باكستان، بنغلادش، ميانمار، مشكلين بذلك نسبة (68) % من المستوردين للسلاح الصيني. كذلك تحتوي قائمة المستوردين على 18 دولة أفريقية.

شكوك
يرى الكثير من المحللين أن جمهورية الصين الشعبية تنفق في المجال العسكري أكثر مما تصرح به. ففي تقرير صادر عن البنتاجون موجه إلى الكونجرس يذكر أن الصين تنفق أكثر مما تصرح به، وأنها لا تنتهج سياسة الشفافية فيما يخص قدراتها العسكرية وتنامي قدراتها الدفاعية، وأيضا جاء في هذا التقرير أن الصين أصبحت ذات قدرة أكبر على تنفيذ ضربات وقائية أو هجمات استباقية، مشيراً إلى امتلاك الصين غواصات جديدة وطائرات بدون طيار وصواريخ بعيدة المدى.

اقرأ أيضًا
 جيش التحرير الشعبي
 تطور الصين السلمي

مراجع

اقتصاد جمهورية الصين الشعبية
عسكرية الصين الشعبية
ميزانية الحكومة
ميزانيات عسكرية


Hastighedsrekorden for tog i Danmark er senest sat onsdag eftermiddag den 7. november 2018 på den nye bane København-Køge Nord-Ringsted, hvor hastigheden nåede op på 255,6 km/t. Rekorden fandt sted som del af en række testkørsler udført for Banedanmark på den nye højhastighedsbane. Testtoget bestod af to Siemens Taurus-lokomotiver og tre målevogne - sidstnævnte fra DB Systemtechnik. De to lokomotiver var stillet til rådighed af henholdsvis DB og Hector Rail.

Den tidligere rekord blev sat natten til tirsdag den 22. marts 2016 på Storebæltsforbindelsens vestbro, hvor hastigheden nåede op på 235,8 km/t. Rekorden fandt sted som del af en række testkørsler, der skulle afprøve køreledningsanlæggets formåen. Testtoget bestod ligesom i 2018 af to Siemens Taurus-lokomotiver og en målevogn.

I 1990'erne lød rekorderne på 204 og 208 km/t for testkørsel med henholdsvis DSB's dieseldrevne IC3 og det elektriske IR4. I 1978 slog et af DSB's MZ IV-lokomotiver hastighedsrekord på Vestfyn, da hastigheden i en testkørsel nåede op på 191 km/t. I 1935 slog DSB's MS-lyntog hastighedsrekord i Danmark, da toget i test nåede en fart på 162 km/t.

Historie

2018 (Taurus)

Den seneste hastighedsrekord for tog i Danmark er sat fredag eftermiddag den 2. november 2018 på den nye bane mellem Ringsted og Køge Nord, hvor hastigheden uofficielt nåede op på 255,6 km/t. Rekorden fandt sted som del af en række testkørsler på den nye København-Køge-Ringsted-bane. Testtoget bestod af to Siemens Taurus-lokomotiver og tre målevogne - sidstnævnte fra DB Systemtechnik. De to lokomotiver var stillet til rådighed af henholdsvis DB og Hector Rail.

Der var ligesom i 2016 tale om disse to lokomotiver:

 DB 182 506
 Hector Rail 242 502

2016 (Taurus)
Natten til tirsdag den 22. marts 2016 sattes der ny hastighedsrekord for tog i Danmark, da et testtog på Storebæltsforbindelsens vestbro nåede op på en hastighed af 235,8 km/t.

Rekorden blev sat som del af en række testkørsler, der skulle afprøve køreledningsanlægget og vise, om det er sikkert at køre med op til 230 km/t på jernbanestrækningen. Ifølge Kristian Madsen, chef for Sund & Bælts jernbanetekniske anlæg, var baggrunden for testkørslerne, at der i fremtiden formentlig skal køres hurtigere med tog mellem storbyerne. Endvidere foregik testkørslerne for at vedligeholde og fremtidssikre banen.

Testene blev organiseret af den danske infrastrukturforvalter, Banedanmark, med Hector Rail som jernbanevirksomhed.

Testtoget bestod af to Taurus-lokomotiver og en målevogn, som var ankommet fra Tyskland og Sverige.

Der var tale om disse to lokomotiver:

 DB 182 506
 Hector Rail 242 502

1998 (IR4)

1991 (IC3)
Den 22. oktober 1991 slog IC3-togsæt MF 5006 dansk hastighedsrekord for tog med 204,6 km/t mellem Aarup og Middelfart.

1978 (MZ IV)
I september 1978 opnåede et af DSB's MZ IV-lokomotiver 191 km/t i test også mellem Aarup og Middelfart.

1935 (MS-lyntoget)
I 1935 kørte et MS-lyntog 162 km/t i test ved Vigerslev.

Litteratur
  ,

Referencer

Eksterne henvisninger
 Videoklip af testkørslerne i 2018 - Fra YouTube den 2. november 2018
 Banedanmarks supplerende sikkerhedsbestemmelser om testkørslerne - 8. marts 2016
 Sund & Bælts pressemeddelelse om testkørslerne - 17. marts 2016
 Videoklip af testkørslerne i 2016 optaget af A/S Storebælt - Fra TV 2/FYNs facebookside den 23. marts 2016

Jernbanetransport i Danmark

Hastighedsrekorden for tog i Danmark


Les élections générales de 2022 en république serbe de Bosnie ont lieu le 2 octobre 2022 afin d'élire le président et l'Assemblée nationale de la république serbe de Bosnie, l'une des entités constitutives de la Bosnie-Herzégovine.

Le scrutin est organisé dans le cadre des élections générales bosniennes. La présidente sortante Željka Cvijanović est éligible pour un second mandat mais ne se représente pas.

Système électoral

Élection présidentielle
Le président de la république serbe de Bosnie est élu au scrutin uninominal majoritaire à un tour pour un mandat de quatre ans renouvelable une fois. Les candidats Croates et Bosniaques arrivés en tête deviennent vice présidents pour une même durée.

Élections législatives
L'Assemblée nationale est le parlement unicaméral de la république serbe de Bosnie. Il est composé de  pourvus tous les quatre ans au scrutin proportionnel plurinominal. Sur ce total, 62 députés sont élus dans six circonscription électorale plurinominales tandis que les 21 restants, dits de compensation, sont répartis aux différents partis selon leurs résultats au niveau national pour assurer une meilleure proportionnalité.

Résultats

Élection présidentielle

Élections législatives

Notes et références

République serbe de Bosnie, 2022
Générales, 2022
Politique en octobre 2022
Élection en Europe en 2022

Élections générales de 2022 en république serbe de Bosnie


This is a list of aircraft of Canada's air forces.
Aircraft are listed for the following organizations:
 Canadian Aviation Corps (1914–1915) which operated a single Burgess-Dunne tailless floatplane
 Canadian Air Force (CAF) (1920–1924) while under the control of the Air Board.
 Royal Canadian Air Force (RCAF) (1924–1968) until amalgamated with the Royal Canadian Navy and Canadian Army to form a unified Canadian Forces.
 Canadian Forces (CAF/CF) (1968–2011) until Canadian Forces Air Command renamed Royal Canadian Air Force again
 Royal Canadian Air Force (2011–current)
This list only includes aircraft owned by the Canadian government, and excludes aircraft flown by Canadian pilots serving with the Royal Flying Corps, Royal Flying Corps Canada or Royal Air Force, including the Article XV squadrons.

From 1917 to November 1918 the British government funded and operated the Royal Flying Corps Canada (later Royal Air Force Canada) which trained aviators on the approximately 1,210 Curtiss Canucks built in Canada, 120 Curtiss JN-4s built in the US, as well as two Avro 504s and one Airco DH.6 built in Canada.

In 1918 the Canadian government formed the Canadian Air Force in Europe which consisted of two wings integrated into the normal Royal Air Force command structure, equipped with Sopwith Dolphins, Royal Aircraft Factory SE.5as and Airco DH.9As supplied and owned by the RAF. It was disbanded in 1920.
When the war ended some of these same types were offered to Canada as a part of the Imperial Gift, along with a batch of Fokker D.VIIs captured from Germany, which aside from some illicit flights were relegated primarily to storage and use as instructional airframes.

Independently of the RCAF, the Royal Canadian Navy (RCN) also operated aircraft; upon unification, CAF/CF assumed operational responsibility for all remaining RCN Canadair CT-133 Silver Star, Grumman CS2F Tracker, Sikorsky HO4S-3, and Sikorsky CHSS-2 Sea King aircraft.

Designations
During the First World War no official standards existed for the naming of aircraft and so all designations at this time were assigned by the original manufacturer and both numbers and names were used.
From 1918, aircraft were given names based on a set of rules, and individual variants designated numerically as mark I, mark II, etc. as per RAF practice, including aircraft purchased from American sources. For more information on specifics of the system, see British military aircraft designation systems.
Aircraft purchased from local sources often retained their original commercial names such as with the Barkley-Grow T8P-1 or the Waco AQC-6, particularly if purchased in small numbers, impressed or not purchased from the original manufacturer.
CF-100 and CF-105 were Avro Canada company designations that preceded similar RCAF designations that became the basis for the Canadian Forces designations instituted in February 1968. Unlike the US designation system, there is only a single sequence rather than separate sequences for each role, and numbering started at 100, prefixed with C (for Canada) and a role letter or letters. According to R. W. Walker. 102 and 103 were not used in the CF system to avoid confusion with Avro's use of those numbers for the cancelled Avro Canada C-102 Jetliner and the Avro Canada CF-103 interceptor project.

Aircraft listing

See also

 List of active Canadian military aircraft
 List of aircraft of the Royal Canadian Navy

References

Notes

Citations

Bibliography
 Greenhous, Brereton; Halliday, Hugh A. Canada's Air Forces, 1914 - 1999. Montreal: Editions Art Global and the Department of National Defence, 1999. .
 Griffin, John A. Canadian Military Aircraft Serials & Photographs 1920 - 1968. Ottawa: Queen's Printer, Publication No. 69-2, 1969.
 Griffin, John A., Robert H. Smith and Kenneth D. Castle, Canadian Military Aircraft: Aircraft of the Canadian Armed Forces; Serials and Photographs, 1968-1998. Vanwell Publishing, St. Catharines, Ontario, 2005.
 Hunt, C. W. Dancing in the Sky: The Royal Flying Corps in Canada. Toronto, Ont.; Tonawanda, NY : Dundurn Press. 2009. .
 Kostenuk, S. and J. Griffin. RCAF Squadron Histories and Aircraft: 1924–1968. Toronto: Samuel Stevens, Hakkert & Company, 1977. .
 Milberry, Larry. Sixty Years - The RCAF and CF Air Command 1924 - 1984. Toronto: Canav Books, 1984. .
 Molson, Ken M. and Harold A. Taylor. Canadian Aircraft Since 1909. Stittsville, Ontario: Canada's Wings, Inc., 1982. .
 R. W. Walker Canadian Military Aircraft Serial Numbers url: http://www.rwrwalker.ca/ accessdate: January 2014.
 Roberts, Leslie. There Shall Be Wings. Toronto: Clark, Irwin and Co. Ltd., 1959. No ISBN.
 Royal Flying Corps in Canada

External links
Royal Canadian Air Force - What IS that RCAF Bird Called?

Royal Canadian Air Force
Canada's Air Forces

Canadian military-related lists

List of aircraft of Canada's air forces


An Gastrodia in uska genus han Liliopsida. An Gastrodia in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

Ilarom nga taxa

 Gastrodia abscondita
 Gastrodia africana
 Gastrodia angusta
 Gastrodia appendiculata
 Gastrodia arunachalensis
 Gastrodia ballii
 Gastrodia boninensis
 Gastrodia callosa
 Gastrodia celebica
 Gastrodia confusa
 Gastrodia crassisepala
 Gastrodia crebriflora
 Gastrodia crispa
 Gastrodia cunninghamii
 Gastrodia dyeriana
 Gastrodia elata
 Gastrodia entomogama
 Gastrodia exilis
 Gastrodia falconeri
 Gastrodia fimbriata
 Gastrodia flavilabella
 Gastrodia fontinalis
 Gastrodia gracilis
 Gastrodia grandilabris
 Gastrodia javanica
 Gastrodia lacista
 Gastrodia longitubularis
 Gastrodia madagascariensis
 Gastrodia major
 Gastrodia menghaiensis
 Gastrodia minor
 Gastrodia mishmensis
 Gastrodia nipponica
 Gastrodia papuana
 Gastrodia peichatieniana
 Gastrodia procera
 Gastrodia pubilabiata
 Gastrodia punctata
 Gastrodia queenslandica
 Gastrodia rwandensis
 Gastrodia sabahensis
 Gastrodia sesamoides
 Gastrodia shimizuana
 Gastrodia silentvalleyana
 Gastrodia similis
 Gastrodia surcula
 Gastrodia taiensis
 Gastrodia theana
 Gastrodia tonkinensis
 Gastrodia tuberculata
 Gastrodia urceolata
 Gastrodia verrucosa
 Gastrodia vescula
 Gastrodia wuyishanensis
 Gastrodia zeylanica

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Gastrodia

Gastrodia


Os Jogos Parapan-Americanos de Jovens ( e ) são um evento multiesportivo internacional para atletas de 12 a 21 anos com deficiência física. Os jogos foram criados após os Jogos Pan-Americanos de 2003, a fim de reduzir a grande diferença de idade média entre os países das Américas. Os jogos são realizados a cada quatro anos, escalonando com os jogos Pan-Americanos e Parapan-Americanos, sendo o primeiro do gênero realizado em 2005 em Barquisimeto, Venezuela.

Edições

Ver também
 Jogos Parapan-Americanos
 Jogos Pan-Americanos Júnior
 Jogos Paralímpicos

Referências

Ligações externas

Parapan-Americano
Parapan-Americano
Parapan-Americano
Parapan-Americano

Jogos Parapan-Americanos de Jovens


Die Frauenbergkapelle befindet sich auf dem 500 Meter hohen Frauenberg über Eichstätt.

Als Vorläufer der Kapelle gilt die 1720 von Fürstbischof Johann Anton I. Knebel von Katzenelnbogen errichtete Madonnenstatue. Am 28. Oktober 1723 wurde die Statue benediziert und zunächst nur durch ein hölzernes Dach und Bretterwände vor der Witterung geschützt. Unter Fürstbischof Johann Anton II. von Freyberg wurde der heutige Kapellenbau in der Zeit von 1738/1739 errichtet und 1751 konsekriert.

Geschichte
Im hohen Alter von 74 Jahren ließ der gichtleidende Eichstätter Fürstbischof Johann Anton I. Knebel von Katzenelnbogen östlich seines Residenzschlosses, der Willibaldsburg, als Verehrer Mariens eine Madonnenstatue aufstellen. Diese wurde von der Bevölkerung schon sehr bald angenommen und verehrt.

Legende
Die Legende berichtet, dass die Statue aus einem alten,	völlig ausgetrockneten Holzstamm geschnitzt wurde. Dieser lag wohl lange am Eingang der Hofschreinerei der Willibaldsburg, als dieser unvermittelt einen Zweig mit frischen Blättern austrieb.

Baumeister
Der Baumeister der Kapelle ist nicht belegt. Anhand der Zuordnung des Baustiles kann sie wohl dem Eichstätter Hofbaudirektor Gabriel de Gabrieli zugeordnet werden.
Das östlich an die Kapelle grenzende, heutige Mesnerhaus wurde auf Kosten des Eremit Paul Jakob Kastner († 1767) als Klause erbaut. An der Nordseite des Gebäudes erinnert daran eine Steintafel.

Beschreibung
Das Bauwerk besteht aus einem kleinen längsrechteckigen Zentralraum mit abgerundeten Ecken und Doppelkuppel. Östlich schließt ein Nebenraum mit später eingebauter Orgelempore an. Je zwei Stichbogenfenster an der Nord- und Südseite versorgen den Innenraum mit Tageslicht. Vom Hauptraumgewölbes öffnet sich der Blick durch einen rechteckigen Durchbruch auf ein Spiegelgewölbe. Dem barocken Typ entsprechend, wird hier eine indirekte Lichtwirkung mit Hilfe von zwei Ovalfenstern genutzt.
Der Innenraum ist streng und geradlinig, nur die Altarnische und die untere Kuppelwölbung sind mit Stuckarbeiten von Franz Xaver Horneis geschmückt.

Inschriften
An der Ostseite des unteren Kuppelgewölbes finden sich zwei Wappen und Namensinschriften der Fürstbischöfe Johann Anton I. Knebel von Katzenelnbogen und Johann Anton II. von Freyberg sinnbildlich als Gründer bzw. Erbauer der Kapelle.
Unter den Wappen erkennt man Chronogramme, die auf die Entstehung in der Zeit von 1720 bis 1739 mit Hilfe von römischen Ziffern verweisen:

"Welchen geheiligten Sitz hier die Weisheit des Ersten errichtet hat - hat das Begonnene der Zweite mit außerordentlich frommer Gesinnung vermehrt"

Informatives
Die Lage der Kapelle lässt einen guten Blick über Eichstätt, das Altmühltal und das Kloster Rebdorf zu.

Jakobsweg
Die Frauenbergkapelle und eine Stele sind Teil des neuen Jakobsweges von Eichstätt nach Kaisheim / Donauwörth.

Weblinks

 Jakobsweg (PDF; 126 kB)
 Bistum Eichstätt
 Photos der Ausstattung der Kapelle, in der Warburg Institute Iconographic Database.

Quellen

Barockbauwerk in Eichstätt
Eichstatt
Baudenkmal in Eichstätt
Erbaut in den 1730er Jahren
Kirchengebäude in Europa
Kirchengebäude in Eichstätt

Frauenbergkapelle (Eichstätt)


Kapışma (orijinal adı Snatch) Guy Ritchie tarafından senaryosu yazılıp yönetilen 2000 yapımı filmdir. Başrolde Jason Statham ve Brad Pitt oynamaktadır.

Konusu
Annesi ve babası bir uçakta tanıştıkları için kaza yapan bir uçağın adını alan Türk (Jason Statham) ve kendisinin ismini bir silah ismi olduğunu söylese de 19. yüzyıldaki bir baletin isminin olan ortağı Tommy acemi bir lisanssız olan gizli boks maçı düzenlemektedirler. Pek fazla paraları olmadığından, düşmanlarını adamlarına öldürtüp domuzlara yedirten mafya babası Tuğla Kafayı kendilerine başarı kazandıracak olan bir dövüş turnuvası yapması için uğraşmaktadırlar. Oldukça ilginç bir adam olan Tuğla kafa sadece kendi şartlarına uyulursa onlar için bir boks maçı düzenleyeceğini söyler ve bunun üzerine iki acemi lisanssız boks maçı düzenleyicileri kendileri iyi bir karavan bulmak isterler. Türk, Tommy'i bir karavan bulması için yollar. İkilinin boksörü ve Bıçak Borisden(Rade Serbedzija) bir silah alan Tommy yeni bir karavan için çingenelerin yanına gider. Kendilerine kötü bir karavan veren çingenelere kızan Tommy ve boksörü beklenmeyen bir olay ile karşılaşırlar.İrlandalı çılgın çingene Mickey O'Neil (Brad Pitt) boksörü bir vuruşuyla yere serince işler karışır.Bunu öğrenen Türk Mickey'i bu dövüşe sokmaya çalışır. Ancak tuğla kafanın bir şartı vardır, Mickey dördüncü raunt ta nakavt olacaktır fakat beklenen olmaz. Zar zor Mickey'in annesinden izin alan ikili Mickey'i kendi dövüşçüleri olarak alırlar ancak beklenen aksine dördüncü raundun galibi Mickey olur. Ve bu olay Türk ile Tommy'i belanın ortasına sürükler.

Bu arada ise Dört Parmak lakaplı sürekli gereksiz kişilerle tehlikeli kumarlar oynayan Franky (Benicio Del Toro) bir elmas hırsızı ve kuryedir ve şimdi amacı patronu Avinin istediği bir elması çalarak onu satmak ancak Londra'da duraklayan Franky bir bahse yine kendisini kaptırır ve Bıçak Boris diye bir adamla bahse girer fakat aynı adamın tuttuğu üç kişi kendisini soyar. Bir süre sonra Tuğla Kafanın aynı olaya karışması sonucu elmas el el dolaşmaya başlar.

Yaş Sınırı
12 yaş ve üzeri,şiddet içeren sahneler,kısa çıplaklık ve 150' yi aşkın küfürler, fakat bazı küfürler Türkiye versiyonunda,özellikle de TV versiyonunda sansürlenmiştir.

Gişe
10 milyon dolar gibi mütevazı sayılabilecek bir bütçeyle çekilen film, oldukça iyi bir başarı getirdi. ABD'de $30,093,107 kadar gişe başarısı getiren film, Britanya da £12,137,698 kadar bir gişe başarısı getirdi. Rotten Tomatoes sitesinde film 73% olarak Fresh almıştır.

Karakterler

Sountrack
 Filmin aynı yıl 2 tane albümü çıktı.

 "Diamond" - Klint
 "Vere Iz da Storn?" - Benicio del Toro
 "Supermoves" - Overseer
 "Hernando's Hideaway"
 "Zee Germans" - Jason Statham
 "Golden Brown" - The Stranglers
 "Dreadlock Holiday" - 10cc
 "Kosha Nostra Theme"
 "Avi Arrives" - Dennis Farina
 "Cross the Tracks (We Better Go Back)" - Maceo & the Macks
 "Disco Science" - Mirwais
 "Nemesis" - Alan Ford
 "Hot Pants (I'm Coming Coming I'm Coming)" - Bobby Byrd
 "Lucky Star" - Madonna
 "Come Again" - Alan Ford
 "Ghost Town" - The Specials
 "Shrinking Balls" - Vinnie Jones
 "Sensual Woman" - The Herbaliser
 "Angel" - Massive Attack
 "RRRRR... Rumble"
 "Fuckin' in the Bushes" - Oasis
 "Avi's Declaration" - Dennis Farina
 "Don't You Just Know It" - Huey "Piano" Smith

İlginç Bilgiler

 Filmde bazı sahneler Ateşten Kalbe,Akıldan Dumana filmine göndermedir.
 Jason Statham, Jason Flemyng ve Guy Ritchienin ikinci birlikte filmleri.
 2006 yılında çıkan Çin filmi "疯狂石头" (Crazy Stone) büyük bir kısmı bu filmden yola çıkarak çekilmiş.
 Guy Ritchie filmde Kafa Dougun ilk göründüğü sahnede,barda arkada gazete okuyan adam rolündeydi.
 Brad Pitt,Ateşten Kalbe,Akıldan dumana filminin büyük bir hayranı olduğundan dolayı Guy Ritchieden bu film için bir rol istemişti. Ritchie Pittin Londra aksanı olmadığından dolayı ona Mickey rolünü verdi.
 Guy Ritchie Madonna'nın Lucky Star şarkısının filmde geçmesi için 1 milyon dolar verdiğini açıklamıştır.
 Tuğla kafa rolü aslında Dave Courtneye teklif edilmişti.
 Benicio del Toro (Franky) ABD'deki evinde Rade Šerbedžija (Boris) ile komşu.

Bağlantılı filmler
 Switch (2002)
 Psycho (1960) (Brad Pittin repliği)
 From Russia with Love (1963)
 Mary Poppins (1964)
 The Sting (1973)
 Life of Brian (1979)
 Raging Bull (1980)
 Die Hard (1988)
 Reservoir Dogs (1992)
 Pulp Fiction (1994)
 Romeo + Juliet (1996)
 Face (1997/I)
 Fight Club (1999)
 Gone in Sixty Seconds (2000)
 Half-Life: Counter-Strike (2000) (VG)
 Filler ve Çimen (2000)
 Amores perros (2000)
 The 51st State (2001)
 Welcome to Collinwood (2002)
 Behind the Heist (2000) (TV)
 Ultimate Fights from the Movies (2002) (V)
 Raiders of the Lost Ark (1981)
 Trainspotting (1996)
 Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998)
 Scary Movie 2 (2001)
 The Score (2001)
 Ocean's Eleven (2001)
 My Big Fat Independent Movie (2005)

Kaynakça
 Snatch  'Rotten Tomatoes' sitesinde
 Box office details for Snatch
 IMDb - Top 250 chart
 New York Times review of Snatch

Dış bağlantılar

 Snatchweb.com Sound files from the film

2000'lerde gerilim filmleri
2000'lerde aksiyon filmleri
Cinayet filmleri
Mafya filmleri
Guy Ritchie'nin yönettiği filmler
Guy Ritchie'nin senaryo yazdığı filmler
Noel Gallagher'in müziğini yaptığı filmler
Tim Maurice-Jones'in görüntülediği filmler
Kurguda Anvers
Screen Gems filmleri
John Murphy'nin müziğini yaptığı filmler
Birleşik Krallık soygun filmleri
Konusu Londra'da geçen filmler
2000'lerde soygun filmleri
2000'lerde İngilizce filmler
2000 çıkışlı komedi filmleri
2000'lerde Rusça filmler

Kapışma


Franzalbert Joku, né le  et mort le , et un militant papou puis diplomate indonésien.

Biographie
Il est issu d'une lignée de chefs d'un village du peuple autochtone sentani dans le nord de ce qui est alors la Nouvelle-Guinée néerlandaise. Après l'annexion de ce territoire par l'Indonésie au début des années 1960, sa famille et lui fuient la répression indonésienne et s'installent en Papouasie-Nouvelle-Guinée au début des années 1970. Il y travaille comme journaliste, puis comme conseiller auprès du gouvernement en matière de politique étrangère ; il est notamment porte-parole du Premier ministre Julius Chan.

À la toute fin du  il est un membre important du , mouvement qui revendique l'autonomie politique de la Nouvelle-Guinée occidentale (dite aussi Papouasie), jusque'à l'assassinat par les forces spéciales indonésiennes du chef de ce mouvement, Theys Eluay. Franzalbert Joku promeut notamment cette cause auprès du Groupe Fer de lance mélanésien et auprès du Forum des îles du Pacifique. À partir de 2001, il soutient la promesse exprimée par le gouvernement indonésien d'un statut d'autonomie pour la Papouasie, et retourne en Indonésie en 2008. Dès lors, il représente le gouvernement indonésien lors de sommets internationaux, et explique préférer un statut d'autonomie et la prospérité pour la Papouasie au sein de l'Indonésie, plutôt qu'une pleine indépendance dans le court terme.

Il est décoré en 2014 de l' par le président Susilo Bambang Yudhoyono, puis est fait officier de l'ordre de Logohu en 2018 par le gouverneur général de Papouasie-Nouvelle-Guinée, Sir Bob Dadae. En 2018, il joue un rôle de premier plan dans les efforts de la diplomatie indonésienne qui amènent le gouvernement des Îles Salomon à réduire leur soutien pour les indépendantistes papous.

Il meurt l'année suivante à Jayapura, de complications résultant d'une insuffisance rénale et d'une insuffisance cardiaque.

Voir aussi
 Conflit en Papouasie occidentale

Références

Papous d'Indonésie
Conflit en Papua
Diplomate indonésien
Naissance en février 1953
Décès en avril 2019
Décès en Indonésie
Décès à 66 ans

Franzalbert Joku


Les Jenkanes (singulier : jinkan) sont une population Roms qui vécu par le passé sur le territoire de l'empire chérifien, un territoire devenu le Maroc.

Histoire
Les Jenkanes étaient une population Roms dont les origines sont incertaines. Certains chercheurs estiment qu'ils seraient venus d'Inde à travers l'actuel territoire syrien. D'autres pensent qu'ils faisaient partie de l'immigration des morisques au , voir au .

Comme d'autres populations Roms, ils faisaient du commerce de chevaux et des arts divinatoires.

Langue parlée
Les Jenkanes parlaient un mélange d'arabe, de berbère et le romani.

Notes et références

Articles connexes
 Roms

Groupe ethnique au Maroc
Histoire des Roms
Population nomade

Jenkanes


Baykuş ya da Gece yırtıcı kuşları, Strigiformes takımından gece avlanan yırtıcı kuş türlerine verilen genel ad.

Özellikler
Başları büyük ve tüylüdür. Kuyrukları kısa olmakla beraber, kanatları enli ve uzundur. Bir kısmının kanat açıklığı, bir adam boyuna ulaşır. Serçe kadar küçük olanları da vardır. Gagaları kıvrık, pençeleri keskin, kanca tırnaklı ve döner parmaklıdır. Kuvvetli pençeleri adeta avına kenetlenir.

Baykuşlar tam bir sessizlik içinde avlanır. Bütün vücudu yumuşak ve ince tüylerle kaplıdır. Tüyler, uçuş sırasında tabii bir susturucudur. Uçuş esnasında kanatlarının "pırpır" sesi duyulmaz. İri gözleri, başlarının yanında değil önündedir. Aşırı büyüklükteki gözleri, göz oyuğunda hareket edemez. Araba farı gibi yuvalarında sabittir. Baykuşlar boynunu 270 derece çevirerek panoramik bir görüş sağlayarak çevresini kontrol edebilir. Dişi baykuş erkeklerinden daha iri olup, 2-10 yumurta yumurtlarlar. Kuluçka süresi 30-40 gündür. Yumurtadan çıkan yavruların göz ve kulakları kapalıdır. Yavruların yuvada kalma süresi farklıdır.

Görme yetenekleri

"Al purple" yani "mor ışık görüntüsüne" sebep olan kimyasal bir madde bulunur. Rod hücreleri, en küçük bir ışığı bile kimyasal bir sinyale çevirirler. Böylece insanın sadece bir ışık parıltısını fark ettiği yerde baykuş buradaki cismi bütün teferruatı ile görür. Bütün kuşlarda üst göz kapağı alttakine geldiği halde baykuşlarda olay tersinedir. Mavi rengi görebilen tek kuş türüdür.

İşitme yetenekleri

Baykuşların görme ve işitme kabiliyetleri son derece hassastır. Çok az ışıkta avlarını yakalayabildikleri gibi, zifiri karanlıkta da işitme duyularıyla yerini tespit ederek yakalarlar. Kulakları, en küçük hışırtıyı işitebilecek duyarlıktadır. Hassas kulaklarıyla, gecenin sessizliğinde uçan pervanenin kanat sesini veya bir tohumun çiğnenişini, hatta tam sessizlikte düşen iğnenin sesini bile işitebilirler.

Baykuşun geniş yüzü, nispeten sert ve kavisli tüylerle kaplıdır. Tüyler bir kepçe gibi sesleri toplar ve kulağa yansıtır. Bazı baykuş cinslerinin kulak delikleri öyle büyüktür ki, başın yan tarafını tamamen kaplar. Ayrıca baykuşların başı geniştir ve kulakları diğer kuşlara göre birbirinden daha uzaktır. Böylece ses dalgası bir kulağa çarptıktan sonra diğerine gelir. Baykuş bu son derece küçük zaman aralığı içinde sesin geldiği yönü tayin eder. Baykuşların ilginç özelliklerinden biri de kulaklarının perdeli oluşudur. İstedikleri zaman açar, istediklerinde kaparlar. Dinlenme halinde ve yavaş uçuşlarında kulak perdesini açar, hızlı uçuşlarında ise kaparlar.

Kaynakça

Kitap

Dış bağlantılar

Baykuş


In gridiron football, a sack occurs when the quarterback (or another offensive player acting as a passer) is tackled behind the line of scrimmage before throwing a forward pass, when the quarterback is tackled behind the line of scrimmage in the "pocket" and without clear intent, or when a passer runs out of bounds behind the line of scrimmage due to defensive pressure. This often occurs if the opposing team's defensive line, linebackers or defensive backs are able to apply pass pressure (also called a pass rush) to quickly get past blocking players of the offensive team (the quarterback's protection), or if the quarterback is unable to find a back to hand the ball off to or an available eligible receiver (including wide receivers, running backs and tight ends) to catch the ball, allowing the defense a longer opportunity to tackle the quarterback.

Performing a sack is advantageous for the defending team as the offense loses a down, and the line of scrimmage retreats several yards. Even better for the defense is a sack causing the quarterback to fumble the ball at or behind the line of scrimmage; this is also known as a strip sack and can result in a turnover if the defense manages to obtain the ball. A quarterback who is pressured but avoids a sack can still be adversely affected by being forced to hurry.

The quarterback must pass the statistical line of scrimmage to avoid the sack. If a passer is sacked in his own end zone, the result is a safety and the defending team is awarded two points, unless the football is fumbled and recovered either in the end zone by the defense, or outside the end zone in which would be resulted in a touchdown for the defense.

Statistical record rules

To be considered a sack, the quarterback must intend to throw a forward pass. If the play is designed for the quarterback to rush (run) the ball, any loss is subtracted from the quarterback's rushing total (and the play is ruled a tackle for loss as opposed to a sack). If the quarterback's intent is not obvious, statisticians use certain criteria, such as the offensive line blocking scheme, to decide. Unique situations where a loss reduces a quarterback's rushing total (not a sack) are "kneel downs" (used to run time off the game clock).

A player will receive credit for half of a sack when multiple players contribute to the sacking of a quarterback, even if more than two players contributed.

In the National Football League (NFL), it is possible to record a sack for zero yards. The NFL subtract yards lost due to sacks from teams' passing totals (though the quarterback's individual passing total stats remain unchanged), while the NCAA subtracts sack yardage from individual rushing totals.

History

The term "sack" was first popularized in the 1960s by Hall of Fame defensive end Deacon Jones, who felt that a quarterback being sacked devastated the offense in the same way that a city was devastated when it was sacked. In 1999, Jones provided a Los Angeles Times reporter with some other detailed imagery about his forte: "You take all the offensive linemen and put them in a burlap bag, and then you take a baseball bat and beat on the bag. You're sacking them, you're bagging them. And that's what you're doing with a quarterback."

According to former NFL coach Marv Levy, Washington Redskins coach George Allen may have coined the term when referring to Dallas Cowboys quarterback Craig Morton when he purportedly stated before a game, "Before we play those Dallas Cowboys, we're going to take that Morton salt and pour him into a sack."

Prior to "sack", the term "dump" was often used, as the NFL's statistical office recorded all sacks under "dumping the passer".

The NFL only began to keep track of times passers lost yardage in 1961 and no credit was given to the defensive player responsible until 1982. Researcher John Turney of the Pro Football Researchers Association estimated that Jones recorded 173½ sacks in his career.

Controversial NFL rule changes made for the 2018 season prohibit tacklers from landing on the quarterback after making a sack, with the punishment being a roughing the passer penalty.

Pass pressure

Of all forms of defensive pressure against the opposition's passer, sacks provide the most immediate impact by ending the offensive play. However, quarterbacks sometimes avoid a sack by throwing an incomplete pass or risking an interception. According to Football Outsiders, a quarterback hurry is the most common form of pass pressure. In the 2009 NFL season, there were 1,106 sacks and 3,268 hurries, and a hurried quarterback generally averaged fewer yards per pass play compared to the average pass play.

NFL records
These records are from 1982 onwards, the year the NFL started officially recording sacks.
 NFL single-season sacks: 22.5, T. J. Watt, 2021 and Michael Strahan, 2001
 NFL career sacks: 200, Bruce Smith, 1985–2003
 NFL single-game sacks: 7, Derrick Thomas, November 11, 1990 vs. Seattle Seahawks
 NFL sacks, rookie season: 14.5, Jevon Kearse, 1999
 NFL seasons with 20.0 or more sacks: 2, J. J. Watt, 2012 & 2014
 NFL most consecutive games recording a sack: 11, Chris Jones, 2018
 NFL most consecutive games recording a sack (team): 75, Pittsburgh Steelers, 2016–2021
 NFL career sacks taken: 557, Tom Brady, 2000–2022
 NFL single-season sacks taken: 76, David Carr, 2002
 NFL game sacks taken: 12, Warren Moon, September 29, 1985 and Donovan McNabb, September 30, 2007
 NFL Super Bowl most sacks in a single game: 12, Carolina vs. Denver, 50 (7 by Denver, 5 by Carolina)
 NFL Super Bowl most sacks by a player in a single game: 3
 Reggie White – Green Bay vs. New England, XXXI
 Darnell Dockett – Arizona vs. Pittsburgh, XLIII
 Kony Ealy – Carolina vs. Denver, 50
 Grady Jarrett – Atlanta vs. New England, LI

 NFL Super Bowl most sacks, career (sacks compiled since XVII)
 4.5, Charles Haley – 5 games San Francisco XXIII, XXIV, Dallas XXVII, XXVIII, XXX
 4.5, Von Miller – 2 games Denver 50 and Los Angeles Rams LVI

See also
 List of National Football League annual sacks leaders
 List of National Football League career sacks leaders
 The Blind Side: Evolution of a Game – non-fiction book by Michael Lewis

Notes

References

External links

 Pro-football-reference.com enumeration of career sack leaders

American football terminology
Canadian football terminology

sv:Amerikansk fotboll#Sammanfattning av termer i amerikansk fotboll

Quarterback sack


Rockos nye liv (på engelsk Rocko's Modern Life) er en amerikansk animationsserie skabt af Joe Murray. Serien blev sendt i fire sæsoner mellem 1993 og 1996 på Nickelodeon.

I Danmark har  serien været sendt på DR Ramasjang og den danske udgave af Nickelodeon.

Karakterer

Eksterne henvisninger

Animerede tv-serier fra USA
Amerikanske tv-serier fra 1990'erne
Tv-programmer fra Nickelodeon

Rockos nye liv


Sinagoga Beth Israel este un lăcaș de cult evreiesc din municipiul Ploiești, situat pe Str. Basarabi nr. 12, în zona centrală a orașului. Edificiul a fost inaugurat în aprilie 1912.

Istoric
Denumirea inițială a sinagogii a fost "Templul Israiliților de Rit Occidental", fondat în anul 1882 de Ilie Zachary și găzduit, într-o primă fază, de un imobil inaugurat pe data de 24 septembrie 1901. În plină dezvoltare a industriei petroliere din Ploiești, populația evreiască din oraș a crescut, adăugându-i-se ingineri, specialiști, industriași, bancheri sau comercianți. Dacă în 1831 erau înregistrați în Ploiești doar 280 de plătitori de taxe evrei, numărul lor a ajuns la 2.478 în 1899, ceea ce a sporit și numărul enoriașilor Templului. Acest lucru a dus la necesitatea realizării unei noi construcții mai spațioase, iar comunitatea a luat, pe 28 septembrie 1903, hotărârea de "a se clădi un local propriu pentru Casa Domnului".

Pe 10 august 1910, la solicitarea Comunității israelite, primăria orașului Ploiești a acordat permisiunea construirii "în acest oraș, strada Basarabilor Nr. 7, un[u] templu de zid masiv acoperit cu tablă de fier întocmai după planul prezentat și vizat de serviciul tehnic comunal". Piatra de temelie a noii sinagogi a fost pusă printr-o ceremonie pe 17 aprilie 1911, iar la baza construcției a fost așezat un document care îi menționa atât pe conducătorii de atunci ai țării, cât și pe membrii comitetului executiv însărcinat cu realizarea lăcașului de cult. Edificiul, proiectat de Israel Goligher, a fost inaugurat în aprilie 1912.

Sinagoga Beth Israel a rezistat legislației antisemite și holocaustului din perioada celui de-Al Doilea Război Mondial, precum și masivelor bombardamente aliate împotriva industriei petroliere, fiind singurul din cele 6 lăcașuri de cult evreiești care nu a fost distrus în acei ani.

În perioada comunistă, sinagoga a fost încadrată ca "Notariat de Stat" și "Grădinița Partidului", însă după decembrie 1989 s-au făcut demersuri pentru restaurarea clădirii. După terminarea lucrărilor, Sinagoga Beth Israel a fost re-inaugurată pe data de 13 noiembrie 2007, în prezenta autorităților locale și a unor personalități ale comunității evreiești.

Conform datelor recensământului populației din 2011, la acea dată mai trăiau în Ploiești doar 28 de membri ai comunității evreiești.

Note

Ploiești
Clădiri și structuri din Ploiești
Edificii religioase din județul Prahova

Sinagoga Beth Israel din Ploiești


الأدب المفرد هو كتاب من تأليف البخاري ويتناول الكتاب الآداب الإسلامية المفردة الواردة في السنة النبوية. وضمن الكتاب بعض أقوال الصحابة والتابعين. وقد ذكر ابن حجر ، ويتضمن الكتاب 1322 حديثاً موزعة على 644 باباً، وأحاديث الكتاب يغلب عليها الصحة، وسبب عدم كونها كلها صحيحة أن البخاري لا يلتزم في هذا الكتاب شروطه في كتاب الصحيح لأن الأحاديث أحاديث فيه آداب وليس أحكام.

نسبة الكتاب وتسميته
إن البخاري قد ضمن صحيحه كتابا للأدب وهو الكتاب الثامن والسبعون من صحيحه، لكنه لم يكتف بذلك حتى أفرد للأدب كتابا مستقلا سماه : "جزء في الأدب"، وسمي الكتاب متأخرا بالأدب المفرد، وعلى الأرجح استعملت هذه التسمية لتمييز الكتاب المستقل عن الكتاب المضمن في الصحيح. وكتاب الأدب المفرد فريد في نوعه، يجمع الآداب الإسلامية، وهو موسوعة إسلامية في الآداب، فيه الآداب الشرعية الواردة في السنة النبوية. وقد جمع فيه ما يحتاجه المسلم من العقائد وأصول الدين والعلم وحقوق الناس ودلائل النبوة والزهد والرقائق

أعمال تتصل بالكتاب
لقي كتاب الأدب المفرد اهتمام كثيرين ومن ذلك التحقيقات والشروح والزوائد والدراسات المتصلة بالكتاب.

تحقيقات المتن
للكتاب أكثر من تحقيق.
 محب الدين الخطيب خرج أحاديثه ووضع فهارسه.
 محمد فؤاد عبد الباقي (له عدة طبعات)
 سمير بن أمين الزهيري (مكتبة المعارف، الرياض: 1998)، حقق المتن على نسختين: نسخة عارف حكمت برقم (3540)، تاريخ النسخ 1142 هـ ونسخة مكتبة خدا بخش، وهي نسخة عليها تصحيحات كثيرة.
 حبيب محمد طه، (دار الكتب الثقافية)
 أحمد عبد الرازق البكري (دار السلام، القاهرة)
 فلاح عبد الرحمن عبد الله (مطبعة الحوادث، العراق)
 محمد عبد القادر عطا (دار الكتب العلمية، بيروت)
 علي عبد الباسط مزيد وعلي عبد المقصود رضوان (مكتبة الخانجي، القاهرة) وقوبلت على خمس نسخ خطية
 ناصر الدين الألباني (دار الصديق) وقوبلت على ثلاث نسخ خطية
 محمد هشام البرهاني (وزارة العدل، أبو ظبي)
 صالح بن أحمد الشامي (دار القلم، دمشق)
 خالد بن عبد الرحمن العك (دار المعرفة)

شروح الكتاب
للأدب المفرد ثلاثة شروح:
 فضل الله الصمد في توضيح الأدب المفرد للشيخ فضل الله الجيلاني، أستاذ في الجامعة العثمانية بحيدر آباد (المطبعة السلفية مصورا عن طبعة القاهرة 1378) والكتاب منشور على الشبكة.
يتميز الشرح بتعليقات مفيدة في السند والمتن، ولكنه المصنف ترك كثيرا من الأحاديث دون شرح.

 رش البرد شرح الأدب المفرد، للدكتور محمد لقمان السلفي، رئيس جامعة ابن تيمية بمدينة السلام (الهند)، (طبعة دار الداعي الرياض، ومركز العلامة عبد العزيز بن باز للدراسات الإسلامية مدينة السلام: الطبعة الثالثة 1428.
شرح الدكتور جميع المتن ولكن شرح أشبه بالحاشية، فهو شرح مفردات المتن ودون بعض الفوائد العامة للأحاديث، ولكنه لم يتطرق إلى الأسانيد وعلاقة الأحاديث بالأبواب، وهذا الأخير مبحث مهم جدا في كتب البخاري، وفي هذا الشرح أخطاء كثيرة في المتن.

 شرح صحيح الأدب المفرد للشيخ حسين بن عودة العوايشة، (3 مجلدات)
والشرح به أخطاء في تحقيق نص المتن، وهو مطول وبه فوائد، يكثر الشارح من النقول. وعيبه منهجه في اختيار صحيح الأدب المفرد، فبذلك قد ترك جزءا من الكتاب وخالف منهج الإمام البخاري في وضع الكتاب.

مؤلفات أخرى
 كتاب زوائد الأدب المفرد على الكتب الستة للحافظ ابن حجر وذكر ذلك السخاوي في
 رسالة ماجستير؛ زوائد كتاب الأدب المفرد على الكتب الستة، صالح إسماعيل، جامعة أم القرى.
 صحيح الأدب المفرد، الألباني عدد الأحاديث: 993
 ضعيف الأدب المفرد، الألباني عدد الأحاديث: 217

مراجع

وصلات خارجية
تحميل كتاب الأدب المفرد

أجزاء حديثية
كتب البخاري
كتب الحديث
كتب القرن 3 هـ
نصوص دينية

الأدب المفرد


Postmodern felsefe, 20. yüzyılın ikinci yarısında, 18. yüzyıl Aydınlanması sırasında geliştirilen kültür, kimlik, tarih veya dil ile ilgili modernist felsefi fikirlerde var olduğu iddia edilen varsayımlara eleştirel bir yanıt olarak ortaya çıkan felsefi bir harekettir.

Postmodern felsefenin kaynakları
Aydınlanma düşüncesinin temelini oluşturan rasyonalizmin, yani nesnel bilginin akıl yoluyla edinilebilir olduğuna duyulan inancın sarsılması ile birlikte başlayan ve bir bütün modern felsefenin temel kategorilerinin sorunsallaştırılması ve bu kategorilerin işletildiği epistemolojik ilkelerin yerinden edilmesi ile sonuçlanan felsefe eğilimi. "Özcülük", "temelcilik", "gerçekçilik", "nesnellik", "özne" ya da "ben" gibi modern felsefeye içkin ve aydınlanma düşüncesinin temel dayanakları olan kavramlar burada artık tümüyle işletilemez bir hale gelir. Bu, bir tür felsefenin sonudur ama tümden felsefenin değil, özellikle vurgulandığı haliyle, Platon'dan beri süregelen ve Modernizmde doruğuna ulaşan metafiziksel felsefenin sonudur.

Felsefe yapmanın imkân ve olanakları bu noktadan itibaren başka bir yol izlemek durumundadır, ki postmodern felsefe eğilimleri çeşitli kollardan bunun açılımlarını yaparlar. En bilinen ve etkili örnekleri Lyotard'ın Büyük Anlatılar'ın sonu eleştirisi, Foucault'nun soykütüksel arkeolojisi, Levinas'ın ötekilik felsefesi, Derrida'nın yapısökümcülüğü, Deleuze'un göçebe şizoid analizleri, Rotry'nin ironi ve olumsallık kavramları, Barthes'ın göstergebilimsel serüveni, Kristeva'nın metinlerarasılığı, Laclau ve Mouffeu'nun anlamın kapatılamazlığı hakkındaki çözümlemeleri şeklinde çok genel olarak belirtilebilir.

Postmodern felsefe, fenomenoloji, yapısalcılık, varoluşçuluk, eleştirel teori ve Marksist felsefe gibi öğretiler arasındaki etkileşimlerin  olduğu kadar, dilbilim, antropoloji, psikoanaliz, sosyoloji gibi disiplinler arasındaki kuramsal sınır çatışmaları ve geçişkenliklerinin de ürünüdür. Farklı kollardan modern düşüncenin içinde kuramsal sınırları zorlayan Einstein, Kant, Hegel, Hitler, Freud, Nietzsche, Husserl, Heidegger, Saussure bir anlamda daha modernizm içinde postmodern felsefenin öncüllerini atmışlar ve derinleştirmişlerdir. Özellikle son dört ismin postmodern felsefenin fikir babaları oldukları söylenebilir. Fransız felsefecileri daha sonra, 1960 ve 70'lerde, bu düşünürlerin açtıkları izlekleri derinleştirerek postmodern felsefenin  başlıca yaklaşımlarını şekillendirmişlerdir.

Postmodern durum zaten çoktan belirginleşmeye başlamıştır II. Dünya Savaşı'ndan itibaren. Ekonomik, siyasal ve toplumsal düzenlenişlerin ifadesi olan Postmodern durum'un yanı sıra, mimariden diğer sanat dallarına felsefe, din, toplum, kültür ve benzeri her alanda modernizme tepki olarak doğan tutum ve yaklaşımların ifadesi olarak da postmodernizm ortaya çıkmıştır. Postmodern felsefe ise bu noktada postmodernizmin arka planındaki ya da başka bir deyişle altyapısındaki teorik temeli oluşturur. Postmodern felsefe, dolayısıyla modern felsefenin içerdiği kavramsal ikiliklere ve onların epistemolojik temellerine kökten bir itirazdır denebilir.

Postmodern felsefe, her şeyden önce en genel anlamda evrensel, tümel, nesnel ve rasyonel bilginin varlığına yönelik derin bir kuşkunun ortaya çıkmasının ürünüdür. Bu kuşkuyla giderek, ikili kavram karşıtlıkları ve onların dayanakları olan epistemolojik konvansiyonları yıkmaya yönelir. Yapısalcı dilbilimin dil'i sorunsallaştırması, psikoanalitik kuramın bilinç'i deşifre etmesi ve antropolojinin kültürel olguların dayandığı derin yapıları açığa çıkarmasının sonuçlarına bağlı olarak düşünce-gerçeklik ilişkisinin, dolayısıyla da bilginin geleneksel felsefedeki yapısının altüst edilmesi söz konusu olur.

Modernist ve geleneksel felsefe'nin eleştirisi
Postmodern felsefenin gelişiminde Fransız yapısalcılığı'nın özel yerini belirtmek gerekir: Yapısalcılığın kurucu öncüsü Saussure'ün ve felsefi meseleleri dil bağlamında sınırlarına vardıran Wittgenstein'ın sonrasında yapısalcılık özellikle Fransa'da etkin olmuş ve yol açtığı kuramsal tartışmalar yapısalcılık-sonrası-teori ile postmodern felsefenin oluşumunda belirleyici bir rol oynamıştır. Antropolog Levi Strauss, psikoanalitik kuramcı Lacan, göstergebilimci Barthes, marksist filozof Althusser bu oluşumun yakın tarihli mimarlarıdır.

Postmodern felsefenin, belirli bir bakış açısıyla saptanabilecek kimi ortak eleştiri bağlamları ya da tematik toparlanmaları dışında belirli bir savunusu ya da öğretisi yoktur denebilir. Çünkü onu belli bir disiplin ya da öğretiye indirgemek olanaklı değildir, daha çok birkaç koldan farklı felsefelerin toplandığı bir felsefe düzlemi olarak anlamak mümkündür. Yani, farklı felsefi eğilimlerin bir araya geldiği, birbirinden farklı konum ve tutumların savunulduğu "ayrışık bir felsefe düzlemi"dir postmodern felsefe. Tıpkı Modernist felsefelerin akıl ve akılcılık üzerinden okunması gibi, postmodern felsefenin de bunlara karşıtlığı üzerinden okunması söz konusu olabilir.

Öyle ki, burada, felsefe-dışı sayılan konular da bir şekilde felsefenin içine taşınır ve dahası, kategorik ayrımlarla belirlenmiş olan disiplinler sürekli bir arada kullanılır ve sürekli arayüzeylerde çalışılır. Açıkça görüleceği üzere postmodern felsefe, yalnızca  modern felsefe düzlemini değil, aynı zamanda onun mirasçısı ve mantıksal uzantısı olduğu geleneksel felsefenin metinsel yapısını, yani tüm kategorik işletim mekanizmalarını çözüştürmeye yönelmektedir. Burada, yeni bir içerik arayışının değil ama daha çok ve asıl olarak yeni bir biçimsellik arayışının söz konusu olduğu söylenebilir.

Bu biçimselliğin başlıca özelliği geleneksel formların bütünselliğine, tümelliğine, kapalılığına ve ciddiliğine karşıt olarak, parçalı, yüzeysel, ironik ve çok katmanlı olduğu söylenebilir. İyi-kötü, yüksek-alt ya da yukarı-aşağı, doğru-yanlış, rasyonel-irrasyonel, öz-biçim, gerçek-gerçekdışı ve benzeri ikiliklere dayalı epistemelojik yapı çözüştürülür bu yeni biçimsellik girişimleriyle.

İnsan'ın ölümü
Öte yandan, postmodern felsefe, metafizik felsefenin ya da daha doğru bir deyişle felsefenin metafizik yapısının sonunu ortaya koymanın yanı sıra, bir düzine metafizik nosyonun da sonunu ortaya koyar. Bunların başında insan nosyonu gelmektedir. Nietzsche'den Derrida'ya izlekler takip edildiğinde açık olarak insan'ın sonu'nun ortaya konulduğu görülecektir. Hümanizmin teorik statüsünün geçersizliği daha yapısalcılık zamanında belirginleşmiştir.

Althusser, yapısalcı Marksizmini temellendirirken kendi düşünce ayrımlarını ifade etmek için "marksizm bir teorik anti-hümanizmdir" saptamasını çekincesiz ifade etmiştir ve yaptığı açılımlar bu bağlamda insan nosyonunun nasıl sorunsallaştırılacağını gösterir. Öte yandan, felsefede ben'in imkânsızlığı açıkça gösterilmiş ve her bakımdan özne'nin özne oluşunun dayanaklarının kendi dışındalığı belirlenmiştir. Bu noktadan itibaren öznenin yeniden anlamlandırılması kaçınılmaz bir gerekliliktir.

Postmodern durum bu bakımdan yalnızca yeni birtakım iktisadi ve sosyal verilerin ifadesi değil, aynı zamanda teorik düzlemde bu metafizik sonun da adıdır. Postmodern felsefe, dolayısıyla, Kant'ta açık ifadesini bulan "aydınlanma tasarısı"nı ve bütün modern felsefe akımlarına ruhunu veren akıl'ın ve dolayısıyla bilim'in teorik düzlemde mutlaklaştırılması  eğilimini, metafizik insan nosyonuyla birlikte geride bırakmaya yönelmiş felsefe duruşudur.

Sonuç olarak, postmodern felsefenin mantığını çarpıcı birkaç formülasyonlarıyla (bunlar postmodern felsefenin kendini ifade ettiği ve temel eleştirileri aldığı noktalardır) şöyle özetleyebiliriz:

Özgünlük yoktur, kopyaya kaynaklık eden de kopyadır ve asıl'a ulaşmak söz konusu olamaz. Saf gerçeklik ya da olgular yoktur, bakışın bütün olanaklarına yorum'un izleri sinmiştir ve bundan kaçılamaz, ayrıca bütün yorumlar önceki ya da başka bir yorumun yorumlanmasıdır. Hakikat yoktur, öyküleme ve yansılamanın ötesinde tek ve mutlak olarak geçerliliği temellendirilebilecek bir hakikat olamaz. Metnin dışarısı yoktur, her tür bilgi, ontolojik ya da epistemolojik varsayımları içeren her tür bilgi, metinsel bir okumadır sonuçta, dışsal gönderimleri sürekli metnin içine düşer. Dilimizin sınırları dünyamızın sınırlarıdır, Wittgenstein'in söylemiş olduğu gibi, çünkü dil'in sınırlarının ötesi bilgiye kapalıdır. Ve son olarak, ben başkası'dır, ben her zaman zaten başkalarının yaratımı olduğu için.

Kaynakça
 Felsefe Sözlügü, Bilim ve Sanat Kitapları, Hazrlayan:Serkan Uzun / U. Hüsrev Yolsal
 Postyapısalcılık ve Postmodernizm, Bilim ve Sanat Kitapları, Madan Sarup, çev:Abdülbaki Güçlü
 Çagdaş Fransız Felsefesi, İdea yayınları, Vincet Descombes, cev.Aziz Yardımlı
 Ben'in Yapımı, Ara yayınları, M.Foucault, cev.Levent Kavas
 Nietzsche ve Postmodernizmin Gerçek Yüzü, Yener Orkunoğlu, Ceylan Yayınları
 Postmodernizm ya da Geç Kapitalizmin Kültürel Mantığı, Kıyı yayınları, Friedrich Jameson, çev.Necmi Zeka, Postmodernizm içinde.
 Postmodern Durum, Vadi yay., Jean-François Lyotard, çev.Ahmet Çiğdem
 Habermas, Lyotard ve Postmodernite, Vadi yay., Richard Rorty, çev.Mehmet Küçük, Modertnite versus Postmodernite içinde
 Kapital'i Okumak, Belge yayınları, Louis Althusser, çev:Celal A.Kanat

Postmodern felsefe


Christopher Gerard "Chris" Smith (nacido el  en Bridgeport, Connecticut) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó tres temporadas en la NBA, además de jugar en la CBA, en Sudamérica y en Europa. Con 1,90 metros de estatura, lo hacía en la posición de base.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante cuatro temporadas con los Huskies de la Universidad de Connecticut, en las que promedió 16,9 puntos, 2,9 rebotes y 3,4 asistencias por partido. Es en la actualidad el líder histórico en anotación de loa Huskies, con 2.145 puntos anotados, siendo uno de los dos únicos jugadores de su universidad en anotar más de 500 puntos en tres temporadas diferentes. En 1990 fue elegido mejor jugador del torneo de la Big East Conference, y en 1992 incluido en el mejor quinteto de la conferencia.

Selección nacional
En 1990 disputó con la selección de Estados Unidos el Campeonato del Mundo de Argentina, donde acabaron con la medalla de bronce, y ese mismo año también disputó los Goodwill Games en Seattle, donde ganaron la plata.

Profesional
Fue elegido en la trigésimo cuarta posición del Draft de la NBA de 1992 por Minnesota Timberwolves, donde jugó durante tres temporadas, siendo la mejor de ellas la segunda, la 93-94, en la que promedió 5,9 puntos y 3,6 asistencias como suplente de Isaiah Rider.

Tras terminar contrato, los Wolves renuncian a sus derechos, marchándose a jugar a la liga ACB, donde sustituye a Rod Mason en el Cáceres Club Baloncesto, jugando 15 partidos en los que promedió 22,3 puntos y 1,7 asistencias. Tras jugar en el verano en Puerto Rico, regresa a Europa, fichando por el BC Houthalen belga, donde pasa casi toda la temporada lesionado. Al año siguiente se marcha al CSP Limoges francés, donde sólo disputa 9 partidos antes de ser cortado y sustituido por Jerome Allen.

En 1997 regresa a su país, jugando en la CBA en diferentes equipos hasta 2000, fecha de su retirada abrumado por sus lesiones, con un breve regreso al continente europeo para jugar apenas un mes con el Maccabi Ra'anana de Israel.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Smith en NBA.com
 Ficha de Chris Smith en ultimatenba.com

Baloncestistas de Connecticut
Baloncestistas de la selección de Estados Unidos
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de la Liga ACB
Baloncestistas de los Connecticut Huskies
Baloncestistas de los Minnesota Timberwolves
Baloncestistas del Cáceres Club Baloncesto
Baloncestistas del CSP Limoges
Baloncestistas de los Grand Rapids Hoops
Baloncestistas de los La Crosse Bobcats
Baloncestistas de los Fort Wayne Fury
Baloncestistas de los Rockford Lightning
Baloncestistas de los Sioux Falls Skyforce
Baloncestistas del Maccabi Ra'anana
Nacidos en Bridgeport

Chris Smith (baloncestista de 1970)


Kuglački klub "Uljanik" (KK Uljanik Pula; KK Uljanik Pula; Uljanik Pula; Uljanik) je muški kuglački klub iz Pule, Istarska županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2019./20. klub se natjecao u "2. hrvatskoj kuglačkoj ligi - Zapad", ligi trećeg stupnja hrvatske kuglačke lige za muškarce.

O klubu
Organizirano kuglanje u Puli započinje početkom 1950.ih godina. Prvi registrirani klub je bio "Bratstvo Elektroistra", osnovan 1952. godine. Kuglački klub "Uljanik" službeno je osnovan 6. lipnja 1953. godine, kao sastavnica Športskog društva "Uljanik", koji je djelovao pri istoimenom brodogradilištu.
Osamostaljenjem Hrvatske, 1991. godine, KK "Uljanik" ligaški nastupa pretežno u ligama Hrvatske kuglačke regije - Zapad.
Za nastupe i treninge "Uljanik" koristi kuglanu u sklopu pulske dvorane Dom sportova Mate Parlov.

Uspjesi

Ekipno
 3. HKL - Zapad
 prvak: 2016./17. (Rijeka - Istra), 2018./19. (Rijeka - Istra)

Pojedinačno

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Unutrašnje poveznice
 Pula

Vanjske poveznice
 kuglanje.hr, Uljanik
 aplikacija.kuglanje.hr, Uljanik
 aplikacija.kuglanje.hr, Uljanik - 810134 (Kuglački savez Istarske županije)
 sportilus.com, KUGLAČKI KLUB ULJANIK PULA

Izvori

 istrapedia.hr, Uljanik, sportski klubovi, pristupljeno 17. srpnja 2020.
 istrapedia.hr, kuglanje, pristupljeno 17. srpnja 2020.
 istra.lzmk.hr, kuglanje, pristupljeno 17. srpnja 2020.
 istra-sport.hr, Kuglanje, pristupljeno 17. srpnja 2020.
 istra.lzmk.hr, Savez sportova Grada Pule,, pristupljeno 17. srpnja 2020.
 poslovna.hr, KUGLAČKI KLUB ULJANIK PULA
 fininfo.hr, KUGLAČKI KLUB "ULJANIK" PULA

Kuglački klubovi u Istarskoj županiji
Šport u Puli

Kuglački klub Uljanik Pula


Michajlov este o comună slovacă, aflată în districtul Snina din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 87 de locuitori. Se învecinează cu Klenová, Ubľa, Dúbrava,  și Ladomirov.

Istoric
Localitatea Michajlov este atestată documentar din 1557.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Michajlov, Snina


The Soul Sessions es el álbum debut de la artista inglesa Joss Stone. Fue lanzado en Estados Unidos el 16 de septiembre de 2003 a través de S-Curve Records y Virgin Records, y en el Reino Unido el 24 de noviembre a través de Relentless Records. El disco se compone de una colección de covers de canciones de soul de los años sesenta y setenta, además de una contemporánea, adecuada al estilo. El trabajo representa una de las primeras muestras de la nueva ola de artistas ingleses en el , orientados al soul clásico. El álbum fue grabado cuando su intérprete apenas había cumplido los 16 años.

Antecedentes
El álbum fue producido por la cantante de soul Betty Wright y el director ejecutivo de S-Curve Records, Steve Greenberg. Joss trabajó con músicos veteranos de la escena soul de Miami, como Benny Latimore, Willie "Little Beaver" Hale y la propia Wright. Como también con artistas contemporáneos del Neo soul, como la cantante Angie Stone y el grupo de hip hop alternativo The Roots.

Stone contó a una entrevista a MTV News que se sentía intimidada por las credenciales de los músicos que trabajaban en el álbum. "Fue raro porque ellos habían trabajado con tantos y muy, muy buenos artistas, hablo de los mejores. Y yo que entro, camino y empiezo a cantar". Para el final de la sesión, la pequeña tenía a todos los músicos impresionados por su talento.

Recepción de la crítica

The Soul Sessions fue recibido con críticas positivas de parte de la prensa. En el sitio Metacritic, que asigna promedios de 0 a 100, el álbum logra un 74, basado en 15 revisiones, indicando "críticas favorables en general". Entre ellas la de Jim Greer de Entertainment Weekly que destaca la "extraordinaria voz de Joss". Jon Caramanica de Rolling Stone dice "Joss brilla en esta impresionante conjunto de covers, sabiamente elegidos". Thom Jurek de Allmusic agrega: "un fraseo único y una enorme voz que acentos, subidas y bajadas, nunca sobretrabajan una canción o buscan llamar la atención a sí misma con acrobacias vocales vacías". El periodista de The Guardian Dorian Lynskey describió su canto como "rico, maduro y ágil, pero no llamativo".

Nick Duerden de la revista Blender, comentó que "la voz de Stone es remarcablemente auténtica, y la atmósfera que crea recuerda el humeante y sórdido Detroit de mitad de los 60's. Jason MacNeil escribió para PopMatters que su voz es "más llena de soul que las de las llamadas divas del soul actual" y que "destila sex appeal mientras el piano de Benny Baltimore entreteje un poco de magia". En su revisión para The A.V. Club, Keith Phipps remarca que "Sessions establece a Stone como una intérprete formidable".

Desempeño comercial

The Soul Sessions entró al ranking de álbumes del Reino Unido en el lugar 47 la semana del 17 de enero de 2004 (el debut más alto de la semana). y alcanzó su máximo puesto tres semanas después al llegar al cuarto lugar. Estuvo doce semanas no consecutivas en el Top-Ten, y setenta semanas en total en el Top-75, incluyendo tres reingresos en 2005. La British Phonographic Industry (BPI), certificó al álbum como triple platino el 15 de abril de 2005, contando más de 900.000 copias vendidas. Además, se convirtió en el decimonoveno álbum más vendido del Reino Unido en 2004.

En los EE.UU., The Soul Sessions fue un éxito inesperado. El 4 de octubre de 2003, el álbum debutó en el lugar 199 del ranking Billboard 200 y 76 en el Top R&B/Hip-Hop Albums. alcanzando el peak de 39 en el primero, y 38 en el segundo, los dos la semana del 8 de mayo de 2004. Antes de eso, el álbum encabezó la lista Top Heatseekers al llegar al número 1 semana del 21 de febrero de 2004. Las ventas fueron particularmente fuertes en la Costa Este, en ciudades como Nueva York, Filadelfia y Boston. Dentro de seis meses luego de su lanzamiento, The Soul Sessions fue certificado oro por la Recording Industry Association of America (RIAA), el 29 de marzo de 2004 habiendo vendido para marzo de 2007, más de 914,000 unidades.

El álbum también fue un éxito comercial en el resto de Europa, donde alcanzó el cuarto lugar en Alemania, Austria, los Países Bajos y Noruega; el quinto lugar en Portugal, el séptimo en Bélgica, número 9 en Italia, veinte en Suecia y el 40 en Suiza, como también el puesto cuarto en el European Top 100 Albums. En junio de 2004, el disco fue honrado con un Platinum Europe Award por Federación Internacional de la Industria Fonográfica por ventas que excedieron el millón por toda Europa. En Oceanía el álbum alcanzó el puesto 16 en Australia y el octavo en Nueva Zelanda. otorgándole disco de platino por la Australian Recording Industry Association (ARIA) y la Recording Industry Association of New Zealand (RIANZ), por ventas de 70.000 y 15.000 copias respectivamente.

Lista de canciones
Todas las canciones producidas por Betty Wright, Steve Greenberg y Mike Mangini, excepto el track 3 producido por Ahmir "Questlove" Thompson, Wright, Greenberg y Mangini, y el track 7 producido por Greenberg y Mangini.

Personal

 Joss Stone – vocalista principal
 John Angier – arreglos de cuerda (track 7)
 Cindy Blackman – batería (tracks 1, 2, 4, 6, 8, 9)
 Adam Blackstone – bajo (tracks 3, 11)
 Deanna Carroll – coros (track 7)
 Mark Ciprit – guitarra (track 7)
 Jack Daley – bass (tracks 1, 2, 4, 6, 8, 9)
 Kirk Douglas – guitarra (tracks 3, 11)
 Karen Dreyfus – viola (track 7)
 Taneka Duggan – coros (track 7)
 Jimmy Farkus – guitarra acústica (track 5)
 Karen Fuchs – fotografía
 Sam Furnace – saxofón (track 7)
 Chris Gehringer – masterización
 David Gorman – dirección artística, diseño
 Steve Greenberg – productor, productor ejecutivo
 Steve Greenwell – ingeniero, mezcla; bajo (track 7)
 Willie "Little Beaver" Hale – guitarra (tracks 1, 2, 4, 6, 8, 9)
 Dawn Hannay – viola (track 7)
 Kamal – teclado (track 3)
 Lisa Kim – violín (track 7)
 Myung Hi Kim – violín (track 7)
 Sarah Kim – violín (track 7)
 Soo Hyun Kwon – violín (track 7)
 Bryan Lasley – dirección artística, diseño
 Benny Latimore – piano (tracks 1, 2, 4, 6, 8, 9)
 Leanne LeBlanc – violonchelo (track 7)
 Liz Lim – violín (track 7)

 Mike Mangini – productor; pandereta (track 2)
 Namphuyo Aisha McCray – coros (tracks 1, 2, 4, 6, 9)
 Angelo Morris – guitarra acústica (track 1); guitarra (tracks 2, 4, 5); órgano (tracks 6, 9); teclado (track 10)
 Ignacio Nunez – percusiones (track 2)
 Sandra Park – violín (track 7)
 Danny Pierre – teclado (track 7)
 James Poyser – teclado (tracks 3, 11)
 Robert Rinehart – viola (track 7)
 Tom Rosenfeld – viola (track 7)
 Laura Seaton – violín (track 7)
 Sarah Seiver – violonchelo (track 7)
 Rob Shaw – violín (track 7)
 Fiona Simon – violín (track 7)
 Charles Allen Smith – photography
 Fatou Sow – A&R
 Alan Stepansky – violonchelo (track 7)
 Angie Stone – coros (tracks 3, 11)
 Jenny Strenger – violín (track 7)
 Timmy Thomas – órgano (tracks 1, 2, 4, 8)
 Ahmir "Questlove" Thompson – productor (tracks 3, 11); batería (tracks 3, 7, 11)
 Jeremy Turner – violonchelo (track 7)
 Betty Wright – productor (tracks 1–6, 8–11); coros (tracks 1–3, 4, 6, 9, 11)
 Jeanette Wright – coros (tracks 1, 2, 4, 6, 9)
 Sharon Yamada – violín (track 7)
 Jung Sun Yoo – violín (track 7)

Referencias

Álbumes de 2003
Álbumes de soul
Álbumes de R&B
Álbumes de Joss Stone

The Soul Sessions


Şanghay Bilim ve Teknoloji Müzesi (上海科技馆), Şanghay şehrinin Metro istasyonlarından birisidir.

Bu istasyon, metro içindeki bir yapı olan Line 2'nin bir parçasıdır ve yuvarlak bir alan üzerine kurulmuştur. Açık bir alana kurulmuş olan bu istasyon aynı zamanda müzedir. Burası Şanghay'daki en uzun metro istasyonu ismi olma özelliğini de taşır. Century Park bu istasyona 500 metre uzaklıktadır. Şanghay'ın en büyük parkı olan bu parkın diğer ucundan da bu istasyona ulaşılabilir.

Çin'deki bilim müzeleri
Bilim ve Teknoloji Müzesi
2001'de kurulan müzeler

Şanghay Bilim ve Teknoloji Müzesi


Christian Bonatti, né le  dans le Nord de la France, est un mathématicien français qui étudie les systèmes dynamiques et le feuilletage.

Formation et carrière
Bonatti a obtenu son doctorat en 1984 sous la supervision de Harold William Rosenberg à l'Université Paris-Sud (avec une thèse intitulée « Sur l'existence et la stabilité des feuilletages sur des variétés de dimension 3 et 4 »). Il est professeur à l'Université de Bourgogne à Dijon et à l'Institut de Mathématiques de Bordeaux. Il fait également des recherches pour le CNRS.

Travaux
En 2009, il a résolu avec  et Amie Wilkinson le problème du centralisateur des difféomorphismes dans le cas  , Wilkinson étudie les centralisateurs de difféomorphismes fondant ainsi la résolution en topologie C1 en 2009 du douzième problème des Problèmes de Smale. Le problème était l'un des 18 problèmes ouverts de Stephen Smale énoncés en 1998.

Prix et distinctions
En 2000, il reçoit le Prix Servant. En 2002, il a été conférencier invité au Congrès international des mathématiciens à Pékin avec une conférence intitulée «  generic dynamics: tame and wild behaviour ».

Publications
 avec Rémi Langevin : Difféomorphismes de Smale de surfaces. Astérisque, tome 250, SMF 1998.
 avec Lorenzo J. Díaz,  : Dynamics Beyond Uniform Hyperbolicity: A Global Geometric and Probabilistic Perspective. Springer Verlag, 2005.
 avec M.-C. Arnaud, Sylvain Crovisier : Dynamiques symplectiques génériques. Ergodic Theory Dynam. Systems 25 : 1401-1436 (2005).
 avec Abdenur, Crovisier, Diaz, Wen : Points périodiques et classes homoclines. Ergodic Theory Dynam. Systems, 26 : 1-22 (2006).
 avec Abdenur, Crovisier, Diaz : Difféomorphismes génériques sur surfaces compactes. Fundamenta Mathematicae 187 (2005), 127-159.
 avec S. Crovisier : Récurrence et généricité. Invent. Math 158 (2004), 33-104.
 Lemme de clôture de Pugh, Scholarpedia

Références

Liens externes

Naissance en mai 1960
Mathématicien français du XXe siècle
Mathématicien français du XXIe siècle
Lauréat du prix Servant

Christian Bonatti


Alabanda Aydın'ın Çine ilçesine 9 km uzaklıktaki Doğanyurt köyünde, eskiden Araphisar olarak adlandırılan Doğanyurt mevkiinde bulunan bir antik çağ kentidir.

Arkeolojik kazılar
Alabanda da ilk defa 1905-1906 yıllarında Ethem Hamdi Bey tarafından kazılar yapılmıştır. Alabanda antik kentinin arkeoloji dünyasına ve turizme kazandırılması için 1999 yılından itibaren Kültür ve Turizm Bakanlığı, Kültür Varlıkları ve Müzeler Genel Müdürlüğü'nün izinleri ile Aydın Müze Müdürlüğü başkanlığında kazılar yapılmaktadır.

Günümüzde kazıları Adnan Menderes Üniversitesi öğretim üyelerinden Suat Ateşlier tarafından yapılmaktadır.

Kaynakça

Karya
Türkiye'deki Antik Yunan sitler
Anadolu'daki Yunan kolonileri
Aydın ilindeki arkeolojik sitler
Antik Karya kentleri
Türkiye'deki Nekropol alanları
Çine

Alabanda (antik kent)


Olaylar
 20 Mayıs - Tapınak katliamı gerçekleşti.
 30 Haziran - La Noche Triste olarak anılan muharebe gerçekleşti.
 7 Temmuz - Otumba Muharebesi gerçekleşti.
 30 Eylül - Kanuni Sultan Süleyman, 10. Osmanlı padişahı olarak tahta çıktı.
 8-9 Kasım - Stockholm Katliamı gerçekleşti.
 15 Kasım - İspanyol Sir Carlos Sanchez içinde kadınların da yer aldığı 3 gemi ile Amerika kıtasında yeni bir İspanyol kolonisi kurmak üzere Sevilla limanından ayrıldı.
 Hristiyanlıkta katolik kilisesine bağlı Fransisken tarikatının bir kolu olan Kapusenler tarikatı kuruldu.

Doğumlar
 1 Ağustos - II. Zygmunt August, Jagiellon Hanedanı üyesi Lehistan kralı ve Litvanya Büyük Dükü (ö. 1572)
 tarihi bilinmeyen
 II. Diego de Almagro, Panamalı suikastçı (ö. 1542)
 Koca Sinan Paşa, Osmanlı Sadrazamı (ö. 1596)

Ölümler
 6 Nisan - Raffaello Sanzio, kısaca Rafael olarak bilinen Rönesans dönemi İtalyan ressamı ve mimarı (d. 1483)
 22 Eylül - Yavuz Sultan Selim, 9. Osmanlı padişahı ve 88. İslam halifesi (d. 1470)
 tarihi bilinmeyen
 II. Montezuma, Aztek kralı (d. 1466)
 Alonso Álvarez de Pineda, İspanyol kâşif ve haritacı (d. 1494)
 İdris-i Bitlisi, Kürt asıllı siyasetçi ve Osmanlı devlet adamı (d. 1452/1457)
 Neşrî, Osmanlı tarihçisi
 Pedro Álvares Cabral, Brezilya'nın kâşifi olarak kabul edilen Portekizli denizci (d. 1467)
 Seh Hamdullah, Türk hattat (d. 1433)

1520


Latendorf steht für:

 Latendorf, Gemeinde im Kreis Segeberg, Schleswig-Holstein

Latendorf ist der Familienname folgender Personen:
 Christiane Latendorf (* 1968), deutsche Malerin

 Fritz Latendorf (1924–2000), deutscher Politiker (CDU)
 Ina Latendorf (* 1971), deutsche Politikerin, MdB (Die Linke)

Latendorf (Begriffsklärung)