Léon Hoogstoël (né le 7 décembre 1887 à Liévin (Pas-de-Calais), décédé le 14 février 1966 à Genève) est un clarinettiste classique français installé en Suisse. Invité par Ernest Ansermet, il est clarinette solo de 1919 à 1959 dans l'orchestre de la Suisse Romande.

Biographie
Léon Hoogstoël commence ses études musicales au Conservatoire de Lille puis les poursuit au conservatoire de Paris. Il y obtient un premier prix de clarinette.

Après une première installation en 1910 à Genève pour remplacer le  clarinettiste français Ferdinand Capelle à l'orchestre du Théâtre de Genève, il retourne en France en 1914 à cause de la première guerre mondiale. Il obtient la croix de Guerre.

À l'issue de la guerre, il entre dans la musique de la Garde républicaine.

En 1919, Ernest Ansermet l'invite à de devenir clarinette solo à l'OSR, poste qu'il occupera jusqu'en 1959.

En 1920, il est nommé à la direction du Corps de musique de Landwehr par le Conseil d'État. La même année il devient aussi professeur de clarinette au Conservatoire de Genève et le reste jusqu'à sa mort.

En 1928, Léon Hoogstoël acquiert la citoyenneté genevoise.

Pendant sa carrière, il réalisera de nombreuses transcriptions pour orchestre d'harmonie.

Il décède en 1969 à Genève.

Récompenses
En 1965, il reçoit la Médaille de bronze « Genève reconnaissante » pour ses quarante-cinq ans de direction à la Landwehr par le Conseil administratif de la Ville de Genève.

Bibliographie

 .

Notes et références

Liens externes

Clarinettiste classique français
Clarinettiste suisse
Chef d'orchestre suisse
Élève du Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris
Naissance en décembre 1887
Naissance à Liévin
Décès en février 1966
Décès à Genève
Décès à 78 ans

Léon Hoogstoël


is a town located in Motosu District, Gifu Prefecture, Japan. , the town had an estimated population of 18,410  and a population density of 3600 persons per km2, in 7,449 households. The total area of the town was . It is the smallest town in Gifu Prefecture in terms of area.

Geography
Kitagata is located in the Nōbi Plain in southern Gifu Prefecture.  The town has a climate characterized by characterized by hot and humid summers, and mild winters  (Köppen climate classification Cfa).  The average annual temperature in Kitagata is 15.3 °C. The average annual rainfall is 1990 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 27.9 °C, and lowest in January, at around 3.9 °C.

Neighbouring municipalities
Gifu Prefecture
Gifu
Motosu
Mizuho

Demographics
Per Japanese census data, the population of Kitagata has recently plateaued after decades of strong growth.

History
The area around Kitagawa was part of traditional Mino Province. During the Edo period, it was part of the holdings of Kanō Domain, under by the Tokugawa shogunate.  During the post-Meiji restoration cadastral reforms, the area was organised into Motosu District, Gifu Prefecture. The town of Kitagata was formed in 1889 with the establishment of the modern municipalities system. The town was severely damaged by the 1891 Mino–Owari earthquake, which destroyed 602 homes and killed 62 inhabitants.

Education
Kitagata has three public elementary schools and one public middle school operated by the town government. The town has one public high school operated by the Gifu Prefectural Board of Education.

Transportation

Railway
Kitagata does not have any passenger railway service.

Highway

References

External links

Kitagata official website

Towns in Gifu Prefecture

Kitagata, Gifu


Rătăcire este un film românesc din 1978 regizat de Alexandru Tatos.

Rezumat

Distribuție

 Ioana Pavelescu — Doina, o tânără absolventă de facultate emigrată în Germania
 Klaus Gehrke — Hans, funcționar german, soțul Doinei
 Dan Nuțu — Adrian, fostul iubit al Doinei, originar din Hârlău
 Marga Legal — Elsa, mătușa lui Hans, o femeie văduvă pasionată de pictură
 Gina Patrichi — Delia Stoenescu, cântăreață română emigrată în Germania
 Regine Heintze — Grete, sora lui Hans, o femeie nimfomană și toxicomană
 Emilia Dobrin — Amalia Ionescu, prietena bucureșteană a Doinei, ulterior șefă de atelier
 Albert Kitzl — Viorel, fost coleg de facultate al Doinei, absolvent de studii postuniversitare la Paris
 Brîndușa Marioțeanu — Nelly, o româncă emigrată în Germania, ospătăriță la Restaurantul "Mangalia", fosta iubită a lui Gabi Ionescu
 Kitty Stroescu — Marta, colega de serviciu lesbiană a Doinei (menționată Kity Stroescu)
 Dorel Vișan — un nuntaș cherchelit
 Wolfgang Bathke — invitatul cu barbă de la petrecerea de Anul Nou a familiei lui Hans
 Constantin Dumitrescu — tatăl miresei
 Silvia Popovici — actriță română venită în turneu în Germania, interpreta Emiliei
 Ion Besoiu — Dinescu, profesor universitar la Facultatea de Litere din București
 Eva Marlis Opitz — soția invitatului cu barbă
 Adela Radin
 Sibila Oarcea
 Cristina Nuțu
 Rodica Dianu — invitată la nuntă
 Gabriela Cuc
 Marietta Gáspár
 Sigrid Zaharias
 Ana Vlădescu (menționată Ana Vlădescu Aron)
 Adriana Piteșteanu
 Katy Gabor
 Zoe Cîmpeanu
 Gheorghe Dițu
 Constantin Aronescu
 Mihai Soroțchi (menționat Mihail Soroțki)
 Anatol Dumitrescu
 Maria Popa
 Leo Aron
 Corneliu Revent — actor român venit în turneu în Germania, interpretul soțului Emiliei (menționat Cornel Revent)
 Dietmar Bauschke
 Detlef Bierstedt
 Miklós Tompa (menționat Mikloș Tompa)
 Eusebiu Ștefănescu — Gabriel Ionescu ("Gabi"), actor român venit în turneu în Germania
 Levente Bíró (menționat Biro Levente)
 Wolfgang Gyurgyevich
 Iulian Popescu
 Valeriu Paraschiv — Dan, iubitul Amaliei
 Petre Lupu — fost coleg de facultate al Doinei
 Nicolae Niculescu
 Romeo Popescu
 Radu Basarab
 Constantin Anghel
 Frieder Schuller (menționat Frider Schuler)
 Anemarie Schunn
 Fronius Inge
 Delia Boțilă
 Benone Sinulescu — cântăreț la nuntă
 Irina Loghin — cântăreață la nuntă

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.755.175 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1978 în film

Filme din 1978
Filme regizate de Alexandru Tatos
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești

Rătăcire (film din 1978)


Rakel Mirakel er en børnefilm instrueret af Søren Brink efter manuskript af Fredrik Vogel.

Handling
Rakel skal underholde sin lillebror. En pilot-film til det, som forhåbentlig bliver en ny tegnefilm-serie for de mindste.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1993

Børnefilm fra Danmark

Rakel Mirakel


George Edgar Abecassis (Oatlands, Surrey, Engleska, 21. ožujka 1913. – Ibstone, Engleska, 18. prosinca 1991.) je bivši britanski vozač automobilističkih utrka.

S utrkivanjem je počeo 1935., a do 1939. je ostvario sedam pobjeda u britanskim natjecanjima. Po izbijanju Drugog svjetskog rata, Abecassis se pridružio Kraljevskim zračnim snagama. Nakon završetka rata, zajedno s Johnom Heathom, je osnovao Hersham and Walton Motors. U Formuli 1 je upisao dva nastupa na VN Švicarske 1951. i 1952., no obje utrke nije uspio završiti. Na utrci 24 sata Le Mansa 1950., zajedno s Lanceom Macklinom u Aston Martinu, je bio najbolji u svojoj klasi. Nakon sto je John Heath poginuo na utrci Mille Miglia 1956., Abecassis se oprostio od utrkivanja te se posvetio vođenju tvrtke HWM.

Izvori

Vanjske poveznice
George Abecassis - Stats F1

Britanski vozači Formule 1

George Abecassis


සිංහල සාහිත්‍යය යනුවෙන් හැදින්වෙන්නේ පාඨකයාට රසවින්දනයක් ලබා දීමේ සහ ඔහුගේ හෝ ඇයගේ ජීවන දෘෂ්ටිය පුළුල් කිරීමේ අරමුණින් සිංහල භාෂාවෙන් රචනා වන නිර්මාණ වේ. සිංහල සාහිත්‍යයට ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම රාජධානිය වන අනුරාධපුරයේ සිට ම ඇරඹෙන ඉතා දිගු ඉතිහාසයක් ඇති අතර සරු අස්වැන්නකට ද හිමිකම් කියයි.

19 වන සියවසේ දී පමණ කෙටිකතාව, නවකතාව වැනි නූතන සාහිත්‍යාකෘතීන් අනුගමනය කිරීමට පෙර ගී කාව්‍ය, මහා කාව්‍ය, සන්දේශ කාව්‍ය, ඛණ්ඩ කාව්‍ය, සහ බණකතා ලියැවුණු යුගය සිංහල සාහිත්‍යයේ පුරාතන අවධිය වශයෙනුත් 19 හා 20 වන සියවස්වලින් ඇරඹෙන බටහිර සාහිත්‍යාකෘති අනුගමනය කෙරුණු යුගය සිංහල සාහිත්‍යයේ නූතන අවධිය වශයෙනුත් විචාරකයන් විසින් හදුනා ගැනේ. ඉපැරණි සිංහල සාහිත්‍යය එකල රාජධානිය පැවති නගරය අනුව යුග වලට බෙදා දක්වනු ලැබේ.

නූතන සිංහල සාහිත්‍යය ඇතිවීමට යටත් විජිත යුගයේ බලපෑම් තුළ ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යය කෘති පරිශීලනය කිරීමත්, ක්‍රිස්තියානි මිෂනාරී ව්‍යාපාරය සහ ඊට ප්‍රතිචාරයක් වූ සිංහල-බෞද්ධ පුනර්ජීවන ව්‍යාපාරයත් දැඩි ව බල පා තිබේ. කෙසේනමුත් නූතන සිංහල සාහිත්‍යය ජාතක කතා, බණ කතා සහ පැරණි සිංහල කාව්‍ය ඇතුලු ඉපැරණි සාහිත්‍යයේ දිගුවක් ලෙස ද සැලකිය හැකි ය. සිංහල නවකතාවේ ආදිතමයන් අතර පියදාස සිරිසේන, ඩබ්ලිවු. ඒ. සිල්වා, මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ ආදීහු කැපී පෙනෙති. ගුණදාස අමරසේකර, ජී. බී. සේනානායක, කේ. ජයතිලක, සයිමන් නවගත්තේගම සහ ටෙනිසන් පෙරේරා එය තවදුරටත් දියුණු කළෝ වෙති. සිංහල සාහිත්‍යයේ පළමු නූතන නවකතාව ලෙසින් සැලකෙන්නේ ඒ. සයිමන් ද සිල්වා ලියූ මීනා ය. මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ, ඩබ්ලිවු ඒ. සිල්වා, හේමපාල මුනිදාස සිංහල කෙටිකතාවේ මුල්කාලීනයෝ ය.

පළමු සිංහල කෙටිකතාව ලෙසින් සැලකෙන්නේ ද මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ ලියූ ගැහැනියක් කෙටිකතා සංග්‍රහයයි. ජී. බී. සේනානායක, කේ. ජයතිලක, ඒ. වී. සුරවීර, පියසීලී විජේමාන්න, දයාසේන ගුණසිංහ, කීර්ති වැලිසර, ජයතිලක කම්මැල්ලවීර, අජිත් තිලකසේන, කේ. කේ. සමන් කුමාර පසුකාලීන කෙටිකතා රචකයන් අතර කැපී පෙනෙති. ජී.බී. සේනානායක සහ සිරි ගුනසිංහ නිදහස් පද්‍ය සම්ප්‍රදාය අරඹමින් සිංහල කවියේ නව ගමන්මගක් සනිටුහන් කළෝ වන අතර ගුණදාස අමරසේකර, මහගමසේකර, පරාක්‍රම කොඩිතුවක්කු වැන්නෝ ද එහි නව්‍ය අත්හදාබැලීම් කරමින් ප්‍රචලිත කළෝ වෙති.

වත්මන් යුගයේ ඉපැරණි සාහිත්‍යාකෘති යොදාගැනෙනු දක්නට නොමැති අතර කෙටිකතාව, නවකතාව සහ කවිය වැනි නූතන ආකෘතීන් පමණක් සිංහල සාහිත්‍යය තුළ දැකගත හැකි ය. ගෝලීය වශයෙන් ප්‍රබල සාහිත්‍යයක් බවට පත් ව නො තිබුණ ද, සිංහල සාහිත්‍යකරුවන් සිය ඉපැරණි සම්භාව්‍ය සාහිත්‍යයෙන් මෙන් ම නවීන බටහිර සාහිත්‍යය ප්‍රවණතාවන්හි ආභාසය ද ලබමින් ඉදිරියට ගමන් කර ඇත.

පුරාතන අවධිය
මහින්දාගමනයත් සමග බ්‍රාහ්මී අක්ෂර මාලාව ලැබීමත් සමග ක්‍රි. පූ. 3 වන සියවසේ දී ලේඛන කලාවේ ආරම්භය සිදුවිය. මේ කාලවල ලෙන් පූජා කිරීමේ දී ඒවායේ කටාරම්වල එම පූජා කළ අය ගැන කර ඇති සදහන් මුල් ම ලේඛන ලෙස දැක්විය හැකි ය. පසුව ලේඛනය තවදුරටත් දියුණු වීමත් සමග පුස්කොල පොත්වල රචනා කිරීම ඇරඹුණි. මුල් ම ග්‍රන්ථාගත සිංහල ලේඛන වශයෙන් සැලකිය හැක්කේ මගධ බසින් තිබූ බුද්ධ ධර්මයට ලක්දිව ධර්මාචාර්යවරුන් විසින් ක්‍රි. පූ. 1වන සියවසේ දී හෙළ බසින් ලියූ අටුවාවන් ය. "මගධ බසින් වැටෙමින් ආ බුදු කැලි අටුවා හෙළදිව් ඇජුරො හෙළ බසින් තුබූහ" යනුවෙන් දම්පියා අටුවා ගැටපදයේ පැවසීමෙන් මේ බව සනාථ වේ. කෙසේනමුත් ක්‍රි. ව. 5වන සියවසේ දී බුද්ධඝෝෂ හිමියන් විසින් එවක ජාත්‍යයන්තර භාෂාවක් වූ පාලි භාෂාවට මේ අටුවා පෙරළීමත් සමග මෙම සාහිත්‍යය අභාවයට ගියේ ය.

පැරණි සිංහල සාහිත්‍යය පිළිබදව සදහන් කිරීමේ දී රසවත් කථාන්දර යන නූතන අර්ථයට වෙනස් ව සියලුම ආකාරයේ ලේඛන හැදින්වීමට එය යොදාගනු පෙනේ. එනම් අර්ථ ව්‍යාඛ්‍යාන, වංශකථා වැනි රසයක් ලබා දීම අරමුණු කර නොගත් ලේඛන ද ඇතුළත් කරගනිමින් ඒ භාවිත වන බැවිනි. කෙසේනමුත් මෙම වර්ගවලට අයත් කෘති ද සාහිත්‍ය කෘති නොවන බව පවසමින් මුලුමනින් ම බැහැර කළ නොහැක්කේ මෙවැනි ඇතැම් කෘති, විශේෂයෙන් ම වංශකථා වැනි ෂානර රස නිෂ්පත්තිය ද සිදුකරන බව පෙනෙන හෙයිනි.

පුරාතන සිංහල සාහිත්‍යය, ශ්‍රී ලංකාවේ රාජධානිවලට සමගාමීව එම සාහිත්‍යය කෘති රචනා වූ  යුගයේ පැවති රාජධානියේ නමින් නම් කර අධ්‍යයනය කරනු ලැබේ. එනම් අනුරාධපුරය, පොළොන්නරුව, දඹදෙණිය, කුරුණෑගල, ගම්පොල, කෝට්ටේ, මහනුවර යුගය ආදි ලෙස යි. මීට අමතර ව මාතර සාහිත්‍ය යුගය යනුවෙන් ද යුගයක් සමහරු හදුනා ගනිති. එහෙත් මාතර රාජධානියක් වශයෙන් නොපැවතුණි. එකල පැවති සිංහල රාජධානිය වූයේ ද මහනුවර යි. ඇතැම්විට සීතාවක යුගය වශයෙන් ද කෝට්ටේ යුගයෙන් පසු යුගයක් හදුනා ගැනේ.

අනුරාධපුර යුගය
ක්‍රි. පූ. 3 වන සියවසේ දී මහින්දාගමනයත් සමග ලේඛන කලාව දියුණුවට පත්වීමත් සිංහල ජනතාව බුදුදහම වැළදගැනීමත් මෙරට සාහිත්‍යය බිහිවීමට මුල් වූ සාධකය ලෙස හදුනාගත හැකි ය. පැරණි සිංහල සාහිත්‍යයෙහි ගද්‍ය හා පද්‍ය සෑම නිර්මාණයක් ම පාහේ බුද්ධ චරිතය හෝ බුද්ධ ධර්මය ආශ්‍රිත කරුණු හා කථාවස්තු විෂය කරගෙන තිබේ."පෙදෙන් බුදු සිරිතැ - බසින් වත් සිරිත් ඈ

පද යුතු බසින් නළු ඈ - අනතුරු ලකුණු දක්වම්" යනුවෙන් කාව්‍යයට වස්තු විෂය විය යුත්තේ බුද්ධ චරිතය බවට සියබස්ලකරෙහි පනවා තිබීමත්, සාහිත්‍යයෙහි නියුතු බහුතරය බෞද්ධ භික්ෂූන් හෝ ධර්මට ඇසුරු කළ ගිහි වියතුන් වීමත් මෙයට හේතුවිය.

කොස්‌සගම කන්ද විහාර ලිපිය, කිරින්ද ලිපිය, තිස්‌සමහාරාම ලිපිය වැනි සෙල්ලිපි ගී විරිතෙන් ලියැවී ඇති අතර එය පද්‍ය සාහිත්‍යයේ මූලය ලෙස සැලකිය හැකි ය. කෙසේනමුත් සාහිත්‍යය රසාස්වාදය ම අරමුණු කරගත් සාහිත්‍යයක් පිළිබද අනුරාධපුර යුගයෙන් ලැබෙන මුල් ම සාක්ෂිය වන්නේ ක්‍රි. ව. 7,8,9 සියවස්වල දී සීගිරි සිතුවම් ගැන අදහස් දක්වමින් එය නැරඹූ පුද්ගලයන් විසින් ගී විරිතෙන් කැටපත් පවුරේ ලියූ කවි වූ සීගිරි ගී ය. එවක කවිය පොදුජන සාහිත්‍යයක් ව තිබූ බව කිවහැක්කේ ඒ සමාජයේ විවිධ ස්තරවල අය විසින් ඒවා රචනා වී ඇති බැවිනි.  සිය හැගීම් පළකරමින් නිතැනින් ම ගලා ආ සිතුවිලි පළකරමින් ලියූ මෙම පද්‍ය අතර සාමාන්‍ය ජනතාව විසින් රීති නොතකා ලියූ සරල  පද්‍ය මෙන් ම උගතුන් විසින් සැලකූ රීති අනුව ලියූ පැදි ද හදුනාගත හැකි ය.

පොළොන්නරු යුගය
පොළොන්නරු යුගයේ රචිත සාහිත්‍යය කෘති අතර අමාවතුර,  මුවදෙව්දාවත, සසදාවත, සද ලකුණ පෙන්වා දිය හැකි ය. ගුරුළුගෝමීන් විසින් රචිත අමාවතුර පොළොන්නරු යුගයෙන් ඉක්බිතිව ම පැමිණෙන යුගය වන දඹදෙණි යුගයේ රචනා වූ ලෙස ද ඇතැම් වියත්තු සලකති.

දඹදෙණි යුගය
දඹදෙණි යුගයේ රචිත සාහිත්‍ය කෘති අතර දඹදෙණියේ දෙවන පරාක්‍රමබාහු රජතුමන් විසින් කුස ජාතකය ඇසුරෙන් රචිත කව් සිළුමිණ වැනි පද්‍ය ග්‍රන්ථ සහ ධර්මසේන හිමි විසින් රචිත සද්ධර්මරත්නාවලිය, බුද්ධපුත්‍ර හිමි විසින් රචිත පූජාවලිය සහ විද්‍යාචක්‍රවර්ති විසින් රචිත බුත්සරණ, දම්සරණ, සඟසරණ යන ගද්‍ය ග්‍රන්ථ දැක්විය හැකි ය.

කුරුණෑගල යුගය
කුරුණෑගල යුගයේ දී පාලි ජාතකට්ඨකථාව ඇසුරින් බුදුන්වහන්සේගේ පූර්ව ජන්ම කථා 547ක් ඇතුළත් කරමින් පන්සිය පනස් ජාතක පොත රචනා විය. බෞද්ධ සාහිත්‍යයේ විශිෂ්ට ගද්‍ය ග්‍රන්ථයක් ලෙස සැලකෙන මෙය කතුමඩුල්ලක් විසින් රචනා විය. මෙහි නිධාන කථා, වර්තමාන කථා, අතීත කථා, ගාථා සමෝධාන යන අංගවලින් යුතු පොදු ආකෘතියක් අනුගමනය කර තිබේ. ඇතැම් කථා සංස්කෘත තත්සම වචන බහුල සංකීර්ණ භාෂාවකින් ලියැවී ඇත.

ධර්ම ප්‍රසංගිනී විසින් ලියැවුණු දළදා සිරිත ද මෙකල ලියැවුණු ගද්‍ය සාහිත්‍ය කෘතියකි.

ගම්පොල යුගය
දේවරක්ඛිත  ජයබාහු හිමි විසින් රචිත සද්ධර්මාලංකාරය මෙන් ම කර්තෘ අඥාත වන තිසර හා මයුර යන සන්දේශ කාව්‍ය දෙක ද  මෙම යුගයේ රචිත සාහිත්‍යය කෘති අතර වේ. මීට පෙර සිංහල කවිය සිය ආකෘතිය ලෙස හෙළ ගීය යොදාගත්තත් මෙකල එය සිව්පදයට හැරීම සිදුවිය. සන්දේශ කාව්‍යයේ ආරම්භය ද මෙකල සිදුවිය. සිංහල සාහිත්‍යයේ මුල් ම සන්දේශ කාව්‍යය මයුරය ද, නැතිනම් තිසරය ද යන්න ගැන විද්වතුන් අතර මතභේද වෙයි.

කෝට්ටේ යුගය
ගම්පොළ යුගයේ දී බිහි වූ සිව්පද ආකෘතිය දියුණුවට පත් වීම සිදුවූයේ කෝට්ටේ යුගයේ දී ය.  "මෙතෙක් මාත්‍රා ඡන්දසින් බැදුණු සිංහල කවිය" මෙකල "වර්ණ ඡන්දසට සැළකිලි දක්වන්නට වූ" බව බන්දුසේන ගුණසේකර පවසයි. කෝට්ටේ යුගයේ පද්‍යයේ නැගීමක් සිදුවුවත් ගද්‍යයේ නැගීමක් සිදු නොවිණි. සන්දේශ කාව්‍යයේ සිදු වූ නැගීම හේතුවෙන් කෝට්ටේ යුගය සන්දේශ කාව්‍යයේ යුගය ලෙස ද හැදින්වෙයි. සිව්පද කාව්‍යය ශීඝ්‍ර ලෙස දියුණු වූයේ ද සන්දේශ කාව්‍ය නිසා ය.

තොටගමුවේ ශ්‍රී රාහුල හිමි, වීදාගම මහා මෛත්‍රී හිමි, වෑත්තෑවේ හිමි යන ත්‍රිත්වයේ කවීත්වයෙන් එළිය වු කෝට්ටේ සාහිත්‍යය යුගය පැරණි සිංහල සාහිත්‍යයේ ස්වර්ණමය යුගය ලෙසින් හැදින්වෙයි. තොටගමුවේ රාහුල හිමි විසින් කාව්‍යශේඛරය, පරෙවි සන්දේශය, සැලලිහිණි සන්දේශය යන කාව්‍යයන් ද, වීදාගම මෛත්‍රී හිමි විසින් ලෝවැඩ සගරාව, දහම්ගැට මාලාව, බුදුගුණ අලංකාරය සහ හංස සන්දේශය යන කාව්‍යයන් ද, වෑත්තෑවේ හිමියන් විසින් ගුත්තිල කාව්‍යය ද රචනා කෙරුණි. හංස සන්දේශයේ ඇතැම් පිටපත්වල එන පද්‍යයක් නිදසුන් කර දක්වමින් එය වීදාගම මෛත්‍රී හිමියන් විසින් ලියැවෙන්නට ඇති බව මහාචාර්ය බන්දුසේන ගුණසේකර පවසයි. ඉරුගල් කුලතිලක පරිවේණාධිපති හිමියන් විසින් ලියැවුණු කෝකිල සන්දේශය සහ කර්තෘ අවිනිශ්චිත වන ගිරා සන්දේශය, පැරකුම්බා සිරිත, එළු සිලෝ ශතකය මෙකල ලියැවුණු සෙසු කාව්‍ය ග්‍රන්ථ අතර වෙයි.

මහා කාව්‍යයක් වන කාව්‍යශේඛරය සත්තුභක්ත ජාතකය ඇසුරින් ලියැවුණු අතර පරෙවි සන්දේශය චන්ද්‍රවතී කුමරියට සුදුසු සැමියකු ලබා දෙන ලෙස දෙවිනුවර උපුල්වන් දෙවිදුන් අයැදවීම පිණිසත්, සැළලිහිණි සන්දේශය ලෝකනාථා කුමරියට පුත් කුමරකු දෙන ලෙස කැලණියේ විභීෂණ දෙවියන් අයදවමිනුත් රචනා කෙරී ඇත. යාපනයේ සපුමල් කුමරුට යැවූ අස්නක් වන කෝකිල සන්දේශය දිග ම ගමන් මාර්ගයක් සහිත සන්දේශ කාව්‍යය වෙයි. ගුත්තිල කාව්‍ය ඛණ්ඩ කාව්‍යයක් වූ අතර පැරකුම්බා සිරිත විරුද කාව්‍යයක් වෙයි.  වීදාගම මෛත්‍රී හිමියන් විසින් එලු අත්තනගලු වංශය වැනි වංශ කතාවක්, ලෝවැඩ සගරාව වැනි උපදේශ කාව්‍යයක්, බුදුගුණ අංලංකාරය වැනි භක්ති කාව්‍යයක්/කථා කාව්‍යයක් සහ දහම්ගැට මාලාව වැනි මාලා කාව්‍යයක් රචනා කරමින් සිංහල සාහිත්‍යයට නවාංග එකතු කරන ලදී. බුදුගුණ අලංකාරය බුත්සරණෙහි එන ගංගාවරෝහණ කථාව ඇසුරින් ද, ලෝවැඩ සගරාව සද්ධම්මොපායන නම් ධර්ම ග්‍රන්ථය ඇසුරින් ද ලියැවී ඇත. ධම්මදින්නාචාර්ය සිද්ධාර්ථ විමලකීර්ති හිමියන් විසින් ලියැවුණු සද්ධර්මරත්නාකරය කෝට්ටේ යුගයේ විශාලත ම ගද්‍ය කෘතිය වෙයි.

සීතාවක යුගය
ඇතැමෙකු විසින් සීතාවක සමය වෙන ම සාහිත්‍ය යුගයක් ලෙස නොසලකා කෝට්ටේ යුගය යටතේ ම සාකච්ඡා කරනු ද දැකිය හැකි ය. සීතාවක රාජධානි සමයේ සාහිත්‍ය අලගියවන්න මුකවෙටිතුමන් කේන්ද්‍ර කරගනිමින් පවතී. ඔහු විසින් රචිත සුභාෂිතය, කුස ජාතක කාව්‍යය, දහම්සොඩ දා කව, සැවුල් සන්දේශය, කොන්ස්තන්තීනු හටන  සීතාවක යුගයේ සාහිත්‍යය කෘති ලෙස දැක්විය හැකි ය.

මහනුවර යුගය
මහනුවර යුගය අධ්‍යාපනික වශයෙන් ද, ශාසනික වශයෙන් ද පරිහානියක් පෙන්නුම් කළ යුගයක් විය. පැවති විදේශ ආක්‍රමණ සහ අභ්‍යන්තර දේශපාලන වියවුල් ආදිය විසින් ඇති කළ තත්ත්වය මෙයට හේතු විය. කෙසේනමුත් අසරණ සරණ වැලිවිට ශ්‍රී සරණංකර සංඝරාජ  හිමියන් විසින් ඇති කළ ශාසනික පුනරුදයෙන් පසු ශාස්ත්‍රීය ප්‍රබෝධයක් ද ඇති විය. එබැවින් ඇතැමුන් වැලිවිට සරණංකර හිමිට පූර්ව යුගය හෙවත් මහනුවර යුගයේ පූර්වභාගය ලෙස සහ මහනුවර යුගයේ අපරභාගය හෙවත් වැලිවිට සරණංකර සමය (එනම් ශ්‍රී වීර පරාක්‍රම නරේන්ද්‍රසිංහ රජ සමයේ සිට ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ සමය දක්වා කාලය) ලෙස මහනුවර යුගය ද අවධි දෙකකට බෙදා අධ්‍යයනය කරනු දැකිය හැකි ය. ඇතැම් අය විසින් මාතර යුගය ලෙස හදුනා ගැනෙන්නේ ද මේ මහනුවර පූර්වභාගය යි.

මහනුවර යුගයේ සාහිත්‍ය නව විෂය ප්‍රදේශ කරා යොමු වෙමින් විශාල පරාසයක පැතිරී ඇති අතර ආකෘතිය අතින් ද වෙනස්කම් පෙන්වා ඇත. සරණංකර යුගය ගැන අදහස් දක්වමින් කිරිවත්තුඩුවේ ප්‍රඥාසාර හිමියන් එම යුගය හදුන්වන්නේ "විවිධත්වය අතින් අන් පරිච්ඡේදයකට නොඅඩු" යුගයක් ලෙස ය.  නමුත් මෙකල සාහිත්‍ය භාෂාව උසස් කලාත්මක ලක්ෂණයන්ගෙන් පිරිහුණකි. මහනුවර යුගයේ කෘති අතර ආගම වෙත යොමු වූ කෘති මෙන් ම ලෞකික විෂයන් වෙත යොමු වූ කෘති ද හදුනා ගත හැකි ය. මේ නිසා මහනුවර යුගය නූතන සාහිත්‍යට ද වඩාත් ළං වූ සාහිත්‍යයක් පෙන්නුම් කරයි. මහනුවර යුගයේ සාහිත්‍ය ජනකාව්‍ය සම්ප්‍රදාය කෙරෙහි ද නැඹුරු වී ඇත. මහනුවර යුගයේ ජාතක කාව්‍ය විශාල වශයෙන් රචනා වී ඇත.

රණස්ගල්ලේ හිමියන් විසින් ලියැවුණු ලෝකෝපකාරය, විල්ගම්මුල හිමියන් විසින් ලියැවුණු  සදකිදුරු ජාතක කාව්‍ය සහ කර්තෘ අඥාත වන වෙස්සන්තර ජාතක කාව්‍ය, යසෝදරාවත, විදුර ජාතක කාව්‍ය, මන්දාරම් පුවත, උපහාස කාව්‍යයක් වන ආඩිමාලය, ප්‍රශස්ති කාව්‍ය වන සෙනරත් රාජ පවත සහ රාජසිංහ විරුදාවලි පූර්ව සරණංකර යුගයේ ලියැවුණු කෘති අතර වේ. මෙකල සිටි ප්‍රමුඛ කවියකු වන්නේ කිරිමැටියාවේ කිවිදු ය. ලෝකෝත්පත්ති විස්තරය ආශ්‍රයෙන් ජනනන්දන කාව්‍ය ද, බුදුදහමෙහි ආ සත්වලෝක උත්පත්තිය ඇසුරෙන් සත්වලෝක කාව්‍ය ද රචනා කරමින් නැවුම් විෂයයන් කරා ගිය ඔහු මහා පදරංග ජාතක කාව්‍ය (මෙය මහාභාරත පුවතක් මිස ජාතක කතාවක් නොවේ), වේතාලන් කතාව, උමංදා කව, මහ හටන ආදී කාව්‍ය රැසක් රචනා කරන ලදී.

සරණංකර සමයේ දී දෙමල සාහිත්‍යයෙන් සිංහලයට පරිවර්තනය කෙරෙමින් අතුල රජපවත, හරිශ්චන්ද්‍ර කථා කාව්‍ය, සිය බස් මල්දම, රතවතී කථාව, මලේ රජ කතාව වැනි කථා කාව්‍ය රැසක් ම රචනා විය. කිතලගම දේවමිත්ත විසින් ලියැවුණු කිරල සන්දේශය, දික්වැල්ලේ සාමණේර හිමියන් විසින් ලියැවුණු කහකුරුලු සන්දේශය වැනි සන්දේශ කාව්‍ය ද මෙකල කෘති අතර වේ. දෙමල සාහිත්‍යයේ අහම් (විරහ කාව්‍ය) සහ පුරම් (පුරාණ කාව්‍ය) වලින් ආභාසය ලබමින් පිළිවෙළින් ශෘංගාර කාව්‍ය සම්ප්‍රදායයක් සහ ප්‍රශස්ති කාව්‍ය රැසක් ද මෙකල බිහි විය. සබේ විදානේ ලියූ සහබන්දු හටන, දුනුවිල ගජනායක නිලමේ ලියූ දුනුවිල හටන, තල්අරඹේ ලියනප්පු ලියූ කොණ්ඩමාලය ශෘංගාර කාව්‍ය වෙයි.  වැලිගල කවිසුන්දර මුදලි ලියූ වඩුග හටන හෙවත් ඇහැලේපොල වර්ණනාව, පාළුවැවේ ධර්මපාල හිමි ලියූ ශ්‍රී වික්‍රම අලංකාරය සහ කර්තෘ අඥාත වන ඉංග්‍රීසි හටන ප්‍රශස්ති හා හටන් කාව්‍ය ලෙස ගත හැකි වෙයි.

මාතර යුගය
මාතර යුගය වෙන ම සාහිත්‍ය යුගයක් ලෙස හදුනා ගැනීම සම්බන්ධයෙන් ඇතැම්හු එකග නොවෙති. ඒ සම්ප්‍රදායික ව සිංහල සාහිත්‍යයේ යුග බෙදා දක්වා ඇත්තේ එකල පැවැති රාජධානිය අනුව හෙයිනුත් මාතර රාජධානියක් ව නොපැවති හෙයිනුත් ය. මාතර යුගය වශයෙන් ඇතැමුන් හදුනා ගන්නා වකවානුව අයත් වනුයේ ද මහනුවර රාජධානි සමයට ම ය. එබැවින් ඇතැම්හු මේ යුගයේ නිර්මාණ හා කවීන් ද මහනුවර යුගයෙහි ම ලා (වෙසෙසින් ම මහනුවර යුගයේ මුල් භාගයේ ලා) සලකති. නමුත් මහාචාර්ය බන්දුසේන ගුණසේකරයන් පෙන්වා දෙන පරිදි  එකල මාතර ඇතුලු මුහුදුබඩ ප්‍රදේශ මහනුවර රාජධානියේ පාලන බලයෙන් බැහැර ව විදේශ පාලනයක් යටතේ පැවති හෙයින් සහ ඒ හේතුවෙන් වෙන ම සංස්කෘතික හා දේශපාලන පසුතලයක මාතර සාහිත්‍ය වැඩුණු බැවින් එය වෙන ම සාහිත්‍ය අවධියක් ලෙස හදුනා ගැනීම වැදගත් වෙයි.

ගජමන් නෝනා, පත්තායමේ ලේකම්, සබේ විදානේ, ඇලපාත මුදලි, මිහිරිපැන්නේ ධම්මරතන හිමි, සාළිඇලේ මණිරතන හිමි, තල්අරඹේ ධම්මක්ඛන්ධ හිමි, රූණ හාමිනේ, රංචාගොඩ ළමයා සහ අන්දරේ මෙකල සිටි කවි කිවිදියෝ වෙති. මෙකල හිටිවන කවි බැදීම කෙරෙහි නැඹුරුවක් දැකිය හැකි වූ අතර ඇතැම් පද්‍ය මුඛපරම්පරාවෙන් පැවත එන්නේ ඒ කවි, කවියන් විසින් විවිධ පෞද්ගලික අවස්ථාවල දී පවසන ලද ඒවා වන බැවිනි. එමෙන් ම විවිධ අය වෙත යැවුණු කවියෙන් ලියන ලද පණිවිඩ, ලිපි ආදිය ලෙස ද මෙකල සාහිත්‍ය පවතී. මිහිරිපැන්නේ හිමියන්, ගජමන් නෝනා, ඇලපාත මුදලි, රූණ හාමිනේ, රංචාගොඩ ළමයා වැනි අයගේ කවි මීට නිදසුන් වෙයි. සම්ප්‍රදායික බණ කථා තේමාවලින් මිදී කවීන් සිය පෞද්ගලික ජීවන අත්දැකීම් කවියට වස්තු කර ගනු දැකිය හැක්කේ මේ යුගයේ දී බැවින් නූතන සිංහල කවියේ මුල් බීජ හමුවන්නේ මාතර යුගයේ කවියෙනි. දෙණිපිටියේ නුගරුක වැනුම, වියෝගමාලය, දැඩිතර සෝකමාලය ආදි කාව්‍ය කෘති රචනා කළ ගජමන් නෝනා මෙකල සිටි කවි කිවිදියන් අතරින් වඩාත් ම උසස් කවි හැකියාවක් තිබූ අය ලෙසින් වැජඹෙයි. මෙකල ශෘංගාර කවි බැදීම කෙරෙහි වැඩි රුචියක් දැකි හැකි වූ අතර එය රති සීපද සාහිත්‍යයක් බිහිවීමට හේතු විය. ගජමන් නෝනාගේ සහ ඇලපාත මුදලි ඇතුලු ඇය සමග මෙවැනි සංවාදවල නිරත වූ සෙසු කවිකාර වංශවතුන්ගේ රචනා තුළ මේ දැකිය හැකි ය.

නූතන අවධිය

කෙටිකතාව
1860 ගණන්වල සිට 1920 දක්වා කාලය තුළ පුවත්පත්වල සතියකට වරක්, කථාවස්තු නමින් නම් කරන ලදු ව පළ වූ, උපදේශනාත්මක අරමුණු වෙනුවෙන් රචනා වූ කථා සිංහල කෙටිකතාවේ මූල් ම අවස්ථාව ලෙස සැලකිය හැකි ය. මුල් ම සිංහල කෙටිකතා සංග්‍රහය ලෙස සැලකෙන්නේ 1924 දී මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ විසින් පළ කළ ගැහැනියක් කෙටිකතා සංග්‍රහය යි. කලාත්මක ගුණයෙන් යම්තරමතට සාර්ථක නිර්මාණ මේ කෘතියේ ඇතුළත් විය. මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ, හේමපාල මුනිදාස , ඩබ්ලිවු ඒ. සිල්වා සහ ටී. ජී. ඩබ්ලිවු. සිල්වා වැනි කෙටිකතාකරුවෝ දම්දෙසුම් ආදිය අඩුවෙන් යොදාගනිමින් යථාර්ථවාදී ව ජීවිතය අවලෝකනය කරන සහ කලාත්මක බවින් යුතු කෙටිකතා නිර්මාණයට උත්සාහ කළෝ ය. කෙසේනමුත් "අදීනත්වය හා ස්වතන්ත්‍රතාවය අතින් යම්බදු කුසලතා ප්‍රකට කෙරුණේ" මාර්ටින් වික්‍රමසිංහයන් විසින් යැයි මහාචාර්ය කුලතිලක කුමාරසිංහ පවසයි. ජී. බී. සේනානායක විසින් ලියන ලදු ව 1945 වසරේ දී පළ වූ දුප්පතුන් නැති ලෝකය කෙටිකතා සංග්‍රහයේ එන වෙසක් පහන කෙටිකතාව ප්‍රථම කලාත්මක සිංහල කෙටිකතාව ලෙස සැලකේ. එඩ්ගා ඇලන් පෝ, ගී ද මෝපසාං, ඇන්ටන් චෙකෝෆ් වැනි ලෝ පතළ නිර්මාණකරුවන්ගේ නිර්මාණවලින් ආභාසයක් ලබමින් ජී. බී සේනානයක, මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ, ගුණදාස අමරසේකර යන කෙටිකතාකරුවෝ සිංහල කෙටිකතාව තවදුරටත් පෝෂණය කළෝ ය.

කේ. ජයතිලක, ඇරැව්වල නන්දිමිත්‍ර, සෝමරත්න බාලසූරිය, එච්. ඒ සෙනෙවිරත්න, ඊවා රණවීර, මදුරසිංහ ගුණතිලක, ඒ. වී. සුරවීර, දයාසේන ගුණසිංහ, සුනන්ද මහේන්ද්‍ර, රන්ජිත් ධර්මකීර්ති, අශෝක කොළඹගේ, මිණිවන් පී. තිලකරත්න, ඉන්ද්‍රකීර්ති සිරිවීර, කීර්ති වැලිසර, අනුරසිරි හෙට්ටිගේ, ජයතිලක කම්මැල්ලවීර, කමල් පෙරේරා, පියසීලී විජේමාන්න, කරුණා පෙරේරා, එරික් ඉලයප්ආරච්චි සිංහල සාහිත්‍යයේ කැපී පෙනෙන කෙටිකතාකරුවන් අතර වෙති. මොවුහු  බොහෝදෙනෙක් යථාර්ථවාදී රීතියට නැඹුරු වූවෝ වෙති. අජිත් තිලකසේන සම්ප්‍රදායික සිංහල කෙටිකතාවට අභියෝග කරමින් කථා පුවතින් බැහැර වෙමින් සහ විකාරරූපී ලෙස සිද්ධි සහ චරිත නිරූපණය කරමින් අධියථාර්ථවාදී ලක්ෂණ ප්‍රකට කළ අතර ටෙනිසන් පෙරේරා, කේ. කේ. සමන් කුමාර, පියල් කාරියවසම් වැනි කෙටිකතාකරුවන් ද සිය නිර්මාණය තුළ අධියථාර්ථවාදී සහ මායායථාර්ථවාදී ලක්ෂණ ප්‍රකට කරයි. නිශ්ශංක විජේමාන්න ද නූතන කෙටිකතාකරුවන් අතර සුවිශේෂී ලක්ෂණ පළ කරයි.

නවකතාව

මෙරටට මුද්‍රණ ශිල්පය හදුන්වා දීම සහ ක්‍රිස්තියානි ධර්ම ප්‍රචාරකයන් විසින් මුද්‍රිත පොතපත ප්‍රචලිත කිරීම බණමඩුවේ දී කතාවකට සවන් දුන් සම්ප්‍රදායෙන් මිදී පොත් කියවීමේ සම්ප්‍රදායක් මෙරට ඇති කිරීමට හේතු වූ අතර මුල්කාලීන පුවත්පත් නූතන ප්‍රබන්ධ සාහිත්‍ය ප්‍රචලිත කිරීමේ මූලික කාර්යභාරයක් ඉටු කළේ ය.  මුල්වරට සිංහල ගද්‍යයේ නූතන ලක්ෂණ පිළිබිඹු වූයේ අයිසෙක් ද සිල්වා දේවගැතිතුමන් ලියූ වාසනාවන්ත පවුල හා කාලකණ්ණි පවුල (1888) නම් ප්‍රබන්ධයෙනි. කෙසේනමුත් පළමු සිංහල නවකතාව ලෙස සැලකෙන්නේ ඒ. සයිමන් ද සිල්වා ලියූ මීනා (1905) ය. ඒ එහි එන චරිත නිරූපණය හේතුවෙනි. බටහිර අධ‍්‍යාපනය හේතුවෙන් බටහිර නවකතාවල ඇසුර ලැබූ ලේඛකයෝ බටහිර අද්භූත (රොමැන්ටික්/අරුමැසි) කතාවල ආභාසය ලබමින් අද්භූත කතා සහ ප්‍රේම කතා රචනා කිරීම සිංහල නවකතාවේ මූලාරම්භය ලෙස දැකිය හැකි ය.  බෙන්තොට ඇල්බට් සිල්වා, පියදාස සිරිසේන, ඩබ්ලිවු ඒ. සිල්වා වැනි ලේඛකයන් නිදසුන් වශයෙන් දැක්විය හැකි ය. 1944 දී පළ වූ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහගේ ගම්පෙරළිය සිංහල නවකතාවේ සන්ධිස්ථානයක් විය. ඒ එය කලාත්මක නවකතාවක් මෙන් ම සමාජ පෙරළිය උසස් ලෙස නිරූපණය කිරීමක් ද වූ බැවිනි. සිංහල සාහිත්‍යයේ පළමු කලාත්මක නවකතාව ලෙස සැලකෙන්නේ ද ගම්පෙරළිය යි. ගම්පෙරළියෙන් පසු යථාර්ථවාදී නවකතාව සමග සිංහල සාහිත්‍ය සමග අත්වැල් බැදගත් අතර ගුණදාස අමරසේකර, ජී. බී. සේනානයක, සිරි ගුනසිංහ, එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍ර, කේ. ජයතිලක, ඇරැව්වල නන්දිමිත්‍ර, ජයසේන ජයකොඩි, එරික් ඉලයප්ආරච්චි, ජයතිලක කම්මැල්ලවීර ද මේ මග ම ගමන් කළෝ ය. ටෙනිසන් පෙරේරා සහ සයිමන් නවගත්තේගම මායායථාර්ථවාදී රීතිය අනුගමනය කරමින් මේ සම්ප්‍රදාය ඉක්මවා යාමට තැත් කළෝ වෙති. සයිමන් නවගත්තේගමගේ සංසාරාණ්‍යයේ දඩයක්කාරයා වැනි (සුද්දිලාගේ කතාව හැර සෙසු) නවකතා සියල්ල ම ද ටෙනිසන් පෙරේරාගේ බොහෝ නවකතා ද, මොහාන් රාජ් මඩවලගේ කෘති ද මායායථාර්ථවාදය අනුදත් කෘති වෙයි. බොහෝ ලාංකික ලේඛක ලේඛිකාවන් සිය කෘති රචනයේ දී යථාර්ථවාදය ම ගුරුකරගෙන ඇති අතර මායායථාර්ථවාදය හෝ අධියථාර්ථවාදය කෙරෙහි යොමු වී ඇත්තේ අතලොස්සකි. සිංහල සාහිත්‍ය තුළ බිහි වූ මායායථාර්ථවාදී නිර්මාණ එතරම් සාර්ථක වූ බවක් නොපෙනෙන බව මහාචාර්ය කුලතිලක කුමාරසිංහ පවසයි. කේ. කේ. සමන් කුමාර පවසන පරිදි ලාංකීය ජනවිඥාණය තුළ "මායායථාර්ථවාදයට මුල් සොයා ගවේෂණයේ යෙදුණු පුරෝගාමියා සයිමන් නවගත්තේගම" යි.

නූතන කවිය
සිංහල කවියේ නූතන ලක්ෂණ මුල්වරට පළවූයේ මාතර යුගයේ කවිය වෙතිනි. මාතර යුගයේ  කවියෝ මුල්වරට සිය පුද්ගලානුභූති කාව්‍යයට නැගුවෝ ය. ගජමන් නෝනාගේත්, මිහිරිපැන්නේ ධම්මරතන හිමිගේත් ඇතැම් කවි නිදසුන් වේ. එමෙන් ම කවිය ලෞකික ජීවිතයේ සබදතා ආදිය වස්තු විෂය කරගැනීම ද මේ යුගයේ දක්නට හැකිවිය. මාතර යුගයෙන් පසු එළඹෙන කොළඹ යුගයේ දී සිංහල කවිය පැහැදිලි සහ විශිෂ්ට ලෙස නූතන ලක්ෂණ පිළිබිඹු කරන්නට වූයේ එකල කාව්‍යයකරුවන් බටහිර සාහිත්‍යය ප්‍රවණතාවන්හි ආභාසය ලැබූ බැවිනි. නූතන සිංහල කවිය කොළඹ යුගයේ මුල් පරපුර හා දෙවන පරපුර ලෙස වර්ග කර හදුනාගනු ලැබේ.  ඇස්. මහින්ද හිමි, ආනන්ද රාජකරුණා, ජී. එච්. පෙරේරා යන අයත් කුමාරතුංග මුනිදාස, රැයිපියෙල් තෙන්නකෝන් වැනි හෙල හවුලේ කවියෝත් කොළඹ යුගයේ යුගයේ පළමු පරපුරට අයත් වෙති.

මෙකල කවියෝ බොහෝදෙනෙක් අධිරාජ්‍යවාදයටත්, යටත් විජිත සමයේ සංස්කෘතික පරිහානියටත් එරෙහි ව කවිය අවියක් කරගත්හ. ඇස්. මහින්ද හිමි අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහි ව දැඩි උද්වේගකර කාව්‍ය රචනා කළේ ය. ඒ අතර ම කුමාරතුංග මුනිදාස, ඇස්. මහින්ද හිමි, ආනන්ද රාජකරුණා වැනි කවියෝ ලාංකීය ළමා සාහිත්‍යයක් ගොඩනැගීම සදහා ද කවිය උපයෝගී කරගත්හ.

මීමන ප්‍රේමතිලක, සාගර පලන්සූරිය, පී. බී. අල්විස් පෙරේරා, විමලරත්න කුමාරගම වැනි කවියන් අයත් වන කොළඹ යුගයේ දෙවන පරපුර වර්ඩ්ස්වත්, ෂෙලී වැනි කවියන් අයත් වූ බටහිර රොමැන්ටික් කාව්‍ය ප්‍රවණතාවේ බලපෑම දැඩි ව පෙන්නුම් කළේ ය. ප්‍රේමය සහ ස්වභාව සෞන්දර්ය මොවුන්ගේ සුලබ තේමා විය. දේදුන්න, සුවද, මී වදය, වෙඩිල්ල වැනි මාසික කවි සගරා බිහිවෙමින් කවිය ජනප්‍රිය වෙමින් ආ මෙකල ලියැවුණු බොහෝ කවි සරල, සැහැල්ලු, සුන්දර රචනා විය. සිංහල කවිය බහුජන වින්දන මාධ්‍යයක් කිරීමට මෙය හේතු විය. එමෙන් ම ඔවුහු මින් පෙර කවියට වස්තු විෂය නොවූ පොදුජන චරිත විෂය කරගනිමින් සිංහල කවියට නව වස්තු විෂයන් හදුන්වා දුන්හ. මෙවැනි ඇතැම් රචනා විසින් පීඩිත පන්තියේ ජීවිත ද විවරණය කෙරුණි. නිදසුන් ලෙස විමලරත්න කුමාරගමගේ රචනා සහ පී. බී. අල්විස් පෙරේරාගේ ඇතැම් රචනා දැක්විය හැකි ය.

ජනප්‍රිය සාහිත්‍යය
ජනප්‍රිය සාහිත්‍යය (genre fiction) වශයෙන් හැඳින්වෙන්නේ ජීවිතය පිළිබඳ ගැඹුරු අරුත් මතුකිරීමට, තියුණු සමාජ දේශපාලනික කියවීම් සිදුකිරීම වෙනුවට බොහෝවිට පාඨකයාට සරළ විනෝදාස්වාදයක්, කතා රසයක් ලබාදීමේ අරමුණින් ලියැවෙන කතාවන් ය. නිදසුන් ලෙස ආදර කතා (romance), රහස් පරීක්ෂක කතා (detective fiction), අබිරහස් කතා (mystry), භීම කතා (horror), ත්‍රාසකථාව (thriller), විද්‍යා ප්‍රබන්ධය (science fiction) සහ සමපේක්ෂණාත්මක ප්‍රබන්ධය (speculative fiction) දැක්විය හැකි ය. මෙලෙස කිසියම් එක් රසයක් මුඛ්‍ය කරගත් උප දහරා ලෙස වෙන් ව පැවතීම මෙම සාහිත්‍යයේ ගුණාංගයකි. ශ්‍රී ලංකාවේ ජනප්‍රිය කතාවේ මුල්කාලීන පුරෝගාමියා වන්නේ රහස් පරීක්ෂක හා මාරක කතා රාශියක් රචනා කළ ඩීමන් ආනන්දයන් ය. ආදර කතාව ශ්‍රී ලංකාවේ ජනප්‍රිය සාහිත්‍යයේ විශාල පාඨක ප්‍රසාදයක් දිනාගත් උප ශානරයක් වන අතර කරුණාසේන ජයලත්, සුජීව ප්‍රසන්න ආරච්චි, මොහාන් රාජ් මඩවල, එඩ්වඩ් මල්ලවආරච්චි, චන්දි කොඩිකාර, සුජීව රත්සර මද්දුම ආරච්චි, දර්ශනා ශම්මි, ගංගා ෂයිනි ගමගේ මෙහි ලා කැපී පෙනෙන ලේඛක ලේඛිකාවෝ වෙති. එමෙන් ම මෑත යුගයේ සිංහල සාහිත්‍යය තුළ විද්‍යා ප්‍රබන්ධය ද නැගී එන සාහිත්‍යාංගයක් බවට පත් වි ඇති අතර එහි ලා දමිත නිපුණජිත්, සුසිත රුවන්, අයෝධ්‍යා සොනාලි, මනෝජ් ප්‍රසන්න රත්නායක කැපී පෙනෙන ලේඛක ලේඛිකාවෝ වෙති.

යොවුන් සාහිත්‍යය සහ ළමා සාහිත්‍යය
කුඩා ළමුන්, එනම් වයස අවුරුදු 12න් පහළ පිරිස් ඉළක්ක කරගනිමින් ලියැවෙන කතාන්දර ළමා සාහිත්‍යයට අයත් වන අතර ලංකාවේ මෙහි කැපී පෙනෙන ලේඛිකාව වන්නේ ළමා කතාන්දර රැසක් ම රචනා කළ සිබිල් වෙත්තසිංහයන් ය. ඇය විසින් රචිත "කුඩ හොරා" ළමා කතාව ජාත්‍යයන්තර සම්මානයට පවා පාත්‍ර විය. එමෙන් ම මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ, ජී. බී. සේනානායක, කේ. කේ. සමන් කුමාර වැනි ප්‍රධාන දහරාවේ ලේඛකයන් විසින් ද ළමා කතා රචනා වී ඇත. මෑත යුගයේ මෙහි කැපී පෙනෙන ලේඛිකාවක් වන්නේ ජානකී සූරියආරච්චි ය.

නවයොවුන් පාඨකයන් එනම් වයස 12ත් 18ත් අතර පිරිස් ඉළක්ක කරගනිමින් රචනා වන ප්‍රබන්ධ යොවුන් සාහිත්‍යය (young adult fiction) යනුවෙන් හැඳින්වෙන අතර ශ්‍රී ලංකාවේ යොවුන් සාහිත්‍යය කෘති ලෙස මාර්ටින් වික්‍රමසිංහයන්ගේ මඩොල්දූව, පීටර් පෙරේරා පියතුමන්ගේ පාලු දූපත, කුලසේන ෆොන්සේකාගේ තුන් යහළු වික්‍රමය සහ ආරියනන්ද දොඹගහවත්තගේ බෙරගල කන්දේ නිධානය වැනි කෘති හඳුනාගත හැකි ය.

මේවා ද බලන්න

 සිංහල සිනමාව
 සිංහල චිත්‍රකතාව
 සිංහල නාට්‍යය

සටහන්

ආශ්‍රිත නාමාවලිය

සිංහල සාහිත්‍යය
සිංහල සංස්කෘතිය
සිංහල පොත්
සාහිත්‍ය
සාහිත්‍යය

සිංහල සාහිත්‍යය


El complot o conspiración de El Escorial, también conocido como el proceso de El Escorial, fue una conspiración fallida encabezada por el príncipe de Asturias Fernando de Borbón para provocar la caída del "favorito" Manuel Godoy y poner bajo control a la reina María Luisa de Parma, su principal apoyo. La suerte que correría el rey Carlos IV de España nunca estuvo clara. La conjura fue descubierta el 27 de octubre de 1807 durante una estancia de la familia real en el Monasterio de El Escorial, de ahí el nombre que recibe. Ese mismo día 27 de octubre se firmaba el Tratado de Fontainebleau por el que la Monarquía española permitía la entrada en su territorio de las tropas de Napoleón para atacar conjuntamente al Reino de Portugal, aunque los ejércitos franceses ya habían comenzado a cruzar la frontera española desde el día 18 de octubre. Paradójicamente de la "conjura de El Escorial" salió fortalecido el príncipe Fernando —considerado víctima de la ambición de su madre y de su perverso favorito—, y los desprestigiados fueron Godoy, la reina y el "débil" Carlos IV. El Príncipe de Asturias no desaprovecharía la segunda oportunidad que tuvo para hacerse con el trono en marzo del año siguiente.

La conjura

La conspiración comienza en marzo de 1807 cuando el príncipe de Asturias Fernando ―que desde la muerte de su esposa María Antonia de Nápoles en mayo de 1806 se había mantenido relativamente alejado de la política de la corte― le pide a uno de sus hombres de confianza, el canónigo Juan Escoiquiz ―entonces desterrado en Toledo―, «que discurriese y le avisase los medios más propios para salvarle de las tramas de aquel tirano [Manuel Godoy], para salvar al Reino y aun a sus mismos padres, que serían, a pesar de su ciega afición a él, sus primeras víctimas». La alusión a «las tramas» de Godoy se refería al nombramiento de este dos meses antes como «Almirante General de España e Indias» con el título añadido de «Protector del Comercio Marítimo», lo que le confería el tratamiento de «alteza», como los infantes. Carlos IV justificó el nombramiento, al que añadió el de decano del Consejo de Estado, por las altas cualidades de Godoy lo que le confería «la preferencia sobre toda clase de personas, después de los Infantes de España». Un nombramiento que el príncipe y el «partido fernandino» ―el grupo de nobles y clérigos que formaban el entorno del príncipe y cuyo principal objetivo era derribar a Godoy― consideraban un paso previo para impedir el acceso al trono de su legítimo heredero que no era otro que el príncipe de Asturias, un temor que no era nuevo.

Escoiquiz contactó inmediatamente con el duque del Infantado, el noble más destacado del «partido fernandino», y con el embajador del Imperio Francés en Madrid François de Beauharnais para así recabar el apoyo al plan de Napoleón, en aquel momento en la cúspide de su dominio sobre Europa continental. Para alcanzar este último objetivo se pensó que la mejor estrategia sería el matrimonio del príncipe Fernando con una dama francesa emparentada con la familia imperial, una opción que agradó al príncipe Fernando pues Godoy pretendía casarlo con su cuñada María Luisa de Borbón y Vallabriga. Otro paso que dio Escoiquiz fue redactar un decreto que iba a ser la clave de todo el plan y que tras su copia de su puño y letra y firma por el príncipe Fernando quedaría bajo la custodia del duque del Infantado para hacerlo público cuando muriera el rey Carlos IV, un hecho que los conspiradores suponían que se produciría pronto. El decreto sería el primero promulgado por el nuevo rey y en él se destituía a Godoy y se nombraba al duque del Infantado jefe supremo de todas las fuerzas militares de la corte, los reales sitios y de Castilla la Nueva y ordenaba también que todas las autoridades civiles se pusieran a sus órdenes. En el decreto se decía también que el que negara la validez del decreto o que pretendiera «aunque sea por poco tiempo retardar la proclamación de nuestro ascenso al trono» sería declarado reo de lesa majestad.

El 12 de julio de 1807 el embajador francés escribió a su ministro de Asuntos Exteriores planteándole el asunto del matrimonio. En la carta le decía que al príncipe Fernando «una esposa que le fuera dada por el emperador de los franceses le llenaría de felicidad». En una posterior fechada el 30 de agosto volvió sobre la cuestión. En ella decía que Fernando, hombre «recto, franco, religioso», «solicita de rodillas la protección de S.M. el emperador y sólo quiere aceptar la esposa que él ofrezca» y que «hará absolutamente todo lo que quiera S.M.». Entonces el embajador le pidió al príncipe Fernando, por deseo expreso de Napoleón, que le escribiera una carta al emperador solicitando la mano de una francesa vinculada a la familia, sin pedir el permiso preceptivo a su padre el rey Carlos IV, lo que Fernando hizo. En esa carta fechada en El Escorial el 11 de octubre el príncipe le aseguraba a Napoleón ―al que calificaba como «el héroe mayor que cuantos le han precedido, enviado por la Providencia para salvar la Europa del trastorno total que la amenazaba, para asegurar los tronos vacilantes»― su voluntad de «resistir (y lo haré con invencible constancia) mi casamiento con otra persona, sea la que fuere, sin el consentimiento y aprobación de V.M.» Sobre esta carta el historiador Emilio La Parra López comenta: «el heredero de la corona española no podía mostrarse de manera más indigna en esta su primera comunicación directa con Napoleón. No sólo se ponía en sus manos, sino que además lo hacía sin guardar el debido respeto al rey… Su osadía era extrema y bien podía ser calificada de traición, pues venía a ser una especie de renuncia a la tutela de su rey y padre para acogerse a la de un soberano extranjero».

La trama que estaban urdiendo el príncipe Fernando y sus partidarios, especialmente lo relativo al intento de matrimonio con una dama francesa emparentada con la familia imperial, llegó a conocimiento de Godoy ―gracias sobre todo a los informes que le había enviado un agente suyo en París sobre las cartas que habían intercambiado el príncipe Fernando y Napoleón―, y a través de él a la reina María Luisa. Además uno de los hombres de confianza de Godoy le informó de los contactos entre la embajada francesa y el entorno del príncipe y de que se estaba preparando «un golpe grande» que traería muchos males para algunos «aunque se lo tienen merecido por sus maldades». Pero lo que desencadenó que el rey Carlos IV interviniera fue un papel depositado por «una mano desconocida» encima de su escritorio el 27 de octubre de 1807 en el que se decía «que el príncipe Fernando preparaba un movimiento en palacio, que peligraba su corona y que la reina María Luisa podía correr un grande riesgo de morir envenenada; que urgía impedir aquel intento sin dejar perderse un instante y que el vasallo fiel que daba aquel aviso no se encontraba en posición ni en circunstancias para poder cumplir de otra manera sus deberes».

La misma tarde del 27 de octubre durante la visita protocolaria que hacía todos los días el príncipe a sus padres, el rey le registró los bolsillos encontrando las claves secretas que utilizaba en su correspondencia con el principal responsable de la conspiración, el canónigo Juan Escoiquiz, y a continuación ordenó el registro exhaustivo del cuarto del príncipe. Allí encontraron varios documentos que lo incriminaban: un cuadernillo de doce hojas escrito por el príncipe y dirigido al rey en el que hacía un durísimo alegato en contra de Godoy ―comenzaba con la frase siguiente: «Ese hombre perverso es el que, desechado ya todo respeto, aspira claramente a despojaros del Trono y a acabar con todos nosotros»― y se pedía su inmediato encarcelamiento, sin que se enterara la reina, «mi querida, pero engañada madre»; un papel de cinco hojas, también escrito por el príncipe, dirigido a la reina en el que se negaba a aceptar la propuesta de matrimonio con la cuñada de Godoy; una carta de Escoiquiz fechada en Talavera; y una carta que luego se supo que era de un criado de confianza del príncipe donde se hablaba de un regalo que se le iba a entregar al embajador francés. En sus ''Memorias'' Godoy escribió que también se encontró una carta fechada el mismo día 27 de octubre que la reina María Luisa hizo desaparecer ya que era demasiado comprometedora para el príncipe porque en ella aparecía el auténtico objetivo de la trama: el destronamiento del rey Carlos IV. En ella Fernando hacía un paralelismo entre la situación que se estaba viviendo en la corte con lo ocurrido en el siglo VI entre el rey visigodo Leovigildo y su hijo Hermenegildo.

Al día siguiente, 28 de octubre, el rey ordenó la detención del príncipe, que quedó confinado en su cuarto bajo la vigilancia de guardias de corps, y a continuación la de todos los servidores de Fernando presentes en El Escorial, veintidós personas en total. Entre ellas se encontraban el marqués de Ayerbe y el conde de Orgaz. El rey también «ordenó celebrar misas en acción de gracias».

El proceso y el perdón

A las ocho y media de la mañana del 29 de octubre, al día siguiente de su detención, el príncipe fue llevado a presencia de los reyes, que estaban acompañados por el gobernador del Consejo de Castilla Arias Mon y Velarde y por el gobierno casi al completo (José Antonio Caballero, Secretario de Gracia y Justicia; Pedro Cevallos Guerra, Secretario de Estado; Miguel Cayetano Soler, Secretario de Hacienda; y Gil de Lemus). Godoy no estuvo presente porque estaba enfermo y se encontraba en Madrid. Al ser preguntado por el Secretario de Gracia y Justicia José Antonio Caballero el príncipe negó toda responsabilidad incurriendo en numerosas y burdas contradicciones ―llegó a decir que la autora de todo era su difunta esposa María Antonia de Nápoles, muerta hacía año y medio―. Sin embargo, al día siguiente al ser interrogado de nuevo el príncipe lo confesó todo, dio los nombres de los conjurados y reconoció su culpa ―había sido «un hijo ingrato a sus augustos padres… que había faltado a sus deberes y obligaciones»―. A continuación pidió perdón y prometió comportarse a partir de entonces como «el más filial hijo, si hasta aquí ha sido tan ingrato, y mudar enteramente de vida», así como estimar «a un vasallo tan útil y que tanto ha servido al Estado como es el Almirante [Godoy]». Su actitud no cambió en los nueve interrogatorios siguientes ―el último se produjo el 24 de noviembre―, convirtiéndose en la principal fuente de información de toda la trama, hablando incluso del decreto por el que se nombraba al duque del Infantado como jefe de todas las fuerzas militares de la corte, los reales sitios y Castilla La Nueva cuando muriera el rey, y que no formaba parte de los papeles encontrados en su cuarto. Las declaraciones del resto de los implicados en la trama, especialmente las de sus miembros más destacados, el canónigo Escoiquiz y el duque del Infantado, confirmaron lo relatado por el príncipe.

A la sociedad española se le informó mediante dos decretos publicados en la Gazeta de Madrid los días 30 de octubre y 5 de noviembre, pero se hizo tan torpemente que al final el que resultó beneficiado por la conjura fue, paradójicamente, su instigador el príncipe Fernando que quedó como víctima de las ambiciones de su madre y de Godoy. En el decreto del 30 de octubre el rey Carlos IV decía que se había descubierto «el más inaudito plan que se trazaba en mi mismo palacio contra mi persona» y que a raíz de ello había ordenado la prisión de «varios reos» y «el arresto de mi hijo en su habitación». Sobre la actuación del príncipe el rey decía lo siguiente:

Esta forma de relatar la actuación del príncipe hacía poco creíble la acusación lanzada contra él al no explicarse cuál había sido su papel en el «plan para destronarme» y en qué consistía dicho plan. Un hecho fundamental fue que las dos pruebas claves contra el príncipe (el decreto de nombramiento del duque del Infantado y el cuaderno de doce hojas con la «representación al rey») no se hicieron públicos por lo que la sociedad española «no llegó a calibrar el alcance real de los manejos del príncipe Fernando». Lo mismo sucedió con el segundo decreto del 5 de noviembre en el que el rey perdonaba al príncipe por su «grandísimo delito» y de nuevo quedaba sin explicación en qué había consistido. Además se descargaba la responsabilidad sobre «unos malvados» que no se identificaban y que eran quienes le habían hecho concebir a Fernando el «plan horrible» contra sus padres. Esto se decía en el segundo decreto del 5 de noviembre:

El perdón al príncipe Fernando ha sido explicado de diversas formas. Enrique Giménez López lo atribuye al consejo del confesor del rey Félix Amat, mientras que Emilio La Parra López afirma que se debió a la presión de Napoleón quien, según la versión del embajador español en París, se había declarado protector del príncipe frente a cualquier decisión radical que se tomara contra él.

El 28 de diciembre el fiscal de la causa concluyó el expediente exculpando al príncipe Fernando pero solicitando duras penas para los otros acusados ―de muerte para Escóiquiz y para el duque del Infantado, y una pena extraordinaria sin especificar para el marqués de Ayerbe y el conde de Ordaz; para el resto de acusados «penas correspondientes a su clase y condición»― pero el 25 de enero de 1808 los jueces de la causa consideraron que el fiscal no había probado los delitos que se les imputaban y absolvieron a todos los encausados, lo que supuso «un éxito del partido fernandino y una humillación para Carlos IV». La sentencia fue recibida con júbilo por la población pues confirmaba lo que se había deducido de la lectura de los dos decretos publicados en la ''Gazeta de Madrid'': que el «gravísimo delito» del que se acusaba al príncipe Fernando había sido una pura invención. Y esta sospecha se vio confirmada cuando el rey Carlos IV decretó el destierro de los encausados a pesar de haber sido declarados inocentes: Escoiquiz fue enviado al Monasterio del Tardón, en Córdoba; el duque del Infantado a Écija; el marqués de Ayerbe a Calatayud y el conde de Orgaz a Valencia. Eso es lo que recogió Antonio Alcala Galiano en sus memorias: «ocioso parece decir que éstos [los desterrados], así como los jueces, fueron mirados como mártires y confesores de una fe cierta, cuyo triunfo era esperado con ansia». Así pues, el «partido fernandino» había ganado no sólo ante los tribunales sino también ante la opinión pública. Así lo constató un enviado de Napoleón para informarle de la situación en España quien en un informe fechado el 20 de diciembre de 1807, antes incluso de conocerse la sentencia exculpatoria, escribió que «el Príncipe de Asturias ha sido convertido en el ídolo de la nación» y que todo el mundo consideraba que la conjura de El Escorial había sido una invención del odiado Godoy.

El papel de Napoleón Bonaparte en el resultado final de la conjura

La primera noticia que tuvo Napoleón de lo que había ocurrido en la corte española fue gracias a una carta que le envió el propio Carlos IV fechada el 29 de octubre, sólo dos días después del descubrimiento del complot. En el ella le decía que el príncipe de Asturias «había formado el horrible designio de destronarme, y había llegado al extremo de atentar contra los días de su madre» y afirmaba que «crimen tan atroz debe ser castigado con el rigor de las Leyes», llegando incluso a proponer «revocar» sus derechos a la sucesión al trono pues «uno de sus hermanos será más digno de reemplazarle en mi corazón y en el Trono». Al final de la carta el rey le pedía ayuda a Napoleón y le prometía que le iría informando de lo que sucediera en lo sucesivo. Esta carta ha sido considerada por el historiador Emilio La Parra López como una «torpeza», incluso mayor que la de los dos decretos en que se comunicó a la opinión pública lo que había sucedido. «El rey de España ―dice La Parra― no sólo acusaba de traición a su heredero, sino además anunciaba a un soberano extranjero, cuyas tropas ocupaban ya buena parte del territorio español en virtud del Tratado de Fontainebleau, su determinación de alterar el orden de sucesión a la corona, entregándola no al heredero natural, sino a "uno de sus hermanos"».

Cinco días después Carlos IV le enviaba a Napoleón otra carta en la que denunciaba ante el emperador la participación de su embajador en Madrid Beauharnais en la conspiración, concretamente sus intrigas para concertar el matrimonio del príncipe con una dama francesa emparentada con la familia imperial. Cuando el embajador de Carlos IV en París le entregó la carta a Napoleón este reaccionó indignado según el testimonio del propio embajador príncipe de Masserano y negó cínicamente tener conocimiento de la actuación de su embajador. El 13 de noviembre Napoleón le escribió al Carlos IV reafirmando lo dicho ante el embajador. Pero Napoleón mentía pues no sólo conocía la participación de su embajador en la trama sino que no la había desaprobado. El problema era, como ha señalado Emilio La Parra López, que si Napoleón reconocía la intervención de su embajador, su reputación ante el resto de las cortes europeas quedaría seriamente afectada, «pues nadie creería que en un asunto de tamaña envergadura el embajador de Francia hubiera actuado por su cuenta». Además en cualquier momento podía salir a la luz pública la carta que el príncipe Fernando le había escrito el 11 de octubre, ya que en la carta que envió a Carlos IV negó rotundamente haber mantenido contacto con el príncipe de Asturias.

El desmentido de Napoleón de que su embajador hubiera tenido alguna relación con el complot favoreció a los encausados, pues ya no se los podía acusar de traición porque no había ninguna prueba de que hubieran mantenido contacto con una potencia extranjera. De hecho el 20 de diciembre el rey ordenó a los jueces que eliminaran del proceso cualquier referencia a la actuación del embajador francés y que no se preguntara a los encausados sobre el asunto. La desaparición de cualquier referencia a la intervención de una potencia extranjera es lo que probablemente explicaría que los jueces acabaran declarando inocentes a los acusados. Además hay que tener en cuenta que el perdón y exculpación del príncipe también les favorecía.

Por otro lado, las desavenencias de la familia real española que había mostrado el complot de El Escorial favorecían los planes de Napoleón respecto de España, como lo demuestra el hecho de que a principios de 1808 Napoleón pidiera a uno de sus ministros que elaborara «una noticia histórica de la conspiración según los boletines y la correspondencia de Mr. Beauharnais, para que pudiera hacer uso de ella según las circunstancias».

Valoración
Esta es la valoración que hace de la actuación del príncipe Fernando durante el proceso y del desenlace del complot de El Escorial el historiador Emilio La Parra López:

Una valoración similar es la que hace Enrique Giménez López:

Referencias

Bibliografía

El Escorial
Reinado de Carlos IV
Escorial
España en 1807
Política en 1807

Complot de El Escorial


Cambre İspanya'nın özerk bölgelerinden biri olan Galiçya'nın kuzeybatısında bulunan A Coruña eyaletine bağlı belediyesi.

Dış bağlantılar
  (İspanyolca)

Cambre


Iwan Slesjuk (polnisch: Iwan Słeziuk, ; * 14. Januar 1896 in Schywatschiw, Österreich-Ungarn (heute Ukraine); † 2. Dezember 1973 in Iwano-Frankiwsk) war Bischof der Ukrainischen Griechisch-Katholischen Kirche von Iwano-Frankiwsk im früheren Galizien. Er wurde 2001 von Papst Johannes Paul II. seliggesprochen.

Leben
Iwan Slesjuk war Seminarist am Priesterseminar der Erzeparchie Stanisławów und wurde 1923 von Hryhorij Chomyschyn, dem Bischof von Stanisławów, zum Priester geweiht. Zwischen 1923 und 1935 arbeitete Slesjuk als Katechist im Gymnasium und dem Priesterseminar in Stanisławów. Im April 1945, vor der Verhaftung Hryhorij Chomyschyns, ernannte dieser ihn zum Koadjutorbischof und weihte ihn zum "Geheimbischof". Am 17. Januar 1947 folgte er als Amtsnachfolger. Am 30. November 1968 weihte er Sofron Dmyterko zum "Geheimbischof", der später sein Nachfolger werden sollte.

Martyrium und Seligsprechung
Im Juni 1945 nahm man Bischof Slesjuk fest und verurteilte ihn zu zehn Jahren Haft. Am 15. November 1954 wurde er freigelassen und arbeitete im Untergrund als Seelsorger und Lehrer. 1957 übernahm er als geheimer Bischof die Verantwortung für das Bistum und wurde erneut am 22. Oktober 1962 verhaftet. Der Vorwurf lautete staatsfeindliche religiöse Tätigkeiten und wurde mit einer fünfjährigen Haft im Gefängnis von Iwano-Frankiwsk, dem früheren Stanislaw, geahndet. Nach seiner Freilassung lebte er ab 1968 in Iwano-Frankiwsk und widmete sich im Untergrund der Priesterausbildung. Er wurde dort von den Polizeibehörden mehrmals und immer wieder vorgeladen. Ein plötzlicher Schwächeanfall führte am 2. Dezember 1973 zum Tod. Am 26. Februar 1992 wurde Iwan Slesjuk vom Landgericht Iwano-Frankiwsk, für die zweite Haftzeit von 1962 bis 1967, offiziell rehabilitiert. Bischof Slesjuk wurde am 27. Juni 2001, gemeinsam mit vierundzwanzig weiteren ehrwürdigen Dienern und Dienerinnen Gottes, zum Märtyrer und Seligen der Griechisch-Katholischen Kirche der Ukrainer öffentlich benannt.

Siehe auch
 Fünfundzwanzig Selige der griechisch-katholischen Kirche der Ukrainer

Weblinks

 The Church in the underground – Ivan Sleziuk (englisch)
 Biographies of twenty five Greek-Catholic Servants of God (englisch)

Ukrainisch griechisch-katholischer Bischof
Ivan Slesjuk
Märtyrer
Opfer einer Christenverfolgung
Ukrainer
Geboren 1896
Gestorben 1973
Mann
Person (Cisleithanien)

Iwan Slesjuk


Philipp Burger (* 25. März 1981 in Sterzing, Italien; Spitzname Fips) ist ein Südtiroler Sänger, Songwriter, Gitarrist und Autor. Bekannt geworden ist er als Frontsänger und Texter der Deutschrock-Band Frei.Wild.

Leben

Zeit vor Frei.Wild

Kindheit
Philipp Burger wuchs in Brixen mit katholischem Glauben auf, den er beibehalten hat. Sein Vater ist Geometer und seine Mutter Lehrerin. Burger war ihr zweites Kind neben zwei Schwestern. Schon als Kind war er musikalisch tätig und so spielte Burger Blockflöte und Ziehharmonika. Zudem war er damals Fan der Zillertaler Schürzenjäger.

Jugend

Als Teenager war Burger Skinhead und Sänger der Rechtsrock-Band Kaiserjäger. Im Booklet einer Demo-CD sind private Bilder aus dem Umfeld seiner damaligen Skinheadgruppierung abgedruckt. Dort finden sich Bilder, die Burger mit rechten Arm zum Hitlergruß in einer Reihe von Naziskinheads zeigen. Auf einem anderen Bild sieht man ihn mit dem in Deutschland ebenfalls verbotenen Kühnengruß. Die Band löste sich im Jahr 2001 auf, nachdem ein Konzert in einer Massenschlägerei zwischen deutschen und italienischen Skinheads geendet hatte.

Burger wendete sich daraufhin von der Szene ab. In späteren Veröffentlichungen, unter anderem in der von Klaus Farin herausgegebenen Fanbiografie Allein nach vorne, wurde Kaiserjäger später als harmlose Provokationsband dargestellt, die lediglich patriotisch eingestellt gewesen wäre. Seine rechte Jugend kritisiert er heute aufs Schärfste und bezeichnet es als die "beschissenste Zeit meines Lebens". Nachdem er an der Mittelschule seinen Abschluss gemacht hatte, erwarb Burger den Gesellenbrief als Zimmermann. Anschließend machte er sich selbstständig.

Frei.Wild bis heute

Im September 2001 gründete Burger dann zusammen mit Jonas Notdurfter die Deutschrock-Band Frei.Wild, der sich bald darauf Christian Fohrer und Jochen Gargitter anschlossen. In den Anfangsjahren der Band arbeitete Burger noch in seiner Zimmerei und hatte sich bis dato einen relativ großen Handwerksbetrieb aufgebaut. Diesen schloss er, um sich voll und ganz auf die Band zu konzentrieren, was er bis heute (2016) nicht bereute. Zusammen veröffentlichten sie bisher 16 Alben und erreichten mehrfach die Chartspitze in Deutschland.

Als sie 2008 ohne festen Plattenvertrag dastanden, gründeten Burger und der damalige Bandmanager Stefan Harder, der vorher bei Universal gearbeitet hatte, das Label Rookies & Kings, das neben Frei.Wild viele weitere Künstler der Deutschrock-Szene unter Vertrag hat und hatte. Unter anderem veröffentlichten dort auch Matt Gonzo Roehr (Böhse Onkelz), Hämatom, Serum 114, BRDigung sowie Unantastbar ihre Werke.

Neben Frei.Wild gründete Philipp Burger außerdem das Charity-Projekt Wilde Flamme, eine multinationale Band, die unter anderem mit Peter Maffay zusammenarbeitete. Mittlerweile erschienen vier Singles, deren Erlöse sozialen Projekten zugutekamen. Zusammen mit den anderen Mitgliedern von Frei.Wild ist er außerdem am Festival AlpenFlair beteiligt, das jährlich in der Nähe von Brixen veranstaltet wird.

Am 23. Dezember 2021 veröffentlichte Philipp Burger sein erstes Soloalbum Kontrollierte Anarchie, das Platz eins der deutschen Albumcharts erreichte.

Privatleben
Burger ist verheiratet und hat zwei Kinder. 2014 machte er ein Landwirtschaftsdiplom, etwas später ließ er sich zum Imker ausbilden. Nachdem er jahrelang in München gelebt hatte, zog er am 1. Januar 2019 zurück nach Südtirol und eröffnete dort einen Bauernhof.

Von Juli bis September 2008 war Burger kurzzeitig Mitglied der rechtspopulistischen Partei Die Freiheitlichen. Nach der Publikmachung dieser Mitgliedschaft trat Burger aus der Partei aus. In einem Interview mit dem Format Fernsehkritik-TV stritt Burger seine ehemalige Mitgliedschaft ab, und habe stattdessen nur Gespräche mit dem damaligen Parteiobmann Pius Leitner geführt.

Diskografie

Studioalben
 2021: Kontrollierte Anarchie

Singles
 2021: Kontrollierte Anarchie
 2021: Es sind doch nur Tränen
 2021: Sänger, Zimmermann, Landwirt, Fischer
 2021: Es gibt keine Jugendsünden
 2021: Zensurfaschismushasser
 2022: Was wäre ich ohne Gangster?
 2023: Weckt die Punks, weckt die Skins
 2023: Meine DNA

Gastbeiträge
 2012: Ein Tag im September von Bad Jokers auf dem Album Alte Rituale
 2018: Meine Stadt von Goitzsche Front auf dem Album Deines Glückes Schmied
 2019: Grenzen sind zerstört von Kaestel auf dem Album Keine Kompromisse mehr!

Sonstiges
 2000: Raff dich auf von Kaiserjäger
 2011: Nur ein Augenblick von Kastelruther Spatzen (Songwriting)
 2013: Totgesagt doch neugeboren Teil 2 von Hämatom
 2015: Herzlich Willkommen beim Alpenflair – Die Offizielle Festival Hymne
 2016: Jeder ist Sieger (Hymne für den Brixen-Marathon)
 2017: Da schlägt noch Herz in deinem Leben von Bad Jokers & Friends

Weblinks

 Interview mit Philipp Burger

Einzelnachweise

Frei.Wild
Rockmusiker
Rocksänger
Musiker (Italien)
Person (Brixen)
Person (Südtirol)
Rechtsextreme Musik
Italiener
Geboren 1981
Mann

Philipp Burger


Gabriela Linda Guellil (* 9. August 1959 in Glendale, Kalifornien) ist eine deutsche Diplomatin. Sie ist seit August 2021 Botschafterin der Bundesrepublik Deutschland in Kirgisistan.

Leben
Nach dem Abitur begann Gabriela Guellil 1978 ein Studium der Islamwissenschaft und Volkswirtschaftslehre und promovierte 1985 an der Albert-Ludwigs-Universität Freiburg mit einer Dissertation zum Thema Damaszener Akten des 8.–14. Jahrhunderts nach aṭ- Tarsūsīs Kitāb al-Iʿlām: Eine Studie zum arabischen Justizwesen. Im Anschluss begann sie eine Berufstätigkeit als Verkaufsleiterin der Robert Bosch GmbH.

Laufbahn
1987 trat Guellil in den Auswärtigen Dienst ein und fand nach Ablegung der Laufbahnprüfung für den höheren Dienst 1989 Verwendung am Generalkonsulat in Istanbul, ehe sie im Anschluss von 1992 bis 1995 in der Zentrale des Auswärtigen Amt tätig war. Danach war sie zunächst Ständige Vertreterin des Botschafters in Ecuador sowie anschließend von 1998 bis 2002 Mitarbeiterin der Botschaft in der Türkei.

2002 wurde sie stellvertretende Referatsleiterin im Auswärtigen Amt, ehe sie 2006 zur Botschaft Ankara zurückkehrte und dort bis 2007 Leiterin der Wirtschaftsabteilung war. Danach war sie wiederum im Auswärtigen Amt in Berlin tätig.

Von September 2011 bis Oktober 2014 war Gabriela Guellil Botschafterin der Bundesrepublik Deutschland in Zypern. Von 2016 bis 2018 fand sie Verwendung als Leiterin der deutschen Botschaft im Tschad. Im Oktober 2018 trat sie die Nachfolge von Carola Müller-Holtkemper als Deutsche Botschafterin in Mauretanien an. Zum August 2021 wechselte sie als Botschafterin nach Bischkek/Kirgisistan. Am 15. März 2022 wurde sie von dem Präsidenten der Kirgisischen Republik, Sadyr Dschaparow, zur Überreichung des Beglaubigungsschreibens empfangen.

Weblinks

Einzelnachweise

Deutscher Botschafter in Zypern
Deutscher Botschafter im Tschad
Deutscher Botschafter in Mauretanien
Deutscher Botschafter in Kirgisistan
Islamwissenschaftler
Deutscher
Geboren 1959
Frau

Gabriela Guellil


Nikita (isim) - Üniseks bir isim. (Rusça ve Fince'de erkek, Fransızca'da kadın adıdır)

Kişi

 Nikita Khrushchev - Sovyerler Birliği eski Başbakanı
 Nikita Alexeev - Buz hokeyi oyuncusu
 Nikita Mikhalkov - Film yapımcısı ve aktör
 Nikita Denise - Aktris (erotik filmler)
 Nikita - Profesyonel güreşçi Katarina Waters'ın ringde kullandığı isim.
 Nikita - Profesyonel güreşçi Nicole Fink'in ringde kullandığı isim.
 Nikita Koloff - Emekli profesyonel güreşçi

Diğer

 Nikita (kasaba) - Kırım, Ukrayna'da bir kasaba.
 Nikita (film) - Luc Besson'un bir filmi
 Nikita (dizi) - TV dizisi
 Nikita (şarkı) - Elton John'un Soğuk Savaş hakkındaki şarkısı.
 Nikta (şirket) - İzlanda'da bir kadın giyim firması.

Nikita


Wittmoldt er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Großer Plöner See under Kreis Plön. Kreis Plön ligger i den østlige/centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Wittmoldt er beliggende ved floden Schwentine omkring 3 km vest for Plön. Ved kommunens østende løber Bundesstraße 76. De europæiske fjernvandreveje E1 og E6 går gennem Wittmoldt.

Kommunen er præget af landbrug, som omfatter 78 % af arealet, Skove og vandflader omfatter 17 %  I kommunen ligger Güsdorfer Teiche hvor der findes den største indenlandske skarvkoloni i Slesvig-Holsten, med 392 ynglepar (2012).

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Plön

Wittmoldt


قناة حنبعل الشرق هي القناة الثانية لباقة قنوات حنبعل التونسية التي تم إطلاقها بعد نجاح حنبعل تونس.

بدأت بثها التجريبي في 13 فبراير 2008 وانطلقت رسميا يوم 16 مايو وهي قناة تونسية وعربية مفتوحة مجانا متخصصة في الدراما التليفزيونية العربية.

القناة، ولصعوبات مادية، لم تسطع مجابهة تيار قنوات الدراما المفتوحة فتم اغلاقها في التاسع عشر من شهر أبريل 2009 بعد أقل من عام على إطلاقها.

مواضيع ذات علاقة
 قناة حنبعل
 قناة حنبعل الفردوس
 باقة قنوات حنبعل

مراجع

قنوات تلفزيونية سابقة في تونس
محطات تلفزيونية باللغة العربية

قناة حنبعل الشرق


Iraq in Fragments est un film américain réalisé par James Longley, sorti en 2006.

Synopsis
Un portait de l'Irak pendant la guerre d'Irak.

Fiche technique
 Titre : Iraq in Fragments
 Réalisation : James Longley
 Musique : James Longley
 Photographie : James Longley
 Montage : James Longley, Billy McMillin et Fiona Otway
 Production : James Longley et John Sinno
 Société de production : Daylight Factory et Typecast Pictures
 Société de distribution : Typecast Releasing (États-Unis)
 Pays :
 Genre : Documentaire
 Durée : 94 minutes
 Dates de sortie :
 :

Distinctions
Le film a été nommé à l'Oscar du meilleur film documentaire en 2007.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2006
Film documentaire américain
Film documentaire sur la guerre d'Irak

Iraq in Fragments


Heinrich ist ein kleiner Einschlagkrater auf der nordwestlichen Mondvorderseite in der Ebene des Mare Imbrium, östlich des Kraters Lambert und südwestlich von Timocharis.

Der Krater wurde 1979 von der IAU nach dem tschechischen Astronomen Wladimir Wáclav Heinrich offiziell benannt.

Weblinks

 Heinrich auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Heinrich (Mondkrater)


Layton or The Laytons may refer to:

Places

United States
 Layton, Florida, a city
 Layton, Indiana, an unincorporated community
 Layton Township, Pottawattamie County, Iowa
 Layton, New Jersey, an unincorporated community
 Layton, Pennsylvania, an unincorporated community
 Layton, Utah, a city

England
 Layton, Blackpool, a district of the town of Blackpool, Lancashire, England

American schools
 Layton High School, Layton, Utah
 Layton School of Art, a former post-secondary school in Milwaukee, Wisconsin
 Layton Preparatory School, a private preparatory school in Centreville, Delaware

Transportation
 Layton railway station (England), Layton, Lancashire
 Layton station (FrontRunner), a commuter rail station in Layton, Utah
 Layton Bridge, a road bridge (formerly a railroad bridge) in Pennsylvania, United States, on the National Register of Historic Places

People
 Layton (surname)
 Layton (given name)

Other uses
 Baron Layton, a title in the Peerage of the United Kingdom
 Professor Hershel Layton, title character of the Professor Layton series of video games
 The Laytons, a 1948 American sitcom

See also

 Layton House, Laytonsville, Maryland, United States, on the National Register of Historic Places
 Lord Layton (disambiguation)

 Leighton (disambiguation) (may be pronounced 'lay-ton' or 'lie-ton')
 Leyton (disambiguation)
 Lawton (disambiguation)

Layton


المدينة القديمة في طرابلس عاصمة ليبيا. يعتبر المركز العتيق لمدينة طرابلس الذي يطل على البحر المتوسط. يحيط بها سور وتحوي عدد من المحال التجارية والمقاهي، كما تحوي المدينة القديمة على عدد كبير من المباني الأثرية والتاريخية والتي يعود تاريخ إنشاء بعضها إلى ما يزيد عن 500 عام. إلا أن النسبة الكبرى الموجودة حاليا من تلك المباني تعود لفترة الاحتلالين العثماني و الإيطالي.
توجد في المدينة القديمة مجموعة من المباني الأثرية بينها مقرات سابقا لقنصليات دول مثل إسبانيا وفرنسا والولايات المتحدة.

وفي 2009 بدأت الدولة الليبية برنامجا لترميم المباني التاريخية بالمدينة القديمة وتطويرها، فمثلاً المبنى الرئيسي لبانكو دي روما في ليبيا الذي بُني في 1917 تحول حاليا إلى فرع لمصرف الأمة، كذلك مبنى سجن تركي بني في 1664 تحول لاحقا مقرا للقنصلية الإسبانية ليصير حاليا مكتبة للأطفال، أما مبنى كنيسة العذراء مريم القديم والتي بُنيت في 1615 فقد أعيد ترميمها ويستخدم حاليا جزء منها ككنيسة وجزء آخر كصالة لعرض الأعمال الفنية.

أسواق المدينة القديمة طرابلس
اتخذت أسواق مدينة طرابلس القديمة التجارية منها والحرفية المنتشرة داخل إطارها المدني المحصور بين أسوار المدينة على مساحة 48 هكتاراً، أنماطاً مختلفة من المعمار الخاص بها، فقد انتظمت الأسواق الطرابلسية وسط الساحات المكشوفة على شكل طرقات، وأخرى مغطاة بأروقة مسقوفة، وصل عددها إلى نحو 29 سوقاً متعددة التخصصات، وتمثلت سلع هذه الأسواق القديمة في «الأصواف، والمنسوجات والملابس، والورق، والحرير، والكبريت، والذهب، والأخشاب، والقطران والحناء، والشمع، والجلد، وريش النعام والتمر والعاج والملح إلى جانب الأحجار الكريمة»، حيث تعددت مصادر السلع المعروضة بأسواق المدينة، المستوردة عبر الصحراء عن القوافل المحملة بالبضائع من دواخل أفريقيا أو من السفن القادمة عبر البحر من دول العالم المختلفة.

وكانت أسواق المدينة تعج بالحركة فهذا حمال يمر بدابته وسط السوق مستأدناً المارة لإفساح الطريق، وسط أصوات الباعة بألحانهم الشجية، وأغانيهم المتنوعة ذات العمق في المدلول، وسط طرقات الحرفيين على الصفائح النحاسية، أو أصوات نول نساج وهو يرسم بالصوف لإكمال قطعته الفنية بألوانها الزاهية، سواء كانت رداءً، أو جرداً، أو غيرها، فالصورة تحمل مشاهداً لنشاط وحيوية تعج بها الأروقة الضيقة الشبيهة بالأنفاق المليئة بالأقواس ذات الألوان المتعددة من الأزرق والوردي والأخضر لتضفي البهجة على الأسواق.

 سوق المشير.
 سوق الترك.
 سوق الرباع القديم «سوق العرب».
 سوق اللفة أو «سوق الرباع الجديد».
 سوق القزدارة.
 سوق القويعة.
 سوق الكتب.
 سوق الرقريق أو سوق الفرامل.
 سوق الحرير.
 سوق النجارة.
 سوق الصاغة.
 سوق العطارة.
 سوق الصناعات التقليدية.

أبواب المدينة القديمة طرابلس

يوجد عدد 8 أبواب للسور المحيط للمدينة القديمة وهي:-

 باب الحرية(طرابلس) كان يقع قديماً عند السور الجنوبي للمدينة، ويُعرف الآن بباب الحريّة، وقد اندثرت معالم هذا الباب، الذي عُرف بأسماء عديدة مثل: باب العرب - باب الحريّة، باب النصر.
 باب الجديد (طرابلس) ويقع مجاوراً لباب زناته القديم من الناحية الغربية من السور، وهو عبارة عن فتحة كبيرة بالسور على هيئة عقد من البناء، مثبّت به باب خشبي كبير مكسو بطبقة معدنية.
 باب زناته (طرابلس) ويقع قريباً من الباب الجديد، وهو عبارة عن فتحة كبيرة بالسور القديم من الناحية الجنوبية، وقد اشتهر هذا الباب باسم «باب زناته» لأنه كان مقابلاً لمضارب قبائل زناته التي كانت تسكن في الاتجاه الجنوبي لسور المدينة.
 باب البحر (طرابلس) وكان مقابلاً لقوس ماركوس أوريليوس وقد هدمه الإيطاليون أثناء احتلالهم للبلاد، وكان مكوناً من بابين مزدوجين.
 باب الخندق (طرابلس) يقع عند مدخل طريق الخندق، ملاصقاً للقلعة، وقد اشتهر بهذا الاسم لأنه كان مقاماً عند مدخل الخندق، الذي كان في الأصل يحيط بالقلعة، ومغموراً بمياه البحر، وقد تم ردمه وتحويله إلى طريق عُرف بطريق الخندق.
 باب المنشية (طرابلس) يقع عند مدخل السوق المشير، مواجهاً لميدان الشهداء، ويعد من أقدم أبواب المدينة عراقة، ونسب إليه أسماء عديدة من أشهرها: باب هُواره، باب المنشيّة.
 باب العدالة (طرابلس) هو الباب الخامس، يقع أمام زنقة الدباغ، في السور الجنوبي من المدينة، وقد أطلق عليه اسمان متناقضان في مردودهما اللفظي: باب العدالة، باب الغدر.
 الباب الأخضر (طرابلس) الباب الأخضر، كان قائماً بين باب البحر، والباب المعروف بباب عبد الله

أهم مساجد المدينة القديمة طرابلس
 جامع قرجي
 جامع الناقة
 جامع درغوت
 جامع بن موسى
 جامع شايب العين
 جامع أحمد باشا القرملي
 جامع الشان شان
 جامع الخروبة
 جامع سيدي سالم
 جامع محمود خازن دار
 جامع سيدي عبد الوهاب
 جامع الشيخ الحطاب
 جامع الدروج

أهم المعالم السياحية للمدينة القديمة

 السراي الحمراء
 برج الساعة في طرابلس
 زنقة الفرنسيس
 حوش القره مانلي
 قوس ماركوس أوريليوس
 مدرسة عثمان باشا
 فندق زميط

التقسيمات الإدارية
يتم تقسيم المدينة القديمة كالآتي:
 محلة البلدية.
 محلة باب البحر.
 محلة الحارة الكبيرة.
 محلة الحارة الصغيرة.
 محلة كوشة الصفار.
 محلة حومة غريان.

أعلام المدينة القديمة
من أعلام المدينة القديمة:
 الشيخ عبد الرحمن القلهود.
 الأديب والوزير فؤاد الكعبازي.

مراجع

وصلات خارجية

 صحيفة أويا: فنادق مدينة طرابلس القديمة معالم تحاكي التاريخ

أحياء طرابلس
مواقع أثرية في ليبيا

المدينة القديمة (طرابلس)


Bjólfsvirkjun er vatnsaflsvirkjun í Seyðisfirði í Múlaþingi. Hún var gangsett árið 2007 og er afl hennar 6,4 MW. Eigandi virkjunarinnar er Íslensk Orkuvirkjun ehf. Bjólfsvirkjun virkjar Fjarðará í Seyðisfirði og endurnýtir vatn frá Gúlsvirkjun sem stendur ofar í Fjarðará. Bjólfsvirkjun og Gúlsvirkjun voru reistar samhliða árið 2006.

Heimildir

Vatnsaflsvirkjanir á Íslandi

Bjólfsvirkjun


جيه ديفيلوبر  هو بيئة تطوير متكاملة مجانية من شركة أوراكل. وهي تقدم ميزات للتطوير في جافا، إكس إم إل، إس كيو إل و PL / SQL، إتش تي إم إل، جافا سكريبت، BPEL و بي إتش بي.

مراجع

أدوات تطوير برمجيات جافا
بيئات تطوير متكاملة

جيه ديفيلوبر


Zorn der Titanen (Originaltitel Wrath of the Titans) ist ein spanisch-US-amerikanischer Fantasyfilm aus dem Jahr 2012. Wie auch im ersten Teil Kampf der Titanen aus dem Jahr 2010 wirken Sam Worthington, Liam Neeson und Ralph Fiennes in den Hauptrollen mit.

Der Film ist ebenso wie sein Vorgänger in 3D zu sehen. Der Kinostart im deutschsprachigen Raum war am 29. März 2012, DVD und Blu-ray wurden am 3. August 2012 veröffentlicht.

Handlung
Zehn Jahre sind vergangen, seit Perseus Argos vom Kraken befreien konnte. Er versucht, nach dem Tod seiner Frau Io, mit seinem Sohn Helius das gewöhnliche Leben eines Fischers zu leben. Eines Nachts besucht ihn Zeus und erzählt ihm, dass der Glaube der Menschen an die  Götter und damit verbunden auch ihre Kraft, langsam zu schwinden beginnt. Dadurch erstarken die Titanen. Die Mauern des Tartaros werden schwächer und vermögen es nicht länger, dem Vater von Göttervater Zeus, Kronos,  standzuhalten. Daher solle sich Perseus bereithalten, jedoch will dieser zum Wohle seines Sohnes nicht mit dem Krieg in Verbindung kommen.

Ohne dass Zeus es ahnt, ist Kronos eine Allianz mit Hades, dem Gott der Unterwelt, und Ares, dem Kriegsgott, eingegangen. Zeus, Poseidon und Ares reisen in die Unterwelt, um mit Hades zu verhandeln. Dort wird der Verrat deutlich und Zeus wird gefangen genommen.

Da die Mauern des Tartaros immer schwächer werden, können verschiedene Kreaturen aus der Unterwelt entkommen. Nachdem Perseus eine Chimäre tötet, die sein Heimatdorf angegriffen hat, nimmt er Helius mit zum Göttertempel, um mit Zeus Kontakt aufzunehmen. Statt Zeus erscheint aber der schwer verletzte Poseidon und gibt ihm den Auftrag, Agenor, Poseidons Sohn und ebenfalls Halbgott, zu finden, der ihn zu "Dem Gefallenen" bringen kann. Perseus muss nun handeln. Zusammen mit Königin Andromeda und Agenor sowie dem im Olymp in Ungnade gefallenen Gott Hephaistos machen sie sich auf die gefährliche Reise, um Zeus zu befreien.

Auf dem Weg zur Unterwelt befreit Perseus Agenor von seinen Fesseln, da er vor dieser Reise von Königin Andromeda gefangen genommen wurde, und er bekommt von Perseus den Dreizack, den Poseidon ihm vor seinem Tod gab. Als Agenor ihn benutzt, findet er die geheime Insel, wo der Waffenschmied Hephaistos lebt, der unter einer dissoziativen Identitätsstörung leidet. Währenddessen wird Zeus in der Unterwelt geschwächt und angekettet, damit sein Vater Kronos wieder auferstehen und Hades und Ares seine Kräfte übertragen kann. Auf der geheimen Insel angekommen, werden die Krieger um Andromeda von Zyklopen angegriffen, und Agenor wird in einem Käfig verschleppt. Perseus liefert sich einen Kampf mit einem der Zyklopen und bringt die anderen Zyklopen dazu, ihm zu folgen. Nachdem er den Zyklopen den Dreizack zeigt, wird Agenor von ihnen zurückgebracht. Danach wird die Gruppe von den Zyklopen bis zum Versteck von Hephaistos getragen. Hephaistos willigt nur ungern ein, ihnen zu helfen, und gibt ihnen eine Karte, auf der ein Weg durch das Labyrinth zur Unterwelt eingezeichnet ist. Als Hephaistos das Tor zum Labyrinth öffnet, erscheint Ares, da die Soldatin Korrina zu ihm gebetet hat, und tötet bis auf Andromeda, Perseus und Agenor alle Anwesenden. Hephaistos opfert sich, indem er Ares ablenkt, so dass die drei in das Labyrinth entkommen können.

Nun müssen sie den Weg alleine zur Unterwelt finden. Mittels der Karte versucht Agenor, sie durch das Labyrinth zu führen, jedoch verschieben sich die Wände stetig, wodurch sie fast zerquetscht werden. Perseus wird dadurch von Andromeda und Agenor getrennt und trifft auf den Minotauros, den er mit Mühe bezwingen kann. Beim Ausgang des Labyrinthes kommt es zur Wiedervereinigung der Gruppe. Währenddessen hat Zeus fast seine gesamte Macht verloren, und Kronos beginnt, sich von seinen Fesseln zu befreien. Zeus entschuldigt sich bei Hades für dessen Verbannung in die Unterwelt und bittet ihn um Verzeihung. Hades, der einen Sinneswandel hat, verzeiht ihm und versucht, Zeus nun zu befreien. Ares verhindert dies aber und es kommt zum Kampf zwischen Hades und Ares. Perseus befreit in der Zwischenzeit Zeus und versucht, mit ihm zu fliehen. Dabei wird Zeus jedoch schwer von Ares verwundet. Perseus, Agenor und Andromeda bringen Zeus zu Andromedas Lager vor dem Berg, wo sich bereits ihre Armee eingefunden hat. Zeus erklärt Perseus, dass er den Speer von Trium braucht, um Kronos zu bezwingen. Dieser setzt sich aus Poseidons Dreizack, Hades' Zweizack und Zeus' Blitz zusammen. Da Perseus nur noch Zeus' Blitz fehlt und sich dieser in der Hand von Ares befindet, fordert er ihn zu einem Kampf im Göttertempel heraus. Währenddessen finden die Vorbereitungen für die Schlacht gegen Kronos und seine Untertanen statt. Perseus verabschiedet sich von Andromeda und Agenor und fliegt mit Pegasus zum Göttertempel. Dort angekommen, findet er Ares und seinen Sohn Helius, den Ares entführt hat. Beide liefern sich einen langen Kampf und Perseus tötet, durch die Liebe zu seinem Sohn angetrieben, seinen Bruder Ares.

In der Zwischenzeit droht die Armee von Andromeda von Kronos Truppen überrannt zu werden. Hades erscheint auch auf dem Schlachtfeld und gibt einen Teil seiner Kräfte dem verwundeten Zeus und die beiden kämpfen zusammen gegen Kronos und seine Armee. Perseus und Helius fertigen den Speer von Trium. Perseus fliegt auf Pegasus los und schafft es, Kronos zu töten, indem er den Speer seine Kehle hinunter wirft, da Kronos durch die Angriffe von Zeus und Hades abgelenkt ist. Jedoch wird Zeus dabei tödlich von Kronos letzter Attacke verwundet, da er versucht hatte, Hades zu beschützen. Nachdem Kronos gefallen ist, kommt es zum Treffen zwischen dem im Sterben liegenden Zeus und Perseus. Zeus bittet Perseus, seine Macht weise zu benutzen, da das Zeitalter der Götter zu Ende sei. Nach diesen Worten stirbt er vor Perseus Augen. Hades kehrt in die Unterwelt zurück. Nach der Schlacht bereitet sich die Armee von Andromeda auf den nächsten Kampf vor, und es kommt zum überraschenden Kuss zwischen Perseus und Andromeda. In der letzten Szene erklärt Perseus Helius, dass sie nicht nach Hause können. Perseus gibt Helius sein Schwert und fragt ihn, ob es vom Gewicht zu schwer sei. Helius antwortet darauf mit "Nein".

Hintergrundinformationen
Die Dreharbeiten des Films begannen im März 2011 und fanden in Wales, auf den Kanarischen Inseln und dort speziell auf Teneriffa statt. Die Innenaufnahmen wurden in einem Studio in London gedreht.

Für den zweiten Teil fanden im Bereich der Besetzung einige Änderungen statt. Da Ares ein Hauptcharakter wurde, wurde Tamer Hassan durch Édgar Ramírez ersetzt. Und Paul Kynman, der in Teil Eins als Hephaestus zu sehen war, musste seinen Part dem weitgehend bekannteren Schauspieler Bill Nighy überlassen. Da jedoch beide Charaktere in Teil Eins Nebenrollen waren, fällt dies weit weniger ins Gewicht als beim Part der Andromeda. Da Alexa Davalos kein Interesse an einer Fortsetzung zeigte, musste Andromeda neu besetzt werden. Nachdem unter anderem Hayley Atwell und Clémence Poésy für den Part vorsprachen, entschied man sich für das ehemalige "Bond-Girl" Rosamund Pike.

Gemma Artertons Rolle der Io musste gänzlich aus dem Drehbuch gestrichen werden, da der Terminkalender der Schauspielerin nicht mit jenem der Produktion von Zorn der Titanen vereinbar war.

Mit den antiken Mythen hat die Geschichte außer den Namen diverser Protagonisten nichts mehr gemein.

In einem Cameo-Auftritt ist die mechanische Eule Bubo zu sehen, die schon im Originalfilm von 1981 Kampf der Titanen von Ray Harryhausen eine etwas längere Nebenrolle hatte.

Fortsetzung
Eine Fortsetzung war zunächst für 2016 geplant. Allerdings wurde dieses Vorhaben später auf Eis gelegt. Wenn der richtige Zeitpunkt und die richtige Idee da sei, könne es aber immer noch eine Fortsetzung geben, wie Produzent Basil Iwanyk Ende 2013 in einem Interview mitteilte.

Besetzung und Synchronisation
Die Synchronisation erfolgte in Berlin unter der Regie von Sven Hasper unter dem Dialogbuch von Alexander Löwe.

Rezeption

Einspielergebnis
Zorn der Titanen wurde mit einem Budget von 150 Mio. US-Dollar realisiert, das sind 20 % mehr als beim Vorgänger. Weltweit spielte er über 300 Mio. US-Dollar ein. Damit ist auch dieser Film ein kommerzieller Erfolg, steht aber im Vergleich mit seinem Vorgänger, der fast 500 Mio. US-Dollar einspielte, zurück. In den Vereinigten Staaten gingen die Einnahmen um fast 50 % zurück. In Deutschland spielte der Film 7,5 Mio. US-Dollar ein, ein deutlicher Rückgang im Vergleich zum Vorgänger, der 14,6 Mio. US-Dollar einspielte.

Kritiken
Der Focus-Online-Autor Jakob Biazza sieht in Zorn der Titanen eine starke "Analogie auf die Finanzkrise", da der Film sehr passend "in Griechenland spielt: In den Tartaros verbannt schlummert eine pechtriefende Feuerkreatur, die, würde sie erst gänzlich entfesselt, von keiner menschlichen Macht mehr zu kontrollieren wäre und die Welt mit wenigen Handstrichen in versengtes Ödland verwandeln könnte." Ansonsten findet er nur lobende Worte für die Kampfszenen. Sie "sind von erschütternder physischer Härte, Sounddesign und Musik von erhabener Wucht. Auch die digitalen Kulissen, durch die die Helden turnen müssen (allen voran ein gewaltiges, sich ständig wandelndes und verschiebendes Labyrinth), sind atemberaubend." Schauspielerisch ließen sich keine "Charaktere entwickeln" und die Handlung hat sich ebenso wenig sinnvoll entwickelt. Er wandelt ein Loriot-Zitat ab und schreibt: "Wussten Sie schon, dass Zorn der Titanen ein hochintelligenter Film sein könnte, wenn er nur nicht so dämlich wäre?"

Björn Becher vergibt Kampf der Titanen auch nur zwei von fünf möglichen Sternen. Er urteilt ähnlich wie schon die Zuschauer in den Kinos und die Kritikerexperten. Zu bemängeln waren "dabei vor allem die matschigen und unscharfen 3D-Bilder." Geschuldet dem Versuch, aus der 2D- eine 3D-Fassung zu machen, um inzwischen dem Riesenerfolg von Avatar nicht nachzustehen. "Leidtragender dieser Entscheidung war Regisseur Louis Leterrier (Der unglaubliche Hulk, The Transporter), der einen spaßigen und temporeichen Fantasyfilm gedreht hatte, dessen distanzlose Kampfsequenzen aber nicht für einen wirkungsvollen 3D-Einsatz komponiert waren." Insgesamt bleibt der Zorn der Titanen dem "Charme des Vorgängers mit seinem trashigen Design und seinen comichaft-überzeichneten Figuren weitgehend auf der Strecke" und ist somit" nur halb so spaßig und kurzweilig ist wie Kampf der Titanen.

Zusammengefasst heißt das:

Auszeichnungen
Goldene Himbeere 2013
 Nominierung in der Kategorie Schlechtester Nebendarsteller für Liam Neeson

Weblinks

 Offizielle Website
 Offizielle Website (englisch)

Einzelnachweise

Filmtitel 2012
US-amerikanischer Film
3D-Film
Fantasyfilm
Griechische Mythologie im Film
Film über Perseus

Zorn der Titanen


Erich Lingens (* 10. Oktober 1878 in Aachen; † 11. Oktober 1947 ebenda) war ein deutscher Politiker (Zentrum).

Leben
Lingens war beruflich als Kaufmann in Aachen tätig. Er schloss sich 1919 dem Zentrum an, war von 1920 bis 1933 Vorsitzender der Aachener Zentrumspartei und gehörte der Aachener Stadtverordnetenversammlung an. 1932 wurde er als Abgeordneter in den Preußischen Landtag gewählt, dem er bis 1933 angehörte. 1944 wurde er von den Nationalsozialisten inhaftiert. Nach dem Zweiten Weltkrieg trat er in die CDU ein.

Literatur
 Ernst Kienast (Hrsg.): Handbuch für den Preußischen Landtag, Ausgabe für die 5. Wahlperiode, Berlin 1933, S. 357.

Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
Zentrum-Mitglied
CDU-Mitglied
Deutscher
Geboren 1878
Gestorben 1947
Mann

Erich Lingens


José Manuel Cerqueira (Banga, ) é um professor universitário e economista de Angola.

É nascido na comuna de Caculo Cabaça, no município da Banga, na província de Cuanza Norte. Aos seis anos, mudou-se para o Douro Litoral, em Portugal.

Licenciou-se em economia na Faculdade de Economia da Universidade do Porto em 1976. Mudou-se para Luanda no mesmo ano para trabalhar como professor assistente de economia na Universidade Agostinho Neto (UAN) e como diretor no Ministério do Comércio Exterior, permanecendo nas funções até 1978. Neste ano torna-se Chefe do Departamento de Planeamento da Sonangol, permanecendo até 1981.

Em 1981, obteve bolsa de estudos pela Sonangol para cursar mestrado na Universidade da Borgonha, na França, concluíndo-o em 1983. Permanece em solo francês até 1986, período em que atua como investigador no Centro de Pesquisa do Sistema Financeiro.

Retorna a Angola em 1987, quando tornar-se-ia um dos economistas que coordenaram a criação do programa intitulado Saneamento Económico e Financeiro (SEF), o primeiro programa angolano de reformas econômicas. Permenece até 1990 vinculado ao SEF, bem como ao Ministério das Finanças e ao Ministério do Plano.

Em 1992, retomou suas atividades como pesquisador e obteve, em 1994, o título de doutor de Estado (docteur d'État) pela Universidade da Borgonha.

Em 1996 passa a ser investigador de economia na Universidade da Suíça Italiana, em Lugano, acumulando funções, a partir de 1997, também no Banco Nacional de Angola (permanece neste até 2000). Torna-se reitor da Universidade Lusíada de Angola entre 2000 e 2003 e, de 2006 a 2011, e responsável pelo planejamento no Projeto da Aldeia Nova. Neste ínterim, foi ainda economista no Conselho Nacional de Carregadores.

Em 2012 volta a carreira como professor, desta vez na Universidade Agostinho Neto (UAN). Em 2015 torna-se Vice-Governador de Luanda, ocupando funções até 2017, quando assume por dois anos como Secretário de Estado Transportes Ferroviários. Em 2018 voltou a ocupar-se como professor da UAN, quando licencia-se novamente, em 2020, para tornar-se Presidente do Conselho de Administração do Banco Caixa Geral Angola.

Vida pessoal
É casado com Marinela de Fátima Cerqueira e irmão da política angolana Carolina Cerqueira.

Economistas de Angola
Naturais de Cuanza Norte
Professores da Universidade Agostinho Neto

José Cerqueira


Scrum may refer to:

Sport
 Scrum (rugby), a method of restarting play in rugby union and rugby league
 Scrum (rugby union), scrum in rugby union
 Scrum, an offensive melee formation in Japanese game Bo-taoshi

Media and popular culture
 Media scrum, an impromptu press conference, often held immediately outside an event such as a legislative session or meeting
 "Scrum", a song on the album Diabolus in Musica by Slayer

Science and technology
 Scrum (software development), a framework used for software development
 Scrum sprint

Other
 Autozam Scrum, a microvan and pickup truck sold in Japan by Mazda

See also
 Scram (disambiguation)
 Line of scrimmage

Scrum


Le fructoborate de calcium est le sel de calcium du composé organoboré appelé fructoborate, et de formule structurale Ca[(C6H10O6)2B]2.

On le trouve naturellement dans certaines plantes, et il est également fabriqué et consommé comme complément alimentaire.

Références

Composé du calcium
Composé organoboré

Fructoborate de calcium


Ulvøya ligger i Indre Oslofjord, teknisk set i Bunnefjorden, kun otte kilometer fra  Oslo centrum. Adgang  til Ulvøya sker via Ulvøybrua fra Mosseveien. Ulvøya er kendt for Sydstranda, en populær sandstrand på øens sydspids, ejet og drevet af Ulvøya Vel.

Natur
Øen er på ca. 30 hektar, og flere steder på øen er præget af kalkfyrreskov, en sjælden skovtype i Norge. Denne skovtype er fredet på Malmøya. Skråningen mod havet i nordvest er  listet som en vigtig naturtype, hvor det vokser Lysegrøn Radeløv (Asplenium viride). Denne plante er ellers ikke almindelig i Oslo. Miljødirektoratet opgiver om skråningen at «Udsigtshugst er en trussel mod de biologiske værdier.»

Også på Sydstranda findes en særegen naturtype, på ryggen mod vest. Dette er gammel græsmark, og der er fundet interessante karplanter her.

På østsiden af øen er landets eneste (sidste) naturlige forekomst af planten Lav tidsel. Dette er også verdens nordligste forekomst, og den har status kritisk truet (CR) på rødlisten. Men også denne forekomst var ved at blive ødelagt af byggeri. Ved hjælp af frøindsamling, er den nu dyrket frem, og udsat på naboøya Padda.

Ejendom
Ved reformationen blev Ulvøya krongods, overført fra Mariakirken. Øen har været beboet i hvert fald fra 1500-tallet, da Tosten Tostensen var lejer. Ved folketællingen i 1801 var der fortsat kun et hus på øen, beboet af 14 mennesker. Ved folketællingen i 1865 er der to huse med tilsammen 20 mennesker (det ene af disse huse brændte i 1935). I 1870-tallet blev øen overtaget af Ludvig Dybwad, bror til boghandler Jacob Dybwad. Han ejede øen til sin død i 1896, hvorefter den havde flere ejere. Folketællingen i 1921 viser fortsat kun to husstande/familier, hvoraf i alt 5 personer var over 23 år. I 1923 blev øen  købt af Kristian Gjølberg, som udarbejdede planer for broforbindelse og veje. Broen blev bygget i 1928, og kostede omkring 1/4 million kroner. Gjølberg anlagde også et vandværk, ved Vargveien 32/34. Øen blev så udparcelleret, og planen den gang omfattede 150 villaer.Øya har i dag  næsten 1000 indbyggere.

Kuriosa
En kuriositet er det at et af de tidligste hastighedsløb for biler (måske det aller første), foregik på den islagte Bunnefjorden i 1912, med start og mål mellom Ulvøya og Nordstrand.

Af andre arrangementer kan nævnes «Ulvøya rundt», en distancesvømning på 2250 m arrangeret af Nordstrand Idrettsforening i årene 1930 – 1952.
Dette stævne blev i 2014 arrangeret igjen under navnet «Ulvøen Rundt - Open Water» arrangeret af Nordstrand IFs Triathlongruppe i samarbejde med Lambertseter Svømmeklubb og Ulvøya Vel. 54 deltagere fuldførte. Bedste tid var 33'00 sidste var i mål på 1:46'29. I gamle dage startede stævnet på fastlandet på Nordstrand-siden, men start og mål blev i 2014 flyttet til Sydstranda.

Eksterne kilder og henvisninger

 Kort presentation af Ulvøya med kort og billerder
 Velforeningens hjemmeside

Øer i Oslofjorden
Øer i Oslo

Ulvøya (Oslo)


Shubha Raul (Marathi: ; * 1967) ist eine indische Politikerin (Shiv Sena).

Leben
Raul ist als Ärztin für Ayurveda in Mumbai tätig. Sie war von 2007 bis 2009 als Nachfolgerin von Datta Dalvi Bürgermeisterin von Mumbai. 2009 folgte ihr Shraddha Jadhav im Amt. Raul ist verheiratet und hat zwei Kinder. Sie lebt mit ihrer Familie im Stadtbezirk Borivili in Mumbai.

Einzelnachweise

Weblinks
 The Hindu:Sena woman elected Mumbai Mayor (englisch)
 Offizielle Webseite der Stadt Mumbai

Bürgermeister (Mumbai)
Inder
Geboren 1967
Frau

Shubha Raul


نادي شانغهاي غرينلاد شينهوا  هو نادي رياضي صيني لكرة القدم من مقاطعة شانغهاي. وأحد فرق مدينة شانغهاي العاصمة الاقتصادية للصين.

تاريخ
كانت بدايات النادي في شهر أكتوبر من عام 1951 تحت اسم فريق شرق الصين، وفي عام 1954 استبدل بمسماه الجديد نادي شنغهاي. اما الاسم الحالي للنادي فبدأ في عام 1993 شنغهاي شينهوا، نسبة للشركة الراعية للفريق (شينهوا) والتي تعني باللغة الصينية -زهرة شنغهاي - ومع ان شركة شينهوا انهت رعايتها للفريق في عام 2001 إلا أن النادي ما زال يحتفظ باسم شانغهاي شينهوا.

الانجازات
 بطولة كأس الاتحاد الصيني 1956
 بطولة كأس الاتحاد الصيني 1991
 بطولة كأس الاتحاد الصيني 1998
 بطولة الدوري الصيني 1961
 بطولة الدوري الصيني 1962
 بطولة الدوري الصيني 1995
 بطولة الدوري الصيني 2003

اللاعبون

طالع أيضا
 اتحاد الصين لكرة القدم
 دوري أبطال آسيا 2009

موقع خارجية
 الموقع الرسمي للنادي باللغة الصينية

مصادر

أندية كرة قدم أسست في 1951
أندية كرة قدم أسست في 1993
أندية كرة قدم في شانغهاي
تأسيسات سنة 1951 في الصين
تأسيسات سنة 1993 في الصين
نادي شنغهاي شينهوا
أندية دوري السوبر الصيني

شانغهاي غرينلاند شينهوا


Akbelen, Samsun ilinin Kavak ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
mahallenin eski adı DAGNIÇ olup daha sonra AKBELEN olarak değişmiştir.

Coğrafya
Samsun iline 70 km, Kavak ilçesine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Kavak'ın mahalleleri

Akbelen, Kavak


Vasile Axinte (n. ) este un deputat român, ales în 2016.

În perioada iunie 2012 - iunie 2016 Vasile Axinte a exercitat funcția de viceprimar la Primăria Pașcani.

Controverse
La data de 07 iunie 2017, Agenția Națională de Integritate a constatat stare de incompatibilitate a lui Vasile Axinte în perioada când acesta era viceprimar. Între 2012 - 2013 deținea funcția de administrator la o societate comercială care a emis facturi spre decontare Primăriei Pașcani în valoare de peste 50.000 lei.

Note

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Partidului Social Democrat

Vasile Axinte


Olaylar
 9 Şubat – Massachusettsli John Quincy Adams ABD'nin altıncı başkanı oldu.
 6 Ağustos Bolivya'nın (İspanya boyunduruğundan kurtulup) bağımsızlığı ilanı.
 7 Ekim - Karlsruhe Üniversitesi, Almanya'da "Polytechnische Schule" adıyla kuruldu
 26 Ekim – Büyük Gölleri Hudson Nehri'ne bağlayan ve New York eyaletinin ortasından geçen Erie Kanalı açıldı.
 10 Aralık - Brezilya bölgede isyancıları ortadan kaldırmak için savaş başlattı. Arjantin de karşılık olarak savaş ilan etti. (Bknz. Arjantin-Brezilya Savaşı)

Doğumlar
 4 Mayıs - Thomas Henry Huxley, İngiliz biyolog (ö. 1895)
 25 Ekim - Johann Strauss II, Avusturyalı besteci (ö. 1899)
 30 Kasım - William-Adolphe Bouguereau, Fransız akademik ressam (ö.1905),
 Ziya Paşa, (asıl ismi "Abdülhamid Ziyaeddin") Türk yazar, şair ve devlet adamı (ö. 1880)

Ölümler
 8 Ocak - Elias (Eli) Whitney, Amerikalı mucit ve sanayici (d. 1765)
 1 Aralık - I. Aleksandr (Rusça: Александр I Павлович) (d. 23 Aralık 1777) Rus çarı yerine I. Nikolay (1796-1855) geçti
 29 Aralık - Jacques-Louis David, Fransız ressam (d. 1748)

1825


Ny Kaledoniens fodboldlandshold repræsenterer Ny Kaledonien i fodboldturneringer og kontrolleres af Ny Kaledoniens fodboldforbund.

Referencer

Fodboldlandshold i Oceanien

Ny Kaledoniens fodboldlandshold


EM i banecykling 2018 blev afholdt i Glasgow i Skotland fra 2. til 7. august 2018. Mesterskabet indgik i serien i European Championships 2018.

Medaljevindere

Damer

Herrer

Medaljeoversigt

Referencer

Eksterne henvisninger

2018
Cykelløb i 2018
Cykelløb i Storbritannien
Sport i Glasgow

EM i banecykling 2018


Lycoming O-360 es una familia de motores de pistón de cuatro cilindros opuestos horizontalmente, refrigerados por aire y de transmisión directa. Los motores de la serie O-360 producen entre 145 y 225 HP (109 a 168 kW).

Diseño y desarrollo

Hay 167 modelos diferentes dentro de la familia de motores O-360, con 12 prefijos diferentes. Esto incluye:

 O-360 series de motor con carburación horizontalmente opuestos
 HO-360 Series de motores de montaje horizontal para instalación en helicópteros
 LO-360 idéntico al mismo modelo O-360, pero con el eje rotando en dirección opuesta para su uso en aviones bimotores para eliminar el motor crítico.
 TO-360 series de motores turbopropulsados
 LTO-360 series de motores turbopropulsados de rotación izquierda
 IO-360 Series de motores con inyectores de alimentación horizontal contrapuesta
 LIO-360 idéntica al mismo modelo IO-360, pero con viraje en sentido opuesto
 AIO-360 series de motores de montaje inverso e inyectores de combustible
 AEIO-360 serie de motores de inyección de combustible
 HIO-360 serie de motores de montaje horizontal y de inyección de combustible para su instalación en helicópteros
 LHIO-360 series de motores de montaje horizontal, inyección de combustible y rotación inversa para su montaje en helicópteros.
 TIO-360 serie de motores de inyección de combustible y turbo

Toda la serie O-360 tiene una cilindrada de 5,9 litros, diámetro de cilindros 130 mm y carrera del pistón 111 mm.

El O-360 tiene un rango TBO (Time Between Overhaul) de fábrica de 2000 horas. Han sido incluidos en muchos aviones como el Cessna 172, Piper Cherokees/Archers, Grumman Tigers y muchos aviones de fabricación casera.

Incrementando el diámetro de los cilindros del O-360 en 3/16 de pulgada (4,76 mm), se desarrolló el motor Lycoming IO-390 de 210 HP (157 kW).

El primer O-360 certificado fue el modelo A1A, el 20 de julio de 1955 con el CAR 13 estadounidense efectivo desde el 5 de marzo de 1952 con las enmiendas 13-1 y 13-2.

Variantes

Aplicaciones

O-360

Aer Lualdi L.55
Aero Boero AB-180
Aero Commander Lark Commander
American Aviation AA-2 Patriot
Aviat Husky A-1C-180
Beagle Airedale
Beechcraft Duchess
Beechcraft Musketeer
Beechcraft Travel Air
Bölkow Bo 207
Canadian Home Rotors Safari
Cessna 172
Cessna 177
Diamond DA40
Dyn'Aéro MCR R180
Grinvalds Orion
Grob G 115
Grumman American AA-5

Guimbal Cabri G2
Lancair 360
Maule M-5
Mooney M20
Moynet 360-4 Jupiter
Piper PA-18 Super Cub
Piper Cherokee 180
Piper PA-24-180 Comanche
Piper PA-44-180 Seminole
Robin Aiglon
Robinson R22
Saab 91 Safir
Schweizer SGM 2-37
Thorp T-18
Van's Aircraft RV-6
Van's Aircraft RV-7
Van's Aircraft RV-8
Wassmer WA-54 Atlantic
Zenith STOL CH 801

LO-360
Beechcraft Duchess
Piper PA-44-180 Seminole
IO-360

Aviat Husky A-1C-200
Beechcraft Musketeer Super III
Cessna 172R/172S
Cessna 177RG
Cessna 336 Skymaster
Diamond DA40
Diamond DA42
Dream Tundra
Lake LA-4-200 Buccaneer
LFU 205
Mooney M20
Osprey GP4
PAC CT/4
Partenavia P.68
Piper Arrow

Piper PA-34 Seneca I
Scaled Composites Boomerang
Scottish Aviation Bulldog
Seawind 2000
Socata Tobago TB200XL
Sorrell Hiperbipe
Stolp Super Starduster
Tecnam P2010
Thorp T-18
Van's Aircraft RV-6
Van's Aircraft RV-7
Van's Aircraft RV-8
Zeppelin NT
Zlín Z 42

LIO-360

Piper PA-34 Seneca I
Diamond DA42
AEIO-360
Aero-Cam Slick 360
Aviat Eagle II
Bellanca Super Decathlon
FFA AS-202 Bravo
IA-100
Pitts Special
Valmet L-70 Vinka
HIO-360
Enstrom F-28
OH-23 Raven
Schweizer 300
Cabri G2 Guimbal
LHIO-360
Silvercraft SH-3
Silvercraft SH-4

Especificaciones (O-360-A1A)

ref=Type Certificate Data Sheet E-286
Tipo: Motor de avión de cuatro tiempos, cuatro cilindros opuestos horizontalmente, magnetos duales
Diámetro:
Carrera:
Cilindrada: 5916 cm³
Peso en seco:
Tipo de combustible: avgas 91/96 mínimo
Sistema de lubricación: 6 litros, cárter seco
Sistema de enfriamiento: enfriado por aire
Potencia: 180HP (134 kW) a 2700 rpm
Compresión: 8,7:1

Véase también
Lycoming IO-390
Anexo:Lista de motores de aviones

Referencias

Enlaces externos

 Lycoming Homepage

Motores aeronáuticos bóxer
O360

Lycoming O-360