Boğaziçi Üniversitesi (BOUN), İstanbul'da yer alan bir devlet üniversitesi.

16 Eylül 1863 tarihinde Cyrus Hamlin ve Christopher Robert tarafından öncülü Robert Koleji kuruldu. Güney Kampüs, yüz yılı aşkın bir süre koleje bağlı olarak kullanıldıktan sonra üzerinde bağımsız bir üniversite kurulması için 10 Eylül 1971'de Türkiye Cumhuriyeti'ne devredilerek Boğaziçi Üniversitesi kuruldu. Günümüzde toplam 1.672.106 m2'lik alana sahip olan ve yedi yerleşkesi bulunan Boğaziçi Üniversitesi, İngilizce eğitim verir.

Boğaziçi Üniversitesi, Yükseköğretim Kurumları Sınavı'nda en yüksek puanları alan öğrenciler tarafından tercih edilen üniversitelerden biri oldu. Örneğin; 2006, 2007 ve 2009 yıllarında, YKS'de tüm puan türlerinde en fazla tercih edilen üniversiteler kategorisinde 1. oldu.

Tarihçe

Robert Koleji
Amerikalı eğitimci ve mimar Cyrus Hamlin ile Amerikalı tüccar Christopher Rheinlander Robert, 16 Eylül 1863'te bir araya gelerek Bebek'te Robert Koleji adıyla bir kolej açtı. Bu kolej, ABD dışındaki ilk Amerikan koleji olarak kayıtlara geçti ve eğitime dört erkek öğrenciyle eski ahşap bir binada başladı. Kuruluş aşamasında Robert, mali problemlerle ilgilenirken ilk başkan seçilen Hamlin ise ABD'den kaynak sağladı. Kolejin Yönetim Kurulu, herhangi bir ayrım yapılmaksızın tüm öğrencilerin derslere kabul edilmesini ve eğitimin İngilizce verilmesini kararlaştırdı. 20 Aralık 1868'de Rumeli Hisarı'nda okul binası inşa edilmesi amacıyla Osmanlı Padişahı Abdülaziz'den izin alındı. Bugün Güney Kampüs adıyla anılan Bebek'teki ana kampüste ilk binanın inşası 5 Temmuz 1868'de başlayıp 17 Mayıs 1871'e kadar sürdü. Robert Koleji'nin bu ilk binasına Hamlin Hall adı verildi. Erkeklere eğitim veren Robert Koleji, aynı yıl kızlara eğitim vermesi için Gedikpaşa'da açılan Amerikan Kız Koleji takip etti. Hamlin Hall'ün açılışını başkan evi olarak 1891'de açılan Kennedy Lodge, hazırlık binası olarak 1902'de açılan Theodorus Hall, spor salonu olarak 1904'te açılan Dodge Hall, 1906'da açılan Washburn Hall, 1913'te açılan Anderson Hall ve dispanser olarak 1914'te açılan Sloane Hall izledi. Böylece Güney Kampüs'te yer alan tarihi binaların inşası I. Dünya Savaşı'na kadar tamamlandı. Binaların yapımında bu kampüste bulunan ocaktan çıkarılan mavi kireçtaşı kullanıldı.

Bağışlarla gelişen Robert Koleji, 1929 Dünya Ekonomik Bunalımı öncesi ve sonrasında birçok finansal sıkıntı yaşadı. 1932'de Paul Monroe, aynı anda hem Robert Koleji'nin hem de Amerikan Kız Koleji'nin başına geçen ilk kişi oldu. Böylece iki okul da aynı kişinin idaresine girdi. 1935'te ilk Türk müdür Hüseyin Pektaş başa geldi. 1957'de kolejin bir bölümü yüksekokula dönüştürüldü. İki yıl sonra Robert Koleji ve Amerikan Kız Koleji tek bir mütevelli heyet tarafından idare edilmeye başladı. 1960'lı yıllara gelindiğinde yöneticiler, iki koleji birleştirip karma eğitim veren bir okul hâline getirmeyi düşünmeye başladı. Bununla birlikte bugün Güney Kampüs olan alanın tamamen Türkiye hükûmetine bırakılması fikirleri gelişti.

Boğaziçi Üniversitesi
26 Ocak 1971'de Yönetim Kurulu, Robert Koleji üzerinden Boğaziçi Üniversitesi adıyla bağımsız bir üniversite kurulması için Türkiye hükûmetini teşvik eden önergeyi kabul etti. Ağustos'ta Türkiye Büyük Millet Meclisi okulun devlete geçişi hakkındaki maddeleri görüşmeye başladı, bazı milletvekilleri okulun adının Boğaziçi Üniversitesi yerine Fatih Üniversitesi olması fikrini öne sürse de bu fikir kabul görmedi. Aynı ay kabul edilen kanun tasarısıyla birlikte Boğaziçi Üniversitesinde üç yıllık bir geçiş sürecinin ardından Türkiye'de kabul edilen üniversiteler kanununa göre eğitim verilmeye başlanması kararlaştırıldı. 10 Eylül'de, günümüzde Güney Kampüs olan 118 dönümlük alan binalar, kütüphane ve laboratuvarlarıyla birlikte resmen Türkiye'ye devredilerek Boğaziçi Üniversitesi adıyla kamulaştı. Aynı ay Robert Koleji ile Amerikan Kız Koleji birleşerek aynı adla Arnavutköy'de karma eğitim vermeye başladı. Aptullah Kuran, Boğaziçi Üniversitesinin ilk rektörü seçildi. 20 Eylül'de üniversite yeni adıyla ilk derslerine başladı.

Kampüs

Boğaziçi Üniversite'nin beşi Avrupa Yakası'nda ve ikisi Anadolu Yakası'nda olmak üzere toplam yedi kampüsü vardır. Bu kampüsler toplamda 1,672,106 m2'lik bir alanı kaplar. Güney Kampüs, üniversitenin ana kampüsüdür ve büyük kısmı 19. yüzyılın sonu ile 20. yüzyılın başında yapılan binalardan oluşur. Bebek, Beşiktaş'a kurulmuştur. 118 dönümlük bir alanı kaplar. 1. Erkek Yurdu (Hamlin Hall); 1. Kız Yurdu (Zeynep-Ayşe Birkan Kız Yurdu ya da Theodorus Hall); konferanslarda, konserlerde, başta öğrenciler ya da öğretmenlerin yaptığı çeşitli toplantılarda kullanılan 487 kişi kapasiteli Albert Long Hall; fen-edebiyat fakültesinde yer alan çeşitli bölümlerin derslerinin verildiği Anderson Hall; Bilgi İşlem Merkezi; finansal ofis, iletişim ofisi, iş ofisi, kayıt işleri ofisi ve postaneden oluşan Yönetim Binası ya da diğer adıyla Gates Hall; Hülya Bozkurt Güzel Sanatlar Atölyesi; Kurumsal İletişim Ofisi; Öğrenci Dekanlığı; Mezunlar Derneği (BÜMED); Mithat Alam Film Merkezi; bir spor salonu ve tiyatro içeren Öğrenci Faaliyetleri Binası; Öğretim Üyeleri Merkezi (Kennedy Lodge); 1963'te inşa edilen ve mühendislik fakültesi olarak kullanılan Perkins Hall; sosyoloji ve psikoloji derslerinin görüldüğü Sloane Hall; Üniversite Kültürel Miras Müzesi; rektör, rektör yardımcıları, genel sekreter ofisi ile personel, araştırma ve planlama ofislerinden oluşan 1932'de inşası tamamlanan Van Millingen Kütüphanesi; iktisadi ve idari bilimler fakültesinin derslerinin görüldüğü Washburn Hall ile Yönetim Ofisleri üniversitenin Güney Kampüs'te yer alan birimleridir.

Kuzey Kampüs, Hisar Kampüsü ve Uçaksavar Kampüsü üniversitenin Bebek'teki diğer kampüsleridir. Kuzey Kampüs'te merkezi kütüphane koleksiyonlarını içeren Abdullah Kuran Kütüphanesi; Eğitim Fakültesi Binası; YADYOK Hazırlık Birimi; Mesleki Çalışmalar Yüksekokulu'nun elektronik laboratuvarları, üniversitenin yayınevine ait ofisleri ile matbaayı içeren Eğitim Teknolojileri Binası ve öğretim üyelerinin ofisleri, seminer odaları ile laboratuvarlardan oluşan Fen ve Mühendislik Binası ya da diğer adıyla Kare Blok Kuzey Kampüs'te yer alır. Kare Blok'ta bulunan laboratuvarlar bilgisayar mühendisliği, elektrik ve elektronik mühendisliği, fizik, inşaat mühendisliği, kimya, kimya mühendisliği, moleküler biyoloji ve genetik, makine mühendisliği ile nükleer mühendislik laboratuvarlardır. Kuzey Kampüs'te ek derslik ihtiyacına çözüm olması için inşa edilen Yeni Bina (New Hall), dört yurt ve bir kitabevi de bulunur. Üç ana binası olan Hisar Kampüsü, 1990'da açılmıştır. 7,924 m2 alana sahiptir ve içinde bir spor tesisinin yanı sıra Çevre Bilimleri Enstitüsü ve Uygulamalı Bilimler Yüksekokulu bulunur. Uçaksavar Kampüsü'nde görevliler için lojmanlar, öğrenciler için bir yurt, Garanti Kültür Merkezi, kapalı spor salonu ve stadyum vardır.

Sarıtepe Kampüsü, Kilyos'ta Karadeniz kıyısında yer alır. 1,272,600 m2 alana sahip olan bu kampüs sadece hazırlık öğrencileri içindi, YADYOK ve üç yurdun yanı sıra bir sosyal tesis içerir. 2014'ün sonundan bu yana üniversiteye ait rüzgâr santrali ile elektrik ihtiyacını karşılar ve bu özelliğe sahip ilk üniversite olarak kayıtlara geçmiştir. Ayrıca burada üniversitenin mezunlar derneğinin işlettiği Burc Beach adlı bir plaj da vardır. Kampüs arazisi 1985'te üniversiteye katılsa da buradaki ilk derslere 2002-2003 akademik yılında başlanmıştır. İyileştirme çalışmalarına rağmen kampüsün İstanbul'un sık nüfuslu alanlarına uzaklığı ve buna bağlı olarak gelişen ulaşım sorunları Kilyos'ta okuyan öğrencilerin birçok kez eylem yapmasına sebep olmuştur. Kandilli Kampüsü, Kandilli Rasathanesi'nin 1982'de Boğaziçi Üniversitesine bağlanmasıyla oluşmuştur ve rasathaneye bir de Deprem Araştırma Enstitüsü eklenmiştir. Üniversitenin Anadolu Yakası'ndaki ilk kampüsüdür ve Kandilli, Üsküdar'da yer alır.

18.02.2022 tarihinde alınan kararla Marmara Üniversitesinin kampüslerinden biri olan Anadolu Hisarı Kampüsü, Boğaziçi Üniversitesine devredildi. Kilyos'taki kampüsün yerleşkesi ve depreme dayanıklılığının düşük olması nedeniyle bu kampüsün hazırlık sınıfı öğrencilerinin kullanımına karar verildi. Önceki yıllarda bu kampüste eğitim gören Siyasal Bilgiler Fakültesi öğrencilerinin binaları boşaltılarak ve yenilenerek 2022-2023 akademik yılı itibarıyla Boğaziçi Üniversitesi hazırlık sınıfı öğrencilerinin eğitim göreceği bir kampüs oldu. Fakat, önceden burada okuyan Spor Bilimleri Fakültesi öğrencilerinin yeni kampüs inşaatının bitmemesi sebebiyle kampüs şu anda Boğaziçi Üniversitesi ve Marmara Üniversitesi öğrencilerinin ortak kullanımında.

Yönetim

Boğaziçi Üniversitesinde demokratik, katılımcı, özerk ve özgürlükçü üniversite yönetim modeli uygulanır. Üniversite Yönetim Kurulu ve Üniversite Senatosu yönetimde en fazla söz sahibi olan birimlerdir. Yönetim kurulu rektör ve yardımcıları dahil olmak üzere yirmi bir kişiden oluşurken senato, yine rektör ve yardımcıları dahil olmak üzere on dört kişiden oluşur. Bu iki birim tarafından 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu kapsamında katılımcı bir sistem sağlayabilmek için birçok komisyon ve kurul oluşturulmuştur. Akademik yönetim ise dört fakülte dekanı, altı enstitü müdürü, üç yüksekokul müdürü, otuz bir bölüm başkanı ile yirmi altı uygulama ve araştırma merkez müdürü tarafından sağlanır.

Rektör, üniversitenin baş yöneticisidir ve Cumhurbaşkanınca atanmaktadır. Rektörün görev süresi dört yıldır.

Rektörlüğe bağlı yirmi üç birim vardır: Araştırma-Planlama-Koordinasyon Şube Müdürlüğü, Arşiv ve Dokümantasyon Merkezi, Bilimsel Araştırma Projeleri Mali Koordinatörlüğü, Bilimsel Araştırma Projeleri Satınalma Şube Müdürlüğü, Bilimsel Araştırma Projeleri İdari Koordinatörlüğü, Burs Ofisi Koordinatörlüğü, Döner Sermaye İşletme Müdürlüğü, Engelliler Birimi Danışmanlığı, ERASMUS Kurumsal Koordinatörlüğü, İç Denetim Birimi Başkanlığı, İnsan Kaynakları Geliştirme Birimi Koordinatörlüğü, Kurumsal İletişim Ofisi, Kandilli Kampüsü İdari ve Teknik Koordinatörlüğü, Kilyos Sarıtepe Kampüsü Koordinatörlüğü, Lise Tanıtım Koordinatörlüğü, Mezunlar Ofisi Koordinatörlüğü, Öğrenci Faaliyetleri Koordinatörlüğü Öğretim Üyesi Yetiştirme Programı Kurum Koordinasyon Ofisi İdari Koordinatörlüğü, Özel Kalem, Spor Koordinatörlüğü, Stratejik Planlama Koordinatörlüğü, Teknoloji Transfer Ofisi, Uluslararası İlişkiler Koordinatörlüğü ve Yaz Dönemi Koordinatörlüğü.

Akademik

Öğrenci profili
Boğaziçi Üniversitesinde 2022-23 sayılarıyla 9,573 lisans, 2,783 lisansüstü ve 2,480 hazırlık olmak üzere toplam 14,836 öğrenci okumaktadır. Bu sayının 6,778'i kadınken 8,058'i erkektir. Buna ek olarak Türkiye dışındaki 70 ülkeden gelen 480 öğrenci de bulunmaktadır. Boğaziçi, YKS sonucunda öğrenci alır ve Türkiye'nin YKS'deki tüm puan türlerinde en yüksek puanla öğrenci alan devlet üniversitedir. Her yıl 1500'e yakın öğrenci okula kabul edilir.

Boğaziçi Üniversitesinde eğitim dili İngilizcedir. Bu yüzden yeni kazanan öğrencilerden belirli bir İngilizce bilgisine sahip olduklarını Üniversite Senatosu tarafından kabul edilen bir sınavla kanıtlamaları gerekir. Öğrencilerin İngilizce seviyelerini belirlemek amacıyla YADYOK tarafından İngilizce Yeterlik Sınavı (BUEPT/BÜYES) ve Düzey Belirleme Sınavı (DBS) yapılır. Yeni kayıt yaptıran tüm öğrencilerin Düzey Belirleme Sınavı'na girmeleri zorunluyken İngilizce Yeterlik Sınavı'na girmek öğrencinin isteğine bağlıdır. Yeterlik Sınavı'ndan en az C alanlar hazırlık eğitimi görmeksizin bölümlerinde eğitim görmeye başlar. Bu sınava girmeyenler ya da girdiği hâlde yeterli notu alamayanlar ise Düzey Belirleme Sınavı sonucundaki puanlarına göre hazırlık eğitimine alınır.

Üniversite profili
Boğaziçi Üniversitesinin tam zamanlı 193 profesörü, 110 doçenti, 148 doktor öğretim üyesi, 105 öğretim görevlisi, 75 Türk uyruklu olmayan öğretim elemanı, 255 araştırma görevlisi vardır. Okulda yedi fakülte, bir yüksekokul, sekiz enstitü bulunur. Sekiz yarıyıllık bir programı başarıyla tamamlayanlara ilgili oldukları bölümden lisans diploması verilir. Yüksek lisansını başarıyla tamamlayanlara ve derslerini başarıyla tamamlayıp doktora tezini kabul ettirenlere ise sırasıyla ilgili enstitü müdürü ile rektörün imzalarını taşıyan yüksek lisans diploması ve doktora diploması verilir. Ayrıca okul, öğrencilerine çift anadal programı seçeneği de sunar. 2023 sıralamalarına göre Boğaziçi Üniversitesi'nde Sayısal (SAY) sıralaması ile öğrenci alan bölümler içerisinde en yüksek puanlı bölüm 315. sıralama ile kapatan bilgisayar mühendisliği bölümü, Eşit Ağırlık (EA) sıralaması ile alan bölümler arasında en yüksek puanlı bölüm 509. sıralama ile İşletme, Sözel (SÖZ) sıralaması ile alan bölümler arasında en yüksek puanlı bölüm 812. sıralama ile Tarih bölümü ve Dil (DİL) sıralaması ile alan bölümler arasında en yüksek puanlı bölüm 1,507. sıralama ile Çeviribilim bölümüdür.

Boğaziçi Üniversitesi, birçoğu ABD ve Avrupa'da olmak üzere 500'ün üzerinde üniversiteyle karşılıklı değişim anlaşması imzalamıştır ve 2004'ten beri Erasmus'un bir parçasıdır. Bu kapsamda Türkiye dışına eğitim için 1200 öğrenci yollayabilecek kapasiteye sahiptir ve 2013-2014 öğretim yılında yaklaşık 500 öğrencisini Türkiye dışına yollamıştır. Değişim programlarına katılan öğrenciler, gittikleri okuldaki öğrenim harcından muaftır ve kendilerine maddi destek sağlanmaktadır. Okul ayrıca Akdeniz Üniversiteler Birliği (UNIMED), Avrupa Mühendislik Eğitimi Birliği (SEFI), Avrupa Üniversiteler Birliği (EUA), Karadeniz Üniversiteler Ağı (BSUN), Magna Charta Universitatum, Uluslararası Üniversiteler Birliği (IAU) VE Utrecht Ağı kuruluşlarının üyesidir.

Fakülteler ve enstitüler

Boğaziçi Üniversitesinde Eğitim Fakültesi, Fen-Edebiyat Fakültesi, İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi, Mühendislik Fakültesi, Yönetim Bilimleri Fakültesi, Hukuk Fakültesi ve İletişim Fakültesi olmak üzere toplam yedi fakülte bulunmaktadır. 1982'de kurulan Eğitim Fakültesi'nde beş bölüm vardır: Bilgisayar ve Öğretim Teknolojileri Eğitimi Bölümü; Rehberlik ve Psikolojik Danışmanlık dalında dersler görülen Eğitim Bilimleri Bölümü; Fen Bilgisi Öğretmenliği, İlköğretim Matematik Öğretmenliği ve Okul Öncesi Öğretmenliği dallarında dersler verilen İlköğretim Bölümü; Fizik Öğretmenliği, Kimya Öğretmenliği ve Ortaöğretim Matematik Öğretmenliği dallarında derler verilen Ortaöğretim Fen ve Matematik Alanları Eğitimi Bölümü ile İngilizce Öğretmeni yetiştirmeyi amaçlayan Yabancı Diller Eğitimi Bölümü.

En fazla bölümü bünyesinde barındıran Fen-Edebiyat Fakültesi'nde şu bölümler yer alır: Batı Dilleri ve Edebiyatları, Çeviribilim, Dilbilim, Felsefe, Fizik, Kimya, Matematik, Moleküler Biyoloji ve Genetik, Psikoloji, Sosyoloji, Tarih ile Türk Dili ve Edebiyatı. Başta 1958'de İş İdaresi ve Ekonomi adıyla kurulan ve 1971'de İdari Bilimler Fakültesi adını, 1982'de günümüzdeki adını alan İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi'nde Ekonomi, İşletme, Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler bölümleri bulunurken Mühendislik Fakültesi'nde Bilgisayar Mühendisliği, Elektrik-Elektronik Mühendisliği, Endüstri Mühendisliği, İnşaat Mühendisliği, Kimya Mühendisliği ile Makine Mühendisliği bölümleri yer alır. Mühendislik Fakültesi'nde yer alan tüm bölümler ABET akreditasyonu almıştır. Ayrıca doğrudan rektörlüğe bağlı olan iki bölüm de vardır: Beden Eğitimi ve Güzel Sanatlar.

Fakültelerin yanı sıra Uygulamalı Bilimler Yüksekokulu ve Yabancı Diller Yüksekokulu adlarını taşıyan iki yüksek okul bulunmaktadır. İlkine Turizm İşletmeciliği, Uluslararası Ticaret ile Yönetim Bilişim Sistemleri bölümleri dahilken, ikincisine İleri İngilizce, İngilizce Hazırlık ile Modern Diller birimleri dahildir. Okulda Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Enstitüsü, Biyomedikal Mühendisliği Enstitüsü, Çevre Bilimleri Enstitüsü, Fen Bilimleri Enstitüsü, Kandilli Rasathanesi ve Deprem Araştırma Enstitüsü, Konfüçyüs Enstitüsü ile Sosyal Bilimler Enstitüsü adlarını taşıyan yedi enstitü de bulunmaktadır.

2021 yılı son günlerinde Resmî Gazete'de yer alan kararla Veri Bilimi ve Yapay Zeka Enstitüsü kuruldu.

Kütüphane

Boğaziçi Üniversitesi Kütüphanesi, okulun kurulduğu tarihten bu yana gelişen bir koleksiyona sahiptir. Kütüphanenin ilk kitapları 1863'te Harvard Üniversitesi'nden bağış olarak gelen 200 adet kitaptır. Günümüzde Kuzey Kampüs'te hizmet veren kütüphane binası 1983'te açılmıştır ve binaya kurucu rektör Aptullah Kuran'ın adı verilmiştir. Kütüphane, yaklaşık 663,982 materyal barındırır ve 10 bin m2 alanda 1000 kişilik oturma kapasiteli açık raf sistemine göre çalışan akademik bir kütüphanedir. Günde ortalama olarak 4500 kişi giriş yapmakta, 660 kitap ödünç verilmekte, 35 kitaba ayırtma işlemi yapılmakta, elektronik ders materyallerinden 192, veritabanlarından 3.550 makale ve kitap okunmaktadır. Her yıl yaklaşık 10,000 yeni kitap satın alma yoluyla, 15,000 kitap da bağış olarak koleksiyona katılmaktadır. Kütüphanede bulunan koleksiyonlar şunlardır: Genel Koleksiyon, Referans Koleksiyonu, Yakın Doğu Koleksiyonu, Süreli Yayınlar Koleksiyonu, Nadir Eserler Koleksiyonu, Görsel İşitsel Koleksiyon ve Braille Koleksiyonu. Üniversitenin ayrıca Boğaziçi Üniversitesi Yayınevi adıyla faaliyet gösteren bir yayınevi de bulunmaktadır.

Öğrenci yaşamı

Kulüpler (Topluluklar)

Boğaziçi Üniversitesi Spor Kurulu (Sports Committee)
Kökü Robert Kolej'de kurulan "Athletic Association'a dayanan Boğaziçi Üniversitesi Spor Kurulu, geçmişten günümüze spor ve sporculuk geleneğini devam ettiren Türkiye'nin en eski öğrenci topluluklarındandır. 1898 yılında üniversiteler arası ilk atletizm müsabakası "Field Day"i organize eden ve Türkiye'deki üniversiteleri organizasyon kavramıyla tanıştıran Athletic Association ve Robert Kolej'deki sporcu ruhunu okul içerisinde yayma amacıyla kurulan "Sportsmanship Brotherhood" topluluklarının, Robert Kolej'in yerinde Boğaziçi Üniversitesinin kurulduğu 1971 yılında birleşmesiyle Spor Kurulu ismi doğmuştur.

Sporcu öğrenciler arasından seçilen Spor Kurulu kurulduğu günden bu yana öncelikle Boğaziçi Üniversitesinde olmak üzere, Türkiye'de ve dünyada sporu daha yüksek seviyelere taşımak için çalışmaktadır. Sene içerisinde Spor Ödülleri, Uluslararası Spor Festivali gibi spor merkezli gönüllü etkinlikler düzenlemekte ve Boğaziçi Üniversitesinde sporun temsilcisi olarak çalışmalarına devam etmektedir.

Boğaziçi Üniversitesi Fotoğrafçılık Kulübü (BÜFOK)
Türkiye'nin ilk üniversite fotoğraf kulübü olan Boğaziçi Üniversitesi Fotoğraf Kulübü'nün tarihi 1929 yılına kadar uzanmaktadır. BÜFOK, 90 yılı aşkın süredir üyelerine verdiği temel fotoğrafçılık, karanlık oda, analog ve dijital fotoğraf eğitimlerinin yanında, fotoğraf okumaları, çeşitli atölyeler, şehir içi ve şehir dışı geziler düzenlemekte, tanınmış fotoğrafçılarla Boğaziçi Üniversitesi içinde söyleşiler yapmakta, senede bir veya iki kere büfokfanzin adlı dergiyi çıkarmaktadır. Nuri Bilge Ceylan, Laleper Aytek ve Orhan Cem Çetin bu kulüpten çıkmış bazı ünlü fotoğraf sanatçılarıdır.

Boğaziçi Üniversitesi Müzik Kulübü (BÜMK)
1974 yılında kurulmuştur. Kulüp bünyesinde öğrencilerin kullanabileceği piyano odası, elektronik müzik odası, EGO (Erkin Gündüz Odası), Taşoda Stüdyosu ve Kilyos Taşoda olmak üzere 5 oda bulunur. Yılda 2 kez gerçekleştirilen Taşoda Festivali'ni düzenler.

Boğaziçi Üniversitesi Bilişim Kulübü (Compec)
1994 yılında bilgisayar mühendisliği öğrencileri tarafından "Computer Engineering Committee" olarak kurulan Compec, günümüzde bilişim kulübü olarak devam etmekte ve bünyesinde birçok farklı bölümden öğrenci barındırmaktadır. Teknoloji ekibi, DevTeam, PR ekibi, Kurumsal İletişim ekibi, İç İletişim ekibi, Boğaziçi Bilişim Ödülleri ekibi ve Dijital Girişimcilik ekibi olmak üzere 7 farklı alt kurul içeren Compec, her sene ödül töreni, zirveler, eğitimler, hackathonlar, yarışmalar ve kulüp içi aktiviteler olmak üzere 50'nin üzerinde etkinliğin organizasyonunu gerçekleştirmekte ve 5000'in üzerinde katılımcıya ev sahipliği yapmaktadır. En çok ilgi çeken etkinliklerinden bazıları:

Boğaziçi Bilişim Ödülleri

2014'ten bu yana düzenlenen ve 15'ten fazla kategoride ödüllerin verildiği ödül törenidir. Kazananlar halk oylaması ve jürinin kararları ile seçilmektedir ve yaklaşık 1.5 milyon tekil oy kullanılmaktadır. Geçmiş kazananlar arasında Haluk Levent, Barış Özcan, Ezgi Mola, Enis Arıkan ve Nazım Salur gibi isimler bulunmaktadır. Geçtiğimiz yıllarda ödül törenine sunuculuk yapan isimler arasında Tansel Öngel ve Sultan Arınır da bulunmaktadır.

Boğaziçi TechSummit
Kulübün bünyesinde gerçekleştirilen en prestiji etkinliklerden olan TechSummit; eş zamanlı şirket gezileri, paneller, workshoplar ve son teknoloji ürünleri içeren fuaye alanından oluşur. Türkiye'de öğrenci kulüpleri bazında düzenlenen en büyük teknoloji zirvesidir.

TeknoDolu
Kulübün sosyal sorumluluk projesidir. Compec üyelerinden oluşan eğitimli bir gönüllü grubunun dezavantajlı ve teknolojiye erişimi kısıtlı olan bölgelerdeki ilkokul ve ortaokul öğrencilerine verdiği eğitimler ve bu öğrenciler için kurdukları "TeknoPanayır"dan oluşur. İlk defa 2019 yılının Nisan ayında, Bozüyük Fen Lisesinde, 7-12 yaş arası 400 öğrencinin katılımıyla gerçekleşmiştir.

Boğaziçi DataCamp
Veri Bilimi alanında yetkin isimlerin, profesyonellerin ve öğrencilerin katıldığı zirve ve workshoplardan oluşan etkinliktir.

Boğaziçi Üniversitesi Elektroteknoloji Kulübü (BUEC)
1962 yılında elektrik-elektronik mühendisliği ve bilgisayar mühendisliği öğrencilerinin kişisel ve akademik gelişimlerine destek olmak amacıyla Boğaziçi Üniversitesi bünyesinde kurulmuş öğrenci kulübü. BUEC, aynı zamanda Boğaziçi Üniversitesinin IEEE Öğrenci Kolu'nu temsil etmektedir. Kulüp, elektrik-elektronik mühendisliğinin çeşitli dallarını Boğaziçi Üniversitesinde tanıtmayı ve sevdirmeyi kendisine misyon edinmiştir.

BUEC, elektrik-elektronik mühendisliği odaklı bir öğrenci kulübü olmasına rağmen, gerek üyeleri gerekse organizasyon katılımcıları arasında birçok farklı bölümden öğrenciyi barındırmaktadır.

Zirve ve konferanslar

BETA Sektör Günleri
BETA Sektör Günleri, kulübün geleneksel ve en geniş kapsamlı etkinliğidir. BETA (Biomedical tech, Energy, Telecommunication, Automotive) geçen yıllarda da kulübün düzenlediği Biyomedikal Günleri ve CONNEXT Telekomünikasyon Günleri etkinliklerimizin birleştirilmesiyle son halini almıştır. Etkinliğin öncelikli amacı yeni teknolojileri ve çalışmaları yetkin sektörlerden öğrenerek öğrencileri sektördeki gelişmelerden haberdar etmektir. Ayrıca öğrencilerin yöneleceği dalı karşılaştırma yaparak seçmelerine yardımcı olmaktır. Geçen yıllarda etkinliğe Apple, Mercedes-Benz, Siemens, Philips, Ford, AVL, ABB, Microsoft ve Vodafone gibi Türkiye'de kendi sektörlerine yön veren şirketler katılmıştır. Etkinlik kapsamında konuşmalar, söyleşiler, workshoplar, ofis ve fabrika gezileri yapılmaktadır.

Boğaziçi Enerji Zirvesi
BUEC, bu etkinlik ile enerji sektörünün Türkiye'de ve dünyada ilerleyişinden yeni ve verimli enerji üretme yöntemlerine kadar geniş bir kapsamda enerji sektörünü önde gelen firmalarla beraber geleceğin seçkin mühendislerine tanıtmayı amaçlamaktadır.

Geçtiğimiz senelerde kulüp tarafından "Enerji Günleri" ismiyle gerçekleştirilen etkinlik artık genişletilmiş kapsamı ve yenilenmiş vizyonuyla "Boğaziçi Enerji Zirvesi" adı altında yürütülmekte. Etkinlikte, dünyada ve Türkiye'de enerji alanında fark yaratan öncü ve lider firmaları, Türkiye'nin enerji politikalarına yön veren isimleri, ülkemizin en iyi üniversitelerinden gelen akademisyen ve öğrencileri bir araya gelmektedirler.

Bilim ve Teknolojide Lider Kadınlar Zirvesi
Günümüz bilim ve teknoloji dünyasında kariyerlerine devam eden kadınların erkeklere oranla oldukça az olduğu göze çarpmaktadır. Bilim ve Teknolojide Lider Kadınlar bu dünyayı bir de kadınların gözünden görmek ve gelecekte bilim ve teknoloji alanında çalışmak isteyen kadınları cesaretlendirmek amacıyla yola çıkarak düzenlenen bir etkinliktir.

RoboticSummit
Robotikle ilgilenen gençleri desteklemek ve bu alandaki bilgilerine katkıda bulunmak amacıyla düzenlenen bir etkinliktir. Lise ve üniversite öğrencilerine yönelik robot yarışması ile robotik ve otomasyon sektörünün tanıtılması olmak üzere iki kısımdan oluşur.

Kulüp içi etkinlikler

Mezun Sohbetleri
Öğretim yılı boyunca her ay, bir Boğaziçi Üniversitesi mezunu kulübe davet edilir. Mezunlarımız, soru-cevap tarzında ilerleyen sohbetlerde gelecek planlamasına yönelik birbirinden farklı bakış açılarıyla üyelere faydalı olmaktadırlar.

Boğaziçi Üniversitesi Yapı Kulübü (BÜYAP)
Boğaziçi Üniversitesi'nin köklü ve aktif kulüplerinden biri olan Boğaziçi Üniversitesi Yapı Kulübü (BÜYAP), 1987 yılında kurulmuştur. İnşaat Mühendisliği öğrencileri ve bu alana ilgi duyan tüm Boğaziçilileri bir araya getirmeyi hedefleyen kulüp gerçekleştirdiği organizasyonlarla üyelerini ve katılımcılarını eğlenceli bir ortamda profesyonel yaşama hazırlamaya çalışmaktadır.

İlkokulumuz Projesi
Eğitimin zor koşullar altında, kısıtlı imkânlarda yapıldığı bölgelere yeni okullar inşa edilmesini ve bu okulların etkin kullanılmasını amaçlayan; herkesin eşit koşullarda eğitim hakkına sahip olması gerektiği düşüncesiyle yola çıkılan ve ülkemizdeki sosyal sorumluluk bilincini arttırarak üyelerine de sürecin içinde yer alma şansı tanıyan bir sosyal sorumluluk projesidir. BÜYAP, üyelerinin çabalarıyla yürüttüğü çabalarla 2010'da Düzce'nin Balatlı köyünde, 2011'de Ağrı'nın Tezeren köyünde, 2016'da Adıyaman'ın Besni ilçesinin Yazıbeydili köyünde birer ilkokul inşa edilmesine vesile olmuş, bu sayede ülkemizdeki eğitim eşitsizliğini gidermeye katkıda bulunmuştur.

Design and Construct
Boğaziçi Üniversitesi Yapı Kulübü'nün 2007'den bu yana, dünyanın dört bir tarafından üniversite öğrencilerinin katılımıyla güney kampüste gerçekleştirdiği geleneksel uluslararası öğrenci çelik köprü yarışmasıdır. Türkiye, Avrupa ve Asya'dan birçok üniversiteden bir yıl boyunca yarışmaya hazırlanan ekiplerden ön elemeden geçen takımlar, her yıl nisan ayında düzenlenen estetik ve zamana karşı kurulum finallerine katılarak en verimli ve özgün köprüyü yapmak için yarışırlar.

Civil Career
İnşaat sektöründeki lider isimleri ve şirketleri bunun yanında birçok farklı üniversiteden değerli akademisyenleri; sektörle yakından ilgilenen ve kariyerini üniversite sıralarındayken şekillendirmeye başlamak isteyen öğrencilerle buluşturmayı amaçlayan, iki gün boyunca katılımcılara canlı mülakatlar, vaka analizleri ve atölyeler sunan bir kariyer günleri etkinliğidir.

ProCE
Öğrenci ekiplerine gayrimenkulleri analiz edip programlama ve gayrimenkul bilgilerini, yaratıcılıklarını ve problem çözme yeteneklerini sergileme fırsatı sunan, üniversitelerin inşaat mühendisliği, mimarlık, işletme, ekonomi, uluslararası ticaret, işletme mühendisliği, çevre mühendisliği, peyzaj mimarlığı, gayrimenkul geliştirme ve şehir bölge planlama bölümlerinden öğrencilerin katılabildiği gayrimenkul geliştirme yarışmasıdır.

Mezunlar

 Ahmet Davutoğlu - uluslararası ilişkiler profesörü, eski başbakan ve Gelecek Partisi Genel Başkanı
 Ahmet Yalçınkaya - şair
 Aydemir Güler - Türkiye Komünist Partisi eski genel başkanı
 Başar Başarır - yazar
 Bilge Yılmaz - ekonomist
 Cem Akaş - yazar
 Cem Yılmaz - komedyen, aktör, karikatürist
 Cüneyt Yalaz - tiyatro sanatçısı
 Derviş Zaim - film yönetmeni
 Emin Alper - film yönetmeni
 Emre Gönensay - ekonomi profesörü, dışişleri bakanı
 Engin Ardıç - yazar
 Ezel Akay - film yönetmeni
 Fahriye Evcen - oyuncu
 Fatma Ceren Necipoğlu - arpist
 Güler Sabancı - CEO, Sabancı Holding
 Gülse Birsel - yazar, senarist, aktris, gazeteci yazar
  Hafize Gaye Erkan - TCMB başkanı
 Harun Tekin - rock sanatçısı, Mor ve Ötesi solisti
 Murat Gülsoy - yazar
 Nevzat Aydın - girişimci, melek yatırımcı ve mentor
 Nil Karaibrahimgil - şarkıcı ve besteci
 Nilgün Marmara - yazar
 Nova Norda - müzisyen ve şarkı sözü yazarı
 Nuri Bilge Ceylan - film yönetmeni
 Perihan Mağden - yazar
 Tansu Çiller - eski başbakan, ekonomi profesörü
 Teoman - şarkıcı ve besteci
 Ünal Çeviköz - Büyükelçi, milletvekili
 Nilipek. - şarkıcı ve söz yazarı
 Melike Şahin - şarkıcı

Ulaşım

Dış bağlantılar
 Metro İstanbul Web Sitesi
 İETT Web Sitesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Avrupa Üniversiteler Birliği
İstanbul'daki devlet üniversiteleri
Beşiktaş'taki üniversiteler
Sarıyer'deki üniversiteler
Robert Lisesi
1863'te kurulan üniversiteler

Boğaziçi Üniversitesi


Black Widow  é um filme de mistério estadunidense escrito, produzido e dirigido por Nunnally Johnson, baseado no romance de 1952 de mesmo nome de Patrick Quentin. O filme é estrelado por Ginger Rogers, Van Heflin, Gene Tierney e George Raft. Foi lançado em 28 de outubro de 1954 pela 20th Century Fox.

Sinopse
Uma jovem aspirante a atriz (Peggy Ann Gardner) é assassinada e as suspeitas recaem sobre seu agente, um produtor da Broadway (Van Heflin).

Elenco

Bibliografia
 Johnson, Nunnally (1969). Recollections of Nunnally Johnson oral history transcript. University of California Oral History Program.

Filmes dos Estados Unidos de 1954
Filmes noir
Filmes de drama dos Estados Unidos
Filmes de mistério dos Estados Unidos
Filmes dirigidos por Nunnally Johnson
Filmes da 20th Century Studios
Filmes com trilha sonora de Leigh Harline
Filmes baseados em romances de autores dos Estados Unidos
Filmes ambientados em Nova Iorque
Filmes em língua inglesa

Black Widow (1954)


Aydınköy, Ardanuç - Artvin ili Ardanuç ilçesine bağlı köy
 Aydınköy, Osmancık - Çorum ili Osmancık ilçesine bağlı köy
 Aydınköy, Asarcık - Samsun ili Asarcık ilçesine bağlı mahalle
 Aydınköy, Muratlı - Tekirdağ ili Muratlı ilçesine bağlı mahalle
 Aydınköy, Akçaabat - Trabzon ili Akçaabat ilçesine bağlı mahalle
 Aydınköy, KKTC - Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin Güzelyurt ilçesine bağlı köy

Aydınköy


الأمفورة  من  وتعني بالعربية «حامل من الجانبين»، هي جرة خزفية كان اليونان والإغريق يستعملونها. وهي عبارة عن قارورة لها قبضتان وعنق طويل أضيق من جسم الجرة الذي يكون بيضاوي الشكل.

يعود أصل اشتقاق كلمة أمفورة إلى الكلمة اليونانية αμφιφορεύς amphiphoreus التي تعني «حامل من الجانبين». أما أول الأمفورات فقد ظهرت على الساحل السوري في القرن 15 قبل الميلاد وانتشرت من هناك في أنحاء العالم القديم. استخدم الإغريق واليونانيون القدماء والرومان الأمفورات كوسيلة رئيسية لنقل وتخزين العنب وزيت الزيتون والخمر والزيت والزيتون والحبوب والسمك وأشياء أخرى.

المراجع

اليونان القديمة
تاريخ سوريا
حاويات تخزين مواد غذائية
فخار
قوارير
مصطلحات علم الآثار
منطقة البحر الأسود

أمفورة


Arthur Adriano Nath (São Leopoldo, 30 de outubro de 1999) é um voleibolista indor brasileiro que atua na posição de ponteiro.

Carreira

Clube
Formado nas categorias de base do Sinodal, de São Leopoldo, o ponteiro foi relevado pelas categorias de base do Suzano Vôlei. Em 2017 o atleta foi contrato pelo Vôlei Canoas para disputar a Superliga na temporada 2017-18.

Após jogar a temporada 2018-19 pelo Vôlei Guarulhos, o ponteiro foi contrato pelo Sesc RJ. Com o time carioca, o gaúcho conquistou um título do Campeonato Carioca, um terceiro lugar na Copa do Brasil e terceiro lugar na Copa Libertadores, todos na temporada 2019-20.

Em 2021 o ponteiro assinou seu primeiro contrato com um time do exterior, o SVG Lüneburg, time da primeira divisão do Campeonato Alemão.

Seleção
Nath integrou o time que foi vice-campeão do Campeonato Sul-Americano Sub-19 em 2016. No ano seguinte terminou na oitava posição no Campeonato Mundial Sub-19 após perder nas quartas de final para a seleção iraniana.

Clubes

Ligações externas
 Arthur Nath no FIVB
 Arthur Nath no Global Sports Archive
 Arthur Nath no Volleybox

Naturais de São Leopoldo
Pontas de voleibol
Voleibolistas do Rio Grande do Sul
Voleibolistas do Brasil
Desportistas do Rio Grande do Sul

Arthur Nath


عزبة الخفوج قرية تابعة لمركز السادات في محافظة المنوفية في جمهورية مصر العربية. تتبع إداريا للوحدة المحلية لقرية الطرانة

انظر أيضاً

 مركز السادات.
 محافظة المنوفية.

المراجع

قرى السادات

عزبة الخفوج


إرنست تشولتز  (29 يناير 1931 في دالهوندين) لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في مركز المهاجم . تم استدعائه للمشاركة مع منتخب فرنسا في بطولة كأس العالم لكرة القدم 1954 التي أقيمت في سويسرا لكنه لم يشارك في أي مباراة . شارك في المباراة الدولية الوحيدة في 28 سبتمبر 1961 حيث سجل فيها أيضا هدفه الوحيد .

مراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم من الراين الأسفل (إقليم فرنسي)
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص من الراين الأسفل
رياضيون من الراين الأسفل
فرنسيون من أصل ألماني
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو بولوني
لاعبو تولوز
لاعبو كأس العالم 1954
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم من ألزاس
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
مدربو كرة قدم فرنسيون
مدربو نادي بولون
مواليد 1931
مواليد في دالهوندين
وفيات 2013

إرنست شولتز


روابط إضافية
 Official Homepage
 Profile on www.atptennis.com
 Interview with Rainer Schüttler (, sbznet.de)
 Characteristics-Interview with Rainer Schüttler (, sbznet.de)

روابط خارجية

مراجع

أبطال أولمبيون في كرة المضرب
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كورباخ
أعلام كرة مضرب من هسن
ألمان فازوا بالميدالية الفضية الأولمبية
ألمان مغتربون في سويسرا
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 2004
رياضيون ألمان مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة مضرب ألمان
لاعبو كرة مضرب أولمبيون من ألمانيا
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2004
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008
لاعبو كرة مضرب في الألعاب الأولمبية الصيفية 2000
مدربو كرة مضرب ألمان
مواليد 1976
مواليد في كورباخ

راينر شوتلر


علي ثنيان صالح الأذينة العازمي ، 1917 - 1971 عضو سابق في مجلس الأمة الكويتي.

عن حياته
ولد في فريج الداخل ، وكان عضواً في المجلس التأسيسي عام 1961م، وعضواً في مجلس الأمة من سنة 1962م إلى سنة 1971م ، وكانت مساهماته مع العضو مرضي عبد الله الأذينة في إنشاء وتطوير البنية التحتية لمنطقة السالمية ، وتوفي سنة 1971م وهو مازال نائب مجلس أمة.

السيرة البرلمانية
شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1963 في الدائرة التاسعة وحصل على المركز الثاني برصيد 650 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1967 في الدائرة التاسعة وحصل على المركز الأول برصيد 951 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1971 في الدائرة التاسعة وحصل على المركز الثالث برصيد 950 صوت وفاز بالانتخابات ، وتوفي وهو عضو في المجلس

مراجع

أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1963
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1967
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1971
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
وفيات 1971

علي ثنيان الأذينة


Das letzte Spiel ist ein US-amerikanisches Sportdrama aus dem Jahr 1973, nach dem gleichnamigen Roman des Drehbuchautors Mark Harris.

Handlung
Henry Wiggen ist ein Star des Baseballteams der New York Mammoths. Für seinen Manager Dutch ist er ein sehr wertvoller Spieler. Die Vertragsverhandlungen mit dem Vorstand des Teams gestalten sich schwierig. Henry will einen neuen Vertrag, der ihm mehr Gage einbringt. Nebenbei verkauft Henry an andere Sportskameraden Versicherungen. Der etwas zurückgebliebene Fänger Bruce Pearson ist einer der besten Freunde Henrys. Henrys Spitzname im Team ist Author, weil er einmal ein Buch veröffentlicht hat. Bruce missversteht den Spitznamen und nennt Henry stattdessen oft Arthur.

Henry und Bruce verlassen die Mayo Clinic. Bruce hat sich dort untersuchen lassen, weil bei ihm ein Hodgkin-Lymphom diagnostiziert wurde. Ihm bleibt nur noch kurze Zeit zu leben. Die beiden Freunde fahren in Bruces Heimatstadt in Georgia. Bruce hat sich immer gewünscht, Henry seinen Geburtsort zu zeigen. Als Zeichen, dass er seinen baldigen Tod akzeptiert, verbrennt er in der ersten Nacht seine ganzen alten Baseball-Artikel.

In der Mannschaft weiß niemand etwas von Bruces Schicksal. In der Saisonvorbereitung plant Dutch, Bruce durch ein junges Talent, Piney Woods, zu ersetzen. Henry verwirrt das Management, als er einen neuen Vertrag unter einer besonderen Bedingung akzeptiert. Er wird nur zusammen mit Bruce weitermachen. Sollte einer aus dem Team ausscheiden, geht auch der andere. Dutch versucht, Henry dazu zu bringen, den Vertrag zurückzunehmen. Zur gleichen Zeit beginnt eine Niederlagenserie für die Mammoths. Das Team beginnt auseinanderzufallen.

Bruce will mit der Hilfe von Henry seine Lebensversicherung umschreiben. Als Begünstigte soll nun seine Freundin Katie gelten, die allerdings insgeheim nur an Bruces Geld interessiert ist und sein intellektuelles Handicap ausnutzt. Als eines Tages ein Spieler auf Bruce herumhackt, verliert Henry die Nerven. Er verrät ungewollt, dass Bruce bald sterben wird. Das bleibt kein Geheimnis, schnell haben Mannschaft und Teamleitung davon erfahren. Alle kümmern sich nun um Bruce, die Moral der Mannschaft steigt.

Am Saisonende ist Bruce zu krank, um spielen zu können. Die Mannschaft kämpft um den Gewinn der World Series, doch Bruce reist nach Georgia, um seine Eltern zu sehen. Nach dem Finale stirbt Bruce. Henry schwört, niemals wieder jemanden zu hänseln.

Kritiken
Das Lexikon des internationalen Films schrieb, es sei ein sympathischer Film aus dem Sportlermilieu, der in erster Linie durch seine glänzenden Hauptdarsteller lebt.

Roger Ebert schrieb in der Chicago Sun-Times, der Film sei der ultimative Baseballfilm. Er handele weniger vom Tod als vielmehr vom täglichen Leben der Baseballprofis.

Auszeichnungen
Vincent Gardenia erhielt 1974 eine Oscar-Nominierung in der Kategorie Bester Nebendarsteller.

Im gleichen Jahr gewann Robert De Niro den New York Film Critics Circle Award als bester Nebendarsteller.

Hintergrund
Der Film feierte am 26. August 1973 in New York seine Premiere. In Deutschland wurde er am 17. Februar 1991 als TV-Premiere im ZDF ausgestrahlt.

Der Roman von Mark Harris, der dem Film zu Grunde liegt, wurde 1955 veröffentlicht. Die erste filmische Umsetzung fand 1956 in der Fernsehserie The United States Steel Hour statt. Hier spielten Paul Newman und Albert Salmi die Hauptrollen.

Zusammen mit dem im gleichen Jahr produzierten Gangsterfilm Hexenkessel (Mean Streets) von Martin Scorsese bedeutete dieser Film der Durchbruch für den zu der Zeit noch wenig bekannten Robert De Niro.

Die Saisonvorbereitung wurde in Florida gedreht. Als Heimstadion der New York Mammoths diente das Shea Stadium, Heimstadion der New York Mets.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1973
US-amerikanischer Film
Filmdrama
Baseballfilm
Literaturverfilmung

Das letzte Spiel


Krešo Kulašin, umjetničkog imena Krešo Bengalka (Split, 23. siječnja 1986.) rap je glazbenik iz Splita. Zbog porijekla s očeve strane izjašnjava se Bošnjakom. Jedan je od osnivača gangsta rap grupe Kiša metaka. Godine 2008. debitirao je na pjesmi Krek kuća grupe Dječaci. Citiran je u sklopu skupine Neki tvrdi likovi.

Godine 2014. s  reperom Žuvijem formirao je duo Krešo i Žuvi. Iste godine izdaju album Brokva. U veljači 2017. godine Krešo Bengalka objavljuje svoj prvi samostalni album Finale, a 2018. slijedi drugi samostalni album Split Zoo.

Diskografija

Albumi

 Kiša Metaka Folder 1 (2013.)
 Brokva (2014.)
 Kiša Metaka Folder 2 (2014.)
 Finale (2017.)
 Split Zoo (2018.)
 Pozitiva & Nasilje (2019.)
 Vida (2019.)
 Amigos Para Siempre (2019.)
 Sve Najbolje (2019.)
 Klub Navijača (2020.)
 Prvak Tvrdog Đira (2022.)
 Split Zoo 2 (2023.)

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica
 Krešo Bengalka na Discogsu

Životopisi, Split
Hrvatski hip hop glazbenici

Krešo Bengalka


Claude is a French given name originating from the Latin name Claudius. In French, it is used for both males and females. In English, it is mostly used for males; it is an uncommon given name for females or a family name.

Examples

Men
Claude, Duke of Aumale (1526–1573)
Claude, Duke of Guise (1496–1550)
Claude de la Colombière (1641–1682), Christian saint
Claude of Besançon (c. 607–696 or 699), Christian saint, priest, monk, abbot and bishop
"Claude", traditional name in English for Claude Lorrain (c. 1600–1682), French landscape painter, draughtsman and etcher
Claude Akins (1926–1994), American actor
Claude Barrès (1925–1959), French officer
Claude Beausoleil (1948–2020), Canadian poet and writer
Claude Boissol (1920–2016), French film director and screenwriter
Claude Bouton, Lord of Corbaron
Claude Chappe (1763-1805), French inventor
Claude Choules (1901–2011), British WWI veteran and last combat veteran from any nation
Claude Corea (1894-1962), Permanent Representative of Sri Lanka to the United Nations from 1958-1961
Claude Crowl (1892–1915), a former Australian rules footballer with St Kilda
Claude Dallas (born 1950), self-styled "Mountain Man" and convicted murderer of two U.S. game wardens
Claude Dauphin (1951–2015), French commodities trader
Claude Debussy (1862–1918), French composer
Claude Demetrius (1916–1988), African-American songwriter
Claude Duval, (1643–1670), French-born gentleman highwayman in post-Restoration Britain
Claude François (1939–1978), French musician
Claude Galopin, French automotive engineer
Claude Gillingwater (1870–1939), American actor
Claude Giroux (born 1988), French-Canadian professional ice hockey player and captain of the Philadelphia Flyers
Claude Hipps (1927–2017), American football player
Claude Hulbert (1900–1964), British comic actor
Claude Janiak (born 1948), Swiss politician
Claude Julien (born 1960), Canadian ice hockey coach in the National Hockey League
Claude Kelly, American singer and song writer
Claude A. Larkin (1891–1969), American Marine general
Claude Lévi-Strauss (1908–2009), French anthropologist
Claude Louis Berthollet (1748–1822), French chemist
Claude Lemieux (born 1965), retired ice hockey player in the National Hockey League
Claude Makélélé (born 1973), French football manager and former player
Claude McKay (1889-1948), Jamaican writer and poet
Claude Monet (1840–1926), French painter
Claude F. Morris (1869–1957), Justice of the Montana Supreme Court
Claude Mutafian (1942), French writer, historian and mathematician
Claude Netter (1924–2007), French Olympic champion foil fencer
Claude Nicollier (born 1944), first Swiss astronaut
Claude Patrick (born 1980), Canadian mixed martial arts fighter
Claude Piron (1931–2008), linguist and psychologist
Claude Rains (1889–1967), British-born American actor
Claude Ramsey (1943–2018), American farmer and politician
Claude Rapin (born 19??), archaeologist specialising in Central Asian studies
Claude C. Robinson (1881–1976), Canadian ice hockey and sports executive
Claude Rouer (1929–2021), French road cyclist
 Claude Sandoz (born 1946), Swiss visual artist
Claude Shannon (1916–2001), American information theorist, mathematician, and electrical engineer
Claude Sintes (born 1953), French archaeologist and curator
Claude Joseph Vernet (1714–1789), French painter
Claude Weaver (1867–1954), American politician
Claude Weaver III (1923–1944), American-Canadian World War II flying ace
Claude Willoughby (1898–1973), American baseball player

Women
Claude de Bectoz (1490–1547), writer, intellectual, abbess and correspondent of Francis I of France
Claude of France (1499–1524),  queen consort of King Francis I of France and Duchess of Brittany
Claude of France (1547–1575), second daughter of King Henry II of France and Catherine de' Medici
Claude B. Levenson (1938–2010), French journalist and writer
Claude de Vin des Œillets (1637–1687), a mistress of King Louis XIV of France
Claude Cahun (1894–1954), French surrealist photographer, sculptor and writer
Claude Chirac (born 1962), daughter of Jacques Chirac
Claude Gensac (1927–2016), French actress
Claude Jade (1948–2006), French actress
Claude or Claudia Moatti (born 1954), French historian specialising in Roman Studies
Claude Mérelle (1888–1976), French actress
Claude Nollier (1919–2009), French actress
Claude Pompidou (1912–2007), widow of President Georges Pompidou
Claude Scott-Mitchell, Australian actress

Fictional characters
Claude, from the anime series Beyblade G-Revolution
Claude, from the Bleach franchise
Claude, eponymous dog from the Claude series of books by Alex T. Smith
Claude, protagonist of the video game Grand Theft Auto III
Claude, young numbat in the 2007 Australian film Gumnutz: A Juicy Tale
Claude, from the television series Heroes
Claude, uncle of Hugo Cabret in the novel The Invention of Hugo Cabret
Claude, French character in the children's television series The Raggy Dolls
Claude, from the children's animated series Timothy Goes to School
Claude, a rabbit villager in the video game series Animal Crossing
Claude of Valois, from the television series Reign
Claude Hooper Bukowski, protagonist of the musical Hair
Claude Cat, from the Looney Tunes and Merrie Melodies cartoon series from Warner Bros.
Claude Faustus, demonic butler from the Black Butler franchise
 Claude Fitzwilliam, title character in the 1967 American romantic comedy film Fitzwilly
Claude Frollo, villain of the Victor Hugo novel The Hunchback of Notre-Dame and its Disney adaptation.
Claude von Riegan, one of the three main lords from the video games Fire Emblem: Three Houses and Fire Emblem Warriors: Three Hopes
Claude Scruggs, a minor character in the Pixar animated film Cars
Claude Speed, protagonist of the video game Grand Theft Auto 2
Claude Sterling, villain from the manga adaptation of the "Vampire Kisses" book series
Claude Wallace, protagonist of the video game Valkyria Chronicles 4
Claude Wheeler, main character of Willa Cather's One of Ours

Artificial intelligences

 Claude (chatbot), a large language model developed by Anthropic AI

See also
 Claud, a given name
 Claude (disambiguation)
 Claudio
 Claudia

References

French unisex given names
French masculine given names
French feminine given names
Feminine given names
English masculine given names
Masculine given names
de:Claude
ko:클로드
it:Claudio
nl:Claudius
ja:クロード
pl:Klaudiusz
sv:Claudius (olika betydelser)

Claude (given name)


Farkasfalva steht für:
 Farkasfalva, ungarischer Name der Gemeinde Vlková in der Slowakei
 Farkasfalva, bis 1895 ungarischer Name der Gemeinde Vlkanová in der Slowakei
 Farkasfalva, ungarischer Name des Ortsteiles Neumarkt an der Raab in der Marktgemeinde Sankt Martin an der Raab in Österreich

Farkasfalva


شجرة فيثاغورس هي شجرة كسيرية مكونة من عدة مربعات. سميت الشجرة تيمناً بالعالم فيثاغورس لأن كل ثلاثة مربعات متماسة تكون مثلث قائم الزاوية والذي هو شكل يستخدم عادة في إثبات مبرهنة فيثاغورس.

فإذا كان المربع الأول الكبير قياسه 1×1 فإن شجرة فيثاغورس تلائم مستطيلاً قياسه 6×4.

إنشاء الشجرة
إن إنشاء شجرة فيثاغورس يبدأ بمربع. أعلاه مربعان آخران، كلاً منهما ينقص طوله بكسر خطي مقداره ، وذلك التطبيق يكرر مراراً وتكراراً إلي أصغر مربع (ملا نهاية). الرسم التالي يوضح أول 4 تكرارات مسلسلة في بناء شجرة فيثاغورس.

مساحة
إن n تكرار سيضيف 2n مربع لها المساحة (½√2)n من أجل مساحة كلية تساوي الواحد 1. وعليه فإن مساحة الشجرة سوف تنمو في حدود اللانهاية n→∞. لكن في الواقع فإن مساحة المربعات سوف تتراكب بعد التكرار الخامس، وبالتالي تكون مساحة الشجرة نهائية وتكون المساحة العظمى مساوية لمساحة 6×4 مربعات.

من الممكن ببساطة برهان أن مساحة شجرة فيثاغورس A يكون في المجال 5 < A < 18

مراجع

وصلات خارجية
 معرض صور يحتوي علي العديد من أشجار فيثاغورس.

كسيريات

شجرة فيثاغورس


الإماهة يمكن أن يقصد بها:
 تجمع جزيئات الماء حول الأيونات (الشوارد) المنحلة، حيث تنشأ ما يعرف بكرة مائية حول الشاردة المركزية.
 تجمع جزيئات الماء حول الجزيئات المعتدلة القطبية، خاصة عند إمكانية نشوء روابط هيدروجينية.
 تجمع جزيئات الماء في جسم المعدن الصلب (إماهة معدنية) ويدعى الماء في هذه الحالة بالماء البلوري.
 التفاعل بين جزيئات الماء مع الألكينات حيث تنتج لدينا الكحولات (تفاعل ضم الماء).

الإماهة في المحلول

وهي نوع من أنواع التذاوب، والتي تعني حسب لمفهوم العام إحاطة جزيئات المحل (المذيب) بالمادة المنحلة (المذابة)، فعندما يكون المحل عبارة عن الماء تسمى العملية بالإماهة.

تنشأ الإماهة نتيجة قوى كهربائية ساكنة بين الأيونات المشحونة وثنائي القطب الخاص بجزيئات الماء (الفعل المتبادل بين الأيونات وثنائي القطب). تحصل نتيجة هذا التقارب نشوء روابط هيدروجينية فتتشكل كرة ماء داخلية محيطة بالأيون المركزي.

يستخدم تعبير طاقة الإماهة للدلالة على مدى نزوع الأيونات للارتباط مع جزيئات الماء.

يشير الرمز aq إلى حدوث عملية الإماهة بالنسبة للأيون الموافق.

التميه النسيجي
التَمَيُّه النَسيجيّ أو إماهة الأنسجة (بالإنجليزية: Tissue hydration) هي عمليّة امتصاص وتَثْبيت الماء في الأنسجة البَيولوجِيّة.

مراجع

تفاعلات كيميائية
تفاعلات لاعضوية
علم الصخور المتحولة

إماهة


The Grammy Award for Best Soul Gospel Performance, Male was awarded from 1984 to 1989.  In 1990 this award was combined with the award for Best Soul Gospel Performance, Female as the Grammy Award for Best Soul Gospel Performance, Male or Female.

Years reflect the year in which the Grammy Awards were presented, for works released in the previous year.

Recipients

References

External links
 19th Annual Awards Winners & Nominees

Grammy Awards for gospel music


Mehter veya mehteran, Osmanlı Yeniçeri Askerî Bandosu. Dünyanın en eski askerî bandolarından birisidir. Farsçadaki "mihter" kelimesinden türemiştir. İslamiyetten önceki Türk devletlerinde, küçük değişikliklerle yer almıştır. Yeniçerilerin olduğu gibi Mehteranın da Piri Hacı Bektaşi Veli olup, her icraattan önce mutlaka Peygamber, Ali ve Hacı Bektaşi Veli adına dua okunması ve marşlarda adlarının zikredilmesi gelenektendir. Üç önemli sembol yer alır; ocak, sancak ve zafer.

Osmanlı mehterinde; zurna, boru, kurrenay ve mehter düdüğü gibi nefesli, üflemeli, kös, davul, nakkare, zil ve çevgân gibi vurmalı ya da çarpmalı çalgılar yer almıştı. Tüm çalgıların sayısı eşit tutulmuştu ve bu sayıya dayanarak mehterin kaç katlı olduğu belirlenirdi.

Etimoloji
Farsçada mihter olarak geçen mehter kelimesi, ekber (en büyük), âzam (pek ulu) mânâsında bir ism-i tafdildir. Türkçeye bu kelimenin Arapçalaştırılmış şekillerinden mehter, çoğulu olarak da mehterân yerleşmiştir.

Tarih
Mehteran bölüğü, 1826 yılında Padişah II. Mahmut tarafından Yeniçeri, Ahi ve Bektaşi Ocaklarıyla birlikte kapatılmış ve 1908 yılında Enver Paşa tarafından yeniden açılmıştır.

Mehterin kuruluşu
Yeniçeri ocağının bir parçası Olan Mehterin, hangi tarihte kurulduğu kesin olarak tespit edilememekle birlikte bunun, 14. yüzyılda I. Murat (Hüdavendigar) döneminde Çandarlı Kara Halil Paşa'nın tavsiyesiyle bir ocak hâlinde kurulduğu söylenebilir . Bazı kaynaklarda bu kuruluşun 1365 yılında olduğu söyleniyorsa da büyük bir ihtimalle bunun 1362 yılında olduğudur. Özelikle Orhan Gazi'nin Alevî-Bektaşilikle ilgilendiği bilinmektedir. Orhan Gazi yeniçeri teşkilatı kurulacağı zaman Hacı Bektaş dergâhına gelir. Yeni kuracağı yeniçeri ocağı için dua ister. Hacı Bektaş, Pir'i de "Bunların adı yeni asker Yeniçeri olsun" diyerek Cenabı Hak yüreklerini ak, pazılarını kuvvetli, kılıçlarını keskin, oklarını tehlikeli, kendilerini daima galip buyursun diye dua eder. O yüzden yeniçeri ocaklarına Ocak-ı Bektaş-î-yân, kendilerine Taifei Bektaş-î-yân, Güruh Bektaşiye, Zümre-i Bektaşiye gibi isimler vermişlerdir. Osmanlı Devleti, devşirme denilen Hristiyan çocuklarından oluşturduğu orduyu Hacı Bektaş-ı Veli'nin düşüncelerinden yararlanarak eğitti ve şekillendirdi. Yeniçeri Ordusu denilen bu ordunun ve bağlısı Mehteranın başında bulunan ağa da Bektaşî idi. Bu ordu, 1826 yılına kadar Osmanlı Devleti'nin birinci gücü olmuştur. 1826 yılına kadar Osmanlı Ordusu savaşa gitmeden önce, Yeniçeri ocağından bir müfreze Hacıbektaş'a geliyor, dergâh avlusunda saf tutarak, Hacı Bektaş-ı Veli Evlâdı'ndan postnişi olan zatın da katılması ile:

 diye gülbank çekiyorlar (dua ediyorlar) ve Pir'den himmet istiyorlardı. O tarihlerde yaşayan kişilerden aktarılan bilgilere göre Yeniçeriler'in gür sesi Hacı Bektaş-ı Veli'ın her tarafından duyuluyordu. Bir yeniçeri gülbangi (duası) daha:

Bağlılığı
Mehter teşkilatının başında devletin Emiri Alem denen bir memuriyet makamı vardı. Mehterhane ve onun başı olan mehterbaşı ona bağlı idi. Bütün mehter teşkilatının başı olan Emri Alem Mehter bölüklerine yapılacak tayinleri tasdik etmek, Elçi kabul törenlerinde hazır bulunmak, Sancak beyliğine tayin edilen kimseye yeni sancak iletmek ve göndermek gibi selahiyetlere sahipti.

Mehter teşkilatına iki türlü mehterhane (mızıka takımı) bağlı idi:

Tabi-ü Alem yani Çalgıcı Mehter (Yeniçeri Ocağına bağlı)
Esnaf Mehteri (Ahi Ocaklarına bağlı).

Tabi-ü Alem mehteri Saltanat sancaklarını korumaya memur edilen Alemdarlar ile Mehterhaneden meydana gelmiştir.

En başta gelen mehter takımı padişahınki idi. Bu mehter Tabi-ü Alem Hassa adını taşıyordu. Sonra Veziri Azam, kubbe vezirleri, defterdar, reisülküttap, beylerbeyi, sancak beyleri ile Türkmen beylerinin mehterhaneleri var idi. Bektaşi geleneği olarak hep tek katlı mehter kurulmuştur. Padişah ve Veziriazama ait olanlar dokuz katlıydı.

Son dönem mehteran
Dönemin şartlarına uygunsuz kalan yeniçeri ocakları II. Mahmud tarafından şiddetli bir şekilde kapatıldığında (Vaka-i Hayriye) aynı zamanda mehteran bölüğü de kapatılmıştır. Çünkü mehter bölüğü de yeniçeri ocakları gibi eski askerî geleneğin bir temsilcisi olarak görülüyordu. Bu sırada, eski geleneğin timsali olan birçok mehter marşının notası imha edilmiştir. Lakin milliyetçiliğin Osmanlı'da iyice yayılması ve mehter müziklerinin milliyetçilik akımını güçlendireceği fikri, 1908 yılında Enver Paşa'nın yeniden mehteri gündeme getirmesine yol açacaktır. Birçok mehter marşı yazan Enver Paşa, yeniden mehter marşlarının ünlenmesine yol açmıştır. Bugün bilinen çoğu mehter marşı 20. yüzyılda yazılıp bestelenmiş olup, gerçek mehter marşları günümüze ulaşamamıştır. Döneminde çalınıp günümüze ulaşabilen marşların bir kısmı Osmanlı Devleti'nin savaştığı devletlerce kayıt edilmiştir.

Batı Müziğine Etkisi
Wolfgang Amadeus Mozart, Ludwig van Beethoven ve Georges Bizet gibi Batılı besteciler, bazı eserlerinde mehter müziğinin etkisinde kalarak alla turca ("Türk tarzı") denilen motifler kullanmıştır. Bunlara Mozart'ın "Türk Marşı"nı, Bizet'nin L'Arlésienne Süiti'ni, Beethoven'ın 9. Senfoni'sinin 4. bölümünün kısımları örnek gösterilebilir. Batı orkestraları, zilleri mehterden almışlardır.

Mehterin kapatılması
1826 yılında Yeniçeri Ocağı bağlantılı Mehterhane ve Ahi Ocakları kapatıldı ve Yeniçeriler kıyımdan geçirildi. 1826 tarihi ayni zamanda Osmanlı topraklarında Bektaşilik tarikatının yasaklanmasının da tarihidir.

Bu ocağın kuruluş sebebi, mevcut askerin azlığına rağmen, fetihlerin çoğalıp sınırların genişlemesi ve eldeki askerin de bu sınırları koruyamaz duruma gelme endişesi idi. Halbuki hem Rumeli'yi elde tutabilmek hem de yeni fetihlerde bulunabilmek için devamlı ve hükümdarın emir komutası altında bir askerî birliğe ihtiyaç vardı. Benzer teşkilatlar, yani esirlerden istifade etme sistemi, daha önceki Türk devletlerinde de vardı. Bu manada Osmanlıların, Selçuklular ile Memlukluları örnek aldıkları anlaşılmaktadır. Yeniçeriliğin ilk kuruluşunda, orduya bin kadar yeniçeri alınmıştı. Bunların her yüz kişisine komutan olarak daha önce Türklerden meydana getirilen yaya askeri usulüne uygun olarak bir "Yayabaşı" tayin edilmiştir.

Mehterin yeniden kuruluşu
Mehterhane 1826'da kaldırılarak yerine Avrupai bandolar kuruldu ve Mehteran bölüğü kaybolup gitti. Sonradan 1914 yılında Türkçülük akımının kuvvetlenmesi üzerine Enver Paşa'nın emriyle Mehteran-ı Hakaniye adıyla yeniden kuruldu ve askerî müzeye bağlandı.

Bilinen besteciler

16. yüzyıl
 Nefirî Behram
 Emir-i Hac
 Hasan Can
 II. Gazi Giray
 Şah kulu
 Mehmet Paşa

17. yüzyıl
 Zurnazen Edirneli daî Ahmed Çelebi
 Zurnazenbaşı İbrahim Ağa
 Hammalî
 Çenkî İbrahim Ağa
 Edirneli Mehmed Çelebi
 Eyyubî Mehmed Çelebi
 Derviş Mehmed Çelebi
 Solakzade Mehmed Hemdemî
 Acemiler (Acemi oğlanlar)
 Kazaklar (İstanbul'a Rusya'dan gelen göçmenler)

18. yüzyıl
 Hızır Ağa
 Müstakim Ağa
 Mehterbaşı Ağa (adı bilinmiyor)
 Şah Murad "Sultan IV. Murad"
 Kemanî Hızır Ağa
 Çok sayıda adı bilinmeyen bestekâr

Kaynakça

 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) / Mehter ve Tanıtımı
 "Mozart and the Mehter," Turkish Music Quarterly, vol. I, no. 1. (1988).

Dış bağlantılar

 Mehter Müziği Örnekleri
 Mehter Takımı : Mehteran Bölüğü bilgiler
 Mehter Takımı

Osmanlı müziği
Türk icatları
Askerî müzik

Mehter


L'attaque de l'aéroport de Tchouhouïv s'est déroulée le 24 février 2022 à Tchouhouïv, dans l'oblast de Kharkiv en Ukraine durant l'invasion de l'Ukraine par la Russie de 2022.

Contexte

La Base aérienne de Tchouhouïv est située dans la ville de Tchouhouïv dans l'oblast de Kharkiv en Ukraine. Elle abritait des drones Bayraktar TB2, ainsi que les aérodromes militaires de Starokostiantyniv et Mykolaïv.

Bataille

Aux premières heures de l'invasion militaire russe de l'Ukraine, une attaque de missiles russes a visé la base aérienne de Tchouhouïv. À la suite de l'attaque, la société américaine Space Technologies Maxar a publié des images satellite des conséquences de l'attaque. Selon les informations de l'OSINT, l'attaque a endommagé les zones de stockage de carburant et les infrastructures.

Références

Tchouhouiv
Février 2022
Oblast de Kharkiv

Attaque de l'aéroport de Tchouhouïv


Kesselaid este o insuliță estonă cu suprafața de 1,7 km² situată între insula Muhu și continent, în apele strâmtorii Suur väin care face legătura dintre strâmtoarea Väinameri și Golful Riga. Pe insulă există un singur sat, care din punct de vedere administrativ aparține comunei Muhu, comitatul Saare.

Kesselaid este cea mai veche și cea mai înaltă insuliță estonă: ea s-a ridicat din ape cu aproximativ 5000 de ani în urmă și atinge în prezent o înălțime de 15,6 m deasupra nivelului mării.

Stâncile de 7-8 m ale insulei sunt protejate în cadrul unei rezervații naturale începând din anul 1938.

Prima mențiune documentară a insulei Kesselaid a apărut în 1644 în cartea suedeză Een siö-book, som innehåller om siöfarten i Östersiön (trad: O carte maritimă, despre navigația maritimă în Marea Baltică) de Johan Månsson. Etnicii estoni au locuit pe insulă timp de secole, dar începând din sec. XVI aceasta a fost colonizată puternic de germani. Kesselaid a fost vândută în 1807 nobilului german Jacob Friedrich von Helwig. La sfârșitul anilor 1930 insula mai avea 35 de locuitori permanenți. În 2016 avea doar cinci.

Astăzi insula este folosită ca pășune pentru vite și capre, dar în ultima vreme a devenit și o atracție pentru turiștii iubitori de natură. Acolo cresc aproape 400 specii de plante vasculare, dintre care 27 constituie specii protejate. De remarcat sunt cele 17 specii de orhidee depistate pe insulă. Mistreții și elanii de pe Muhu trec uneori înot strâmtoarea și ajung pe Kesselaid.

Un far a fost construit pe insulă în 1885, dar farul actual, complet automatizat, datează din 1994.

Galerie

Referințe

Insulele Estoniei

Kesselaid


Akçakese ile şu maddeler kastedilmiş olabilir

 Akçakese, Ağlı
 Akçakese, Ayancık
 Akçakese, Boyabat
 Akçakese, Dikmen
 Akçakese, Eflani
 Akçakese, Güdül
 Akçakese, Kandıra
 Akçakese, Kastamonu
 Akçakese, Kızılcahamam
 Akçakese, Şile
 Akçakese, Taşköprü

Akçakese


Mikhail Aleksandrovitj Kukusjkin (, engelsk , født 26. december 1987 i Volgograd, Sovjetunionen) er en professionel mandlig tennisspiller fra Kasakhstan.

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Kasakhstan
Personer fra Volgograd
Tennisspillere ved sommer-OL 2012
Tennisspillere ved sommer-OL 2016
Tennisspillere ved sommer-OL 2020

Mikhail Kukusjkin


Szenen aus dem Leben der Heiligen Johanna (título original en alemán; en español, Escenas de la vida de santa Juana) es una ópera en tres actos, con música y libreto en alemán de Walter Braunfels, basado en los documentos auténticos, en francés y latín, del juicio a Juana de Arco en su traducción alemana (1935), hay también unas pocas referencias a la obra Santa Juana por George Bernard Shaw y otras interpretaciones del  de Juana de Arco. El libreto reproduce al pie de la letra muchas de las ingenuas afirmaciones de Juana de los documentos del juicio.

Braunfels empezó la composición después de acudir al estreno de Mathis der Maler de Hindemith en mayo de 1938, y había terminado la ópera para el año 1943. A pesar del intenso afecto que Braunfels sentía por la ópera, como una expresión de sus creencias romano católicas, fue incapaz de obtener una representación después de la guerra. Su estudiante Fritzjof Haas señaló que Braunfels, seis meses antes de su muerte en 1953, expresó que su mayor decepción de todas sus composiciones inéditas fue el no conseguir que Juana se representase. Tras el despertar del interés de la obra de Braunfels después de la grabación Decca de Los pájaros en 1996, la ópera fue finalmente interpretada en Estocolmo bajo la batuta de Manfred Honeck el 31 de agosto de 2001 en versión de concierto, con Julia Banse en el rol titular, de la misma manera que el mismo reparto el 20/21 de diciembre de 2001 en Múnich. La representación de Estocolmo se grabó por la Radio Sueca y en 2010 licenciada a Decca y lanzada en cedé.

En las estadísticas de Operabase aparece con sólo una representación en el período 2005-2010.

Personajes

Grabaciones
 Radio Sueca, 2001 licenciada a Decca Classics 2010.

Referencias
Notas

Licencia

Enlaces externos

Óperas de Walter Braunfels
Óperas de 1943
Óperas de 2001
Óperas en alemán
Óperas estrenadas en Estocolmo
Representaciones culturales de Juana de Arco


Müşebbihe ya da Teşbîh, İslâm dininde Allah'ı yaratılmış olanların sıfatlarıyla anan ve kendisinin yarattıklarına benzeten i'tikat mensuplarının oluşturdukları i'tikadî mezheplerin tamamına mal olan bir tâbirdir. Günümüzde ise İslâm dini itikadî mezhepleri içerisinde, ne Şiîlik mezhepleri arasında ne de Sünnîlikte mensubu kalmamış olan bir i'tikattır. Tarihte Gâl'îyye'den olduğu kabul edilen siyâsî mezheplerin çoğu itikadî açıdan bu mezhebin takipçileriydiler. Mûsevîlik'te bahsi geçen Yahveh ise "Müşebbihe" i'tikadının bir örneğini teşkil etmektedir.

Antropomorfik benzetim

Benzetme genel olarak insani vasıflarla yapılır. (Antropomorfizm) teşbih, benzetmek anlamındadır. Müşebbih de teşbih kelimesinden türer ve benzetenler anlamına gelir. Fırkanın bu ismi almasının nedeni Allah'ı insan veya diğer yaratıklara benzetmeleri veya onun sıfatlarını çeşitli şeylere benzetmeleridir.

Ayrıca, insanlarınki gibi olmasa da Kur'ân'da geçen şekliyle Allah'ın organlarının (el, yüz) bulunduğuna inanan görüşler de bu fırkanın içinde sayılır. Sünni kelâmcılara göre bu ifadeler mecazidir.

Müşebbihe grubunun temel düşüncelerinin Cehm bin Safvan'ın Allah'ın subuti sıfatlarını inkâr etmesine tepki olarak doğduğu düşünülür. Müşebbihe kendi içinde birçok farklı gruba ayrıldığı gibi, Müşebbihe'nin temel düşüncelerini veya benzerlerini barındıran diğer gruplar da Müşebbihe'nin içinde ele alınır.

Müşebbihe'den olan İslâm dinî i'tikadî mezhepleri

 Müşebbihe (Antropoteizm)
 Hulmân'îyye
 Mücessime (Enkarnasyon)
 Bû' Müslim'îyye
 Sinbâd'îyye
 El-Mukannaʿîyye
 Bâbek'îyye
 Hattâb'îyye
 Bezîg'îyye
 Hattâb'îyyet-ûl Mutlâka
 Muammer'îyye
 Umeyr'îyye
 Mufaddal'îyye
 Muhammise
 Cevâlik'îyye
 Rum Abdalları

Ayrıca bakınız
 Antropomorfizm
 Antropoteizm
 Mücessime
 Mezhep

Kaynakça ve dipnotlar

İslam dini itikad mezhepleri
Din felsefesi
Antropomorfizm
Duygu

Müşebbihe


الحلاب إناء يسع حلبة ناقة. وهو مكيال إسلامي يستعمل في الكيل أثناء العصور الإسلامية. ويقال له أيضا «محلب» بكسر الميم أوله وهو الإناء الذي يحلب فيه اللبن، وجمعه محالب.

المصدر
عن كتاب حقيقة الدينار والدرهم والصاع والمد لأبي العباس أحمد العزفي السبتي

مراجع

مكاييل شرعية

حلاب


ACCESS CO LTD. ({株式会社ACCESS Kabushiki-gaisha Akusesu?) é uma empresa que fornece uma variedade de software para dispositivos conectados e móveis, como telefones celulares, PDAs, consoles de videogame e decodificadores. Fundada em abril de 1979 e incorporada em fevereiro de 1984 em Tóquio, Japão, por Arakawa Toru e Kamada Tomihisa.

A empresa fabrica a série de software NetFront, que foi implantada em mais de 1 bilhão de dispositivos, representando mais de 2.000 modelos, até o final de janeiro de 2011, e que tem sido usada como elemento principal do amplamente bem-sucedido serviço de dados i-mode da NTT DoCoMo no Japão. O NetFront também é usado por muitos dispositivos eletrônicos de consumo além dos telefones celulares, como o Sony PSP e o Amazon Kindle, ambos com navegadores da Web equipados com o NetFront. Além disso, o NetFront Browser e produtos relacionados são usados em uma ampla variedade de telefones celulares, incluindo os da Nokia, Samsung, LG Corp., Motorola, Sony Ericsson e outros.

Em setembro de 2005, a ACCESS adquiriu a PalmSource, proprietária do Palm OS e do BeOS. A empresa usou esses ativos e conhecimentos para criar a Access Linux Platform, uma plataforma baseada em Linux de código aberto para smartphones e outros dispositivos móveis, com algumas partes proprietárias, incluindo a interface do usuário e alguns middleware. O Access Linux Platform 3.0 foi lançado no mercado em outubro de 2008. Duas das maiores operadoras do mundo, NTT DoCoMo e Orange, anunciaram suporte para aparelhos baseados na plataforma Access Linux.

Em março de 2006, a ACCESS adquiriu a IP Infusion, Inc., fornecedora de software de rede inteligente, fornecendo comutação e roteamento de classe de operadora de Layer 2 e Layer  3, bem como uma implementação abrangente de plano de encaminhamento que suporta L2, L3 (IPv4 e v6), multicast e MPLS/Engenharia de Tráfego.

O ACCESS está ativo em esforços relacionados ao código aberto, incluindo associações na Linux Foundation e no Linux Phone Standards Forum. Em 2007, os funcionários da ACCESS apresentaram no GUADEC (que a empresa também patrocinou) e no Ottawa Linux Symposium.

, ACCESS emprega aproximadamente 657 pessoas em todo o mundo, com sede em Tokyo, Japão e instalações nos EUA (Sunnyvale), Alemanha (Oberhausen), Coréia (Seul), RPC (Pequim) e Taiwan (Taipei).

A empresa relata receitas consolidadas de ¥ 9,4 bilhões (para o ano fiscal que termina em janeiro de 2020).

Ligações externas

 IP Infusion

Empresas listadas na Bolsa de Valores de Tóquio
Empresas de Tóquio
!Artigos com texto em japonês

Access (empresa)


Adiantum papillosum é uma espécie de planta do gênero Adiantum e da família das pteridáceas (Pteridaceae). A espécie foi descrita em 1964 por Oswaldo Handro. A espécie é endêmica do Brasil e encontrada nos estados brasileiros de Espírito Santo, Minas Gerais, Paraná, Rio de Janeiro e talvez São Paulo. No Rio de Janeiro ocorre em altitude cerca de 600 metros. É uma espécie terrícola e herbácea. A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Em 2005, foi citada como vulnerável na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo, no sudeste do Brasil; e em 2014, como em perigo na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira do Centro Nacional de Conservação da Flora (CNCFlora); e em 2022, como em perigo na Lista Oficial de Espécies da Flora Brasileira Ameaçadas de Extinção - Anexo 1 Portaria MMA N.º 148, de 7 de junho de 2022 (Parte 12).

Adiantum
Plantas descritas em 1964
Flora do Espírito Santo (estado)
Flora de Minas Gerais
Flora de São Paulo (estado)
Flora do Paraná
Flora do estado do Rio de Janeiro
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo
Espécies citadas na Portaria MMA N.º 148
Flora da Mata Atlântica

Adiantum papillosum


La Pontificia Basílica-Santuario Mayor de Nuestra Señora del Rosario de Pompeya es una pontificia Basílica menor y Santuario Mariano, situado en la ciudad de Pompeya, en el área metropolitana de Nápoles (Campania, Italia).

El santuario está consagrado a Nuestra Señora del Rosario de Pompeya y es el principal santuario mariano de la región de la Campania y uno de los más importantes de Italia.

Leyenda
A comienzos del  se instalaron en las cercanías de la antigua ciudad romana de Pompeya (sepultada por el volcán Vesubio en el año 79 d. C.), familias de campesinos que erigieron una humilde capilla. En 1872 llegó al lugar un abogado llamado Bartolo Longo (beatificado el 26 de octubre de 1980), quien descubrió que, después de la muerte del sacerdote, ya no había misas en la capilla y pocos seguían firmes en la fe católica.

Una noche Longo vio en sueños a un amigo muerto años atrás que le dijo: "Salva a esta gente, Bartolo. Propaga el Rosario. Haz que lo recen. María prometió la salvación para quienes lo hagan". A partir de aquí comenzó la reparación de la capilla y la afluencia de fieles que acudían a la misma a rezar el Santo Rosario.

En 1878, Longo obtuvo de un convento de Nápoles un cuadro de Nuestra Señora entregando el Santo Rosario a Santo Domingo y Santa Catalina de Siena. Puesta sobre el altar del templo, la sagrada imagen comenzó a obrar milagros.

El 8 de mayo de 1887, el cardenal Mónaco de la Valleta colocó a la venerada imagen una diadema de brillantes bendecida por el Papa León XIII. El día 8 de mayo se celebra la festividad mayor de Nuestra Señora del Rosario de Pompeya, llamada popularmente la "Madonna di Pompei" (la Virgen de Pompeya).

La basílica actual

El actual santuario fue construido con las ofrendas espontáneas de los fieles de todo el mundo. Su construcción se inició el 8 de mayo de 1876. El 8 de mayo de 1891, se llevó a cabo la Solemne Consagración del nuevo Santuario de Pompeya. El santuario fue elevado a la dignidad de Basílica Pontificia por el papa León XIII el 4 de mayo de 1901. El campanario, que tiene 88 m, fue iniciado en 1912 y finalizado en 1925.

En los años siguientes el santuario sobrevivió a grandes altercados, como la erupción del Vesubio en 1944 y la llegada de las tropas nazis que llegaron a amenazar con la destrucción del santuario.

El santuario fue visitado por el papa Juan Pablo II el 21 de octubre de 1979 y el 7 de octubre de 2003, por el papa Benedicto XVI el 19 de octubre de 2008 y por el papa Francisco el 21 de marzo de 2015.

El santuario es actualmente un destino de grandes peregrinaciones religiosas, también acoge a muchos turistas fascinados por la majestuosidad de la basílica. Cada año, más de cuatro millones de personas visitan el santuario, que es por lo tanto, uno de los santuarios más visitados de Italia. En particular, el día 8 de mayo y el primer domingo de octubre, decenas de miles de peregrinos acuden a la ciudad de Pompeya, para celebrar la fiesta en honor de la Santísima Virgen del Rosario de Pompeya.

Referencias

Enlaces externos
Santuario de la Virgen del Rosario de Pompeya, sitio web oficial (en italiano)

Santuarios de Italia
Catedrales del siglo XX
Iglesias de Italia del siglo XX
Catedrales de Campania
Basílicas de Campania
Rosario di Pompei
Templos con advocación a la Virgen del Rosario
Edificios religiosos terminados en 1901
Arquitectura de 1925
Italia en 1901
Pompeya (Nápoles)
Virgen
Catedrales marianas

Santuario de la Beata Vergine del Rosario


Le raïon de Solomyanka (en ) est un raïon (district) urbain de Kiev, la capitale de l'Ukraine.

Il englobe des territoires dans l'ouest du centre-ville de Kiev, près du .

Liens internes
 Subdivisions administratives de Kiev

Solomyanka

Raïon de Solomyanka


Daniel Vasile () este un deputat român, ales în 2016.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Români de origine romă

Daniel Vasile


Earl of Harewood (), in the County of York, is a title in the Peerage of the United Kingdom.

History
The title was created in 1812 for Edward Lascelles, 1st Baron Harewood, a wealthy sugar plantation owner and former Member of Parliament for Northallerton. He had already been created Baron Harewood, of Harewood in the County of York, in 1796, in the Peerage of Great Britain, and was made Viscount Lascelles at the same time as he was given the earldom. The viscountcy is used as the courtesy title by the heir apparent to the earldom. Lascelles was the second cousin and heir at law of Edwin Lascelles, who already in 1790 had been created Baron Harewood, of Harewood Castle in the County of York (in the Peerage of Great Britain). However, this title became extinct on his death in 1795.

The Earl was succeeded by his son, the second Earl. He notably represented Yorkshire, Westbury and Northallerton in the House of Commons. His son, the third Earl, also sat as Member of Parliament for Northallerton. His great-grandson, the sixth Earl, married Princess Mary, daughter of King George V. He was succeeded by their eldest son, the seventh Earl, in 1947. He was a first cousin of Queen Elizabeth II and was in the line of succession to the British Throne. The titles are currently held by the latter's son, the eighth Earl, who succeeded in 2011.

Several other members of the family have also gained distinction. Francis Lascelles was a Commissioner in the High Court of Justice for the trial of King Charles I although did not sign the death warrant, whilst Francis' brother was Thomas Lascelles, who served in the Parliamentarian Army. Daniel Lascelles, son of the aforementioned Francis Lascelles, was member of parliament for Northallerton. Henry Lascelles, second son of the aforementioned Daniel Lascelles, was Member of Parliament for Northallerton and a Director of the Honourable East India Company. He was the father of 1) the first Baron of the 1790 creation, and 2) Daniel Lascelles, represented Northallerton in Parliament. The Honourable William Lascelles, third son of the second Earl, was a Whig politician. His third son Sir Frank Lascelles, was British Ambassador to Russia and to Germany. Sir Francis William Lascelles, son of Henry Arthur Lascelles, fourth son of the aforementioned William Lascelles, was Clerk of the Parliaments between 1953 and 1958. Edwin Lascelles, fourth son of the second Earl, sat as member of parliament for Ripon. Sir Alan Lascelles, son of the Honourable Frederick Canning Lascelles, second son of the fourth Earl, was Private Secretary to both George VI and Elizabeth II. Sir Daniel Lascelles, son of the Honourable William Horace Lascelles, eighth son of the fourth Earl, was a diplomat.

The family seat is Harewood House, near Leeds, Yorkshire. The name of the house, like the title of the barony and earldom, is pronounced: "Harwood". The family name is pronounced to rhyme with "tassels". The traditional burial place of the Lascelles Earls of Harewood is All Saints' Church, Harewood.

Barons Harewood, second creation (1790)
Edwin Lascelles, 1st Baron Harewood (1713–1795)

Barons Harewood, third creation (1796)
 Edward Lascelles, 1st Baron Harewood (1740–1820) (created Earl of Harewood in 1812)

Earls of Harewood (1812)
Edward Lascelles, 1st Earl of Harewood (1740–1820)
 Hon. Edward Lascelles, Viscount Lascelles (1764–1814)
Henry Lascelles, 2nd Earl of Harewood (1767–1841)
 Hon. Edward Lascelles, Viscount Lascelles (1796–1839)
Henry Lascelles, 3rd Earl of Harewood (1797–1857)
Henry Thynne Lascelles, 4th Earl of Harewood (1824–1892)
Henry Ulick Lascelles, 5th Earl of Harewood (1846–1929)
Henry George Charles Lascelles, 6th Earl of Harewood (1882–1947), husband of Mary, Princess Royal
George Henry Hubert Lascelles, 7th Earl of Harewood (1923–2011), opera manager and writer
David Henry George Lascelles, 8th Earl of Harewood (b. 1950)

The heir apparent is the present holder's second-born (but eldest legitimate) son Alexander Edgar Lascelles, Viscount Lascelles (b. 1980).

Line of Succession

 Edward Lascelles, 1st Earl of Harewood (1740-1820)
 Henry Lascelles, 2nd Earl of Harewood (1767-1841)
 Henry Lascelles, 3rd Earl of Harewood (1797-1857)
 Henry Lascelles, 4th Earl of Harewood (1824-1892)
 Henry Lascelles, 5th Earl of Harewood (1846-1929)
 Henry Lascelles, 6th Earl of Harewood (1882-1947)
 George Lascelles, 7th Earl of Harewood (1923-2011)
 David Lascelles, 8th Earl of Harewood (b. 1950)
(1) Alexander Lascelles, Viscount Lascelles (b. 1980)
(2) Kit Moon William Lascelles (b. 2023)
(3) Hon. Edward Lascelles (b. 1982)
(4) Sebastian Lascelles (b. 2020)
(5) Hon. James Lascelles (b. 1953)
(6) Rowan Lascelles (b. 1977)
(7) Tewa Lascelles (b. 1985)
(8) Fran Lascelles (b. 2014)
(9) Hon. Jeremy Lascelles (b. 1955)
(10) Thomas Lascelles (b. 1982)
''Hon. Gerald Lascelles (1924-1998)
(11) Henry Lascelles (b. 1953)
(12) Maximilian Lascelles (b. 1991)

References

External links

Cracroft's Peerage page
Stirnet Genealogy: 'Lascelles1' (contains first three Earls of Harewood)

1812 establishments in the United Kingdom
Earldoms in the Peerage of the United Kingdom
Lascelles family
Noble titles created in 1812

Earl of Harewood


Richard Ros (ou Roos) est un poète anglais du . Issu d'une famille noble (les Ros de Helmsley), Ros est un courtisan du roi Henri VI, qu'il sert aussi bien dans ses armées en France que dans l'administration en Angleterre, en assurant par exemple la défense du  dans le Gloucestershire.

Il est cependant surtout connu pour son poème intitulé La Belle Dame sanz Mercy, dans lequel il revisite (et traduit en anglais) le poème du même nom écrit quelques décennies plus tôt par Alain Chartier.

Biographie

Origines
L'année de naissance et la parenté de Richard Ros furent réévaluées par l'historiographie. Walter William Skeat évoque en 1897 une naissance aux alentours de 1429, date reprise dans l'Encyclopædia Britannica en 1911 (qui avance même la date précise du ). Skeat fait également de lui le fils de , et est là encore repris par l'Encyclopædia Britannica. Cependant, les travaux plus récents de Ethel Seaton placent sa naissance aux alentours de 1410 et font de lui le fils de  et de sa femme Margaret, une fille de , un commandant naval de la guerre de Cent Ans. Ces recherches sont reprises par le Dictionary of National Biography de l'université d'Oxford.

Richard Ros est donc le quatrième fils légitime de William, , qui possédait des domaines dans le Yorkshire (Helmsley) et dans le Leicestershire (Belvoir). Il est ainsi issu de la première baronnie anglaise, aussi bien chronologiquement qu'en ordre de préséance.

Carrière
La carrière de Richard Ros débute lorsqu'il a une vingtaine d'années et qu'il sert en tant que chevalier sous les ordres de John Talbot à Gisors, en France, en . En , il fait partie des chevaliers  anglais qui se rendent en France pour assister au mariage par procuration d'Henri VI avec Marguerite d'Anjou, et participe à la répétition générale de l'entrée du roi d'Angleterre à Rouen en 1445. Plus tard cette année-là, après avoir été membre de l'escorte de la nouvelle reine jusqu'en Angleterre, Ros est nommé constable à vie du  dans le Gloucestershire. Il s'agit d'un rôle militaire avant tout, Ros ayant la charge de la garnison. En décembre, il reçoit du roi la somme de  pour couvrir les frais de son voyage en France. Son nom figure également parmi les  lors de la fondation du Queens' College, à Cambridge, en 1448.

Au début des années 1450, Ros épouse Margaret, fille de Richard Vernon (speaker de la Chambre des Communes mort en 1451). Ensemble, ils eurent une fille, nommée Mary. En 1454, il est aulnager (responsable local chargé d'examiner la mesure et la qualité des produits en laine) pour le Northamptonshire et le Rutland. Il existe des traces de diverses rentes qui lui furent versées lors de la suite de sa vie, ainsi que du cambriolage de sa résidence dans le quartier de Baynard's Castle, à Londres, en  mais la vie de Richard Ros au delà de cette date est très floue. Son testament, rédigé le , implique qu'il a occupé un poste à la cour d'Edouard IV et montre que Richard Ros avait beaucoup de biens mobiliers mais peu de terres.

Richard Ros est enterré dans l'église des Carmélites du quartier de  à Londres, à laquelle il lègue plusieurs livres, dont un  (en fait un recueil de textes tirés du cycle de Lancelot-Graal) qui est aujourd'hui conservé à la British Library.

La Belle Dame sanz Mercy
Ros est généralement considéré comme l'auteur d'une version anglaise du poème d'Alain Chartier datant de 1424 environ, La Belle Dame sanz Mercy, une œuvre en vogue pendant tout le  et qui fut l'objet d'une vive polémique. La version en anglais (malgré le titre français) de Richard Ros, présente un débat entre un homme amoureux et une dame qui rejette sans ménagement ses déclarations conventionnelles et courtoises. Son narrateur anonyme encadre l'histoire par un récit de ses propres souffrances amoureuses et de la mélancolie provoquée par la mort de sa maîtresse. Lors d'un voyage, raconte-t-il, deux connaissances l'ont invité à une fête en plein air, au cours de laquelle il a observé le comportement distrait d'un amoureux. Mal à l'aise dans cette joyeuse compagnie, le narrateur se retira derrière un treillis et entendit accidentellement le prétendant tenter sans succès de conquérir la dame qu'il courtise. Elle finit cependant par rejoindre la fête, laissant l'homme s'arracher les cheveux et se préparer à une mort rapide que le narrateur dit avoir appris après-coup. Le narrateur conclut en conseillant aux autres de faire preuve de retenue en amour.

Six versions manuscrites du poème nous sont parvenus, ainsi que deux éditions imprimées. Un seul de ces manuscrits (British Library MS Harley 372) attribue clairement le poème à Richard Ros. Cette édition fut réalisée entre 1450 et 1475, soit du vivant de Ros. Cependant, le poème apparaît dans des manuscrits plus précoces, comme le MS. Fairfax 16 conservé à la Bibliothèque Bodléienne et daté de la moitié du . Ros composa donc ce poème au plus tard vers la moitié du .

Le poème de Richard Ros montre une très bonne maîtrise de la version originale du poème de Chartier, qui est rendue dans toutes ses nuances et présente des similitudes, en termes de versification, avec ceux de Geoffrey Chaucer, notamment Troïlus et Criseyde. C'est en raison de ces similitudes que le poème fut imprimé aux côtés des œuvres de Chaucer en 1526 par Richard Pynson et en 1532 par , ce qui lui permit de connaître une certaine popularité à la cour d'Henri VIII.

Il s'agit aujourd'hui de la seule œuvre attribuée à Richard Ros, malgré les tentatives d'Ethel Seaton de lui attribuer d'autres textes, en se basant sur des anagrammes et des jeux de mots, idées aujourd'hui réfutées.

Références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Poète anglais du XVe siècle
Poète du Moyen Âge
Écrivain médiéval de langue anglaise
Écrivain anglais du Moyen Âge
Décès en 1482

Richard Ros


Jadranka Stojaković (sârbă cu alfabetul chirilic: Јадранка Стојаковић, n. 24 iulie 1950, Sarajevo, Republica Socialistă Bosnia și Herțegovina, Iugoslavia – 3 mai 2016, Banja Luka, Bosnia și Herțegovina) a fost o cântăreață și compozitoare bosniacă populară în Iugoslavia datorită timbrului ei vocal unic. Cele mai cunoscute hituri ale ei sunt Sve smo mogli mi, Što te nema și Bistre vode Bosnom teku.

Biografie
S-a născut în Sarajevo, într-o familie de profesori. Primii ani de viață i-a petrecut într-un sat în apropiere de Novi Grad, unde părinții ei lucrau ca profesori. Părinții ei au divorțat și ea s-a mutat împreună cu mama ei la Sarajevo, apoi s-au tot mutat în sate mici, în care era nevoie de profesori, unde mama ei găsise de lucru. Majoritatea copilăriei și-a petrecut-o în aceste sate.

La vârsta de 16 ani, s-a alăturat trupei de jazz a unchiului ei Vukašin Radulović și a cântat alături de ei prin toată țara precum și prin Europa (în principar Germania). În 1981, a cântat vocea a doua alături de Ismeta Dervoz, cunoscută sub numele de scenă Vajta, la Concursul Muzical Eurovision 1981 din Irlanda. La Jocurile Olimpice de iarnă din 1984, ținute la Sarajevo, a cântat melodia tematica oficială a Jocurilor.

A locuit în Japonia din 1988, până în 2011. În 2009, a suferit un accident pe scenă, împiedicându-se de un cablu în timpul unui concert. A fost diagnosticată cu scleroză laterală amiotrofică. După ce a primit o compensație modestă pentru accidentare, s-a mutat înapoi în Bosnia și a continuat lupta cu dizabilitatea. Ea a disputat un apartament din Sarajevo, care i-a fost luat cât timp a fost în străinătate. Cu toate acestea, a continuat să compună și să scrie melodii.

După întoarcerea din Japonia, a luat parte la cateva concerte în 2011. La un moment dat, s-a retras la un azil din Banja Luka, deoarece boala s-a agravat. A murit în azil pe 3 mai 2016.  A fost înmormântată pe 9 mai 2016 la Vrbanja, o mahala din Banja Luka.

Albume
 Svitanje (Zori de zi), LP 8018, Diskoton Sarajevo, 1981.
 Da odmoriš malo dušu (Odihnește-ti sufletul puțin), LP 8052, Diskoton, Sarajevo, 1982,
 Sve te više volim (Te iubesc mai mult și mai mult), LP 3149, Sarajevo disk, Sarajevo, 1985.
 Vjerujem (Eu cred) LP 2122677, PGP RTB Belgrade, 1987
 Baby Universe, Omagatoki Records, 1996

Referințe

Nașteri în 1950
Decese în 2016
Cântăreți bosniaci

Jadranka Stojakovici


Paul Seitz (* 21. Oktober 1911 in Nürnberg; † 21. Februar 1989 in Hamburg) war ein deutscher Architekt, Stadtplaner und Baubeamter, von 1953 bis 1963 amtierte er als Erster Baudirektor in Hamburg.

Leben
Paul Seitz wurde 1911 in Nürnberg geboren. Ab 1925 absolvierte er eine dreijährige Maurerlehre. Von 1929 bis 1932 besuchte er die Höhere Technische Lehranstalt Nürnberg. Danach setzte er seine Ausbildung an der Staatsschule für angewandte Kunst in Nürnberg fort. Ab 1934 arbeitete er im Architekturbüro von Franz Ruff, bis er 1941 eingezogen wurde. Nach dem Zweiten Weltkrieg war er zunächst als freier Architekt tätig.

Von 1949 bis 1952 war Seitz Stadtbaurat in Leverkusen. 1952 holte ihn Oberbaudirektor Werner Hebebrand als Ersten Baudirektor und Leiter des Hochbauamtes nach Hamburg. In dieser Funktion war er der Nachfolger von Hans M. Antz. Die Amtszeit von Seitz währte zehn Jahre. In dieser Zeit entwarf er hauptsächlich Schulen, Hochschulgebäude und andere öffentliche Bauten. Er entwickelte mehrere standardisierte Montagetypen für Schulen: Pavillon-, Waben- und Kreuzbau sowie Turnhalle ("Seitzhalle") und kleinere Gymnastikhalle. Mehrere hundert Klassenräume wurden nach seiner Vorlage in Hamburg gebaut.

1963 ging Seitz nach Berlin und wurde Professor an der Hochschule für bildende Künste. Sein Nachfolger als Leiter des Hamburger Hochbauamtes wurde Hans-Dietrich Gropp.

Zwei Jahre später kehrte er als Geschäftsführer des Gewerkschaftsunternehmens Neue Heimat nach Hamburg zurück. Ende der 1960er Jahre wurde er Mitglied des Vorstands. 1974 verließ er das Unternehmen und arbeitete als freischaffender Bildhauer. Mit 77 Jahren starb er in Hamburg.

Bauten und Entwürfe (Auswahl)

 1952: Waldschule in Leverkusen
 1952–1953: Schule Mendelssohnstraße in Hamburg-Bahrenfeld (1. Bauabschnitt)
 1952–1958: Bezirksamt Hamburg-Nord, Kümmellstraße
 1953–1957: Schule Willhöden in Hamburg-Blankenese
 1953–1955: Willi-Kraft-Schule in Hamburg-Wilhelmsburg
 1954:	Pavillon Typ A (Montagepavillon für den Schulbau), bis 1962 wurden damit 459 Klassenräume errichtet.
 ab 1954: Planung des Campus der Universität Hamburg
 ab 1954: Max-Planck-Institut für ausländisches und internationales Privatrecht in Hamburg, Mittelweg
 ab 1955: Amerika-Haus in Hamburg (abgerissen)
 1955–1956: Schule an der Katharinenkirche in Hamburg (abgerissen)
 1955–1957: Studentenwohnheim Grindelallee in Hamburg
 1956:	Montagetyp Turnhalle für Hamburger Schulen, Typ 1
 1958:	Freibadanlage in Hamburg-Dulsberg
 1958–1962: Montagetyp Kreuzbau für Hamburger Schulen
 1958–1965: Hamburg-Haus Eimsbüttel in Hamburg-Eimsbüttel, Doormannsweg 12
 1959–1960: Pädagogisches Institut der Universität Hamburg, Von-Melle-Park
 1960–1963: Kunsthaus Hamburg, Ferdinandstor (abgerissen)
 1960–1961: Philosophenturm der Universität Hamburg
 1962: Goetheschule in Marl, Hervester Straße / Bruchstraße (Vorläufer des Wabentyps)
 1962:	Montagetyp Turnhalle für Hamburger Schulen, Typ 2
 1962:	Montagetyp Wabenschule
 1962–1963: Leitung der Bauten für die Internationale Gartenbauausstellung 1963 in Hamburg
 1963:	Kindererholungsheim Vogelkoje auf Sylt (mit Geert Rechtern)
 1963:	Lichtwarkhaus in Hamburg-Bergedorf (abgerissen)

Literatur
 Boris Meyn: Der Architekt und Städteplaner Paul Seitz. Eine Werkmonographie. (= Veröffentlichungen des Vereins für Hamburgische Geschichte, Bd. 41). Verlag Verein für Hamburgische Geschichte, Hamburg 1996, ISBN 3-92335-673-0.
 Detlef Jessen-Klingenberg: Paul Seitz. Bauen als Problemlösen. In: Gert Kähler, Hans Bunge u. a. (Hrsg.): Der Architekt als Bauherr Hamburger Baumeister und ihr Wohnhaus. (=Schriftenreihe des Hamburgischen Architekturarchivs, Bd. 34). Dölling und Galitz, Hamburg 2016, ISBN 3-86218-077-8, S. 252–260.

Weblinks
 Porträt: Paul Seitz im Hamburgischen Architekturarchiv

Einzelnachweise

Architekt (Deutschland)
Stadtplaner (Hamburg)
Deutscher
Geboren 1911
Gestorben 1989
Mann

Paul Seitz (Architekt)


A 24-a ediție a Campionatului European de Atletism s-a desfășurat între 6 și 12 august 2018 la Berlin. Au participat 1449 de sportivi, veniți din 50 de țări.

Stadionul Olimpic
Probele au avut loc pe Stadionul Olimpic din Berlin. Acesta a fost construit pentru Jocurile Olimpice de vară din 1936. A găzduit și Campionatul Mondial de Atletism din 2009.

Rezultate
RM - record mondial; RC - record al competiției; RE - record european; RN - record național; PB - cea mai bună performanță a carierei

Masculin

* Atletul a participat doar la calificări, dar a primit o medalie.

Feminin

* Atleta a participat doar la calificări, dar a primit o medalie.

Clasament pe medalii

Participarea României la campionat

34 de atleți au reprezentat România. Cele mai bune rezultate au fost:

 Elena Panțuroiu – triplusalt – locul 4
 Alin Firfirică – disc – locul 7
 Ancuța Bobocel – 5000 m – locul 7, 10 000 m –
 Bianca Răzor – 400 m – locul 20, 4×400 m – locul 7
 Andrea Miklos – 400 m – locul 23, 4×400 m – locul 7
 Sanda Belgyan – 400 m garduri – locul 22, 4×400 m – locul 7
 Cristina Bălan – 4×400 m – locul 7
 Roxana Bârcă – 10 000 m – locul 11
 Ionuț Andrei Neagoe – 100 m – locul 32, 200 m – locul 23, 4×100 m – locul 12
 Alexandru Terpezan – 200 m – locul 29, 4×100 m – locul 12
 Costin Florian Homiuc – 4×100 m – locul 12
 Petre Rezmiveș – 4×100 m – locul 12
 Robert Parge – 400 m – locul 23, 4×400 m – locul 14
 Cosmin Trofin – 800 m – locul 27, 4×400 m – locul 14
 Cristian Radu– 4×400 m – locul 14
 David Iustin Năstase– 4×400 m – locul 14
 Angela Moroșanu – lungime – locul 14
 Alina Rotaru – lungime – locul 15
 Alexandru Novac – suliță – locul 17
 Daniela Stanciu – înălțime – locul 18
 Bianca Ghelber – ciocan – locul 19
 Nicolae Soare – 10 000 m  – locul 19
 Ana Rodean – 20 km marș – locul 19
 Marian Oprea – triplusalt – locul 21
 Cristian Staicu – lungime – locul 22
 Claudia Bobocea – 1500 m – locul 22
 Anamaria Nesteriuc – 100 m garduri – locul 22
 Andrei Gag – greutate – locul 23
 Florentina Iusco – lungime – locul 25
 Andreea Arsine – 20 km marș – locul 26
 Ioan Andrei Melnicescu – 100 m – locul 39
 Paula Todoran – maraton – locul 42
 Florin Alin Știrbu – 20 km marș – , 50 km marș –
 Narcis Mihăilă – 50 km marș –

Participarea Republicii Moldova la campionat
6 atleți au reprezentat Republica Moldova.

 Zalina Petrivskaia – ciocan - locul 6
 Andrian Mardare – suliță - locul 7
 Serghei Marghiev – ciocan - locul 8
 Alexandra Emilianov – disc - locul 8
 Dimitriana Surdu – greutate - locul 15
 Marina Nichișenco – ciocan - locul 24

Note

Legături externe

  EUROPEAN ATHLETICS CHAMPIONSHIPS - BERLIN 2018

Atletism
2018
Sport în Germania
Atletism

Campionatul European de Atletism din 2018


Federico Errázuriz henviser til:

 Federico Errázuriz Zañartu (1825–1877) – Chiles præsident 1871–1876
 Federico Errázuriz Echaurren (1850–1901) – Chiles præsident 1896–1901

Federico Errázuriz


An die Musik (en alemán A la música) es un lied para voz solista y piano compuesto por Franz Schubert en marzo de 1817. Fue escrito sobre dos estrofas de un poema de su amigo Franz von Schober. En el catálogo Deutsch de obras de Schubert es el núm. 547, o D547. Fue publicado en 1827 como Opus 88 núm. 4 por Weigl.

Un himno al arte de la música, es una de las canciones más conocidas de Schubert. Su grandeza y popularidad se atribuye generalmente a su simplicidad armónica, la dramática melodía, y una línea de bajo fuerte que sostiene la línea vocal.

An die Musik tiene un fondo en el que recrea el estilo Biedermeier de la Viena de la época. En la pieza se da un tierno diálogo entre la voz y la zona grave del piano, con un acompañamiento siempre latente la melodía se mueve lacónicamente a través de la notas de una tríada, como si nada pudiera ser tan sencillo para esta expresión de gratitud.

Letra

Du holde Kunst, in wieviel grauen Stunden,
Wo mich des Lebens wilder Kreis umstrickt,
Hast du mein Herz zu warmer Lieb' entzunden,
Hast mich in eine beßre Welt entrückt!
Oft hat ein Seufzer, deiner Harf' entflossen,
Ein süßer, heiliger Akkord von dir
Den Himmel beßrer Zeiten mir erschlossen,
Du holde Kunst, ich danke dir dafür!

Traducción

¡Oh, arte benévolo, en cuántas horas sombrías,cuando me atenaza el círculo feroz de la vida,
has inflamado mi corazón con un cálido amor, me has conducido hacia un mundo mejor!

Con frecuencia se ha escapado un suspiro de tu arpa, un dulce y sagrado acorde tuyo
me ha abierto el cielo de tiempos mejores. ¡Oh, arte benévolo, te doy las gracias por ello!

Bibliografía

Lieder compuestos por Franz Schubert
Composiciones en re mayor
Composiciones de 1817

An die Musik


Amöneburg () er en by i Landkreis Marburg-Biedenkopf  i den tyske delstat Hessen. Den ligger på et bjerg omkring  Burg Amöneburg. Byen har prindeligt navn efter floden Ohm og fra vulkankeglen som borgen ligger på.

Geografi

Amöneburg ligger omkring 16 km øst for Marburg på en  basaltkegle ovenfor floden Ohm, der er en biflod til  Lahn fra venstre. Den ligger midt på  Amöneburger Beckens, et af de største sammenhængende landbrugsarealer i Hessen, hvis flade kun er brudt af  Amöneburg. Bæknet adskiller Amöneburg fra højdedraget  Burgwald 5 til 7 km væk mod nordvest, Oberhessische Schwelle (fra nord til sydøst), Lumda-Plateau (også kaldt Vorderer Vogelsberg) mod syd og Lahnbergen mod vest.

Inddeling
I kommunen ligger ud over Amöneburg landsbyerne
 Erfurtshausen
 Mardorf
 Roßdorf
 Rüdigheim

Landsbyen Rüdigheim ligger sydøst for hovedbyen i den østlige del af bæknet, landsbyerne Roßdorf, Mardorf og Erfurtshausen ligger længere mod syd, lige nord for Lumda-Plateau, hvor den  405 meter høje  Mardorfer Kuppe er det højeste punktg i kommunen.

I  kommunen ligger, omkring 3 km fra hovedbyent, ved kommunegrænsen til  Kirchhain, godset Schloss Plausdorf, der blev indlemmet i bykommunen i  1928.

Nabokommuner
Nabokommuner er Stadtallendorf mod øst, Kirchhain mod nord, Marburg mod vest, Ebsdorfergrund mod sydvest (alle i Landkreis Marburg-Biedenkopf) og Homberg (Ohm) i Vogelsbergkreis mod sydvest.

Kilder og henvisninger

 Officielt websted

Byer i Hessen
Kommuner i Hessen

Amöneburg


William Wallace McDowell (* 2. September 1906; † 2. März 1985 in Naples (Florida)) war ein US-amerikanischer Ingenieur und IBM-Manager.

McDowell studierte am Massachusetts Institute of Technology, wo er 1930 seinen Bachelor-Abschluss in Engineering Management. Im selben Jahr ging er zu IBM, wo er erst in der Verkaufsabteilung arbeitete, schon 1931 wechselte er aber als Entwickler in das Ingenieurslabor in Endicott, New York. 1936 wurde er Assistent des Vizepräsidenten von IBM und 1939 Assistant Manager of Engineering. 1942 wurde er Manager des Ingenieurlabors in Endicott und 1950 IBM Director of Engineering. 1954 wurde Vizepräsident von IBM. 1968 ging er als Resident Vice President (eine Position, die er seit 1960 hatte) bei IBM in Endicott in den Ruhestand.

McDowell war im Zweiten Weltkrieg für fast hundert Ingenieursprojekte bei IBM im Auftrag der US-Regierung verantwortlich und leitete nach dem Ende des Zweiten Weltkriegs die Umstellung der Ingenieursabteilung auf zivile Zwecke. Insbesondere leitete er den Übergang von elektromechanischen zu elektronischen Computern, der bei IBM mit der IBM 701 vollzogen wurde, die 1952 angekündigt wurde. Auch der nachfolgende Übergang zu Transistoren fiel in seine Verantwortung. Er war für die Ausweitung der IBM-Laboratorien in den 1950er Jahren verantwortlich (neben Endicott, Poughkeepsie in San Jose, Zürich).

Ihm zu Ehren ist der W. Wallace McDowell Award der IEEE benannt.

Weblinks
 Biographie bei der IEEE

Einzelnachweise

Manager
Person (IBM)
Computeringenieur
US-Amerikaner
Geboren 1906
Gestorben 1985
Mann

W. Wallace McDowell


Haworth is a village and tourist attraction in the English county of West Yorkshire, best known for its association with the Brontë sisters.

Haworth may also refer to:

Places
 Haworth, New Jersey, a borough
 Haworth, Oklahoma, a town
 Haworth Mesa, Antarctica
 Haworth (crater), on the Moon
 1824 Haworth, an asteroid

Businesses
 Haworth (company), an office furniture manufacturer headquartered in Holland, Michigan
 Haworth Press, publisher of scholarly, academic and trade books, and academic journals
 Haworth Art Gallery, Accrington, Lancashire, England
 Haworth Country Club, a private golf and country club in Haworth, New Jersey

Other uses
 Haworth (surname)
 Haworth baronets, a title in the Baronetage of the United Kingdom
 Haworth Watson (1880–1951), English cricketer
 Haworth projection, in chemistry
 Haworth's (novel by Frances Hodgson Burnett)

See also
 Haworthia, a genus of plants in the family Asphodelaceae, named after Adrian Hardy Haworth
 Hayworth
 Howarth

Haworth (disambiguation)


Gonzalo Yuseff Quirós, (Viña del Mar, 2 de octubre de 1970) es un abogado y político chileno, exmilitante de Renovación Nacional, y exdirector de la Agencia Nacional de Inteligencia (ANI). Es hijo del exdiputado Gonzalo Yuseff Sotomayor.

Estudios

Sus estudios secundarios los realizó en The Mackay School de Viña del Mar.

Cursó sus estudios de derecho en la Universidad de Valparaíso, titulándose el 29 de septiembre de 1997. Durante su paso por la universidad participó en la Juventud Renovación Nacional, donde conoció a Rodrigo Hinzpeter, quien posteriormente se convertiría en ministro de Estado.

Yuseff también es Magíster en Lógicas y Filosofías de las Ciencias, de la misma casa de estudios.

Vida política y pública
Yuseff fue elegido concejal por la ciudad de Valparaíso (1992-1996), convirtiéndose por cuatro años en el concejal más joven del país, con tan solo 21 años.

En el año 2000 trabajó en el estudio jurídico "Yuseff, Reyes, López y Cía." dedicándose principalmente en el área aduanera.
Más tarde se desempeñó, a partir de mediados de 2004 y luego de renunciar a Renovación Nacional, como fiscal de Viña del Mar, periodo durante el cual se hizo conocido por dirigir el caso contra el llamado "violador de Reñaca" en 2005, uno de los mayores violadores seriales de la historia criminal chilena.

Luego, Yuseff cumpliría funciones de fiscal adjunto en Quillota, hasta el 11 de marzo de 2011, fecha en que fue nombrado como director nacional de la Agencia Nacional de Inteligencia (ANI), por el presidente de la República Sebastián Piñera. En dicha calidad, fue querellante en el afamado "Caso Bombas", caso en que los imputados fueron absueltos de los cargos. Tras varios cuestionamientos, presentó su renuncia a la ANI el 6 de marzo de 2014. Presentó su candidatura para la elección de consejeros constitucionales de 2023 por la región de Valparaíso, como independiente en la lista de Evópoli.

Historia electoral

Elecciones municipales de 1992
 Elecciones municipales de 1992, Valparaíso

Referencias

Políticos de Renovación Nacional
Alumnado de la Universidad de Valparaíso
Nacidos en Viña del Mar

Gonzalo Yuseff Quirós


Pontécoulant bezeichnet:

 die französische Gemeinde Pontécoulant im Departement Calvados
 Pontécoulant (Mondkrater), benannt nach Philippe Gustave le Doulcet, comte de Pontécoulant
 Prix Gustave de Pontécoulant, Wissenschaftspreis der französischen Akademie der Wissenschaften (Académie des sciences)

Personennamen:
 Louis-Gustave Doulcet de Pontécoulant (1764–1853), französischer Politiker
 Philippe Gustave le Doulcet, comte de Pontécoulant (1795–1874), französischer Astronom, Sohn von Louis-Gustave Doulcet de Pontécoulant

Siehe auch:
 Doulcet

Pontécoulant (Begriffsklärung)