فحمة تقع إلى الجنوب الغربي من مدينة جنين وتبعد عنها 15كم وتقع بين قريتي عرابة وكفر راعي وترتفع عن مستوى سطح البحر 440 م. تبلغ مساحة أراضيها 4498 دونما ويحيط بها أراضي قرى عرابة وكفر راعي وعجة قدر عدد سكانها في عام 1922 (187) نسمة وعام 1945 (350) نسمة وعام 1967 (659) نسمة وعام 1987 (914) نسمة، وفي عام 1997 بلغوا 1820نسمة تعد القرية ذات موقع أثري يحتوي على بناء ذو عقد أنبوبي الشكل (البوبرية ) وقبور منقورة في الصخر، يقع غرب فحمة مزار يعرف باسم (الشيخ كساب ) .
يوجد في قرية فحمة جبلان اثنان هما جبل باطن المنورة وجبل بئر الشعفور .
يوجد في القرية مدرستان اثنتان فقط مدرسة منهما للذكور والأخرى للإناث
وترتبط القرية مع بلدة عرابي وبلدة كفراعي عن طريق الشارع الرئيسي

المصادر

 موقع فلسطين في الذاكرة

مراجع

.
.

.

قرى وبلدات محافظة جنين
مقالات تتضمن معلومات من موقع فلسطين في الذاكرة

فحمة (جنين)


Lohma ist ein Ortsteil der Stadt Schmölln im Landkreis Altenburger Land in Thüringen.

Geografie
Der Ortsteil Lohma liegt nordwestlich von Nöbdenitz an der Bundesstraße 7 und nah an der südlich verlaufenden Bundesautobahn 4 im Ronneburger Acker- und Bergbaugebiet. Der Ort liegt an der Sprotte.

Geschichte
Lohma wurde erstmals urkundlich am 23. März 1254 genannt. Im Jahr 1662 wurde der Altenburger Kanzler Wolfgang Conrad von Thumbshirn vom Herzog Friedrich Wilhelm II. für seine Verdienste mit dem erstmals im 13. Jahrhundert erwähnten Rittergut Lohma belehnt.

Lohma gehörte zum wettinischen Amt Altenburg, welches ab dem 16. Jahrhundert aufgrund mehrerer Teilungen im Lauf seines Bestehens unter der Hoheit folgender Ernestinischer Herzogtümer stand: Herzogtum Sachsen (1554 bis 1572), Herzogtum Sachsen-Weimar (1572 bis 1603), Herzogtum Sachsen-Altenburg (1603 bis 1672), Herzogtum Sachsen-Gotha-Altenburg (1672 bis 1826). Bei der Neuordnung der Ernestinischen Herzogtümer im Jahr 1826 kam der Ort wiederum zum Herzogtum Sachsen-Altenburg.
Nach der Verwaltungsreform im Herzogtum gehörte Lohma bezüglich der Verwaltung zum Ostkreis (bis 1900) bzw. zum Landratsamt Ronneburg (ab 1900). Das Dorf gehörte ab 1918 zum Freistaat Sachsen-Altenburg, der 1920 im Land Thüringen aufging. 1922 kam es zum Landkreis Gera. Im Zuge der Bodenreform wurde das Rittergut im Jahr 1945 enteignet. Nach dem Totalabriss der Gebäude wurde das Gelände an Neubauern verteilt.

Am 1. Juli 1950 wurde die Gemeinde Nöbdenitz aufgelöst und in die Nachbargemeinde Lohma eingegliedert. Diese Gemeinde wurde am 1. März 1951 in Nöbdenitz umbenannt. Bei der zweiten Kreisreform in der DDR wurden 1952 die bestehenden Länder aufgelöst und die Landkreise neu zugeschnitten. Somit kam Lohma als Ortsteil der Gemeinde Nöbdenitz mit dem Kreis Schmölln an den Bezirk Leipzig; jener gehörte seit 1990 als Landkreis Schmölln zu Thüringen und ging bei der thüringischen Kreisreform 1994 im Landkreis Altenburger Land auf. Im Jahr 2012 wohnten im Dorf 150 Personen. Durch die Eingemeindung von Nöbdenitz am 1. Januar 2019 kam Lohma an die Stadt Schmölln.

Kultur und Sehenswürdigkeiten
Die Dorfkirche Lohma wurde 1738 als Gutsherrenstiftung gebaut. Sie ist eine rechteckige, flachgedeckte Saalkirche mit Korbbogenfenstern sowie Walmdach und Dachreiter. Restaurierungen erfolgten 1884 und 1956. Im Inneren befindet sich die letzte Orgel – und einst die größte – aus der Werkstatt Wilhelm Leberecht Herbrig (Sachsen) von 1861. Das Instrument wurde 1884 von C. E. Jehmlich, Dresden, aus Kötzschenbroda nach hier umgesetzt. Die Kirche besitzt eine bescheidene, barocke Ausstattung aus der Bauzeit.

Weblinks

Literatur
 Christiane Nienhold: ... und nachmittags fuhren wir nach Nöbdenitz segeln! Rittergüter im Altenburger Land und ihre Gärten – Teil I. Katalog zur Ausstellung Museum Burg Posterstein 2007, Pöge Druck Leipzig, Posterstein 2007; S. 26–27, 98, umfangreiche Beschreibung des Ritterguts Lohma

Einzelnachweise

Geographie (Schmölln)
Ort im Landkreis Altenburger Land
Ersterwähnung 1254
Gemeindeauflösung 1950

Lohma (Schmölln)


الكورة هي إحدى أقضية محافظة الشمال في لبنان. تقع بين السفح الغربي لسلسلة جبال لبنان الغربية وشاطئ البحر الأبيض المتوسط. يحده مجرى نهر قاديشا شمالاً ومجرى نهر الجوز جنوباً. يضيق هذا الامتداد تدريجياً لينحصر التقاء هذا القضاء مع البحر في منطقتين منفصلتين هما البحصاص وأنفه ويفصل بينهما شاطئ القلمون.

مركز القضاء «أميون» الوادعة في ظلال غابة من أشجار الزيتون، ومن بلداته كوسبا الجبلية ذات الطبيعة الجميلة والآثار القديمة، وكفرعفا الخضراء حيث تنتشر كروم الزيتون التي تشكل جزءا من حياة سكان القضاء الاقتصادية.

يسكن في قضاء الكورة أكثر من سبعين ألف نسمة يتوزعون على 50 بلدة وقرية ويتجمعون جغرافياً في أربع مناطق:

 الكورة الفوقا
 الكورة الوسطى أو السهل
 القلع وهي المنطقة المشرفة على البحصاص والقلمون
 القويطع وهي المنطقة المشرفة على بلدة شكا والهري.

شخصيات كورانية
 الدكتور شارل مالك: واضع شرعة حقوق الإنسان في الأمم المتحدة.
 الأستاذ فيليب بولس: نائب ووزير سابق، ونائب رئيس مجلس الوزراء ومجلس النواب في منتصف القرن العشرين.
 فؤاد غصن: نائب ووزير سابق.
 الفضل شلق: وزير سابق ورئيس مجلس الإنماء والإعمار سابقا.

أعلام
 جنى فواز الحسن

مراجع

 مركز المعلوماتية للتنمية الحلية

ك
محافظة الشمال

قضاء الكورة


Schnarup-Thumby Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Schleswig-Flensburg iline bağlı bölge. 10,72 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2010 itibarıyla yaklaşık 583 olarak tespit edilmiştir. Kilometrekare başına 54 kişilik bir nüfus yoğunluğuna sahiptir. Belediye Başkanlığı Martin Thomsen tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 amt-satrup.de

Schleswig-Flensburg iline bağlı yerleşim birimleri

Schnarup-Thumby


Charlene od Monaka, rodnim imenom Charlene Lynette Wittstock (* Bulawayo, Zimbabve, 25. siječnja 1978.), monegaška kneginja, bivša južnoafrička olimpijska plivačica, rođena u Zimbabveu, i supruga monegaškog kneza Alberta II.

Životopis

Kći je Michaela Kennetha Wittstocka (r. 1946.), voditelja prodaje i Lynette Humberstone (r. 1957.), bivše sportske plivačice i trenerice plivanja. Ima dvojicu mlađe braće: Garetha (r. 1980.), računalnog tehničara i Seana (r. 1983.), prodajnog predstavnika. Njena obitelj se preselila u Južnoafričku Republiku 1989. godine, kada je imala jedanaest godina. Završila je osnovnu školu Tom Newby 1991. godine u Benoniju u okolici Johannesburga.

Osvojila je tri zlatne i jednu srebrnu medalju na Sveafričkim igrama u Johannesburgu, 1999. godine. Nastupala je pojedinačno i u timu na Igrama Commonwealtha 1998. i 2002. godine. Na drugom natjecanju održanom u Manchesteru, osvojila je srebrnu medalju. Sudjelovala je sa ženskim plivačkim timom na Olimpijskim igrama u Sydneyju 2000. godine, gdje je njen tim osvojio peto mjesto.

Princa Alberta upoznala je u Monaku 2000. godine, a vezu su obznanili tijekom Zimskih olimpijskih igara u Torinu, 2006. godine. Godine 2010. objavili su zaruke, a Charlene je prešla s protestantizma na rimokatoličku vjeru. Vjenčali su se 1. srpnja 2011. godine. Godine 2014. rodila je blizance: princezu Gabriellu i nasljednog princa Jacquesa, prijestolonasljednika Monaka.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Princeza Charlene - Britannica Online
 Životopis Njezinog Veličanstva princeze Charlene od Monaka - fondationprincessecharlene.mc
 Njezino Veličanstvo princeza Charlene - palais.mc
 Princeza Charlene od Monaka - životopis - hellomagazine.com
 Princeza Charlene od Monaka - monte-carlo.mc

Životopisi, Zimbabve
Životopisi, Južnoafrička Republika
Grimaldi

Charlene Wittstock


HMS Arrow was a Type 21 frigate of the Royal Navy.

Arrow was active during the Falklands War of 1982, where she provided naval gunfire support (NGFS) and rescued most of the surviving crew from HMS Sheffield.  She was sold to Pakistan on 1 March 1994 and renamed PNS Khaibar.

Background
Built by Yarrow Shipbuilders Ltd, Glasgow, Scotland, she was completed with Exocet launchers in 'B' position. During 1976-1977 her first captain was Commander Nick J Barker.

Falklands War service
During the 1982 Falklands War, Arrow was the first British ship to see action when she shelled Argentine positions around Port Stanley airfield on 1 May and the first to be hit by an Argentine Air Force aircraft, sustaining several cannon shell hits to her funnel uptake and other parts of the superstructure. She had one casualty from shell splinters.

On 4 May she assisted in extinguishing the fires and evacuating the crew of the Type 42 destroyer HMS Sheffield, which had been struck by an Exocet missile, rescuing 225 of the 261 surviving crew.  Arrows captain, Commander (later Captain) Paul Bootherstone was subsequently awarded the Distinguished Service Cross for this action.

On 6 May Arrow shelled Argentine positions around Fox Bay West Falkland.

On the night of 1011 May, Arrow lay at the northern end of Falkland Sound, the channel which separates West and East Falkland, whilst her sister ship HMS Alacrity transited it from south to north to assess if the channel was mined. Alacrity left the channel just before dawn and Arrow  was waiting to accompany her back to the Task Force when the Argentine submarine , captained by Fernando Azcueta, fired two SST-4 torpedoes at a range of 5000 yards.  One did not leave its tube; the other hit the towed Type 182 decoy.

On 28 May, Arrow  provided naval gunfire support to the Second Battalion, The Parachute Regiment's assault on Goose Green.  She fired 22 star shells and 135 rounds of 4.5" high-explosive, during a 90-minute bombardment.

Arrow remained in Bomb Alley (San Carlos Water anchorage) longer than any other ship while receiving temporary repairs to hull cracks by having Seadart lifting beams welded to her upper decks.

On passage east toward Fitzroy on the night of 5 June Arrow detected an unknown surface target close to the shore and fired three star shells over what turned out to be a UK Landing Craft Mechanised (LCM) which was then escorted to Berkeley Sound.  These were the last Mk 8 Illumination rounds fired during the conflict.  In early June 1982 Arrow gave supporting fire in the battles that led up to the Argentine surrender.

She returned home to Devonport Naval Base on 7 July 1982, welcomed home by the Red Arrows display team, with whom she had an association.

Argentine claim
The silhouette of Arrow, along with the date 1 May, was painted on the side of Argentine Air Force Dagger C-412 along with the silhouette representation of  and the 21 May, implying a successful action against these vessels. These refer to damage which both ships suffered during the conflict, which may not have been caused by this particular aircraft. Arrow was slightly damaged on 1 May 1982, and HMS Brilliant was damaged by cannon fire on 21 May 1982 outside San Carlos Water. The aircraft was still bearing these silhouettes in November 2005 at the multi-national Exercise Ceibo in Argentina.

Later Royal Navy service
By the mid-1980s Arrow was suffering from cracking in her hull. Much of this had first arisen during the Falklands conflict, when engineers were obliged to weld steel plates and girders to parts of the ship where cracks were opening up in the aluminium superstructure. After the war, she was taken in for refitting, with a large steel plate being welded down each side of the ship. At the same time modifications were made to reduce hull noise.

In early 1985, Arrow spent 3 months as Guardship in the West Indies. The vessel continued in service until 1994, and was decommissioned and removed from the fleet on 1 March that year.

In July 1991, Arrow was returning from a deployment to the South Atlantic when it joined a US Coast Guard patrol boat in the Caribbean, and played a major role in an operation which resulted in the seizure of 1,500lbs of smuggled cocaine.

Pakistan Navy service

Following decommissioning Arrow was transferred to Pakistan and renamed PNS Khaibar. The Exocet missile system was not transferred to Pakistan and Khaibar had her obsolete Sea Cat missile launcher removed. A Phalanx CIWS was later fitted in place of the Sea Cat launcher. SRBOC chaff launchers and 20 mm and 30 mm guns were fitted. Khaibar remains in service with the Pakistan Navy, who purchased from the United Kingdom Government all six surviving Type 21 frigates of the eight originally built (two were lost in the Falklands).

References
 AirForces Monthly Magazine February 2006, page 61.

Publications

 Marriott, Leo, 1983.  Royal Navy Frigates 1945-1983, Ian Allan Ltd, Surrey.

External links

 Argentine Aircraft Successes against British Ships

Type 21 frigates
Falklands War naval ships of the United Kingdom
1974 ships

HMS Arrow (F173)


Richard Glazar (født den 29. november 1920 i Prag som Richard Goldschmid; død den 20. december 1997) var en tjekkisk overlevende fra udryddelseslejren Treblinka.

Liv
Richard Goldschmids far var indtil slutningen af 1. verdenskrig officer i den Østrig-Ungarnske hær, han blev 1940 deporteret og døde. Richard voksede op i Prag, hans forældre lod sig skilde i 1932, moderen giftede sig i 1936 med en købmand, hun overlevede Theresienstadt, Auschwitz og Bergen-Belsen. Goldschmid blev student i 1939, og begyndte at studere økonomi ved Karlsuniversitetet i Prag, men måtte ophøre i november 1939 da nazisterne lukkede alle de højere tjekkiske skoler.

Indtil 1942 lykkedes det Glazar, at skjule sig i en landsby. I september 1942 blev han fanget og ført til Koncentrationslejren Theresienstadt og i oktober blev han deporteret som arbejdsjøde til udryddelseslejren Treblinka.
Under opstanden i Treblinka den 2.august 1943 lykkedes det for nogle af arbejdsjøderne at flygte. Mens de fleste af flygtningene blev fanget og dræbt i nærheden af lejren, lykkedes flugten for Glazar. Med sin medfange Karel Unger rejste som tjekkisk fremmedarbejder gennem Polen til Tyskland. På maskinfabrikken Heinrich Lanz AG i Mannheim overlevede han med falske papirer som arbejder indtil den tyske kapitulation
Efter krigen studerede han i Prag og London til økonomiingeniør og ændrede 1947 sit navn til Glazar. 1949 giftede han sig med Zdenka Vitková, hun havde to børn. I forbindelse med Slánský-Processen blev han igen som jøde forfulgt og måtte 1952/53 igen arbejde som metalarbejder i byen Kladno. Derefter var han indtil 1968 beskæftiget som bibliotekar ved det tjekkiske videnskabelige akademi i Prag.

Efter den mislykkede reform Foråret i Prag flygtede familien 1969 til Bern i Schweiz, hvor han kæmpede med store sprogvanskeligheder og arbejdsløshed, men fandt til sidst en stilling ved økonomiforskningsfirmaet Prognos AG i Basel.

Richard Glazar vidner
1963 og 1971 vidnede han som en af de 54 overlevende fra opstanden i Treblinka mod de anklagede gerningsmænd under Treblinka-Processerne i Düsseldorf. Han forklarede at der kl. 14 kom en besked fra oprørsledelsen om, at fra det øjeblik skulle ingen jøde dø. Hvis nogen blev truet, skulle opstanden straks iværksættes. Kl. 15:50 skal den jødiske stikker Kuba have sagt noget til SS-manden Küttner, og lige efter begyndte Küttner at slå løs på en jødisk dreng. Dermed blev der givet signal, måske to timer før planlagt. Glazar beskrev opstanden som kaotisk. Granater og flasker med benzin eksploderede; brande brød ud nærmest omgående; og der blev skudt overalt. Også dødslejren stod i flammer.

Litteratur
 Wolfgang Benz: Deutsche Juden im 20. Jahrhundert : eine Geschichte in Porträts. München : Beck, 2011, , darin: Die Schatten der Vergangenheit: Richard Glazar, S. 299–308

Eksterne henvisninger

 Glazar, Richard. In: Theresienstadt Lexikon.

Personer fra Tjekkiet

Richard Glazar


ويل روجرز  (1879 – 1935) واسمه بالكامل وليام بين أدير روجرز هو ممثل كوميدي أمريكي اشتهر بتعليقاته وأسلوب لف الحبل على طريقة الغرب الأمريكي.

ولد روجرز في 4 نوفمبر 1879 في أولاغاه في مقاطعة هندية قرب أوكلاهوما، تعلم لف الحبل في مزرعة مواشي أبيه وشارك في مسابقات لف الحبل وإلقائه في عروض الغرب المتوحش والفودفيل وكان أول ظهور له في نيويورك عام 1905 في مسرحية مرح منتصف الليل لفلورنز زيغفيلد فادخل التعليقات السياسية الضاحكة إلى عروضه التي تطورت إلى عمود بإحدى الصحف بشكل أسبوعي من عام 1922 وبشكل يومي من عام 1926 حيث تميز بطيبته وفكاهته وتعليقاته الحادة.

نشأته
وُلد روجرز في مزرعة والديه في شيروكي نيشن في الإقليم الهندي، بالقرب من أولوغا في أوكلاهوما. بُني المنزل الذي وُلد فيه عام 1875 وعُرف باسم البيت الأبيض على نهر فيرديغريس. والده كليمنت فان روجرز (1839–1911) ووالدته ماري أمريكا شريمشير (1838–1890) من أصول عرقية مختلفة وينتميان لقبيلة شيروكي. انتمى روجرز لقبيلة شيروكي بربع جيناته وتنسب باقي جيناته للأمريكيين الأوروبيين. قال روجرز إنَّ أسلافه لم يأتوا على سفينة ماي فلاور بل بالقوارب. توفيت والدته عندما كان ويل في الحادية عشرة من عمره. تزوج والده بعد أقل من عامين من وفاتها.

روجرز هو أصغر ثمانية أطفال. سُمّي نسبة لقائد قبيلة الشيروكي وليام بن أدير. عاش ثلاثة فقط من أشقائه حتى سن البلوغ وهم سالي كليمنتين وماود إيثيل وماي (ماري).

كان والده قائدًا في قبيلة شيروكي. وكان محامٍ وقاضٍ ومن قدامى المحاربين الكونفدراليين. شغل منصب مندوب في المؤتمر الدستوري في أوكلاهوما. سُميت مقاطعة روجرز في أوكلاهوما نسبةً له تكريمًا لذكراه. خدم عدة فترات في مجلس شيوخ قبيلة الشيروكي. حقق كليمنت روجرز نجاح مالي من خلال عمله في المزرعة واستغل نفوذه للمساعدة في تخفيف الآثار السلبية لثقافة البيض على شعبه.

حياته المهنية
بدأ روجرز مسيرته المهنية في عروض الحبال في سيرك تكساس الغربي في جنوب إفريقيا:

«كان لدى تكساس جاك مجموعة صغيرة من الغرب زارت المخيمات وأدت عروض كبيرة. قمت ببعض ألعاب الحبال وركوب الخيل، وكان جاك أحد أذكى العارضين الذين عرفتهم على الإطلاق واهتم بي كثيرًا. هو الذي أعطاني فكرة العرض المسرحي مع الفرس. لقد تعلمت الكثير عن فنون العرض منه. كان بإمكانه القيام بعرض حبل ولا يستطيع الرجل العادي الفرار معه، كنت أدرس عروضه دائما وتعلمت منه سر أداء عرض عظيم من خلال معرفة متى يجب التوقف. إنه الشخص الذي يعرف أنّ يتوقف عندما يريد الجمهور المزيد منه.»

استقال روجرز من السيرك وذهب إلى أستراليا للمضي قدمًا. أعطاه سيرك تكساس جاك رسالة موجهة لسيرك الإخوة ويرث هناك، واستمر روجرز في أداء العاب الحبل فوق ظهر فرس صغير. عاد إلى الولايات المتحدة الأمريكية في عام 1904 وظهر في معرض سانت لويس العالمي، وبدأ في عرض ألعاب فودفيل بالحبل.

حياته الشخصية
تزوج روجرز في عام 1908 من بيتي بليك (1879-1944) وأنجب الزوجان أربعة أطفال هم: ويل روجرز الابن، وماري أميليا، وجيمس بليك، وفريد ستون. كان ويل جونيور بطلًا في الحرب العالمية الثانية، وأدى شخصية والده في فيلمين، وانتُخب لعضوية الكونغرس. أصبحت ماري ممثلة في مسرح برودواي، وأصبح جيم صحفيًا وصاحب مزرعة. مات فريد جراء إصابته بمرض الخناق في سن الثانية. عاشت الأسرة في نيويورك لكنهم اعتادوا قضاء الصيف في أوكلاهوما. اشترى روجرز في عام 1911 مزرعة بمساحة 20 فدانًا (8.1 هكتار) بالقرب من كليرمور في أوكلاهوما، والتي نوى استخدامها كمنزل عند تقاعده. دفع 500 دولار أمريكي لكل فدان ما يعادل 13,720 دولارًا اليوم.

سافر روجرز بين عامي 1925 و1928 على طول وعرض الولايات المتحدة الأمريكية في جولة إلقاء محاضرات. (بدأ محاضراته بالإشارة إلى أنَّ الشخص الفكاهي يسلي الناس والمحاضر يزعجهم.) أصبح خلال هذا الوقت أول مدني يطير من الساحل إلى الساحل مع الطيارين الذين يوصلون البريد في رحلات البريد الجوي. أطلق عليه نادي الصحافة الوطني لقب السفير الجوال للولايات المتحدة الأمريكية. زار مدينة مكسيكو مع تشارلز لندبرغ كضيف لدى السفير الأمريكي دوايت مورو. ألقى روجرز العديد من الخطب بعد العشاء، وأصبح متحدثًا شعبيًا في المؤتمرات، وذكر عشرات المناقب لضحايا الفيضانات أو الجفاف أو الزلازل.

سافر روجرز إلى آسيا في عام 1931، وإلى أمريكا الوسطى والجنوبية في العام التالي. سافر في عام 1934 بجولة حول العالم وعاد ليلعب دور البطولة في مسرحية المخرج أوجين أونيل التي حملت عنوان آه بيابان. وافق مبدئيًا على أن يقترض من شركة فوكس إلى مترو غولدوين ماير ليؤدي دور البطولة في نسخة الفيلم من المسرحية عام 1935. ولكن رفض أداء الدور بسبب قلقه من رد فعل المعجبين على حديث حقائق الحياة بين شخصيته وشخصية ابنه الأخير. خطط مع ويلي بوست للسفر إلى ألاسكا في ذلك الصيف.

السياسة
كان روجرز رجلًا ديموقراطيًا، لكنه عُرف تاريخيًا بأنه غير سياسي. دعم الجمهوري كالفين كوليدج وكذلك الديمقراطي فرانكلين روزفلت الذي كان السياسي والرئيس المفضل بالنسبة له. وعلى الرغم من أنه دعم صفقة روزفلت الجديدة إلا أنه كان يمزح حولها:

«سيدي إننا ننفق الأموال على حكومة ليست أفضل من الحكومة التي وجدت قبل عشرين سنة مقابل ثلث المال.»

خدم روجرز كسفير للنوايا الحسنة في المكسيك، وكان عمدة بيفرلي هيلز لفترة قصيرة. أطلق روجرز النكات حول السياسيين الذين لا يفعلون شيئًا مثله. بدأ جولة جمع تبرعات للصليب الأحمر خلال الكساد العظيم بسبب غضبه من عدم قدرة واشنطن على إطعام الناس.

الحملة الرئاسية عام 1928
اعتقد روجرز أنَّ كل الحملات كانت عبارة عن هراء. وبدأ حملة وهمية للرئاسة في عام 1928 لإثبات هذه النظرية. كانت وسيلته الوحيدة هي صفحات مجلة الحياة الفكاهية الاسبوعية. بدأ روجرز حملته بصفته مرشح الحزب المناهض للهراء. وعد في حملته الانتخابية أنه سيستقيل إذا نجح في الانتخابات. رسم روجرز رسوم كاريكاتورية في كل اسبوع عن الحملات السياسية. أعلن في يوم الانتخابات نصره واستقال.

فلسفته وأسلوبه
اكتسب روجرز جمهورًا وطنيا بأدائه مهن التمثيل والأدب من 1915 إلى 1935 بعد أن عُرف بالفيلسوف الفكاهي في عروضه. عبّر روجرز في هذه السنوات عن آراءه كرجل عادي في أمريكا. قلل من شأن الشهادات الأكاديمية قائلا إن «الجميع جاهلون لكن في أمور مختلفة». وقد أعجب الأمريكيون من جميع الأطياف بفلسفته الفردية وتقديره لأفكار الديمقراطية وفلسفته الليبرالية في معظم القضايا. مدح روجرز العمل الشاق من أجل النجاح، وأكدت هذه العبارات نظريات تحقيق النجاح الفردي. يعتبر روجرز رمز الرجل العصامي والرجل العادي الذي آمن بأمريكا وتقدمها وآمن في الحلم الأمريكي. لم يسئ بمزاحه أبدًا حتى للأشخاص الذين قصدهم برسومه.

ازدهرت الولايات المتحدة في عشرينيات القرن العشرين بطرق مختلفة (مما أدى إلى تسميتها بالعشرينات الهادرة)، لكنها عانت أيضًا من التغيرات السريعة والتوترات الاجتماعية. خاب أمل بعض الناس وعزلوا أنفسهم عن العالم الخارجي. اعتقد العديد من عامة الناس أن الحرب العالمية الأولى سببت مذبحة كبيرة غير منطقية، ودعموا انعزال الولايات المتحدة. قال الباحث بيتر رولينز في عام 1976: بدا روجرز كمرساة للاستقرار. ذكّرت حياته المنزلية التقليدية وقوانينه الأخلاقية التقليدية الناس بالماضي القريب. وقد عبر في عمود صحيفته الذي استمر في كتابته منذ عام 1922 وحتى 1935 عن أخلاقه التقليدية واعتقاده بأنَّ المشاكل السياسية لم تكن خطيرة كما بدت. بدأ روجرز بتجسيد أدوار رعاة البقر البسطاء في أفلامه. تطورت شخصياته لاستكشاف معنى البراءة في الحياة العادية. عرض روجرز في أفلامه الأخيرة مجتمعًا منقسمًا إلى طبقات مختلفة بسبب الضغوط الاقتصادية.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص من الأراضي الهندية
أشخاص من مقاطعة روجرز (أوكلاهوما)
ديمقراطيون من ولاية أوكلاهوما
ديمقراطيون من ولاية كاليفورنيا
رعاة بقر
سياسيون أمريكيون في القرن 20
شيروكيون
صانعو أفلام أمريكيون أصليون
صحفيون أمريكيون أصليون
ضحايا حوادث الطيران
ضحايا حوادث طيران في 1935
ضحايا حوادث طيران في الولايات المتحدة
طريق الولايات المتحدة 66
عروض الغرب المتوحش
عمدات بيفرلي هيلز
فكاهيون أمريكيون
كتاب عمود أمريكيون
كتاب من أوكلاهوما
كتاب هنود حمر
كتاب وكاتبات أمريكيون
كوميديون أمريكيون
كوميديون من كاليفورنيا
كوميديون وكوميديات أمريكيون
مرشحو الرئاسة الأمريكية لعام 1928
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو أفلام صامتة أمريكيون
ممثلو أفلام غرب أمريكي
ممثلون أمريكيون أصليون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون إذاعيون أمريكيون
ممثلون كوميديون أمريكيون
ممثلون من ولاية أوكلاهوما
مواليد 1879
مواليد في أولوغا (أوكلاهوما)
مؤدو الفودفيل
وفيات 1935
وفيات عرضية في ألاسكا
أمريكيون أصليون في القرن 20

ويل روجرز


Echo (stiliseret som ECHO) er en prisuddeling som uddeles af Deutsche Phono-Akademie, der er en tysk organisation for pladeselskaber, i anerkendelse for bedrifter inden for musikindustrien. Den første ceremoni blev afholdt i 1992, og den blev gennemført for at ære de musikalske bedrifter i 1991, hvor den erstattede Deutscher Schallplattenpreis, som var blevet uddelt siden 1963. Hvert års vinder bliver afgjort af det forgangne års salgstal. Vinderne i pop-kategorien bliver annonceret i marts, men vinderne i den klassiske kategori bliver annonceret i oktober.

Historie
Echo-uddelingen blev afholdt første gang med 350 personer i Flora, Köln i 1992. Ceremonien i Frankfurt blev sendt på fjernsynet, og uddelingen for Klassisk musik blev flyttet til et separat event, Echo Klassik, i Köln i 1994. Indtil 1995 var det kun inviterede gæster, der kunne deltage under uddelingen. Det blev afholdt i München, og i 2001 blev stedet for afholdelsen flyttet fra Hamborg til Berlin som følge af et tilskud på 20 millioner euro, selvom man i 2004 overvejede at flytte det tilbage i 2004. I 2009 blev stedet i Berlin flyttet til , the venue in Berlin was moved to O2 World.

Trofæ
Trofæet blev designet af Oliver Renelt, da han var studerende på Hochschule für bildende Künste Hamburg. Det er i rustfrit stål, og 40 cm høj og vejer 2 kg. Det viser en halv CD, med noder, der flyder ind i den fra en globus. Det blev valgt på baggrund af en konkurrence om netop designe tpå trofæet.

Lokationer for afholdelse

Echo Awards
Kastelruther Spatzen har vundet 13 Echo Awards i kategorien Volksmusik, hvilket er mere end nogen anden kunstner. Gruppen har vundet priserne i 1993, 1996–2003 og 2006–2010.

Udvalgte popkategorier

Bedste mandlige rock/pop kunstner
 1992 Herbert Grönemeyer
 1993 Marius Müller-Westernhagen
 1994 Herbert Grönemeyer
 1995 Marius Müller-Westernhagen
 1996 Mark'Oh
 1997 Peter Maffay
 1998 Nana
 1999 Marius Müller-Westernhagen
 2000 Xavier Naidoo
 2001 Ayman
 2002 Peter Maffay
 2003 Herbert Grönemeyer
 2004 Dick Brave
 2005 Gentleman
 2006 Xavier Naidoo
 2007 Roger Cicero
 2008 Herbert Grönemeyer
 2009 Udo Lindenberg
 2010 Xavier Naidoo
 2011 David Garrett
 2012 Udo Lindenberg
 2013 David Garrett
 2014 Tim Bendzko
 2015 Herbert Grönemeyer
 2016 Andreas Bourani
 2017 Udo Lindenberg

Bedste kvindelige rock/pop kunstner
 1992 Pe Werner
 1993 Sandra
 1994 Doro
 1995 Marusha
 1996 Schwester S.
 1997 Blümchen
 1998 Sabrina Setlur
 1999 Blümchen
 2000 Sabrina Setlur
 2001 Jeanette
 2002 Sarah Connor
 2003 Nena
 2004 Yvonne Catterfeld
 2005 Annett Louisan
 2006 Christina Stürmer
 2007 Lafee
 2008 Lafee
 2009 Stefanie Heinzmann
 2010 Cassandra Steen
 2011 Lena
 2012 Ina Müller
 2013 Ivy Quainoo
 2014 Ina Müller
 2015 Oonagh
 2016 Sarah Connor
 2017 Ina Müller

Bedste internationale mandlige rock/pop kunstner
 1992 Phil Collins
 1993 Michael Jackson
 1994 Meat Loaf
 1995 Bryan Adams
 1996 Vangelis
 1997 Eros Ramazzotti
 1998 Jon Bon Jovi
 1999 Eros Ramazzotti
 2000 Ricky Martin
 2001 Carlos Santana
 2002 Robbie Williams
 2003 Robbie Williams
 2004 Robbie Williams
 2005 Robbie Williams
 2006 Robbie Williams
 2007 Robbie Williams
 2008 James Blunt
 2009 Paul Potts
 2010 Robbie Williams
 2011 Phil Collins
 2012 Bruno Mars
 2013 Robbie Williams
 2014 Robbie Williams
 2015 Ed Sheeran
 2016 Ed Sheeran
 2017 Rag'n'Bone Man

Bedste internationale kvindelige rock/pop kunstner
 1992 Cher
 1993 Annie Lennox
 1994 Bonnie Tyler
 1995 Mariah Carey
 1996 Madonna
 1997 Alanis Morissette
 1998 Toni Braxton
 1999 Celine Dion
 2000 Cher
 2001 Britney Spears
 2002 Dido
 2003 Shakira
 2004 Shania Twain
 2005 Anastacia
 2006 Madonna
 2007 Katie Melua
 2008 Nelly Furtado
 2009 Amy Winehouse
 2010 Lady Gaga
 2011 Amy Macdonald
 2012 Adele
 2013 Lana Del Rey
 2014 Birdy
 2015 Zaz
 2016 Adele
 2017 Sia

Bedste rock/pop-gruppe
 1992 Scorpions
 1993 Die Prinzen
 1994 Die Toten Hosen
 1995 Pur
 1996 Pur
 1997 Die Toten Hosen
 1998 Tic Tac Toe
 1999 Modern Talking
 2000 Die Fantastischen Vier
 2001 Pur
 2002 No Angels
 2003 Die Toten Hosen
 2004 Pur
 2005 Söhne Mannheims
 2006 Wir sind Helden
 2007 Rosenstolz
 2008 Die Fantastischen Vier
 2009 Ich + Ich
 2010 Silbermond
 2011 Ich + Ich
 2012 Rosenstolz
 2013 Die Toten Hosen
 2014 The BossHoss
 2015 Revolverheld
 2016 Pur
 2017 AnnenMayKantereit

Bedste internationale rock/pop-gruppe
 1992 Queen
 1993 Genesis
 1994 Ace of Base
 1995 Pink Floyd
 1996 The Kelly Family
 1997 The Fugees
 1998 Backstreet Boys
 1999 Lighthouse Family
 2000 Buena Vista Social Club og Ry Cooder
 2001 Bon Jovi
 2002 Linkin Park
 2003 Red Hot Chili Peppers
 2004 Evanescence
 2005 Green Day
 2006 Coldplay
 2007 The Pussycat Dolls
 2008 Linkin Park
 2009 Coldplay
 2010 Depeche Mode
 2011 Take That
 2012 Coldplay
 2013 Mumford & Sons
 2014 Depeche Mode
 2015 Pink Floyd
 2016 Coldplay
 2017 Metallica

Bedste internationale rock/alternativ
 2001 Limp Bizkit (nominerede: Blink-182, Kid Rock, Korn, Papa Roach )
 2002 Linkin Park (nominerede: Crazy Town, Gorillaz, HIM, Limp Bizkit )
 2003 P.O.D. (nominerede: Coldplay, Korn, Linkin Park, Puddle Of Mudd )
 2004 Evanescence (nominerede: Coldplay, Linkin Park, Metallica, The Rasmus )
 2006 System of a Down (nominerede: 3 Doors Down, Audioslave, Foo Fighters, Franz Ferdinand )
 2007 Billy Talent (nominerede: Bullet for My Valentine, Evanescence, Placebo, Tool )
 2008 Nightwish (nominerede: Foo Fighters, Kaiser Chiefs, Marilyn Manson, Within Temptation )
 2009 AC/DC (nominerede: 3 Doors Down, Metallica, R.E.M, Slipknot )
 2010 Green Day (nominerede: Billy Talent, Kings of Leon, Mando Diao, Placebo )
 2011 Linkin Park (nominerede: Iron Maiden, Mando Diao, Thirty Seconds to Mars, Volbeat )
 2012 Red Hot Chili Peppers: (nominerede: Evanescence, Foo Fighters, Nickelback, Nightwish )
 2013 Linkin Park (nominerede: Billy Talent, Green Day, Muse, The Rolling Stones )
 2014 Volbeat (nominerede: Black Sabbath, Imagine Dragons, Placebo, Thirty Seconds to Mars )
 2015 AC/DC (nominerede: Foo Fighters, Linkin Park, Nickelback, Slipknot )
 2016 Iron Maiden (nominerede: AC/DC, Motörhead, Nightwish, Placebo )

Årets bedste single
 2005 O-Zone: "Dragostea din tei"
 2006 Madonna: "Hung Up"
 2007 Silbermond: "Das Beste"
 2008 DJ Ötzi feat. Nik P.: "Ein Stern (...der deinen Namen trägt)"
 2009 Kid Rock: "All Summer Long"
 2010 Lady Gaga: "Poker Face"
 2011 Israel Kamakawiwoʻole: "Over the Rainbow"
 2012 Gotye feat. Kimbra: "Somebody That I Used to Know"
 2013 Die Toten Hosen: "Tage wie diese"
 2014 Avicii: "Wake Me Up"
 2015 Helene Fischer: "Atemlos durch die Nacht"
 2016 Lost Frequencies: "Are You with Me"
 2017 Drake feat. Wizkid & Kyla: "One Dance"

Årets bedste tyske single
 1993 Snap!: "Rhythm is a Dancer"
 1994 Haddaway: "What is Love"
 1995 Lucilectric: "Mädchen"
 1996 Scatman John: "Scatman"
 1997 Andrea Bocelli og Sarah Brightman: "Time to Say Goodbye"
 1998 Tic Tac Toe: "Warum"
 1999 Oli.P: "Flugzeuge im Bauch"
 2000 Lou Bega: "Mambo No. 5"
 2001 Anton feat. DJ Ötzi: Anton aus Tirol
 2002 No Angels: Daylight in Your Eyes
 2003 Herbert Grönemeyer: "Mensch"
 2004 Deutschland sucht den Superstar: "We Have a Dream"

Årets bedste internatioale single
 2001 Rednex: "The Spirit of the Hawk"
 2002 Enya: "Only Time"
 2003 Las Ketchup: "The Ketchup Song (Aserejé)"
 2004 RZA feat. Xavier Naidoo: "Ich kenne nichts"

Årets album
 2008 Herbert Grönemeyer: 12
 2009 Amy Winehouse: Back to Black
 2010 Peter Fox: Stadtaffe
 2011 Unheilig: Große Freiheit
 2012 Adele: 21
 2013 Die Toten Hosen: Ballast der Republik
 2014 Helene Fischer: Farbenspiel
 2015 Helene Fischer: Farbenspiel
 2016 Helene Fischer: Weihnachten
 2017 Udo Lindenberg: Stärker als die Zeit

Bedste nye tyske navn
 1991 Pe Werner
 1992 Die Fantastischen Vier
 1993 Illegal 2001
 1994 Six Was Nine
 1996 Fettes Brot
 1997 Fool's Garden
 1998 Nana
 1999 Xavier Naidoo
 2000 Sasha
 2001 Ayman
 2002 Seeed
 2003 Wonderwall
 2004 Wir sind Helden
 2005 Silbermond
 2006 Tokio Hotel
 2007 Lafee
 2008 Mark Medlock
 2009 Thomas Godoj
 2010 The Baseballs
 2011 Lena
 2012 Tim Bendzko
 2013 Cro
 2014 Adel Tawil
 2015 Oonagh
 2016 Joris
 2017 AnnenMayKantereit

Bedste nye internationale navn
 1996 Alanis Morissette
 1997 Spice Girls
 1998 Hanson
 1999 Eagle-Eye Cherry
 2000 Bloodhound Gang (nomineret: Tarkan, Jennifer Lopez, Everlast, Britney Spears)
 2001 Anastacia
 2002 Alicia Keys
 2003 Avril Lavigne
 2004 The Rasmus
 2005 Katie Melua
 2006 James Blunt
 2007 Billy Talent
 2008 Mika
 2009 Amy Macdonald
 2010 Lady Gaga
 2011 Hurts
 2012 Caro Emerald
 2013 Lana Del Rey (nomineret: Alex Clare, Emile Sande, Luca Hanni, Of Monsters and Men)
 2014 Beatrice Egli
 2015 The Common Linnets
 2016 James Bay
 2017 Rag'n'Bone Man

Ærespriser
 1991 Udo Lindenberg
 1992 Reinhard Mey
 1993 Udo Jürgens
 1994 James Last
 1996 Klaus Doldinger
 1997 Frank Farian
 1998 Comedian Harmonists
 1999 Falco
 2000 Hildegard Knef
 2001 Fritz Rau
 2002 Caterina Valente
 2003 Can
 2004 Howard Carpendale
 2005 Michael Kunze
 2006 Peter Kraus
 2007 Ralph Siegel
 2008 Rolf Zuckowski
 2009 Scorpions
 2010 Peter Maffay
 2011 Annette Humpe
 2012 Wolfgang Niedecken
 2013 Hannes Wader
 2014 Yello
 2015 Nana Mouskouri
 2016 Puhdys

Echo Klassik

Efter uddelingens første udgave som en separat begivenhed i Köln i 1994 er Echo Klassik blevet afholdt i Semperoper i Dresden i 1996 og 2009, i Dortmund i 2003, i Gasteig i München fra 2004 til 2008. I 2011 blev det afholdt i Essen.

Echo Jazz

Siden 2010 er Echo Jazz blevet afholdt, hvor der uddeles priser i 30 kategorier, inklusive bedste ensemble, bedste mandlig og kvindelige sanger, pladeselskab og lifetime achievement. I 2012 var kriteriet for at blive nomineret til en udgivelsesdato og "to fremragende anmeldelser fra musikjournalister." Dirigent Claus Ogermann modtog ECHO Jazz Lifetime Achievement Award i 2012. Priserne bliver givet på baggrund af stemmer fra en jury på 12 personer, som baserer sig på kritisk og kommerciel appel.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Echo Deutscher Musikpreis

Musikpriser
Etableret i 1992
Musik fra Tyskland

Echo (musikpris)


Atrial natriuretic peptide (ANP) or atrial natriuretic factor (ANF) is a natriuretic peptide hormone secreted from the cardiac atria that in humans is encoded by the NPPA gene. Natriuretic peptides (ANP, BNP, and CNP) are a family of hormone/paracrine factors that are structurally related. The main function of ANP is causing a reduction in expanded extracellular fluid (ECF) volume by increasing renal sodium excretion. ANP is synthesized and secreted by cardiac muscle cells in the walls of the atria in the heart. These cells contain volume receptors which respond to increased stretching of the atrial wall due to increased atrial blood volume.

Reduction of blood volume by ANP can result in secondary effects such as reduction of extracellular fluid (ECF) volume, improved cardiac ejection fraction with resultant improved organ perfusion, decreased blood pressure, and increased serum potassium. These effects may be blunted or negated by various counter-regulatory mechanisms operating concurrently on each of these secondary effects.

Brain natriuretic peptide (BNP) – a misnomer; it is secreted by cardiac muscle cells in the heart ventricles – is similar to ANP in its effect. It acts via the same receptors as ANP does, but with 10-fold lower affinity than ANP. The biological half-life of BNP, however, is twice as long as that of ANP, and that of NT-proBNP is even longer, making these peptides better choices than ANP for diagnostic blood testing.

Clinical significance

A member of the natriuretic peptide gene family, NPPA encodes an important cardiac signaling molecule known as atrial natriuretic peptide/factor (ANP). ANP carries out endocrine functions of the heart. It acts as a diuretic by inhibiting sodium reabsorption in the kidneys. ANP also acts in the heart to prevent cardiac hypertrophy and to regulate vascular remodeling and energy metabolism. NPPA expression is varied throughout mammalian development into adulthood. Fetal expression of NPPA is associated with the formation of chamber myocardium, muscle cells of the atria and ventricles in the early developing heart. Early expression of this gene has been associated with ventricular hypertrophy in both in vitro and in vivo models. NPPA variants affect plasma ANP concentrations, blood pressure levels, and cardiovascular diseases such as atrial fibrillation (AF). ANP-deficient mice were found to have a large increase in heart and left ventricular weight in response to volume overload, which is normally prevented by proper regulation of blood pressure. Using a knock-in (KI) rat model, researchers found an AF-associated human variant in NPPA caused inflammation, fibroblast activation, atrial fibrosis, and AF in KI rats. These findings suggest NPPA is a critical gene in cardiac development and dysfunction of this gene can lead to heart problems via altered ANP levels.

Discovery
The discovery of a natriuretic factor (one that promotes kidney excretion of salt and water) was first reported by Adolfo José de Bold in 1981 when rat atrial extracts were found to contain a substance that increased salt and urine output in the kidney. Later, the substance was purified from heart tissue by several groups and named atrial natriuretic factor (ANF) or ANP.

Structure
ANP is a 28-amino acid peptide with a 17-amino acid ring in the middle of the molecule. The ring is formed by a disulfide bond between two cysteine residues at positions 7 and 23. ANP is closely related to BNP (brain natriuretic peptide) and CNP (C-type natriuretic peptide), which all share a similar amino acid ring structure. ANP is one of a family of nine structurally similar natriuretic hormones: seven are atrial in origin.

Production
ANP is synthesized as an inactive preprohormone, encoded by the human NPPA gene located on the short arm of chromosome 1. The NPPA gene is expressed primarily in atrial myocytes and consists of 2 introns and three exons, with translation of this gene yielding a high molecular mass 151 amino acid polypeptide known as preproANP. The preprohormone is activated via post-translational modification that involves cleavage of the 25 amino acid signal sequence to produce proANP, a 126 amino acid peptide that is the major form of ANP stored in intracellular granules of the atria. Following stimulation of atrial cells, proANP is released and rapidly converted to the 28-amino-acid C-terminal mature ANP on the cell surface by the cardiac transmembrane serine protease corin. Recently, it was discovered that ANP also can be O-glycosylated.

ANP is secreted in response to:
 Stretching of the atrial wall, via Atrial volume receptors
 Increased Sympathetic stimulation of β-adrenoceptors
 Increased sodium concentration (hypernatremia), though sodium concentration is not the direct stimulus for increased ANP secretion
 Endothelin, a potent vasoconstrictor

Receptors
Three types of atrial natriuretic peptide receptors have been identified on which natriuretic peptides act. They are all cell surface receptors and designated:

 guanylyl cyclase-A (GC-A) also known as natriuretic peptide receptor-A (NPRA/ANPA) or NPR1
 guanylyl cyclase-B (GC-B) also known as natriuretic peptide receptor-B (NPRB/ANPB) or NPR2
 natriuretic peptide clearance receptor (NPRC/ANPC) or NPR3

NPR-A and NPR-B have a single membrane-spanning segment with an extracellular domain that binds the ligand. The intracellular domain maintains two consensus catalytic domains for guanylyl cyclase activity. Binding of a natriuretic peptide induces a conformational change in the receptor that causes receptor dimerization and activation.

The binding of ANP to its receptor causes the conversion of GTP to cGMP and raises intracellular cGMP. As a consequence, cGMP activates a cGMP-dependent kinase (PKG or cGK) that phosphorylates proteins at specific serine and threonine residues. In the medullary collecting duct, the cGMP generated in response to ANP may act not only through PKG but also via direct modulation of ion channels.

NPR-C functions mainly as a clearance receptor by binding and sequestering ANP from the circulation. All natriuretic peptides are bound by the NPR-C.

Physiological effects
Maintenance of the ECF volume (space), and its subcompartment the vascular space, is crucial for survival. These compartments are maintained within a narrow range, despite wide variations in dietary sodium intake. There are three volume regulating systems: two salt saving systems, the renin angiotensin aldosterone system (RAAS) and the renal sympathetic system (RSS); and the salt excreting natriuretic peptide (NP) hormone system. When the vascular space contracts, the RAAS and RSS are "turned on"; when the atria expand, NP's are "turned on". Each system also suppresses its counteracting system(s). NP's are made in cardiac, intestinal, renal, and adrenal tissue: ANP in one of a family of cardiac NP's: others at BNP, CNP, and DNP.

ANP binds to a specific set of receptors – ANP receptors. Receptor-agonist binding causes the increase in renal sodium excretion, which results in a decreased ECF and blood volume. Secondary effects may be an improvement in cardiac ejection fraction and reduction of systemic blood pressure.

Renal
ANP acts on the kidney to increase sodium and water excretion (natriuresis) in the following ways:
 The medullary collecting duct is the main site of ANP regulation of sodium excretion. ANP effects sodium channels at both the apical and basolateral sides.  ANP inhibits ENaC on the apical side and the Sodium Potassium ATPase pump on the basolateral side in a cGMP PKG dependent manner resulting in less sodium re-absorption and more sodium excretion.
 ANP increases glomerular filtration rate and glomerular permeability.  ANP directly dilates the afferent arteriole and counteracts the norepinephrine induced vasoconstriction of the afferent arteriole.  Some studies suggest that ANP also constricts the efferent arteriole, but this is not a unanimous finding.  ANP inhibits the effect of Angiotensin II on the mesangial cells, thereby relaxing them.  ANP increases the radius and number of glomerular pores, thereby increasing glomerular permeability and resulting in greater filter load of sodium and water.
 Increases blood flow through the vasa recta, which will wash the solutes (sodium chloride (NaCl), and urea) out of the medullary interstitium. The lower osmolarity of the medullary interstitium leads to less reabsorption of tubular fluid and increased excretion.
 Decreases sodium reabsorption at least in the thick ascending limb (interaction with NKCC2) and cortical collecting duct of the nephron via guanosine 3',5'-cyclic monophosphate (cGMP) dependent phosphorylation of ENaC.
 It inhibits renin secretion, thereby inhibiting the production of angiotensin and aldosterone.
 It inhibits the renal sympathetic nervous system.

ANP has the opposite effect of angiotensin II on the kidney: angiotensin II increases renal sodium retention and ANP increases renal sodium loss.

Adrenal

 Reduces aldosterone secretion by the zona glomerulosa of the adrenal cortex.

Vascular

Relaxes vascular smooth muscle in arterioles and venules by:
 Membrane Receptor-mediated elevation of vascular smooth muscle cGMP
 Inhibition of the effects of catecholamines

Promotes uterine spiral artery remodeling, which is important for preventing pregnancy-induced hypertension.

Cardiac

 ANP inhibits cardiac hypertrophy in heart failure as well as fibrosis. Fibrosis is inhibited by preventing fibroblasts from entering heart tissue and replicating, as well as decreasing inflammation. ANP prevents hypertrophy by inhibiting calcium influx that is caused by norepinephrine.
 Re-expression of NPRA rescues the phenotype.

Adipose tissue

 Increases the release of free fatty acids from adipose tissue. Plasma concentrations of glycerol and nonesterified fatty acids are increased by i.v. infusion of ANP in humans.
 Activates adipocyte plasma membrane type A guanylyl cyclase receptors NPR-A
 Increases intracellular cGMP levels that induce the phosphorylation of a hormone-sensitive lipase and perilipin A via the activation of a cGMP-dependent protein kinase-I (cGK-I)
 Does not modulate cAMP production or PKA activity.

Immune System
ANP is produced locally by several immune cells. ANP is shown to regulate several functions of innate and adaptive immune system as well as shown to have cytoprotective effects.

 ANP modulates innate immunity by raising defence against extracellular microbes and inhibiting the release of pro-inflammatory markers and expression of adhesion molecules.
 There is evidence of cytoprotective effects of ANP in myocardial, vascular smooth, endothelial, hepatocytes and tumour cells.

Degradation

Modulation of the effects of ANP is achieved through gradual degradation of the peptide by the enzyme neutral endopeptidase (NEP). Recently, NEP inhibitors have been developed, such as Sacubitril and Sacubitril/valsartan. They may be clinically useful in treating patients in heart failure with reduced ejection fraction .

Biomarker

Fragments derived from the ANP precursor, including the signal peptide, N-terminal pro-ANP and ANP, have been detected in human blood. ANP and related peptides are used as biomarkers for cardiovascular diseases such as stroke, coronary artery disease, myocardial infarction and heart failure. A specific ANP precursor called mid-regional pro-atrial natriuretic peptide (MRproANP) is a highly sensitive biomarker in heart failure. MRproANP levels below 120 pmol/L can be used to effectively rule out acute heart failure.

Large amounts of ANP secretion has been noted to cause electrolyte disturbances (hyponatremia) and polyuria. These indications can be a marker of a large atrial myxoma.

Therapeutic use and drug development

Opinions regarding the use of ANP for the treatment of acute heart failure and kidney disease are varied. While this molecule has been shown to successfully restore some hemodynamic parameters following heart failure, and yield clinical improvement for kidney injury, whether it ultimately reduces mortality and its long-term effects are unknown. Therefore, more studies need to be conducted to better understand the therapeutic effects of ANP. Newly synthesized homologues of ANP molecule are being assessed for the treatment of acute heart failure. Preliminary research on one of such molecules, ularitide, has shown that this drug is safe, well tolerated, and effective in the treatment of acute heart failure.

Other natriuretic peptides

Brain natriuretic peptide (BNP) – a misnomer; it is secreted by ventricular myocytes – is similar to ANP in its effect. It acts via atrial natriuretic peptide receptors but with 10-fold lower affinity than ANP. The biological half-life of BNP, however, is twice as long as that of ANP, and that of NT-proBNP is even longer, making these peptides better choices than ANP for diagnostic blood testing.

In addition to the mammalian natriuretic peptides (ANP, BNP, CNP), other natriuretic peptides with similar structure and properties have been isolated elsewhere in the animal kingdom. A salmon natriuretic peptide known as salmon cardiac peptide has been described, and dendroaspis natriuretic peptide (DNP) has been found in the venom of the green mamba, as well as an NP in a species of African snake.

Beside these four, five additional natriuretic peptides have been identified: long-acting natriuretic peptide (LANP), vessel dilator, kaliuretic peptide, urodilatin, and adrenomedullin.

Pharmacological modulation

Neutral endopeptidase (NEP) also known as neprilysin is the enzyme that metabolizes natriuretic peptides. Several inhibitors of NEP are currently being developed to treat disorders ranging from hypertension to heart failure. Most of them are dual inhibitors (NEP and ACE). In 2014, PARADIGM-HF study was published in NEJM. This study considered as a landmark study in treatment of heart failure. The study was double blinded; compared LCZ696 versus enalapril in patients with heart failure. The study showed lower all cause mortality, cardiovascular mortality and hospitalization in LCZ696 arm.
Omapatrilat (dual inhibitor of NEP and angiotensin-converting enzyme) developed by BMS did not receive FDA approval due to angioedema safety concerns. Other dual inhibitors of NEP with ACE/angiotensin receptor are (in 2003) being developed by pharmaceutical companies.

Synonyms
ANP is also called atrial natriuretic factor (ANF), atrial natriuretic hormone (ANH), cardionatrine, cardiodilatin (CDD), and atriopeptin.

Notes

References

External links

Peptide hormones
Hormones of the heart

Atrial natriuretic peptide


حبونا هي مدينة سعودية والعاصمة الإدارية لمحافظة حبونا التابعة لمنطقة نجران، بالمملكة العربية السعودية.

نبذة
تقع شمال مدينة نجران على بعد 100 كم تقريباً وتقع على ضفاف وادي حبونا الذي ينتهي في رمال الربع الخالي. كما يبلغ عدد سكان مدينة حبونا أكثر من 8 آلاف نسمة حسب إحصائية سنة 2010م، ومن سكانها فروع من قبيلة يام.

تاريخياً
ورد ذكر حبونا في شعر العرب قديماً، قال ابن مقبل:

وقال آخر:

وقال الهمداني: «حبونن: من ديار مذحج، وكذلك جاش ومريع ويبنبم. وهي اليوم لبني نهد».

وصلات خارجية
 بيوت الطين.. هدية الماضي إلى أجيال المستقبل

المصادر

مدن منطقة نجران

حبونا


La Canterrane (en catalan et parfois en français  ou ) est un cours d'eau de l'Est des Pyrénées, dans le département français des Pyrénées-Orientales.

Géographie

Localisation

Description
La Canterrane prend sa source à Calmeilles, dans le massif des Aspres. Elle est un affluent, par la rive gauche, du Réart dans lequel elle se jette près Pollestres. Sa longueur est de .

Géologie

Organisme gestionnaire

Hydrographie
La Cantarana reçoit quelques affluents, tous en rive gauche, qui sont, d'amont en aval :

 le ruisseau de Calmeilles ;
 le correc de Romegos ;
 la  ;
 l'agulla de Pugeraut ;
 l'agulla de l'estany de Jobert ;
 l'agulla de l'estany.

Hydrologie

Toponymie

Le nom de la rivière provient du latin  (« chante ») et  (« grenouille »). Il désigne un lieu où vivent de nombreuses grenouilles. Ce même nom est donné à d'autres zones humides de langue occitane ou catalane, puis par extension aux rivières qui y passent. Le  est mentionné dans un texte de 1357.

Voies d'accès et équipement

Écologie et protection

Repères historiques

Littérature et légendes
Selon la légende, la cité de Mirmanda se dresse sur la rive droite de la Canterrane, près de Terrats. Invisible au commun des mortels, elle abriterait de nombreuses fées ().

Au , l'existence de la cité disparue est considérée comme véridique par François Jaubert de Passa qui écrit, en 1847 :

Mirmanda est réputée très ancienne. Jacint Verdaguer, dans son poème épique Canigó (1886), écrit en catalan :

soit :
Quand Barcelone était un pré
Déjà Mirmande était une cité.

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Notes et références

Cours d'eau dans les Pyrénées-Orientales
Cours d'eau issu des Pyrénées
Aspres

Canterrane


المؤسسة الموحدة للدولة الاتحادية للنقل
تعمل تحت اسم روسية - الخطوط الجوية الروسية  هي شركة طيران وطنية ثانوية، يقع مقرها الرئيسي في مدينة سانت بطرسبرغ الروسية، وتتخذ من مطار بولكوفو مركزاً لعملياتها، نتجت الشركة عن الاندماج عام 2006 بين الشركة التي يوجد مقرها في موسكو والتي لها نفس الاسم وبين بولكوفو للطيران. تعمل الشركة وفق برنامج مسبق وتقوم بنقل الركاب المستأجرين بين سانت بطرسبرغ وموسكو، وتقوم برحلات لكبار الشخصيات بالنيابة عن الحكومة الروسية، بما في ذلك تشغيل الطائرات لرئيس روسيا ورئيس الوزراء.

نبذة تاريخية
تأسست روسية عام 1992، وكانت مملوكة بالكامل للحكومة الروسية، وفي عام 2006 دمجت طيران روسيا مع شركة بولكوفو للطيران تحت اسم روسية Rossiya (أو جي تي كيه روسيا).
شركة الطيران الجديدة بدأت رحلاتها في 29 تشرين الأول تحت علم واحد. بدأت عملية الدمج في في كانون الأول 2004. وفي تشرين الثاني 2006 تم الإعلان عن اكتمال الدمج وسُجلت روسية في سانت بطرسبرغ يوم 9 تشرين الأول عام 2006 ولها فرع في العاصمة موسكو و 54 مكتب في روسيا ومكاتب في الخارج. بلغت كلفة العقد في العاصمة 1.352 مليار روبل.

الأسطول

، تشغل روسيه الطائرات التالية:

الوجهات

إجمالي شبكة خطوط الخطوط الجوية الروسية 53 وجهة في صيف 2020.

انظر أيضاً
 إيروفلوت.
 مطار شيريميتييفو الدولي.

مصادر

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للشركة
 تفاصيل أسطول الروسيه للطيران

أعضاء إياتا
إيروفلوت
تأسيسات سنة 1932 في الاتحاد السوفيتي
تأسيسات سنة 1934 في الاتحاد السوفيتي
شركات حكومية روسية
شركات روسية أسست في 1992
شركات طيران أسست سنة 1932
شركات طيران أسست سنة 1934
شركات طيران أسست سنة 1956
شركات طيران أسست سنة 1992
شركات طيران حكومية
شركات طيران روسية
شركات مقرها في سانت بطرسبرغ
علامات تجارية روسية

روسيه (خطوط جوية)


El palacio Finckenstein, actualmente en ruinas, fue un edificio barroco proyectado por el arquitecto John von Collas entre 1716 y 1720 dentro del territorio polaco, entonces parte de Prusia Oriental.

Historia

Fue construido para el mariscal de campo, marqués y conde prusiano Albrecht Konrad Reinhold Finck von Finckenstein como donación de Federico el Grande, ya que el conde era su ministro. Perteneció a la familia Finck von Finckenstein hasta 1782, fecha en que su posesión recayó en los condes de Dohna-Schlobitten, quienes lo poseyeron hasta 1945.
En septiembre de 1939 fue utilizado como acantonamiento del Cuartel General del Cuerpo del Ejército de la Alemania Nazi en su invasión de Polonia. En esa época residió el entonces comandante del XIX Cuerpo del Ejército Alemán, Heinz Guderian en plena demostración de su concepto de guerra relámpago.
El 22 de enero de 1945 el palacio sufrió un incendio durante la conquista por el Ejército Rojo ruso de Prusia Oriental. Las ruinas del palacio todavía son visibles.

Este palacio se hizo famoso cuando en 1807 Napoleón lo convirtió en su residencia. Llegó por primera vez, cuando guerreaba contra prusianos y rusos en el Vístula en dirección a la Prusia Oriental. Después de atravesar el monótono y pobre Tuche-Heide, Napoleón al verlo exclamó: "Enfin un chateau" ("Al fin, un castillo").
El Tratado de Finckenstein entre Francia y Persia se firmó aquí.
La película de Hollywood Conquest representó esta localización en 1937 con Greta Garbo y Charles Boyer, pero en realidad se rodó en Monterrey (California).

Referencias

Bibliografía
 Mühleisen, Christa (En alemán); Schloss Finckenstein im ehem. Kreis Rosenberg in Westpreußen

Enlaces externos

Ruinas de Polonia
Finkenstein
Palacios barrocos de Polonia
Arquitectura de Polonia del siglo XVIII
Edificios y estructuras destruidos en la Segunda Guerra Mundial
Edificios y estructuras del voivodato de Varmia y Masuria
Historia de Prusia
Arquitectura de 1720

Palacio Finckenstein


الأبيناكي Abenaki (وكذلك يدعون أبناكي أو ألنوباك) هي قبيلة أمريكية أصلية من الأمم الأولى. وهم أحد شعوب الألغونكين في شمال شرق أمريكا الشمالية. ويعيش الأبيناكي في كيبيك وأقاليم كندا البحرية وفي منطقة نيو إنجلاند في الولايات المتحدة، وهي المنطقة التي تسمى واباناهكيك Wabanahkik («أرض الفجر») في لغة الألغونكين الشرقية. والأبيناكي هم أحد خمسة قبائل في اتحاد واباناكي. «أبيناكي» هو عبارة عن تجمع لغوي وجغرافي؛ تاريخيا لم تكن هناك سلطة مركزية قوية، ولكن كان هناك عدد كبير من الفرق الصغيرة والقبائل تشترك في العديد من السمات الثقافية،  والتي اتحدت معا كمجتمع بعد الاتصال الأوروبي وبعد أن هلكت القبائل الأصلية بسبب الاستعمار والحرب والمرض.

معرض صور

مراجع

الأمم الأولى في ساحل كندا الأطلسي
الأمم الأولى في كيبك
تاريخ الأمريكيين الأصليين في مين
شعوب ألجونقويان
قبائل أمريكية أصلية في فيرمونت
قبائل أمريكية أصلية في مين
قبائل أمريكية أصلية في نيوهامشير
مجموعات عرقية في الولايات المتحدة
مجموعات عرقية في كندا

أبيناكي


A Universidade Técnica de Kaiserslautern (, abreviadamente TU Kaiserslautern ou TUK) é uma universidade pública em Kaiserslautern, Alemanha.

Existem vários institutos ao redor da universidade, incluindo dois Institutos Fraunhofer (IESE e ITWM), o Max Planck Institute for Software Systems (MPI SWS), o Deutsches Forschungszentrum für Künstliche Intelligenz (DFKI) , o Leibniz-Institut für Verbundwerkstoffe (IVW) e o Institut für Oberflächen und Schichtanalytik (IFOS), todos os quais cooperam estreitamente com a universidade.

A TU Kaiserslautern está organizada em 12 faculdades. Aproximadamente  alunos estão matriculados no momento. A TU Kaiserslautern faz parte do Software-Cluster juntamente com a Universidade Técnica de Darmstadt, o Instituto de Tecnologia de Karlsruhe e a Universidade do Sarre. O Software-Cluster venceu a competição Spitzencluster do governo alemão, a equivalência à Exzellenzinitiative para clusters.

História
A Universidade de Kaiserslautern foi fundada em 13 de julho de 1970 pelo estado da Renânia-Palatinado como membro constituinte da Universidade gêmea de Trier-Kaiserslautern. 191 alunos foram matriculados no semestre de inverno 1970/1971 nas Faculdades de Matemática, Física e Tecnologia. Em 1972 foram fundadas as Faculdades de Química e Biologia. Ao mesmo tempo a Faculdade de Tecnologia foi dividida nas Faculdades de Engenharia Mecânica e Eletrotecnologia, Arquitetura/Planejamento Regional e Ambiental/Ciências da Educação.

Em 1975 a universidade gêmea foi dividida em duas universidades independentes: a Universidade de Trier e a Universidade de Kaiserslautern. As Faculdades, que foram criadas sucessivamente, fortaleceram continuamente o caráter científico da universidade: Eletrotecnologia (1975), depois Engenharia Elétrica e de Computação (1999), Ciência da Computação (1975), Engenharia (1975), depois Engenharia Mecânica e de Processos (1995), Arquitetura/Planejamento Regional e Ambiental/Engenharia Civil (1978–1979) e Estudos Sociais e Econômicos (1985). O nome oficial da Universidade é Technische Universität Kaiserslautern de acordo com a nova lei sobre o Ensino Superior da estado de Renânia-Palatinado, que entrou em vigor em 1 de setembro de 2003.

Organização

Faculdades
Estas são as 12 faculdades em que a universidade está dividida:

Arquitetura
Biologia
Engenharia civil
Química
Engenharia Elétrica e Computação
Ciência da Computação
Engenharia Mecânica e de Processos
Matemática
Física
Planejamento Regional e Ambiental
Ciências Sociais
Estudos de negócios e Economia

Ligações externas
Página oficial
International School for Graduate Studies (ISGS)

Kaiserslautern
Fundações em 1970

Universidade Técnica de Kaiserslautern


is a town located in Katsuura District, Tokushima Prefecture, Japan.  , the town had an estimated population of 4,884 in 2159 households and a population density of 70 persons per km². The total area of the town is .

Geography
Katsuura is located in the eastern part of Tokushima Prefecture on the island of Shikoku. Most of the town is in the basin of the Katsuura River, which runs from west to north in the center of the town. It is surrounded by mountains, such as Mt. Nakatsumine on the border with Tokushima City in the north. The highest altitude is 972.1 meters at the summit of Mt. Rokuro, and the lowest altitude is 20 meters above sea level. Parts of the town are within the borders of the Higashi Sankei Prefectural Natural Park.

Neighbouring municipalities
Tokushima Prefecture
 Tokushima
 Komatsushima
 Anan
 Kamikatsu
 Naka
 Sanagōchi

Climate
Katsuura has a Humid subtropical climate (Köppen Cfa) characterized by warm summers and cool winters with light snowfall.  The average annual temperature in Katsuura is 14.9 °C. The average annual rainfall is 2128 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 25.2 °C, and lowest in January, at around 4.8 °C.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Katsuura has been declining for the past 70 years.

History
As with all of Tokushima Prefecture, the area of Katsuura was part of ancient Awa Province. During the Edo period, the area was part of the holdings of Tokushima Domain ruled by the Hachisuka clan from their seat at Tokushima Castle. The village of Tanano (棚野村) was established within Katsuura District, Tokushima with the creation of the modern municipalities system on October 1, 1889. It was raised to town status on February 11, 1926 and changed its name to Yokose (横瀬町).On March 1, 1955 Yokose merged with the village of Ikuhina to form the town of Katsuura.

Government
Katsuura has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral town council of 10 members. Katsuura, together the city of Komatsushima and town of Kamikatsu, contributes three members to the Tokushima Prefectural Assembly. In terms of national politics, the town is part of Tokushima 1st district of the lower house of the Diet of Japan.

Economy
The economy of Katsuura is agricultural, and the town is one of the prefecture's leading mandarin orange producing areas,

Education
Katsuura has two public elementary schools and one public middle school operated by the town government and one public high school operated by the Tokushima Prefectural Department of Education.

Transportation

Railway
Katsuura does not have any passenger rail service. The closest station is Minami-Komatsushima Station on the JR Shikoku Mugi Line.

Highways
Katsuura is not on any national highway or expressway.

Local attractions
 Kakurin-ji , 20th temple on the Shikoku Pilgrimage
Higashi Sankei Prefectural Natural Park

References

External links

Katsuura official website

Towns in Tokushima Prefecture
Katsuura, Tokushima

Katsuura, Tokushima


Eduardo Enrique Oviedo Lascala (nacido el 2 de agosto de 1954 en Buenos Aires, Argentina) es un exfutbolista argentino. Jugaba de delantero y su primer club fue Boca Juniors. Ahora es entrenador asistente del Villa de Santa Brígida

Carrera

Comenzó su carrera en 1976 jugando para Boca Juniors. Jugó para el equipo xeneize hasta 1977. Ese año se va a España para formar parte de las filas del Real Zaragoza. Jugó para el club hasta 1978. Ese año se traslada al Terrassa FC. Juega para el club hasta 1979.  En 1980 regresa a la Argentina, cuando se traslada a Platense. Juega en el equipo hasta 1982. Ese año regresa a España para trasladarse al Real Valladolid, en donde se retira en 1984.
En la actualidad entrena en el Villa de Santa Brígida, Gran Canaria, Canarias.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Enlaces externos

 Ficha en BDFA

Futbolistas de la Ciudad de Buenos Aires
Futbolistas de las inferiores del Club Atlético Boca Juniors
Futbolistas del Boca Juniors en los años 1970
Futbolistas del Real Zaragoza en los años 1970
Futbolistas del Terrassa Futbol Club
Futbolistas del Club Atlético Platense
Futbolistas del Real Valladolid Club de Fútbol en los años 1980

Eduardo Oviedo


Dunkleosteus este un gen disparut de pește placoderm artrodien care a existat în perioada târzie devoniană, cu aproximativ 358-382 milioane de ani în urmă. Unele specii, cum ar fi D. terrelli, D. marsaisi și D. magnificus, se numără printre cele mai mari placoderme artrodiene care au trăit vreodată.

Cea mai mare specie, D. terrelli, măsurând până la 6 m (20 ft) lungime  și 1 t (1,1 tone) a fost un prădător de vârf hipercarnitiv. Alte placoderme, cu excepția, poate, a lui Titanichthys , au rivalizat cu Dunkleosteus în dimensiune.

Dunkleosteus este un arthrodire pachyosteomorph inițial plasat în familia Dinichthyidae, o familie compusă mai ales din artrodiere mari, carnivore, cum ar fi Gorgonichthys. Anderson (in 2009) sugerează că, datorită structurii primitive a maxilarului, Dunkleosteus ar trebui plasat în afara familiei Dinichthyidae, probabil aproape de baza clasei Pachyosteomorpha, lângă Eastmanosteus. Carr și Hlavin (in 2010) revitalizează Dunkleosteidae și plasează Dunkleosteus, Eastmanosteus și alte câteva genuri din Dinichthyidae din cadrul acestuia. (la rândul lor, Dinichthyidae, este transformată într-o familie monospecifică).

Studiile noi au dezvăluit câteva caracteristici atât în ceea ce privește hrana și biomecanica, cât și ecologia și fiziologia sa. Placodermi a apărut pentru prima oară în Silurian, iar grupul a dispărut în timpul tranziției de la Devonian la Carboniferous, lăsând niciun descendent cunoscut. Clasa a persistat în istoria fosilelor timp de cel puțin 70 de milioane de ani, în comparație cu istoria rechinilor de 400 milioane de ani

În ultimele decenii, Dunkleosteus a obținut recunoașterea în cultura populară, cu un număr mare de exemplare expuse și apariții notabile în mass-media de divertisment, cum ar fi Sea Monsters - A Walking with Dinosaurs Trilogy si River Monsters. Numeroase fosile din unele specii au fost găsite în America de Nord, Polonia, Belgia și Maroc. Denumirea Dunkleosteus combină osteus-ul grecesc (osteos), adică "os", și Dunkle, în onoarea lui David Dunkle de la Muzeul de istorie naturală din Cleveland.( en. Cleveland Museum of Natural History).

Istorie
Dunkleosteus a fost numit în 1956 pentru a onora il pe David Dunkle, apoi curator al paleontologiei vertebrate la Muzeul de istorie naturală din Cleveland. Speciile de tip (D. terrelli) au fost descrise inițial în 1873 ca specie de Dinichthys.

Legături externe
 Introduction to the Placodermi Extinct armored fishes with jaws
 http://www.nbcnews.com/id/15940709/
 Ancient 'Jaws' had monster bite
 Dunkleosteus

Referințe

Specii dispărute
Dunkleosteidae
Fosile

Dunkleosteus


This is a list of notable events in the history of LGBT rights that took place in the year 1970.

Events

March

 8 — Police, led by Seymour Pine of the Stonewall raid the year before, raid an illegal gay bar called the Snake Pit in Greenwich Village. 167 people are arrested.
 17 — The film The Boys in the Band premieres in New York City.

April

 7
 Midnight Cowboy, the first major Hollywood film to feature a same-sex sexual encounter between two men, wins the Oscar for Best Picture.
 John Schlesinger wins Best Director at the Academy Awards.
 13 — John Lindsay, the Mayor of New York City, was confronted by protestors from the Gay Activist Alliance at the Metropolitan Opera House.

May

 9 — A high school teacher named Ingrid Mykle Montano in Phoenix, Arizona, is forced to resign after parents complain about her inviting a gay man to speak in one of her sociology classes.
 21 — Bella Abzug speaks at a Gay Activist Alliance meeting, becoming the first politician to court the LGBT community's votes in the United States.

June

 12 — Lesbians Neva Joy Heckmann and Judith Ann Belew marry in Los Angeles.
 24 — The Rockefeller Five, five activists from the Gay Activists Alliance, are arrested during a sit-in at the Republican Senate Committee headquarters.
 27 — Chicago holds the first LGBT Pride parade in the USA.
 28 — On the one-year anniversary of the Stonewall riots, what started out as a march on Christopher Street in New York City of a few hundred people turned into thousands of people ending in Central Park. It brought gay and lesbian individuals together to demonstrate that they were a sizable minority population.

July

 1 — The Gay Liberation Task Force meets for the first time at the American Library Association Annual Conference in Detroit, Michigan.

September
 5 — Colombia changes "homosexual behavior" from a felony into a misdemeanor, and the maximum penalty is reduced to three years.

October
 13 — London gay activists hold the first meeting of the London incarnation of the Gay Liberation Front.

See also

Timeline of LGBT history — timeline of events from 12,000 BCE to present
LGBT rights by country or territory — current legal status around the world
LGBT social movements

Notes

LGBT rights by year
1970 in LGBT history

1970 in LGBT rights


An Epidendrum sarcochilum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Jules Linden ngan Heinrich Gustav Reichenbach. An Epidendrum sarcochilum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum sarcochilum


श्रीलंका सरकार आतंकवादी हैं

සංඛ්‍යානමය කල්පිත පරීක්ෂාව, පරික්ෂා දත්ත භාවිතා කොට සංඛ්‍යානමය තීරණ ගැනීම සඳහා භාවිතා වන ක්‍රමවේදයකි.  එය ඇතැම් විට ස්ථීරකාරක දත්ත විශලේෂණය (confirmatory data analysis) ලෙසද හැඳින්වේ. එහි විලෝමය ගවේෂණාත්මක දත්ත විශ්ලේෂණයයි (exploratory data analysis).
සංඛ්‍යාත සම්භාවිතාවයෙහි (freqency probability), සැමවිටම පාහේ මෙම තීරණ වලට එළඹෙන්නේ අප්‍රතිෂ්ඨෙය කල්පිත පරික්ෂා(null-hypothesis tests) භාවිතයෙනි. එනම් අප්‍රතිෂ්ඨෙය කල්පිතය සත්‍යයැයි උපකල්පනය කර අසන "සත්‍ය වශයෙන් නිරීක්ෂිත අගය තරම් වත් සීමාන්තික පරික්ෂා සංඛ්යාතියේ අගය නිරීෂණය කිරීම සඳහා සම්භාවිතාව කුමක්ද?" යන ප්‍රශ්නයට(Assuming that the null hypothesis is true, what is the probability of observing a value for the test statistic that is at least as extreme as the value that was actually observed?) පිළිතුරු සපයන අප්‍රතිෂ්ඨෙය කල්පිතයි. සම්ප්‍රදායික මතය පිළිඹඳ කුකුසක් ඇති කිරීමට තරම් තොරතුරු පරීක්ෂාත්මක ප්‍රතිඵල තුල තිබේ දැයි තීරණය කල හැකි වීම කල්පිත පරීක්ෂාවන් ගේ ප්‍රයෝජනයකි

උදාහරණය
As an example, consider determining whether a suitcase contains some radioactive material. Placed under a Geiger counter, it produces 10 counts per minute. The null hypothesis is that no radioactive material is in the suitcase and that all measured counts are due to ambient radioactivity typical of the surrounding air and harmless objects. We can then calculate how likely it is that the null hypothesis produces 10 counts per minute. If the null hypothesis predicts (say) on average 9 counts per minute and a standard deviation of 1 count per minute, then we say that the suitcase is compatible with the null hypothesis. (This does not guarantee that there is no radioactive material, just that we have no reason to believe it); on the other hand, if the null hypothesis predicts 3 counts per minute and a standard deviation of 1 count per minute, then the suitcase is not compatible with the null hypothesis, and there are likely other factors responsible to produce the measurements.

The test described here is more fully the null-hypothesis statistical significance test. The null hypothesis is a conjecture made solely to be falsified by the sample. Statistical significance is a possible finding of the test – that the sample is unlikely to have occurred by chance given the truth of the null hypothesis. The name of the test describes its formulation and its possible outcome. One characteristic of the test is its crisp decision: reject or do not reject (which is not the same as accept). A calculated value is compared to a threshold, which is determined from the tolerable risk of error.

විස්තරය
නිරීක්ෂණය කල හැකි ප්‍රතිඵල මත පමණක් පදනම් ව ඇති අවිනිශ්චිත කල්පිතයක් (uncertain hypothesis) පිළිබඳ නිශ්චිත තීරණයක් ගැනිමේ ගැටළුවට යමෙකුට මුහුණ පෑ හැක. සංඛ්‍යාතීය කල්පිත පරීක්ෂාවක් (statistical hypothesis test) යනු මෙවන් කල්පිතයක් සඳහා විකල්ප (පිලිගැනීම හෝ බැහැර කිරීම) තෝරා ගැනීමේ දී සමහර අවදානම් අඩුකළ හැකි ඇල්ගොරිතමයක් වන අතර මෙය කෙටියෙන් කල්පිත පරීක්ෂාවක් (hypothesis test) ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ.

මෙම ලිපිය මගින් බහුලව භාවිතා වන කල්පිත පරීක්ෂා කිරීමේ සංඛ්‍යානමය ක්‍රමය (Frequentist inference) විස්තර කෙරේ. බේසියානු මතවාදයට (Bayesian inference) අනුව ප්‍රමිතීය තීරණවාදයේ (normative decision theory) විශේෂ අවස්ථාවක් ලෙස (විශේෂයෙන්ම ආදර්ශ (model) තෝරා ගැනී‍මේ ගැටළුවක් ලෙස) කල්පිත පරීක්ෂණ සැලකිය හැකි අතර කල්පිතයකට පක්ෂව (හෝ ඊට එරෙහිව) සාක්ෂි රැස්කිරීම, යමක් සිදුවීමේ සම්භාවිතා සාධක(බෙස් සාධක (Bayes factors)) ඇසුරෙන් කළ හැක.

මෙවන් පරීක්ෂණයක දත්ත නීරීක්ෂණයට ප්‍රථම පහත ආකාරයට සුදානම් විය යුතුය.

කල්පිතය නිවැරදි යයි උපකල්පනය කරමින් වියහැකි නියැදි (possible samples) වල සම්භාවිතාව ගණනය කල හැකි වන පරිදි අප්‍රතිෂ්ඨෙය කල්පිතය (Null Hypothesis) ගණිතමය / සංඛ්‍යාතමය ආකාරයට ප්‍රකාශයට පත් කල යුතුය. උදාහරණයක් ලෙස :- පරීක්ෂා කරන ප්‍රතිකාර ක්‍රමය සඳහා මධ්‍යන්‍ය ප්‍රතිචාරය(mean response) ව්‍යාප්ත ප්‍රතිකාරය(placebo) සඳහා පාලන කණ්ඩායමේ (control group) මධ්‍යන්‍ය ප්‍රතිචාරයට සමවේ. කණ්ඩායම් යුගලයම මෙම නොදන්නා මධ්‍යන්‍යය සහිත ප්‍රමත ව්‍යාප්තියක් (normal distribution) පෙන්වන අතර කණ්ඩායම් දෙක සඳහාම දන්නා එකම සම්මත අපගමනයක් පවතී.
කල්පිතයට අදාල වන නියැදියේ තොරතුරු සාරාංශ කර දැක්විය හැකි, සුදුසු පරීක්ෂණ සංඛ්‍යාතියක්(test statistics) තෝරා ගත යුතුය. ඉහත උදාහරණයක් සඳහා මෙය සාම්පල දෙකෙහි මධ්‍යන්‍යයන් අතර සංඛ්‍යාත්මක වෙනස  ලෙස ගත හැක.
පරීක්ෂණ සංඛ්‍යාතියේ ව්‍යාප්තිය(distribution) භාවිතයෙන්, ලැබිය හැකි හැකි අගයයන් සඳහා සම්භාවිතා කුලක(probability sets) ගණනය කරයි (සාමාන්‍යයෙන් ප්‍රාන්තරය( an interval) හෝ ප්‍රාන්තර වල මේලය (union of intervals). ඉහත උදාහරණය සඳහා, නියැදි විශාලත්වයන් n1 හා n2 වන විට සාම්පල මධ්‍යයන් අතර වෙනස, පොදු සම්මත අපගමනයේ  ගුණකයට සමාන සම්මත අපගමනයක් සහිත ප්‍රමත ව්‍යාප්තියක් දක්වනු ඇත.
 ලැබිය හැකි අගයන් සහිත සියලුම කුලක අතරින් අප තෝරාගත යුත්තේ, කල්පිතයට එරෙහිව වඩාත් ප්‍රභලම සාක්ෂි පිළිඹිබු කරන්නේ යැයි සිතන කුලකයයි. පරීක්ෂාසංඛ්‍යාතිය අවධි පෙදෙස(critical region)ලෙස හැඳින්වෙන්නේ මෙයයි. අප්‍රතිෂ්ඨෙය කල්පිතය සත්‍ය වු කල්හි පරීක්ෂාසංඛ්‍යාතිය අවධි පෙදෙසට අයත් වීමේ සම්භාවිතාව, පරීක්ෂණයේ ඇල්ෆා අගය (නොහොත් විශාලත්වය) ලෙස හැඳින්වේ.
 විලක්ප කල්පිතය(alternative hypothesis) සඳහා  නම්, පරාමිතිය  වු කල්හි නියැදියක් අවධි පෙදෙසට අයත් වීමේ සම්භාවිතාව, හිදී පරීක්ෂණයේ බලය (power of the test at ) නම් වේ. අවධි පෙදෙසක බල ශ්‍රිතය (power function) යනු  සහ හි බලය අතර අනුරූපණය කරන ශ්‍රිතයයි(the function that maps  to the power of  ).

දත්ත රැස්කිරීමෙන් අනතුරුව පරීක්ෂණසංඛ්‍යාතිය ගණනය කර එය අවධි පෙදෙස අයත් වන හෝ නොවන බව තීරණය කරනු ලැබේ.

නිගමන
පරීක්ෂණසංඛ්‍යාතිය අවධි පෙදෙස තුල වේ නම් අපගේ නිගමනය පහත ඒවායින් එකකි:

අප්‍රතිෂ්ඨෙය කල්පිතය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම. මේ නිසා අවධි පෙදෙස ප්‍රතික්ෂේප පෙදෙස(rejection region) ලෙසත් එහි අනුපුරකය පිලිගත් පෙදෙ‍ස (acceptance region) ලෙසත් ඇතැම් විට හැඳින්වේ.
ඇල්ෆාට සමාන හෝ ඇල්ෆා ට වඩා අඩු සම්භාවිතාවයක් ඇති සිද්ධියක් සිදු වී ඇත.

පරීක්ෂකයාට මෙම තාර්කික විකල්ප යුගලෙන් එකක් තෝරා ගැනීමට සිදුවේ. උදාහරණය සැලකු කල, ප්‍රතිකාරය සඳහා නිරීක්ෂිත ප්‍රතිචාරය(observed response) සංඛ්‍යාන වශයෙන් වෙසෙසි (statistically significant) යැයි අපට ප්‍රකාශ කළ හැක.

පරීක්ෂණසංඛ්‍යාතිය අවධි පෙදෙසින් පිටත නම්, අප්‍රතිෂ්ඨ කල්පිතය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි නොමැති බව පමණක් නිගමනය කළ හැක. මෙය අප්‍රතිෂ්ඨ කල්පිතය පිළිගතහැකි සාක්ෂි තිබෙන අවස්ථාවට සමාන නොවේ. එනම් අප්‍රතිෂ්ඨ කල්පිතයක් වෙනුවෙන් සාක්ෂි ලැබීම හා එයට විරුද්ධව සාක්ෂි නොලැබීම  එකිනෙකින් පරිභාහිර සිද්ධීන් වේ. එනම් කල්පිතයට විරුද්ධ සාක්ෂි නොලැබීම එය සඳහා සාක්ෂියක් කරගත නොහැක. කල්පිතයක් සදහා සාක්ෂි මෙම තර්ක මත ලබාගත නොහැකිය. මෙම ක්‍රමය මත පදනම්ව සංඛ්‍යාත ක්‍රම යොදා ගන්නා පරීක්ෂණ ප්‍රගමනය වන අතර එහිදී සත්‍ය සොයාගැනීම් වෙනුවට වැරදි / සාවද්‍ය කරුණු ඉවත් කිරීම තුලින් ප්‍රගමනය සිදුවේ.

වාග්මාලාව
Inferential Statistics – අනුමිතික සංඛ්‍යානය
Hypothesis – උපකල්පනය
Hypothesis Testing – කල්පිත පරීක්ෂාව
Confidence Intervals – විශ්‍රම්භ ප්‍රාන්තර
Null Hypothesis (H0) -  අප්‍රතිෂ්ඨෙය කල්පිතය
Alternative Hypothesis (H1) – වෛකල්පික කල්පිතය
Type I Error – පළමු ප්‍රරූප දෝෂය
Type II Error – දෙවන ප්‍රරූප දෝෂය
Level of Significance – වෙසෙසි මට්ටම
Critical Value – අවධි අගය
p-Value – p-අගය
Test Statistic – පරීක්ෂාසංඛ්‍යාතිය
One Tail Test – තනිවලග පරීක්ෂාව
Two Tail Test – ද්විවලග පරීක්ෂාව
Non Rejection Region – පිළිගැනුම් පෙදෙස

ආශ්‍රිත

සම්භාවිතාව
සංඛ්‍යානය

සංඛ්‍යානමය කල්පිත පරීක්ෂාව


Le 825 Naval Air Squadron ou 825 NAS est un escadron aéronaval du Fleet Air Arm de la Royal Navy. Il était basé à la Royal Naval Air Station Yeovilton (RNAS Yeovilton) dans le Somerset. L'escadron a été formé en 1934, dissout plusieurs fois et reformé nouvellement en 2014. Il sert actuellement sur le Wildcat HMA2 pour la formation des équipages.

Historique
C'est un escadron embarqué sur le porte-avions  qui a été formé le  à partir des avions et du personnel du 824 Naval Air Squadron. Il a opéré dans la plupart des théâtres de la Seconde Guerre mondiale, effectuant un certain nombre d'attaques contre d'éminents navires de guerre allemands, notamment le cuirassé Bismarck dans l'Atlantique et les cuirassés de poche Scharnhorst et Gneisenau et le croiseur lourd Prinz Eugen lors de l'Opération Cerberus.

L'escadron a également participé à des conflits ultérieurs, notamment la guerre de Corée et la guerre des Malouines.

Aéronefs exploités
L'escadron, durant sa carrière, a exploité une variété d'avions et de versions différentes :
 Fairey III F
Fairey Swordfish I, II & III
Hawker Sea Hurricane IIc
Grumman F4F Wildcat VI
Fairey Barracuda II(ASH)
Fairey Firefly FR.1, FR.4, AS.5 & FR.5
Fairey Gannet AS.1, T.2 et AS.4
 Westland Whirlwind HAS.7
Westland Sea King HAS.2/2a
AgustaWestland Wildcat HMA2

Formation actuelle

Le 825 Naval Air Squadron est actuellement l'unité de conversion opérationnelle de la Royal Navy pour Wildcat après avoir été remis en service en tant que premier Wildcat HMA2 Squadron de première ligne de la Royal Navy le , avec la fusion du 700 Naval Air Squadron et . Il exploite le Wildcat pour se convertir et se déployer en mer sur des destroyers de Type 45 et des frégates de Type 23. Il dispense une formation au personnel navigant ainsi qu'aux ingénieurs de l'air en attente de qualification de première ligne et est responsable de la poursuite du développement tactique Wildcat.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Fleet Air Arm
 Histoire de la Royal Navy

Liens externes
  825 NAS - Site Wings-aviation
  825 Squadron - Site helis.com

Unité ou formation militaire créée en 1934
Escadron aéronaval de la Royal Navy

825 Naval Air Squadron


Luna 9 bila je sovjetska i prva letjelica koja se meko spustila na Mjesec 1966. Luna 9 bila je lansirana 31. siječnja 1966. g. s pomoću višestepene rakete-nosača ukupne mase oko 300 tona. Sama Luna 9 imala je masu od 1.583 kg i do Mjeseca je putovala tri i pol dana. 3. veljače u 18 sati i 45 min. po našem vremenu letjelica se spustila u prostranoj Mjesečevoj ravnici nazvanoj More Oluja. Bilo je 7 komunikacijskih sesija sa stanicom, čije je trajanje bilo više od 8 sati. Za vrijeme komunikacijskih sesija, Luna 9 je prenosila panoramske slike mjesečeve površine u blizini mjesta slijetanja. Luna 9 funkcionirala je 3 dana, dok nije bila istrošena električna energija iz njenih kemijskih akumulatora. Zadnje snimke emitirala je 6. veljače.

Prije nego što je sletjela na Mjesec, i sovjetski i američki znanstvenici smatrali su da će Mjesečeva površina biti previše meka da bi svemirska letjelica mogla sletjeti - bojali su se da će mjesečeva površina biti prekrivena nekakvim dubokim, prašnjavim živim blatom koje će potonuti svatko tko sleti. Luna 9 pokazala je da je tlo čvrsto i to je bila izuzetno važno otkriće.

Slijetanje
Na 8.300 km udaljenosti od Mjeseca započeo je manevar orijentacije letjelice. Ona je zauzela određeni položaj u prostoru, raketnim motorom za kočenje okrenuta prema Mjesecu. Na visini od 75 km, prema signalu radiovisinomjera, bio je aktiviran glavni raketni motor. U tom trenutku Luna 9 jurila je brzinom od 2.600 metara u sekundi. S obzirom na to da Mjesec nema atmosferu, ta velika brzina može se smanjiti gotovo na nulu samo s pomoću raketnog pogona. To je osnovna razlika od spuštanja svemirskih letjelica na Zemlju ili napr. na planet Veneru. Umjesto padobrana, Mjesečeva letjelica mora nositi znatne količine raketnog goriva. Jedina olakšica sastoji se u tome što Mjesečeva letjelica ne treba imati aerodinamički oblik a također nema teški toplinski štit za zaštitu od zagrijavanja.

Za samo 48 sekundi Luna 9 je pomoću raketnog motora smanjila brzinu na svega nekoliko metara u sekundi. Tada se našla nekoliko metara iznad Mjesečevog tla. U tom trenutku, kapsula sa znanstvenom opremom ukupne mase 100 kg odvojena je od tijela letjelice da bi slobodno pala na površinu. Kapsula je predstavljala minijaturnu automatsku Mjesečevu stanicu. Imala je približno oblik kugle promjera oko 60 centimetara. Četiri minute poslije spuštanja, četiri školjkaste antene na kapsuli otvorene su poput latica cvijeta. Otvaranjem ovih antena, koje su se oslanjale na Mjesečevo tlo, kapsuli je bio omogućen položaj neophodan za rad. Otvorene su i 4 štapne antene, a signali, emitirani na Zemlju, bili su dokaz da je aluniranje uspješno završeno. Sljedećeg dana, naredbom sa Zemlje, bila je aktivirana panoramska televizijska kamera, koja je smještena na gornjoj strani kapsule. Zahvaljujući rotaciji objektiva kamere, snimljena je Mjesečeva površina 360 stupnjeva naokolo.

Tako je na Zemlju bio upućen prvi panoramski snimak s Mjesečeve površine. Ljudi su prvi put vidjeli kako izgleda Mjesečevo tlo gledano s daljine od pola metra. Masa kamere iznosila je oko 1 kg a pri radu kamera je trošila samo 2,5 W električne energije. Najmanji predmeti uočljivi na snimcima imali su dimenzije od oko jednog milimetra. Udaljenost obzora na snimcima iznosila je jedan do jedan i pol kilometar. Na mjestu spuštanja bilo je jutro. Sunčeve zrake padale su pod kutom od 7 stupnjeva pa su neravnine imale dugačke sjene.

Na temelju snimaka s Lune 9 utvrđeno je da je Mjesečeva površina dosta neravna i da je u blizini mjesta spuštanja mnogo rasutog kamenja promjera do 20 centimetara. Ljudi su dobili pouzdanu informaciju o tome da osobine Mjesečevog tla omogućavaju sigurno pristajanje svemirskih letjelica pa prema tome i iskrcavanje ljudske posade. Naime, bilo je skeptika koji su pretpostavljali kako će svemirska letjelica na Mjesecu utonuti u duboki sloj prašine, što je konačno bilo opovrgnuto.

Vanjske poveznice

 Panorame Lune 9

Izvori

Mjesečevi sletači
 09

Luna 9


Kosmos 2470, ruski geodetski i kartografski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Geo-IK-2 (br. 11, Musson-2 br. 11).

Lansiran je 1. veljače 2011. godine u 14:00 UT s kozmodroma Pljesecka s mjesta 133/3. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Rokotom-Briz-KM. Orbita koju je bio dosegao je bila 320 km u perigeju i 1051 km u apogeju. Orbitne inklinacije je dosegao 99,46°. Spacetrackov kataloški broj je 37362. COSPARova oznaka je 2011-005-A. Zemlju je obilazio u 98,48 minuta.

Bio je opremljen razmjestivim solarnim panelima i baterijama koji su mu bili izvori napajanja. Trebao je ući u kružnu orbitu od 1000 km u perigeju i 1000 km u apogeju uz orbitni nagib 99,4°, ali je dosegao samo nisku orbitu oko Zemlje. Korisni teret ovog satelita bio je prvi od dvaju novih satelita planiranih za geodetska mjerenja Zemljina oblika, rotacije i gravitacijskog polja. Geo-IK 2 također je bio projektiran za sondirati tektonske ploče, plime i kretanja polova.

Nije ušao u zadanu orbitu navodno zbog pogreške u radu razgonskog bloka. Zemaljska kontrola isprve nije uspjela uspostaviti kontakt s njime. Zato je stavljen u nižu orbitu od planirane. Namjeralo se njime djelovati u kružnoj Vrednovali su korisnost rada satelita pri ovoj iskrivljenoj orbiti. Zaključili su lipnja 2011. da je misija gubitak. Satelit se srušio u atmosferu pri neupravljanom silasku iz orbite 15. srpnja 2013. godine. Naprotiv, problematični razgonski blok Briz-KM 14S45 No. 72517 ostao je u niskoj orbiti oko Zemlje.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Geo-IK-2 (Musson-2, 14F31) (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2470


Bizarro Records es un compañía discográfica uruguaya creada en el año 2000.

Historia
El sello se crea en el año 2000 con la edición del álbum Buitres 10 años, el cual registró el aniversario de esta importante banda uruguaya de rock. El sello pasó de editar 5 o 6 discos por año en una primera época, a superar los 15 discos anuales en los años 2003 y 2004. Esto le valió la obtención del premio Pegaso entregado por AGADU, por constituirse en el productor de discos más importante del país.
Entre los artistas producidos por este sello se encontraron músicos tan importantes como No Te Va Gustar, Cuarteto de Nos, Sordromo, Cursi, Laura Canoura y Jorge Nasser, entre otros, a la vez que también editó a grupos que estaban comenzando su carrera artística como Vinilo, La Teja Pride, La Saga, Loopez y Astroboy.

A fines de 2003 concreta un acuerdo con la compañía EMI, por la cual Bizarro administró la edición en CD de los fonogramas incluidos en el importante catálogo del histórico sello Orfeo. Finalmente, en el año 2007 Bizarro concreta la adquisición definitiva de dicho catálogo.
Por estas razones, Bizarro ha logrado la reedición de álbumes que permanecían inéditos en formato de disco compacto, de artistas como Alfredo Zitarrosa, Los Olimareños, La Trampa y Los Tontos, entre otros.

Su director es Andrés Sanabria.

Véase también
Orfeo
Anexo:Álbumes de Bizarro Records

Referencias

Bizarro Records
Discográficas de Uruguay
Empresas fundadas en 2000

Bizarro Records


GM Korea Company ist ein südkoreanischer Automobilhersteller, der zum US-amerikanischen Automobilkonzern General Motors Company (GM) gehört.

GM Koreas Wurzeln gehen auf Daewoo Motors zurück, das von der Daewoo Group im Jahr 2001 getrennt wurde. Das Unternehmen besitzt fünf Fertigungsstätten in Südkorea sowie ein Werk in Vietnam. Darüber hinaus bietet GM Korea regionale und markenspezifische Fahrzeugbausätze (CKD) zur Montage bei GM-Tochtergesellschaften in China, den Vereinigten Staaten, Australien, Deutschland, Indien und Brasilien an. Im Jahr 2008 baute noch die ehemalige GM Daewoo mehr als 1,9 Millionen Fahrzeuge, einschließlich CKD-Produkte. GM Korea produziert Fahrzeuge und Bauteile für Alpheon, Chevrolet, Holden, Opel/Vauxhall und Buick, die in mehr als 150 Märkten auf sechs Kontinenten angeboten werden. Am 20. Januar 2011 wurde bekannt gegeben, dass General Motors GM Daewoo mit Wirkung zum März 2011 in GM Korea umbenennen will, "um die wichtige Bedeutung von Daewoo in den globalen Aktivitäten von GM zum Ausdruck zu bringen". Die meisten der ehemaligen GM-Daewoo-Produkte wurden als Chevrolets umgelabelt. Fast jedes vierte Chevrolet-Modell stammte aus südkoreanischer Produktion.

Geschichte
Seit der Gründung im Jahr 1972 war GM Korea als Holdinggesellschaft für General Motors tätig. Dabei entstand eine Partnerschaft mit Shinjin Motors und später auch mit Saehan Motor und der Dong-A Motor. Seitdem wurden viele der Modelle von den Herstellern sowohl für den Verkauf im eigenen Land als auch für den Export im Badge-Engineering gebaut.

Bereits von 1972 bis 1978 wurde das Modell GMK Chevrolet 1700 unter der Marke GMK angeboten.

Im Konkurrenzkampf übernahm dann Dong-A im Jahr 1983 seine Konkurrenz und erschuf über die Fusionierung das neue Unternehmen Daewoo Motor. Die Zusammenarbeit mit GM wurde weiterhin gepflegt.

Im Jahr 1999 hatte Daewoo Motor erstmals Konkurs angemeldet, sodass man auf der Suche nach weiteren Investoren bis hin zu Verkäufen von Werken, keinen Ausweg mehr sah. General Motors versuchte sich damals sogar vollständig von Daewoo zu lösen. Die Partnerunternehmen Isuzu und Suzuki boten über die General Motors Japan zu jener Zeit eine vielversprechendere Investition für den Konzern. Doch kam man nach mehreren Konflikten dann doch wieder auf Daewoo zurück, da bis dahin kein Käufer gefunden worden war. So entschied man sich dann im Laufe des Jahres 2002 die südkoreanischen Werke zu modernisieren und die Modellpalette entsprechend dem japanischen Vorbild zu überarbeiten. Im selben Jahr änderte man den Firmennamen in GM Daewoo um.

GMs Anteil von 42,1 % wurde durch dessen australische Tochtergesellschaft GM Holden gehalten, Suzuki, an dem GM damals noch beteiligt war, übernahm 6,8 % der Anteile, und Shanghai Automotive Industry Corporation (SAIC) 6,0 %. Im Juli 2005 wurde General Motors mit knapp über 50 % Mehrheitsaktionär. Die Beteiligung wurde laufend aufgestockt, zuletzt durch eine Kapitalerhöhung zum 28. Oktober 2009.

GM DAT hatte eine bedeutende Rolle im GM-Konzern. 2008 verkaufte GM DAT rund zwei Millionen Einheiten, einschließlich CKD-Produkte. Das Unternehmen hatte fünf Fabriken in Südkorea, sowie ein Montagewerk in Vietnam.

Doch konnte die Investition das Unternehmen nicht retten. Im März 2011 meldete das Unternehmen erneut Konkurs an. Der Markenname Daewoo verschwand damit vom südkoreanischen Markt. Sämtliche Werke wurden anbei von GM Korea aufgekauft um die Produktion fortzuführen. Die koreanischen Werke hatten sich zu einem der weltweit wichtigsten Teileversorger des GM-Konzerns entwickelt. Ebenso für den Automobilhandel war der Standort Südkorea unverzichtbar geworden.
Die Fahrzeuge werden heute weltweit hauptsächlich unter dem Markennamen Chevrolet verkauft, in Südkorea wurde jedoch Daewoo bis 2011 beibehalten. In Australien wurden die Modelle als Holden verkauft.

GM Korea Werke
 Bupyeong-gu: Fahrzeugmontage und Benzin-/LPG-Motorenfertigung (Produktionskapazität: 440.000 Einheiten im Jahr)
 Gunsan: Fahrzeugmontage und Dieselmotorenfertigung (Produktionskapazität: 260.000 Einheiten im Jahr)
 Changwon: Fahrzeugmontage und Benzin/LPG-Motorenfertigung (Produktionskapazität: 210.000 Einheiten im Jahr)
 Boryeong: Getriebe- und Motorkomponentenfertigung

Vietnam
 Hanoi: GM Vietnam Fahrzeugmontage (Produktionskapazität: 11.000 im Jahr)

Aktuelle Modellreihen in Südkorea
Mit dem Aveo T300, Orlando und Malibu wurde der Markteintritt von Chevrolet in Südkorea begründet, während bereits vorhandene Modelle umgelabelt wurden, z. B. wurden aus Lacetti und Matiz die Modelle Cruze und Spark.

Die Modelle Camaro und Corvette stammen aus Nordamerikanischer Produktion (USA und Kanada) und werden als Importfahrzeuge seit der Einführung der Marke "Chevrolet" in Südkorea angeboten.

Automobile

Konzeptfahrzeuge

Siehe auch
 Daewoo Bus (Schwestergesellschaft von GM Korea)

Anmerkungen und Einzelnachweise

Weblinks
 GM Korea Webseite
 Chevrolet Korea
 GM Alpheon
 Damas/Labo

Pkw-Hersteller (Südkorea)
Lkw-Hersteller
General Motors
Wirtschaft (Incheon)
Gegründet 1972
Organisation (Incheon)

GM Korea


دوري أبطال أوروبا 1983-1984 فاز فريق ليفربول بهذه البطولة بعد أن تغلب على فريق نادي روما حيث انتهى الوقت الأصلي للمبارة بنتيجة 1-1 الأمر الذي قاد الفريقين إلى ركلات الترجيح حيث أحرز نادي ليفربول 4 أهداف من 5 ركلات ترجيح فيما أحرز نادي روما هدفين من 4 ركلات ترجيح. أقيمت المبارة النهائية بين الفريقين في مدينة روما بتاريخ 30 مايو من عام 1984 .

دور الـ 32

|}

مباريات الذهاب

مباريات الإياب

دور الـ 16

|}

ربع النهائي

|}

نصف النهائي

|}

النهائي

تفاصيل

الهدافون

مراجع

كرة القدم الأوروبية في 1983-84
مواسم كأس أوروبا

كأس أوروبا 1983–84


සිසිල්බීමවල අඩංගු බෙන්සීන් ඉතා ම සැළකිල්ලට ලක් විය යුතු කාරණයක් වන්නේ බෙන්සීන් අණුව මිනිසාට පිළිකාකාරක වන නිසා ය. මෙය මහජන සෞඛ්‍යයට දැඩි ලෙස බලපාන අතර පරිසරවාදීන් හා සෞඛ්‍යවාදීන් විසින් සැළකිය යුතු ලෙස විරෝධය දක්වන මාතෘකාවකි. පානීය ජලයේ අඩංගු බෙන්සීන් මට්ටම්  සාමාන්‍යයෙන් අන්තර්ජාතික ලෙස නියාමනයට ලක් වුව ද, සිසිල්බීම සඳහා එවන් වැඩපිළිවෙලක් නිශ්චිත ව නොමැත. ඇසෝබික් අම්ලය (විටමින් C) හා යකඩ හා තඹ අයන උත්ප්‍රේරක ලෙස ගෙන ආලෝකය හා තාපය සැපයීමෙන් පරිරක්ෂකයක් ලෙස භාවිතා වන බෙන්සොයික් අම්ලය විකාබොක්සිල්කරණය වීමේදී බෙන්සීන් සෑදේ.

සිසිල්බීමවල සැදුම
බෙන්සීන් සිසිල්බීමවල සැදුමට පදන් හේතුවක් වන්නේ බෙන්සොයික් අම්ලය ඇසෝබික් අම්ලය (විටමින් සී, E300) හෝ එරිතෝබික් අම්ලය (ඇසෝබික් අම්ලයේ පාරත්‍රිමාණ සමාවයවිකයක්, E315) හමුවේ විකාබොක්සිල්කරණයට ලක් වීම යි. බෙන්සොයික් අම්ලය එහි ලවණ වන සෝඩියම් බෙන්සොඒට් (E211), පොටෑසියම් බෙන්සොඒට් (E 212), හෝ කැල්සියම් බෙන්සොඒට් (E 213) ලෙස කල්තබා ගැනීමේ අරමුණින් යොදනු ලැබේ.

යෝජිත යාන්ත්‍රණය ඇරඹෙන්නේ ඇසෝබික් අම්ලය මඟින් ඩයොක්සිජන්(O2) උත්ප්‍රේරිත ඔක්සිහරණයට ලක්කිරීමෙන් හටගන්නා Cu2+ හයිඩ්‍රොක්සිල් මුක්ත ඛණ්ඩයක් සාදා එම මුක්ත ඛණ්ඩය බෙන්සොයික් අම්ලයේ හයිඩ්‍රජන්ට පහර දීමෙනි:

බෙන්සීන් සෑදීමට මුලපුරන අනෙක් සාධක වන්නේ තාපය හා ආලෝකය යි. සිසිල්බීම උෂ්ණ පරිසරවල ගබඩා කිරීම මඟින් බෙන්සීන් සෑදුම සීග්‍ර වේ.

කැල්සියම් ඩයිසෝඩියම් එතිලීන්ඩයිඇමීන්ටෙට්‍රාඇසිටික් අම්ලය (Calcium disodium EDTA) හා සීනි මඟින් සිසිල්බීම තුළ බෙන්සීන් සෑදීම වළක්වන බව නිරික්සා ඇත.

බෙන්සීන් සැදුම වැළැක්වීමට හෝ අවම කරගැනීම සඳහා  පාන නිපැයුම් සමාගම්වල අන්තර්ජාතික මඬුල්ල (ICBA) විසින් අවවාද නිපදවා ඇත.

පානීය ජලයේ සම්මත සීමා
විවිධ වගකිවයුත්තන් විසින් පානීය ජලයේ බෙන්සීන් ප්‍රමාණය පිළිබඳ සීමා තනවා ඇත. පහත සීමා දක්වා ඇත්තේ බිලියනයට කොටස් (ppb; කිලෝග්‍රෑමයක මයික්‍රෝග්‍රෑම් μg/kg) වලිනි.

 ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය (WHO): 10 ppb (ලෝ.සෞ.සං මඟින් හැකි සෑම විටම ජලයේ බෙන්සීන් අඩංගු නො විය යුතු බව දන්වා ඇත.)
 කොරියන් ජනරජය (ද.කොරියාව): 10 ppb
 කැනඩාව: 5 ppb
 එක්සත් ජනපදය: 5 ppb
 යුරෝපා සංගමය: 1 ppb
 එක්සත් ජනපදය තුළ ජනපද සීමා: කැලිෆෝනියාව, කනෙක්ටිකට්, නිව් ජ'සි, හා ෆ්ලෝරිඩාව: 1 ppb

යොමු

බාහිර දිගු

 Soft Drinks and Benzene: A Primer

සිසිල්බීමවල බෙන්සීන්


Hornung & Møller war ein dänischer Klavierhersteller von 1827 bis 1972 in Kopenhagen.

Die Firma wurde von Conrad Christian Hornung aus Skælskør nach einer Deutschlandreise gegründet. 1843 erhielt Hornung den Titel eines Hoflieferanten für den dänischen Königshof. 1851 übernahm Hornungs Mitarbeiter Hans Peter Møller die Geschäftsleitung. Die Firma, der größte dänische Klavierhersteller, baute Tafelklaviere, Flügel und Pianinos, die sich oft durch reiche Dekoration und handwerkliche Präzision auszeichneten. Bis zur Schließung der Fabrik im Jahr 1972 wurden etwa 50.000 Instrumente hergestellt.

Literatur
Billeder fra 125 Aars Musikliv. Hornung & Møller 1827-1952. Tekningen av Des Asmussen. Tekst af Nils Schiøring. Tilrettelagt og trykt i Leif Thomsens Botrykkeri København 1952.
Dorthe Falcon Møller, Det danske pianoforte frem til 1914 - et håndværk og en industri, Forlaget Falcon 2004.

Einzelnachweise

Klavierbauunternehmen
Produzierendes Unternehmen (Kopenhagen)
Ehemaliges Unternehmen (Kopenhagen)
Industriegeschichte (Dänemark)

Hornung & Møller


Este artigo inclui uma lista de países do mundo e seus gastos totais com saúde per capita. A despesa total inclui despesas públicas e privadas.

A tabela a seguir lista quase todos os países. Ela usa dados da Organização Mundial da Saúde (OMS). Também mostra o gasto total de cada país (público e privado) em saúde per capita em dólares internacionais por paridade do poder de compra (PPC).

Organização Mundial da Saúde
Uma lista de países do banco de dados de gastos globais em saúde da Organização Mundial da Saúde.

Referências
Saúde por país

Lista de países por gasto total em saúde per capita


حادثة دمشق هي حادثة وقعت في مدينة دمشق عام 1840 أيام حكم محمد علي. فقد اتُهم يهود دمشق بقتل راهب من الفرنسيسكان يُدعَى الأب توماس الكبوشي وخادمه المسلم إبراهيم عمارة لاستخدام دمائهما في أغراض شعائرية وفي صنع خبز عيد الفصح غير المخمر (ماتزوت).

وقد كان الصراع السياسي الأوربي للحصول على النفوذ في الشرق الأوسط هو الوقود الذي أزكى وقود هذه الحادثة. إذ كانت كل دولة تحمي أعضاء جماعة دينية بعينها، فكان الروس يحمون الأرثوذكس وكان الفرنسيون يحمون الكاثوليك. وربما لعدم وجود عدد كبير من البروتستانت، قام الإنجليز «بحماية» اليهود.

ومن هنا، يُعَد الصراع بين الكاثوليك المحليين (بزعامة القنصل الفرنسي) واليهود تعبيراً عن الصراع على النفوذ الاقتصادي. وكان كل جانب يحتاج إلى دعم الأغلبية المسلمة، وحاول تحريض المسلمين ضد المجموعة العكسية. ومما له دلالته أن احتجاج يهود فرنسا ومناشدتهم لحكومتهم لم يأت بنتيجة، في حين أدى احتجاج يهود إنجلترا إلى تحرك بالمرستون ومطالبته محمد علي بأن يعامل اليهود معاملة حسنة، وأدى تدخُّل إسحاق كريمييه وموسى مونتيفيوري ومقابلتهما لمحمد علي، ثم لقاؤهما مع السلطان عبد الحميد في إستنبول إلى الإفراج عن المتهمين وإسقاط التهمة عنهم.

وقد أصدر السلطان العثماني فرماناً يدين تهمة الدم ويعتبرها قذفاً في حق اليهود.

مراجع

مصادر
 موسوعة اليهود واليهودية والصهيونية، عبد الوهاب المسيري، 1999 , دار الشروق .

سوريا العثمانية في 1840
اليهود واليهودية في الدولة العثمانية
اليهود واليهودية في دمشق
تاريخ اليهود في سوريا
تاريخ دمشق
فرية الدم
مذابح ضد اليهود من قبل المسلمين
معاداة السامية الحديثة المسيحية
معاداة السامية في الدولة العثمانية
التراث اليهودي المسيحي
يهود الدولة العثمانية
اليهودية في 1840

حادثة دمشق