Estrone (E1), also spelled oestrone, is a steroid, a weak estrogen, and a minor female sex hormone. It is one of three major endogenous estrogens, the others being estradiol and estriol. Estrone, as well as the other estrogens, are synthesized from cholesterol and secreted mainly from the gonads, though they can also be formed from adrenal androgens in adipose tissue. Relative to estradiol, both estrone and estriol have far weaker activity as estrogens. Estrone can be converted into estradiol, and serves mainly as a precursor or metabolic intermediate of estradiol. It is both a precursor and metabolite of estradiol.

In addition to its role as a natural hormone, estrone has been used as a medication, for instance in menopausal hormone therapy; for information on estrone as a medication, see the estrone (medication) article.

Biological activity
Estrone is an estrogen, specifically an agonist of the estrogen receptors ERα and ERβ. It is a far less potent estrogen than is estradiol, and as such, is a relatively weak estrogen. Given by subcutaneous injection in mice, estradiol is about 10-fold more potent than estrone and about 100-fold more potent than estriol. According to one study, the relative binding affinities of estrone for the human ERα and ERβ were 4.0% and 3.5% of those estradiol, respectively, and the relative transactivational capacities of estrone at the ERα and ERβ were 2.6% and 4.3% of those of estradiol, respectively. In accordance, the estrogenic activity of estrone has been reported to be approximately 4% of that of estradiol. In addition to its low estrogenic potency, estrone, unlike estradiol and estriol, is not accumulated in estrogen target tissues. Because estrone can be transformed into estradiol, most or all of the estrogenic potency of estrone in vivo is actually due to conversion into estradiol. As such, estrone is considered to be a precursor or prohormone of estradiol. In contrast to estradiol and estriol, estrone is not a ligand of the G protein-coupled estrogen receptor (affinity >10,000 nM).

Clinical research has confirmed the nature of estrone as a relatively inert precursor of estradiol. With oral administration of estradiol, the ratio of estradiol levels to estrone levels is about 5 times higher on average than under normal physiological circumstances in premenopausal women and with parenteral (non-oral) routes of estradiol. Oral administration of menopausal replacement dosages of estradiol results in low, follicular phase levels of estradiol, whereas estrone levels resemble the high levels seen during the first trimester of pregnancy. In spite of markedly elevated levels of estrone with oral estradiol but not with transdermal estradiol, clinical studies have shown that dosages of oral and transdermal estradiol achieving similar levels of estradiol possess equivalent and non-significantly different potency in terms of measures including suppression of luteinizing hormone and follicle-stimulating hormone levels, inhibition of bone resorption, and relief of menopausal symptoms such as hot flashes. In addition, estradiol levels were found to correlate with these effects, while estrone levels did not. These findings confirm that estrone has very low estrogenic activity, and also indicate that estrone does not diminish the estrogenic activity of estradiol. This contradicts some cell-free in-vitro research suggesting that high concentrations of estrone might be able to partially antagonize the actions of estradiol.

Biochemistry

Biosynthesis
Estrone is biosynthesized from cholesterol. The principal pathway involves androstenedione as an intermediate, with androstenedione being transformed into estrone by the enzyme aromatase. This reaction occurs in both the gonads and in certain other tissues, particularly adipose tissue, and estrone is subsequently secreted from these tissues. In addition to aromatization of androstenedione, estrone is also formed reversibly from estradiol by the enzyme 17β-hydroxysteroid dehydrogenase (17β-HSD) in various tissues, including the liver, uterus, and mammary gland.

Mechanism of Action:

The way estrone works is by entering the cells of certain tissues in the body and attaching to nuclear receptors. This interaction then influences how genes are expressed, leading to various physiological responses in the body.

Distribution
Estrone is bound approximately 16% to sex hormone-binding globulin (SHBG) and 80% to albumin in the circulation, with the remainder (2.0 to 4.0%) circulating freely or unbound. It has about 24% of the relative binding affinity of estradiol for SHBG. As such, estrone is relatively poorly bound to SHBG.

Metabolism
Estrone is conjugated into estrogen conjugates such as estrone sulfate and estrone glucuronide by sulfotransferases and glucuronidases, and can also be hydroxylated by cytochrome P450 enzymes into catechol estrogens such as 2-hydroxyestrone and 4-hydroxyestrone or into estriol. Both of these transformations take place predominantly in the liver. Estrone can also be reversibly converted into estradiol by 17β-HSD. The blood half-life of estrone is about 10 to 70 minutes and is similar to that of estradiol.

Excretion
Estrone is excreted in urine in the form of estrogen conjugates such as estrone sulfate. Following an intravenous injection of labeled estrone in women, almost 90% is excreted in urine and feces within 4 to 5 days. Enterohepatic recirculation causes a delay in excretion of estrone.

It is one of the three primary types of estrogen and is produced in various parts of the body, including the placenta, ovaries, and peripheral tissues.

Levels
Toxicity:

When estrone is used too much or taken in large amounts, it can cause toxicity, leading to symptoms like nausea and vomiting. Estrone should be stored in its original package or container to maintain its quality and effectiveness.

Chemistry

Estrone, also known as estra-1,3,5(10)-trien-3-ol-17-one, is a naturally occurring estrane steroid with double bonds at the C1, C3, and C5 positions, a hydroxyl group at the C3 position, and a ketone group at the C17 position. The name estrone was derived from the chemical terms estrin (estra-1,3,5(10)-triene) and ketone.

The chemical formula of estrone is C18H22O2 and its molecular weight is 270.366 g/mol. It is a white, odorless, solid crystalline powder, with a melting point of 254.5 °C (490 °F) and a specific gravity of 1.23. Estrone is combustible at high temperatures, with the products carbon monoxide (CO) and carbon dioxide (CO2).

Medical use

Estrone has been available as an injected estrogen for medical use, for instance in hormone therapy for menopausal symptoms, but it is now mostly no longer marketed.

Estrone, as part of hormone replacement therapy (HRT), is frequently used to treat symptoms caused by estrogen deficiency in peri and post-menopausal women. This therapy aims to enhance overall health and relieve menopausal symptoms related to estrogen imbalance. Additionally, estrone and other estrogens are used to prevent osteoporosis in postmenopausal women who are at high risk of fractures and cannot tolerate alternative medications. Estrogens are absorbed efficiently by the body and subsequently inactivated in the liver, making them effective in HRT and osteoporosis prevention.

Contraindications
The use of estrone has several contraindications, some examples including: hypersensitivity, history of some cancers, stroke, venous thromboembolism (VTE), and those currently pregnant or breastfeeding. Estrogens hold a boxed warning to be used at the lowest effective dose and for the shortest possible treatment period if used alone or with another hormone in the progestogen class.

Breast Cancer
Estrone is contraindicated for those that have or are suspected of having breast cancer. The use of estrogens hold a boxed warning with breast cancer for post-menopausal women as this can increase the risk of developing invasive breast cancer. Those with breast cancer become at a greater risk of hypercalcemia and bone metastases when taking estrogens. Post-menopausal women with breast cancer can be seen to develop frailty syndrome when there are changes in blood hormonal levels, including an increased level of estrone. Estrone, the major type of estrogen produced in post-menopausal women, was seen in greater concentrations from standard levels in those that were categorized as prefrail and in those that classified as frail.

Venous Thromboembolism
The risk of VTE is increased in those that use estrogens, those that currently have or have a history with VTE are at a greater risk of reoccurring VTE with the usage of estrogens. The use of estrogens within three weeks postpartum may increase the risk of developing a VTE. Risk of developing initial VTE is also increased with familial history, genetic mutations: factor V Leiden and prothrombin-G20210A, and pregnancy-postpartum with the use of estrogens.

Breastfeeding
The use of estrogens may affect the ability to breastfeed and can change the composition of breastmilk. Estrogens have been used to suppress lactation which can result in a reduced total duration of lactation and reduced volume or inability to produce breastmilk. Composition of breastmilk produced was also seen to be different resulting in a reduced concentration of proteins in the milk. Babies of mothers that were taking estrogens while breastfeeding were seen to experience slower weight gain.

Side effects

Common
Some common side effects seen with the usage of estrogens include: breast swelling, breast tenderness, vaginal itching, abnormal uterine bleeding, weight gain, hair loss, jaundice, and anaphylaxis.

Adverse effect
Some adverse effects seen with the usage of estrogens include: increased risk of venous thromboembolism (VTE), stroke, breast cancer, hypertension, and vaginitis.

History

Estrone was the first steroid hormone to be discovered. It was discovered in 1929 independently by the American scientists Edward Doisy and Edgar Allen and the German biochemist Adolf Butenandt, although Doisy and Allen isolated it two months before Butenandt. They isolated and purified estrone in crystalline form from the urine of pregnant women. Doisy and Allen named it theelin, while Butenandt named it progynon and subsequently referred to it as folliculin in his second publication on the substance. Butenandt was later awarded the Nobel Prize in 1939 for the isolation of estrone and his work on sex hormones in general. The molecular formula of estrone was known by 1931, and its chemical structure had been determined by Butenandt by 1932. Following the elucidation of its structure, estrone was additionally referred to as ketohydroxyestrin or oxohydroxyestrin, and the name estrone, on the basis of its C17 ketone group, was formally established in 1932 at the first meeting of the International Conference on the Standardization of Sex Hormones in London.

A partial synthesis of estrone from ergosterol was accomplished by Russell Earl Marker in 1936, and was the first chemical synthesis of estrone. An alternative partial synthesis of estrone from cholesterol by way of dehydroepiandrosterone (DHEA) was developed by Hans Herloff Inhoffen and Walter Hohlweg in 1939 or 1940, and a total synthesis of estrone was achieved by Anner and Miescher in 1948.

Approval

The FDA has approved estrone based on its safety and effectiveness as per the rules outlined in sections 505 of the Federal Food, Drug, and Cosmetic Act.

References

Sterols
Phenols
Estranes
Estrogens
Hormones of the hypothalamus-pituitary-gonad axis
Hormones of the pregnant female
Ketones
Sex hormones

Estrone


47044 Mcpainter este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
47044 Mcpainter este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Fair Oaks Ranch de John V. McClusky. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,60 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 13,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 47001-48000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

47044 Mcpainter


Conceição do Castelo es un municipio del estado de Espírito Santo, en Brasil.

Geografía
Este municipio es atravesado por el río Castelo, principal afluente del río Itapemirim. Es un municipio rico en potencial hídrico y posee numerosas cascadas aguas cristalinas. Tiene el relieve más accidentado del estado, con 640 m de altitud en la cabecera municipal y el punto más alto a 1.502  Goza de un clima de montaña tropical. La vegetación es exuberante y en su territorio está el 7% de la Mata Atlántica preservada en Espírito Santo.

Historia
Históricamente fue poblado por los indios Puris, posteriormente por los europeos, principalmente de origen portugués e italiano, que desarrollaron la economía agrícola, actualmente volcada hacia el agroturismo.

El municipio fue creado el 6 de diciembre de 1963, desmembrándose de la ciudad de Castelo. La administración municipal fue instalada el 9 de mayo de 1964. A su vez, el distrito de Venda Nova, fue desmembrado de Conceição do Castelo el 6 de mayo de 1988, como nuevo municipio, con el nombre de Venda Nova do Imigrante.

Fechas conmemorativas
 9 de mayo – Emancipación política
 8 de diciembre – Día de la patrona, Nuestra Señora de la Inmaculada Concepción
 27 a 30 de agosto - Exposición agropecuaria y Fiesta del Sanfoneiro (acordeonista)

Referencias

Localidades de Espírito Santo

Conceição do Castelo


Barbecii dintr-un tufiș (în engleză: Ram in a Thicket) este o pereche de figurine excavate în Ur, în sudul actualului Irak, acestea datând dintre anii 2600 î.e.n. – 2400 î.e.n.. Prima figurină este expusă în prezent în a LVI-a Cameră a Departamentului Orientului Apropiat din British Museum, iar a doua în Muzeul Universității de Arheologie și Antropologie din Pennsylvania din Philadelphia.

Galerie

Vezi și
 Arta mesopotamiană
 Sumer
 Ur
 Cimitirul Regal din Ur
 British Museum

Referințe

Bibliografie
 Leonard Woolley, Ur: the First Phases, Penguin Books, London and New York (1946)
 C.L. Woolley and P.R.S. Moorey, Ur of the Chaldees, revised edition, Ithaca, New York, Cornell University Press, (1982)
 H.W.F. Saggs, Babylonians, The British Museum Press, London (1995)
 D. Collon, Ancient Near Eastern Art, The British Museum Press, London (1995)
 C.L. Woolley and others, Ur Excavations, Vol. II: The Royal Cemetery,  The British Museum Press, London (1934)

Legături externe

 The Ram in a Thicket on the British Museum website
 Ram in a Thicket on Mesopotamia.co.uk
 Ram in a Thicket in the Chicago Chronicle
 Information on the Ram in a Thicket
 Penn Museum's Ram in the Thicket Collection highlight
 Penn Museum's Ram in the Thicket Object description

Artă și arhitectură sumeriană
Obiecte din aur
Ur

Berbecii dintr-un tufiș


Hvidskævingdelfin (Lagenodelphis hosei) er en delfin, der især forekommer på dybt vand i tropiske områder af Stillehavet. Den kan kendes på sin sorte sidestribe og den lille rygfinne. Det er den eneste art i slægten Lagenodelphis, hvis navn er skabt ved en sammenstilling af slægtsnavnene Lagenorhynchus og Delphinus, fordi dyrets kranium har ligheder med arterne i begge disse slægter.

Kilder

Delfiner

Hvidskævingdelfin


Les championnats du monde de VTT marathon  2022 sont la  édition de ces championnats, organisés par l'Union cycliste internationale (UCI) et décernant les titres mondiaux en cross-country marathon. Ils ont lieu le 17 septembre 2022 à Haderslev au Danemark.

La course des hommes est tracée sur 117,55 km et environ 1 500 mètres de dénivelé, tandis que celle des femmes parcourt environ 80 km et environ 1 000 mètres de dénivelé.

Chez les hommes le nouveau champion du monde Samuel Gaze s'impose, après avoir gagné le titre en cross-country short track quelques jours plus tôt. Chez les femmes, la nouvelle championne du monde est Pauline Ferrand-Prévot, qui s'impose au sprint devant Annie Last. Elle remporte son deuxième titre sur la spécialité après 2019 et réalise un triplé inédit après ses titres mondiaux en cross-country et cross-country short track, obtenus quelques jours avant.

Podiums

Tableau des médailles

Voir aussi
 Championnats du monde de VTT 2022

Notes et références

Liens externes

 Page des championnats sur le site de l'UCI

2022
VTT marathon
VTT marathon 2022
Monde
2022 au Danemark
Cyclisme en septembre 2022

Championnats du monde de VTT marathon 2022


An Dyckia microcalyx in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Gilbert Baker. An Dyckia microcalyx in nahilalakip ha genus nga Dyckia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 D. m. microcalyx
 D. m. ostenii

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dyckia

Dyckia microcalyx


Arne Henriksen (født 26. februar 1944 i Søndre Land) er en norsk arkitekt, der har arbejdet indenfor postmodernismen og som er særlig kendt for sit arbejde med bygninger til jernbaner og forstadsbaner.

Henriksen voksede op i Bærum og blev udlært fra Norges tekniske høgskole (NTH) i Trondheim i 1971. Han blev ansat ved NSB Arkitektkontor i 1975 og arbejdede der frem til 1989, hvor han startede sin egen virksomhed. Fra 1989 til 1992 var han også professor i form og tegning ved Arkitekthøgskolen i Oslo.

Med sin egen virksomhed arbejdede han fra 1989 især indenfor transportsektoren, og tegnede både stationer og depoter for Oslo Sporveier og Norges Statsbaner (NSB). NSB modtog Statens byggeskikkpris som bygherre for Lillestrøm stasjon, der var tegnet af Arne Henriksen. Han tegnede desuden flere stationer på Holmenkollbanen, Røabanen og Sognsvannsbanen samt alle stationer på den opgraderede Kolsåsbanen for Sporveien T-banen. Henriksen har vundet Houens fonds diplom tre gange (1988, 1991 og 2008) samt Treprisen i 1996. Henriksen modtok Grosch-medaljen i 2014.

Udvalgte arbejder

 Holmlia stoppested (1982) – For NSB Arkitektkontor, Houens fonds diplom i 1988.
 Remise ved Lodalen depot på Dyvekes vei 2 (1988) – For NSB Arkitektkontor, Betongelementprisen i 1989 og Houens fonds diplom i 1991.
 Frognerseteren Station (1993)
 Slependen stoppested (1993)
 Lillestrøm Station (1998)
 Norges Varemesse på Lillestrøm sammen med Erik Bystrup (2002) – Houens fonds diplom i 2008.
 Sandvika Station
 Avløs Station
 Bekkestua Station - Bærum kommunes arkitekturpris 2012

Eksterne henvisninger

Noter

Arkitekter fra Norge

Arne Henriksen


Les élections législatives françaises de 1951 se tiennent le 17 juin. Ce sont les deuxièmes élections législatives de la Quatrième République.

Mode de Scrutin

Le mode d'élection choisit pour ce territoire est le scrutin uninominal à un tour.

Dans le Territoire des Comores, un seul député est à élire.

Élus

Résultats

Résultats à l'échelle du département

Articles connexes
 Liste des circonscriptions législatives des Comores
 Liste des députés des Comores
 Élections législatives françaises de 1951

Notes et références

Comores
Élections législatives aux Comores

Élections législatives de 1951 aux Comores


The Decline of Western Civilization is a 1981 American documentary filmed through 1979 and 1980. The movie is about the Los Angeles punk rock scene and was directed by Penelope Spheeris. In 1981, the LAPD Chief of Police Daryl Gates wrote a letter demanding the film not be shown again in the city.

The film's title is possibly a reference to music critic Lester Bangs' 1970 two-part review of the Stooges' album Fun House, for Creem magazine, where Bangs quotes a friend who had said the popularity of the Stooges signaled "the decline of Western civilization". Another possibility is that the title refers to Darby Crash's reading of Oswald Spengler's Der Untergang des Abendlandes (The Decline of the West). In We Got the Neutron Bomb, an oral history of the L.A. punk rock scene collected by Marc Spitz, Claude Bessy aka: Kickboy, claims that he came up with the title.

The film is the opening act of a trilogy by Spheeris, depicting music scenes in Los Angeles during the late 20th century. The second film, The Decline of Western Civilization Part II: The Metal Years (1988), covers the Los Angeles heavy metal scene of 1987–1988. The third film, The Decline of Western Civilization Part III (1998), chronicles the gutter punk lifestyle of homeless teenagers in the late 1990s.

In 2016, The Decline of Western Civilization was selected by the Library of Congress for preservation in the United States National Film Registry, being deemed "culturally, historically, or aesthetically significant".

Plot
Featuring concert footage of Los Angeles punk bands and interviews both with band members, the publishers of Slash fanzine, and with the punks who made up their audience, the film offers a look into a subculture that was largely ignored by the rock music press of the time.

The promotional poster for The Decline (and the record cover of the soundtrack album) featured a close-up frame of Germs singer Darby Crash supine on stage with his eyes closed. Crash died from a heroin-induced suicide shortly before the film was released (the poster was designed before his death).

Bands included are Black Flag, Germs, X, Alice Bag Band, the Circle Jerks, Catholic Discipline, and Fear. The Germs' performance was replicated in the 2007 Darby Crash biopic What We Do Is Secret.

Performances
 Alice Bag Band
 "Gluttony"
 "Prowlers in the Night"
 Black Flag
 "Depression"
 "Revenge"
 "White Minority"
 Circle Jerks
 "Back Against the Wall"
 "Beverly Hills"
 "I Just Want Some Skank"
 "Red Tape"
 "Wasted"
 Catholic Discipline
 "Barbee Doll Lust"
 "Underground Babylon"
 Fear
 "Beef Bologna"
 "I Don't Care About You"
 "I Love Livin' in the City"
 "Let's Have a War"
 "Fear Anthem"
 Germs
 "Manimal"
 "Shutdown"
 X
 "Beyond and Back"
 "Johnny Hit and Run Paulene"
 "Nausea"
 "Unheard Music"
 "We're Desperate"

Soundtrack

The soundtrack was released in December 1980 by Slash Records on LP. In the late 1990s it was released on CD as well. Germs singer Darby Crash appears on the soundtrack album cover. He died shortly before the film was released, though the promotional images for the film and album release had been designed before his death.

References

External links

1981 films
American documentary films
Films directed by Penelope Spheeris
Documentary films about punk music and musicians
Punk films
1981 soundtrack albums
1981 documentary films
Documentary films about Los Angeles
Music of Los Angeles
United States National Film Registry films
1981 directorial debut films
X (American band)
1980s English-language films
1980s American films

The Decline of Western Civilization


4වන කාණ්ඩයේ මූල ද්‍රව්‍ය යනු ආවර්තිතා වගුවේ ඇති මූල ද්‍රව්‍ය සමූහයකි. වර්තමාන IUPAC හි නාමකරණයට අනුව ආවර්තිතා වගුවේ 4වන කාණ්ඩය ටයිටේනියම්(Ti), සර්කෝනියම්(Zr), හැfප්නියම්(Hf) සහ රුදර්fපෝඩියම්(Rf) යන මූල ද්‍රව්‍ය වලින් සමන්විත වේ. මෙම කාණ්ඩය ආවර්තිතා වගුවේ d- block හි පිහිටයි. මෙම කාණ්ඩය ඔවුන් විසින් ම පොදු නාමයක් දිනාගෙන නොමැති අතර අන්තරික ලෝහ වල පුළුල් වර්ගීකරණයට අයත් වේ.

4වන කාණ්ඩයේ ස්වාභාවයෙන් ම හට ගන්නා මූල ද්‍රව්‍ය තුන වනුයේ ටයිටේනියම්(Ti), සර්කෝනියම්(Zr) සහ හැfප්නියම්(Hf) ය. මෙම කාණ්ඩයේ පළමු සාමාජිකයන් තිදෙනා වන මොවුන් සමාන ගතිගුණ වලින් යුක්ත වෙයි. මේවා සම්මත තත්ව යටතේ ප්‍රතික්‍රියා නොදක්වන තද ලෝහ වේ. කෙසේ නමුත් සතර වන මූල ද්‍රව්‍යය වන රුදර්fපෝඩියම්(Rf) , පර්යේෂණාගාරයේ දී තනි ස්ථිතියකට ස්ංයෝජනය කරනු ලබන අතර ස්වාභාවික පරිසරයේ එහි කිසිඳු සමස්ථානිකයක් සොයා ගෙන නැත. රුදර්fපෝඩියම්(Rf) හි සියළුම විකිරණශීලී ය. කාණ්ඩයේ ඊළඟ සාමාජිකයාව, unpentquadium (Upq) හෝ unpenthexium (Uph) තනි ස්ථිතියකට ස්ංයෝජනය කිරීමට මෙතෙක් supercollider ක් තුළ කිසිඳු අත් හදා බැලීමක් මෙහෙයවා නැති අතර නුදුරු අනාගතයේ දී එසේ වේ යැයි අපේක්ෂා ද කළ නොහැක.

ගති ලක්ෂණ

රසායනික
අනෙක් කාණ්ඩ මෙන් මෙම පවුලේ සාමාජිකයන් ද ඔවුන්ගේ ඉලෙක්ට්‍රෝන වින්‍යාසයේ රටාව පෙන්වන අතර බාහිර කවච ප්‍රතිඵල වශයෙන් රසායනික ක්‍රියාකාරීත්වයේ නඹුරුතාව පෙන්වයි.

බොහෝ විට රසායන විද්‍යාවේ දී මෙම කාණ්ඩයේ පළමු සාමාජිකයන් තිදෙනා ගැන පමණක් කතා කරනු ලැබේ. රුදර්fපෝඩියම්(Rf) හි රසායනය නිසියාකාර ව පිළි ගත නොහැකි අතර එම නිසා මෙම සටහනේ ඉතිරිය ටයිටේනියම්(Ti), සර්කෝනියම්(Zr), සහ  හැfප්නියම්(Hf) යන මූල ද්‍රව්‍ය යටතේ පමණක් සාකච්ඡා කරනු ලැබේ. කාණ්ඩයේ සෑම මූල ද්‍රව්‍යයක් ම ඉහළ ද්‍රවාංකයක් සහිත (1668 °C, 1855 °C, 2233 °C) ප්‍රතික්‍රීයක ලෝහ වේ. ස්ථායි ඔක්සයිඩ ස්ථරයක් සීඝ්‍ර ලෙස සෑදීම ප්‍රතික්‍රිකාරීත්වය සෑම විට ම පැහැදිලි ව නොපෙනීමට හේතු වන අතර තව දුරටත් ප්‍රතික්‍රියා වීම වළකයි. ටයිටේනියම් ඩයොක්සයිඩ් (TiOZrO2), සර්කෝනියම් ඩයොක්සයිඩ්(ZrO2) සහ හැfප්නියම් ඔක්සයිඩ්(HfOZrO2) වන මෙම ඔක්සයිඩ  ඉහළ ද්‍රවාංක සහිත සුදු පැහැ ඝන ද්‍රව්‍ය වන අතර බොහෝ අම්ල වලට විරුද්දව ප්‍රතික්‍රියා නොදක්වයි.

සංයුජතාවය 4වන සංක්‍රාන්ති ලෝහ ලෙස මෙම මූල ද්‍රව්‍ය 3ම සාමාන්‍යයෙන් ඔක්සිකරණයේ දී +4හි පවතිමින් විවිධ අකාබනික සංයෝග සාදයි. මෙම පළමු ලෝහ 3 සාන්ද්‍ර ක්ෂාර වලට ප්‍රතිරෝධකත්වය දක්වන නමුත් හැලජන මොවුන් සමඟ ප්‍රතික්‍රියා කොට ටෙට්‍රාහේලයිඩ සාදයි. ඉහළ උෂ්ණත්ව යටතේ මෙම මූල ද්‍රව්‍ය 3 ඔක්සිජන්, නයිට්‍රජන්, කාබන්, බෝරෝන්, සල්පර් සහ සිලිකන් සමඟ ප්‍රතික්‍රියා කරයි. ආවර්ථිතා වගුවේ 5වන පේළියේ මූල ද්‍රව්‍ය වල ලැන්තනයිඩ අඩු වීම(lanthanide contraction) නිසා සර්කෝනියම්(Zr) සහ හැfප්නියම්(Hf) සමාන අයනික අරයන්ගෙන් යුක්ත වේ. Zr4+ හි අයනික අරය පිකෝ මීටර් 79ක් වන අතර Hf4+හි එය 78pm වේ.

බොහෝ විට සමාන රසායනික ක්‍රියාකාරීත්වයේ දී මෙන්ම සමාන රසායනික සංයෝග සෑදීමේදී ද මෙම සමාන බව පෙන්වයි. රසායනික ප්‍රතික්‍රියාකාරීත්වයන් මත වෙන් කිරීම කළ නොහැකි තරමට හැfප්නියම්(Hf)හි රසායනය සර්කෝනියම්(Zr)හි රසායනයට බොහෝ සෙයින් සමාන වන අතර සංයෝගයන්ගේ බාහිර ගුණ පමණක් වෙනස් වේ. මෙම සංයෝගයන්ගේ ද්‍රවාංක, තාපාංක සහ ද්‍රාවක තුළ ද්‍රාව්‍යතාව යන කරුණු පමණක් මෙම නිවුන් මූල ද්‍රව්‍ය 2හි ප්‍රධාන වෙනස්කම් ලෙස රසායන විද්‍යාව දක්වයි.

භෞතික
4වන කාණ්ඩයේ මූල ද්‍රව්‍ය වල ප්‍රධාන භෞතික ලක්ෂණ සංක්ෂිප්ත කොට පහත වගුවේ දක්වා ඇත. * ලකුණෙන් සලකුණු කර ඇත්තේ අනුමාන කරන ලද අගයන් වේ.

ඉතිහාසය

ටයිටේනියම්(Ti)
විලියම් ග්‍රෙගර්(William Gregor), ප්‍රෑfන්ස් ජෝසප් මුලර්(Franz Joseph Muller) සහ මාර්ටීන් හෙයින්රිච් ක්ලාප්‍රොත්(Martin Heinrich Klaproth) විසින් 1791 සහ 1795 අතර වකවානුවේ දී වෙන වෙන ම ටයිටේනියම් සොයා ගන්නා ලදී. ග්‍රීක ජනප්‍රවාද වල එන ටයිටන්වරු වෙනුවෙන් ක්ලාප්‍රොත් විසින් නම් කරන ලදී.

සර්කෝනියම්(Zr)
1789දී ක්ලාප්‍රොත්(Klaproth)විසින් ම ඛනිජමය සර්කෝන් තුළ සර්කෝනියම් සොයා ගනු ලැබූ අතර මේ වන විටත් දන්නා සර්කොනර්ඩ්(zirconia) වලින් පසු නම් කරන ලදී.

හැfප්නියම්(Hf)
1869දී හැfප්නියම්(Hf) පිළිබඳ ව ඩ්මිට්‍රි මෙන්ඩලීව්(Dmitri Mendeleev) විසින් අනාවැකියක් පළ කරන ලද අතර දී හෙන්රි මෝස්ලෙ(Henry Moseley) විසින් X- කිරණ වර්ණාවලියක් මඟින් ප්‍රබල න්‍යෂ්ටික ආරෝපණය 72 වීමට, එය අතර ඒ වන විටත් දැන සිටි මූල ද්‍රව්‍ය වන ලැන්තනම්(lanthanum) හා ටැන්ටලම්(tantalum) තැබීමෙන් නියම ලෙස සොයා ගන්නා ලදී. සර්කෝනියම් ඛනිජයෙහි නව මූල ද්‍රව්‍යය සඳහා ප්‍රථම ගවේශණය කරන ලද්දේ ඩර්ක් කොස්ටර්(Dirk Coster) සහ ජෝර්ජ් වොන් හෙවසි(Georg von Hevesy) විසිනි.1923දී ඩෙන්මාර්කයේ කොපෙන්හගන්හි(Copenhagen) දී මේ දෙදෙනා විසින් මෙන්ඩලීව්ගේ ප්‍රථම අනුමානය තහවුරු කරමින් හැfප්නියම්(Hf) සොයා ගනු ලැබී ය. හැfප්නියම්(Hf) සොයා ගැනීම සහ එය විරල ගොඩබිම මූල ද්‍රව්‍යයකට වඩා ස්ංක්‍රාන්ති ලෝහයක් වේ යැයි බෝහර්(Bohr) විසින් කරන ලද අනාවැකිය කොස්ටර්ට සහ හෙවසිට කොතෙක් දුරට මඟ පෙන්වූයේ ද යන්න වටා මත බේද පැවතුණි.අන්‍යෝන්‍ය වශයෙන් අති බහුල මූල ද්‍රව්‍ය වන ටයිටේනියම්(Ti) සහ සර්කෝනියම්(Zr) 18වන සියවස අගභාගයේ දී සොයා ගනු ලැබූ අතර 1923 තෙක් හැfප්නියම්(Hf) හඳුන්වා දීම සඳහා යොදා ගන්නා ලදී. හැfප්නියම්(Hf) හි සාපේක්ෂ දුබලතාව නිසා මෙය යම් ප්‍රමාණයකට පමණක් සිදු වුණි. සර්කෝනියම්(Zr) සහ හැfප්නියම්(Hf) අතර රසායනික සමානාත්මතාව විසංයෝගය දුර්වල කරන අතර සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයක් අඩංගු සර්කෝනියම්(Zr)හි සෑම සාම්පලයක් ම සහ එහි සියළුම සංයෝග යොදා ගනිමින් කරනු ලැබූව ද කිසිඳු සොයා බැලීමකින් තොරව හැfප්නියම්(Hf) ඉතිරි විය.

රුදර්fපෝඩියම්(Rf)
1966 දී ඩුබ්නා(Dubna) හි න්‍යෂ්ටික පර්යේෂණ සඳහා වූ ඒකාබද්ධ ආයතනයේ(Joint Institute of Nuclear Research) දී ප්‍රථම වරට වාර්තාගත ලෙස රුදර්fපෝඩියම්(Rf) සොයා ගනු ලැබීය(ඉනික්බිති ව සෝවියට් ඒකාබද්ධතාවයේදී). පර්යේෂ්කයින් 242Pu සමඟ ත්වරිත 22Ne අයන ප්‍රතික්‍රියා කරවා [[ZrCl4]] සමඟ අන්තර් ප්‍රතික්‍රියා කිරීමෙන් ක්ලෝරයිඩ බවට පරිවර්ථනය වීමෙන් පසු ලැබුණු ඵලය අනුක්‍රමික තාප අවශෝෂක භාවිතයෙන් සංයෝග විශ්ලේෂණය කිරීමෙන් වෙන් කරනු ලැබී ය.

24294Pu + <big>2210Ne</big> → 264−x104Rf → 264−x104RfCl4

එක-රුදර්fපෝඩියම්
රුදර්fපෝඩියම්ට පහළින් ඇති ඊළඟ මූල ද්‍රව්‍යය ලෙස 154වන මූල ද්‍රව්‍යය(unpentquadium - Upq) හෝ 156(unpenthexium - Uph) වැන්න අපේක්ෂා කරනු ලැබේ. මොවුන් 8වන ආවර්ථයේ මූල ද්‍රව්‍යයන්ගේ අවසාන සාමාජිකයන් නිසා මේ දෙකෙන් 1ක් හෝ නුදුරු අනාගතයේ දී එකතු කිරීමට කිසිඳු ]අදහසක් නැත.දැනට [[8 වන ආවර්ථයේ]] කිසිඳු මූල ද්‍රව්‍යයක් සොයා ගෙන නැති අතර ස්‍රාව අස්ථායිතාව නිසා 8වන ආවර්ථයේ වඩා පහළින් පිහිටි මූල ද්‍රව්‍යයන් භෞතික වශයෙන් පැවතිය හැක.

නිෂ්පාදනය
ලෝහ වල ප්‍රතික්‍රියාකාරීත්වය නිසා ඔවුන්ගේ නිෂ්පාදනය අපහසු වේ. ප්‍රයෝජනවත් ලෝහ උත්පාදනයට ඔක්සයිඩ, නයිට්‍රයිඩ සහ කාබ්යිඩ සෑදීම වැළැක්විය යුතු අතර මෙය සාමාන්‍යයෙන් Kroll process යන ක්‍රියාවලිය හරහා සිදු වේ. ගල් අඟුරු සහ ක්ලෝරීන් සමඟ ඔක්සයිඩ(MO2) ප්‍රතික්‍රියා කොට ක්ලෝරයිඩ සාදනු ලබයි. ලෝහ වල ක්ලෝරයිඩ මැග්නීසියම් සමඟ වඩා වැඩියෙන් ප්‍රතික්‍රියා කරවා මැග්නීසියම් ක්ලෝරයිඩ සහ ලෝහ ලබා දෙයි.

Anton Eduard van Arkel සහ Jan Hendrik de Boer විසින් වැඩි දියුණු කරන ලද රසායනික පරිවහන ප්‍රතික්‍රියාව(chemical transport reaction) මඟින් තව දුරටත් පරිශෝධනය කරනු ලබයි. ලෝහය 500 °C ට ඉහළ උෂ්ණත්වයේ දී සංවෘත බඳුනක් තුළ ලෝහ අයඩයිඩ සාදමින් අයඩීන් සමඟ ප්‍රතික්‍රියා කරන අතර 2000 °Cක පමණ උෂ්ණත්වයේ ඇති ටංග්ස්ටන් සූත්‍රිකාවක් හමුවේ දී ආපසු ප්‍රතික්‍රියාව සිදු වන අතර එහිදී අයඩීන් සහ ලෝහය වෙන් වේ. ටංග්ස්ටන් සූත්‍රිකාව හමුවේ දී ලෝහය ඝන ආවරණයක් සාදන අතර අයඩින් ඝනයකට පෙරළෙමින් වැඩිපුර ඇති ලෝහය සමඟ ප්‍රතික්‍රියා කරයි.
M + 2 I2 (low temp.) → MI4
MI4 (high temp.) → M + 2 I2

හට ගැනීම

Ti, Zr සහ Hf සඳහා පෘථිවි පෘෂ්ඨයේ මූල ද්‍රව්‍යයන් ගේ බහුලත්වය සැසඳුවහොත් එය පරමාණුක ස්කන්ධයන්ගේ වැඩි වීමත් සමඟ අඩු වේ. පෘථිවි පෘෂ්ඨයේ හත් වෙනියට බහුල ම ලෝහය Ti වන අතර එය 6320 ppm වේ. Zr හා Hf වල බහුලත්වය පිළිවෙළින් 162 ppm හා 3 ppm වේ.

මෙම සියළුම මූල ද්‍රව්‍ය අධික ඛනිජමය ලෝපස් නිධි එනම් මාfපික්(mafic) සහ අල්ට්‍රාමාfපික්(ultramafic) යන පර්වත වලින් එන ඛාදන ද්‍රව්‍ය වල ඛනිජමය ධාන්‍ය නිශ්චිත ගුරුත්වාකර්ෂණ නිසා වෙරළ පරිසරයේ ඇති වන ලෝවැලි නිධි සාන්ද්‍රණයෙන් ඇති වේ. ටයිටේනියම් ලෝහ බොහෝ විට ඇනටස්(anatase) සහ රූටයිල්(rutile) වන අතර සර්කෝනියම් ඛ්නිජමය සර්කෝන් තුළ හට ගනී. රසායනික සමානතාව නිසා සර්කෝන් තුළ සර්කෝනියම් 5% තෙක් Hf විසින් ප්‍රතිස්ථාපනය කරනු ලබයි. 4 වන කාණ්ඩයේ මූල ද්‍රව්‍ය වල විශාලත ම නිෂ්පාදකයෝ ඕස්ට්‍රේලියාව, ද්කුණු අප්‍රිකාව සහ කැනඩාව වේ.

භාවිතය

ටයිටේනියම් ලෝහයට සහ එහි මිශ්‍ර ලෝහ වලට පුළුල් පරාසයක යෙදීම් ඇති අතර ප්‍රයෝජන ලෙස ක්ෂය වීමට ප්‍රතිරෝධකතාව, තාප ස්ථායිතාව සහ අඩු සාන්ද්‍රණය දැක්විය හැක. Hf සහ Zr න්‍යෂ්ටික ප්‍රතික්‍රියාකාරක තුළ පැවතීම මලකඩ කෑමේ ප්‍රතිරෝධකත්වයේ ප්‍රධාන භාවිතය යි. Zr වලට ඉතා අඩු සහ වලට වැඩි තාප නියුට්‍රෝන අල්ලා ගැනීමේ හරස්කඩක් ඇත.  එම නිසා Zr (බොහෝ විට zircaloy ලෙස) ප්‍රතික්‍රියාකාරක තුළ ඉන්ධන දඩු වල ආවරණ ලෙස භාවිතා කරන අතර සෑම Hf පරමාණුවකට ම විවිධ නියුට්‍රෝන අවශෝෂණය කර ගත හැකි නිසා Hf, න්‍යෂ්ටික සඳහා පාලක දඩු ලෙස භාවිතා කරයි.
Hf හා Zr හි කුඩා ප්‍රමාණ උසස් මිශ්‍ර ලෝහ වල දී ඒවායේ ගුණ වැඩි කිරීමට යොදා ගනී.

ජීව හට ගැනීම
4වන කාණ්ඩයේ මූල ද්‍රව්‍ය කිසිඳු ජීව පද්ධතියක ජීව රසායනය සමඟ සම්බන්ධ නොවේ. ඔවුහු ජීව ගෝලය තුළ අඩු ජලීය ද්‍රාව්‍යතාවක් හා අඩු පැවැත්මක් සහිත දැඩි ඝන ලෝහ වේ. ටයිටේනියම් යනු දන්නා ජීව විද්‍යාත්මක ක්‍රියාවකින් තොර d-block පළමු පේළි කීපයේ සංක්‍රාන්ති ලෝහ වලින් 1කි. රුදර්fපෝඩියම්(Rf) හි විකිරණශීලීතාව ජීවී සෛල වලට විෂ ද්‍රව්‍ය නිපදවයි.

පූර්වාරක්ෂාව
ටයිටේනියම් විශාල ප්‍රමාණ වලදී පවා විෂ නැති මූල ද්‍රව්‍යයක් වන අතර මිනිස් සිරුර තුළ කිසිඳු ප්‍රතික්‍රියාවක් සිදු නොකරයි.  සර්කෝනියම් කුඩු අසාමාන්‍ය උද්දීපනයක් ඇති කරවන නමුත් ඇස් සමඟ ස්පර්ශයේ දී පමණක් වෙද්‍ය අවධානය අවශ්‍ය වේ. සර්කෝනියම් සඳහා OSHA නිර්දේශ කරනුයේ 5 mg/m3ක කාල භරිත සාමාන්‍ය(time weighted average) සීමාවක් සහ 10 mg/m3 ක කෙටි කාලීන නිරාවරණ(short-term exposure) සීමාවකි. හැfප්නියම්(Hf) හි විෂ විද්‍යාව පිළිබඳ ව සීමිත දත්ත ප්‍රමාණයක් පමණක් පවතී.

යොමුව

ආවර්තිතා වගුව
Group 04
රසායන විද්‍යාව

4වන කාණ්ඩයේ මූල ද්‍රව්‍ය


Lara Wendel () este o fostă actriță germană care a jucat în filme de cinema și televiziune din Italia.

Viața și cariera
S-a născut sub numele de Daniela Barnes la München, ca fiică a actriței germane Britta Wendel și a jucătorului de fotbal american și actorului de film Walt Barnes. A debutat la vârsta de doar patru ani ca model pentru reclame, iar la vârsta de șapte ani a jucat în filmul giallo Mio caro assassino (1972) regizat de Tonino Valerii. A mai apărut  în rolul Rita, fiica personajului jucat de Mario Adorf, în filmul La mala ordina (1972), regizat de Fernando Di Leo, și ca tânăra Silvia în Il profumo della signora in nero (1974), regizat de Francesco Barilli.

Wendel a avut primul ei rol principal la vârsta de 12 ani în controversata dramă erotică Maladolescenza (1977), care a implicat nuditate și sex simulat. Mai târziu, ea a apărut în alte filme controversate, care implicau incest și relații necorespunzătoare între adulți și adolescenți, cum ar fi La petite fille en velours (Fetița în catifea albastră, 1978), Mimi (1979), și Desideria: la vita interiore (1980).

În anii 1980 Wendel a apărut în principal în filme de groază, lucrând cu Dario Argento (Tenebrae, 1982), Lamberto Bava (Morirai a mezzanotte, 1986), Joe D'Amato (Uccelli assassini, 1988) și Umberto Lenzi (La Casa 3, 1988), printre alții. A obținut roluri, de asemenea, într-o serie de filme de artă, inclusiv Identificazione di una donna (1982) al lui Michelangelo Antonioni și Intervista (1987) al lui Federico Fellini. A mai jucat în filme și serial de televiziune, interpretând un rol important în cel de-al doilea sezon al miniserialului Caracatița. Ultimul ei film a fost drama erotică La villa del venerdì (1991), regizată de Mauro Bolognini, și s-a retras din cariera de actriță la vârsta de doar 26 de ani.

Filmografie
 My Dear Killer (1972)
 Manhunt (1972)
 Redneck (1973)
 The Perfume of the Lady in Black (1974)
 Maladolescenza (1977)
 La petite fille en velours bleu (Little Girl in Blue Velvet) (1978)
 Ernesto (1979)
 Mimi (1979)
 Ring of Darkness (Satan's Wife) (1979)
 Desideria: la vita interiore (1980)
 The Hawk and the Dove (1981)
 Identification of a Woman (1982)
 Tenebrae (1982)
 Vai alla grande (1983)
 Fatto su misura (1985)
 A me mi piace (1985)
 Midnight Killer (1986)
 Intervista (1987)
 Killing Birds (1988)
 Ghosthouse (1988)
 I frati rossi (The Red Monks) (1988)
 Husband and Lovers (1991)
 La casa 3 (1998) - Martha

Note

Legături externe

Nașteri în 1965
Actrițe germane din secolul al XX-lea
Oameni în viață

Lara Wendel


Syon Abbey , also called simply Syon, was a dual monastery of men and women of the Bridgettine Order, although it only ever had abbesses during its existence. It was founded in 1415 and stood, until its demolition in the 16th century, on the left (northern) bank of the River Thames within the parish of Isleworth, in the county of Middlesex, on or near the site of the present Georgian mansion of Syon House, today in the London Borough of Hounslow. It was named after the biblical holy "City of David which is Zion" (1 Kings 8:1), built on the eponymous Mount Zion (or Sion, Syon, etc.).

At the time of the dissolution, the abbey was the wealthiest religious house in England. Syon Abbey maintained a substantial library, with a collection for the monks and another for the nuns.  When Catherine of Siena's Dialogue of Divine Revelation was translated into English for the abbey, it was given a new title, "The Orchard of Syon," and included a separate prologue written to the nuns.

Background

Syon Abbey was built as part of King Henry V's "The King's Great Work" centred on Sheen Palace (renamed Richmond Palace in 1501). The royal manor of Sheen lay on the right (south), Surrey,  bank of the River Thames, opposite  the parish of Twickenham and the royal manor of Isleworth on the left, Middlesex, bank. Sheen had been a favourite residence of the last Plantagenet king Richard II (1377–1399) and his beloved wife Anne of Bohemia. When Anne died there of plague in 1394, Richard cursed the place where they had found great happiness and razed the palace to the ground. His throne was usurped by his cousin Henry Bolingbroke, Duke of Lancaster, who ruled as Henry IV (1399–1413), who was involved in the murder of Richard in 1400 — and in that of Richard le Scrope, Archbishop of York — and made a vow to expiate his guilt by founding 3 monasteries, which vow he died before fulfilling. The derelict palace was unfavoured by Henry IV but his son Henry V (1413–1422) saw its reconstruction as a means of emphasising the dynastic link between his own House of Lancaster and that of Plantagenet, of unquestioned legitimacy, and decided at the same time to found the three monasteries pledged by his father in one great, multi-campus building scheme, known as "The King's Great Work". Thus the "Great Work" commenced in the winter of 1413–14, comprising a new Sheen Palace, and nearby the following three monasteries:
A Monastery of the Celestine Order. Established probably in Isleworth Manor. This monastery was of French monks, who refused to pray for Henry V following his warring with France, probably at Agincourt in 1415, and was therefore dissolved by the King almost immediately after its foundation. This monastery probably occupied the site in Isleworth to which Syon Monastery moved in 1431.
The House of Jesus of Bethlehem of Sheen, of the Order of Carthusians (1414) Sheen Priory. Built within Sheen Manor, to the north of the new palace.
The Monastery of St Saviour and St Bridget of Syon, of the Order of St Augustine (1415) Syon Monastery, the subject of this article. The first and original site of this monastery was probably almost due west of Sheen Palace, across the river, on the left bank of the Thames in Twickenham Parish.

Foundation
The first stone of Syon Abbey was laid by King Henry V himself on 22 February 1415, in the presence of Richard Clifford, Bishop of London. It was not until 9 days later on 3 March 1415 that the King's founding charter was signed  at Westminster. The exact location of this original plot is unknown, but it was certainly in the parish of Twickenham, the most northerly river frontage of which lies directly west across the Thames from Sheen Palace. Aungier states it is said to have been in the meadows which at the time of his publication in 1840 were the property of the Marquis of Ailsa, "formerly called Isleworth Park or Twickenham Park". The dimensions of the plot were specified in the charter, and seem to comprise a trapezoid, the longest side of which fronted the river:
"... in a certain parcel of land of our demesne of our manor of Isleworth within the parish of Twickenham in the county of Middlesex, containing namely in length near the field towards Twickenham from a stone placed on the north side unto another stone placed on the south side 1938 ft. and in breadth towards the south from that stone placed on the south side unto the water of Thames, 960 ft.  And in length by the bank of the Thames, from a stone likewise placed by the aforesaid bank at the north side to another like stone placed on the south side by the bank aforesaid, 2820 ft. And in breadth from the north side from the aforesaid stone placed on the north side from the aforesaid stone placed on the north side unto the water of the Thames, 980 ft."

Nomenclature
The foundation charter states: We will and decree that it shall be called "The Monastery of St Saviour and St Bridget of Syon, of the Order of St Augustine" through all successive ages. (Monasterium in the original Latin). This name was quoted slightly differently by the Abbess and Convent in their petition of 1431 as "The Monastery of St Saviour and the Saints Mary the Virgin and Bridget of Syon of the Order of St Augustine and of St Saviour". The funerary brass of Agnes Jordan, Syon's last pre-reformation abbess, describes her as "Sometyme abbesse of the monasterye of Syon".

Biblical Sion
There are numerous references to Sion in the Latin Bible, called Zion in the English Authorised Version, almost all of which are in the Old Testament. Mount Zion was the citadel of Jerusalem, which David captured from the Jebusites c. 1000 BC, as is clear from II Samuel, 5:7 David took the stronghold of Zion: the same is the city of David. It was there that David, 2nd King of Israel, established the capital of his kingdom of Israel, and upon which citadel it was that his son Solomon built the Temple, in which he was the dwelling place of God (II Samuel 7:6). It is thus the holiest site of Judaism and highly revered by Christians. Psalm 87:2 states The Lord loveth the gates of Zion; Joel 3:17 states I am the Lord your God dwelling in Zion my holy mountain. The Romans razed the Jewish Temple to the ground in 70 AD and following the rise of Islam from 622, and the Muslim capture of the Holy Land in 636, the Muslims built on Mount Zion  their Muslim shrine The Dome of the Rock, which still stands today. The Crusaders recaptured Jerusalem for the Christians in 1099 and the Knights Templar built a round church near the site of the old Jewish Temple. Following the Muslim recapture of Jerusalem a century later, the site has been unavailable for formal Jewish or Christian prayer.

Order

The monastery was founded "of the order of St Augustine, called St Saviour ... according to the regular institutes (i.e. regulations/rule) of the religious order by the aforesaid Bridget of Heaven inspired, founded and instituted ..." The charter previously stated the foundation to be "Especially in honour of the most holy St Bridget, who as is acknowledged by sufficient evidence, by divine inspiration founded a religious order under her name and obtained from Heaven that in whatsoever kingdom a monastery of the same religious order should be founded there peace and tranquility by the mediation of the same, should be perpetually established". St Bridget was a visionary, and is supposed to have seen the Risen Christ, displaying his wounds. The Bridgettine order was a modified order of St Augustine, with particular devotions to the Passion of Christ  and the honour of The Virgin Mary. The Bridgettines had first been brought to England from Wastein (Vadstena Abbey) in Sweden by Henry Lord Fitz-Hugh, who suggested to Henry V that he should grant the order one of his planned 3 new monastic foundations.
The Bridgettine nuns sent by Abbess Gerdeka Hartlevsdotter from the mother house Vadstena Abbey in Sweden to England were Anna Karlsdotter, Christina Finwitsdotter, Christina Esbjörnsdotter and Anna Esbjörnsdotter.

Personnel
The king's original foundation followed Bridget's rule and consisted of 85 persons. The full complement was as follows:

Women (60):
1 Abbess
59 Nuns

Men (25):
1 Confessor General
12 Priests
4 Deacons
8 Lay Brethren

The different sexes were "to dwell in separate habitations, to wit the said abbess and sisters within one court by themselves and the said confessor and brothers in a separate court by themselves, within the same monastery". The legal corporate entity was "The Abbess and Convent" which could transact business by affixing its single corporate seal. The Convent (from Latin con-venio, to come together) consisted of the Abbess and nuns together with the Confessor and all the religious men. Clearly the Abbess was the overall presiding officer.

Abbesses
Only eight abbesses were ever elected.
 Matilda Newton 1418–1420 (titular abbess)
 Joan North 1420–1433 (elected abbess)
 Maud Muston 1433–1447
 Margaret Ashby 1448–1456
 Elizabeth Muston 1456–1497
 Elizabeth Gibbs 1497–1518
 Constance Browne 1518–1520
 Agnes Jordan 1520–1539 (d. 29 Jan 1546)

Burials
Thomas Stanley, 2nd Earl of Derby
Richard Sutton (lawyer)
William Stanley (Battle of Bosworth)

Expansion and relocation
Sometime before 1431 the Abbess and Convent received permission by letters patent from King Henry VI (1422–1461), the son of the founder and who was particularly favourable to Syon, having made it several grants and confirmations in rapid succession, to  move the monastery to a new site of their own choosing some mile and a half downstream to a riverbank site within Isleworth parish. The land in question had been in the monastery's ownership since 1422, in which last year of the life of Henry V that king had by Act of Parliament separated the manor of Isleworth from the Duchy of Cornwall and given it to Syon. The reason for the move was to gain more space, as is made clear from the letters patent:
"The said Abbess and Convent had presented their humble petition setting forth that their aforesaid monastery was so small and confined in its dimensions that the numerous persons therein ... were not only incommodiously but dangerously situated...that in consequence thereof the said abbess and convent had chosen out a spot in the neighbourhood of their said priory within the said lordship of Isleworth, more meet healthful and salubrious for them to inhabit".The danger of the situation referred to may have been due to proximity to the river, or possibly even spiritual danger to the inmates due to a too close intermingling of the sexes.

New building
The letters patent authorising the move, which were ratified by a grant by the king dated 1431,  make clear that some of the new buildings had already been started and indeed completed:
"The Abbess and convent...had begun and with great cost completed the erection of a certain edifice more spacious and convenient as well for the habitation of themselves as of the said religious brethren, which monastery so built anew and enlarged they have earnestly requested licence of us ...to consecrate and set apart as a habitation for them the said abbess and nuns and men of religion...Know ye we therefore of our pity have...permitted them...to the said mansion so chosen and by the said abbess and convent erected edified built and enlarged as aforesaid...to remove immediateley..."
It seems that this building, apparently living quarters or "mansion" must have been started several years before 1431 to have been described as  "completed" in the letters of patent issued before 1431

There was however another building, possibly the new Church-building itself, which still had not been completed 11 years later, by 1442, when Henry VI issued further letters patent granting the Abbess and Convent special privileges for the transport of building materials from the king's warren in the royal manor of Sheen across the river to Isleworth:
That none of the masons, carpenters and tilers or any of their workmen or any of their materials to be employed towards the construction of the new Monastery of Syon, should be taken away by any his officers against their will.

The new site of the church building itself is now believed, after recent archaeological work,  to lie partly underneath and to the east of  the present Georgian mansion of Syon House. (see below: Archaeological Excavations).

Dissolution

Following Henry VIII's decision in 1534 to break with Rome, many of the inmates of Syon expressed themselves favourable to Henry's supremacy over the English Church, and even converted recalcitrant monks from other monasteries to do likewise.  Many however refused to acknowledge the King's new title.

Due to the actions of one Syon monk named Richard Reynolds, an eminent doctor in divinity later canonised, the King made Syon an object of special vengeance. Reynolds had facilitated a meeting at Syon between Sir Thomas More, the King's chief opponent in his assumption of Supreme Headship, and Elizabeth Barton, the mystic "Holy Maid of Kent" at which More was fueled with supposed divine revelations further supporting his opposition. Thomas Cromwell, the King's minister in effecting the Dissolution, had visited Syon in person to obtain expressions of acceptance of supremacy, but seems to have met an antagonistic reception from one of the monks at the front-door grate. He left two of his agents, Thomas Bedyll and Master Leightone, to obtain the required acceptances from the nuns and monks of the King's new status.

Bedyll reported that "the bretherne stand stif in thaire obstinacy as you left thaim". Two were sent to the Bishop of London, within whose diocese Syon lay, apparently for a course of conversion, whilst two Church of England  clerics were brought in to convert another two Syon monks who were particularly obstinate, Whitford and Little. On the following day  the King himself sent four different Church of England clerics to Syon for the same purpose, again without success. The agent Bedyll then took the recalcitrant Whitford for a walk in the monastery garden to further persuade him "both with faire wordes and with foule" to convert. He then resorted to what appears a classic use of blackmail, accusing Whitford of having "used bawdy wordes to diverse ladys at the tymes of thaire confession", which would bring him "to the greate shame of the world". Still he did not convert, having "a brasyn forehead which shameth at no thing".  Whitford and Little were also reported, whilst hearing confessions through a hole in the wall, of persons external to the monastery, to have denounced the king's new title as Supreme Governor, and his divorce and remarriage, for which reason it was proposed to Cromwell that the confessional grille be bricked-up.

The nuns were more easily won over however, and were sat down together in the chapter house of Syon in the presence of the Bishop of London and their own male confessor. All who accepted  the king's new title were asked to remain seated, whilst those opposed were asked to leave the chamber. All remained seated, signifying their acceptance, no doubt reluctantly. The nuns thereupon in resignation to their new status sent a special request to Cromwell that he should "be a good maister unto thaim and to thaire house, as thaire special trust is in you". It seems they were then confident in the continuation of their monastery. One nun however named Agnes Smythe "a sturdy dame and a wylful"  made a show of some resistance in persuading her sister nuns not to hand over the convent seal, which had been required by Cromwell's agents to seal a declaration of conversion to be signed by the abbess and nuns.

On 4 May 1535 Reynolds was hanged, drawn and quartered at Tyburn for denying the king's supremacy, which martyrdom gained him his canonisation from Rome. The monastery finally surrendered to the king's commissioners in 1539  and the community was expelled. The annual net revenues were then reported to be £1,731. A very large pension of £200 was given to the abbess Agnes Jordan and one of £6 each to the junior nuns. The male Confessor-General received a pension of £15, the junior monks receiving £6 to £8 each.

Peregrination

The expelled community, unlike many others, did not disband and separate, but exiled itself to the Netherlands. These nuns including Elizabeth Sander would visit England on missions. The community were recalled briefly to Syon following the accession of the Catholic Queen Mary (1553–1558) in 1553. The buildings had remained intact during the interval. On the accession of Queen Elizabeth (1558–1603) in 1558 the Religious Houses Act 1558 (1 Eliz. 1. c. 24) was passed annexing and re-dissolving certain religious houses, including Syon, whereupon the nuns obtained royal licence to leave England, eventually settling in Lisbon, Portugal, where they arrived in 1594, after having experienced many troubles and afflictions in travels through France and Spain. While in Lisbon, they produced an illuminated petition to the King of Spain and his daughter asking for help returning to England. This petition, called the Arundel Manuscript, is now housed at Arundel Castle.

Return to England

The Lisbon community returned to England in 1861, settling first in Spetisbury, Dorset; moving in 1887 to Chudleigh, Devon (in a building known as Chudleigh Abbey); and then in 1925 (or 1935) to Marley House, in the parish of Rattery, South Brent, Devon.  The religious community, or Abbey, of Syon thus had the distinction of being the only English one that survived the Reformation unbroken. A large piece of sculptured stonework from the monastery's remains was returned to them ceremoniously by the Duke of Northumberland, owner of Syon House. In 2004, the remaining medieval books in the abbey's collection were deposited for safe-keeping with the University of Exeter Library. In 2011 Syon Abbey, by now reduced to three elderly sisters, was closed and sold. The remaining sisters now live in Plymouth.

Resting place for coffin of Henry VIII
On 14 February 1547 the coffin of King Henry VIII lay overnight at Syon, en route from Westminster for burial in St George's Chapel, Windsor. Twelve years before in 1535 a Franciscan friar named  William Peyto (or Peto, Petow), (d.1558 or 1559), had preached before the king at Greenwich Palace "that God's judgements were ready to fall upon his head and that dogs would lick his blood, as they had done to Ahab", whose infamy rests upon Kings 16:33: "And Ahab did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him". The prophecy was said to have been fulfilled during this night at Syon, when some "corrupted matter of a bloody colour" fell from the coffin to the floor.

Replacement by mansion of Syon House

After dissolution, the estate came into the possession of  Edward Seymour, 1st Duke of Somerset, Lord Protector to the young Edward VI, who started work on building the first Syon House in the Italian Renaissance style, apparently incorporating the west end of the monastery church.  Following the Duke's execution for treason in 1552, it was confiscated for the Crown under Queen Mary, who briefly re-established the community there during 1557 to 1558.  Her successor Queen Elizabeth I granted in 1594 a lease of the manor to Henry Percy, 9th Earl of Northumberland on his marriage to Dorothy Devereux, the younger daughter of Walter Devereux, 1st Earl of Essex, who later received a grant of the freehold from King James I in 1604.  The square house seen today is a Georgian remodelling of the first house by Hugh Percy, 1st Duke of Northumberland (1714–1786), in about 1760. The first Duke was born Hugh Smithson, and married Lady Elizabeth Seymour (daughter and heiress of Algernon Seymour, 7th Duke of Somerset (d.1750), a direct descendant of Protector Somerset), whose grandmother Lady Elizabeth Percy (d.1722) was the heiress of the 15th and last Percy, Earl of Northumberland, from whom Syon House thus devolved onto the first Duke of Northumberland. In 1750, 10 years after his marriage, he adopted the name Percy in lieu of his patronymic.

Archaeological excavations
Syon House remains in 2010 the London seat of the Dukes of Northumberland. Foundations of the Monastery Church lying to the immediate east of Syon House were partially uncovered in excavations starting in summer 2003, made by Channel 4's Time Team archaeological programme, broadcast on 4 January 2004. The programme highlighted medieval masonry blocks in the foundation wall of the north Wing as evidence that the west end of the church may have been incorporated into the current house built by Protector Somerset. However, subsequent sweeping of the floor demonstrated that the Tudor floor surface continued underneath the wall, suggesting that the medieval blocks were simply reused when this wing was rebuilt in 1820. So far there is no evidence on the exact length of the church or whether it does actually extend under Syon House. Further excavations by Birkbeck, University of London have continued from 2004 to 2011. As of 2020, it has been confirmed that some portions of the abbey remained intact and were used in situ during the construction of Syon House, most notably an undercroft forming part of the cellars of the mansion's westerly wing and two Gothic doorways. Further remains are confirmed across the building's lawns, including the vaults of the abbey latrine and the foundations of the majority of the abbey church.

Syon Abbey collection
A substantial collection of material relating to Syon Abbey is held at the University of Exeter Special Collections. A large proportion of this collection comprises material deposited by the sisters of Syon Abbey between 1990 and the monastery's closure in 2011, including the community's archive, manuscripts and printed books.

References

Sources
Aungier, George James. The History and Antiquities of Syon Monastery, the Parish of Isleworth and the Chapel of Hounslow; Compiled from Public Records, Ancient Manuscripts, Ecclesiastical and Other Authentic Documents. London, 1840.
 Cloake, John. Richmond Palace, its History and its Plan. London, 2001

External links
 The Syon Breviary — Daily Office of Our Lady — 600th anniversary edition now available in English
 The Syon Abbey Society, dedicated to promoting the study of the literature and history of Syon Abbey
 The description of the Syon Abbey holdings at the University of Exeter Library
 History of Syon Monastery based on research of Theo Keller, published by www.tudorplace.com
 Painting of hypothetical reconstruction of Syon Monastery by Jonathan Foyle

Religious buildings and structures completed in 1415
Religious organizations established in the 1410s
Former buildings and structures in the London Borough of Hounslow
History of the London Borough of Hounslow
History of Middlesex
Monasteries in London
Christian monasteries established in the 15th century
1415 establishments in England
1539 disestablishments in England
Bridgettine monasteries
Monasteries dissolved under the English Reformation
2011 disestablishments in England

Syon Abbey


Karlheinz Blessing (* 12. Mai 1957 in Eislingen/Fils) ist ein deutscher Manager. Er war Vorstandsmitglied der Volkswagen AG und verantwortlich für den Bereich Personal und Organisation.

Leben
Blessing wurde auf dem Stumpenhof groß, auf dem sein Vater Landwirtschaft im Nebenerwerb betrieb. Nach seinem Abitur am Erich-Kästner-Gymnasium folgte ein Studium der Wirtschaftswissenschaften in Konstanz. 1984 promovierte er zum Dr. rer. soc. (Doktor der Sozialwissenschaften).

Karriere
Blessing wurde 1974, noch als Schüler, Mitglied der SPD; zeitweise war er Mitglied des Juso-Landesvorstandes Baden-Württemberg. Seit 1984 arbeitete Blessing bei der IG Metall in Frankfurt, wo er Büroleiter von Franz Steinkühler wurde und sich dort den Ruf des "Organisierers" erwarb. Bis 1991 war er Mitglied in der IG-Metall-Vorstandsverwaltung. 1991 wurde Blessing vom damaligen SPD-Vorsitzenden Björn Engholm als Bundesgeschäftsführer der SPD vorgeschlagen und für zwei Jahre gewählt. Mit dem Rücktritt Engholms im Zuge der Schubladenaffäre (3. Mai 1993) schied auch Blessing aus. Im Januar 1994 wurde er Mitglied des Vorstandes und Arbeitsdirektor der AG der Dillinger Hüttenwerke und der DHS – Dillinger Hütte Saarstahl AG. Im Februar 2011 wurde er zum Vorstandsvorsitzenden der AG der Dillinger Hüttenwerke und der DHS – Dillinger Hütte Saarstahl AG bestellt. Im Februar 2012 wurde er zusätzlich zum Vorsitzenden des Vorstands der Saarstahl AG bestellt und wurde damit seit Roland de Bonneville (1930–2007) der erste Manager, der gleichzeitig an der Spitze beider Saarhütten stand.

Im Dezember 2015 berief ihn der Aufsichtsrat der Volkswagen AG zum neuen Personalvorstand mit Wirkung zum 1. Januar 2016. Im Frühjahr 2018 schied Blessing bei VW aus.

Weblinks

 Joa Schmid: SPD-Mann wird Stahlboss, Schwäbisches Tagblatt, 12. Februar 2011

Einzelnachweise

Industriemanager
Bundesgeschäftsführer der SPD
Person (Dillingen/Saar)
Deutscher
Geboren 1957
Mann

Karlheinz Blessing


Døgnrapport er en dansk dokumentarfilm fra 1961 med instruktion og manuskript af Tørk Haxthausen.

Handling
Ordenspolitiets arbejde som det afspejles i en enkelt døgnrapport fra en politistation i en dansk provinsby.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1961

Dokumentarfilm fra Danmark

Døgnrapport


Peter Alheit (* 22. September 1946 in Naumburg) ist ein deutscher Erziehungswissenschaftler sowie
Soziologe und war bis zur Emeritierung 2011 Inhaber des Lehrstuhls für Allgemeine Pädagogik an der Georg-August-Universität Göttingen.

Leben und wissenschaftlicher Werdegang
Peter Alheit verbrachte seine Schulzeit in Kassel und studierte von 1966 bis 1971 Theologie, Philosophie, Soziologie und Pädagogik in Bielefeld, Göttingen, München und Marburg; die religionsphilosophische Erstpromotion zum Thema "Wissenschaft und Ethik bei Max Weber" erfolgte 1971. Nach Tätigkeiten als wissenschaftlicher Mitarbeiter des Pädagogisch-Theologischen Instituts, Kassel, und des Comenius-Instituts, Münster, folgte 1977 an der Gesamthochschule Kassel die sozialwissenschaftliche Zweitpromotion. Im Jahr 1978 nahm er den Ruf auf eine Professur für nichtinstitutionelle Erwachsenenbildung an der Universität Bremen an. Es folgten Gastprofessuren an der University of Wales, an der Università degli Studi Firenze sowie von 1994 bis 1995 eine Humboldt-Professorship of the Danish Research Academy am Universitetscenter Roskilde. 1997 erfolgte der Ruf auf den Lehrstuhl für Pädagogik mit dem Schwerpunkt außerschulische Pädagogik an der Georg-August-Universität Göttingen.

Leistungen

Peter Alheit hat mit seiner Arbeitsgruppe dem Konzept "Biographie" sozialwissenschaftlich und pädagogisch neue Perspektiven erschlossen. Soziologisch überwindet seine Biographietheorie die klassische Differenz zwischen Subjekt und Gesellschaft, zwischen Struktur und Handlung. Erziehungswissenschaftlich verweist sein biographischer Ansatz nicht nur auf die sozialen und lebensweltlichen Kontexte pädagogischen Handelns und Erlebens, er macht in einer sozialkonstruktivistischen Deutung individueller Lernprozesse auch die prinzipiellen Ressourcen aller Lernenden fassbar. Mit seinem Begriff "Biographizität"  wird eine Fähigkeit von Menschen in modernen Gesellschaften konzipiert, die zum zivilen Überleben notwendige Kompetenz, eigene Erfahrungen an neue gesellschaftliche Herausforderungen anzuschließen und dabei immer neue Ideen für individuelle und soziale Problemlösungen zu finden. Alheit veranlasste eine Vergleichsstudie dreier postsozialistischer Teilgesellschaften, der Grenzregionen zwischen Polen, Tschechien und Ostdeutschland, oder in langjährig und mehrfach durchgeführten Hochschulvergleichsstudien in sieben europäischen Ländern, schließlich in einem umfangreichen Vergleich von Autobiographien vom Ende des 18. Jahrhunderts bis zur Gegenwart. Alheit gilt daneben als einer der Protagonisten der soziokulturellen Bewegung in der Bundesrepublik, als Lifelong-Learning-Spezialist in Europa und als Experte für Analysen der Folgen des demographischen Wandels in modernen westlichen Gesellschaften.

Werke (Auswahl)

 Alltagsleben, Frankfurt, New York: Campus 1983.
 mit Bettina Dausien: Arbeitsleben, Frankfurt, New York: Campus 1985.
 Kultur und Gesellschaft, Bremen: Bremen University Press 1992.
 Zivile Kultur, Frankfurt, New York: Campus 1994.
 Autobiographie und ästhetische Erfahrung, Frankfurt, New York: Campus 2006.
 mit Frank Schömer: Der Aufsteiger. Autobiographische Zeugnisse zu einem Prototyp der Moderne von 1800 bis heute, Frankfurt, New York: Campus 2009, ISBN 3-5933-8857-X.
 mit Morten Brandt: Autobiographie und ästhetische Erfahrung. Entstehung und Wandel des Selbst in der Moderne, Frankfurt, New York: Campus 2006, ISBN 3-5933-7991-0.
 mit Kerstin Bast-Haider und Petra Drauschke: Die zögernde Ankunft im Westen. Biographien und Mentalitäten in Ostdeutschland. Frankfurt, New York: Campus 2004, ISBN 3-5933-7484-6.
 mit Hanna Haack: Die vergessene "Autonomie" der Arbeiter. Eine Studie zum frühen Scheitern der DDR am Beispiel der Neptunwerft, Berlin: Karl Dietz Verlag 2004, ISBN 3-3200-2051-X.

Herausgeberschaften
 mit Erika M. Hoerning: Biographisches Wissen. Frankfurt, New York, Campus 1989.
 mit Wolfram Fischer-Rosenthal: Biographien in Deutschland.  Westdeutscher Verlag, Opladen 1995.
 mit Irena Slachcicowa und Frantisek Zich: Biographien im Grenzraum. Neisse Verlag, Dresden 2006, ISBN 3-9340-3823-9.
 mit Heide von Felden: Lebenslanges Lernen und erziehungswissenschaftliche Biographieforschung. VS Verlag, Wiesbaden 2009.
 mit Heide von Felden: Lebenslanges Lernen und erziehungswissenschaftliche Biographieforschung. Konzepte und Forschung im europäischen Diskurs, VS Verlag für Sozialwissenschaften,  Wiesbaden 2009, ISBN 3-5311-5600-4.
 mit Linden West, Anders Siig Andersen and Barbara Merrill: Using Biographical and Life History Approaches in the Study of Adult and Lifelong Learning. European Perspectives, Peter Lang, Frankfurt am Main 2007.

Weblinks

 uni-goettingen.de: Peter Alheit Abgerufen am 16. März 2012
 IFK Internationales Forschungszentrum Kulturwissenschaften an der Kunstuniversität Linz Abgerufen am 16. März 2012

Einzelnachweise

Erziehungswissenschaftler (20. Jahrhundert)
Erziehungswissenschaftler (21. Jahrhundert)
Sachbuchautor (Pädagogik und Psychologie)
Hochschullehrer (Georg-August-Universität Göttingen)
Hochschullehrer (Universität Roskilde)
Deutscher
Geboren 1946
Mann

Peter Alheit


مباريات كرة القدم ضد الفقر هي مباريات تقام سنويا منذ 2003 لجمع الأموال ودعم مشاريع تطويرية مخصصة مختارة من قِبل برنامج الأمم المتحدة الإنمائي. ينظم البرنامج المباريات بمساعدة سفرائها للنوايا الحسنة زين الدين زيدان والبرازيلي رونالدو، ودعم من الفيفا واليويفا، وتهدف أيضا لزيادة الوعي وتحريك الرأي العام والتي تعد أحد الأهداف الإنمائية للألفية التي أنشئت في عام 2000.
منذ 2003، أقيمت 12 مباراة ضد الفقر، جُمع منها ما يقارب 4 ملايين دولار لدعم عمل البرنامج بما في ذلك إعادة الإعمار بعد الزلزال في هايتي وباكستان والإنعاش بعد الاعصار في الفلبين، والإغاثة بعد المجاعة في أفريقيا ومشاريع مكافحة الفقر في أفريقيا، آسيا، أوروبا الشرقية وأمريكا اللاتينية.

التاريخ
اعتمدت في عام 2000 وأعاد التأكيد عليها قادة 191 دولة في قمة الأمم المتحدة عام 2005، تسعى الأهداف الإنمائية للألفية إلى خفض الفقر العالمي إلى النصف بحلول عام 2015 من خلال وضع أهداف لمكافحة الجوع والمرض والأمية وتدهور البيئة والتمييز ضد المرأة. تمت إقامة أول مباراة ضد الفقر في عام 2003 بمبادرة من زيدان ورونالدو. وفي إطلاق الحدث، قال رونالدو: "نحن نستخدم هذه المباراة كوسيلة لجمع الأموال وتوعية الناس بحقيقة أن حل هذه المشكلة هو في أيدينا. من خلال العمل معاً سنفوز في المباراة ضد الفقر″. وشملت المباراة الأولى أمثال ديفيد بيكهام، وفان دير سار، وصامويل إيتو، وروبرتو كارلوس، وروبينيو، وريفالدو، مع رونالدو وأصدقاءه ″ هزيمة ″ زيدان وأصدقاءه ″ 4−3 أمام 30000 شخص في سانت جاكوب بارك. جمعت المباراة أكثر من 800,000 دولار لمشاريع مكافحة الفقر في البلدان النامية.

في عام 2008، دعا رونالدو وزيدان مارتا للعب في مباراة برنامج الأمم المتحدة الإنمائي ضد الفقر في فاس بالمغرب، حيث أصبحت أول امرأة في تاريخ كرة القدم تلعب في مباراة كرة القدم للرجال المعترف بها دوليا.

في 19 نوفمبر 2008، شارك زيدان ورونالدو في المباراة السنوية الخامسة ضد الفقر في مالقة، إسبانيا، والتي انتهت بالتعادل 2-2. يتولى السفراء، الذين تعاونوا في تمثيل الحدث السنوي لفائدة برنامج الأمم المتحدة الإنمائي، بشكل منظم تشكيل فرقهم الخاصة التي تتكون من لاعبي كرة قدم نشطين، وغيرهم من الرياضيين المحترفين والمشاهير. ذكر زيدان، سفير النوايا الحسنة للأمم المتحدة منذ عام 2001، أن سبب كونه جزءًا من هذا الحدث هو «أن الجميع يمكنهم فعل شيء لجعل العالم مكانًا أفضل».

عُقدت المباراة العاشرة ضد الفقر في بورتو أليغري في عام 2012. والتي تبعت تسع نسخ ناجحة في بازل، مدريد، دوسلدورف، مرسيليا، مالقة، فاس، لشبونة، أثينا وهامبورج. في كل عام، جمعت الصناديق دعم محدد لتمويل مشاريع في بلدان مختلفة تواجه تحديات صعبة. تم تقسيم عائدات المباراة العاشرة في البرازيل بين مشروعين - واحد في البرازيل وواحد في الرأس الأخضر، غرب أفريقيا، وكلاهما يهدف إلى إعادة دمج الشباب المهمش. في البرازيل، قامت العائدات بتمويل مشروع يروج للحد من الفقر والاندماج الاجتماعي من خلال الرياضة. أقيمت المباراة أمام أكثر من 50 ألف مشجع في «آرينا دو غريميو» في 18 ديسمبر 2012، وجمعوا 360 ألف دولار في المشروعين الموجهين للشباب.

في عام 2013، ساعد السفير العالمي وحارس مرمى كرة القدم إيكر كاسياس في إطلاق موقع وطني على الإنترنت حول العمل التطوعي والابتكار الاجتماعي في أوزبكستان من خلال برنامج الأمم المتحدة الإنمائي ومبادرة «مكافحة الفقر» لتشجيع الشباب الأوزبكي على التطوع والنشاط في الرياضة.

عُقدت المباراة الحادية عشر في 4 آذار / مارس 2014 في ملعب دي سويس في برن بسويسرا حيث بدأت عائدات جهود الانتعاش في الفلبين في أعقاب إعصار هايان، أحد أكثر العواصف تدميراً في التاريخ. وشارك في المباراة الحادية عشرة روبرت بيريس، كلود ماكيليلي، باولو مالديني، فريدريك ليونغبرغ، لويس فيجو، بافيل نيدفيد، مارتا ورود خوليت. عُقدت المباراة ضد نادي يانغ بويز، والتي تبرعت ببعض من الأرباح
 التي تبلغ ما يقارب 190 ألف دولار لمؤسسة النادي الخيرية الشريكة، مؤسسة لوريوس في سويسرا لدعم المشاريع الرياضية. كما تلقت المباراة الحادية عشرة ضد الفقر تبرعاً بقيمة 24 ألف دولار من شركة سوني من خلال مبادرتها السنوية لجمع التبرعات في مبنى سوني في جينزا، طوكيو.

أقيمت المباراة الثانية عشرة ضد الفقر في سانت إتيان، فرنسا يوم الاثنين 20 أبريل 2015، حيث تعاون كل من رونالدو وزيدان مع نجوم كرة القدم الآخرين ضد لاعبين سابقين وحاليين من نادي الدرجة الأولى الفرنسي نادي سانت إتيان. ووفقاً لبرنامج الأمم المتحدة الإنمائي، «سيذهب ثلثا جميع العائدات نحو مساعدة البلدان الأكثر تضرراً في غينيا وليبيريا وسيراليون على إعادة البناء بشكل أفضل من وباء الإيبولا».

سفراء النوايا الحسنة
وقد قام برنامج الأمم المتحدة الإنمائي، إلى جانب وكالات الأمم المتحدة الأخرى، بتجنيد الخدمات الطوعية والدعم المقدم من الأفراد البارزين بصفتهم سفراء للنوايا الحسنة لإبراز هذه الأسباب. وتساعد شهرتهم في تضخيم الرسالة العالمية والعاجلة للتنمية البشرية والتعاون الدولي، مما يساعد على التعجيل بتحقيق الأهداف الإنمائية للألفية. وهي توضح فلسفة وبرامج التطوير الإنمائي للبرنامج الإنمائي للفرص التي تعتمد على الذات وتحفز الناس على العمل من أجل تحسين حياتهم وحياة مواطنيهم.

سفراء عالميون
 رونالدو
 زيدان
 ديدييه دروجبا
 ايكر كاسياس
 مارتا

المباريات
تم لحد الآن تنظيم اثني عشر مباراة ضد الفقر أقيمت:
 الأولى في مدينة بازل  سنة 2003.
أُقيمت مباراة برنامج الأمم المتحدة الإنمائي «مباراة كرة القدم ضد الفقر» الأولى
في يوم الأثنين 15 ديسمبر 2003 وفي تمام الساعة 19:30 وكانت بين فريقين
رونالدو ورفاقه وزيدان ورفاقه وانتهت بفوز فريق رونالدو ورفاقه بنتيجة 4 مقابل 3 لفريق زيدان ورفاقه
 الثانية بمدينة مدريد  سنة 2004.
 الثالثة بمدينة دوسلدورف  سنة 2005.
 الرابعة بمدينة مرسيليا  سنة 2006.
 الخامسة بمدينة مالقة  سنة 2007.
 السادسة بمدينة فاس  في 17 نوفمبر 2008 حيث تقام لأول مرة خارج أوروبا وفي بلد عربي إسلامي وإفريقي وشارك زيدان ورونالدو في هاته النسخة.
 السابعة بمدينة لشبونة  سنة 2010
 الثامنة بمدينة أثينا  سنة 2010
 التاسعة بمدينة هامبورغ  سنة 2011
 العاشرة بمدينة بورتو أليغري  سنة 2012
 الحادية عشر بمدينة برن  سنة 2014
 الثانية عشر بمدينة سانت ايتيان  سنة 2015

المراجع

وصلات خارجية
 مباراة كرة قدم ضد الفقر في برنامج الأمم المتحدة الإنمائي
 سفراء النوايا الحسنة

أحداث سنوية
الاتحاد الأوروبي لكرة القدم
برنامج الأمم المتحدة الإنمائي
فيفا
مباريات كرة قدم

مباراة كرة قدم ضد الفقر


මානව සැකිල්ල, එකිනෙක බැඳී ඇති සහ තනි අස්ථිවලින් සමන්විත වේ. මේවා බන්ධනි, කණ්ඩා, පේශි සහ කාටිලේජ මගින් ශක්තිමත්ව සහ පරිපූර්ණය කර පවතී  මෙය ආරක්ෂිත ආවරණයක් \ ලෙස ක්‍රියා කරමින් ඉන්ද්‍රියයන්ට සහාය වේ. පේශීවලට ආධාරකයක් ලෙස ද ක්‍රියා කරයි. තවද මොළය, පෙනහළු, හෘදය වැනි අවයව ආරක්ෂා කරයි.

දේහයේ ඇති දිගම සහ බරම අස්ථිය වනුයේ කලව අස්ථිය වේ. කුඩාම අස්ථිය වනුයේ මැද කණේ ඇති 'ධරණකය' අස්ථිය වේ. වැඩුණු මිනිසකුගේ මුළු දේහ බරින් 20% ක් පමණ සමන්විත වන්නේ අස්ථි පද්ධතියෙනි. ශ්‍රෝණියේ සහ හිස්කබලෙහි අන්තර්ගත වනුයේ සංයුක්ත අස්ථීන්ය. සෑම අස්ථියක්ම කෙළින්ම එකිනෙක හා බැඳී නොමැත මැද කණේ පිහිටා ඇති අස්ථිකා යනුවෙන් හඳුන්වන අස්ථි හය (දකුණු හා වම් කණ්වල තුන බැගින්) සෘජුවම එකිනෙක සමග එකට බැඳී ඇති අස්ථි වලට නිදසුනකි.

බෙල්ල ප්‍රදේශයේ පිහිටා ඇති හයොයිඩ් අස්ථිය(වෛයාහ අස්ථිය ) දිවේ පාදය සම්බන්ධවන ස්ථානය ලෙස සැලකේ.මෙය පේශී හා බන්ධනි පමණක් ආධාර කොට පවතින අතර ශරීරයේ ඇති අනෙක් අස්ථීන් සමග සම්බන්ධ නොවේ.
මානව අස්ථි පද්ධතිය ප්‍රධාන ලෙස කොටස් 2කි.එනම්,ආක්ශක හා ගාත්‍රා ලෙස වේ.ආක්ශක වලට හිස් කබල,කශේරුව,උරෝස්ථිය හා පර්ශු අයත් වේ.ගාත්‍රා වලට උර මේකලාව,ශ්‍රෝණි මේකලාව හා ගාත්‍රා යුගල් 2 අයත් වේ.

මිනිස් සිරුරේ අවයව

මානව සැකිලි පද්ධතිය


Jean Ambrose (né le  à Sens dans l'Yonne) est un joueur de football international haïtien évoluant au poste de défenseur.

Biographie

Carrière en club
Ambrose rejoint le club des Girondins de Bordeaux en 2014 et quitte son club formateur de l'AS Moulins. Il fait ses débuts en Ligue 1 le  contre l'Angers SCO (il entre à la 79 minute à la place de Nicolas Maurice-Belay).

La saison suivante à l'été 2016, il rejoint le CS Sedan Ardennes qui évolue alors en Championnat National. Il est cependant rapidement écarté du groupe pour des raisons disciplinaires.

Le , Ambrose part pour la Bulgarie et le club du Lokomotiv Gorna Oryahovitsa. Il quitte cependant le club sans autorisation avant la fin de la saison. Le club demande alors des poursuites judiciaires à la FIFA.

Carrière en sélection
En , Ambrose est appelé dans une liste de 30 joueurs en équipe d'Haïti par Jean-Claude Josaphat, sélectionneur par intérim.

Il fait ses débuts en sélection le  lors d'un match nul 3-3 contre le Japon, lors d'un match de la Coupe Kirin.

Notes et références

Naissance à Sens (Yonne)
Naissance en septembre 1993
Footballeur international haïtien
Footballeur français
Joueur de l'AS Moulins
Joueur des Girondins de Bordeaux

Jean Ambrose


László Deutsch est un footballeur hongrois né le 9 mars 1999 à Budapest. Il joue au poste d'arrière gauche au Puskás Akadémia.

Biographie

En club
Il fait ses débuts footballistiques avec les jeunes du Ferencváros TC.

Le 17 août 2015, il rejoint les moins de 17 ans du Puskás Akadémia.

Le 6 juillet 2018, il est prêté à l'Aqvital Csákvár jusqu'au 31 décembre 2019.

Il joue son premier match avec Puskás Akadémia le 25 janvier 2020 en championnat, contre Kaposvári Rákóczi. Il joue l'intégralité du match qui se termine sur un score nul (1-1). Le 17 juin 2020, il marque son premier but contre le Diósgyőri VTK, et son équipe l'emporte 1-2.

Le 27 août 2020, il réalise ses débuts dans les compétitions européennes contre les Suédois d'Hammarby IF, à l'occasion du 1 tour de la Ligue Europa 2020-2021.

En sélection
Avec les espoirs, il participe au championnat d'Europe espoirs en 2021. Lors de cette compétition organisée en Hongrie et en Slovénie, il joue trois matchs. Il délivre une passe décisive contre la Roumanie. Avec un bilan catastrophique de trois défaites en trois matchs, onze buts encaissés et deux buts marqués, la Hongrie est éliminée dès le premier tour.

Palmarès
 Puskás Akadémia
 Championnat de Hongrie :
 Vice-champion : 2020-21.

Notes et références

Liens externes

Footballeur hongrois
Joueur du Puskás Akadémia FC
Naissance en mars 1999
Naissance à Budapest

László Deutsch


أمل بوشوشة (24 يوليو 1982-) مغنية، ممثلة ومقدمة برامج جزائرية.

حياتها
ولدت في وهران غرب الجزائر وترعرعت على محبة الفن والموسيقى. خلال فترة الدراسة تولت أمل رئاسة النشاطات الفنية وحصدت إعجاب أساتذتها الذين شجعوها على خوض غمار فن الغناء نظراً لما تتمتع به من موهبة متميزة. بعد انتهائها من المرحلة المدرسية ;غادرت أمل الجزائر إلى فرنسا من أجل إكمال دراستها الجامعية وحصلت على شهادة في «العلوم الإنسانية».

حياتها الأسرية
تزوجت في التاسع من أغسطس 2015 من رجل الأعمال اللبناني  وليد عواضة، الذي يعتبر من أثرياء بلدة النبطية الجنوبية، ويعمل بين الغابون في أفريقيا ولبنان، أقيم حفل زفافها في إحدى الفنادق في العاصمة بيروت حضر الحفل الكثير من النجوم ومنهم سيرين عبد النور، صباح جزائري، في السابع من أبريل عام 2017 رزقت بمولودتها الأولى وأطلقت عليها اسم ليا

مشوارها المهني
انطلاقتها كانت من خلال مشاركتها في برنامج «ستار أكاديمي 5» الموسم الخامس وكانت تهدف من وراء انضمامها إلى صقل موهبتها، غنت مع العديد من النجوم كالراحل وديع الصافي، نجوى كرم، نوال الزغبي، الشاب خالد، هيفاء وهبي وغيرهم من نجوم الصف الأول.
بعد تخرجها من ستار أكاديمي 5 دخلت في عالم التقديم التلفزيوني حيث قدمت عبر شاشة روتانا موسيقى برنامج «TOP20» ثم كانت تجربتها الثانية في عالم الإعلام من خلال برنامج المنوعات طير وفرقع عبر شاشةالمؤسسة اللبنانية للإرسال LBCI
انطلاقتها في التمثيل كانت اختيارها من قبل الكاتبة أحلام مستغانمي والمخرج الكبير نجدت أنزور للقيام ببطولة مسلسل «ذاكرة الجسد» إلى جانب النجم جمال سليمان. وقد عرض في شهر رمضان 2010. وقد أثنى النقاد على أدائها في تجربتها الأولى في عالم الدراما التلفزيونية.
تم اختيارها كعضوة في لجنة تحكيم مهرجان وهران السينمائي للفيلم العربي 2013. كذلك هي عضوة لجنة الموريكس دور 2018.
وفي اوائل العام 2020 أعلنت عن انضمامها إلى المسرح العالمي والعريق (كركلا)
لتكون بذلك بطلة مسرحية (جميل بثينة)
المسرحية تجسد قصة الحب الشهيرة للشاعر جميل بن معمر ومحبوبته بثينة بنت حيان.
وعرضت لأول مرة في المملكة العربية السعودية على مسرح المرايا في مدينة (العلا).
في عام 2021 شاركت الفنانة أمل بوشوشة
في البرنامج العالمي بنسخته العربية The Masked Singer
بشخصية (Cheetah)ونالت على إعجاب المحققين والجمهور عن اداء مبهر واستعراض بحرفية تصدرت الترند في اخر حلقات البرنامج بعد الكشف عن هويتها الحقيقية

أعمالها

في التلفزيون

في المسرح

في تقديم البرامج

في الغناء
 صورت أغنية عنوانها «بطل العالم عربي» من إنتاج شركة «يالا ميوزك» لدعم منتخب الجزائر ضمن بطولة كأس العالم 2010. انضمت إلى شركة «ميوزك از مايلايف» التي تولت إدارة أعمالها، وقدمت أغنيتها الأولى ضرب جنون التي سجلتها على طريقة الفيديو كليب فنالت نجاحاً كبيراً في الوطن العربي وتركيا كما أصدرت بعدها عدة أغنيات منفردة منها:-
 يا رايح
 أيوه بحبك
 الجي
 تتر مسلسل ذاكرة الجسد

الجوائز
 2014 جائزة الموريكس دور عن أفضل ممثلة عربية شابة عن دورها في مسلسل الإخوة.
 2015: جائزة دالتا اوردز عن مسلسل الإخوة.
 2017: اختيرت من ضمن أكثر 100 شخصية مؤثرة في أفريقيا (مجلة "New African ").
 2018: جائزة IARA العالمية عن أفضل ممثلة عالمية عن دورها في مسلسل أهل الغرام (خماسية ياجارة الوادي).

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من وهران
متسابقو ستار أكاديمي
مذيعات تلفاز جزائريات
مذيعات جزائريات
مذيعو تلفاز جزائريون
مغنيات جزائريات في القرن 21
ممثلات أفلام جزائريات
ممثلات تلفزيون جزائريات
ممثلات مسرح جزائريات
ممثلات جزائريات في القرن 21
مواليد 1400 هـ
مواليد 1402 هـ
مواليد 1982
مواليد في وهران

أمل بوشوشة


Le parc del Centre del Poblenou est un important espace vert du district de Sant Martí à  Barcelone, œuvre de l'architecte français Jean Nouvel en 2008.

Situation
Le parc est localisé dans le quartier du Poblenou, qui lui donne le nom.

Au centre du District 22@, zone dédiée aux nouvelles technologies, il est formé par le triangle avenue Diagonale/rue du Maroc/ rue de Bac de Roda.

Il se situe géographiquement entre le parc del Fòrum (vers la mer) et la place des Gloires catalanes (vers la montagne) où se trouve une autre création célèbre de Jean Nouvel, la tour Glòries.

Il est accessible par la station de métro Poblenou sur la ligne 4 du métro de Barcelone.

Caractéristiques
Le parc a une superficie de plus de 55.000 m. Il est divisé en plusieurs espaces thématiques et bénéficie d'un mobilier urbain spécialement créé.

Les portes d'entrée sont inspirées de la Finca Miralles, œuvre d'Antoni Gaudí située dans le quartier de Sarrià.

Plus d'un millier d'arbres, cinq mille arbustes et dix mille plantes ont été plantées afin de fournir ombre et humidité.

Une place de la Sardane de 32 mètres de diamètre accueille la pratique de la célèbre danse populaire catalane.

Le vestige d'une ancienne usine a été conservé pour rappeler le passé industriel de la zone.

Le mur, entourée de bougainvillées, est l'un des éléments les plus connus du parc.

Le parc accueille aussi des zones de jeux pour enfants, des tables de tennis de table et un terrain de basket-ball.

Polémiques
La maintenance du parc est très onéreuse, et le choix des essences présentes ne prend pas en compte le réchauffement climatique. Lors de son inauguration, Barcelone a connu une importante sécheresse, et tout le système d'irrigation a été revu, notamment pour sauver les saules pleureurs (Salix babylonica) choisis par Jean Nouvel comme espèce prédominante du parc.

Le parc est fermé sur lui-même, engendrant de nombreuses critiques sur ses hauts murs et a été accusé de ne pas s'intégrer au quartier.

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire
 Cimetière du Poblenou
 Tour Glòries

Liens connexes

Galerie

Références

Parc ou jardin public à Barcelone
Bâtiment de Jean Nouvel
District de Sant Martí
Monument à Barcelone

Parc del Centre del Poblenou


El Parque Pávlovsk (en idioma ruso Павловский парк) es el parque que rodea el Palacio Pávlovsk, edificio imperial ruso del , antigua residencia construida por el zar Pablo I de Rusia cerca de San Petersburgo. Tras su muerte, se convirtió en la casa de su viuda, Sofía Dorotea de Wurtemberg. Actualmente es un museo estatal y un parque público.

Véase también
Parque Negishi
Parque Palmer
Parque Patterson
Parque Mirador Sur

Referencias

Bibliografía

Orloff, Alexandre, y Chvidkovski, Dimitri: Saint-Petersbourg: L'architecture des tsars. Éditions Place des Victoires, París 1995, traducido del ruso al francés por Brigitte de Monclos. ISBN 284459025X.
Massie, Suzanne: Pavlovsk: The Life of a Russian Palace. Hodder & Stoughton, 1990. ISBN 0340487909 ( en inglés).

Enlaces externos

Atracciones turísticas de San Petersburgo
Museos de San Petersburgo
Arquitectura de Rusia del siglo XVIII

Parque Pávlovsk


أليخاندرو آمينابار  (مواليد 31 مارس 1972) هو مخرج أفلام وكاتب سيناريو إسباني.

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سانتياغو
أعلام إل جي بي تي إسبانية في القرن 21
إسبان من أصل تشيلي
تشيليون من أصل إسباني
تشيليون مهاجرون إلى إسبانيا
خريجو جامعة كمبلوتنسي بمدريد
شخصيات مثلية القرن 21
فنانون ترفيهيون مثليون من إسبانيا
كاثوليك سابقون
كتاب ذكور إسبان في القرن 20
كتاب سيناريو
كتاب سيناريو إسبان في القرن 20
كتاب سيناريو إسبان في القرن 21
كتاب سيناريو تشيليون
كتاب سيناريو مثليون
كتاب سيناريو مثليون إسبان
كتاب سيناريو مثليون تشيليون
كتاب مثليون
كتاب مثليون من إسبانيا
كتاب مثليون من تشيلي
لاأدريون إسبان
مخرجو أفلام إسبان
مخرجو أفلام تشيليون
مخرجو أفلام مثليون
مخرجون مثليون
مخرجون مثليون إسبان
مخرجون مثليون تشيليون
مغتربون تشيليون في إسبانيا
ملحدون إسبان
ملحدون تشيليون
مواليد 1967
مواليد 1972
مواليد في سانتياغو
موسيقيون ذكور إسبان
موسيقيون ذكور إسبان في القرن 21
مؤلفو موسيقى أفلام
أعلام إل جي بي تي تشيلية في القرن 21

أليخاندرو آمينابار


ارنو كليمان  هو لاعب كرة مضرب فرنسي.

روابط إضافية

 Clement Recent Match Results
 Clement World Ranking History

روابط خارجية

مراجع

أبطال الجراند سلام في زوجي كرة المضرب
أبطال بطولة ويمبلدون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من آكس أون بروفانس
رياضيون فرنسيون مغتربون في سويسرا
رياضيون من بوش دو رون
رياضيون من جنيف
فرنسيون من أصل لبناني
لاعبو كرة مضرب أولمبيون من فرنسا
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2004
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008
لاعبو كرة مضرب فرنسيون
لاعبو كرة مضرب في الألعاب الأولمبية الصيفية 2000
لاعبو كرة مضرب من أصل لبناني
مواليد 1977
مواليد في آكس أون بروفانس
رياضيون من أصل لبناني
رياضيون من آكس أون بروفانس
لاعبو كرة مضرب من جنيف

أرنو كليمان


saprólito, ou saprólito, [do grego clássico σαπρός, saprós, apodrecido, e λίθος, líthos, rocha (literalmente «rocha podre»)] é um estrato de argilas, areias ou cascalho que resultou da profunda meteorização de uma rocha silicatada (a rocha-mãe), a tal ponto que apenas as estruturas da rocha original permanecem. Na formação destes materiais predominam os processos de meteorização química in loco (sem intervenção de mecanismos de transporte) sob condições de abundância de água meteórica e temperaturas elevadas (por exemplo, em regiões tropicais), dando origem a um material geralmente mole ou friável, mas que ainda mostra a estrutura da rocha-mãe. Os saprólitos podem ser considerados como um alterito integrante do grupo dos rególitos.

Os saprólitos não devem ser confundidos com os sapropelitos, rochas formadas pela litificação de um sapropel, uma lama marinha, escura, muito rica em carbono.

Descrição
Um saprólito é um corpo geológico constituído por uma mistura de minerais primários e secundários resultantes da meteorização física e química de uma rocha (a rocha-mãe). Estes materiais são mantidos no local de origem e, apesar da profunda alteração geológica sofrida, mantêm traços da estrutura original da rocha.

Os saprólitos diferem do solo pela evidente filiação litogenética e insignificante atividade biológica. No entanto, o limite e a distinção entre solo e saprólito nem sempre são claros, devido a continuidade entre estes corpos em termos de processos hidrológicos e geoquímicos, bem como de suas composições físicas e mineralógicas e os padrões de alteração física, mineralógica e geoquímica dos materiais, influenciados por atributos litológicos relativos a composição mineralo-química e estrutural do material parental.

Além dos minerais resistentes da rocha-mãe, especialmente do quartzo, os saprólitos contêm altas proporções de caulinite, que se forma através da meteorização química de minerais primários, especialmente feldspatos. Os compostos precipitados a partir dos materiais em solução nas águas percolantes durante a meteorização podem estar em falta nos estratos superiores de onde foram carreados. Meteorização ainda mais intensa, além do estágio saprolítico, leva a um esgotamento do quartzo e, portanto, à formação de um horizonte de laterite acima do saprólito. O meteorização mais intensa resulta numa progressiva transição através de um continuum de saprólito para laterite.

Origem
Os saprólitos são rochas quimicamente alteradas pela meteorização e a consequente eluviação de alguns dos constituintes da rocha-mãe. Os saprólitos ocorrem nas zonas mais baixas do perfil do solo e resultam da meteorização profunda da superfície da rocha-mãe. Na maioria dos afloramentos, a cor destes materiais resulta a presença de compostos férricos.

As condições necessárias para a formação destes rególitos profundamente meteorizados incluem um relevo topograficamente moderado, suficientemente plano para reduzir a erosão e permitir a lixiviação dos produtos da alteração química. Uma segunda condição é terem decorrido longos períodos de estabilidade tectónica, pois a atividade tectónica e as mudanças climáticas podem causar erosão do rególito formado, incluindo os estratos saprolíticos. A terceira condição é prevalência durante longos períodos geológicos de um clima tropical húmido a temperado, com temperaturas elevadas e abundância de chuva. Temperaturas mais altas permitem que as reações ocorram mais rapidamente. A meteorização química profunda pode ocorrer em climas mais frios, mas requer períodos de tempo mais longos.

O rególito de uma região é o produto da sua longa história de meteorização, sendo a lixiviação e a dispersão dominantes durante a fase inicial do processo sob condições húmidas, resultado de períodos alargados em que nessas regiões predominaram condições de alta pluviosidade que resultaram na meteorização química dos materiais geológicos, num processo caracterizado pela decomposição distinta da mineralogia da rocha-mãe.

Os saprólitos formam-se nas zonas mais baixas do perfil do solo, em geral associados ao horizonte do solo que recobre o topo do estrato de material parental, e representam o resultada da alteração geológica profunda da superfície rochosa subjacente.

Os sulfetos são alguns dos minerais mais instáveis em ambientes húmidos e oxidantes pelo que a maioria dos sulfetos de cádmio, cobalto, cobre, molibdénio, níquel e zinco são facilmente lixiviados para o fundo do perfil. Os minerais carbonatados são altamente solúveis, especialmente em ambientes ácidos, pelo que aos elementos neles contidos, especialmente cálcio, magnésio, manganês e estrôncio, são fortemente lixiviados.

As serpentinite – minerais oxidados e hidrolisados com baixo teor de silício e ricos em ferro e magnésio provenientes de rochas ígneas – são progressivamente alterados através desta zona. Minerais ferromagnesianos são os principais hospedeiros de níquel, cobalto, cobre e zinco em rochas máficas e ultramáficas pobres em sulfeto e são retidos mais acima no perfil do que os metais hospedados em sulfetos. Estes elementos são lixiviados dos horizontes superiores e reprecipitam com óxidos de ferro-manganês secundários no saprólito médio a inferior.

Taxas de meteorização de 20 m por milhão de anos sugerem que rególitos profundos requerem vários milhões de anos para se desenvolver. Camadas finas de caulinite [Al2Si2O5(OH)4] ocorrem em saprólitos formados de 1000 a 500 milhões de anos atrás. São conhecidos saprólitos cauliníticos espessos datados de 200 a 66 milhões de anos atrás. Conhecem-se saprólitos imaturos de espessura média formados há 5 milhões de anos na Suécia.

Características
Os compostos de ferro são os agentes corantes primários nos saprólitos. Na maioria dos afloramentos, a cor vem de compostos férricos, sendo que a cor está relacionada com a mineralogia e o tamanho das partículas que formam o depósito. Por exemplo, a goethite [FeO(OH)] de tamanho sub-micrométrico é amarela, mas a goethite grosseira é castanha; e a hematite [Fe2O3] de tamanho próximo a um mícron é vermelha, mas hematite grosseira é cinzenta a preta.

Os estratos de saprólito variam de alguns metros a mais de 150 m de espessura, dependendo da idade da formação de superfície local, da atividade tectónica, do clima, da história do clima e da composição da base rochosa.

Nos rególitos lateríticos, entendendo-se os rególitos como a camada solta de rochas que recobre sobre o leito rochoso, o saprólito pode ser recoberto por camadas superiores de laterite residual, mas a maior parte do perfil original é preservada por solos residuais ou por recobrimento por materiais carreados pelos processos da erosão e deposição.

Ocorrência
Embora estes terrenos profundamente meteorizados agora ocorram numa ampla variedade de climas, variando das regiões atualmente quentes e húmidas a áridas, de tropicais a temperadas, os saprólitos foram formados sob condições relativamente uniformes no passado, sempre em regiões com temperaturas elevadas e grande disponibilidade de água das chuvas.

Em partes da África, Índia, América do Sul, Austrália e sueste da Ásia, os rególitos vêm sendo formados continuamente há mais de 100 milhões de anos. rególitos profundamente alterados estão espalhados no cinturão intertropical, particularmente nas massas continentais entre as latitudes 35° N e 35° S. rególitos alterados semelhantes existem em latitudes muito mais altas – 35-42°S no sudeste da Austrália (Victoria e Tasmânia), 40-45° N nos Estados Unidos (Oregon e Wisconsin) e 55° N na Europa (Irlanda do Norte, Alemanha) – embora não sejam regionalmente extensos.

Em algumas localidades é possível proceder à datação relativa de saprólitos considerando que o saprólito deve ser mais jovem que o material original e mais velho que qualquer unidade de cobertura espessa, tal como lava ou rocha sedimentar. Este princípio é útil em alguns contextos, mas em outros, como em certas partes da Suécia, onde estratos de grus (depósitos de cascalho anguloso) são formados por rochas do Pré-Câmbrico e recobertos por depósitos do Quaternário, é de pouca importância.

Usos
Os aquíferos saprolíticos menos meteorizados são capazes de produzir águas subterrâneas, muitas vezes adequadas para captação. Os rendimentos dependem da textura dos materiais e da profundidade a partir da qual o aquífero é derivado. Alguns aquíferos explorados na Austrália Ocidental são de areia saprolítica.

A meteorização profunda dos saprólitos causa a formação de vários minérios secundários e supergénicos, entre os quais bauxite, minérios de ferro, ouro saprolítico, cobre supergénico, urânio e vários minerais pesados em acumulações residuais.

As distribuições de minério de ouro, de carbonato de cálcio ou de carbonato de cálcio e magnésio estão intimamente correlacionadas e documentadas no sul do Cratão Yilgarn, na Austrália Ocidental, nos 1-2 m superficiais do perfil do solo, estendendo-se localmente até aos 5 m de profundidade. A associação entre carbonato e ouro também é aparente no Cratão Gawler, na Austrália do Sul.

Ver também
 Inselberg
 Residuum

Referências

Bibliografia
Hans Murawski, Wilhelm Meyer: Geologisches Wörterbuch. 10., neu bearbeitete und erweiterte Auflage, Enke Verlag, Stuttgart 1998, ISBN 3-432-84100-0.

Ligações externas
 Vogelsberg Basalte. S. 57.
 Hangsedimente und Saprolithe als grundlegende Bestandteile der Critical Zone – Beispiele aus dem Bayerischen Wald und der Colorado Front Range
 BODENZUSTANDSBERICHT RHEINLAND-PFALZ
 Geomorphologische Untersuchungen im Land der tausend Hügel

Pedologia
Geologia
Ciências do solo
Sedimentologia

Saprólito


U rimskom urbanom planiranju, decumanus je bila cesta usmjerena istok-zapad u rimskom gradu ili kastrumu (vojnom logoru). Glavni decumanus pojedinog grada bio je Decumanus Maximus ili najčešće jednostavno "Decumanus". U pravokutnoj mreži ulica tipičnog rimskog plana grada, decumanus je presijecao okomiti cardo, ulica sjever-jug.

U vojnom logoru, decumanus je povezivao Porta Praetoria (najbliže neprijatelju) s Porta Decumana (daleko od neprijatelja).

U središtu – zvanom groma – grada ili kastruma, Decumanus Maximus je prelazio okomitu Cardo Maximus, glavnu cestu sjever-jug. Forum se obično nalazio blizu ovog raskrižja Decumanus Maximusa i Cardo Maximusa.

Etimologija
Decumanus ili decimanus bila je latinska riječ za 'deseti'. Kaže se da ovaj naziv dolazi od činjenice da je via decumana ili decimana (deseta ) odvajala desetu kohortu od devete u legijskom taboru, na isti način na koji je via quintana razdvajala petu kohortu od šeste.

Primjeri

U sklopu grada Splita u Hrvatskoj nalazi se Dioklecijanova palača. Ovaj grad, koji je izgradio car Dioklecijan, pokazuje karakterističan rimski ortogonalni sustav ulica s Decumanus Maximusom koji povezuje zapadna Željezna vrata s istočnim Srebrnim vratima.

U starorimskom gradu Barcino (današnja Barcelona, Španjolska), Decumanus Maximus je započeo na kasnorimskim vratima (koja još uvijek stoje) ispred sadašnjeg trga Plaça Nova.

U rimskoj Gadari, današnjem Umm Qaisu u Jordanu, Decumanus teče u smjeru istok-zapad u dužini od otprilike jednog kilometra sa svojim starim kamenim pločama.

Još jedan dobar primjer je Ravna ulica ili Via Recta u Damasku, koja je duga 1500 metara i povezuje istočna i zapadna vrata.

U središnjem poslovnom okrugu Beiruta, Rue Weygand, koja ide istok-zapad, još uvijek slijedi starorimski Decumanus.

U Firenci je Decumanus sačuvan kao ulice Via Strozzi, Via Speziali i Via del Corso u staroj gradskoj jezgri. Iako ove ulice imaju različita imena, one čine kontinuiranu liniju s razdvajanjem između Via Strozzi i Via Speziali kod Palazzo Strozzi. U rimsko doba te su tri ulice činile Decumanus Florentine, ime rimske kolonije. Via Roma i Via Calimala nastale su od antičkog Carda, a ono što je nekada bio Forum u antičkoj Firenci sada je Piazza della Repubblica.

U Napulju još uvijek postoje tri glavna dekumana koja su, od sjevera prema jugu:
 Superiore : sastoji se od Via Sapienza, Via Pisanelli i Via Anticaglia
 Maggiore : Via dei Tribunali
 Inferiore : Via Spaccanapoli, koja se sastoji od Via Benedetto Croce i Via San Biagio dei Librai.

Galerija

Izvori

Rimska arhitektura

Decumanus


كارلو سيفينيني (Carlo Cevenini)، (ميلانو، 8 مارس 1901 - 9 يونيو 1965)، لاعب كرة قدم إيطالي سابق. لعب مع إيه سي ميلان سبعة مواسم سجل خلالها 73 هدفا.

مراجع

إيطاليون في القرن 20
لاعبو إنتر ميلان
لاعبو إيه سي ميلان
لاعبو بيزا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو لاتسيو
مدربو كرة قدم إيطاليون
مواليد 1901
مواليد في ميلانو
وفيات 1965
وفيات في روما

كارلو تشيفينيني


Bane NOR SF er en norsk statsejet virksomhed, der har ansvaret for infrastrukturen på de norske jernbaner. Etableringen af virksomheden blev vedtaget i det norske statsråd 5. februar 2016 med praktisk virkning fra 1. januar 2017, hvor den erstattede Jernbaneverket. Etableringen af virksomheden var en del af Regeringen Solbergs jernbanereform. I etableringsfasen blev den kaldt for Jernbaneinfrastrukturforetaket.

Bane NOR's formål er at sørge for, at jernbaneinfrastrukturen er tilgængelig, effektiv og brugervenlig med henblik på transport af personer og gods på det nationale jernbanenet. Fra samfundets side er det pålagt planlægning, udbygning, forvaltning, drift og vedligeholdelse af det nationale jernbanenet, trafikstyring og forvaltning af jernbaneejendom, som det har ansvaret for i henhold til aftale med Jernbanedirektoratet. Det er hovedsageligt de områder, Jernbaneverket tidligere havde ansvaret for.

Virksomheden ejes af Samferdselsdepartementet Den bliver hovedsageligt finansieret gennem aftaler med Jernbanedirektoratet om forvaltning, drift og vedligeholdelse af eksisterende infrastruktur og udbygning af ny infrastruktur. Dertil kommer indtægter fra salg af tjenester til togselskaber, kørselsafgifter og indtægter knyttet til fast ejendom. 1. maj 2017 overtog Bane NOR desuden ejerskabet af Rom Eiendom fra NSB-koncernen. Det nyerhvervede ejendomsselskab blev samtidig omdøbt til Bane NOR Eiendom.

Organisation
Bane NOR er inddelt i fem divisioner med hver deres ansvarsområder og fire koncernstabe med fagansvar på tværs af divisionerne.

 Udbygningsdivisionen har ansvar for at planlægge og gennemføre projekter for ny infrastruktur.
 Infrastrukturdivisionen har ansvar for forvaltning, drift og vedligeholdelse, samt investeringsprojekter knyttet til forbedring af eksisterende infrastruktur.
 Kunde- og trafikdivisionen har ansvar for den operative trafikstyring, tjenestekøreplaner, aftaler med togoperatørerne og information til passagererne.
 Knudepunkts- og ejendomsdivisionen har ansvar for at forvalte og udvikle virksomhedens ejendomme.
 Digitaliserings- og teknologidivisionen har ansvar for udvikling og leverancer indenfor digitalisering og teknologi.

Noter

Eksterne henvisninger
 banenor.no

Jernbanetransport i Norge
Statsejede virksomheder fra Norge
Etableret i 2016
Jernbaneselskaber i Norge

Bane Nor


Horné Obdokovce este o comună slovacă, aflată în districtul Topoľčany din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.517 locuitori.

Istoric
Localitatea Horné Obdokovce este atestată documentar din 1283.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Horné Obdokovce


L'ambassade de Guinée en Sierra Leone est la mission diplomatique officielle de la république de Guinée en République de Sierra Leone, située à Freetown.

Historique

Liste des ambassadeurs

Voir également

 Relations Sierra Leone-Guinée
 Liste des missions diplomatiques en Sierra Leone
 Liste des missions diplomatiques de la Guinée

Liens

 https://www.embassypages.com/guinee-ambassade-freetown-sierraleone

Notes et références

Sierra Leone
Guinée

Ambassade de Guinée en Sierra Leone


An Pleurothallis longipedicellata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames ngan Charles Schweinfurth. An Pleurothallis longipedicellata in nahilalakip ha genus nga Pleurothallis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurothallis

Pleurothallis longipedicellata


ශ්‍රී ලංකාවේ දකුණු කෙළවර දෙවිනුවර (දෙවුන්දර) පිහිටි ශ්‍රී විෂ්ණු මහා දේවාලය මෙරට ඉදිවූ පැරණි දේවාල අතුරින් එකක් සේ සැළකේ. මෙරට බුදු දහම සුරක්ෂා කරන්නේ යැයි විශ්වාස කෙරෙන උපුල්වන් දෙවි උදෙසා මෙම දේවාලය ඉදිකොට තිබේ.

ඉතිහාසය
අතීත ලේඛනගත මූලාශ්‍ර වලට අනූව දෙවිනුවර රජ මහා විහාරය හා දේවාලය, 7වන සියවසේදී පළමු දප්පුල රජතුමා විසින් ඉදිකොට තිබේ.  පසුව 16වන සියවසේදී (1587) පෘතුගීසීන් විසින් මෙම විහාරය හා පැරණි දෙවුන්දර නගරය විනාශ කොට දමා තිබෙන අතර, මහනුවර රාජධානියේ දෙවන රාජසිංහ රජු (1635 – 1687) විසින් නැවතත් මෙම විහාරය පිළිසකර කිරීමට කටයුතු සිදු කොට තිබේ. පෘතුගීසීන් විසින් විනාශකරණයට ලක්වූ පැරණි විහාර නටඹුන් වර්ථමානයේ දේවාල භූමිය ආශ්‍රිතව දැකගත හැකිවේ.

මූලාශ්‍ර

දේවාල
මාතර දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

දෙවිනුවර උපුල්වන් දේවාලය