Katarina Krpež Šlezak (în , născută pe 2 mai 1988, în Sombor) este o handbalistă din Serbia, cu cetățenie sârbă și maghiară, care joacă pentru clubul românesc SCM Craiova și echipa națională a Serbiei.

În 2020 Katarina Krpež Šlezak a devenit mamă.

Palmares
Club
Liga Campionilor:
Semifinalistă: 2013
Sfertfinalistă: 2021, 2022
Grupe principale: 2014
Calificări: 2011, 2012

Cupa Cupelor:
Optimi de finală: 2012

Cupa EHF:
Semifinalistă: 2015
Sfertfinalistă: 2010, 2016
Optimi de finală: 2011
Grupe: 2017
Turul 3: 2018, 2019

Cupa Challenge:
Sfertfinalistă: 2009

Campionatul Serbiei:
 Câștigătoare: 2011

Cupa Serbiei:
 Câștigătoare: 2011

Campionatul Macedoniei:
 Câștigătoare: 2012

Cupa Macedoniei:
 Câștigătoare: 2012

Campionatul Sloveniei:
 Câștigătoare: 2013, 2014, 2022

Cupa Sloveniei:
 Câștigătoare: 2013, 2014, 2022

Campionatul Ungariei:
 Medalie de bronz: 2015, 2016

Cupa Ungariei:
 Finalistă: 2016, 2018
 Medalie de bronz: 2019

Campionatul Rusiei:
 Medalie de argint: 2021

Cupa Rusiei:
 Câștigătoare: 2021

Supercupa Rusiei:
 Câștigătoare: 2020

Echipa națională
Campionatul Mondial:
 Medalie de argint: 2013

Jocurile Mediteraneene:
 Medalie de aur: 2013

Performanțe individuale
 Cea mai bună marcatoare a Campionatului European, distincție acordată de Federația Europeană de Handbal: 2018;

Referințe

Legături externe
 EHF Profilul Katarinei Krpež Šlezak

Jucătoare de handbal din Serbia
Handbaliști expatriați
Sârbi expatriați în Macedonia
Sârbi expatriați în Slovenia
Sârbi expatriați în Ungaria
Sârbi expatriați în România
Nașteri în 1988
Sportivi sârbi în viață
Oameni din Sombor

Katarina Krpež Šlezak


The Aster 15 and Aster 30 are a Franco-Italian family of all-weather, vertical launch surface-to-air missiles. The name "Aster" stands for "Aérospatiale Terminale", with French company Aérospatiale having been the project's lead contractor before its missile activities were merged into MBDA. It also takes inspiration from the word "aster" (), meaning "star" in Ancient Greek. The missiles as well as the related weapon systems are manufactured by Eurosam, a consortium consisting of MBDA France, MBDA Italy, both with a combined 66% share, and Thales holding 33%.

The Aster missiles were developed to intercept and destroy the full spectrum of air threats from high-performance combat aircraft, UAVs and helicopters to cruise, anti-radiation and even sea-skimming supersonic anti-ship missiles. The Aster 30 Block 1 and Block 1 NT were designed to counter ballistic missiles.

The Aster is primarily operated by France, Italy, as well as the United Kingdom as an export customer, and is an integrated component of the PAAMS air defence system, known in the Royal Navy as Sea Viper. As the principal weapon of the PAAMS, the Aster equips the s in French and Italian service as well as the British Type 45 destroyers. It equips the French and Italian FREMM multipurpose frigates, though not through the PAAMS air defense suite itself but specific French and Italian derivatives of the system.

History
During the 1980s, the predominant missiles in Franco-Italian service were short-range systems such as the French Crotale, Italian Selenia Aspide or American Sea Sparrow, with ranges up to a dozen kilometres. Some vessels were also equipped with the American medium/long range RIM-66 Standard.  France and Italy decided to start development of a domestic medium/long range surface-to-air missile to enter service in the first decade of the 21st century, that would give them comparable range but superior interception capability to the American Standard or British Sea Dart already in service.

Thought was given in particular to the new missile's ability to intercept next-generation supersonic anti-ship missiles, such as the BrahMos missile developed jointly by India and Russia. This allowed the actual systems to have the characteristic of being specialised either in short-to-medium range "point defence" for e.g. ships, or in medium-to-long range "zone defence" of fleets.

In May 1989, a Memorandum of understanding was signed between France and Italy for the development of a family of future surface-to air-missiles. Eurosam was formed shortly afterwards. By July 1995 development had taken shape in the form of the Aster missile, and test firing of the first Aster 30 took place. The missile successfully intercepted a target at an altitude of  and at speeds of . A Phase 2 contract was awarded in 1997 at US$1 billion for pre-production and development of the French-Italian land and naval systems.

During development trials between 1993 and 1994 all flight sequences, altitudes and ranges, were validated. This was also the period during which the launch sequence of Aster 30 was validated.  In May 1996, trials of the Aster 15 active electromagnetic final guidance system against live targets began. All six attempts were successful. During 1997 Aster was extensively tested, this time being pitted against targets such as the Aerospatiale C.22 target and first generation Exocet anti-ship missiles.

In numerous engagements Aster scored direct impacts on its targets. During an engagement in November 1997 in a strong countermeasures environment, the Aster was not armed with its military warhead, so that the distance between the Aster and the target could be recorded. The target, a C22, was recovered bearing two strong cuts made by the fins of the Aster missile.

In May 2001, Aster again completed the "manufacturer's validation firing test". It was deployed for the first time on the French nuclear-powered aircraft carrier . In June 2001, the Aster achieved a successful interception of an Arabel missile at low altitude in less than five seconds. In 2001, a target simulating an aircraft flying at speeds of Mach 1 and at an altitude of  was intercepted by an Aster 15. The first ever operational firing of the Aster missile took place during October 2002 on board Charles de Gaulle.

In November 2003, Eurosam was awarded the 3 billion euro Phase 3 production contract. Full production and exports to France, Italy, Saudi Arabia and the United Kingdom started. The resulting Aster surface-to-air missile meets inter-service and international requirements, addressing the needs of the land, air and naval forces of France, Italy and the United Kingdom. The decision to base the missile around a common terminal intercept "dart" to which different sized boosters can be attached, has made it modular and extensible.

From 2002 to 2005, the Italian experimental frigate  provided a test bed for live firing trials of the Aster 15 from Sylver A43 launchers with EMPAR and SAAM-it systems, and the trials of Aster 30 from Sylver A50 launchers with EMPAR and PAAMS(E) systems. , France had spent €4.1bn at 2010 prices on 10 SAMP/T launchers, 375 Aster 30 missiles and 200 Aster 15 missiles. Another 80 Aster 30 and 40 Aster 15 were purchased for France's s under a separate programme.

In January 2023, the Italian and French Minister of Defense signed with MBDA a $2 billion contract for the purchase of 700 Aster missiles.

Characteristics
There are two versions of the Aster missile family, the short-medium range version, the Aster 15, and the long range version, the Aster 30. The missile bodies are identical. Their difference in range and intercept speed is because Aster 30 uses a much larger booster. Total weights of the Aster 15 and Aster 30 are  and  respectively.

The Aster 15 is  long, rising to just under  for the Aster 30. Aster 15 has a diameter of . Given the larger dimensions of the Aster 30, a naval based system requires the longer tubes of the Sylver A50 or A70 vertical launching system (VLS). The American Mark 41 Vertical Launching System can accommodate Aster 30.

Variants
 Aster 15 – Ship point and local area defence
 Aster 30 Block 0 – Ship local and wide area defence
 Aster 30 Block 1 – an anti-ballistic missile intercept upgrade against 600-km-class short-range ballistic missiles (SRBMs)
 Aster 30 Block 1NT (New Technology) – a further anti-ballistic missile intercept upgrade against a range-class of  medium-range ballistic missiles (MRBMs)
 Aster 30 Block 2 BMD currently being developed for anti-ballistic defense against -range maneuvering missiles.

The Aster 30 Block 1 is used on the Eurosam SAMP/T system operated by the French Air and Space Force and the Italian Army. , the Block 1NT variant is being developed by MBDA France and funded by France and Italy. In 2016, the United Kingdom showed interest in acquiring the Block 1NT version for its Type 45 destroyers currently operating the Block 0. In 2022, the United Kingdom announced a series of upgrades to its Type 45 destroyers. This included the implementation of the Block 1 version for anti-ship ballistic missile defense.

Deployment

Naval systems

 Type 45 destroyer
 FREMM multipurpose frigate

 Al Riyadh-class frigate
 Kalaat Béni Abbès class
 Frégate de défense et d'intervention
 Thaon di Revel-class offshore patrol vessel

Land systems

The Aster 30 has been incorporated by Eurosam into a mobile SAM system, fulfilling the ground-based theatre air defence/protection requirement. It comes in the form of the Sol-Air Moyenne-Portée/Terrestre (French for "Surface-to-Air Medium-Range/Land-based"), commonly known as SAMP/T. The system uses a network of radars and sensors – including 3D phased array radar – enabling it to be effective against various air threats such as aircraft, tactical ballistic missiles, standoff missiles, cruise missiles or anti-radiation missiles.

The SAMP/T uses an upgraded version of the Arabel long range radar, developed under the Aster 30 block 1 upgrade program, in order to extend the system's capability against higher speed and higher altitude targets. The Aster 30 Block 1 can intercept missiles with a  range (short-range ballistic missiles).

Testing

In April 2008, RSS Intrepid, a  of the Republic of Singapore Navy, shot down an aerial drone off the French port of Toulon during a naval exercise. Then again in 2010, a frigate of the same class, RSS Supreme fired an Aster 15 and shot down an aerial drone off the coast of Hawaii as part of exercise RIMPAC 2010. The RSN conducted 6 successful live-firings of the Aster missile over 11 years.
Beginning with  in September 2010, all of the Royal Navy's Type 45 destroyers have successfully intercepted Mirach drones with Aster missiles at the Benbecula ranges off the Outer Hebrides, Scotland. Mirach is a  jet which flies at speeds of up to  at altitudes as low as  or as high as .
In December 2011, an Aster 30 missile downed an Israeli Black Sparrow ballistic missile target, the first time an Aster missile had attempted such an engagement.
In April 2012, the , , of the French Navy downed an American GQM-163 Coyote target simulating a sea-skimming supersonic anti-ship cruise missile traveling at Mach 2.5 (3000 km/h) with an altitude of less than 5 metres. It was the first time a European missile defence system destroyed a supersonic sea-skimming "missile". The trial was described as a "complex operational scenario".
In 2021, during the Exercise At-Sea Demo: Formidable Shield 2021, the Horizon-class frigate Forbin, intercepted a supersonic (>3000 km/h) sea skimming target using an Aster 30 missile.

Operators

Current operators
 Algeria
 Algerian National Navy –

 Egypt
 Egyptian Navy

 France
 French Navy
 French Air and Space Force

 Greece
 Hellenic Navy - Aster 30 for FDI HN frigates

 Italy
 Italian Navy
 Italian Army
 Italian Air Force

 Morocco
 Royal Moroccan Navy

 Qatar
 Qatar Navy

 Saudi Arabia
 Royal Saudi Navy

 Singapore
 Republic of Singapore Navy
 Republic of Singapore Air Force

 Ukraine
According to a news report, "The Franco-Italian anti-aircraft missile system has arrived in Ukraine, and it will be serviced by 20 local experts."

 United Kingdom
 Royal Navy

Potential operators

 Turkey
Turkish Air Force – In January 2018, a contract was signed during a state visit by the President of Turkey in Paris for a project with Eurosam for a future Long Range Air and Missile Defense System (LORAMIDS) for a period of 18 months where Turkish companies Roketsan and Aselsan would participate in the joint-production of the missile system. It was stated that the SAMP/T air defense system project, which was stopped at the end of 2019 due to Turkey's launch of Operation Peace Spring in Syria, came to the agenda at the NATO Summit, and that Turkey, France and Italy would revive the project.

See also

 Anti-aircraft warfare
 Anti-ballistic missile
 Barak 8
 CAMM

 HQ-9
 List of missiles
 MIM-104 Patriot
 PAAMS
 RIM-161 Standard Missile 3
 RIM-162 ESSM
 RIM-174 Standard ERAM
 RIM-66 Standard
 RIM-67 Standard
 S-300 (missile)
 S-400 (missile)
 S-500 (missile)
 Surface-to-air missile
 Tor missile system
 Type 3 Chū-SAM
 Khordad 15 (air defense system)

References

External links

 SAMP/T Aster 30 Mamba Surface-to-air defence missile system (armyrecognition.com)
 Video – HMS Diamond fires Aster 30 missile, 2012
 MBDA Aster 15 & 30 PAAMS
 MBDA Aster 15 SAAM
 Eurosam Aster page

21st-century surface-to-air missiles
Naval surface-to-air missiles
Naval surface-to-air missiles of France
Anti-ballistic missiles of France
Military equipment introduced in the 2000s

Aster (missile family)


The Twenty-First Air Force (21 AF) is an inactive numbered air force of the United States Air Force. It was last active as the 21st Expeditionary Mobility Task Force (21 EMTF), stationed at Joint Base McGuire–Dix–Lakehurst until its inactivation in 2012. In this capacity, it was subordinate to Air Mobility Command's Eighteenth Air Force.

First created as a wing of the United States Army Air Forces during World War II, the unit initially ferried aircraft, but its mission soon changed to airlifting personnel and cargo.

The organization was redesignated several times, eventually becoming the Twenty-First Air Force in 1966.

In 2003, the unit was redesignated as the 21st Expeditionary Mobility Task Force, assuming responsibility for worldwide airlift operations in support of United States Joint Forces Command, United States European Command, and United States Central Command.

In 2012, the organization was inactivated, with its subordinate units and responsibilities being transferred to the United States Air Force Expeditionary Center.

Mission

The 21st Expeditionary Mobility Task Force (EMTF) provided a rapid, tailored, worldwide, air mobility response to combatant commander's needs. Reporting through Eighteenth Air Force, the EMTF extended existing AMC infrastructure, through both en route employment and rapid forward deployment capabilities.

Its mission was to command and assess the combat readiness of assigned air mobility forces over the Atlantic half of the globe in support of Global Reach. These forces were at more than 55 locations in eight countries. 21 EMTF's major units included six active duty wings, two operational flying groups, and two mobility operations/support groups. Additionally, the 21 EMTF was liaison to 40 Air Reserve Component Wings.

21 EMTF's strategic airlift force included the C-5 Galaxy, C-17 Globemaster III and the C-130 Hercules, aircraft, used to move cargo and passengers worldwide. The tanker force included KC-10 Extenders and KC-135 Stratotankers used for inflight refueling to provide increased global mobility.

In addition to the Task Force's airlift and refueling mission, the 89th Airlift Wing at Andrews Air Force Base, Maryland provided worldwide administrative airlift support to the President of the United States and other top government officials flying the C-20, C-21, C-32, VC-25 (Air Force One), VC-137, and UH-1 aircraft.

Units

 6th Air Refueling Wing
 MacDill Air Force Base, Florida
 19th Airlift Wing
 Little Rock Air Force Base, Arkansas
 43d Airlift Wing
 Pope Air Force Base, North Carolina
 89th Airlift Wing
 Andrews Air Force Base, Maryland
 305th Air Mobility Wing
 McGuire Air Force Base, New Jersey

 436th Airlift Wing
 Dover Air Force Base, Delaware
 437th Airlift Wing
 Charleston Air Force Base, South Carolina
 463d Airlift Group
 Little Rock Air Force Base, Arkansas
 521st Air Mobility Operations Wing
 Ramstein Air Base, Germany
 621st Contingency Response Wing
 McGuire Air Force Base, New Jersey

History

The organization was first established in June 1942 as the 23rd Army Air Forces Ferry Wing, ferrying aircraft before changing missions to airlift personnel and cargo the next month.

Under Military Air Transport Service, Eastern Transport Air Force (EASTAF), headquartered at McGuire AFB, New Jersey, controlled all strategic airlift operations between the Mississippi River and the east coast of Africa and in Central and South America.

When MATS became Military Airlift Command, EASTAF was redesignated Twenty-First Air Force, with the same area of responsibility. In addition to Dover AFB, other major 21st AF bases were Charleston AFB, South Carolina and McGuire AFB, NJ. Depending upon command organization at different times, airlift and airlift support units in Europe, the Azores, Bermuda and throughout the southeastern United States also reported to EASTAF or 21st AF.

In Operation Just Cause, Twenty-first Air Force units conducted the largest night airdrop since World War II, leading to the successful seizure of Panama. From August 1990, Twenty-first Air Force controlled the largest airlift in history, moving forces for Operation Desert Shield and, later, Operation Desert Storm. Later in the decade Twenty-First Air Force was involved in operations in Bosnia and repeated deployments to the Middle East directed against Iraq.

The command also supported peaceful, humanitarian missions. Twenty-first Air Force units flew relief missions after Hurricane Hugo (1989) and Andrew (1992), earthquakes in Armenia and San Francisco, and many other natural disasters. In addition, it controlled the Operation Provide Comfort airlift missions to the Kurds following the Persian Gulf War, the Operation Provide Hope airlift in the aftermath of the collapse of the Soviet Union, and participated in Operation Restore Hope, the humanitarian airlift of food and supplies into Somalia.

The ETF supported numerous exercises around the world, one of which was CENTRAZBAT, in which C-17's flew multi-national paratroopers non-stop from Pope AFB, North Carolina, airdropping them directly into the Central Asian countries of Uzbekistan and Kazakhstan demonstrating the capabilities of direct delivery. The command could operate in remote, often austere locations throughout Europe, Africa, and South America.

On 1 October 2003, the 21st Air Force was redesignated as the 21st Expeditionary Mobility Task Force and given a new mission set as a component of the Eighteenth Air Force. In this capacity, the organization supported United States Joint Forces Command, United States European Command, and United States Central Command.

The 21st Expeditionary Mobility Task Force was inactivated on 19 March 2012, with its responsibilities and subordinate units being transferred to the United States Air Force Expeditionary Center.

Lineage

 Established as 23rd Army Air Forces (AAF) Ferrying Wing on 12 June 1942
 Activated on 18 June 1942
 Redesignated North Atlantic Wing on 5 July 1942
 Redesignated North Atlantic Division on 27 June 1944
 Redesignated Atlantic Division on 20 September 1945
 Redesignated Atlantic Division on 1 June 1948
 Redesignated Eastern Transport Air Force on 1 July 1958
 Redesignated Twenty-First Air Force on 3 January 1966
 Redesignated 21st Expeditionary Mobility Task Force on 1 October 2003
 Inactivated on 19 March 2012
 Redesignated Twenty-First Air Force on 30 March 2012

Assignments
 AAF Ferrying Command, 12 June 1942
 Air Transport Command, 5 July 1942
 Air Transport Service (USAF), 15 October 1947
 Military Air Transport Service, 1 June 1948
 Military Airlift Command, 1 January 1966
 Air Mobility Command, 1 June 1992
 Eighteenth Air Force, 1 October 2003

Major components
 76th Air Division, 1 March 1976 – 30 September 1977; 15 December 1980 – 1 October 1985
 322nd Air (later, Airlift) Division, 3 January 1966 – 24 December 1968; 23 June 1978 – 1 April 1992
 839th Air Division, 1–31 December 1974
 621st Contingency Response Wing, 22 July 1994 – 19 March 2012
 721st Air Mobility Operations Group, 1 April 1994 – 4 September 2008
 521st Air Mobility Operations Wing, 4 September 2008 – 19 March 2012

Stations
 Presque Isle AAF, Maine, 12 June 1942
 Fort Totten, New York, 20 September 1945
 Westover AAF (later, AFB), Massachusetts, 1 October 1947
 McGuire AFB, New Jersey, 1 June 1955

References

 Snedeker, Clayton H. Twenty-first Air Force: Chronology of Significant Events, 1966–present. McGuire Air Force Base, New Jersey: 21st Air Force Office of History, 1990.

External links
 Air Force Link: 21st Expeditionary Mobility Task Force fact sheet
 Air Force Historical Research Agency: Twenty-First Air Force

21
21
Transport units and formations of the United States Air Force
Military units and formations established in 2003

Twenty-First Air Force


Alan Randolph May (* 14. Januar 1965 in Barrhead, Alberta) ist ein ehemaliger kanadischer Eishockeyspieler und -trainer, der im Verlauf seiner aktiven Karriere zwischen 1985 und 1999 unter anderem 433 Spiele für die Washington Capitals, Dallas Stars, Calgary Flames in der National Hockey League (NHL) auf der Position des linken Flügelstürmers bestritten hat. Seinen größten Karriereerfolg feierte May, der den Spielertyp des Enforcers verkörperte jedoch im Trikot der Utah Grizzlies aus der International Hockey League mit dem Gewinn des Turner Cups im Jahr 1996.

Karriere
May begann seine Juniorenkarriere im Sommer 1982 bei den Estevan Bruins in der Saskatchewan Junior Hockey League (SJHL) und war dort drei Spielzeiten lang aktiv. Nachdem er bereits während dieser Zeit eine Partie für die Brandon Wheat Kings in der Western Hockey League (WHL) bestritten hatte, lief er zu Beginn der Saison 1985/86 für deren Ligakonkurrenten Medicine Hat Tigers in der WHL auf, wechselte aber alsbald innerhalb der Liga zu den New Westminster Bruins.

Ungedraftet wechselte der Stürmer im Sommer 1986 in den Profibereich, wo er in der Spielzeit 1986/87 hauptsächlich für die Carolina Thunderbirds aus der Atlantic Coast Hockey League (ACHL) aktiv war. Dort überzeugte er derart, dass er im Oktober 1987 als sogenannter Free Agent einen Vertrag bei den Boston Bruins aus der National Hockey League (NHL) erhielt. Im Saisonverlauf absolvierte er jedoch lediglich drei Spiele und verbrachte die Saison hauptsächlich bei den Maine Mariners, Bostons Farmteam aus der American Hockey League (AHL), ehe er im März 1988 im Tausch für Moe Lemay zu den Edmonton Oilers transferiert wurde. Dort beendete er die Spielzeit bei deren Kooperationspartner, den Nova Scotia Oilers. Auch in der folgenden Saison machte er nur drei Spiele in der NHL bei den Edmonton Oilers und spielte wieder die meiste Zeit in der AHL für Edmonton neues Farmteam Cape Breton Oilers. Im März 1989 erfolgte ein erneuter Transfer, als er gemeinsam mit Jim Wiemer im Tausch für Brian Wilks und John English zu den Washington Capitals geschickt wurde.

Nachdem er die Saison bei den New Haven Nighthawks in der AHL beendet hatte, gelang es dem Enforcer zur Saison 1989/90 den Durchbruch in der NHL zu schaffen. May war für die folgenden fünf Spielzeiten Stammspieler des Hauptstadtklubs, bis er im März 1994 gemeinsam mit einem Siebtrunden-Wahlrecht im NHL Entry Draft 1995 zu den Dallas Stars transferiert wurde. Die Texaner schickten dafür Jim Johnson nach Washington. Es folgte im April 1995 ein weiterer Wechsel im Tausch für ein Achtrunden-Wahlrecht im NHL Entry Draft 1995 zu den Calgary Flames. Nach seinem Engagement in Calgary fand der Kanadier keinen neuen Arbeitgeber in der NHL und er spielte fortan nur noch in den Minor Leagues. Zwischen 1995 und 1997 lief May in der International Hockey League (IHL) für die Orlando Solar Bears, Detroit Vipers, Utah Grizzlies und Houston Aeros, wo er im Jahr 1996 mit den Utah Grizzlies den Turner Cup gewann.

Zur Saison 1997/98 wechselte May für ein Jahr auf die Trainerbank der Fayetteville Force aus der Central Hockey League (CHL), kehrte aber nur ein Jahr später wieder auf das Eis zurück und verbrachte die Spielzeit 1998/99 bei den Abilene Aviators in der Western Professional Hockey League (WPHL). Im Anschluss beendete May seine aktive Karriere im Alter von 34 Jahren endgültig. Die zwei Jahre zuvor angefangene Trainerkarriere, setzte er aber umgehend fort und wurde für ein Jahr Cheftrainer des Ligakonkurrenten Lubbock Cotton Kings. Nach einer längeren Pause fungierte May in der Saison 2008/09 als Assistenztrainer bei den Norfolk Admirals aus der AHL unter Cheftrainer Darren Rumble.

Erfolge und Auszeichnungen
 1985 Credential-Cup-Gewinn mit den Estevan Bruins
 1996 Turner-Cup-Gewinn mit den Utah Grizzlies

Karrierestatistik

Weblinks

Eishockeyspieler (Brandon Wheat Kings)
Eishockeyspieler (Medicine Hat Tigers)
Eishockeyspieler (New Westminster Bruins, 1983–1988)
Eishockeyspieler (Springfield Indians, 1975–1994)
Eishockeyspieler (Maine Mariners, 1987–1992)
Eishockeyspieler (Boston Bruins)
Eishockeyspieler (Nova Scotia Oilers)
Eishockeyspieler (Cape Breton Oilers)
Eishockeyspieler (Edmonton Oilers)
Eishockeyspieler (New Haven Nighthawks)
Eishockeyspieler (Washington Capitals)
Eishockeyspieler (Dallas Stars)
Eishockeyspieler (Calgary Flames)
Eishockeyspieler (Orlando Solar Bears, IHL)
Eishockeyspieler (Detroit Vipers)
Eishockeyspieler (Utah Grizzlies, IHL)
Eishockeyspieler (Houston Aeros, IHL)
Eishockeyspieler (Abilene Aviators)
Eishockeytrainer (Vereinigte Staaten)
Person (Fayetteville Force)
Person (Lubbock Cotton Kings, WPHL)
Person (Norfolk Admirals, AHL)
Kanadier
Geboren 1965
Mann

Alan May


La gare de Rozdory  (en ukrainien : Роздори (станція)) est une gare ferroviaire située dans la ville de Rozdory en Ukraine.

Situation ferroviaire

Histoire
Construite en 1882.

Service des voyageurs

Accueil

Desserte

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Transport ferroviaire en Ukraine,
 Liste de gares en Ukraine.

Liens externes

Gare dans l'oblast de Dnipropetrovsk
Gare mise en service en 1882
Gare

Gare de Rozdory


Aşağıısırganlı, Samsun ilinin Alaçam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahalle, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Aşağıısırganlı; daha önceleri bir köy iken, 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.

Coğrafya
Mahalle, Samsun il merkezine 103 km, Alaçam ilçe merkezine 23 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Alaçam'ın mahalleleri

Aşağıısırganlı, Alaçam


كريستوفر جون انتوني «كريس» مارتن (ولد في 2 مارس 1977) هو مغنى وشاعر وملحن انجليزى، ومعروف ب " the lead vocalist" ومؤلف أغاني فريق كولدبلاي .

نشأته
ولد كريس مارتن في اكستر، ديفون وهو الأكبر بين خمسة من الأطفال. والده انطوني، هو محاسب قانونى، وأمه، أليسون، مدرسة موسيقى. وتربى مارتن فيWhitestone, Devon، والتحق بمدرسة كاتدرائية اكستر. وشكل مارتن فرقته الأولى وهو في المدرسة الإعدادية. وبعد كاتدرائية اكستر، استقر مارتن في مدرسة شيربورن،  للبنين في دورست. وفي شيربورن، اسس فرقة موسيقى بلوز blues وسماها " The Rockin' Honkies". لأول مرة لقى ادائهم صيحات الاستهجان من الجمهور. كما التقى مدير فرقة كولدبلاي فيل هارفي في المدرسة. وتابع مارتن دراسته في كلية لندن الجامعية، وكان يبقى في قاعة رامزي حيث قرأ العالم القديم الدراسات وتخرج مع مرتبة الشرف من الدرجة الأولى في اليونانية واللاتينية.

المسيرة الفنية

حقق كريس مارتن برفقة أعضاء فرقته كولدبلاي شهرة عالمية باطلاقهم أغنية yellow والتي بدورها حققت لهم أول ترشيح لجائزة غرامي لفئة أفضل أغنية روك كما تحصلت الفرفة علي نقد اجابي الكثير من التقدير والاحتضان علي البومهم الصادر في وقت لاحق في ذلك العام التي تضمن العديد من الاغاني التي اخذت طابعا وشهرة عالمية واسعة منها Viva LA Vida و a Rush of Blood to the Head ودخلوا بها الي ترتيب الاغاني العالمية وتحصلوا بهما علي جائزة Grammy award و Brits award .
كما حققت الفرقة مبيعات عالمية واسعة في مسيرتهم الموسيقية العالمية بأكثر من 90 مليون نسخة في العام مما جعلهم من أكثر الموسيقين مبيعا.

فيلموغرافيا

التلفزيون

الأفلام

الألبومات

الفردية

المراجع

وصلات خارجية
 Coldplay.com

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص متعلمون في مدرسة شيربورن
أشخاص من إكستر
إنجليز من أصل زيمبابوي
بريطانيون من أصل إنجليزي
خريجو كلية لندن الجامعية
عازفو بيانو
عازفو بيانو بوب إنجليز
عازفو بيانو ذكور بريطانيون
عازفو بيانو روك إنجليز
عازفو بيانو روك بديل
عازفو بيانو في القرن 20
عازفو بيانو في القرن 21
عازفو قيثارة
عازفو قيثارة إنجليز
عازفو قيثارة إيقاع
عازفو قيثارة بريطانيون في القرن 20
عازفو قيثارة بريطانيون في القرن 21
عازفو قيثارة بوب إنجليز
عازفو قيثارة روك إنجليز
عازفو قيثارة روك بديل
عازفون متعددون إنجليز
فاعلو خير إنجليز
فنانو تسجيلات أتلانتك
كتاب أغان إنجليز
كتاب أغان ذكور بريطانيون
مغتربون إنجليز في الولايات المتحدة
مغنو بوب إنجليز
مغنو بوب روك إنجليز
مغنو روك إنجليز
مغنو روك بديل
مغنون إنجليز
مغنون إنجليز في القرن 20
مغنون إنجليز في القرن 21
مغنون ذكور بريطانيون في القرن 20
مغنون ذكور بريطانيون في القرن 21
مغنون من لندن
مغنون وكتاب أغان إنجليز
مغنون ومغنيات وكتاب أغان إنجليز
مناهضون للحرب
منتجو تسجيلات إنجليز
مواليد 1977
مواليد في إكستر
موسيقيو روك بديل
موسيقيو روك بديل بريطانيون
موسيقيون ذكور إنجليز في القرن 20
موسيقيون ذكور إنجليز في القرن 21
موسيقيون روك إنجليز
موسيقيون من إكزتر
موسيقيون من ديفون
موسيقيون من لندن
نباتيون بريطانيون

كريس مارتن


Aderus multispinosus é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1927.

Distribuição geográfica
Habita no Vietname.

Referências

multispinosus
Fauna do Vietname
Insetos descritos em 1927
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus multispinosus


Le verre parfait, ou verre idéal, est un état de la matière encore hypothétique mais prévu théoriquement et approché par des expériences et des simulations numériques. Son  serait nulle et son entropie spécifique pourrait être inférieure à celle du solide cristallin de même composition aux mêmes température et pression.

Histoire
L'état de verre parfait est conjecturé en 1948 par le chimiste américain . Ce concept résulte de l'extrapolation vers les basses températures de l'entropie configurationnelle des  : au lieu de tendre vers un plateau, elle tend (avec une pente croissante dans le diagramme S-T) vers 0 pour une température non nulle aujourd'hui appelée .

Le concept de verre parfait est conforté en 1958 par une analyse théorique simplifiée, puis en 1965 par une méthode de dynamique moléculaire. Cette dernière étude valide l'équation empirique WLF, identifie la température de Kauzmann T avec celle d'une transition de phase de second ordre et montre qu'elle est dans un rapport presque constant, d'un matériau à l'autre, avec la température de transition vitreuse quasi-statique T :  .

Au plan expérimental, des verres plus denses que les verres ordinaires peuvent être obtenus en maintenant des verres à une température inférieure à T, mais cette densification est extrêmement lente, d'autant plus lente que la température est plus basse. En 2007, des verres jusqu'à 1,5 % plus denses que les verres ordinaires sont obtenus directement par déposition de vapeur sur un substrat froid. Ces verres sont aussi beaucoup plus stables. À basse température ( ) leur capacité thermique est proportionnelle à T comme celle des solides cristallins non métalliques (signe du rôle essentiel que jouent les phonons), alors que celle des verres ordinaires montre une dépendance linéaire (due à un effet tunnel entre des configurations de même énergie).

Applications
S'il peut un jour être obtenu, le verre parfait devrait être utilisé dans les interféromètres géants pour limiter la dissipation d'énergie et dans les ordinateurs quantiques pour supprimer les perturbations nuisant à la cohérence quantique.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Verre
 Transition vitreuse

Verre
Thermodynamique

Verre parfait


Glas Šokadije je bio glasilo Kulturno-prosvjetne zajednice Hrvata Šokadija iz Sonte.

Povijest
Izdavači su ga najavili kao tromjesečnik. Prvi je broj izašao prosinca 2007. u nakladi NIU Hrvatska riječ iz Subotice. Izašao je ilustriran u formatu od 30 cm. UDK 364(497.11), . Glavni i odgovorni urednik bio je Ivan Andrašić. List je donio informacije o djelatnosti KPDH Šokadija.

Nije nastavio izlaziti zbog nedostatka sredstava.

12. studenoga 2008. održana je sjednica Organizacijskog odbora projekta Tragovima Šokaca od Gradovrha do Bača 1688. – 2008. Odbornici su odlučili kontaktirati s direktorom NIU Hrvatska riječ radi izlaženja izvanrednog broja Glasa Šokadije. Bio bi to tematski broj. Predstavnici svih društava složili su se da bi trebalo pokrenuti Glas Šokadije s tromjesečnim izlaženjem.

Izvori

Vanjske poveznice
(eng.) Refworld Third Report Submitted By Serbia Pursuant To Article 25, Paragraph 2 Of The Framework Convention For The Protection Of The National Minorities, Strasbourg, 14 March 2013 ACFC/SR/III(2013)001 (pdf)
(srp.) CHDR  Ljubica Đorđević: Pravni položaj hrvatske nacionalne manjine u Srbiji
(srp.) Kancelarija za ljudska i manjinska prava Republike Srbije  Treći izveštaj o sprovođenju okvirne konvencije

Sonta
Tiskani mediji na hrvatskom jeziku u Vojvodini

Glas Šokadije


Journal of Mathematical Inequalities, međunarodni znanstveni časopis sa sjedištem u Hrvatskoj
James Madison Institute
Jennings Musical Instruments
JMI – Journal of Music in Ireland
Java Metadata Interface

JMI


Auricularia mesenterica (James Dickson, 1785 ex Christian Hendrik Persoon, 1822) din încrengătura Basidiomycota în familia Auriculariaceae și de genul Auricularia, denumită în popor drelă sau drea(h)lă în forma plurală drele, este o ciupercă comestibilă (dar numai în tinerețe) care se dezvoltă în România, Basarabia și Bucovina de Nord în primul rând prin zăvoaie, câmpii inundabile și păduri de defileu, pe lemn de frasin, plop și ulm, de asemenea, la altitudini mai mari, pe cel de fagi. Deseori se regăsește chiar și în parcuri sau plantații de plopi, crescând acolo și pe lemn de nuc. Buretele se hrănește ori saprofitic, consumând lemn deja mort, ori parazitar, atacând copaci vii bătrâni sau slăbiți, provocând un putregai alb al lemnului ușor, nedăunător. Specia crește, la destulă umezeală, de la câmpie la munte pe tot timpul anului, fiind  una dintre puținele ciuperci care rezistă la condiții de temperatură negativă.

Descriere

 Corpul fructifer:  are un diametru de 3-12 cm și o grosime până la 0,5 cm. Partea superioară este pâslită, tinde de la gri până la maro, fiind zonată concentric în mod vizibil. Partea inferioară este gros gelatinoasă, cu marginea alb crestată precum ceva pieloasă fiind pliată radial în mod neregulat, ondulată și de culoarea chitului până la maro-cenușiu, în tinerețe deseori cu un aspect fraged albăstriu, în vârstă cu himen negru-albăstrui. Pălăriile sunt, nu rar, confluente și imbricate.
 Piciorul: lipsește adeseori, de altfel prezintă o tulpină foarte scurtă și zbârcită de aceiași culoare cu corpul fructifer.
 Carnea: are o textura elastică, la exemplare tinere gelatinoasă, în special pe partea inferioară, devenind la bătrânețe tare și insipidă. Dacă este umezită devine din nou moale, dar cu aspect nefrumos. În stare crudă nu are miros sau gust specific.
 Caracteristici microscopice: Sporii au un conținut granulos sunt neamilozi, hialini (translucizi), netezi, fusiformi precum ușor curbați și rotunjiți la capete, cu o mărime de 15-18 x 5-6 microni. Pulberea lor este albă.

Multe referințe occidentale consideră ciuperca necomestibilă, posibil pentru faptul că este tare și insipidă la bătrânețe. În regiunile noastre (dar și în Asia) este considerată tânăr comestibilă.

Confuzii
Drela poate fi confundată cu de exemplu cu următorii bureți:
Chondrostereum purpureum sin. Stereum purpureum (necomestibil), Postia caesia sin. Spongiporus caesius (necomestibil), Stereum hirsutum sin. Telephora hirsuta (necomestibil), Trametes semicolor (necomestibil)  sau chiar și cu Tremella foliacea (comestibil) respectiv Auricularia auricula-judae (comestibil).

Specii asemănătoare

Valorificare
Bureții pot fi ingerați numai în stadiu tânăr. Deja la maturitate devin tari și necomestibili. În bucătărie pot fi folosiți ca urechea lui Iuda, dar neavând aceiași calitate. Consumul de drele înmuiate este neapărat de evitat, risc de intoxicație!

După S.G. Jong drelele fac parte din ciupercile medicinale din medicina populară tradițională chineză. Ele se indică terapeutic pentru întărirea sănătății și stimularea circuitul sanguin.

Pe haldele de steril și cenușă din jurul CET Rovinari și Turceni, au fost întâlnite mai frecvent cinci specii de ciuperci, între ele, pe  nuc, Auricularia  mesenterica. Analiza conținutului în metale grele și radionuclizi din solul de pe haldele de steril și cenușă, a evidențiat valori mari comparativ cu valorile înregistrate la control. Analiza valorilor existente în literatura de specialitate, relevă ca aceste ciuperci au capacitatea de a acumula în corpul lor diferite metale grele. Prezența lor în haldele menționate, confirmă utilizarea lor ca specii indicatoare privind conținutul înalt în metale grele și radionuclizi în sol.

Note

Bibliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012,  ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto, volumul 1-3, 5 (vezi note)
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "700 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau - Stuttgart 1979 și 1980, ISBN 3-85502-0450
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Meinhard Michael Moser: " Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983
 Linus Zeitlmayr: "Knaurs Pilzbuch", Editura Droemer Knaur, München-Zürich 1976, p. 34, 69, ISBN 3-426-00312-0

Legături externe

 Drele, film 1
 Drele, film 2

Auricularia
Ciuperci comestibile
Ciuperci parazite
Ciuperci saprofite
1785 în știință

Auricularia mesenterica


Francisco de Godoy Aldana, conquistador español, nacido en Cáceres (1505-1564) sirvió a las órdenes de Francisco Pizarro en la conquista del Perú., fue alcalde ordinario de la ciudad de Lima (Perú) en 1536 y 1542.

Es famoso el palacio en la ciudad de Cáceres que mandó construir con las ganancias de sus andanzas por tierras americanas.

Fue de los pocos españoles que participó como protagonista en la conquista de tierras americanas, logró reunir un tesoro importante y volvió a su ciudad natal para disfrutar de la buena fortuna hasta el final natural de sus días. Su derrotero personal no ha figurado de manera prominente en los principales estudios históricos de la conquista, siendo ignorado por William Prescott[4], célebre historiador norteamericano del , por el peruano Raúl Porras Barrenechea[5] en los años '60 del XX, y mencionado solamente de paso por el británico John Hemming[6] en 1970.

           Ha sido un historiador cacereño, Ricardo Hurtado de San Antonio (Cáceres, 1935), quien investigando en archivos de Cáceres, Sevilla, Lima, Valdivia y Washington D. C. ha encontrado documentos hasta entonces inéditos que permiten iluminar muchos aspectos de la vida y los hechos de su compatriota en Francisco de Godoy, Un conquistador con fortuna (Cáceres,  2007; 2.ª edición no venal 2019).

Referencias
[4] William H. Prescott: History of the Conquest of Peru. Revised edition, London 1893.

[5] Raúl Porras Barrenechea: Historia General de los Peruanos, tomo 2. Lima.

[6] John Hemming: The Conquest of the Incas. London 1970.

Nacidos en Cáceres
Militares de España del siglo XVI
Militares de la provincia de Cáceres
Conquistadores españoles del siglo XVI
Alcaldes ordinarios de Lima
Valdivia

Francisco de Godoy (conquistador)


Constantim, Portekiz'de Vila Real belediyesine bağlı olan, 7,26 km2 yüzölçümüne sahip, 971 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Vila Real'ın bucakları

Constantim (Vila Real)


Elina Svitolina  () este o jucătoare profesionistă de tenis ucraineană. Ea a ajuns pe locul 3 mondial la simplu și pe locul 108 la dublu în clasamentul mondial al Asociației de Tenis Feminin (WTA). Svitolina a câștigat 17 titluri de simplu pe circuitul WTA.

Svitolina a intrat pentru prima dată în top 50 mondial în iulie 2013, a ajuns în top 20 în iunie 2015, iar apoi în top 10 în mai 2017, devenind astfel prima ucraineancă ce a ajuns în top 10 în clasament, după ce a depășit-o pe compatrioata Alona Bondarenko. După ce a câștigat primul său titlu pe circuitul WTA în 2013, ea a câștigat alte cinci titluri până în 2017, perioadă în care a câștigat cinci titluri în același an, ceea ce a propulsat-o în top 10. Printre titlurile sale se numără finala WTA din 2018 și trei din cele cinci turnee de nivel Premier 5: Dubai Tennis Championships, Italian Open și Canada Open. De asemenea, ea a câștigat două titluri la dublu, ambele la İstanbul Cup, în 2014 și 2015. Svitolina a produs cele mai bune performanțe ale sale la turneele majore în 2019, ajungând în două semifinale la Wimbledon și US Open. În 2021, Svitolina a câștigat medalia olimpică de bronz în turneul feminin de simplu la Jocurile Olimpice de la Tokyo din 2020 și a devenit primul olimpic care a câștigat o medalie în tenis pentru Ucraina.

În 2022, Svitolina a luat o pauză de la tenisul profesionist pentru a da naștere primului ei copil. Ea a revenit în forță în competiție în 2023, câștigând un titlu pe circuitul WTA și ajungând în sferturile de finală de la Roland Garros și în semifinalele de la Wimbledon (învingând-o pe Iga Świątek, nr. 1 mondial) în primele sale turnee de revenire.

Carieră

Începuturile
Elina a început cu dreptul cariera sa, câștigând în 2010 titlul de la French Open la junioare, unde a învins-o în finală pe tunisianca Ons Jabeur. A mai avut o finală de Grand Șlem la junioare în 2012 la Wimbledon, pierdută la Eugenie Bouchard. Tot în același an, la US Open, a reușit să se califice pe tabloul principal, dar a fost eliminată de sârboaica Ana Ivanovic, a 12-a favorită și sfertfinalistă. A câștigat titlul WTA 125K 2012 Royal Indian Open, trecând în semifinală chiar de germanca Andrea Petkovic, iar în ultimul act de nipona Kimiko Date-Krumm.

2013: Primul titlu WTA
Svitolina a intrat direct pe tabloul principal de la Australian Open, dar s-a oprit încă din turul I, fiind învinsă de a 5-a favorită, Angelique Kerber. Mai târziu, însă, s-a impus la Baku Cup, trecând de Shahar Pe'er în finală. Acest fapt a propulsat-o până pe locul 49 în clasamentul WTA.

2014: Al doilea titlu WTA, prima semifinală de Premier 5
La Australian Open, a produs surpriza în runda inaugurală, eliminând-o pe dubla campioana de Grand Șlem Svetlana Kusnetsova în seturi minime. În turul 2 a pierdut în fața americancei Sloane Stephens.

După ce și-a apărat titlul de la Baku Cup, Elina a mers la Western & Southern Open, unde a trecut de Petra Kvitova, recent câștigătoare la Wimbledon, înainte să piardă la Ana Ivanovic în sferturi.

Svitolina a atins prima semifinală de Premier 5 la Wuhan, dar s-a oprit în fața Petrei Kvitova.

2015:  Al treilea titlu WTA, primul sfert de finală într-un Grand Șlem
După un început de sezon senzațional pe zgură care s-a soldat cu titlul de la Marrakech, a venit și timpul să se califice în sfertul de finală de la French Open, după ce a trecut de favorita locală Alize Cornet în optimi. În următorul act, a pierdut la Ana Ivanovic.

Perioada pe iarbă nu i-a adus ucrainencei rezultate bune, ci un tur 3 la Eastbourne, un tur 2 la Wimbledon și un tur 1 la Istanbul. Doar la dublu și-a apărat titlul din Turcia împreună cu Daria Gavrilova.

Suprafața rapidă a accentuat starea proastă a Elinei după eșecul de la US Open, pierzând la Tokyo în turul 2 la viitoarea campioană Agnieszka Radwanska, la Wuhan în turul 3 la Karolina Pliskova, la Beijing în turul 2 contra Anastasiei Pavlyuchenkova și la Tianjin în turul 1 în fața Elenei Vesnina.

2016: Al patrulea titlu WTA și sfert de finală la Rio
La Dubai a ajuns până în optimi, unde s-a oprit în fața Sarei Errani, eventuala campioană, iar la Doha a pierdut surprinzător în primul tur la Denisa Allertova.

La Openul Malaysian însă și-a adjudecat titlul, învingând-o pe Eugenie Bouchard într-o finală-maraton întreruptă din cauza ploii.

Turneul de la Indian Wells nu a fost tocmai convingător pentru Elina, eliminată de Roberta Vinci în turul 2.
Miami Open i-a adus Svitolinei un parcurs mai bun, unde a trecut chiar de fosta lideră mondială Caroline Wozniacki înainte să piardă la Ekaterina Makarova în turul 4.

La Birmingham a pierdut încă din runda inaugurală contra Carlei Suarez Navarro, dar la Wimbledon a pierdut în turul 2 contra Yaroslavei Shvedova.

Jocurile Olimpice de la Rio au început perfect pentru Ucraina, Svitolina învingând-o în turul 3 pe lidera mondială Serena Williams, dar a eșuat să își continue forma bună, fiind întrecută de către medaliata cu bronz Petra Kvitova.

2017: Alte 4 titluri WTA și al doilea sfert de finală la Roland Garros
Svitolina a câștigat titlul de la Taiwan Open, unde a trecut de Peng Shuai în finală. Aceasta și-a continuat forma bună, luând și titlul de la Dubai, eliminând-o pe Wozniacki în finală.

A început sezonul pe zgură excelent, impunându-se la Istanbul și apoi la Roma, după ce a oprit goana incredibilă spre trofeu a Simonei Halep. Dar la Roland Garros, Halep și-a luat revanșa în sferturi, revenind de la 6-3 și 5-1 pentru Svitolina.

Wimbledonul nu i-a adus un rezultat promițător, fiind eliminată de campioana de la Paris Jelena Ostapenko în turul 3.

La Toronto a câștigat titlul, eliminând jucătoare de clasă precum Garbine Muguruza, Simona Halep sau Caroline Wozniacki.

2018: Start de sezon în forță
Elina s-a impus la turneul de la Brisbane, învingând-o pe Aliaksandra Sasnovich din Belarus cu scorul de 6-2, 6-1. În drumul spre titlu, a mai trecut și de Johanna Konta, britanica fiind nevoită să se retragă în setul decisiv al meciului. De asemenea, ucraineanca și-a apărat titlul de la Dubai, învingând-o pe rusoiaca Daria Kasatkina în finală/

Finale WTA

WTA Simplu: 15 (13-2)

Echipament
Svitolina folosește în prezent rachetă Wilson și îmbrăcăminte sportivă Nike, fiind înainte sponsorizată de companiile Ellesse și Lacoste.

Stil de joc
Elina este o puternică  jocul ei fiind asemănător cu cel al Simonei Halep.

Viața personală
Svitolina este căsătorită cu jucătorul de tenis Gaël Monfils. În data 15 octombrie 2022, fiica lor s-a nascut.

Note

Legături externe

 Elina Svitolina at the Ukrainian Tennis Portal
 Elina Svitolina pictures gallery
 Official website

Nașteri în 1994
Jucătoare de tenis ucrainene
Oameni în viață
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 2020

Elina Svitolina


بلدية رويديرا ، هي إحدى بلديات مقاطعة سيوداد ريال إحدى مقاطعات إسبانيا، والتي تقع في منطقة قشتالة لا منتشا وسط إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 627 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

أماكن مأهولة في ثيوداد ريال
بلديات سيوداد ريال

رويديرا (سيوداد ريال)


نوار بلبل (25 أبريل 1973-)، ممثل سوري. والده هو الأديب المسرحي و الكاتب فرحان بلبل.

مسيرته الفنية
تخرج من المعهد العالي للفنون المسرحية عام 1998. قدم بلبل مع المخرجة رولا فتال أولى عروضه وهو مونودراما اسماعيل هاملت، ثم قدم مسرحية ذاكرة الرماد مع الراحلة مها الصالح. أسس فرقة مسرح الخريف مع الممثل رامز الأسود، وقدما عروضاً ثنائية منها حلم ليلة عيد، والمنفردة. وجالا بهذين العرضين في العديد من دول العالم وحصدا جوائز كثيرة. عمل بلبل في التلفزيون أيضاً ويعد مسلسل عودة غوار هو أول عمل تلفزيوني له في مسيرته الفنية، وشارك بعدها في مسلسل دنيا وغيرها من المسلسلات، وقد عمل بلبل في المسرح القومي مونودراما في موسم دمشق 2003. وقد علق قائلا :

من بعض أعماله

التلفزيون
 مسلسل ابتسم أيها الجنرال عام 2023 بدور جهاد.
 حارة الطنابر مسلسل عام 2013 بدور حميش.
 دليلة والزيبق مسلسل عام 2011.
 رجال العز عام 2011 بدور أبو الليل.
 المنفردة مسرحية عام 2011.
 في حضرة الغياب مسلسل عام 2011.
 أسعد الوراق مسلسل عام 2010 بدور عزام.
 البقعة السوداء مسلسل عام 2010 بدور عصام.
 حارة الياقوت مسلسل عام 2010.
 أنا القدس مسلسل عام 2010 بدور جبرا.
 كليوباترا مسلسل عام 2010.
 تخت شرقي مسلسل عام 2010 بدور عاصي.
 أهل الراية ج2 مسلسل عام 2009 بدور حدو.
 شام العدية مسلسل عام 2009 بدور سلمو.
 تحت المداس مسلسل عام 2009 بدور جمال.
 باب الحارة الجزء الرابع مسلسل عام 2009 بدور أبو يوسف الفلسطيني.
 بيت جدي مسلسل عام 2008 بدور سلمو.
 الحصرم الشامي الجزء الثاني مسلسل عام 2008 بدور محروس
 بهلول أعقل المجانين الجزء الثاني مسلسل عام 2008.
 دمشق تتكلم فليم عام 2008.
 ناصر مسلسل عام 2008.
 رسائل الحب والحرب مسلسل عام 2007.
 خالد بن الوليد الجزء الثاني مسلسل عام 2007.
 باب الحارة مسلسل 2006 بدور الزيبق.
 خالد بن الوليد مسلسل عام 2006.
 أعيدوا صباحي مسلسل عام 2006.
 نزار قباني مسلسل عام 2005.
 رجاها مسلسل عام 2005.
 أبو زيد الهلالي مسلسل عام 2005 بدور حمادة.
 عياش مسلسل عام 2005.
 موكب الإباء فيلم عام 2005.
 عائد إلى حيفا مسلسل عام 2004.
 ليالي الصالحية مسلسل عام 2004.
 صقر قريش مسلسل عام 2002.
 دنيا مسلسل عام 1999.
 عودة غوار (الأصدقاء) عام 1999.
 القصر مسلسل عام 1999.
 المجهول مسلسل عام 1999.

المسرح

 مسرحية مولانا عام 2017.
 مسرحية مساواة عام 2022.
 مسرحية روميو وجوليت عام 2015.

المصادر

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من حمص
مخرجون سوريون
ممثلو مسرح سوريون
ممثلون سوريون في القرن 21
مواليد 1393 هـ
مواليد 1973

نوار بلبل


වැලි රාජු නමින් ශ්‍රී ලංකාවේ පොළොන්නරුව ප්‍රදේශයේ ප්‍රසිද්ධියට පත්ව සිටි ව්‍යාපාරික ප්‍රියන්ත සිරිසේනව පොරොවකින් පහරකින් ජීවිතක්‍ෂයට පත්කෙරිනි. මෙම මිනීමැරුම ලොව පුරා කථාබහට ලක්වූයේ මරණයට පත්වූ පුද්ගලයා සිය රටේ ජනාධිපත්වරයාගේ සොහොයුරෙකු වූ බැවිනි.

මූලාශ්‍ර

වැලි රාජු මිනීමැරුම


Georg Koller (* 19. Juni 1842 in Götzendorf; † 1899) war ein deutscher römisch-katholischer Theologe.

Leben
Er besuchte von 1858 bis 1867 das bischöfliche Seminar in Eichstätt. Ab 1867 wirkt er als Beichtvater im Kloster Gnadenthal in Ingolstadt. 1887 folgte seine Ernennung zum Stadtpfarrer in Beilngries. Im Anschluss an dieses Amt war er von 1893 bis 1899 Regens des Priesterseminars und Rektor des Lyzeums in Eichstätt. Von 1895 bis 1899 unterrichtete er als Professor am Lyzeum die Fächer Pädagogik (1895–1899), Katechetik (1897–1899) und Pastoraltheologie (1898–1899). Am 4. Juli 1899 notierte Matthias Lederer in einer Kollegschrift den Tod von Georg Koller im Alter von 57 Jahren.

Literatur
 Stephan Kellner, Wer zur Lehre berufen ist, der lehre (Röm 12,7), Die Professoren des Bischöflichen Lyzeums Eichstätt 1843–1918, Eichstätt 1998, Seite 36

Einzelnachweise

Hochschullehrer (Eichstätt)
Römisch-katholischer Theologe (19. Jahrhundert)
Geboren 1842
Gestorben 1899
Deutscher
Mann

Georg Koller


Opus I er en dansk eksperimentalfilm fra 1949 instrueret af Jørgen Roos.

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1949

Opus I


Mélissande Llorens est une joueuse internationale française de rugby à XV née le . Elle évolue au poste d'ailier à Blagnac rugby féminin ainsi qu'en équipe de France.

Biographie
Mélissande Llorens débute le rugby à l'âge de 12 ans au sein de l'école de rugby du Rugby Côte Sud Landes en tant que licenciée du club de Capbreton Hossegor Rugby. Elle intègre en 2017 le pôle espoirs de Toulouse mais évolue en parallèle sous le maillot de l'AS Bayonne le week-end, dans sa région d'origine. Après une saison, elle se recentre géographiquement autour de son lieu d'étude et intègre l'équipe de cadettes du Blagnac rugby féminin. En parallèle elle poursuit des études d'infirmière au CHU de Toulouse.

Elle est sélectionnée pour la première fois en équipe de France le , pour un match contre l'Afrique du Sud remporté 46 à 3. Entrée à la  minute, elle marque quatre minutes plus tard un essai qui sera élu  lors d'une consultation organisée par la Fédération française de rugby.

Le , elle débute pour la première fois un match sous le maillot des Bleues, contre l'Irlande.

En 2022, elle est sélectionnée par Thomas Darracq pour disputer la Coupe du monde de rugby à XV en Nouvelle-Zélande.

Palmarès

En club

 Championne de France cadettes avec Blagnac (2019)
 Vice-championne de France avec Blagnac (2021, 2022 et 2023)

En équipe nationale

 Championne d'Europe des moins de 18 ans de rugby à sept féminin (2019)
 Coupe du monde de rugby à XV ( place en 2022)

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Joueuse française de rugby à XV
Ailier (rugby à XV)
Naissance en juin 2002

Mélissande Llorens


KWP can stand for:

Businesses and organisations
 King World Productions, an American TV production company
 Konspiracyjne Wojsko Polskie, a Polish paramilitary organisation
 Workers' Party of Korea, the ruling party of North Korea

Education
 Kaurna Warra Pintyanthi, a Kaurna language college in Adelaide, Australia
 Konservatorium Wien, a music conservatory in Vienna, Austria

Technology
 Key Word Protocol, in automotive diagnostics
 Kilowatt-peak (kWp), for solar panel output

KWP


ويليام ويلي سانيول ؛ لاعب كرة قدم فرنسي دولي معتزل كان يلعب في خط الدفاع كظهير أيمن . وهو من مواليد 18 مارس 1977 في فرنسا، وهو حاليا يدرب منتخب فرنسا تحت 21 سنة لكرة القدم. اعتزل اللعب عام 2008 مع بايرن ميونخ. بعد الاعتزال بدأ ويلي سانيول مسيرته كمدرب عام 2012. بدأ مسيرته كلاعب عام 1990 مع سان ايتيان. عندما كان لاعباً خاض 304 مباراة وكان يلعب كمدافع.

الجوائز والإنجازات

الإنجازات مع النادي أو المنتخب

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في موناكو
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون فرنسيون مغتربون في ألمانيا
رياضيون فرنسيون مغتربون في موناكو
رياضيون من سانت إتيان
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو بايرن ميونخ
لاعبو بايرن ميونخ الثاني
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2004
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو سانت إتيان
لاعبو كأس العالم 2002
لاعبو كأس العالم 2006
لاعبو كأس القارات 2001
لاعبو كأس القارات 2003
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في موناكو
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم للشباب
لاعبو موناكو
لاعبون فائزون بكأس القارات
لاعبون فازوا بدوري أبطال أوروبا
مدربو الدوري الألماني
مدربو بايرن ميونخ
مدربو كرة قدم فرنسيون
مدربو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
مدربو منتخب فرنسا تحت 21 سنة لكرة القدم
مدربو نادي بوردو
مواليد 1977
مواليد في سانت إتيان

ويلي سانيول


Paul Renner, (d. 9 Ağustos 1878 – ö. 25 Nisan 1956) Alman grafik tasarımcısı ve eğitmendir. Tipografi alanında isim yapmıştır. Futura fontunun tasarımcısıdır. Yeni tipografi denince ilk akla gelen isimlerden biridir. Geometrik modernizm anlayışını benimsemiştir.

Kaynakça

1878 doğumlular
Sachsen-Anhalt doğumlular
1956 yılında ölenler
Alman grafikerler

Paul Renner


Airosperma, biljni rod iz porodice broćevki smješten u tribus Airospermeae. Postoji šest priznatih vrsta, dva su endemi s Fidžija, a ostali s otoka Nove Gvineje

Vrste
 Airosperma fuscum S.Moore
 Airosperma grandifolia Valeton
 Airosperma psychotrioides K.Schum. & Lauterb.
 Airosperma ramuensis K.Schum. & Lauterb.
 Airosperma trichotomum (Gillespie) A.C.Sm.
 Airosperma vanuense S.P.Darwin

Sinonimi
 Abramsia Gillespie

Izvori

Ixoroideae

Airosperma


Tamana Zaryab Paryani (nascida em 1997, no Afeganistão) é uma jornalista e youtuber que luta pelos direitos das mulheres afegãs. Ela foi laureada pela BBC uma das 100 Mulheres inspiradoras do ano de 2022 por seus protestos contra o regime do Talibã. Ela faz parte de um grupo de mulheres ativistas pró-direitos humanos do Afeganistão chamado Seekers of Justice (Buscadoras da Justiça, em tradução livre). Elas organizaram a manifestação de 16 de janeiro de 2022, em Cabul, que acabou por ser o último dos protestos no Afeganistão após a retomada do poder pelo Talibã.

Vida pessoal
Tamana Zaryab Paryani nasceu em 1997 e tem quatro irmãs e alguns irmãos. A mais nova de suas irmãs tinha 13 anos quando o Talibã as levou presas.

Durante o período em que as tropas estadunidenses controlaram o território afegão, ela se formou em Jornalismo e se candidatou à Assembleia Nacional do Afeganistão. Além disso, ela conquistou duas medalhas de ouro de fisiculturismo pelo seu país.

Após a retomada política do Talibã, ela se converteu uma ativista pelos direitos das mulheres e contra o novo regime ditatorial, fazendo parte de um grupo de mulheres ativistas chamado Seekers of Justice (Buscadoras da Justiça, em tradução livre). Elas organizaram a manifestação de 16 de janeiro de 2022, em Cabul, que acabou por ser o último dos protestos no Afeganistão após a retomada do poder pelo Talibã.

Em 2018, ela fundou a Tamana Social Cultural Organization. E em 2021, ela fundou o Liberatian women's Movement.

Protestos contra o Talibã
Durante os 20 anos de tropas dos EUA posicionadas em território afegão (desde 2001), uma geração de mulheres recebeu educação formal desde a infância e se formou nas mais diversas áreas do conhecimento. Além de jornalistas, musicistas, empresárias e atletas, essa geração também conquistou posições como parlamentares e mesmo cargos no gabinete do governo. Essa é a geração que hoje protesta contra o retorno cultural às leis da Xaria.

Os protestos no Afeganistão iniciaram em 15 de agosto de 2021, após o colapso do governo Ashraf Ghani Ahmadzai. Esses protestos foram realizados por democratas e feministas islâmicos. Ambos os grupos são contra o tratamento dado às mulheres pelo governo talibã, considerando-o discriminatório e misógino. Apoiados pela Frente de Resistência Nacional do Afeganistão , os manifestantes também exigem descentralização, multiculturalismo, justiça social, trabalho, educação e alimentação. Houve contraprotestos pró-Talibã.

O Talibã reprimiu os protestos com violência crescente com o passar do tempo e começou a sequestrar ativistas. Essa política acabou resultando no fim gradual dos protestos, com o último em Cabul ocorrendo em 16 de janeiro de 2022.

No dia 16 de janeiro de 2022, em Cabul, capital do Afeganistão, Tamana Zaryab Paryani e outras vinte mulheres afegãs participaram de um protesto contra o assassinato e desaparecimento de diversas mulheres desde que o Talibã retomou o poder do país, após a retirada das tropas estadunidenses em agosto de 2021. Elas também protestaram pelos direitos femininos e contra o uso obrigatório da burca, a vestimenta que cobre o corpo por completo e tem uma abertura para os olhos. Como parte do protesto, uma das manifestantes usava uma burca branca manchada de vermelho, que em determinado momento foi arrancada, jogada no chão e pisoteada. Os vídeos do protesto ganharam as redes internacionais.

As prisões
Em 19 de janeiro de 2022, Tamana Zaryab Paryani filmou a chegada do Talibã ao apartamento de sua tia, no terceiro andar de um edifício em Cabul, e enviou aos amigos, que divulgaram amplamente nas redes sociais. Quando o Talibã estava à sua porta tentanto entrar, ela gritava assustada que suas irmãs também estão na casa, pedia para que voltassem no dia seguinte e gritava por ajuda. Em um áudio posterior, Tamana explicou a situação: o Talibã havia arrombado uma primeira porta da casa e estavam prestes a conseguir arrombar também a porta interna e invadir a casa. Depois do áudio, não houve mais comunicação de Tamana. Tamana e suas quatro irmãs haviam participado das manifestações do dia 16 de janeiro.

Uma testemunha indica que ela e suas três irmãs que estavam no apartamento foram presas pelo grupo de 10 homens armados que alegavam ser membros da inteligência Talibã. Outra testemunha afirma que "O Talibã colocou correntes nos pulsos e tornozelos [das quatro irmãs] e as levou embora". Um primo de Tamana Zaryab Paryani deu a notícia da prisão para os pais e irmãos de dela. Momento em que o pai de Tamana desmaiou e precisou ser hospitalizado.

Parwana Ibrahimkhel, Zahra Mohammadi e Mursal Ayar, outras das protestantes, também foram presas. Outra manifestante afirmou que foi agredida fisicamente pela polícia talibã, que invadiu sua casa e a "espancou severamente". Após tentativas de novos contatos com ela, a redação do veículo que noticiou a informação, ela não foi encontrada. E agora seu paradeiro é desconhecido. Essa movimentação do Talibã levou outras protestantes a se esconderem nas casas de amigos ou parentes para não serem presas. "Quando percebemos que eles estavam invadindo nossas casas uma a uma, o restante de nós decidiu se esconder", afirmou a manifestante Wahida Amiri, uma bibliotecária de 33 ano.

As represálias estão focadas também aos jornalistas locais e internacionais que cobrem as manifestações. Eles têm sido detidos e mesmo espancados.

Gen Mobin Khan, porta-voz da polícia do Talibã em Cabul, afirmou que o vídeo de Tamana era um drama fabricado e que "insultar os valores religiosos e nacionais do povo afegão não é mais tolerado". Ele ainda acusou as manifestantes de difamarem os governantes talibãs apenas com o objetivo de obter asilo no exterior.

A Missão de Assistência das Nações Unidas no Afeganistão (UNAMA) entrou em contato com o Talibã em 22 de janeiro de 2022 para encontrar Tamana e Parawana. A instituição exigiu acesso às mulheres que haviam sido presas e às razões para as detenções, e também informações claras sobre o paradeiro das pessoas que estão desaparecidas; mas o Talibã não se manifestou.

Tamana Zaryab Paryani ficou presa durante um mês e, durante entrevista, explicou que filmou a invasão do Talibã à sua casa porque ela sabia que isso poderia "mostrar ao mundo como os talibãs realmente são, que tipo de grupo eles são e como procuram silenciar as mulheres à força". Após sua libertação, Tamana e suas quatro irmãs tentaram fugir do Afeganistão para o Paquistão pela fronteira de Torkham em 19 de maio de 2022, mas foram detidas pela inteligência do Talibã. As cinco mulheres conseguiram entrar no Paquistão apenas na terceira tentativa de êxodo, realizada pela fronteira de Spin Boldak em 15 de agosto de 2022, para a qual elas pagaram a atravessadores por documentos de identidade falsos e também se vestiram e agiram como mulheres tradicionalistas religiosas. Elas chegaram à Alemanha no dia 7 de julho de 2022.

Reconhecimento
Por seu ativismo e coragem, que a fizeram símbolo internacional da luta feminina no Afeganistão, Tamana Zaryab Paryani foi laureada pela BBC uma das 100 Mulheres inspiradoras do de 2022.

Repercussão internacional
Em busca de boas políticas e aceitação internacionais, o Talibã não promoveu nenhuma grande reforma política abertamente. Em vez disso, foi instaurando pequenos decretos e leis para reinstituir as normativas ligadas à Xaria. Segundo a diretora associada da divisão feminina da Human Rights Watch, Heather Barr, a reação violenta extremamente desproporcional do Talibã diante de 20 mulheres em pé na calçada em um protesto pacífico demonstra que eles estão com medo da repercussão internacional que essas mulheres afegãs tem alcançado.

Uma jovem afegã enviou uma carta a Angelina Jolie e ela deu voz à mensagem em suas redes sociais, e pediu para seus mais de 12 milhões de seguidores no Instagram que "acompanhem o que está acontecendo no Afeganistão, onde jovens são retiradas de suas casas à noite sob a mira de uma arma e desaparecem". A jovem afegã afirmou que "quando o Talibã prendeu duas mulheres que levantaram a voz para pedir nossos direitos e liberdade, pensei que era o fim e que talvez não pudesse mais sair ou mesmo falar porque sou mulher". Enquanto lia a carta, Angelina Jolie apresentou um carrossel de imagens com as datas e os nomes das ativistas desaparecidas, incluindo Alia Azizi, Parwana Ibrahimkhel, Mursal Ayar, Zahra Mohammadi e Tamana Zaryab Paryani e as suas três irmãs.

Estado Islâmico
O Afeganistão voltou a ser dominado pelo Estado islâmico (mais precisamente, o Talibã) desde a retirada das tropas estadunidenses em 2021. É um regime de governo extremista baseado em preceitos religiosos do Alcorão. As leis e a cultura islâmica possuem grande impacto nos mais variados aspectos da vida de uma mulher islâmica, tais como sua educação, oportunidade de emprego, herança, casamento e justiça, entre outros. Desde a retomada política do país pelo Talibã, ele fechou as escolas de ensino médio para meninas, pois o Islamismo restringe o acesso feminino à educação. Apesar disso, mantém o ensino fundamental e a universidade abertos às mulheres, mas proibiu certos cursos universitários para elas, tais como economia, engenharia, jornalismo, e muitas das ciências sociais e naturais. Segundo a Missão de Assistência das Nações Unidas no Afeganistão (UNAMA), mais de um milhão de meninas afegãs foram proibidas de frequentar a escola em 2021. O que afeta diretamente inclusive a atuação profissional feminina no país. "O Talibã proibiu as mulheres de trabalhar na maioria das instituições governamentais, forçando muitas a deixar seus empregos. Em alguns casos, as mulheres foram instruídas a selecionar um parente do sexo masculino para substituí-las". As mulheres que mantiveram seus empregos enfrentam grandes dificuldades para chegar ao trabalho, porque o governo exige que elas estejam acompanhadas de um homem da família se quiserem se deslocar mais do que 70km. Para entender as implicações dessa norma para a vida real das mulheres afegãs, eis o exemplo de Shamsia Mahjabin (com 29 anos à época do depoimento):A segregação de gênero no Afeganistão vai ao ponto em que as mulheres são proibidas inclusive de frequentar parques, academias de ginástica e banheiros públicos; não podem ir a restaurantes sem estarem acompanhadas de um homem da família.

Nos dias 19 e 20 de novembro de 2022, segundo a Suprema Corte do Afeganistão, 10 mulheres e 11 homens foram chicoteados 39 vezes cada um por roubo, adultério e fuga de suas casas. Os espancamentos foram realizados depois das orações na principal mesquita da cidade de Talocan, na província de Takhar, aos olhos de residentes locais, inclusindo anciãos locais e estudiosos. Esses são os números de apenas uma cidade afegã. Outras cidades fizeram outras "chicotadas oficiais".

Veja também

 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Ativistas do Afeganistão
Mulheres do Afeganistão
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2022

Tamana Zaryab Paryani


Trichocephalus es un género de plantas de la familia  Rhamnaceae.

Especies seleccionadas
Trichocephalus atratus Eckl. & Zeyh.
Trichocephalus callosus Eckl. & Zeyh.
Trichocephalus elongatus Eckl. & Zeyh.
Trichocephalus imberbis Eckl. & Zeyh.
Trichocephalus laevis Eckl. & Zeyh.

Referencias

Phyliceae

Trichocephalus


Film+' je 24-satni filmski kanal RTL Kábeltelevízió Kft. Pokrenut je 15. rujna 2003., u isto vrijeme kad i Cool TV. Kanal emitira filmove koji su se prethodno emitirali u programu RTL Klub 24/7. Prema ocjenama mađarske televizije iz 2012. godine, Film+ je treći najgledaniji kabelski TV kanal u Mađarskoj. Zbog ranog uspjeha na kanalu, matična je tvrtka pokrenula Film+2 koji filmove emitira na isti način kao i Film +. Njegova izravna konkurencija je filmski kanal Mozi+ od TV2.

Mađarske televizijske postaje

Film+


Lamberto Petri (né le  à Lucques et mort le  à San Francisco) est un footballeur italien qui évoluait au poste de défenseur.

Biographie

Carrière de joueur

Carrière en club

Lamberto Petri est joueur du Lucchese 1905 de 1929 à 1935.

Lors de la saison 1935-1936, il joue avec le Bologna FC en première division italienne.

Petri retrouve le Lucchese 1905 en 1936 et raccroche les crampons en 1939.

Il dispute au total 26 matchs en première division italienne pour deux buts marqués.

Carrière en sélection
Il fait partie de l'équipe nationale italienne médaillée d'or aux Jeux olympiques de 1936. Il ne dispute aucun match durant le tournoi.

Palmarès

Références

Liens externes

Footballeur italien
Champion olympique de football
Champion olympique italien
Joueur du Bologne FC 1909
Naissance à Lucques
Naissance en janvier 1910
Décès en novembre 1964
Décès à 54 ans
Décès à San Francisco

Lamberto Petri


Slobodan Dubajić (født 19. februar 1966) er en tidligere serbisk fodboldspiller.

Serbiens fodboldlandshold

|-
|1994||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Serbien

Slobodan Dubajić


Liebe im Ring  é um filme a preto e branco alemão do género drama, realizado por Reinhold Schünzel e escrito por Max Glass e Fritz Rotter, e protagonizado por Max Schmeling, Olga Chekhova e Renate Müller. Estreou-se na Alemanha a 17 de março de 1930, e em Portugal a 8 de maio de 1930, cujas primeiras cenas foram dobradas em português por Arthur Duarte e Santa Camarão.

Elenco

Filmes em língua alemã
Filmes da República de Weimar
Filmes da Alemanha de 1930
Filmes de drama romântico da Alemanha
Filmes de drama romântico da década de 1930
Filmes de esporte da Alemanha
Filmes de esporte da década de 1930
Filmes em preto e branco
Filmes da Terra Film
Filmes dirigidos por Reinhold Schünzel
Filmes gravados na Alemanha
Filmes sobre boxe
Filmes dobrados em português de Portugal

Liebe im Ring


Babil (İngilizce özgün adıyla Babel), Meksikalı yönetmen Alejandro González Iñárritu tarafından yönetilen 2006 filmi. Senaryo yazarı, 'Paramparça Aşklar Köpekler (2000), ve '21 Gram (2003), filmlerin de, yine yönetmen Iñárritu ile birlikte çalışan senarist, Guillermo Arriaga. Başlıca rolleri,Brad Pitt, Cate Blanchett, Gael Garcia Bernal, Adriana Barraza, Kôji Yakusho paylaşır. Üç ayrı kıtada, dört farklı konuyu birbirine bağlayan filmin ana teması, iletişimsizlik. ABD, Meksika ortak yapımı filmin türü Dram. Altın küre, 2006 Cannes film festivali ve Palm Springs Uluslararası film festivalinde birçok ödüller alan film, 79. Akademi Ödüllerinde de yedi dalda adaydır

Film üzerine
Altın küre ödüllü (21 Gram  / en iyi yönetmen) yönetmen  Iñárritu, film çekildikten sonra adını, konusuna uygun olarak; Kitab-ı Mukaddes'in, (İncil) ilk bölümü Tekvin'de ki yaradılış efsanesinden (Babil efsanesi) (Genesis) esinlenerek koyduğunu açıklamıştır. Efsaneye göre: Kendisini, her yönden gelişmiş ve ilerlemiş gören insanoğlu, göğün en yükseklerine ulaşma, Tanrı'yı görme, Cennete varma arzusu ile birleşerek, 'babil kulesi, olarak adlandırılan. göğe doğru yükselen bir yapı inşa etmeye başlarlar. Bu kibirlerinden dolayı öfkelenen Tanrı, bu insanları cezalandırmak için, aynı dili konuşabilme özelliklerini yok eder ve her birine ayrı bir lisan verir. Artık birbirleriyle iletişim sağlayamayan insanlar kule yapımını bırakmak zorunda kalırlar. Anlaşmazlık zamanla sevgisizlik ve huzursuzluğu da bereberinde getirince dünyanın dört bir tarafına dağılırlar.
Iñárritu'ya göre: -(Gerçekte sınırlamalar insanın, kendi iç dünyasında yaşadığı düşüncelerdir. Mutluluğumuzu oluşturan şeyler toplumsal yapıya göre değişkenlik gösterirken, çaresizlik içinde ise hepimiz din, dil, ırk farketmeksizin aynı duyguları yaşıyoruz. Babil, bizi ayıran değil, bizi birleştiren duygular üzerine bir film oldu.) Film de, yaşadığı toplum tarafından, diğer toplum bireyleri hakkkında empoze edilen düşünceler, kültürel iletişimsizliğin yanında, aynı dili konuşup, aynı evrensel yapıya sahip insanların, birbirlerini anlayamama sorununu da işlenmektedir.Farklı bir kültürden gelerek,farklı ülkelerde çalışan Meksikalı yönetmen, Alejandro González Iñárritu, konusunun geçtiği dört ülkenin dilinin kullanıldığı Babil'i, çocuklarına adayarak filme verdiği önemi göstermektedir.

Konusu
Fas'ın, çöllük arazide kurulu bir köyünde, keçi sürüsü çobanlığı yapan iki kardeş, Ahmed (Said Tarchani) ve Yusuf (Ebubekir el Ceyd), babalarının yeni aldığı tüfeği denemek için birkaç atış yaparlar. Atış konusunda daha deneyimli olan küçük kardeş Yusuf, satıcının dediği gibi, tüfeğin menzilinin 3 km. olup olmadığını kontrol etmek için yüksek bir tepeye çıkar. Tepenin aşağısındaki yoldan geçen yolcu otobüsüne nişan alıp ateş etmek gibi, hatalı bir seçim yapar. İsabet ettiremediğini düşünerek abisiyle birlikte evlerine geri dönerler. Fakat bu çocuklar, yaptıkları yanlış seçimle, ardında bıraktıkları dramın farkında değildirler. Zira, mermi otobüsün camından içeri girerek, kocası Richard (Brad Pitt) ile seyahat için ABD'den gelen Susan'nın (Cate Blanchett), boynuna isabet etmiştir. Otobüste bulunan herkes bir anda paniğe kapılır. Richard çaresizlik içinde etrafındakilerden yardım ister. Fakat, sadece yayın organlarında Amerikalıları  işgalci, barbar olarak tanıyan yolcular çifte yardım etmek istemez. Richard'ın ısrarı üzerine ambulans gelene kadar bir saat otobüsün beklemesini kabul ederler.Richard, acil yardımın yapılacağı yerlerden uzak oldukları için  Susan'ı alarak en yakındaki köye götürür. Hataları yüzünden bir çocuklarını kaybetmiş çift, kötüye giden evliliklerini kurtarma için yolculuğa çıkmışlardır. Nereden geldiği belli olmayan bir kurşunun Amerikalı çiftlerden Susan'ı yaralaması haberi üzerine, Fas'ın ABD konsolosluğu devreye girerek tüm dünyada terör saldırısı alarmı verilir. ABD, vatandaşlarının terörist saldırıya uğradığını düşünmektedir.Susan ve Richard, yolculuğa çıkarken çocukları Debbie (Elle Fanning) ve Mike'ı (Nathan Gamble) ABD'deki evlerinde daimi bakıcıları, Meksikalı Amelia'ye (Adriana Barraza) bırakmışlardır. Richard evi arayıp başlarından geçen olayı bildirir. Fakat Amelia'nin, Meksika'da oğlunun düğünü vardır ve gitmek zorundadır. Çocuklara bakacak kimseyi bulamayınca, onları da yanına alarak sınır ötesindeki Meksika'ya gider. Meksika'nın tehlikeli olduğu düşüncesi ile büyüyen çocuklar tedirgindirler. Düğün bittikten sora, ABD'ye geri dönüşte Amelia'nın yanında yeğeni Santiago'da (Gael García Bernal) vardır. Sınırdan geçişte ABD polisi sorun çıkarır. Asi bir ruha sahip genç Santiago, polisten kaçmaya çalışınca durumu daha da zora sokar.Dünyanın diğer ucu Japonya'da, Yasojiro'nun (Koji Yakusho) yakın zamanda karısı ölmüş, tüm sevgisine rağmen sağır ve dilsiz kızı Chieko (Rinko Kikuchi) ile bir türlü iletişim sağlayamamanın sıkıntılarını çekmektedir. Annesinin intihar etmesinden de derin bir şekilde etkilenen Chieko, insanlarla iletişim sağlamak için bedensel bir çözüm arayışı içerisine girmiştir. Bunun yanı sıra Japon polisi, farklı ülkelere giderek av yapmayı seven iş insanı Yasojiro'yu, üzerine kayıtlı bir tüfekle suç işlendiği gerekçesiyle aramaktadır.

Oyuncular
Fas / Morocco
 Brad Pitt - (Richard)
 Cate Blanchett - (Susan)
 Said Tarchani - (Ahmed)
 Ebubekir el Ceyd - (Yusuf)
Meksika
 Adriana Barraza - (Amelia)
 Gael García Bernal - (Santiago)
 Elle Fanning - (Debbie Jones)
 Nathan Gamble - (Mike Jones)
Japonya
 Rinko Kikuchi - (Chieko)
 Koji Yakusho - (Yasujiro)
 Satoshi Nikaido - (Dedektif Kenji)

Eleştiriler
Farklı mekânlarda farklı konulara değinen filmin kurgusu, zaman ve mekân arasında mekikler dokuyarak bağlantılar yapar. Iñárritu ve Arriaga ikilisi, kaos, çaresizlik, yoksulluk, önyargılar ve iletişimsizlik temasının içinde, hiç konuşmadan yaralı bir insana yardım eden Faslı yaşlı kadın figürü ile iletişime niyetin yüce değerini de ortaya koyar. Egemen güçlerin benimsetmeye çalıştığının aksine; Terör diye nitelendirilen aslında, bir çocuğun hatalı bir seçimi oluşu, iç içe geçmiş önyargılar ile filmin çekildiği bölgelerin kültürel yapısını dürüst bir şekilde yansıtan yönetmen Alejandro González Iñárritu, eleştirmenler tarafından övgüye değer bulunmuştur. Başarılı oyuncular Brad Pitt ve Cate Blanchett'in yanında, Meksikalı dadıyı oynayan Adriana Barraza, sağır, dilsiz Chieko'yu oynayan Rinko Kikuchi, performanslarıyla kendilerinden söz ettirmiştir. Bazı sahnelerinde abartının hakim olduğunu da yapılan eleştiriler arasında görmek mümkün.  2006 Cannes Film Festivalinde, en iyi yönetmen, Altın küre de ise en iyi film seçilen Babil başarılı  bir yapım olarak gösterilmektedir.  Yönetmen Iñárritu ve senarist Arriaga, yaptığı bir ortak açıklamada, artık aynı projede yer almayacaklarını söylemişlerdir. Aralarında bir sürtüşme yaşandığını ileri sürenler olsa da, bir anlaşmazlığın olduğu henüz tarafların doğruladığı bir bilgi değildir. Birlikte çalıştıkları bu üçüncü film babil, beğenilen finali ile sinema klasikleri arasına girecek gibi görünmektedir.

Aldığı Ödüller
Ödülleri
79. Akademi Ödülleri
 En iyi  müzik - Gustavo Santaolalla
64. Altın Küre Ödülleri
 En iyi film (Drama)
2006 Cannes Film Festivali
 En İyi Yönetmen Ödülü
 Jüri Özel Ödülü (Ekümenik)
 Teknik Büyük Ödül (Kurgu)
Palm Springs Uluslararası Film Festivali
 En iyi film
 En iyi yönetmen
Aday olduğu ödüller
79. Akademi Ödülleri
 En iyi film
 En iyi Yönetmen - Alejandro González Iñárritu
 En iyi özgün senaryo - Guillermo Arriaga
 En iyi yardımcı kadın oyuncu - Adriana Barraza
 En iyi yardımcı kadın oyuncu - Rinko Kikuchi
 En iyi  müzik - Gustavo Santaolalla
 En iyi kurgu
Not : 79. Akademi Ödüllerinin sonuçları 25 Şubat 2007 tarihinde açıklanacaktır.

64. Altın Küre Ödülleri
 En iyi film
 En iyi Yönetmen - Alejandro González Iñárritu
 En iyi senaryo - Guillermo Arriaga
 En iyi yardımcı kadın oyuncu - Adriana Barraza
 En iyi yardımcı kadın oyuncu - Rinko Kikuchi
 En iyi yardımcı erkek oyuncu - Brad Pitt
 En iyi müzik - Gustavo Santaolalla
2006 Cannes Film Festivali
 Altın palmiye
 En İyi Yönetmen
 Jüri Özel Ödülü
 Teknik Büyük Ödül

Dış bağlantılar
 Resmi Web sitesi
 allmovie sayfası
 IMDb sayfası
 Yapım şirketi
 Resmi site bağlantılı film tanıtım sitesi
 Resmi site bağlantılı film tanıtım sitesi

Kaynakça
 Resmi sitesi
 Resmi site bağlantılı film tanıtım sitesi
 Görsel ve yazılı basın (Eleştiriler)

Fransa dramatik filmleri
Meksika dramatik filmleri
Alejandro González Iñárritu'nun yönettiği filmler
Film ödülü sahipleri
BAFTA Ödülü kazanan filmler
Arapça filmler
Japonya'da çekilmiş filmler
Konusu Tokyo'da geçen filmler
Konusu Kaliforniya'da geçen filmler
Konusu Meksika'da geçen filmler
Konusu Fas'ta geçen filmler
Fas'ta çekilmiş filmler
Kaliforniya'da çekilmiş filmler
Alberta'da çekilmiş filmler
Steve Golin'in yapımcısı olduğu filmler
Alejandro González Iñárritu'nun senaryosunu yazdığı filmler
Amerika Birleşik Devletleri psikolojik dram filmleri
2000'lerde İngilizce filmler
2006 çıkışlı dramatik filmler
Doğrusal olmayan anlatı içeren Fransa filmleri
2000'lerde İspanyolca filmler
2000'lerde Japonca filmler
David di Donatello Yabancı Dilde En İyi Film Ödülü sahipleri

Babil (film)


According to Jim (Türkçe: Jim'e Göre), ABD'de ABC kanalında yayınlanan Amerikan komedi dizisidir. 3 Ekim 2001 Çarşamba günü sevilen dizi My Wife and Kids'den sonra yayınlanır. Dizi hemen kendine bir izleyici kitlesi edinir ve ABC kanalı, bu dizinin 2.sezonunu da çekmeye karar verir ancak dizi artık Salı günleri yayınlanacaktır. ABC kanalında en çok 2. izlenen komedi dizisidir. Amerika'da ABC kanalına ait According to Jim dizisinin NBC kanalına ait Fraiser'a karşı olduğu konuşulmaktadır. Amerika'da 6.sezon yayınlanmıştır. 16 Mayıs 2007 günü 6.sezon sona ermiştir. Türkiye'de CNBC-e kanalında yayınlanmaktadır.

Özeti
Jim,bir banliyö kentinde yaşayan, kaba fakat sevecen bir babadır. Cherly adında mutheşem bir bayanla evlenmiştir ve iki kızı bir oğlu vardır: Gracie, Ruby ve Kyle. Büyük bir evde yaşamaktadırlar. Jim için her şey harikadır fakat o kadar tembeldir ki, bir işi yapacağı zaman en az gücünü kullanmaya çalışır. Kayın biraderi ile beraber bir inşaat şirketinde çalışmakta garajında kendine ait bir müzik grubu yürütmektedir. Baldızı ile asla geçinememekte sürekli tartışmaktadır.

Dizi Hakkında Bilgiler
 Türü:Sitcom
 Yaratıcısı:Tracy Newman ve Jonathan Stark
 Oyuncular:
 Jim Belushi (Jim-15 Haziran 1954 doğumlu)
 Courtney Thorne-Smith (Cheryl-8 Kasım 1967 doğumlu)
 Kimberly Williams-Paisley (Dana Gibson-14 Eylül 1971 doğumlu)
 Larry Joe Campbell (Andy-29 Kasım 1972 doğumlu)
 Taylor Atelian (Ruby-27 Mart 1995 doğumlu)
 Billi Bruno (Gracie-20 Temmuz 1997 doğumlu)
 Conner Rayburn (Kyle (dördüncü sezondan beri) 7 Nisan 1999 doğumlu)
 Nerede çekiliyor:Illnois,Amerika
 Bölüm sayısı:145
 Kaç dakika sürüyor:22-30 dakika arasında değişmekte
 Yayınlandığı kanal:ABC
 Ne zamandan beri yayınlanmakta:3 Ekim 2001'den beri

Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizileri

According to Jim


වළගම්බා හෙවත්  වට්ඨ ගාමිණී අභය(වළගම්බාහු) ක්‍රි.පු. 103 සිට 77 දක්වා අනුරාධපුරය අග නගරය කර රාජ්‍ය කර වු සිංහල රජ කෙනෙකි.  එතුමා රාජ්‍යයත්වයට පත් වි මාස 5 කට පසු කැරළි හා දකුණු ඉන්දිය ආක්‍රමණ හමුවේ පරාජයට පත් වි සිහසුන අහිමිවිය.  නමුත් වසර 14 කට පසු ආක්‍රමණිකයන් පරාජය කර නැවත සිහසුන ලබාගැනිමට එතුමාට හැකි විය.

මාතලේ අළුවිහාරයේදි  මුල්වරට ත්‍රිපිටකය ග්‍රන්ථාරූඪ කිරිම එතුමාගේ රාජ්‍ය අනුග්‍රහය ඇතිව සිදුවු මහඟු ක්‍රියාවලියකි(මේ සදහා ප්‍රාදේශීය පාලකයෙක් සහය වූ බව සදහන් වෙතත් වළගම්බා අනුග්‍රහය දැක්වූබවක් මහා වංශයේ නොදැක්වේ). ඒමෙන්ම විශාල වෙහෙර විහාර කරවිමටද එතුමා කටයුතු යොදන ලදි.  ඒයින් අභයගිරි විහාරය හා ස්ථූපය, රන්ගිරි දඹුළු රජමහා විහාරය ප්‍රධාන තැනක් ගනී.සද්ධාතිස්ස රජු දුටුගැමුණු රජුගේ සහෝදරයා වේ. ඔහුට පුතුන් සිව් දෙනෙකු සිටියේය. එම පුතුන් පිළිවෙළින් ලජ්ජිතිස්ස, ථුලත්තන,ඛල්ලාඨනාග හා වට්ට ගාමිණී අභය (වළගම්බා) විය. සද්ධාතිස්ස රජු ක්‍රි.පූ.137 සිට 119 දක්වා වසර 18ක් රාජ්‍ය පාලනය කළේය. ඔහුගෙන් පසු ථුලත්තන රජු දින 40ක්, ලජ්ජිතිස්ස රජු වසර 10ක් බැගින් පාලනය කිරීමෙන් පසු ඛල්ලාඨනාග රජුට රජකම හිමිවිය.

වට්ට ගාමිණී අභය රජු " වළගම්බා " නමින් රජ වීම

ඛල්ලාඨනාග රජුගේන් පසුව රජකම හිමිවිය යුත්තේ වළගම්බා රජුට වුවද මහාරට්ඨ නැමැති සෙනෙවි කෙනෙකු විසින් ඛල්ලාඨනාග රජු මරා රාජ්‍ය පැහැර ගන්නා ලදි.

දින කිහිපයක් තුළ තම සොහොයුරා මැරූ පලිය ගත් වට්ඨ ගාමිණී අභය කුමරු මහාරට්ඨ සෙනෙවි මරා දමා වළගම් අභා හෙවත් වළගම්බා නමින් ක්‍රි.පූ. 103 දී පළමු වරට රජකමට පත් විය.

වළගම්බා රජුගේ අගමෙහෙසිය වූයේ සෝමා දේවියයි. පුතා මහානාග කුමාරයා වේ. සොමදෙවිය සිහි විමට වලගම්බා රජු විසින් සොමවතිය නිර්මාණය කරන ලදි.

`1==සිහසුනට පත් වීම ==
වළගම්බා රජු , සද්ධාතිස්ස රජුගේ හතර වෙනි පුතුයි. එතුමාගේ වැඩිමහල් සහෝදයන් වු ථුලත්තන , ලජ්ජිතිස්ස ( ලැමිණිතිස් ) , බල්ලාඨනාග යන රජවරුන් මෙතුමාට කලින් රාජ්‍යයත්වය දැරීය. බල්ලාඨනාග රජු මරා දමා මහාරක්කත නම් රජුගේ සෙනවියා සිහසුන පැහැරගෙන තිබුණි.වළගම්බා රජු සිහසුනට පත්වූයේ මහාරක්කත ඝාතනය කිරීමෙනි.

කැරළි හා ආක්‍රමණ
වළගම්බා රජු සිහසුනට පත්වන විට රටතුළ පැවතියේ ව්‍යාකූල දේශපාලන වතාවරණකි.රජුගේ පළමු රාජ්‍ය වර්ශය තුල රෝහණයේ නකුල ග්‍රාමයේ ථිය හෙවත් තිස්ස නම් බ්‍රහ්මණ වංශිකයකු  සිහසුන පතා කැරැල්ලක් ඇතිකොට තිබේ.එම කාලයේදීම පංච ද්‍රවිඩ ආක්‍රමණය හෙවත් සප්ත ද්‍රවිඩ ආක්‍රමණය සිදුවිය.ද්‍රවිඩ ආක්‍රමණිකයන් හත් දෙනකුගේ නායකත්වයෙන් යුතු හත්දහසක සේනාවක් ලක්දිව ආක්‍රමණය කර තිබේ.මොවුන් වළගම්බා පරාජය කොට අනුරාධපුරයේ බලය අල්ලාගෙන තිබේ.

සත් ද්‍රවිඩ ආක්‍රමණය සහ තීය බ්‍රාහ්මණයාගේ කැරැල්ල

වළගම්බා රජු රාජ්‍යත්වයට පත්වී මාස 5ක පමණ කාලයක් ගතවූ පසු තිස්ස හෙවත් තීය නම් බ්‍රාහ්මණයෙකු විසින් රජුට එරෙහිව රුහුණු ප්‍රදේශයේ නකුල ග්‍රාමයේ කැරැල්ලක් ඇති කොට විශාල ව්‍යසනයක් සිදු කරන ලදි.

පැරණි ඉතිහාස ග්‍රන්ථවලට අනුව ඒ වන විටත් තීය බ්‍රාහ්මණයා විසින් වසර 16ක් ලංකාවේ රුහුණු ප්‍රදේශය පාලනයට නතු කරගෙන තිබුණි.

සත්ද්‍රවිඩ ආක්‍රමණය

තීය බ්‍රාහ්මණයාගේ කැරැල්ල අතරතුර ලංකාව ආක්‍රමණය කළ සත්ද්‍රවිඩයින්ගෙන් රජුට මහත් හිරිහැරයක් විය.රජු තීය බ්‍රාහ්මණයට සත් ද්‍රවිඩයින් පරාජය කළහොත් තම රාජ්‍යය ඔහුට දෙන බවට පවසා සිටියේය.රජුගේ සැලසුම වූයේ තීය බ්‍රාහ්මණයා මගින් සත් ද්‍රවිඩයින් පරාජය කොට ඉන්පසු තමා විසින් තීය බ්‍රාහ්මණයා මරා රජකම ගැනීමයි.( ඒ වන විට සත් ද්‍රවිඩයින් සහ ඔවුන්ගේ සත් දහසක හමුදාව පරාජය කිරීමට තරම් යුධ ශක්තියක් නොතිබූ බව රජුගේ මෙම උපායෙන් අපට පැහැදිලි වේ.) නමුත් රජුගේ උපාය අසාර්ථක වන්නේ සත් ද්‍රවිඩයින් විසින් තීය බ්‍රාහ්මණයා මරා තමාවද සිරගත කර රජකම අයිති කර ගැනීමට රජරට ප්‍රදේශයට පැමිණෙන බව රජුට දැනගැනීමට ලැබීමත් සමඟය.

වළගම්බා රජුගේ පසුබැසීම

මේ අනුව රජු ඇතුළු පිරිස අනුරාධපුරය අතහැර කන්ද උඩරටට පලා යද්දී පණ්ඩුකාභය රජු තැනවූ උතුරු දොරටුව අසල ආරාමයේ සිටි ජෛන ආගමික පූජකයකු වන ගිරි නම් නිඝණ්ඨයා රජු දැක "මහා කළු සිංහලයා පලා යනවා" යයි කෑ ගැසීය. එකෙනෙහිම රජු මෙසේ සිතුවේ ය. "මගේ රාජ්‍ය මට නැවත ලැබුණොත් මෙතැන විහාරයක් කරමි" අදිටන් කර ගත්තේ ය.

පස්සෙන් පන්නා ගෙන එන දෙමළ හමුදාවෙන් බේරීම පිණිස වළගම්බා රජු, එවකට ගැබ්බරව සිටි අනුලා බිසව, සෝමා දේවිය, මහානාග කුමරු, මහාචූලි මහාතිස්ස කුමරු හා රථය පදවන්නා යන සියළු පිරිස මලය දේශයට හෙවත් කන්ද උඩරටට පලා යන්නට විය.

රථයේ පිරිස වැඩි නිසා රථය සෙමෙන් ගමන් ගන්නට විය. මහාචූලි මහාතිස්ස කුමරු හා මහානාග කුමරු ආරක්ෂා කළ යුතුය. ගැබ්බරව සිටි අනුලා බිසව රථයෙන් බැස්සවිය නොහැක. සෝමා දේවිය බැස්සවීමට ද රජුට නොහැකිය. දෙමළ හමුදාව ලග ලගම එයි. රජු ව්‍යාකූලත්වයට පත් විය.

ඒ බව වටහා ගත් සෝමා දේවිය රථයෙන් බැසීමට ඉදිරිපත් විය. සෝමා දේවිය රථයෙන් බැස්සා ය. රථය වේගයෙන් ගමන් කරන්නට විය. සොළී හමුදාවේ සත් ද්‍රවිඩයින්ගෙන් එක් අයෙක් සෝමා දේවියද තවත් අයෙක් පාත්‍රා ධාතුවද රැගෙන යළි ඉන්දියාවට ගියෝ ය.

ඉන් පසු නැවත සත් ද්‍රවිඩ ආක්‍රමණිකයන්ගෙන් ඉතිරි වී සිටින පස් දෙනා වන වූ පූලහත්ථ, බාහිය, පනයමාර, පිලියමාර හා දාඨික වළගම්බා රජුගේ පළා යාමෙන් පසු හිස් වූ රජකම සඳහා එකිනෙකා මරා ගනිමින් පිළිවෙළින් වසර 14කුත් මාස 7ක් මෙරට පාලනය කළෝය.

නැවත සේනා සංවිධානය කිරීම
වළගම්බා රජු ඇතුළු පිරිස නිරුපද්‍රිතව වෙස්සගිරි විහාරය අසල ඇති වනයට ඇතුළු විය. [ වෙස්සගිරි පුදබිම තවම නියමාකාරයෙන් හදුනා ගෙන නොමැති අතර රැස්වෙහෙර පුදබිම එම ස්ථානය වන්නට පුළුවනැයි කියා අනුමාන කරයි. ] එහිදී කුපික්කල තිස්ස තෙරුන් වහන්සේ වළගම්බා රජුට හමුවූ අතර උන්වහන්සේ විසින් පිණ්ඩපාතයෙන් රජු ඇතුළු පිරිසට ආහාර ලබා දෙන ලදි. එතැනින් පලාගොස් සල්ගල අසල මාතුවේලංග නැමැති ස්ථානයේ තනසීව නම්  ජන ප්‍රධානියකුගේ නිවසේ සැඟවී සිටියේ ය. කුපික්කල තිස්ස තෙරුන් වහන්සේ එතැනටද පැමිණ රජුට උපස්ථාන කළේය.

වළගම්බා රජුගේ අනුලා බිසවත් තනසීව නම් ජන ප්‍රධානියාගේ බිරිඳත් අතර දිනක් ගැටුමක් ඇතිවිය. අනුලා බිසව ඒ අවස්ථාවේදී  තමා රජ බිසවක් බව අමතක නොකළා ය. මේ බැව් රජුට දැන ගැනීමට ලැබුණි. එම අවස්ථාවේදී එම ස්ථානයට රජු පැමිණි අතර එම සුළු ගැටුම දුරදිග යාමෙන් වළගම්බා රජුට 14 වසරක් සේවය කළ තනසීව නම් ජන ප්‍රධානියා රජු විසින් මරා දමන ලදි.

ඉන්පසු රජු ලෙන් විහාරවල සැඟවී සිටිමින් සේනා සංවිධානය කළේය. රජු ඉතාමත් උත්සාහයෙන් සේනා සංවිධානය කරන අතරතුරේ රජු සිටි ලෙනේ එක් කොනක මකුළුවකු දැළක් වියනු රජු දුටුවේ ය. මකුළුවා කීප වතාවක් ම අසාර්ථක විය. නමුත් අවසානයේ ඌ සාර්ථක විය. එම දර්ශනයෙන් ප්‍රබෝධමත් වූ රජු වඩාත් මැනවින් සේනා සංවිධානය කරන්නට විය.

බාහිර සබැදි
 Kings & Rulers of Sri Lanka
Codrington's Short History of Ceylon

මූලාශ්‍ර

වළගම්බා රජ


'Kültür tarihidönemlerin, ülkelerin ya da toplulukların düşünsel ve kültürel özelliklerini inceleyen bir bilim dalıdır.

Sözcük olarak kökeni [[AlmancKulturgeschichte kavramına dayanmaktadır. Almancadan alınan bu kavram İngilizcede de "Cultural History" olarak adlandırılmıştır. Kültür tarihi çalışmaları aslında cultural studies (kültür çalışmaları) adı altına yapılan çalışmalarla benzerlik göstermektedir.

Bu kavram ilk ortaya çıktığında daha çok minimalist anlayışla ele alınmış ve belirli nesnelerin antropoloji ve tarihin gözüyle yorumlanması olarak görülerek "kahvenin kültür tarihi", "rakının kültür tarihi", "patatesin kültür tarihi" gibi başlıklarla özetlenebilen alanlarda çalışmalar yapılmıştır.

Kültür tarihi siyasi gelişmeler ve ülkeler(uluslar)-arası ilişkilerle doğrudan ilgilenmez. Bu nedenle hangi olayın hangi tarihte olduğunun bilinmesi kültür tarihi açısından çok önemli değildir.

Aslında, kültür tarihi kavramı 18. yüzyılda ortaya çıkan Aydınlanma döneminin (Kant, Voltaire) bir ürünü olan insanlığın sürekli ileriye doğru kültürel gelişimi anlayışına dayanmaktadır. Almanya'da Romantik dönemde her tür bilinçsiz yaratıcılık kültür tarihinin bir parçası olarak görüldüğü için bu tür olgular "halk ruhu"nun bir ifadesi olarak anlaşılmıştır. Bilgilerini insan topluluklarının karşılaştırmalı kültür tarihi çalışmalarından elde eden Arnold J. Toynbee ve Oswald Spengler gibi 20. yüzyıl felsefecilerinin yaptığı çalışmalar ise kültür felsefesinin ortaya çıkmasına yol açmıştır. Kavram, Alfred Weber tarafından kültür sosyolojisinin bir alt dalı olan düşünce tarihi doğrultusunda geliştirilmiştir.

Kültür tarihi kavramı altında daha çok sosyolojik açıdan aile, dil, gelenekler, din, sanat ve bilim alanlarında çalışmalar yapılır. Bu nedenle kültür tarihi diğer bilim alanlardan farklı olarak "günlük kaynaklar"dan da yararlanır.

Tarih biliminin bir alt dalı olarak kültür tarihi

Ancak, son yıllarda daha bütüncül bir anlayışla kavranan kültür tarihi çalışmaları belirli bir dönemde

Tarih biliminde kültür tarihi denilince çok farklı anlayışlarla karşılaşılmaktadır. Bunlar genel olarak iki farklı eğilimle özetlenebilir. Bazı tarihçiler "kültür tarihi" kavramı altında siyasi tarihten tamamen bağımsız olarak belirli araştırma nesnelerinin incelenmesini anlamaktadırlar. Son zamanlarda ortaya çıkan yeni eğilim ise kültür tarihi kavramını belirli nesnelerle ilişkilendirmekten özenle kaçınmaktadır. Bu "yeni" kültür tarihi anlayışında, bütün nesnelerin belirli bir bakış açısından, yani kültür tarihi açısından yorumlanması önemlidir. Böylece geleneksel kültür tarihi çalışmalarının ihmal ettiği ya da özenle kaçındığı alanlar da kültür tarihinin nesneleri arasına katılır; yani siyaset ve hukuk. Ancak, siyaset ve hukuk alanında yapılan kültür tarihi çalışmalarının odağında iletişim süreçleri yer almaktadır. Kültür tarihi açısından siyasi ve hukuksal kurumlar rasyonel olarak yapılandırılmış nesnel varlıklar değildir, bunlar iletişim aracığıyla talep, kabul ya da reddedilen iktidar isteklerinin yoğunlaşmış şekilleridir (Bkz. Jurgen Habermas). Buradaki iletişimden işaretlerin değişimi anlaşılmaktadır, ki bunun sonucu olarak özellikle imgeler, ritüeller ve törenler gibi işaretler yeni kültür tarihi çalışmalarında ilk sıralara yükselmiştir.

Kaynakça
Peter Burke, Was ist Kulturgeschichte?, Frankfurt am Main: Suhrkamp 2005, ISBN 3-518-58442-1
Peter Burke, What is Cultural History? (Cambridge: Polity Press, 2004)
Christoph Conrad, Martina Kessel, (Hg.), Kultur & Geschichte. Neue Einblicke in eine alte Beziehung, Ditzingen:  Reclam 1998
Ute Daniel, Kompendium Kulturgeschichte, 4., erw. Aufl., Frankfurt am Main: Suhrkamp 2004, ISBN 3-518-29123-8
Lars Deile, Die Sozialgeschichte entlässt ihre Kinder. Ein Orientierungsversuch in der Debatte um Kulturgeschichte, in: Archiv für Kulturgeschichte, Bd. 87 (2005), S. 1-25
Michael Erbe: Die Erfindung der Antike - Das Altertum und der Aufbruch in die Neuzeit. Berlin 2005, wjs-Verlag, ISBN 3-937989-07-2
Philippe Poirrier, Les enjeux de l'histoire culturelle, Paris : Seuil, 2004.
 Rebecca Spang, Paradigms and Paranoia: how modern is the French Revolution?, American Historical Review, 108 (2003)
Barbara Stollberg-Rilinger, Was heißt Kulturgeschichte des Politischen? (= Zeitschrift für historische Forschung, Beih. 35), Berlin: Duncker & Humblot 2005, ISBN 3-428-11868-5
Hans-Ulrich Wehler, Die Herausforderung der Kulturgeschichte, München: C.H.Beck 1998
WerkstattGeschichte - Historische Fachzeitschrift für Alltags- und Kulturgeschichte

Ayrıca bakınız
Sanat Tarihi
Dinler Tarihi

Kültür tarihi


Monterey Jack ist ein Käse aus Kuhmilch, der in verschiedenen Reifegraden und Stilrichtungen vor allem im Westen der USA sehr verbreitet ist. Der Name geht auf David Jacks aus dem Monterey County in Kalifornien zurück, der um 1890 begann, Käse in der Tradition der dort ansässigen Franziskaner herzustellen und zu vermarkten. Seit 1955 ist sein offizieller Name als Monterey Jack festgelegt, andere, noch immer gebräuchliche Bezeichnungen sind Sonoma Jack oder einfach nur Jack. Am häufigsten kommt er als Young Jack in seitlich leicht abgeflachten Trommeln von etwa 7,5–8 lb Gewicht, bei industrieller Fertigung auch in Blöcken in den Handel. Young Jacks werden in vielen Käsereien Kaliforniens und auch außerhalb des Bundesstaates produziert und zählen heute zu den bekanntesten und am meisten verzehrten Käsesorten der USA. Die besten länger gereiften Produkte, vor allem aber der Dry Jack, stammen meist aus dem Sonoma County.

Charakteristik
Der Young Jack erlangt seine Handelsreife nach etwa 5–6 Wochen Lagerzeit. Er ist dann ein beinahe rindenloser, weißlicher Laib von fast gummiartiger Konsistenz. Der eben noch schnittfeste Teig enthält etwa 25 % Fett, ist sehr mild und etwas süßlich im Geschmack. Er weist kleine, unregelmäßige Löcher auf. Nach einer Lagerung von einigen Tagen bei Zimmertemperatur beginnt er in der Mitte leicht zu fließen. Gelegentlich treten Pilz- oder Haselnussaromen auf. Die Schmelzeigenschaften sind sehr gut, sodass junge Käse auch als Toast- oder Gratinkäse Verwendung finden. Auch als Pizza- oder Baguettebelag anstatt Mozzarella eignet sich dieser Käse gut. In letzter Zeit werden häufig verschiedene Gewürze, wie Grüne Pfefferkörner oder Jalapeños dem Teig beigesetzt. Diese werden unter dem Sammelnamen Pepper Jack vermarktet.

Bedeutend würziger, härter und schnittfester ist der Mezzo Secco. Seine Rinde ist meist dunkel rötlichbraun, der schon leicht krümelige Teig blassgelb. Er wird mehrere Male mit einer Mischung aus Pflanzenöl, Salz, Pfeffer und Kakao eingerieben und lagert stehend in gut belüfteten Holzregalen zumindest 6 Monate. Der Mezzo Secco war vor der flächendeckenden Verwendung von Kühlschränken vor allem ein Sommerkäse, weil er sich an einem kühlen Standort auch während der heißen Jahreszeit über einige Wochen lagern ließ, ohne zu verderben.

Der Dry Jack ist ein nicht zu salziger Hartkäse von brüchig-krümeliger, parmesanartiger Textur. Seine Behandlung gleicht der des Mezzo Secco, doch lagert er zumindest 12 Monate. Lange gelagerte trockene Jacks sind von orangegelber Farbe, etwas jüngere zitronengelb. Seine Produktion wurde durch den Importausfall von Parmesan in die USA während des Ersten Weltkrieges initiiert. Er wird vor allem als Hobel- oder Reibkäse zum Verfeinern von Pasta oder Risottos verwendet.

Literatur
 Juliet Harbutt (Hrsg.): Käse der Welt. Dorling Kindersley 2011. S. 298 und 299. ISBN 978-3-8310-1733-1

Weblinks

Käsesorte
US-amerikanische Küche

Monterey Jack


Alessandro Giustiniani (Gênova, 3 de fevereiro de 1778 - Gênova, 11 de outubro de 1843) foi um cardeal italiano.

Nascimento
Nasceu em Gênova em 3 de fevereiro de 1778. Filho de Saverio Giustiniani (1744-1826), do ramo Recanelli, e Anna Oberti.

Educação
Estudou na Universidade La Sapienza, em Roma, onde se doutorou in utroque iuris, tanto em direito civil como canônico, em 17 de julho de 1816. Recebeu as insígnias do caráter clerical, em 23 de abril de 1818.

Início da vida
Vice-legado em Ferrara. Internúncio em Nápoles. Protonotário apostólico honorário.

Sacerdócio
Ordenado em 6 de abril de 1822.

Episcopado
Eleito arcebispo titular de Petra, na Palestina, em 19 de abril de 1822. Consagrado em 21 de abril de 1822, na igreja de S.Caterina di Siena, Roma, pelo cardeal Giulio Maria della Somaglia, auxiliado por Paolo Agosto Foscolo, arcebispo de Corfu, e por Antonio Baldini, arcebispo titular de Neocaesara em Ponto. Núncio na Sicília, 26 de abril de 1822. Núncio em Portugal, 24 de abril de 1827.

Cardinalado
Criado cardeal e reservado in pectore no consistório de 30 de setembro de 1831; publicado no consistório de 2 de julho de 1832; recebeu o chapéu vermelho em 18 de dezembro de 1834; e o título de S. Croce in Gerusalemme, 19 de dezembro de 1834. Camerlengo do Sagrado Colégio dos Cardeais, 24 de janeiro de 1842 até 27 de janeiro de 1843.

Morte
Morreu em Gênova em 11 de outubro de 1843. Seu funeral ocorreu em 14 de outubro de 1843 e foi sepultado na igreja de S. Francesco em Albaro, Gênova.

Cardeais nomeados pelo papa Gregório XVI

Alessandro Giustiniani


Hippersbach kann stehen für:
 Hippersbach (Zell am Harmersbach), Zinken des Ortsteils Unterharmersbach der Stadt Zell am Harmersbach im Ortenaukreis, Baden-Württemberg
 Hippersbach (Harmersbach), linker Zufluss des Harmersbachs in Unterharmersbach in der Stadt Zell am Harmersbach im Ortenaukreis, Baden-Württemberg

Siehe auch:
 Hippelsbach

Hippersbach