The Thin Dead Line conocido como Cerca de la Muerte en América Latina y en España como La delgada línea de la muerte. Es el décimo cuarto episodio de la segunda temporada de la serie de televisión estadounidense Ángel. Escrito por Shawn Ryan en conjunto con Jim Kouf y dirigido por Scott McGinnis. El episodio se estrenó originalmente el 13 de febrero del año 2001 por la WB Network. En este episodio Ángel trata de detener a unos policías zombificados.

Argumento
En las nuevas oficinas de Investigaciones Ángel, una amiga de Virginia trae a su hija para que el equipo consiga curarla de un extraño ojo que le ha crecido en la nuca. En el Hyperion Ángel no puede evitar sentirse culpable por sus acciones y comienza a sentirse muy solo.

En el refugio de adolescentes, dos chicos le piden de favor a Anne de quedarse en el refugio, ya que según ellos fueron atacados por un policía, que ha estado atacando a más chicos en el barrio. Anne decide llamar a Gunn para que resuelva el caso del policía corrupto. Mientras tanto Ángel no tarda en enterarse de que su ex-colega está investigando el caso y se pone a rastrearlo. No obstante, en el progreso Ángel es atacado por el policía. Durante la batalla el policía demuestra tener enormes signos de resistencia sobrehumana y no es sino hasta que el vampiro decapita en defensa propia al policía en el que se deja en claro que el caso es paranormal. Ángel le advierte sobre esto a Kate, pero cuando la detective investiga al policía, esta se percata de que lleva muerto seis meses. El vampiro junto a la detective van al cementerio donde Ángel con su olfato descubre que alguien ha estado saqueando las tumbas de los policías. Al escucharlo, Kate corre a la tumba de su padre preguntándose si fue resucitado, pero Ángel lo niega.

Gunn, con ayuda de unos miembros de su banda, trata de filmar en secreto a los policías del barrio y consiguen determinar que los mismos actúan de forma violenta sin razón alguna. Wesley ve todo desde distancia y trata de ayudar a Gunn, solo para recibir un disparo de parte del policía. George, uno de los amigos de Gunn, le dispara al policía, pero a los pocos segundos vuelve a levantarse. Ante esto todos los presentes se retiran con un herido Wesley hasta una ambulancia. Desafortunadamente en su camino al hospital, son interceptados por más policías zombis que matan al conductor, lo que fuerza a Gunn a conducir hasta el refugio de adolescentes y esconderse ahí de los policías zombis. Anne y los adolescentes ayudan a reforzar todas las entradas al refugio. Pero los policías consiguen entrar de todas formas hiriendo a varios adolescentes en el proceso.

Ángel y Kate visitan el precinto donde los zombis policías son formados. El responsable es el capitán policía de la estación, quien ha estado utilizando medios sobrenaturales para traer a la vida a los buenos policías muertos en acción y prevenir que la violencia crezca en las calles. Ángel descubre que los zombis se mantienen por una estatua del dios de los zombis, el vampiro la destruye y todos los zombis caen de nuevo muertos al suelo.

Kate y Angel discusten sobre las motivaciones del capitán policía y los eventos que él mismo quería evitar al traer a la tierra zombis. Kate le confiesa a Ángel que su trabajo la está enloqueciendo y Angel le dice que se identifica con ella. Mientras en el hospital donde se internó a Wesley, Ángel trata de visitarlo pero Cordelia se interpone, ella le comenta que el estado de Wesley ya no le concierne y que no puede volver a acercarse a ellos nunca más.

Elenco
 David Boreanaz como Ángel.
 Charisma Carpenter como Cordelia Chase.
 Alexis Denisof como Wesley Wyndam Pryce.
 J. Agust Richards como Charles Gunn.

Continuidad
 Se revela que Gunn y Anne se conocen desde antes de los eventos de este episodio. También Anne menciona que conoce a Ángel.
 Cordelia y Angel se ven por primera vez desde que el vampiro despidió a su equipo entero y ella le dice que no se acerque a ella o a los demás.
 Se ve la lápida de Trevor Lockley quien murió en el episodio El hijo Pródigo.
 La pandilla acepta resolver el caso de los Skillosh que les traerán severas consecuencias en episodios posteriores.

Enlaces externos

Episodios de la segunda temporada de Angel

The Thin Dead Line


An Pterygodium connivens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Edmund André Charles Lois Eloi `Ted' Schelpe. An Pterygodium connivens in nahilalakip ha genus nga Pterygodium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pterygodium

Pterygodium connivens


Le Ray steht für:
 Le Ray (New York), eine Stadt im Jefferson County, New York, USA
 Le Ray Township, eine Township im Blue Earth County, Minnesota, USA

Le Ray ist der Familienname folgender Personen:
 Alain Le Ray (1910–2007), französischer General und Widerstandskämpfer

Le Ray


Krawagna ist der Familienname folgender Personen:

 Katharina Krawagna-Pfeifer (* 1956), österreichische Journalistin
 Peter Krawagna (* 1937), österreichischer bildender Künstler

Krawagna


Yading (transliterarea cuvântului mandarin 亚丁) sau Nyidên (în limba tibetană) este o rezervație naturală de nivel național situată din punct de vedere geografic în partea de est a Platoului Tibet și din punct de vedere administrativ în districtul Daocheng din sud-vestul provinciei Sichuan a Chinei. Ea este considerată un sanctuar montan și un important loc de pelerinaj tibetan ca urmare a faptului că aici se află cei trei munți sacri tibetani (Shenrezig, Jambeyang și Chanadorje), care au fost sfințiți de-al cincilea Dalai Lama.

Regiunea a fost explorată de Joseph Rock în 1928.

Note

Legături externe
  Fișa rezervației pe site-ul UNESCO
  Fișa rezervației pe site-ul UNEP-WCMC
  Informații de călătorie în Yading

Arii protejate din China

Yading


رامز الأسود (15 أكتوبر 1976 -)، ممثل سوري.

حياته
تخرج من المعهد العالي للفنون المسرحية قسم التمثيل عام 1998 شارك ممثلا في العديد من عروض فرقة المعهد العالي للفنون المسرحية بة دمشق بالإضافة للمشاركة في أول عمل أوبرالي في سورية عام 1995 و شارك ممثلا في العديد من عروض المسرح القومي بدمشق وعروض المسرح العسكري أيضا وممثل في فرقة مسرح الخريف المستقلة التي أسسها في دمشق عام 2006 شارك في تأليف وإخراج العرض المسرحي المنفردة لفرقة مسرح الخريف شارك في العديد من المهرجانات في أيطاليا وفي الولايات المتحدة الأمريكية وفي فرنسا
وهو الذي شارك ممثلاً في العديد من عروض فرقة المعهد العالي للفنون المسرحية بدمشق، وفي أول عمل أوبرالي في سورية 1995 وفي عروض المسرح القومي بدمشق وعروض المسرح العسكري بدمشق وهو مؤسس ومدير إداري وفني وممثل في فرقة مسرح الخريف المستقلة التي أسسها في دمشق 2006 وشارك في تأليف وأخرج العرض المسرحي المنفردة، لفرقة مسرح الخريف وممثلاً وضيفاً على مهرجان أمستردام المسرحي الـثاني عشر، ومهرجان طريق الحرير في ألمانيا ومهرجان المسرح للجامعات الأميركية بيروت، ومهرجان أيام عمان المسرحية 2006 ومهرجان ميدلاند الدولي للمسرح في تكساس بالولايات المتحدة الأمريكية 2006 حيث حاز على جائزة الامتياز في التمثيل لدوره في مسرحية حلم ليلة عيد، وفي مهرجان اسبلورا الدولي للمسرح المعاصر في مدينة بريشا، أيطاليا، ومهرجان أبوستروف الدولي للمسرح، براغ، مهرجان جيرونا الدولي للمسرح، إسبانيا، ومهرجان مونت لوريير الدولي للمسرح، كيبك، كندا.حاز على جائزة الامتياز في التمثيل في مهرجان ميدلاند الدولي للمسرح، الولايات المتحدة الأمريكية، 2006 وترشح لجائزة أفضل ممثل في مهرجان مونت لوريير الدولي للمسرح، كيبك، كندا، 2007 وحاز على جائزة أفضل ممثل بدور رئيسي في مهرجان ياكومو الدولي للمسرح، اليابان، 2007 و حاز كمخرج على جائزة أفضل عرض دولي، مهرجان ليفربوول الدولي للمسرح، نوفاسكوشا، كندا، أيار 2008 وشارك منذ العام 1998 في العديد من الأعمال الدرامية التلفزيونية والسينمائية السورية والعربية وهو أستاذاً مساعداً لمادة الليونة والحركة المسرحية في المعهد العالي للفنون المسرحية بدمشق 1999-2000 ودرَّس الدراما للأطفال في مدرسة الجالية الأميركية في دمشق وعضو نقابة الفنانين السوريين.

أعماله

 سحر الشرق مسلسل عام 2001

أشهر أعماله عام 2013
يؤدي الفنان رامز أسود ثلاثة أعمال تعرض في رمضان القادم، أولها مسلسل حمام شامي فيقول : أجسد شخصية أبو العناتر وهو شاب قوي ولكنه يتمتع بالطيبة حيث يعيش في الحارة، يبحث عن طفل ذكر بعد عدة بنات... ويقوم ببعض المشاكل في الحارة أبو العناتر غير مكروه من الناس، وكثيرا ما يجد رجال الحارة مبررات لتصرفاته، وستكون شخصية محببة للجمهور
وأضاف أسود إنه يشارك في الجزء الثاني من مسلسل  زمن البرغوت مع المخرج أحمد إبراهيم الأحمد والكاتب محمد الزيد.
وعن شخصيته في العمل قال: أحل بديلا عن الممثل محمد حداقي بشخصية صفوان، وهو شاب محرك للشر في العمل، ويعمل على إيقاع الفتن بين الناس والدخول في مشكلات عويصة.
وتابع: المختلف في هذه الشخصية أن نهايتها لا تكون وخيمة كما درجت العادة في مسلسلات من هذا النوع.
ويشارك رامز في مسلسل  سكر وسط مع المخرج المثنى صبح وعن دوره يقول : أجسد شخصية جميل وهو شاب ينحرف نحو زوايا الفساد والسلبيات في المجتمع، وذلك لغياب البيئة الحاضنة للشباب في مجتمعنا.
وتابع:'' أنا ضيف في هذا العمل ولحلقتين فقط.. وهو مسلسل اجتماعي فيه من الطرافة الكثير
كشف الممثل السوري رامز الأسود عن الشخصية التي يؤديها في الجزء الثاني من مسلسل زمن البرغوت مع المخرج أحمد إبراهيم الأحمد والكاتب محمد الزيد، والذي سيعرض خلال شهر رمضان.
وقال رامز أنه حل بديلاً عن الفنان محمد حداقي في بطولة هذه الشخصية التي اعتبرها مؤثرة في بعض مجريات العمل.
وأضاف: "أؤدي شخصية "صفوان"، الشاب السلبي الذي يمضي حياته بلا أدنى قيمة، ويكون مثيراً للمشاكل والفتن، ومحباً للاشتباك مع أهل الحارة".
وتابع: "يتغلغل النفاق في نفسية "صفوان"، ويجنح نحو الكذب في كل ما يقوم به تجاه الآخرين، ويطرح مبدأ "الغاية تبرر الوسيلة"، ليبرر كل سلوكياته تجاه الناس".
وأكد أسود أن نهاية "صفوان" ستكون وخيمة ومتناسبة تماماً مع سلوكياته التي عانى منها الناس كثيراً.
واعتبر رامز الجزء الثاني استمرارية للتألق الذي ظهر عليه العمل في العام الماضي، رافضاً الحديث عن رأيه بحلول ممثلين مكان آخرين.
ويعتبر رامز أسود من الوجوه الفنية المبشرة في سوريا وبخاصة لتنويعه ما بين الدراما، السينما والمسرح، كما يعتبر وزميله نوار بلبل، أبرز وجهين صاعدين على خشبة المسرح في السنوات العشر الأخيرة .

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
ممثلون وممثلات سوريون
مواليد 1396 هـ
مواليد 1976

رامز الأسود


est un musée japonais situé à Sapporo, sur l'île de Hokkaidō, au Japon.

Architecture industrielle au Japon
Bâtiment au Japon
Musée dans la préfecture de Hokkaidō
Sapporo

Musée de la bière de Sapporo


Salix chaenomeloides es una especie de sauce perteneciente a la familia de las salicáceas. Es nativa de Japón, Corea y China.

Descripción
Es un árbol de pequeño tamaño. Con ramas oscuras o de color marrón rojizo y brillante. Las hojas de los brotes con estípulas semiorbiculares, reniformes, serradas o auriculadas, glandulares, caducifolias. Con pecíolo de 5-12 mm,  pubescentes cuando jóvenes, ovadas a elíptico-lanceoladas, de color pálido o blanco grisáceo el envés, el haz verde, aserradas margen glandular o dentadas, ápice agudo. El amento femenino de 4-5 cm; pedúnculo y raquis pubescentes, brácteas ovadas, de. 1 mm. El fruto en forma de cápsula ovoide-elipsoide,de 3-7 mm.

Distribución
Se encuentra a una altitud por debajo de 1100 metros, en Hebei, Jiangsu, Liaoning, Shaanxi y Sichuan de China y en  Japón y Corea.

Taxonomía
Salix caroliniana fue descrita por Arika Kimura y publicado en Science Reports of the Tôhoku Imperial University, Ser. 4, Biology 13: 77, en el año 1938.
Etimología
Salix: nombre genérico latino para el sauce, sus ramas y madera.

chaenomeloides: epíteto latino que significa "similar a Chaenomeles".
Variedades aceptadas
Salix chaenomeloides var. chaenomeloides
Salix chaenomeloides var. glandulifolia (C.Wang & C.Y.Yu) C.F.Fang
Salix chaenomeloides f. obtusa (Z.Wang & C. Y. Yu) C.F. Fang

Referencias

 Sci. Rep. Tohoku Imp. Univ., ser. 4, Biol. 13:77.  1938

Enlaces externos

chaenomeloides
Flora de Asia oriental
Plantas descritas en 1938
Plantas descritas por Kimura

Salix chaenomeloides


Carl Pontus Wikner (Kikerud, Suecia, 19 de mayo de 1837 - Oslo, Noruega, 16 de mayo de 1888), fue un filósofo sueco, profesor en la Universidad de Upsala y catedrático en la universidad de Kristiania. Sus estudios sobre homosexualidad le convierten en una personalidad destacada en el movimiento homosexual sueco.

Biografía

Pontus Wikner nace en el seno de una familia humilde en el sur oeste de Suecia entre las regiones de Dalsland y Bohuslän. Destaca a edad temprana, aprendiendo a leer a los tres años y medio. Se casa con Ida Weinberg (1837-1910), amiga de la infancia, con la que tiene dos hijos, Ernst y Hugo.
Da clases de filosofía en la Universidad de Upsala. A pesar de ser muy apreciado por sus estudiantes, su carrera se estanca y decide trasladarse a Oslo donde le ofrecen la plaza de catedrático. Consigue la cátedra en Upsala, pero ya débil no puede tomar posesión y fallece a la edad de cincuenta años.

Diario

Wikner dejó escrito un diario que fue publicado en 1971 tras la muerte de su mujer e hijos, según sus propias instrucciones. En él revela su homosexualidad así como su relación con su médico Anton Nyström.

Referencias

Ensayistas de Suecia
Escritores en sueco
Filósofos de Suecia
Personas homosexuales de Suecia
Suecos del siglo XIX

Pontus Wikner


Saintpaulia er en slægt af urteagtige stedsegrønne stauder i Gesneriaceae. Usambaraviol er navnet på en til flere arter eller hybrider i saintpaulia.

Gesneriaceae
Stueplanter

Saintpaulia


Football Club Dinamo Batumi (normalt bare kendt som Dinamo Batumi) er en georgisk fodboldklub fra Batumi. Klubben blev grundlagt i 1923.

Titler
 Georgiske Liga (1):
 Vindere (1): 2021
 2. plads (4): 1997–98, 2014–15, 2019, 2020
 Georgiske pokalturnering (1): 1997–98.
 Superpokalturnering (1): 1998.

Historiske slutplaceringer

Umaglesi Liga

Erovnuli Liga

Nuværende trup
Pr. 24. april 2019.

Referencer

Eksterne henvisninger
  Klubbens officielle hjemmeside

Fodboldklubber i Georgien
Etableret i 1923

FC Dinamo Batumi


Greta Margarete Emmerich (1 de diciembre de 1933) es una botánica brasileña, que desarrolla actividades académicas en el Herbario, del Departamento de Botánica Museo Nacional de Brasil, Quinta da Boa Vista São Cristovão, en Río de Janeiro.

Algunas publicaciones
 . 1993. Urucu (Bixa orellana L.) no Alto Xingu. Editor Herbarium Bradeanum, 5 pp.
 --------------------------------. 1984. Nota previa sobre um caso de heterostilia em Eichhornia azurea (Sw.). Editor Museu Botânico Municipal, 4 pp.
 . 1981a. Presença de coléteres em Clusia lanceolata Cambess. Nº 59 de Boletim: Botânica, Brazil Museu Nacional. 7 pp.
 . 1981b. Contribuição ao estudo das Euphorbiaceae brasileiras. Nº 62 de Boletim do Museu Nacional. Nova série, Botânica. Editor Museu Nacional
 --------------------------------. 1981c. Duas espécies novas. Volumen 62 de Boletim do Museu nacional. Nova série. Botânica. Editor Museu, 7 pp.
 --------------------------------, . 1980a. Estudos de etnobotânica no parque indigena do Xingu. Nº 57 de Boletim do Museu Nacional: Botânica
 --------------------------------. 1980b. Uma Periandra (Leguminosae) nova. Volumen 57 de Boletim do Museu nacional. N.S. Botânica. Editor Museu nacional, 3 pp.
 --------------------------------. 1977. Sobre uma nova combinação em Cusparia (Rutaceae). Editor Herbarium Bradeanum, 4 pp.

Libros
 . 2002. Dalechampia Plum. ex L. (Euphorbiaceae): taxonomia das espécies ocorrentes nas restingas do Estado do Rio de Janeiro, Brasil. Nº 119 de Boletim do Museu Nacional. Botanica. 29 pp.
 . 1968. Revisão do gênero Batocarpus Krst. (Moraceae-Euartocarpeae). Nº 37 de Boletim do Museu Nacional: Botânica. 15 pp.
 . 1971. Anatomia comparada das inflorescências masculinas de Algernonia brasiliensis Baill. e Tetraplandra riedelii Muell.Arg. (Euphorbiaceae). 40 pp.

Eponimia
 (Asclepiadaceae) Ditassa emmerichii Fontella
 (Bromeliaceae) Aechmea emmerichii Leme

Referencias

Botánicos de Brasil
Escritores en portugués

Margarete Emmerich


Ernst "Nesti" Landl (* 12. Februar 1914 in Wien; † 4. Dezember 1983 in Stockholm) war ein österreichischer Jazz- und Unterhaltungsmusiker (Pianist, zunächst auch Bassist und Schlagzeuger).

Leben und Wirken
Landl studierte in den 1930er Jahren am Neuen Wiener Konservatorium und machte sich schon bald einen Namen in der Wiener Musikszene. In Wien begleitete er die Sängerin Adelaide Hall; bald war er als Musiker auch in Nordafrika und Portugal aktiv. Ab 1943 spielte er in der Steffl Diele mit dem italienischen Sänger und Gitarristen Vittorio Ducchini, dem Geiger Herbert Mytteis und dem französischen Schlagzeuger Arthur Motta. Aufgrund des Publikumszuspruch kam es Mitschnitten für Odeon, aber aufgrund der "Jazzlastigkeit" zunächst zu fast keinen Veröffentlichungen. Nach der Niederschlagung des Nationalsozialismus spielte er im Wiener Tanzorchester; daneben gründete er den Hot Club Vienna als Studioband, um mit Musikern wie Hans Koller oder Viktor Plasil Jazztitel für Elite Special aufzunehmen. Bis 1958 trat Landl in Wien vor allem als Barpianist auf. Dann zog er nach Stockholm, wo er bis zu seinem Tod wirkte.

Diskographische Hinweise
 Mytteis, Landl & CO Steffl Swing (1943–1947)
 Hans Koller Early Recordings of Hans Koller 1942-1950

Literatur
 Horst H. Lange: Jazz in Deutschland. Die deutsche Jazzchronik 1900-1960. Colloquium Verlag, Berlin 1966, S. 145

 Jürgen Wölfer: Jazz in Deutschland. Das Lexikon. Alle Musiker und Plattenfirmen von 1920 bis heute. Hannibal, Höfen 2008, ISBN 978-3-85445-274-4.

Weblinks

 Klangbeispiel : Kakadu (Ernst Landl, Herbert Mytteis ['Mitheis' auf Etikett]): Privatmitschnitt auf SAS-Acetat, aufgenommen sehr wahrscheinlich in der legendären Steffl-Diele in der Wiener Innenstadt, ca. Anfang / Mitte 1944
 Klangbeispiel : Tanz mit mir ! Ernst Landl mit seinen Solisten (d. i.  Ernst Landl (p, vibraphone), Rudy Kregcyck (cl, ts), Herbert Mytteis (violin), Vittorio Ducchini (g), Otto Simon (bass), Arthur Motta (drs)) Telefunken Muster mx. 35 037 vom März 1944
 Klangbeispiel: Non credete alle donne. Swingfox (N. Sereno) Fratelli Sereno, voc. Begleitung: Ernst Landl und der Hot-Club Vienna. Austrophon 8053 (mx. W 725) aufgenommen in Wien, Jänner 1947
 Klangbeispiel: Bei mir bist du schön (Scholem Secunda - Jacob Jacobs) Evelyn Künneke und der Hot-Club Vienna (Ernst Landl). Elite Special 8289 (Mx.-No.: W 7328) aufgenommen in Wien, 11. Februar 1949

Einzelnachweise

Jazz-Pianist
Bandleader
Musiker (Österreich)
Österreicher
Geboren 1914
Gestorben 1983
Mann

Ernst Landl


A Marinha dos Estados Unidos teve dois navios chamados USS Kansas:

 : uma canhoneira que serviu de 1863 a 1875.
 : um couraçado pré-dreadnought da Classe Connecticut que serviu de 1907 a 1921.

USS Kansas


Wunmi Mosaku (* 31. Juli 1986 in Zaria als Oluwunmi Olapeju Mosaku) ist eine nigerianisch-britische Schauspielerin.

Leben und Karriere
Mosaku wuchs bei ihrer Mutter Irene Mosaku und den zwei älteren Schwestern Iyiola Mosaku und Kunbi Mosaku in Chorlton, South Manchester auf. Sie schloss 2007 den Bachelor of Arts an der Londoner Royal Academy of Dramatic Art ab.

Mosaku gab ihr Schauspieldebüt 2006 in dem Drama The Women of Troy, welches jedoch direkt auf Video erschien. Ihren ersten Fernsehauftritt hatte sie, ein Jahr später, in der fünften Folge der ersten Staffel von Sold als Feuerwehrfrau. Es folgten Auftritte in den Serien Father & Son, Moses Jones, The Bill, Doctors, Never Better und Gerichtsmediziner Dr. Leo Dalton. 2007 wurde sie als eine der "Super Seven: Fresh Faces" auf dem Toronto International Film Festival für ihre Rolle in Ich, die Sklavin ausgewählt. 2012 stand sie als Marie im irischen Horror-Drama-Thriller Citadel vor der Kamera.

2018 wurde sie in die Academy of Motion Picture Arts and Sciences berufen, die jährlich die Oscars vergibt.

Filmografie (Auswahl)
 2006: The Women of Troy
 2010: Honeymooner
 2010: Womb
 2010: Ich, die Sklavin (I am Slave)
 2010: Silent Witness (Fernsehserie, 4 Folgen)
 2011: Body Farm (engl. Krimiserie, 6 Episoden)
 2011–2012: Vera – Ein ganz spezieller Fall (Vera; Fernsehserie, 5 Episoden)
 2012: Citadel
 2013: The Cop – Crime Scene Paris (Jo, Fernsehserie, 8 Episoden)
 2013: Philomena
 2014: In the Flesh (Fernsehserie, 6 Episoden)
 2016: Batman v Superman: Dawn of Justice
 2016: Black Mirror (Fernsehserie, Episode 3x02)
 2016: Scott & Bailey (Fernsehserie, 2 Episoden)
 2017: The End of the F***ing World (Fernsehserie, 6 Episoden)
 2019: Luther (Fernsehserie, 4 Episoden)
 2019: Temple (Fernsehserie, 4 Episoden)
 2020: Sweetness in the Belly
 2020: Lovecraft Country (Fernsehserie)
 2020: His House
 seit 2021: Loki (Fernsehserie)
 2022: Call Jane
 2022: We Own This City (Miniserie, 6 Episoden)
 2022: Alice, Darling
 2023: Black Mirror (Fernsehserie, Episode 6x01)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Nigerianer
Brite
Engländer
Geboren 1986
Frau

Wunmi Mosaku


Cet article relate le parcours de l'équipe du Mexique de football lors de la Coupe du monde de football 2022 organisée au Qatar du 20 novembre au 18 décembre 2022.

Avec une victoire, un match nul et une défaite, le Mexique est éliminé au premier tour de la Coupe du monde. C'est la première fois depuis l'édition de 1978, où lorsqu'elle est qualifiée pour une Coupe du monde, elle ne parvient pas à passer le premier tour.

Qualifications

Tour final

|}

Préparation

Matchs de préparation à la Coupe du monde
Liste détaillée des matches du Mexique depuis sa qualification à la Coupe du monde :

Match amicaux

Ligue des Nations

Effectif
L'effectif du Mexique, est dévoilé le .

Compétition

Premier tour

Mexique - Pologne

Argentine - Mexique

Arabie saoudite - Mexique

Statistiques

Temps de jeu

Buteurs

Passeurs décisifs

Notes et références

2022
Mexique
Sport au Mexique en 2022

Équipe du Mexique de football à la Coupe du monde 2022


Kronosaurus (sau "șopârla lui Kronos") este un gen potențial dubios. de pliozaur cu gât scurt dispărut. Prima fosila de pliozaur descoperita in Australia, la Queensland, dateaza din anii 1880. In 1990, vcarii din aceeasi zona au dat peste un alt set de oase fosilizate care ieseau din pamant ca niste cioturi de copac. S-au dovedit a fi insa de Kronosaurus sau un animal asemanator si se numara printre cele mai complete ramasite de pliozaur descoperite pana in prezent. Desi Kronosaurus avea cu putin peste jumatatea unui Liopleurodon, era totusi mai mare si mai greu decat majoritatea carnivorelor din Cretacic, cu un cap ce depasea 2,5m, si o lungime de 10m.

Kronosaurus traise in periada Cretacicului Inferior, iar majoritatea fosilelor au fost descoperite in Australia si in America de Sud.

Referințe

Legături externe

Dinozauri din Cretacic

Kronosaurus


نضال برجس الحديد مهندس ورجل أعمال أردني، كان يشغل منصب نائب رئيس الإتحاد الأردني لكرة القدم. شغل في السابق عدة مناصب منها أمين مدينة عمّان ثماني سنوات حتى عام 2006، حيث كانت فترة شغله لهذا المنصب زاخرة بالأحداث التي شهدتها العاصمة منها إعلانها عاصمة الثقافة العربية لعام 2002، والبدء بمشروع وسط عمّان الجديد (أو مشروع العبدلي) عام 2005. اُنتخب رئيسًا للنادي الفيصلي الأردني في 12 نوفمبر 2022.

انظر أيضا
 أمانة عمان الكبرى

مراجع

رؤساء بلديات في الأردن
مهندسون أردنيون

نضال الحديد


Jean-Baptiste Victor Chazelas, né le  à Bussière-Galant et mort le  à Nice, est un administrateur colonial français qui fut gouverneur par intérim de la Mauritanie puis du Niger.

Biographie
Victor Chazelas est le fils d'un couple d'aubergistes, Eusèbe et Marguerite Chazelas. Il fait son service militaire en 1906-1907 comme soldat au  d'infanterie. Il commence sa carrière coloniale en 1912 et en 1914 il est nommé chef de cabinet du gouverneur de la Martinique. Pendant la Première Guerre mondiale, il sert comme sous-lieutenant à partir de 1915 au  d'infanterie. En , il est transféré au Cameroun et d' à  il appartient à l'armée française d'Orient. Après sa démobilisation, Chazelas retourne au Cameroun en . Il est nommé chef de circonscription à Douala; puis en 1922 à Ebolowa et en 1925 à Kribi où il constate un nombre important de porteurs de la maladie du sommeil. Pour l'exposition coloniale de 1931 à Paris, il publie Territoires africains sous mandat de la France: Cameroun et Togo. Chazelas assume d'août à  et d'avril à  l'intérim du gouverneur de la Mauritanie. Il est membre du Comité d'études historiques et scientifiques de l'Afrique occidentale française de 1935 à 1938. D' à , il fait de même pour la colonie du Niger, remplaçant Joseph Court. En 1940, Félix Éboué, gouverneur de la colonie du Tchad, soutient le gouvernement en exil du général de Gaulle, et le régime de Vichy décide de le remplacer par Chazelas, mais sans succès. Chazelas critique vivement Louis Hunkanrin qu'il qualifie de  et de trafiquant.
Il est arrêté en  à Ladignac-le-Long et écroué à Limoges pour avoir été haut fonctionnaire du régime de Vichy.

Distinction
 Chevalier de la Légion d'honneur

Notes et références

Administrateur colonial français
Naissance en avril 1885
Décès en décembre 1953
Décès à Nice
Décès à 68 ans
Naissance dans la Haute-Vienne

Victor Chazelas


බෝධිය බුදුගේ ඩිලාන් ප්‍රියංජන් අන්ස්ලාම් පෙරේරා (1962 අප්‍රියෙල් 19) යනු ශ්‍රී ලාංකික දේශපාලඥවරයෙකි. ඔහු වර්ථමාන වරාය සංවර්ධන කැබිනට් නොවන අමාත්‍යවරයා වෙයි. මීට අමතරව ඔහු අධිකරණ නියෝජ්‍ය අමාත්‍යධූරයද හොබවා තිබෙයි.

මුල් අවදිය
1962 වසරේ අප්‍රියෙල් 19 වන දින ජනපති උපදේශක මාෂල් පේරේරා සහ දයා පෙරේරාට දාව උපන් ඩිලාන් මහතා සිය මූලික අධ්‍යාපන කටයුතු කොළඹ, රාජකීය විද්‍යාලයෙනුත්, වැඩිදුර අධ්‍යාපන කටයුතු ශ්‍රී ලංකා නීති විද්‍යාලය වෙතිනුත් හදාරණ ලදී.

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
බයෝග්‍රැෆීස් ඔෆ් මෙම්බර්ස් ඔෆ් පාර්ලිමන්ට්
රයිට් රෝයල් රැලී ඔෆ් ඕල්ඩ් රෝයලිස්ට් ඉන් ද ශ්‍රී ලංකන් පාර්ලිමන්ට්

1962 උපත්

ඩිලාන් පෙරේරා


فرس النهر القزم هو نوع من فرس النهر ، يتميز بجلد أملس بدون شعر ولون يميل إلى الأسود لكن الجزء العلوي من جسمه لا بد أن يكون أسوداً قاتماً بسطح لامع يميل للإخضرار، أما الجزء السفلي فيكون أخضر مصفر اللون.. والجسم محمول على أرجل طويلة نسبياً، ورأسه مدور صغير وله عينان تقعان على جانبي الرأس.. وكل ذلك عكس الفرس العادي ويتواجد هذا النوع (القزم) في غرب أفريقيا فقط خاصة في دولة ليبيريا ويعيش بشكل عام في الغابات الباردة والمستنقعات ويسافر في أزواج أو مجموعات صغيرة قليلة العدد ونادراً ما يعيش في قطيع وهو يتميز بجمال المظهر والثقة بالنفس.

الوصف
 تزن ذكور فرس النهر القزم ما بين 160-270 كيلو جراماً والإناث ما بين 100-150 كيلو جراماً، وطول جسم فرس النهر القزم ما بين 75-150 سم، وارتفاعه عند الأكتاف ما بين 75-100 سم، وطول الذيل ما بين 15-28سم. ومدة الحمل ما بين 6-8 أشهر وتلد الأنثى مولوداً واحداً بالغالب ونادراً ما تلد اثنين ويولد الصغار على اليابسة أو عند أطراف الماء.
 أما مدة الحياة فتصل إلى 30-55 سنة وسن البلوغ ما بين 4-5 سنوات ويتغذى على النباتات والأعشاب والثمار المتساقطة من الأشجار .و يتميز بجلد أملس بدون شعر ولون يميل إلى الأسود لكن الجزء العلوي من جسمه لا بد أن يكون أسوداً قاتماً بسطح لامع يميل للإخضرار، أما الجزء السفلي فيكون أخضر مصفر اللون.وأجساد جسم فرس النهر القزم تفرز نفس المادة التي يفرزها فرس النهر العادي وهو الإفراز الذي يعطي اللون الوردي على أجسادها والتي تسمى أحيانا «العرق الدموي» في حين أن هذا ليس عرقا بالمعنى المعتاد وليس بدم وهو يلعب دور مطهر لجسد الفرس وتلعب أيضا دور واقي من الشمس لأن جسد الفرس يتعرض للجفاف والتشقق .
 الهيكل العظمي لفرس النهر القزم هو أكثر رفعة من عظام فرس النهر مع أرق نسبية . وأفراس النهر لديها العمود الفقري موازي على الأرض ، وأما فرس النهر القزم أقل توازي نحو الأمام ، والذي هو مسهل للتكيف التي من شأنها أن تسمح له بالمرور بسهولة أكبر من خلال الغطاء النباتي الكثيف للغابات.

التوزيع

 الغالبية العظمى من أفراس النهر القزمة يعيش في ليبيريا ، وغالبا ما تتجمع بالقرب من الحدود مع ليبيريا وكوت ديفوار وغينيا وسيراليون . على الرغم من أن عددا من أفراس النهر القزمة تعاني انخفاضا كبيرا في السنوات الأخيرة ، وهي الآن مجزأة السكان لأنها تعيش على وجه الحصر في أجزاء من الأنهار التي تمر عبر المناطق الحرجية.
 الاتحاد الدولي لحفظ الطبيعة والموارد الطبيعية في عام 1993 قدر عدد السكان من أفراس النهر الأقزام الذين لا يزالون يعيشون في البرية بين 2000 و3000 فرد ، معظمهم يعيشون في ليبريا. أصغر السكان هي التي تتواجد في سيراليون ، وقدر في عام 1993 إلى ما يقرب من 100 فرد ، نظرا لتدهور الأوضاع المعيشية في ليبريا .

انظر أيضا
 قائمة مزدوجات الأصابع حسب العدد
 فرس النهر

مراجع

 ITIS
 IUCN
 فيلم عن فرس النهر القزم - محطة بي بي سي البريطانية

أنواع مميزة تطوريا ومهددة عالميا
أنواع مهددة بالانقراض حسب القائمة الحمراء للاتحاد العالمي للحفاظ على الطبيعة ومواردها
برنيقيات
ثدييات غرب إفريقيا
ثدييات ليبيريا
ثدييات وصفت في 1849
حيوانات ولاية ريفرز

فرس النهر القزم


El Land Rover 101 Forward Control, también conocido como Land Rover One Tonne, fue un camión militar producido por el fabricante británico Land Rover para el Ejército británico entre 1972 y 1978.

Historia
El vehículo fue producido para satisfacer las necesidades del Ejército británico como tractor de artillería, y el modelo se desarrolló para remolcar un cañón de campaña, el cañón ligero L118, conjuntamente a una tonelada de municiones y otros equipamientos en su tolva.

El 101 Forward se desarrolló para ser fácilmente aerotransportado. La localización del motor, un Rover V8 de 3,5 l, por debajo y atrás de la cabina, eliminó la necesidad de incorporar al vehículo con un capó frontal, permitiendo que adquiriese una forma más compacta, reduciendo de esta manera el espacio necesario para su transporte en una aeronave.

El nombre de 101 Forward Control deriva de la distancia entre los ejes del vehículo: 101 pulgadas (2,56 m) y de la posición del conductor, que se situaba encima y ligeramente por delante de las ruedas delanteras.

Del modelo se produjeron 2.669 unidades entre 1972 y 1978, realizando servicios para el ejército británico hasta que a finales de la década de 1990 fue sustituido por el Land Rover Defender y los todoterrenos Pinzgauer.

Enlaces externos
 El Land Rover 101 en Military-today.com Consultado el 9-3-12

Camiones militares
101 Forward Control
Vehículos militares del Reino Unido

Land Rover 101 Forward Control


برنامج 90 دقيقة برنامج حواري مصري؛ بدأ بثه عام 2006 تقريباً، كان يقدمه معتز الدمرداش، ريهام السهلي، محمد الباز، معتز بالله عبد الفتاح وحالياً يقدمه أسامة كمال وجيهان لبيب.

ويذاع البرنامج على قناة المحور الفضائية التي كان يمتلكها رجل الأعمال المصري حسن راتب. البرنامج يهتم بالأخبار الهامة والأحداث اليومية التي تدور في الشارع المصري والعربي، ويرصد اهتمامات المشاهدين وآراءهم وتطلعاتهم، بعدما ترك البرنامج معتز الدمرداش عام 2011، قامت بتقديمه منفردة لفترة ريهام السهلي، ومنذ عام 2011 إنضم إليها عمرو الليثي (أيام السبت والأربعاء)، وريهام السهلي وعمرو الليثي سويًا يوم الإثنين. يذاع البرنامج ابتداءً من الساعة الثامنة مساءً بتوقيت القاهرة وإخراج محمد بلال.

المصادر

برامج إخبارية
برامج تلفزيونية مصرية

90 دقيقة (برنامج)


James Norris (-) est un homme politique canadien de l'Ontario. Il est député fédéral libéral de la circonscription ontarienne de Lincoln de 1874 à 1878.

Biographie
Né à Argyll en Écosse, Norris arrive dans le  avec ses parents en 1834. S'établissant à St. Catharines, il s'associe avec  dans le transport maritime, la minoterie et le commerce du bois. Lors de la dissolution du partenariat, Norris continue d'exporter des marchandises sur des marchés étrangers dont en Angleterre.

Servant comme maire de St. Catharines, il est élu député fédéral en 1874. Le résultat étant renversé à la suite d'un appel, il est réélu lors d'une élection partielle plus tard en 1874. Norris démissionne en avril 1877, mais reprend son siège lors d'une élection partielle en mai 1877. Il est défait lors des 1878 et de 1882.

Norris meurt à St. Catharines à l'âge de 71 ans

Résultats électoraux

Références

Liens externes

Naissance en février 1820
Député fédéral canadien provenant de l'Ontario
Député du Parti libéral du Canada
Maire de St. Catharines
Décès à Saint Catharines
Décès en août 1891
Décès à 71 ans

James Norris (homme politique ontarien)


William Lacy Kenly (February 18, 1864 – January 10, 1928) was a major general in the United States Army. During World War I, he was a leader of the United States Army Air Service, the progenitor of the United States Air Force.

Early life
William L. Kenly was born on February 18, 1864, in Baltimore, Maryland, the son of Major William L. Kenly and Marion Hook. His father participated in the American Civil War. His immigrant ancestor was his great great grandfather Rev. Daniel Kenly who emigrated from Scotland to Maryland in the 1700s. Kenly was married to Julie Closson, the daughter of Brigadier General Henry W. Closson.

Military career
He was a graduate of the United States Military Academy at West Point, 12 June 1889, in field artillery and took part on August 16, 1899, in the Battle of Angeles, in the Pampanga Province during the Philippine–American War.

On September 3, 1917, Brigadier General Kenly became the first Chief of Air Service of the American Expeditionary Force (AEF) in France, effectively taking control away from the Aviation Section, U.S. Signal Corps. Previously a field artillery commander, he did not have experience leading an air force, and General Billy Mitchell wielded a large amount of influence in the AEF's operational decisions. Kenly was replaced a short time later by Brig. Gen. Benjamin Foulois.

Kenly then returned to the United States to become Director of Military Aeronautics from May 20, 1918, to August 28, 1918. During this period, he was the titular head of the newly established United States Army Air Service. He retired in 1919 and King George of Great Britain awarded Kenly the honor of Companion of the Order of the Bath.

Death
Kenly died of a heart attack on January 10, 1928, in Washington, D.C. He was buried at Arlington National Cemetery in Virginia.

References

External links

United States Army generals of World War I
United States Army generals
Military aviation leaders of World War I
United States Army Air Forces generals
1864 births
1928 deaths
Burials at Arlington National Cemetery
Recipients of the Distinguished Service Medal (US Army)
Recipients of the Silver Star
Military personnel from Baltimore
United States Military Academy alumni
United States Army Field Artillery Branch personnel

William L. Kenly


Ad Lib, 1961 yılında Freeman Craw tarafından yaratılmış olan bir yazı tipidir.

Yazı tipleri

Ad Lib


Becoluşka, Osmanlı döneminde kullanılan, 16. yüzyılda kale bendlerini döğmeye yarayan büyük bir top türüdür. Bacelaşka ve Bedoluşka diye de adlandırılır.

Kaynakça

Osmanlı topları

Becoluşka


La Königlich Preußische Jagdstaffel Nr 36 ou  36 est un  (c'est-à-dire un escadron de chasseurs) de la Luftstreitkräfte, la branche aérienne de l'Armée impériale allemande pendant la Première Guerre mondiale.  est un acronyme formé par l'abréviation du mot allemand Jagdstaffel (escadrille de chasse). L'unité totalise 123 victoires aériennes pendant la guerre (dont 11 ballons d'observation), au prix de  et  au combat, deux blessés dans des accidents et deux prisonniers.

Histoire
La  36 est fondée le , mais elle n'est opérationnelle que le 21 février. Formée à Breslau, la nouvelle unité est affectée au soutien de la  armée depuis Le Châtelet. La  enregistre sa première victoire le , remportée par. Encouragés par son exemple, les pilotes de la  36 abattent 13 avions français dans le courant du mois d'avril, en plus de deux ballons d'observation abattus par . Cependant, le 2 mai, la  perd son commandant, lorsque Dossenbach est blessé lors d'un bombardement français.

Le 18 ou 19 juin 1917, la  36 passe en appui de la  armée. Six jours plus tard, elle se déplace à Markebeke pour s'opposer au Royal Flying Corps. L'unité vole contre les Britanniques pendant la fin de l'année 1917, qu'elle termine avec 87 victoires.

En janvier 1918, la  reçoit un certain nombre de nouveaux triplans Fokker Dr.I, et, le , rejoint la Jagdstaffel 2, la  et la  dans le , une unité de chasse plus grande nouvellement créée et commandée par Bruno Loerzer. En mars 1918, lors de son transfert à Erchin, elle soutient la  armée. Le 14 avril, elle est retournée sous le contrôle de la  armée. Le , elle passe à la  armée. Le , elle son dernier changement d'affectation de la guerre, en passant à la  armée basée à Émerchicourt. Bien qu'elle change de base une demi-douzaine de fois, la  36 termine la guerre dans ce rôle.

Liste des commandants ()
  :  22 février - 2 juin 1917 (blessé au combat)
 Walter von Bülow-Bothkamp : 2 juin 1917 - 13 décembre 1917
  : 19 juin 1917 - 29 avril 1918 (blessé au combat)
 Richard Plange : 29 avril 1918 - 19 mai 1918 (tué au combat)
 Harry von Bülow-Bothkamp : 19 mai 1918 - 14 août 1918
  : du 14 août 1918 jusqu'à la dissolution

Liste des bases d'opérations

 Breslau : 21 février -  mars 1917
 Le Châtelet :  mars 1917 - 4 mai 1917
 Saint Loup : 4 mai 1917 - 19 juin 1917
 Sailly : 18 juin 1917 - 24 juin 1917
 Markebeke : 24 juin 1917 - date du mouvement inconnue
 Kuerne : durée inconnue
 Houplin-Ancoisne : durée inconnue
 Erchin : mars 1918 - 14 avril 1918
 Halluin : 14 avril 1918 - 23 mai 1918
 Vivaise : 23 mai 1918 - date du mouvement inconnue
  : durée inconnue
 Vauxcere : durée inconnue
 Ercheu : durée inconnue
 Chambry : date du mouvement inconnue - 25 août 1918
 Émerchicourt : 25 août 1918 - date du mouvement inconnue
 Aniche : durée inconnue
 Lieu-Saint-Amand : durée inconnue.
 Saultain : durée inconnue.
 Lenz : durée inconnue
 Lirm : durée inconnue

Membres célèbres
Onze as de l'aviation ont volé au sein de la  36 au cours de la guerre : , , Walter von Bülow-Bothkamp, , , Harry von Bülow-Bothkamp, , Kurt Jacob, ,  et Richard Plange.

Notes et références

Bibliographie

Unité militaire allemande de la Première Guerre mondiale
Unité aérienne allemande de la Première Guerre mondiale

Jagdstaffel 36


بني مستار إحدى بلديات دائرة المنصورة بولاية تلمسان الجزائرية.

المصادر

بني مستار

بني مستار


تصفا إحدى قرى مركز كفر شكر التابع لمحافظة القليوبية بجمهورية مصر العربية، ومن أعلامها زكريا محيي الدين وخالد محيي الدين من الضباط الأحرار ومحمود محيي الدين وزير الاستثمار السابق ومحمد المختار محمد المهدي رئيس الجمعية الشرعيةوالمخرج خالد يوسف

التاريخ
قرية تصفا من القرى القديمة، حيث وردت باسم «طسفه» في أعمال الشرقية ضمن قرى الروك الصلاحي التي أحصاها ابن مماتي في كتاب قوانين الدواوين، كما وردت باسم «طسفة بني حرام» في أعمال الشرقية ضمن قرى الروك الناصري التي أحصاها ابن الجيعان في كتاب «التحفة السنية بأسماء البلاد المصرية». وفي العصر العثماني وردت في التربيع العثماني الذي أجراه الوالي العثماني سليمان باشا الخادم في عصر السلطان العثماني سليمان القانوني «طسفا» ضمن قرى ولاية الدقهلية، وفي تاريخ 1228هـ/1813م الذي عدّ قرى مصر بعد المسح الذي قام به محمد علي باشا باسم «تصفا» ضمن قرى مديرية الدقهلية، وبعد تأسيس مركز كفر شكر، اقتطعت القرية من مديرية الدقهلية، وألحقت بمركز كفر شكر في مديرية القليوبية.

السكان
بلغ عدد سكان تصفا 8,368 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

انظر أيضاً
قائمة قرى محافظة القليوبية

مصادر

قرى كفر شكر

تصفا


Verdens Herkules er en stumfilm fra 1908 instrueret af Viggo Larsen.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1908

Verdens Herkules


Le bombardement de Chali est une attaque survenue le 3 janvier 1995 lorsque des avions de combat russes ont bombardé la ville tchétchène de Chali avec des bombes à fragmentation.

Bombardement
Au total, dix-huit bombes à fragmentation auraient été larguées dans et autour de Chali ce jour-là en plusieurs fois. Les bombes ont d'abord touché un marché en bordure de route. Ensuite, les bombes ont frappé une station-service et un hôpital, dans lesquels des civils, ainsi que des prisonniers de guerre russes étaient soignés. L'avion a ensuite mitraillé un cimetière musulman. Une école et une ferme collective ont également été visées.

Au moins 55 personnes ont été tuées (dont cinq travailleurs médicaux) et 186 personnes ont été blessées. Selon une estimation du bureau présidentiel russe des droits de l'homme, le nombre de morts s'élève à plus de 100. Aucune cible militaire n'a été signalée dans la région au moment de l'attaque.

Notes et références

Janvier 1995
1995 en Russie
Première guerre de Tchétchénie
Crime de guerre russe
Crime de guerre en Tchétchénie

Bombardement de Chali


الجيش كقوة عسكرية وهو أيضا الاسم الذي يطلق على القوات المسلحة لدولة ما، أو على قواتها البرية.

 الجيش كوحدة عسكرية، وتتكون من عدة فيالق.

جيش (توضيح)


Les Pays-Bas participent aux Jeux olympiques d'hiver de 2022 à Pékin en Chine du 4 au . Il s'agit de leur vingt-deuxième participation à des Jeux d'hiver. Leur chef de mission est Carl Verheijen.

Participation
Aux Jeux olympiques d'hiver de 2022, les athlètes de l'équipe des Pays-Bas participent aux épreuves suivantes :

Médaillés

Résultats

Bobsleigh

Patinage artistique

Patinage de vitesse

Patinage de vitesse sur piste courte (short-track)

Skeleton

Ski alpin

Snowboard

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Jeux olympiques d'hiver de 2022
 Pays-Bas aux Jeux olympiques

Lien externe
 Les Pays-Bas sur le site du CIO

Délégation aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Pays-Bas aux Jeux olympiques
Sport aux Pays-Bas en 2022

Pays-Bas aux Jeux olympiques d'hiver de 2022


Araucaria muelleri es una especie de conífera perteneciente a la familia Araucariaceae. En endémica de Nueva Caledonia. Está considerada en peligro de extinción por la pérdida de hábitat.

Descripción
Tiene las hojas estrechas, como punzones; y conos de menos de 12 cm de diámetro; la germinación de semillas es epigea.

Hábitat
La especie es conocida sólo en pequeñas partes del macizo del sur y en la meseta de Goro, en Nueva Caledonia. Se encuentra a una altitud  de 150 a 1000 metros, la mayoría se encuentran en zonas de arbustos en matorrales en suelos ultramáficos, rara vez emergentes en la selva. Su crecimiento y regeneración son muy lentos.

Taxonomía
Araucaria muelleri fue descrita por Carrière Brongn. & Gris y publicado en Annales des Sciences Naturelles; Botanique, sér. 5, 13: 362, en el año 1870.
Etimología
Araucaria: nombre genérico geográfico que alude a su localización en Arauco.

muelleri: epíteto otorgado en honor del botánico Ferdinand von Mueller.
Sinonimia

 Eutacta muelleri basónimo
 Eutacta muelleri var. microphylla Carrière

Referencias

Enlaces externos

muelleri
Flora de Nueva Caledonia
Plantas descritas en 1870
Plantas descritas por Carrière
Plantas descritas por Brongniart
Plantas descritas por Gris

Araucaria muelleri


Cilette Ofaire, eigentlich Cécile Houriet, (* 13. Januar 1891 in Couvet; † 11. Dezember 1964 in Sanary-sur-Mer, Côte d'Azur) war eine Schweizer Schriftstellerin.

Leben
Cilette Ofaire wurde 1891 als Cécile Houriet im neuenburgischen Couvet in der wohlhabenden dörflichen Oberschicht geboren. Als sie drei Jahre alt war, starb ihre Mutter an Tuberkulose. Die unglückliche Kindheit unter der Stiefmutter machte sie später mehrmals literarisch zum Thema. Nach Abschluss der Volksschule in Couvet besuchte sie die Handelsschule in Neuenburg. Neben der kaufmännischen Ausbildung wandte sie sich der bildenden Kunst zu. Von 1907 bis 1908 besuchte sie die Kunstgewerbeschule in Basel. Aus gesundheitlichen Gründen verbrachte sie 1908 ein Jahr in Davos. Danach kehrte sie nach Neuenburg zurück und widmete sich ganz der Kunst. Von 1909 bis 1912 arbeitete sie im Atelier des englischen Glasmalers und Mosaikkünstlers Clement Heaton in Corcelles-Cormondrèche. Hier traf sie erneut auf den Künstler Charles Hofer, den sie bereits von Basel her kannte. Im Jahr 1914 vermählte sich Ofair mit Hofer und folgte ihm nach Paris, wo ihr Mann als Freiwilliger bis 1916 in der französischen Armee diente.

1923 erwarb das Künstlerpaar in Hamburg das Wohnboot San Luca. Zusammen reisten sie auf Kanälen und auf Flüssen in Deutschland und Holland und organisierten vom Schiff aus verschiedene Ausstellungen. Ab 1924 führte Cilette Ofaire das Bordtagebuch. Mit einem Segelboot (San Luca II) reiste das Paar 1926 von Amsterdam ins Mittelmeer und ging in Italien an verschiedenen Orten an Land.

Nach der Trennung von ihrem Mann setzte sie bis 1936 ihre Schiffsreisen fort, liess sich danach in Valletta, 1940 dann in Sanary-sur-Mer nieder. Die Reisen inspirierten sie zu den Romanen Le San Luca par canaux et rivières (1934) und L'Ismé (1940, dt. Übersetzung 1948). In den autobiografischen Erzählungen Sylvie Velsey (1938), Chemins (1945), La place (1961) und Un jour quelconque (1956) ist Sylvie, eine Doppelgängerin der Schriftstellerin, auf der Suche nach Weisheit und Mitgefühl.

Werke
 Le San Luca par canaux et rivières. Paris 1934.
 The San Luca. New York 1935.
 Sylvie Velsey. Paris 1938.
 L'Ismé. Lausanne 1940; Paris 1942.
 Ismé. Sehnsucht nach Freiheit. Frauenfeld 1988; Neuauflage ebenda 2020.
 Chemins. Paris 1945; Éditions Plaisir de Lire, Lausanne 2009.
 Un jour quelconque. Paris 1956; Lausanne 2007.
 L'Étoile et le Poisson. Lausanne 1949.

Ehrungen
 L'Ismé erhielt den Prix Schiller im Jahr 1942.
 1951 zeichnete die Fondation Schiller Cilette Ofaire für ihr Gesamtwerk aus.

Literatur
 Dorette Berthoud: Cilette Ofaire. Cahiers de l'Institut neuchâtelois, La Baconnière, Neuchâtel 1969.
 Catherine Dubuis: Les chemins partagés. La vie de Cilette Ofaire. Lausanne 2007.

 Charles Linsmayer: Biographisches Nachwort der deutschen Übersetzung: Ismé, Sehnsucht nach Freiheit. Huber, Frauenfeld 1988, S. 407–472.
 Laurence Mermoud: Nachwort der Neuausgabe von L'Ismé. Editions Actes Sud/L'Aire, collection Babel, Arles/Lausanne 1990.
 Maryse Schmidt-Surdez: Cilette Ofaire (1891–1964). Peintre, navigatrice et écrivain. Ausstellungskatalog, Neuchâtel 1987.

Weblinks

 Cilette Ofaire. Biografie und Bibliografie auf Viceversa Literatur

Einzelnachweise

Autor
Literatur (20. Jahrhundert)
Reiseliteratur
Roman, Epik
Schweizer
Geboren 1891
Gestorben 1964
Frau

Cilette Ofaire


ෆාරා පහ්ලවී (විවාහයට පෙර දිබා (); උපත 1938 ඔක්තෝබර් 14) යනු මොහම්මද් රේසා පහ්ලවීගේ වැන්දඹුව වන අතර ඉරානයේ හිටපු ෂාබානු (අධිරාජිනිය) ද වේ.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

 ෂාබානු ෆාරා පහ්ලවීගේ චරිතාපදාන ද්වාරය (පර්සියානු)
 ෆාරා පහ්ලවී, ඉරානයේ හිටපු අධිරාජිනිය, 2005 ඈන් මොරෝ ලින්ඩ්බර්ග් ගෞරවය සහ විශේෂ සම්මානය ලබාගනියි
 ෂාහ්රාම් රසාවිගේ මාර්ගස්ථ ඡායාරූප ඇල්බමයක් "පහ්ලවී රාජවංශයේ අධිරාජකීය ඉරානය"
 රේසා ෂා කබීර් වෙත පුදකළ වෙබ්අඩවියක්, මෙහි ඡායාරූප සහ වීඩියෝ ක්ලිප ඇතුළත් ය

|-

|-

|-

|-

ඉරාන අධිරාජිනියෝ
පහ්ලවී රාජවංශයේ ජනයා
1938 උපත්
ජීවත්වන්නෝ
ඉරාන රාජකීය කාන්තාවෝ
පර්සියානු වල්ලභ රැජිනියෝ
මොහම්මද් රේසා පහ්ලවී
මුස්ලිම් ප්‍රතිසංස්කරණවාදියෝ
ටෙහෙරාන්හි ජනයා
පර්සියානු කලාකරුවෝ
ඉරාන කාන්තාවෝ
ඉරාන ගෘහනිර්මාණ ශිල්පිනියෝ
ඉරාන කලා ශිල්පිනියෝ
ප්‍රංශය වෙත ඉරාන සංක්‍රමණිකයෝ
එක්සත් ජනපදය වෙත ඉරාන සංක්‍රමණිකයෝ
ඇසර්බයිජාන සම්භවයක් සහිත ඉරාන ජනයා

ෆාරා පහ්ලවී


Der Naturpark Obersauer ist ein Naturpark im Nordwesten von Luxemburg. 1999 wurde er als erster Naturpark in Luxemburg gegründet.

Lage
Der Naturpark Obersauer liegt im Nordwesten von Luxemburg an der Grenze zu Belgien und umfasst mit einer Fläche von 162 km² und rund 5.500 Einwohnern das Gebiet der vier Gemeinden Winseler, Bauschleiden, Stauseegemeinde und Esch-Sauer rund um den Obersauer-Stausee. Der Naturpark Obersauer ist Mitglied des Netzwerks der Naturparke in der Großregion und grenzt direkt an ein weiteres Mitglied des Netzwerks, den belgischen Parc Naturel de la Haute-Sûre Forêt d'Anlier.

Geschichte
Die Idee zur Gründung eines Naturparks in der Region rund um den Stausee reicht bis in das Jahr 1989 zurück. Am 27. September 1993 wurde durch den Vorstand des Syndikats SYCOPAN (Syndicat Intercommunal pour l'Aménagement et la Gestion du Parc Naturel Haute-Sûre) der gesetzliche Weg zur Schaffung eines Naturparks Obersauer eingeleitet. Seit August 1993 existiert in Luxemburg ein Naturparkgesetz ("loi du 10 août 1993 relative aux parcs naturels"). Am 6. April 1999 wurde mit großherzoglichem Reglement die Gründung des Naturparks sowie eines Syndikates zu dessen Verwaltung zunächst für eine Dauer von 10 Jahren beschlossen. Der Vorstand des Naturparks besteht aus einer partnerschaftlichen Zusammenarbeit zwischen den regionalen Gemeinden und verschiedener Ministerien. Der Naturpark Obersauer ist damit der ältere der beiden Naturparks Luxemburgs. Die Mitgliedsgemeinden Bauschleiden, Ell, Esch-Sauer, Heiderscheid, Stauseegemeinde, Neunhausen und Winseler wurden von Anfang an bei der Ausarbeitung der Konzepte miteingebunden. Gemeindefusionen im Jahr 2011 haben die Mitgliedsgemeinden auf aktuell vier verringert: Bauschleiden, Esch-Sauer, Stauseegemeinde und Winseler. Im Jahre 2009 wurde die Laufdauer des Naturparks um weitere 10 Jahre verlängert.

Landschaft und Ökologie
Landschaftlich ist der Naturpark durch den 3,8 km² großen Obersauer-Stausee geprägt, der zirka 70 % der gesamten Bevölkerung Luxemburgs mit Trinkwasser versorgt. Die Uferlänge dieses in den 1950er Jahren angelegten künstlichen Sees beträgt 42 km und ist in verschiedene Schutzzonen unterteilt. Mit einem Solarboot lassen sich die Flora und Fauna dieses Biotops auf einer naturkundlichen Fahrt erkunden. Tief eingeschnittene Täler, feuchte Wiesen, bewaldete Steilhänge und landwirtschaftlich genutzte Hochplateaus sind Eigenschaften der urwüchsigen Mittelgebirgslandschaft der Naturparkgemeinden. Als Rückzugsgebiet für seltene und gefährdete Tiere und Pflanzen hat der Naturpark Obersauer eine große Bedeutung. Mehrere Artenschutzprojekte widmen sich zum Beispiel dem seltenen Steinkauz, dem Haselhuhn oder der Schlingnatter.

Tourismus

Der Naturpark ist ein beliebtes Wandergebiet. Das gesamte Wegwandernetz erstreckt sich über ungefähr 700 Kilometer. Auf zahlreichen Themen- und Rundwegen kann man das gesamte Gebiet des Naturpark Obersauer erkunden. Von Bedeutung für den Fremdenverkehr sind neben dem Stausee und den zahlreichen Möglichkeiten der dortigen Freizeitgestaltung wie Schwimmen, Bootfahren, Angeln und Tauchen auch die Museen und Entdeckungszentren. In der ehemaligen Tuchfabrik in Esch-Sauer ist neben einem Museum zu diesem Thema heute auch das Naturparkzentrum eingerichtet. Das Waldentdeckungszentrum "Burfelt" der Natur- und Forstverwaltung  weckt das Interesse an Wald und Natur. In Heiderscheid in der Gemeinde Esch-Sauer ist eine Kerzenfabrik zu besichtigen und ein Hochseilgarten zu erklettern. Die Ruine von Esch-Sauer thront majestätisch über der Ortschaft.

Projekte
Der Naturpark positioniert sich als Wasserregion Luxemburgs und bildet mit seinen Projekten und Veranstaltungen eine Brücke zwischen Kultur, Tourismus und der Region als Wirtschafts- und Lebensraum. Es wurden zahlreiche Wanderwege erschlossen und für den Besucher mit Kartenmaterial und anderweitiger Besucherlenkung aufbereitet. Im Bereich Koordination und Vernetzung bemüht sich der Naturpark um eine nachhaltige Entwicklung der Region Obersauer. Eine Sensibilisierung für die Natur und deren Schutz und Inwertsetzung ist das Ziel der erlebnisorientierten Umweltbildung. Dem wichtigen Aspekt der Landwirtschaft wird mit einer Landwirtschaftsberatung Rechnung getragen, die die Betriebe der Mitgliedsgemeinden in ihrer Arbeit unterstützt. Mit der Herstellung vielfältiger Produkte aus der Stausee-Region ("vum Séi") wie beispielsweise Tee, Kräuter, Kosmetikprodukte oder Fleisch engagieren sich die landwirtschaftlichen Produzenten  in der Vermarktung von regionalen Besonderheiten. Mit dem zweiten Naturpark in Luxemburg, dem Naturpark Our im Nordosten des Landes, werden zahlreiche gemeinsame Projekte verwirklicht, wie zum Beispiel der alljährliche Naturpark-Kalender oder ein Digitaler Naturparkführer. Außerdem spielt die grenzüberschreitende europäische Zusammenarbeit wie beispielsweise im Netzwerk der Naturparke in der Großregion eine große Rolle.

Weblinks
 Homepage des Parks

Einzelnachweise

Obersauer
Sauer (Mosel)
Luxemburger Ardennen
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa

Naturpark Obersauer


The Fifth Estate er en amerikansk biografisk dramathriller fra 2013, instrueret af Bill Condon. Filmen omhandler informationslækage-siden WikiLeaks, hvis chefredaktør og medgrundlægger Julian Assange og tidligere talsmand Daniel Domscheit-Berg spilles af henholdsvis Benedict Cumberbatch og Daniel Brühl. Manuskript er skrevet af Josh Singer og baseret på Domscheit-Bergs Inside WikiLeaks: My Time with Julian Assange and the World's Most Dangerous Website (2011) og WikiLeaks: Inside Julian Assange's War on Secrecy af de britiske journalister David Leigh og Luke Harding.

Medvirkende
 Benedict Cumberbatch som Julian Assange
 Daniel Brühl som Daniel Domscheit-Berg
 Anthony Mackie som Sam Coulson
 David Thewlis som Nick Davies
 Moritz Bleibtreu som Marcus
 Alicia Vikander som Anke Domscheit-Berg
 Stanley Tucci som James Boswell
 Laura Linney som Sarah Shaw
 Carice van Houten som Birgitta Jónsdóttir
 Peter Capaldi som Alan Rusbridger
 Dan Stevens som Ian Katz
 Alexander Beyer som Marcel Rosenbach
 Alexander Siddig som Dr. Tarek Haliseh
 Philip Bretherton som Bill Keller

Referencer

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2013
Dramafilm fra USA
Thrillerfilm fra USA
Film baseret på virkelige begivenheder
Film baseret på bøger
Film instrueret af Bill Condon

The Fifth Estate (film)


رأس بُرْج القَسْطِيل أو رأس القسطيل هو رأس يقع بجنوب شرقي جزيرة جربة التونسية. وبه حصن أثري يرجع إلى فترة سيطرة مملكة صقلية على الجزيرة في القرن الثالث عشر الميلادي. وقد تم اصلاحه بأمر من درغوث رئيس وهو أمير بحر عثماني وذلك في القرن السادس عشر الميلادي.

مراجع

جربة
برج القسطيل

رأس برج القسطيل


An Habenaria talaensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Roberto González Tamayo ngan Cuev.-fig.. An Habenaria talaensis in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria talaensis


Plavé Vozokany este o comună slovacă, aflată în districtul Levice din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 782 de locuitori.

Istoric
Localitatea Plavé Vozokany este atestată documentar din 1327.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Plavé Vozokany


Piatijatski  es un jútor del raión de Ust-Labinsk del krai de Krasnodar de Rusia. Está situado en la orilla izquierda del río Zelenchuk Vtorói, afluente del Kubán, 26 km al nordeste de Ust-Labinsk y 81 km al nordeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 97 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Aleksándrovskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Sitio web del municipio
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Ust-Labinsk del krai de Krasnodar

Piatijatski


Máo Zétán (毛泽覃, også kaldet Máo Zélín 毛泽淋, stilnavn først Yǒngjú 咏菊, herefter Rùnjú 润菊; 25. september 1905 - 25. april 1935) var den yngste af Mao Zedongs to brødre. Han blev medlem af Kinas kommunistiske parti i 1923. I 1927 deltog han i Nanchangoprøret, hvor han trak sig tilbage sammen med kommunisterne til Jinggangbjergene ved oprørets ophør. I en alder af 29 blev han fangt og henrettet, mens han kæmpede mod Kuomintangs tropper under den Kinesiske sovjetrepublik, hvor han dækkede den store del af den kommunistiske hærs tilbagetrækning under den lange march.

See også
 Mao Zedong
 Mao Zemin
 Mao Zejian
 Yang Kaihui
 Mao Chuxiong
 Mao Anying

Referencer

Politikere fra Kina
Mao Zedong

Mao Zetan


Çarhacı Ali Paşa (ö. 1823, Tokat) II. Mahmud saltanatında, 1 Ocak 1809 - Mart 1809 tarihleri arasında sadrazamlık yapmış bir Osmanlı devlet adamı.

Hayatı
Konyalıdır. Vezir dairelerine girerek, okuyup yazma öğrenmiştir. Yusuf Ziya Paşa ile Mısır'a gidip Hurşit Paşa'ya mühürdar olmuştur. 1804 mîrimiran rütbesiyle Yenbu'l-bahr muhafızı görevi verilmiştir.

1805'te Hurşid Paşa Mısır Valiliğinden azledildiği zaman onunla birlikte İstanbul'a gelmiştir. Ocak 1807'de vezir rütbesi verilmiş ve ordu çarhacısı ile Silistre valisi görevine tayin edilmiştir. Ordu çarhacısı olarak öncü ordu güçleri ile Karalas'da Rus ordusu saflarını yarıp perişan etmesiyle meşhur olmuştur.

1807'de Eğriboz muhafızı görevine nakledilmiştir. Aralık 1808 sadaret kaymakamı görevi yapmıştır. Nisan 1809'da bu görevi yanında kaptan-ı deryâlik görevi ek olarak verilmiştir. Bu iki görevden 3 Eylül 1809'de azledilmiş ve rütbe düşüşü olarak Alâiye mutasarrıfı yapılmıştır. Sonradan da vezirlik rütbesi geri alınıp Limni adasına sürgüne gönderilmiştir.

1807 yılı sonunda affedilmiştir. Vezirlik rütbesi geri  verilmiştir. Trabzon valisi tayin edilmiştir. Burada iken Rusların saldırılarını karşı gelmiş onları denize geri püskürtmüştür. 1810 sonunda Trabzon valiliğinden azledilmiş ve Ankara'da sürgüne gönderilmiştir.

Bir müddet Ankara'da oturduktan sonra yine affedilip Konya valisi yapılmıştır. Bu görevde iken ayaklanmacı Tekeli İbrahim Bey'i tenkil için serasker tayin edilmiştir. Ocak 1814'te Tekeli İbrahim Bey üzerine yaptığı askerî operasyon başarısız kalınca vezirliği tekrar kaldırılmış ve ikinci kez Limni adasına sürgüne gönderilmiştir. Sonra sürgün yeri Keşan'a çevrilmiştir.

Yine affedilip Kars muhafızı görevi verilmiştir. Bu görevde birkaç yıl kaldıktan sonra Sivas valisi yapılmıştır. Sonra sırasıyla Ocak 1818'de Karahisar mustasarrıfı, 1819'da Alâiye ve İçel valisi; 1820'de ikinci defa Eğriboz valisi olmuştur. 1821'de bu valilikten azledilmiş; vezirliği de kaldırılmış ve Tokat'a sürgüne gönderilmiştir.

Eylül 1823'te sürgünde olduğu Tokat'ta ölmüştür.

Değerlendirme
Sicill-i Osmani onu şöyle değerlendirilmektedir:
Yiğit ve hırslıydı.

Kaynakça

 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C.III s.558/559
 Danişmend, İsmail Hami, (1971) Osmanlı Devlet Erkânı, İstanbul: Türkiye Yayınevi,
 Buz, Ayhan (2009) " Osmanlı Sadrazamları", İstanbul: Neden Kitap, ISBN 978-975-254-278-5
 Tektaş, Nazim (2002), Sadrâzamlar Osmanlı'da İkinci Adam Saltanatı, İstanbul:Çatı Yayınevi (Google books:

1823 yılında ölenler
Osmanlı Trabzon valileri
Osmanlı Konya valileri
Osmanlı Sivas valileri
Kaptan-ı deryalar
Osmanlı sadrazamları
Doğum tarihi bilinmeyenler
Tokat'ta ölenler

Çarhacı Ali Paşa


Büğrüoğlu, Çorum ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Abdalbodu köyüne bağlı bir mahalle iken, 16 Ağustos 1957'de köy statüsü kazandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 41 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çorum merkez belde ve köyleri

Büğrüoğlu, Çorum


أليبو (Αλεπού) هي مدينة في كيركيرا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1829 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في كورفو (مقاطعة)
مدن اليونان

أليبو (كيركيرا)


Oko je rijeka u Gvajani. Pritoka je rijeke Wenamu i pripada porječju rijeke Essequibo.

Izvori

Rand McNally, The New International Atlas, 1993.

Rijeke u Gvajani
Pritoke Wenamua

Oko (rijeka)


157332 Lynette este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
157332 Lynette este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Needville de Don J. Wells. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,58 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 5,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 157001-158000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2004
Centura de asteroizi

157332 Lynette


Epifanio San Juan Jr., também conhecido como E. San Juan Jr. (nascido em 29 de dezembro de 1938, em Santa Cruz, Manila, Filipinas ), é um conhecido acadêmico literário filipino-americano, escritor tagalo, poeta filipino, intelectual cívico, ativista, escritor, ensaísta, videomaker, editor e poeta cujas obras relacionadas à diáspora filipina em inglês e escritos filipinos foram traduzidas para alemão, russo, francês, italiano e chinês. Como autor de livros sobre raça e estudos culturais, ele foi uma "grande influência no mundo acadêmico". Foi diretor do Centro de Estudos Culturais das Filipinas em Storrs, Connecticut, nos Estados Unidos. Em 1999, San Juan recebeu o Prêmio do Centenário de Realização em Literatura do Centro Cultural das Filipinas por suas contribuições aos estudos filipinos e filipino-americanos.

Educação
Ele recebeu sua educação primária nas Filipinas na Bonifacio Elementary School. Ele fez o ensino médio na Jose Abad Santos High. Ele se formou como magna cum laude pela Universidade das Filipinas em Diliman em 1958. Ele recebeu seu mestrado em 1962. Ele obteve um doutorado na Universidade de Harvard em 1965 com a ajuda de uma bolsa Rockefeller e uma bolsa de ensino de Harvard]. Foi membro do Rockefeller Study Center em Bellagio, Itália.

Carreira
Tornou-se professor de língua inglesa, literatura comparada, estudos étnicos, estudos americanos e estudos culturais nos Estados Unidos, Europa, Filipinas e Taiwan. De 1961 a 1963, San Juan foi nomeado professor e professor de inglês na Universidade de Harvard. Entre as outras universidades nos Estados Unidos onde lecionou incluem a Universidade da Califórnia em Davis, a Universidade de Connecticut em Storrs e o Brooklyn College da City University of New York. Nas Filipinas, lecionou na Universidade das Filipinas em 2008, e no Ateneo de Manila. Outras universidades incluem a Bowling Green State University, a Wesleyan University, as Universities of Leuven e Antwerp na Bélgica, e a National Tsing Hua University na República da China (Taiwan).

De 1998 a 15 de junho de 2001, San Juan foi professor e presidente do Departamento de Culturas Americanas Comparadas na Universidade Estadual de Washington. Ele foi o diretor executivo da chamada Working Papers Series quando publicou ensaios sobre Estudos Culturais e Estudos Étnicos. Em 2009, tornou-se membro do WEB Du Bois Institute for African and African American Research da Harvard University. Ele também foi palestrante, membro e professor da Fulbright no Centro de Humanidades da Universidade Wesleyan em Connecticut, no Instituto de Estudos Avançados de Humanidades da Universidade de Edimburgo e no Instituto de Estudos da Cultura e Sociedade em Ohio.

Em 2009-2010 foi fellow do WEB Du Bois Institute, Universidade de Harvard, professor visitante de Estudos Americanos na Universidade de Leuven, Bélgica (2003) e professor de Literatura Comparada Inglesa, Universidade das Filipinas (2008). Atualmente (2012=2013) é fellow do Harry Ransom Center, University of Texas, Austin; e diretor do Centro de Estudos Culturais das Filipinas, Storrs, CT e Washington DC, EUA. Ele foi nomeado professor (2015-2016) em estudos culturais, Universidade Politécnica das Filipinas, Manila, Filipinas.

Obras
Além de escrever sobre a diáspora filipina, as obras de San Juan incluem ensaios sobre raça, classe social, subalternidade e o Império dos Estados Unidos. Seus trabalhos foram publicados pela primeira vez em 1954 nas páginas do The Collegian New Review. Depois de ganhar prêmios, seus poemas foram antologizados em Godkissing Carrion/Selected Poems: 1954-1964 em 1964, em The Exorcism and Other Poems em 1967, e The Ashes of Pedro Abad Santos and Other Poems em 1985. Seu meio literário se estende a "peças de mídia" relacionadas ao cenário político atual, abusos dos direitos humanos e execuções extrajudiciais nas Filipinas, política racial nos Estados Unidos, justiça social, mecanismo global de racialização e seu impacto nos trabalhadores imigrantes do mundo South, ensaios sobre marxismo, libertação humana e denúncias relacionadas à "ressurreição" dos "contornos" do império americano.

Em 1966, fez traduções da poesia de Amado V. Hernandez resultando na obra Grãos de Arroz: Poemas Selecionados de Amado V. Hernandez . Em 1975, ele apresentou os escritos literários de Carlos Bulosan, um organizador e escritor filipino, resultando na publicação de Carlos Bulosan and the Imagination of the Class Struggle, a primeira avaliação crítica completa das obras de Bulosan, que foi seguida por vinte anos. mais tarde por On Becoming Filipino: Selected Writings by Carlos Bulosan e The Cry and the Dedication em 1995. Ele também foi o autor da "primeira coleção em tradução para o inglês" dos ensaios escritos por Georg Lukács, filósofo húngaro e fundador da tradição marxista ocidental.
Em 2007, San Juan escreveu um livro de poemas, o Balikbayang Mahal: Passages of Exile. Seus outros trabalhos são Racism and Cultural Studies, Working through the Contradictions, In the Wake of Terror, US Imperialism and Revolution in the Philippines, Beyond Postcolonial Theory (1995) e Hegemony and Strategies of Transgression (1998).

Livros recentes incluem "In the Wake of Terror: Class, Race, Nation and Ethnicity in the Postmodern World" (Lexington); "Trabalhando através das contradições" (Bucknell University Press). "Crítica e Transformação Social" (Edwin Mellen Press), "Da Globalização à Libertação Nacional" (University of the Philippines Press)." Balikbayang Sinta: E San Juan Reader" (Ateneo U Press), "Intervenções Críticas: De Joyce e Ibsen a Kingston e CS Peirce" (Saarbrücken: Lambert) e "Rizal in Our Time: edição revisada" (Anvil). Seus novos volumes de poesia incluem "Balikbayang Mahal: Passages in Exile", "Sutrang Kayumanggi", "Mahal Magpakailanman", Diwata Babaylan" e "Bukas Luwalhating Kay Ganda" (todos disponíveis na amazon.com). A UST Publishing House lançará em 2013 sua coleção "Ulikba at iba pang bagong tula".

Reconhecimentos
Em maio de 1964, ele ganhou o prêmio espanhol Siglo de Oro depois de escrever uma crítica literária e crítica à poesia de Gongora. Em 1992, San Juan's Racial Formations/Critical Transformations: Articulations of Power in Ethnic and Racial Studies in the United States recebeu o Prêmio de Livro Extraordinário do Centro Gustavus Myers para o Estudo dos Direitos Humanos nos Estados Unidos. Em 1993, o mesmo trabalho recebeu o National Book Award in Cultural Studies da Association for Asian American Studies. O livro é considerado um clássico em Estudos Étnicos e Asiático-Americanos. Em 1999, San Juan Jr. recebeu o Prêmio do Centenário de Realização em Literatura do Centro Cultural das Filipinas. Em 2001, San Juan's After Post-colonialism: Remapping Philippines-United States Confrontations ganhou o Prêmio de Melhor Livro sobre Direitos Humanos do Gustavus Myers Center for Human Rights (também conhecido como Myers Distinguished Book Award). Em 2007, San Juan produziu os livros intitulados In the Wake of Terror: Class, Race, Nation, Ethnicity in the Postmodern World, Imperialism and Revolution in the Philippines, Balikbayang Sinta: An E. San Juan Reader, and From Globalization to National Liberation : Ensaios. San Juan também recebeu prêmios da Associação de Estudos Asiático-Americanos e da Sociedade para o Estudo de Literaturas Multiétnicas nos Estados Unidos.

Trabalhos selecionados

 Rice Grains: Selected Poems of Amado V. Hernandez (1966)
 The Art of Oscar Wilde (1967), reprinted 1978 by Greenwood Press
 The Radical Tradition in Philippine Literature (1970)
 James Joyce and the Craft of Fiction (1972)
 Marxism and Human Liberation: Selected Essays by Georg Lukács (1972)
 Carlos Bulosan and the Imagination of the Class Struggle (1972), reprinted 1975 by Oriole Editions, New York.
 Preface to Pilipino Literature (1972)
 Introduction to Modern Pilipino Literature (1974)
 Poetics: The Imitation of Action (1978)
 Balagtas: Florante/Laura (1978)
 Bulosan: An Introduction with Selections (1983), reprinted several times.
 Toward a People's Literature: Essays in the Dialectics of Praxis and Contradiction in Philippine Writing (1984), reprinted 2006 by the University of the Philippines Press. National Book Award; Catholic Mass Media Award.
 Crisis in the Philippines: The Making of a Revolution (1986)
 Subversions of Desire: Prolegomena to Nick Joaquin (1988)
 Transcending the Hero/Reinventing the Heroic: An Essay on Andre Gide's Theater (1988)
 Ruptures, Schisms, Interventions: Cultural Revolution in the Third World (1988)
 Only by Struggle: Reflections on Philippine Culture, Society and History in a Time of Civil War (1989), reprinted and enlarged in 2002.
 From People to Nation: Essays in Cultural Politics (1990)
 Writing and National Liberation: Selected Essays 1970-1990 (1991)
 Racial Formations/Critical Transformations: Articulations of Power in Ethnic and Racial Studies in the United States (1992). Association of Asian American Studies Book Award; Myers Center Award.
 Reading the West/Writing the East: Studies in Comparative Literature and Culture (1992)
 From the Masses, to the Masses: Third World Literature and Revolution (1994)
 The Smile of the Medusa and Other Fictions (1994)
 Allegories of Resistance (1994)
 On Becoming Filipino: Selected Writings by Carlos Bulosan, edited by E. San Juan Jr. with an introduction (1995)
 The Cry and the Dedication by Carlos Bulosan, edited by E. San Juan Jr. with an introduction (1995)
 Hegemony and Strategies of Transgression: Essays in Cultural Studies and Comparative Literature (1995)
 The Philippine Temptation: Dialectics of Philippines-U.S. Literary Relations (1996)
 Mediations: From a Filipino Perspective (1996)
 History and Form: Selected Essays (1996)
 Rizal: A Re-Interpretation (1997)
 From Exile to Diaspora: Versions of the Filipino Experience in the United States (1998)
 Beyond Post Colonial Theory. New York: Palgrave Macmillan (1998)
 Filipina Insurgency: Writing Against Patriarchy in the Philippines (1999)
 Alay Sa Paglikha ng Bukang-Liwayway (2000), collected poems in Filipino (2000)
 After Postcolonialism: Remapping Philippines-United States Confrontation (2000), Myers Distinguished Book Award
 Racism and Cultural Studies: Critiques of Multiculturalist Ideology and the Politics of Difference. Durham: Duke University Press (2002)
 Spinoza and the Terror of Racism (2002)
 Himagsik (2003), poems and essays in criticism in Filipino
 Tinik Sa Kaluluwa (2003), collected short stories in Filipino
 Working through the Contradictions: From Cultural Theory to Critical Practice (2004)
 Sapagkat Iniibig Kita at iba pang tula (2005), selected poems in Filipino
 On the Presence of Filipinos in the United States, and other Essays (2007)
 Balikbayang Mahal: Passages from Exile (LuLu.com 2007)
 In the Wake of Terror: Race, Nation, Class in the Field of Global Capital (Lexington 2007)
 "Salud Alabare, Babaeng Mandirigma" (University of San Agustin Publishing House, 2007)
 Imperialism and Revolution in the Philippines (Palgrave Macmillan 2007)
 Balikbayang Sinta: An E. San Juan Reader (Ateneo University Press 2007)
 From Globalization to National Liberation: Essays (University of the Philippines Press 2008)
 Toward Filipino Self-Determination, Beyond Transnational Globalization (SUNY/ State University of New York Press 2009)
 Critique and Social Transformation: Lessons from Antonio Gramsci, Mikhail Bakhtin and Raymond Williams (New York: The Edwin Mellen Press, 2009)
  Critical Interventions: From Joyce and Ibsen to C.S. Peirce and Maxine Hong Kingston (Saarbrücken: Lambert Academic Publishing House, 2010)
 "Sutrang Kayumanggi: Poems in Filipino and English" (Philippines Cultural Studies Center, 2010)
  Rizal in Our Time (revised edition) Anvil Publishing Inc.
  Bukas Luwalhating Kay Ganda  (Philippines Cultural Studies Center 2013)
  Ulikba at iba pang bagong tula  University of Santos Tomas Publishing House (2013)
 "Mendiola Masker: Mga Tulang Konseptuwal at Post-Konseptuwal" (Philippine Cultural Studies Center, 2014)
 "Kundiman sa Gitna ng Karimlan:  University of the Philippines Press (2014)
 "AMBIL: Mga pagsubok, pahiwatig & interbensiyon"  Philippines Cultural Studies Center (2014)
 "Tao Te Ching in Filipino/Landas & Kapangyarihan sa Makabuluhang Buhay" (Createspace, 2015)
 Between Empire and Insurgency: The Philippines in the New Millennium" University of the Philippines Press (2015)
 "Lupang Hinirang, Lupang Tinubuan"  Mga Panunuri sa Panitikang Filipino. De La Salle University Publishing House (2015)
 "Learning from the Filipino Diaspora:" (University of Santo Tomas Publishing House, 2016)
 "Filipinas Everywhere" (De la Salle University Publishing House, 2016)
 "Wala:Tula & Akda ({Polytechnic University of the Philippines, 2017)
 "The Philippines is in the Heart: Stories by Carlos Bulosan" (New edition, Ateneo University Press, 2017).
 "Carlos Bulosan Revolutionary Filipino Writer in the United States: A Critical Appraisal  (New York: Peter Lang, 2017)
 "Racism and the Filipino Diaspora: Essays in Cultural Politics" (Naga, Camarines: Ateneo de Naga University Press, 2018)
 WALA Akda ni E. San Juan, Jr. (Philippines Studies Center, Washington DC 2018).
 "Kontra-Modernidad" (Quezon City: University of the Philippines Press, 2019).
 "Bakas   Alingawngaw (Quezon City: Ateneo University Press, 2020).
 "Faustino Aguilar: Kapangyarihan, Kamalayan, Kasaysayan, Metakomentaryo sa mga Nobels ni Faustino Aguilar (Manila: University of   *         —→→Santo Tomas Publishing House, 2020).

Referências

Ligações externas

 Lançamento de Kritika Kultura, Edição 26, 19 de março de 2016.
 Uma homenagem a David Fagen, soldado afro-americano na Revolução Filipina (2009)
Professores da Universidade Estadual de Washington
Professores da Universidade da Califórnia em Davis
Professores da Universidade Wesleyan
Professores da Universidade Harvard
Alunos da Universidade Harvard
Escritores das Filipinas
Escritores feministas
Professores do Brooklyn College
Pessoas vivas
Nascidos em 1938
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)

E. San Juan Jr.


Orkestra, dört ana enstrüman grubundan çeşitli elemanların birlikte müzik yaptığı, büyüklüğü esere göre değişebilen çalgılar topluluğudur. Sözcük, Antik Yunan tiyatrosunda koraya ayrılan yer anlamına gelen Grekçe ὀρχήστρα sözünden türemiştir. Orkestra elemanları 18. ve 19. yüzyıl boyunca yapılan çeşitli eklemelerle hızlı bir büyüme göstermiştir. 20. yüzyılda ise orkestralarda kompozisyon açısından ciddi bir değişiklik yaşanmamıştır. Elli ya da daha az müzisyenden oluşan görece küçük orkestralar oda orkestrası olarak adlandırılabilir. Tam kadro bir orkestra ise yaklaşık 100 kişiden oluşur ve senfoni orkestrası ya da filarmoni orkestrası olarak anılabilir. Bu iki adlandırma arasında orkestranın özelliğini aktaran kesin bir ayrım bulunmamaktadır. Ancak farklı adlandırmalar aynı şehirde yerleşik iki orkestrayı ayırmak için kullanılabilir (örneğin, İstanbul Senfoni Orkestrası ve İstanbul Filarmoni Orkestrası). Orkestralar, bazı eserlerde bir soliste eşlik ederken, koro ile birlikte de kullanılabilir. Her enstrüman grubunun farklı teknik özellikleri, tınısı ve önemi vardır. Besteci ifade etmek istediği konuyu ya da duyguları bu enstrümanların ses tınılarına veya çalınma tekniklerine göre kendine en yakın şekilde, belirli bir teknik bilgi ve mantık içerisinde kullanır.

Orkestra çalgıları

Orkestra çalgıları ses rengi, yapı ve sesin elde ediliş yöntemine göre dört ana kümeye ayrılırlar.

 Tahta nefesli çalgılar
 Bakır nefesli çalgılar
 Vurmalı çalgılar
 Yaylı çalgılar

Tahta (Ağaç) nefesli çalgılar

 Flüt
 Obua
 Klarinet
 Fagot

Bakır nefesli çalgılar

 Korno
 Trompet
 Trombon
 Tuba

Vurmalı çalgılar

 Timpani
 Zil
 Davul
 Çan
 Piyano
Bu grupta birçok vurmalı çalgı vardır.

Telli / Yaylı çalgılar

 Keman
 Viyola
 Viyolonsel
 Kontrbas
 Arp

Orkestra Düzeni
Orkestralar yukarıda saydığımız enstrümanların farklı sayılarda birleşiminden oluşabilir. Üflemeli çalgıların sayıları genelde birbirine eşittir. ikişer, üçer adet kullanılabilir ve bu orkestranın bu sayılara göre adlandırılmasını sağlar. Örnek:İkili orkestrada tahta üflemelilerden ikişer adet kullanılır.

İkili orkestra düzeninde tahta üflemelilerde 2 Flüt, 2 Obua, 2 Klarinet, 2 Fagot ve bakır üflemeliler genel olarak 4 Korno, 2 Trompet, 2 Tenor Trombon ve 1 bas Trombon ile 1 Tuba olarak kullanılır.

Bu düzene göre Timpani ve isteğe bağlı olarak Zil ile Davul kullanılabilinir. Yaylı çalgılar ise nefeslilerin ses gürlüğünü kapatmayacak şekilde kullanılır. 12-14 adet 1.Keman, 10-12 adet 2.Keman, 8-10 Viyola, 7-10 Viyolonsel ve 6-8 Kontrbas olabilir. Genelde bu düzenek içerisinde Arp pek kullanılmaz, fakat bestecinin isteğine göre bu durum değişiklik gösterebilir.

Üçlü orkestra da ise tahta üflemeli enstrümanlara birer üye daha eklenir ve diğer gruplarda da artış görülebilir. Örneğin:

2 Flüt + 1 piccolo Flüt (piccolo aynı zamanda 3.Flüt olarak da kullanılabilir)
2 Obua + 1 Korangle (Kor angle de 3.Obua yerine kullanılabilir)
2 Klarinet + 1 Bas-Klarinet
2 Fagot + 1 Kontrfagot
4 ya da 6 Korno, 2 ya da 4 Trompet, 2 Tenor ile 1 Bas Trombon ve 1 Tuba.
Timpani, Zil, Davul, Çan ve bestecinin isteğine göre daha fazla vurmalı çalgı. Piyano da Orkestra içerisinde vurmalı çalgılar grubuna dahildir. Bu düzen içerisinde nadiren kullanılabilir.
Arp genellikle 3'lü orkestralarda kullanılır.
1.Kemanlar 16-18, 2.Kemanlar 14-16, Viyolalar 10-12, Viyolonseller 12-13, Kontrabaslar 8-9, Yaylı çalgılar için verilen sayılar ortalamadır ve değişiklik gösterebilirler.

4'lü orkestralarda da tahta üflemeli çalgılara birer çalgı daha eklenir ve diğer grupların sayısı da artabilir. (3 Flüt + 1 Piccolo, 3 Obua + 1 Kor angle, Mi-bemol klarinet + 2 La/Si-bemol Klarinet + Bas klarinet gibi. Bakır üflemeli çalgılar bundan sonra bestecinin kendi isteğine göre değişir, 6 trompet, 8 korno, 4 trombon, 2 tuba, kimi zaman wagner tubası ve hatta bunlara ek olarak bir askerî bando bile eser içerisinde belli amaçlar için kullanılabilir.

4'lü orkestralarda nadiren bazı çalgılar kullanılabilir, bunlara örnek olarak Alto Flüt, Bariton Obua, Mi-bemol Klarinet ve Basset Horn'u örnek verebiliriz. Saksafon ise eserin yapısına ve konusuna göre 3'lü ya da 4'lü orkestralarda kullanılan bir çalgıdır. Tahta üflemeliler grubuna üyedir fakat yapı olarak madenden yapılmıştır. Ses rengi ve çalınma yöntemi tahta üflemeliler grubuna girmesinin başlıca nedenleridir.

Ayrıca Klasik Orkestra, Erken Romantik Orkestra, Modern Romantik Orkestra, 20.Yüzyıl Orkestrası şeklinde de gruplanabilir.

Kaynakça

Müzik terimleri
Türlerine göre müzik grupları

Orkestra


Euphoria ist das siebte Studioalbum der britischen Hard-Rock-Band Def Leppard. Es wurde 1999 veröffentlicht.

Hintergrund
Nachdem sich Def Leppard mit dem Album Slang 1996 zeitgemäßeren Klängen zugewandt hatten, besann sich die Gruppe für Euphoria wieder auf das Erfolgsrezept von Alben wie Pyromania, Hysteria und Adrenalize. Zwar kehrte Mutt Lange nicht als Produzent ans Mischpult zurück, wurde aber für das Songwriting von drei Titeln (It's Only Love, All Night und Promises) sowie den Hintergrundgesang hinzugezogen. Die Produktion übernahm erneut Pete Woodroofe, die Aufnahmen fanden im Studio von Sänger Joe Elliott in Dublin statt.

Als Gastmusiker wirkte Damon Hill, Formel-1-Rennfahrer und -weltmeister, auf dem Album mit. Er spielte das Gitarrensolo des Titels Demolition Man.

Euphoria wurde am 14. Mai 1996 veröffentlicht, die erste veröffentlichte Single war Promises.

Rezeption

Thomas Kupfer (Rock Hard) schrieb zu diesem Album, schon der Titel des Albums mache klar, dass sich die Band auf "ihre erfolgreiche Vergangenheit besonnen" habe. "So aggressiv" habe Def Leppard "seit Jahren nicht mehr geklungen". Was an Euphoria fasziniere, seien "die Nummern, die nicht so recht in die bisherige Erfolgsformel" passen wollten. Kupfer nennt "das mit Prince-Einflüssen gespickte" All Night, das "dramatische und über eine brillante Hookline verfügende" Paper Sun und "das flotte Instrumental" Disintegrate, das "vom Grundriff her deutlich an Switch 625 von der High & Dry-Scheibe" erinnere. Mit "ein wenig Phantasie" lasse sich "ein halbes Dutzend potentieller Hitsingles" ausmachen. Das Album wische "den Großteil der Jahr für Jahr erscheinenden Melodic-Rock-Releases locker vom Tisch".

Das Album erreichte in Deutschland Platz 14 der Hitparade, in den USA und Großbritannien jeweils Platz 11 der Album-Charts. Die ausgekoppelten Singles waren weit weniger erfolgreich: Nur die zwei international veröffentlichten Titel, nämlich Promises und Goodbye, konnten überhaupt Charterfolge verzeichnen, allerdings ausschließlich in den USA. Die weiteren veröffentlichten Titel Paper Sun, Day After Day und 21st Century Sha La La La Girl erschienen nur in den USA und konnten die Billboard Hot 100 nicht erreichen.

Titelliste
 Demolition Man (Campbell, Collen, Elliott) 3:24
 Promises (Collen, Lange) 3:59
 Back in Your Face (Collen, Elliott) 3:20
 Goodbye (Savage) 3:36
 All Night (Collen, Lange) 3:38
 Paper Sun (Campbell, Collen, Elliott, Savage, Woodroffe) 5:27
 It's Only Love (Campbell, Elliott, Lange, Savage) 4:06
 21st Century Sha la la la Girl (Collen, Elliott, Savage) 4:06
 To Be Alive (Campbell, Smith) 3:53
 Disintegrate (Collen) 2:51
 Guilty  (Campbell, Collen, Elliott, Savage, Woodroffe) 3:47
 Day After Day (Campbell, Collen, Elliott) 4:36
 Kings of Oblivion (Collen, Elliott, Savage) 4:18

Quellen

Weblinks

Album (Hard Rock)
Album 1999
Def-Leppard-Album

Euphoria (Def-Leppard-Album)


Lin Bosheng (; * 1902 in Xinyi; † 8. Oktober 1946 in Nanjing) war ein chinesischer Politiker und Journalist, eine wichtige, zum inneren Kreis von Wang Jingwei gehörende Figur in der Nanjing-Regierung. Sein Künstlername war Shi Quan ().

Lebenslauf
Im Jahre 1920 begann Lin Bosheng ein Studium an der privaten Lingnan-Universität in Guangzhou, aus der er 1923 wegen Beteiligung an einem Streik ausgeschlossen wurde. Im Juli 1925 wurde er zum Sekretär von Wang Jingwei. Seit Oktober studierte er als Auslandsstudent an der Sun-Yat-sen-Universität in Moskau. Im September 1926 nach China zurückgekehrt, wurde er zum Dozenten für Politikwissenschaft an der Whampoa-Militärakademie ernannt. Im Dezember 1927 begab sich Lin Bosheng nach Frankreich.

Im Winter 1929 fand Lin Bosheng eine Stellung in Hongkong, als die Südchinesische Nachrichtenagentur () gegründet wurde. Im nächsten Februar begann er, die Südchinesische Tageszeitung () herauszugeben, im Jahre 1932 auch die Mittelchinesische Tageszeitung () in Shanghai. Im April 1932 wurde er zum ordentlichen Mitglied des Ausschusses für Auslandschinesen zur Regierung der Republik China und im nächsten Jahr ein gesetzgebendes Mitglied des Legislativ-Yuan. Gleichzeitig wurde er zum Korrespondenten der zentralen Propagandaabteilung ernannt, im Februar 1934 gründete er das Forschungsinstitut für internationale Angelegenheiten.

Im Dezember 1938 beteiligte sich Lin Bosheng als ein Gefolgsmann von Wang Jingwei an der Gründung einer japanfreundlichen Regierung. Im August 1939 wurde Lin zum Mitglied des Zentralkomitees und gleichzeitig zum stellvertretenden Minister für Propaganda, weiterhin wurde er auch als Direktor der Südchinesischen Nachrichtenagentur angestellt. Seit der Gründung der Nanjing-Regierung im März 1940 hatte Lin Bosheng den Posten des Ministers für Propaganda inne und nahm an Regierungssitzungen teil. 1941 wurde er zum ordentlichen Mitglied des Ausschusses für Förderung der neuen Volksbewegung. Im Januar 1943 wurde Lin Bosheng zum Mitglied des obersten Verteidigungsrates, im Dezember 1944 zum Gouverneur der Provinz Anhui.

Nach Japans Niederlage begleitete Lin Bosheng Chen Gongbo in seinem Exil im Kaiserreich Japan. Am 3. Oktober 1945 wurden jedoch beide nach China deportiert. Am 31. Mai 1946 wurde Lin Bosheng zum Tode verurteilt. Das Urteil wurde am 8. Oktober im Gefängnis von Nanjing vollstreckt.

Politische Tätigkeit
Als Direktor von China Film United, die chinesische Filme in den von der Nanjing-Regierung beherrschten Gebieten abdrehte, erklärte Lin Bosheng am Tage ihrer Gründung, dass die Gesellschaft "den anglo-amerikanischen Stil, der der Unterhaltung und der Gewinnsucht Vorrang gewährt, widerstehen" werde. In Anlehnung an diese Erklärung erließ die Regierung ein Dokument (Grundriss der Propagandapolitik während des Krieges), in dem "dekadente Gewohnheiten wie Hedonismus, Egotismus, Nihilismus und Zynismus" gegeißelt werden.

Lin Bosheng befürwortete im Dezember 1943 eine gegen das Opium gerichtete Jugendaktion. Er forderte von den Mitgliedern einer Jugendbewegung und Studenten an der Universität Zhongyuang, Flugblätter gegen Opium, Glücksspiele und Tanzen zu verbreiten. Die Studenten begeisterten sich jedoch für diese Idee und schritten durch die Stadt, traten in Opiumläden und bemächtigten sich des Opiums, dessen sie ansichtig wurden. Mah-Jongg-Tische und Tanzböden wurden zerstört, das Opium auf Rikschas geladen, in den Campus der Universität befördert und schließlich dort in Brand gesetzt. Ihre Handlungen wurden zum Teil von Lin Bosheng unterstützt, der nach Ende der Parade dem Brande beiwohnte.

Am nächsten Tage hielt der Minister eine Rede vor 4 000 Studenten, in dem er seine "uneingeschränkte Sympathie" für die Bewegung äußerte und ihre Leistungen guthieß. Die Bewegung habe "einen entschlossenen Geist aufgeregt und viele gesellschaftliche Übel berichtigt", so Lin Bosheng.

Einzelnachweise

Weblinks

Journalist (China)
Politiker (Republik China)
Person im Zweiten Japanisch-Chinesischen Krieg
Person (chinesische Kollaboration)
Wegen Kollaboration im Zweiten Weltkrieg hingerichtete Person
Chinese
Geboren 1902
Gestorben 1946
Mann

Lin Bosheng


غينيا كوناكري، دولة في غرب أفريقيا.
 غينيا بيساو، دولة في غرب أفريقيا.
 غينيا الاستوائية، دولة في أفريقيا الوسطى.
 بابوا غينيا الجديدة، بلد يشغل النصف الشرقي من جزيرة غينيا الجديدة في المحيط الهادي.
 غينيا الجديدة، جزيرة في المحيط الهادي.
 خليج غينيا، على ساحل غرب أفريقيا.

صفحات توضيح أسماء أماكن

غينيا (توضيح)


Daire ya da dönge, çemberin içinde kalan alana verilen isimdir. Burada alandan kasıt, bir çemberin çevrelediği noktaların kümesi olmasıdır. Bir dairenin açık daire ya da kapalı daire olmasını dairenin sınırlarını oluşturan çemberin daireye dahil olup olmadığı belirler; çember daireye dahilse kapalı daire, değilse açık dairedir.

Daireler genelde D harfiyle gösterilirler. Bir çemberi tanımlayan merkezi ve yarıçapı olduğu için, dairenin gösteriminde daireyi tanımlayan çemberin merkezi ve yarıçapı kullanılır. Bu nedenle, dairenin merkezi ve dairenin yarıçapı terimleri doğal olarak kullanılmaktadır. Mesela  'deki birim çemberin tanımladığı daireye birim daire adı verilir ve D(0,1) ile gösterilir. Burada 0 'dan kasıt 'deki orijindir.

Yarıçapı  olan bir dairenin alanı  formülüyle bulunur. Çevre uzunluğu ise  formülüyle bulunur.
Kartezyen koordinatlarda merkezi  ve yarıçapı R olan açık bir D dairesinin tanımı şu şekilde yapılmaktadır:

Benzer bir şekilde, aynı merkez ve yarıçapa sahip kapalı bir dairenin tanımı ise şu şekilde yapılmaktadır:

Geometrik şekiller
Öklid geometrisi

Daire


New Seeland er det danske band Analogiks studiealbum fra 2012. Albummet modtog 5/6 stjerner i musikmagasinet GAFFA.

Spor
 "Start"
 "Camel Clap Break"
 "Afrikansk Pause"
 "Jysk Kongo"
 "Lantchi"
 "Intermezzo"
 "Somali Pirates"
 "Egypt"
 "Den Forsvundne Diamant"
 "Hirut"
 "Stella"
 "New Seeland Swing"

Referencer

Eksterne henvisninger
New Seeland på Discogs

Album fra Danmark
Album fra 2012

New Seeland


سعيد باي ممثل مغربي من مواليد 10 ماي 1970 بقرية عين تاوجطات. شارك في عدة أفلام ومسلسلات مغربية مثل علال القلدة والزيرو ومسلسل مقطوع من شجرة.

مسيرته

حصل سعيد باي على دبلوم الفن الدرامي من المعهد العالي للتنشيط الثقافي والمسرحي بالرباط سنة 1995، قبل أن يشتغل في عدة أعمال فنية في مجالات المسرح والسينما، منها بعض الأعمال التي عُرِضت في مهرجانات دولية بكل من إسبانيا وتونس ولبنان ومصر والسويد وبلجيكا. وقد حاز سعيد باي على جائزة المهر العربي من مهرجان دبي السينمائي الدولي سنة 2009 عن دوره في فيلم الرجل الذي باع العالم المقتبس عن رواية للأديب الروسي فيودور دوستويفسكي.

أعماله

مسلسلات
 لالة فاطمة 3 2003
 لاباس والو باس 2005
 ماريا نصار 2006
 القضية 2006 - 2007
 لبريكاد 2007
 الكيشي 2009
 المجدوب 2009
 ياك حنا جيران 2010
 الحياني 2012
 زينة 2014
 دار الغزلان 2015
 مقطوع من شجرة 2015
 لوبيرج 2016
 اليتيمة 2017
 قلوب تائهة 2018
 ديسك حياتي 2018
 الصفحة الأولى 2018

أفلام
 ولد الحمرية 2001
 رأس العين 2001
 أمواج البر 2001
 علال القلدة 2003
 المهمة 2003
 ماجدة 2004
 ليالي بيضاء 2004
 كاتب تحت الطلب 2004
 طلب عمل 2005
 الطريق الصحيح 2005
 انكسار 2006
 ريح البحر 2007
 مياه سوداء 2007
 التوائم 2007
 اكس شمكار 2008
 شمس الليل 2009
 الدم المغدور 2009
 الرجل الذي باع العالم 2009
 الضحايا 2009
 ألو 15 2010
 أولاد البلاد 2010
 نساء في المرايا 2011
 الزيرو 2012
 الطريق إلى كابول 2012
 شقة رقم 9 2013
 مرفأ الحب و الغضب 2013
 مسك الليل 2014
 حب و غضب 2014
 الكماط 2014
 الشعيبية 2015
 المسيرة الخضراء 2016
 طفح الكيل 2018

مراجع

روابط خارجية

أشخاص على قيد الحياة
كوميديون مغاربة
ممثلو أفلام مغاربة
ممثلو تلفزيون مغاربة
ممثلون وممثلات مغاربة
مواليد 1390 هـ

سعيد باي