Ağa Hüseyin Paşa (1776 - 2 Nisan 1849, Vidin), Osmanlı ordusu kumandanı, serasker, vali, vezir ve devlet adamı.

Hayatı
Rusçukludur. 1776'da doğmuştu.  Silahşor Osman Ağa'nın torunu ve Hacı Mustafa Ağa'nın oğluydu. Bender'de yeniçeri yazıldı. İstanbul'a gitti. 1806-1812 Osmanlı-Rus Savaşı'na katıldı. Kasım 1822'de Silahdar Ali Paşa'nın tavsiyesine göre Halet Efendi'nin karşı çıkmasına rağmen zağarcıbaşı yapıldı. Aralık 1822'de  Yeniçeri Ocağı'nın yedi büyük ağalıklarından biri olan Kul Kethüdası görevine getirildi. Bu görevde iken ocaktaki sayılı fırtınaları birer bahane ile zararsız hale getirmeye başlamıştı. Şubat 1823'te Yeniçeri Ağası tayin edildi. Ağa olduktan sonra bu işe büsbütün hız verdi. Mart-Aralık 1823 döneminde Silahdar Ali Paşa'nın sadrazam olması sırasında büyük güç kazandı. Bozguncu yeniçerileri emekliye ayırdı, sürgüne gönderdi hatta idam ettirdi. Bu hizmetlerinden dolayı Ağustos 1823'te kendisine vezirlik rütbesi verildi ve yeniçeri ağası olması dolayısıyla  "Ağa Paşa" olarak anılmaya başlandı.

Kendisi de Yeniçeri Ocağı'nın artık ise yaramaz hale geldiği, hatta zararlı olduğu kanaatinde idi. II. Mahmud'la bu konuyu gizlice görüşmüştü. Ekim 1826'da II. Mahmud onu yeniçerilerin misillemesinde korumak için yeniçeri ağalığı görevinden azletti. Fakat katkıları gerekirse yakında bulunması için sırayla Kocaeli Mutasarrıflığı; Hüdavendigar/Bursa Sancak Mutasarrıflığı ve Boğaz Muhafızlığı görevleri verildi.

Alemdar Vakası'ndan sonra Yeniçeri Ocağını ortadan kaldırmak isteyen II. Mahmud tarafından yeniçeriler yerine geçmek için 8 Mayıs 1826'da kurulan Eşkinci Ocağı'nı destekledi.

16 Haziran 1826 tarihinde, İstanbul'da II. Mahmud tarafından Yeniçeri Ocağı'nın yok edilmesi amaçlı Vaka-i Hayriye sırasında büyük yararlılıklar gösterdi. II. Mahmud'a bağlı olan Topçu ocağı ve yeniçerilerden II. Mahmud'a sadık olan birliklere komuta ederek Divanyolu ve Aksaray'daki Etmeydanı'nda bulunan yeniçeri odalarındaki direnişi kırdı. Etmeydanı'ndaki Yeniçeri kışlaları top ateşine tutuldu. 6.000'den fazla yeniçeri öldürüldü ve 20.000 civarında yeniçeri da tutuklandı.

Yeniçeri Ocağı'nın yerine Seraskerlik makamı ve Asakir-i Mansure-i Muhammediye kuruldu. Serasker aynı zamanda Asakir-i Mansure-i Muhammediye'nin de komutanıydı. Ağa Hüseyin Paşa, ilk Serasker ve Asakir-i Mansure-i Muhammediye Komutanı olarak atandı. Nisan 1827 tarihinde yerine Koca Hüsrev Mehmed Paşa getirildi. Ağa Hüseyin Paşa Boğaz Muhafızlığı'na atandı.

Mora'daki Yunan isyanı, Mısır Valiliği'nin donanma ve kara askeri desteği ile hemen hemen bastırılmış iken Avrupa'nın büyük devletlerinin savaş gemilerinden oluşan bir donanma, Osmanlı&Mısır Donanması'nı 20 Ekim 1827 tarihinde Navarin Deniz Muharebesi'nde yakmalarından sonra, Yunanistan'ın bağımsızlığının baş savunucusu ve Osmanlı Devleti'ndeki Ortodoks Hristiyanların koruyucusu olarak gören Rusya ile savaş kaçınılmaz hale gelmişti. Aynı zamanda İstanbul'da kendi şahsi nüfuzunu pekiştirmek isteyen Serasker Koca Hüsrev Paşa rakip gördüklerini İstanbul'dan uzaklaştırmak istemekteydi. Bu nedenle Ağa Hüseyin Paşa'ya 1827 yılında Edirne valisi olarak atandı. Bu görevde kalmakla birlikte Nisan 1829 tarihinde Şumnu ve Balkanlar Muhafızı yapıldı ve Rus sınırına serdar olarak tayin edildi. Sınıra diğer serdar olarak Halil Paşa ve Serdar-ı Ekrem olarak da Sadrazam Benderli Mehmed Selim Sırrı Paşa tayin oldu.

Rus Çarı I. Nikola'nın komutası altındaki Rus Ordusu Haziran 1828 tarihinde Tuna Nehri'ni geçip Dobruca üzerine yürümeye başlayınca 1828-1829 Osmanlı-Rus Savaşı başlamış oldu. Rus ordusu Şumnu, Varna ve Silistre kalelerini kuşattı. Ağa Hüseyin Paşa Şumnu kalesini ve özellikle karargahı başarı ile savundu ise de Tuna'nın aşağısındaki istihkamlar Rusların eline geçti. Diğer kalelerden Varna, 1828 yılında Rusların eline geçti. Fakat her iki taraf da açlık ve hastalık sonucu zayiat vermişti ve kışın yaklaşması dolayısıyla Ruslar Besarabya'ya geri çekildiler. 1829 yılında Rus orduları daha da başarılı oldular. Mayıs 1829'da Rus ordusu saldırıya geçerek Silistre'yi kuşattı ve 19 Haziran'da kale düştü. Varna'nın geri almak hedefiyle gönderilen Osmanlı Ordusu Ruslarla yapılan savaşta yenildi. 28 Ocak 1829 tarihinde sadrazam yapılan Reşid Mehmed Paşa Serasker olarak tayin edildi. Balkanlar muhafızı Ağa Hüseyin Paşa bu görevden azledildi ve Rusçuk muhafızlığına getirildi. 2 Temmuz 1829 tarihinde 25.000 askerlik bir Rus ordusu Balkanları boydan boya geçerek Burgaz'ı ve Sliven'i teslim alıp 28 Ağustos'ta Edirne'ye kadar ilerledi. Sultan II. Mahmud, Rus Ordusu'nun ilerlemesini durdurmak için 14 Eylül 1829 tarihinde koşulları çok ağır olan Edirne Antlaşması'nı imzalamak zorunda kaldı ve savaş sona erdi.

Savaştan sonra Ağa Hüseyin Paşa ikinci defa Edirne valiliğine tayin edildi.

Mora İsyanına karşı donanma ve kara ordusu desteği sağlamak için Mısır valisi Kavalalı Mehmet Ali Paşa'ya Kandiye (Girit) valiliği verilmiş ve Mora valiliği de vadedilmişti. Fakat Edirne Antlaşması ile Yunanistan bağımsızlık kazanınca Mora yarımadasında egemenlik Yunanistan'a geçmişti ve Kavalalı'ya verilen vaadin gerçekleştirilmesine imkân kalmamıştı. Kavalalı kendine vadedilen Mora valiliği yerine Şam (Suriye) valiliği verilmesini istedi. Kavalalı Mehmet Ali Paşa'nın genişleme siyasetinden çekinen Osmanlı Hükûmeti bu isteği reddetti. Bu "Mısır Sorunu" adı verilen ve iki önemli savaşa yol açan olaylara başlangıç oldu. Kavalalı Mehmet Ali Paşa Suriye'yi eline geçirmek için fırsat kollar oldu ve bu İstanbul Hükûmeti tarafından bilinmekte idi. 1831'de Kavalalı Mehmet Paşa oğlu Kavalalı İbrahim Paşa komutası altında Mısır ordusunu Suriye'ye yolladı. Mısır donanması Yafa'ya çıkartma yapıp Kudüs'e yürüyüp bu şehri işgal etti. Mısır ordusu çok geçmeden Filistin ve Lübnan'ın Akdeniz kıyılarını (Osmanlı Valisi Abdullah Paşa komutasında kuşatmaya direnen Akka Kalesi hariç) fethettiler.

Bu nedenle İstanbul'da Kavalalı Mehmed Ali Paşa üzerine Suriye'de savaşmak üzere 45.000 kişilik yeni bir ordu kuruldu. Bu orduya Serasker ve Serdar-ı Ekrem olarak atandı. Kendisine unvan olarak Kavalalı Mehmed Ali Paşa'nın gerçekte taşıdığı ve istediği valilik unvanları olan "Mısır, Kandiye ve Şam Valisi" unvanı verildi. 1832 yılında Kavalalı İbrahim Paşa, ordusu ile uzun süredir direnen Akka Kalesi'ni, Şam'ı, Humus'u ve Halep'i Temmuz ortasına kadar eline geçirdi. Ağa Hüseyin Paşa komutasındaki Osmanlı ordusu ile Temmuz sonunda Belen Geçidi'ne geldiğinde, karşısında Kavalalı İbrahim Paşa ve Mısır Ordusu'nu buldu. 29 Temmuz 1832 tarihinde yapılan Belen Geçidi Muharebesi'nde Osmanlı ordusu yenildi. Mısır ordusu Çukurova'ya girip 31 Temmuz'da Tarsus ve Adana'yı eline geçirdi. Bunu önleyemeyen Ağa Hüseyin Paşa 31 Ağustos 1832 tarihinde Anadolu ordusu Seraskerliği'nden ve kendisine verilmiş olan valiliklerden azledildi.

1833 yılında Vidin Muhafızlığı görevine atandı. 1844 yılında bu görevden azledildi. Fakat 1846 yılında tekrar Vidin Muhafızlığı görevine getirildi. 2 Nisan 1849 tarihinde bu görevde iken öldü.

Sicill-i Osmani onu şöyle değerlendirir:
Devlete sâdık, saltanatın hizmetkârı ve zengindi. Sultan Abdülmecid huzurlarına kabul ettiğinde oturmalarını emrederek iltifat buyururlardı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 "Hüseyin Paşa (Ağa)" (1999), Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.2 s.547 ISBN 975-08-0072-9
 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C.II s.225

1776 doğumlular
1849 yılında ölenler
Osmanlı Vidin valileri

Ağa Hüseyin Paşa


Henry Czerny ( ; born February 8, 1959) is a Canadian stage, film, and television actor. He is known for his roles in the films The Boys of St. Vincent, Mission: Impossible, Clear and Present Danger, The Ice Storm, The Exorcism of Emily Rose, Fido, Remember, Ready or Not and Scream VI and has appeared in numerous television programs in both guest and starring roles, including a regular role as Conrad Grayson on the ABC primetime soap opera Revenge.

Czerny has received the Theatre World Award and two Gemini Awards, and was nominated for the Canadian Screen Award for Best Supporting Actor for his performance in The Other Half.

Early life and education
Czerny was born on 8 February 1959 in Toronto, Ontario, Canada, the youngest of three children to Polish Canadian parents. The word "czerny" means "black" in several Slavic languages. His father worked as a welder, and his mother worked in a bakery.

Czerny attended York University in Toronto.

Acting career
Czerny received formal training at the National Theatre School in Montreal. After graduating in 1982, he went on to perform onstage across Canada, from Ottawa's National Arts Centre to Edmonton's Citadel Theatre and the Stratford Festival.

By the late 1980s, he had established himself as a seasoned veteran of Canadian theatre—a long way from Lucky Larry, his first role. Czerny got his start acting in musicals at Humberside Collegiate Institute in Toronto, under the direction of Janet Keele. Czerny played the role of the husband of the title character in Choices of the Heart: The Margaret Sanger Story.

In 1996, Czerny played the role of Eugene Kittridge in Mission: Impossible, whose role is reprised in the 2023 film Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One.

He had prominent roles in The Boys of St. Vincent, Clear and Present Danger, The Ice Storm and The Michelle Apartments. In the 2006 comedy The Pink Panther, he played the main antagonist "Yuri the Trainer who Trains".

He appeared as Lieutenant Brooks in "Jackpot", a 2005 episode of CSI: Crime Scene Investigation. In Conversations with God, about the true story of Neale Donald Walsch, Czerny plays Walsch. In 2007, he appeared in the Showtime series The Tudors, playing the Duke of Norfolk. He appeared in the Canadian television show Flashpoint in 2008 and the American science fiction drama Falling Skies in 2011. Czerny co-starred with Sigourney Weaver in the 2009 Lifetime movie Prayers for Bobby.

In 2011, Czerny was cast opposite Madeleine Stowe, as the powerful patriarch Conrad Grayson, a series regular role, in ABC soap-type series Revenge. His character was stabbed at the end of season 3 and in the first episode of the fourth season it was revealed he had died. He later returned to the series in unseen flashback sequences in one season 4 episode. In 2016, Czerny was cast in the ABC thriller series Quantico for the recurring role of CIA director Matthew Keyes.

Czerny is widely regarded as a character actor, often playing villainous, authoritative, or bureaucratic characters.

Personal life
Czerny is married to Claudine Cassidy and they have a son. Before his marriage, he dated American actress Dana Delany.

Besides acting, his interests include photography, travel, crafting and carpentry.

Filmography

Film

Television

Video games

References

External links

1959 births
Living people
20th-century Canadian male actors
21st-century Canadian male actors
Canadian male film actors
Canadian male stage actors
Canadian male television actors
Canadian male voice actors
Canadian people of Polish descent
Canadian Screen Award winning actors
Male actors from Toronto
Theatre World Award winners

Henry Czerny


Solitudevej er en gade på Nørrebro i København, i 1679 kaldt "den kongelige jagtvej" – ikke at forveksle med den nuværende Jagtvej.

Vejen førte fra Nørrebrogade ned til landstedet Solitude (eller Solitudo), der ved sin opførelse omkring 1720 lå helt isoleret. Det blev opført af grev U.A. Holstein. På landstedet var der 1770-83 indrettet en inokulationsanstalt. Ved Solitudevej lå traktørstedet Lille Ravnsborg fra begyndelsen af 1800-tallet. Her boede Johanne Louise Heiberg som barn, da hendes forældre ejede stedet.

Landstedets jorder blev udstykket i 1870, og i 1902 blev det revet ned.

Solitudevej er mest kendt som titel på Poul Sørensens revyvise, som Elga Olga sang i 1953. Vendepladsen for enden af gaden er opkaldt efter Elga Olga.

Gaden har i dag kun husnumre op til 5 og 6; bygningerne med højere numre blev nedrevet som led i saneringen af den sorte firkant.

Industriforeningens Kampklub havde i 1970'erne lokaler i gaden.

Kilder

Gader på Nørrebro

Solitudevej


Marcel Gesquiere (Veurne, 10. juni 1930 - 31. december 2015) var en Belgisk repræsentant for den belgiske kammer, senator, og for en kort tid, også repræsentant for det flamske parlament.

Liv
Gesquiere var medlem af bestyrelsen for ACOD-afdeling i Veurne. Fra 1957 til 1975 var han formand for sektoren, Telegraf og Telefon af ACOD i Veurne og fra 1975 til 1978 var han formand for BSP-afdelingen for Veurne.

I 1977 blev han medlem af kommunalrådet af Veurne og provinsrådsmedlem af West-Vlaanderen. Fra 1977 til 1981, var han schepen (flamsk for byrådsmedlem) i Veurne.

I 1987 blev han valgt til SP-repræsentant for distriktet i Veurne-Diksmuide-Oostende. Han opfyldte dette mandat indtil udgangen af 1991. Fra 1991 til 1995, var han provinsiel senator for provinsen West-Vlaanderen.

I perioden februar 1988-november 1991, havde han som et resultat af de dengang eksisterende dobbeltmandat også siddet i den Flamske Parlament. Den Flamske Parlament afløste fra den 21. oktober 1980 den Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap, der blev installeret på 7. december 1971, og den blev forløberen for den nuværende Flamske Parlament. I den første direkte valg til den Flamske Parlament af 21 maj 1995, blev han valgt til i valgkredsen, Veurne-Diksmuide-Ieper-Oostende. Han var kun et par måneder repræsentant for den flamske parlament  og blev i oktober 1995 efterfulgt af Jacky Maes.

Eksterne henvisninger
 Biografisk oversigt Marcel Gesquiere på hjemmesiden Flamske Parlament
 Datablad Marcel Gesquiere på Odis

Litteratur
 , De provincieraad van West-Vlaanderen 1921/1978: socio-politieke studie van een instelling en haar leden met 550 biografieën van Westvlaamse prominenten, Tielt-Amsterdam, 1979, s. 306

Politikere fra Belgien

Marcel Gesquiere


Eduard Drobîshevschi (Edward Drobyshevski, ca autor), (n. 1936, Sankt Petersburg - d. 2012, Sankt Petersburg) a fost un fizician rus, specialist în fizica plasmei și astrofizică.

Biografie

Membru ULCT(1950-1964). Este candidat în științe fizico-matematice (1965), doctor în științe fizico-matematice (1982), cercetător științific inferior (1960), superior (1979), coordonator (1986), șef de laborator (1991-2004), principal (1993- până la deces).

Creația științifică
Domeniile de cercetare științifică ale lui Drobyshevskii se referă la fizica plasmei, magnetohidrodinamică, astrofizică (stele magnetice, planetologie, materia întunecată din Univers), astrobiologie, proveniența corpurilor cerești, inclusiv a asteroizilor, sateliților planetari), accelerația electromagnetică a corpurilor, inclusiv aspecte tehnologice. În aceste domenii a obținut următoarele rezultate:
 a arătat, că în unele cazuri poate să aibă loc generarea câmpurilor magnetice în corpuri cerești  fără autoexcitare, adică în proces de semidinamo
 a elaborat un model al sistemului solar, bazat pe existența sistemelor duble stelare strînse
 a examinat originea cometelor ca un posibil rezultat al electrolizei straturilor de ghiață a corpurilor îndepărtate de centrul sistemului solar de tipul lunii
 apariția vieții ca rezultat al proceselor electrochimice în sistemul sateliților galileeni ai planetei Jupiter.
 a dezvoltat conceptul de daemon, bazat pe cel de gaură neagră

Publicații

A publicat 250 de lucrări

Societăți
 Hypervelocity Impact Society
 European Astronomical society

Distincții
Uniunea astronomică internațională a denumit <<Drobyshevskij>> asteroidul № 4009

Nașteri în 1936
Decese în 2012
Astrofizicieni ruși
Eponime ale asteroizilor

Eduard Drobîșevski


Lutz Hermann Görgens (* 10. September 1951 in Düsseldorf) ist ein deutscher Diplomat.

Leben
Nach dem Abitur absolvierte Görgens ein Studium der Literaturwissenschaften und Geschichte an den Universitäten Koln, Zurich, Paris und Tübingen; im Oktober 1976 wurde er für den DAAD Lektor für deutsche Sprache an der University of Bradford in Großbritannien.

Im April 1978 trat er in den Auswärtigen Dienst ein und fand nach Abschluss der Laufbahnprüfung für den höheren Dienst zunächst von Mai 1980 bis Juni 1982 Verwendung als Legationssekretär und Presse- und Kulturreferent an der Botschaft in Algerien und danach als Legationsrat und Wirtschaftsreferent an der Botschaft in Tunesien. Nach seiner Rückkehr war er von Mai 1985 bis September 1987 Länderreferent im Referat für den Maghreb und den Mittleren Osten im Auswärtigen Amt in Bonn. 1985 erfolgte seine Promotion zum Dr. phil. an der Universität Tübingen mit einer Dissertation zum Thema Die Haustiere des Kapellmeisters, Untersuchung zum Phantastischen im literarischen Werk E. T. A. Hoffmanns; darin setzte er sich insbesondere mit dem fragmentarischen satirischen Roman Lebens-Ansichten des Katers Murr auseinander.

Im Anschluss wurde er im September 1987 Legationsrat Erster Klasse und Leiter des Wirtschaftsdiensts der Botschaft Mexiko sowie im September 1989 Fellow an der Edmund A. Walsh School of Foreign Service der Georgetown University, ehe er zwischen Mai 1990 und November 1993 Botschaftsrat und stellvertretender Beobachter bei der Organisation Amerikanischer Staaten (OAS) an der Botschaft in den USA war.

Im November 1993 wurde Görgens stellvertretender Referatsleiter im Auswärtigen Amt und Beobachter beim Europäischen Parlament sowie daraufhin im Mai 1997 Ständiger Vertreter des Generalkonsuls in Boston. Nach einer anschließenden Tätigkeit von August 2001 bis Juli 2004 Leiter des Wirtschaftsdiensts an der Botschaft in der Türkei, war er Referatsleiter für den EU-Binnenmarkt im Auswärtigen Amt in Berlin sowie von Juli 2006 bis Juli 2007 Ständiger Vertreter des Generalkonsuls in Atlanta.

Im Juli 2007 wurde er Generalkonsul in Atlanta und vertrat bis August 2012 die Bundesrepublik Deutschland im Südosten der USA. Der Amtsbezirk des Generalkonsulats umfasst die Bundesstaaten Alabama, Georgia, Mississippi, North Carolina, South Carolina und Tennessee. Von 2010 bis 2012 war er auch Doyen des Konsularischen Corps in Atlanta. Von September 2012 bis August 2014 war er Wirtschaftsgesandter an der Botschaft in Tokyo (Japan). 2014 wurde Lutz Görgens deutscher Botschafter in 10 karibischen Staaten (Antigua und Barbuda, Barbados, Dominica, Grenada, Guyana, St. Lucia, St. Kitts und Nevis, St. Vincent und Grenadinen, Suriname sowie Trinidad und Tobago) sowie bei den karibischen Regionalorganisationen CARICOM und OECS mit Sitz in Port of Spain (Trinidad). Seit 2016 war er auch Vorsitzender des Lenkungsausschusses der Caribbean Challenge Initiative, bis er 2017 in den Ruhestand trat.

Veröffentlichungen
 Die Haustiere des Kapellmeisters, Untersuchung zum Phantastischen im literarischen Werk E. T. A. Hoffmanns, Dissertation, Tübingen 1985

Weblinks
 Lebenslauf auf der Homepage der Botschaft in Port-of-Spain

Deutscher Botschafter in Trinidad und Tobago
Botschafter in Antigua und Barbuda
Botschafter in Barbados
Botschafter in Dominica
Botschafter in St. Kitts und Nevis
Botschafter in St. Vincent und den Grenadinen
Botschafter in Suriname
Deutscher
Geboren 1951
Mann

Lutz Görgens


Aleko Konstantinov (bugarski: Алеко Константинов) (Svištov, 13. siječnja 1863. – kraj Radilova, 23. svibnja 1897.) bio je bugarski književnik, najpoznatiji kao autor satiričkih feljtona o antiheroju Baju Ganjou, jednim od najpopularnijih likova u bugarskoj književnosti.

Aleko Konstantinov, koji je prije bavljenja književnošću, neko vrijeme radio kao odvjetnik u Sofiji krajem 1880.-ih i početkom 1890.-ih putovao je po Europi i SADu, pri čemu je 1893. godine posjetio svjetsku izložbu u Chicagu, a što je poslužilo kao temelj za seriju putopisa.

Karijeru i život okončalo mu je nikad razjašnjeno ubojstvo, za koje se obično smatra da je posljedica zabune, odnosno da je počinitelj namjeravao likvidirati njegovoga prijatelja, lokalnoga političara, koji mu je bio posudio svoju kočiju.

Bugarski književnici

Aleko Konstantinov


Eastern Creek is a suburb of Sydney, in the state of New South Wales, Australia. Eastern Creek is located  west of the Sydney central business district, in the Blacktown local government area and is part of the Greater Western Sydney region.

Eastern Creek is west of the Prospect Reservoir and is most notable for containing  Sydney Motorsport Park  (previously known as Eastern Creek Raceway), the Western Sydney International Dragway, and the former site of Wonderland Sydney amusement park.

History
The origin of the suburb's name lies in the fact the eastern branch of South Creek became known as Eastern Creek. The village that then grew where the road crossed the creek became known as Eastern Creek.

Population
In the 2016 Census, there were 827 people in Eastern Creek. 62.7% of people were born in Australia and 64.3% of people spoke only English at home. The most common responses for religion were Catholic 33.0% and No Religion 16.9%.

Commercial areas

Eastern Creek features many industrial developments and often the description 'Eastern Creek Area' also includes the industrial developments in the neighbouring suburbs of Arndell Park and Huntingwood. With this in mind most statistics and demographic information is not available for this suburb by itself. Eastern Creek Waste and Recycling Centre also takes up a large part of the suburb.

Recreation
Sydney Motorsport Park has hosted V8 Supercars events and hosted the Top Gear Festival on 8 and 9 March 2014. The Western Sydney International Dragway is located next to it.

Wonderland Sydney was a large amusement park that operated here between 1985 and 2004. Wonderland is now the site of a business park called Interchange Park.

The Western Sydney Parklands lies to the west of the suburb. Prospect Nature Reserve is situated to the east of the suburb, which provides recreational needs.

References

External links

The 2001 City of Blacktown Social Plan
Sydney Motorsport Park
Track Days
Driver Training
 V8 Hot Laps
 Ferrari Experience
Motorcycle Ride Days
Australian Racing Drivers' Club

Suburbs of Sydney
City of Blacktown

Eastern Creek, New South Wales


La place Jean Capart (en néerlandais: Jean Capartplein) est une place bruxelloise de la commune de Woluwe-Saint-Pierre en impasse qui débute Montagne au Chaudron sur une longueur totale de .

Historique et description

Origine du nom
Le nom de la place vient de Jean Capart, égyptologue, fondateur de la section égyptologique du Musée Art et Histoire, inhumé au cimetière de Woluwe-Saint-Pierre, qui habita longtemps l'ancienne avenue Verte, aujourd'hui l'avenue Roger Vandendriessche .

Situation et accès

Inventaire régional des biens remarquables

Voir aussi
 Liste des rues de Woluwe-Saint-Pierre

Liens externes
 Commune de Woluwe-Saint-Pierre

Notes et références

 La Chanson des rues de Woluwe-Saint-Pierre de Jean Francis. Louis Musin Éditeur – Bruxelles 1975

Place à Woluwe-Saint-Pierre

Place Jean Capart


Vakum pompası, vakumun arkasında bir kısmını bırakması amacıyla kapalı bir birimden gaz molekülleri kaldıran cihazlardır. İlk vakum pompası Otto von Guericke tarafından 1650 yılında icat edilmiştir.

Kaynakça

Pompalar

Vakum pompası


ටයි මාමා ලෙස සිරිලක කුඩා දරු දැරියන්ගේ අපමණ ගෞරවාදරයට පාත්‍ර වූ ටයිටස් තොටවත්ත මහතා (අප්‍රේල් 17, 1929 - ඔක්තෝබර් 15, 2011) ශ්‍රී ලාංකික චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂකවරයකු ද, සංස්කාරකවරයයකු ද, රූපවාහිනී හඬකැවීම් ශිල්පියකු ද වේ. 60, 70 දශකවල දී සිංහල චිත්‍රපට කිහිපයක් අධ්‍යක්ෂණය කළ ඔහු පසුකාලීන ව රූපවාහිනියේ සිංහල ළමා වැඩසටහන් නිර්මාණයෙහිලා පුරෝගාමීව කටයුතු කළේ ය. 2011 ඔක්තෝබර් 15 වන දින කොළඹ පෞද්ගලික රෝහලකදී මිය යන විට ඔහු 82 වන වියේ පසු වූවේ ය.  සිනමා විචාරක, මාධ්‍යවේදී නුවන් නයනජිත් කුමාර විසින් සොඳුරු අදියුරු සකසුවාණෝ නමින් ටයිටස් තොටවත්තයන් පිළිබඳ ග්‍රන්ථයක් රචනා කරන ලදී.

මුල් කාලය

ගැහැණු දරුවන් දෙදෙනෙකු ද පිරිමි දරුවන් දෙදෙනෙකු ද සිටි පවුලක පස්වැනි දරුවා ලෙස දොන් එමානුවෙල් ටයිටස් ද සිල්වා උපත ලැබී ය. කොළඹ ආනන්ද විද්‍යාලයෙන් සිප් සතර හැදෑරූ ඔහු කලාව උගත්තේ ජේ. ඩී. ඒ. පෙරේරා සහ ස්ටැන්ලි අබේසිංහගෙනි. පසු ව ඔහු මරදාන තාක්ෂණික විද්‍යාලයට ඇතුලත් වූවේ ය. කුඩා කල සිට ම චිත්‍රපට පිළිබඳ ව තිබූ ඇල්ම නිසා හෙතෙම රජයේ චිත්‍රපට අංශයට ඇතුලත් වීමට සිහින මැවුවේ ය. පුවත්පත් දැන්වීමකට අනුව අයදුම්පතක් යොමු කළ ඔහු ඒ සඳහා තිබූ පරීක්ෂණවලින් සමත් වීමෙන් සිනමා කාර්මික ශිල්පියෙක් ලෙස රජයේ චිත්‍රපට අංශයට එක් වූවේ ය. චිත්‍රපට අංශය භාර ව සිටි ඉතාලි ජාතිකයන් ඇසුරෙන් අත්දැකීම් ලබා ගත් ඔහු එහි දී සිනමා කාර්මික ශිල්පය උගත්තේ ය.

වෘත්තීය දිවිය

1956 වසරේ දී රේඛාව චිත්‍රපටය නිපැයීමේ දී ටයිටස් තොටවත්ත, සංස්කාරකවරයා ලෙස ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් සහ විලී බ්ලේක්   සමග එක්වූවේ ය.  එය, එ කල පැවති දකුණු ඉන්දියානු චිත්‍රපට අනුකරණය කිරීමේ රටාවෙන් බැහැර ව සිංහල චිත්‍රපටයක් තැනීමේ අරමුණෙන් කළ නිපැයුමක් විය.

සිංහල සිනමාවේ ප්‍රථම වරට දුෂ්ට චරිතයක් නිරූපණය කරමින් ගාමිණී ෆොන්සේකා රඟපෑ චණ්ඩියා චිත්‍රපටය තොටවත්තයන්ගේ පළමු සිනමා අධ්‍යක්ෂණය යි. එය 1965 වසරේ දී තිර ගත විය.  කවුද හරි (1969), තෙවත (1970) and හාරලක්ෂය (1971). ඔහුගේ අනෙකුත් සිනමා නිර්මාණයන් ය.

1980 වසරේ දී ටයිටස් තොටවත්තයන් ලියා අධ්‍යක්ෂණය කළ හඳයා චිත්‍රපටය එම වසරේ හොඳම චිත්‍රපටය ලෙස සරසවි සම්මානයට පාත්‍ර විය.

80 සහ 90 දශකයන්හි දී රූපවාහිනියේ සිංහල ළමා වැඩසටහන් නිර්මාණය කිරීමට ඔහු පුරෝගාමී වූවේ ය. ඔහු විසින් සිංහල හඬ කැවූ හාවා හරි හාවා, දොස්තර හොඳ හිත, පිස්සු පූසා, ගලිවර්ගේ සුවිසැරිය වැනි කාටූන් කතා ශ්‍රී ලංකාවේ කුඩා දරු දැරියන්ගේ නොමද ආදරය දිනා ගත්තේ ය. ඔහු රූකඩ චරිත ද රූපවාහිනියට හඳුන්වා දුන්නේ ය. ජාතික රූපවාහිනියට හඬදෙකැවී මැදිරියක් ලබා ගැනීමට ද ඔහු සමත් වූවේ ය. ශ්‍රී ලංකාවේ ජනවාර්ගික අර්බුදය ඇතිවූ මුල් යුගයේ සිංහල, දෙමළ, ඉංග්‍රීසි භාෂා ත්‍රිත්වයම එකවර යොදාගෙන විකාශය වූ ප්‍රථම රුපවාහිනි වැඩසටහන නිර්මාණය කළේ ද ටයිටස් තොටවත්තයන් ය.(1971).

ශ්‍රී ලංකා ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වරට පැවැත්වූ ජාතික ජනමාධ්‍ය සම්මාන උළෙලේ දී රූපවාහිනී මාධ්‍යයේ දියුණුව උදෙසා කළ සේවය වෙනුවෙන් ටයිටස් තොටවත්තයන් හට රන් පදක්කමක් පිරිනැමිණ. එහිදී පුවත්පත් කලාව වෙනුවෙන් ඩී. එෆ්. කාරියකරවන මහතාට ද ගුවන් විදුලි මාධ්‍යය වෙනුවෙන් විජය කොරයා මහතා හට ද රන් පදක්කම් පිරිනැමිණ.

චිත්‍රපට සඳහා දායකත්වය

පරිශීලන

බාහිර සබැඳුම්
 IMDb හි ටයිටස් තොටවත්ත

1929 උපත්
ශ්‍රීලාංකික චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂකවරු
2011 මරණ

ටයිටස් තොටවත්ත


Mastix er trjákvoða sem kemur úr mastixrunnanum og hefur öldum saman verið notað sem krydd, aðallega í sætindi og eftirrétti, en líka tuggið til að sporna gegn andfýlu. Nafnið er dregið af gríska orðinu μαστιχάειν mastikein ("að gnísta tönnum") og hefur ratað inn í ýmis tungumál sem orð fyrir að tyggja. Mastix hefur beiskt bragð í fyrstu, en fær svo keim sem minnir á furunálar. Mastix hefur líka verið kallað "tár Kíosar" þar sem það er upprunnið á grísku eyjunni Kíos.

Resín
Krydd

Mastix


ගායත්‍රී රාජපත්නි (1276?—1350 අවට) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ මජපහිත් හි ආදිකර්තෘ මෙන්ම එහි පළමු රජු වන කෙර්තරජස ජයවර්ධනගේ අගබිසවයි. එසේම ඇය මජපහිත් රාජ්‍යය පාලනය කළ රැජිනක වන ත්‍රිභුවන විජයතුංගදේවීගේ මෑණියන් ද වේ. සැදැහැති බෞද්ධ කාන්තාවක වූ මැය, සිංහසාරි හි කෙර්තනගර රජුගේ බාලම දියණියයි.

ආශ්‍රේයයන්

 Drake, Earl. 2012. Gayatri Rajapatni, Perempuan di Balik Kejayaan Majapahit. Yogyakarta: Ombak
 Drake, Earl. 2015. Gayatri Rajapatni: The Woman Behind the Glory of Majapahit. Penang: Areca Books.
 Slamet Muljana. 2005. Menuju Puncak Kemegahan. Jakarta: LKIS
 Slamet Muljana. 1979. Nagarakretagama dan Tafsir sejarahnya. Jakarta: Bhratara

ඉන්දුනීසියානු බෞද්ධ රජවරු
ජාවා ජනයා
මජපහිත් හි රැජිනියෝ
13වන සියවසේ කාන්තාවෝ
14වන සියවසේ කාන්තාවෝ
ඉන්දුනීසියානු බෞද්ධ භික්ෂුණීන්
14වන සියවසේ බෞද්ධ භික්ෂුණීන්

ගායත්‍රී රාජපත්නි


යාපනය මහජන පුස්තකාලය ශ්‍රී ලංකාවේ යාපනයහී ඉදිකොට තිබෙන පුස්තකාලයකි. එහි නඩත්තු සහ මෙහෙයවීම් කටයුතු යාපනය මහනගර සභාව හරහා සිදුකෙරේ.

අතීතය
බ්‍රිතාන්‍ය පාලන යටතේ 1933 වසරේදී ඉදිකොට නිමකරන ලදි. රටේ විශාලම පුස්තකාලය රටේ අගනුවර වූ කොළඹ හෝ රටේ මධ්‍ය   ප්‍රාදේශය වූ මහනුවර ඉදිනොකර බහුතරයට ලඟාවීම දුශ්කර, රටේ එක් අන්තයක ඉදිතිරීම එවක පාලනයේ පාර්ශවික බව සහ දැණුම බෙදීයාමේ විශමතාවය පෙන්නුම් කරන්නක් බවට මතයක් පැතිරිනි. බ්‍රිතාන්‍ය යටත්විජිත පාලන සමය තුළ සිංහල ජනයා ද්‍රවිඩ ජනයාට යටපත්ව තබාගැනීම ඊට එක් හේතුවක් වියහැක.

1980 දශකය මුල් කාලයේදී 97,000 කට අධික ග්‍රන්ථ සහ අත්පිටපත් ප්‍රමාණයක් තුබූ ආසියාවේ විශාලම පුස්තකාල වලින් එකක් යැයි සඳහන් වෙයි. කෙසේ නමුත් එම කාලය තුල ශ්‍රී ලංකාවේ ඇතිවූ නොසන්සුන් සිදුවීම් වල ප්‍රතිපලයක් ලෙස, අන්තවාදීන් පිරිසක් විසින් 1981 වසරේදී යාපනය පුස්තකාලයට ගිනි දැල්වූ අතර, එමගින් පුස්තකාලය සතුව තිබූ වටිනා ග්‍රන්ථ රාශියක් විනාශ වී ගිය බව සඳහන් වෙයි. විනාශ වී ගිය පුස්තකාලයේ ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු 2001 වසරේදී සම්පූර්ණ කෙරිණි.

මේවාද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ පුස්තකාල ලැයිස්තුව.
 යාපනය පුස්තකාලය ගිනි තැබීම

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
ජැෆ්නා පබ්ලික් ලයිබ්‍රරි

ශ්‍රී ලංකාවේ පුස්තකාල

යාපනය මහජන පුස්තකාලය


Hiroshi Sato (født 7. marts 1972) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Yokohama Flügels.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hiroshi Sato


Tikamgarh (en hindi; टीकमगढ़ जिला) es un distrito de la India en el estado de Madhya Pradesh. Código ISO: IN.MP.TI.

Comprende una superficie de 5 055 km².

El centro administrativo es la ciudad de Tikamgarh.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 1 444 920 habitantes, de los cuales 685 029 eran mujeres y 759 891 varones.

Localidades
 Baldeogarh
 Jatara

Referencias

Enlaces externos

Tikamgarh

Distrito de Tikamgarh


Stegodon aurorae, também conhecido como , é uma espécie de elefantoide fóssil conhecido do Pleistoceno Inferior (2,0 Ma - 1,0 Ma) com achados no Japão e Taiwan.

Descrição
O esqueleto mais bem preservado de Stegodon aurorae, descoberto na cidade de Taga, na Província de Shiga, tem uma altura até o ombro de , com o comprimento do corpo chegando a .  As pernas são relativamente curtas, sendo a proporção entre o comprimento da coluna vertebral e a altura até o ombro de 0,88 m.  A massa corporal de S. aurorae foi calculada como sendo de um quarto da massa corporal do seu ancestral continental S. zdanskyi, que tinha uma altura até o ombro de cerca de  ;  neste caso, podendo ser considerado um exemplo de nanismo insular.

Distribuição
Os restos de Stegodon aurorae foram encontrados em mais de quarenta e cinco localidades no arquipélago japonês, principalmente no centro da ilha de Honshū.  O espécime tipo era da Província de Ishikawa,  enquanto que entre os oito esqueletos restantes achados, um foi encontrado na Província de Saitama, dois na Província de Nagano, um na Província de Shiga, um na Província de Mie e três na Província de Hyōgo.  Um maxilar inferior fragmentado com parte de um outro terceiro molar também foram recuperados da região de "Cho-chen", Taiwan.

Biozona
A espécie dá nome à zona de assembléia bioestratigráfica, sendo denominada como "Zona S. aurorae".  Esta biozona, que foi formada a cerca de dois a um milhão de anos atrás,  inclui a família dos Cervídeos ( Elaphurus spp. e Cervus sp.) e dos rinocerontes ( Rhinoceros sp.), sendo estas como possíveis espécies herbívoras que competiam por recursos. Quanto a espécies carnívoras ou predadoras, acredita-se que fosse habitada pela extinta espécie Lobo de Falconer (Canis falconeri).

Sucessão faunística
Alguns fósseis da Ordem dos proboscídeos foram recuperados de mais de trezentos e cinquenta sítios arqueológicos do Japão.  Nesse sentido, conforme o acordo do princípio da sucessão faunística, foi estabelecido pelos pesquisadores a seguinte sequência geológica: Gomphotherium annectens,  Stegolophodon pseudolatidens,  Sinomastodon sendaicus, Stegodon miensis, S. protoaurorae, S. aurorae, Mammuthus trogontherii, S. orientalis, Palaeoloxodon naumanni e M. primigenius.

Especiação
A análise cladística de caracteres cranianos sugere uma estreita relação entre as espécies Stegodon aurorae e Stegodon zdanskyi do norte da China.  Acredita-se que S. zdanskyi tenha chegado ao Japão no início do Plioceno, através da formação de uma ponte terrestre, o que acabou dando origem a pequena espécie S. miensis, considerada a mais antiga dos quatro estegodontídeos encontrados no arquipélago japonês, isso após o isolamento do continente, causado pela diminuição das camadas de gelo.   A "lacuna bioestratigráfica" entre S. miensis (c. 4–2,9 Ma) e S. aurorae (c. 2–1 Ma) é preenchida pela espécie S. protoaurorae (c. 2,9–2 Ma),  no qual sua especiação talvez tenha sido "desencadeada" pelo processo geológico de transgressão marinha,  e as suas sucessivas diminuições de tamanho sendo uma possível "tendência evolutiva".  A ausência da espécie S. aurorae no registro fóssil da China e da Península Coreana apoia a ideia da teoria das espécies surgindo dentro do arquipélago.

Taxonomia
Elephas aurorae foi descrito por Matsumoto Hikoshichirō em 1918, com base em um molar superior achado no Monte Tomuro, em uma antiga Província japonesa, atual Província de Ishikawa.  Em 1924, Matsumoto estabeleceu o gênero Parastegodon e incluiu nele a espécie do Elefante Akebono, com a nova combinação sendo conhecida como Parastegodon aurorae. Em 1938, Makiyama Jiro sinonimizou Parastegodon com Stegodon.  Em uma revisão de 1991 do antigo gênero Parastegodon, Taruno Hiroyuki confirmou a sinonimização de Stegodon kwantoensis (Tokunaga, 1934), Stegodon sugiyamai (Tokunaga, 1935), Stegodon akashiensis (Takai, 1936) e Stegodon infrequens (Shikama, 1937), assim como alguns materiais descritos ao Stegodon shodoensis (Matsumoto, 1924), relacionados com Stegodon aurorae.

A espécie Stegodon orientalis shodoensis foi descrita por Matsumoto em 1924, a partir de materiais coletados da aldeia de Yoshima [ja] (atual Sakaide ), na Província de Kagawa.  A subespécie foi elevada à categoria de espécie por Makiyama em 1938.  Parte do material relacionado a   pertence a espécie S. aurorae.  Parastegodon? kwantoensis, o protônimo de  , foi descrito por Tokunaga Shigeyasu em 1934 a partir de material dentário encontrado na aldeia de Kakio [ja] (atual Kawasaki), Província de Kanagawa.  Já a espécie Parastegodon sugiyamai, o protônimo de  , foi descrito por Tokunaga Shigeyasu em 1935, a partir de um molar desenterrado durante a construção de uma estrada na vila de "Saida", Província de Kagawa. Já Parastegodon akashiensis, o protônimo de , foi descrito por Takai Fuyuji em 1936, a partir de um molar superior (um dente pós-canino) achado através dos rochedos costeiros da vila de Ōkubo (Atual Akashi), Província de Hyōgo. Materiais adicionais coletados na costa e no solo oceânico de Akashi, incluindo dois crânios e uma mandíbula inferior, foram publicados ao mesmo tempo e relacionados a espécie P. akashiensis por Shikama Tokio. Parastegodon infrequens, o protônimo de , foi descrito por Shikama Tokio em 1937, a partir de restos coletados do solo oceânico da região de Akashi, Província de Hyōgo.  Além disso, P. kwantoensis, P. sugiyamai, e alguns dos materiais coletados relacionados a P. akashiensis foram sinonimizados com P. aurorae, e materiais referentes a P. infrequens foram sinonimizados com P. akashiensis, por Takai em 1938.  Enfim, Taruno foi responsável por sinonimizar P. akashiensis com S. aurorae em 1991.

Ver também

 Lista de mamíferos pré-históricos do Japão
 Museu Nacional da Natureza e da Ciência

!Artigos com texto em japonês
Fósseis do Japão
Proboscídeos pré-históricos
Mamíferos do Pleistoceno
Stegodontidae
Táxons fósseis descritos em 1918

Stegodon aurorae


Logan Alexander Paul () este un actor și vlogger american. A început să dobândească faimă prin videoclipurile postate în cadrul serviciului de internet Vine, apelând de cele mai multe ori la comedia de situație și o interacțiune aprofundată cu publicul.

După aceea și-a continuat activitatea în cadrul serialelor televizate. Cele mai notabile proiecte în care a  avut apariții speciale sunt Law and Order: Special Victims Unit și Weird Loners. În industria filmului a făcut parte din proiecte precum The Thinning, o producție din cadrul YouTube Red.

Canalele sale de YouTube se numesc Logan Paul Vlogs și TheOfficialLoganPaul.

Viața timpurie
Logan Alexander Paul s-a născut la 1 aprilie 1995, în Ohio. Părinții lui sunt Gregory Allan Paul și Pam Stepnick. Are și un frate mai mic pe nume Jake. Logan a început să creeze videoclipuri pentru platforma YouTube de la vârsta de 10 ani. Canalul său se numea Zoosh.

A urmat liceul Westlake, unde, după cum s-a descris ulterior, a fost un dependent de adrenalină. A făcut parte din echipa de rugby a liceului, în cadrul căreia a avut prestații notabile. De asemenea a reușit să obțină a cincea poziție în cadrul unui turneu de wrestling statal.

Până când a fost pregătit să se înscrie la facultate, canalul său de YouTube a început să crească în popularitate. A urmat Universitatea din Ohio, înainte să renunțe în 2014 pentru a urma o carieră de entertainer în cadrul rețelelor de socializare, în Los Angeles.

Cariera

Videoclipuri în cadrul rețelelor de socializare
Logan Paul a crescut în popularitate în cadrul serviciului de partajare de videoclipuri numit Vine. În februarie 2014, avea puțin peste 1.3 milioane de urmăritori pe diferite rețele de socializare. Până în aprilie 2014 el avea 105.000 de urmăritori pe Tiwtter, 361.000 de urmăritori pe Instagram, 31.000 de aprecieri pe pagina sa de Facebook, și în jur de 150,000 de persoae urmăreau canalul său de YouTube. În 2015 a fost clasat ca a 10-a cea mai influentă persoană de pe platforma Vine,câștigând sute de mii de dolari de pe urma videoclipurilor postate și din veniturile primite din anunțuri. Până în luna a octombrie aceluiași an, doar videoclipurile sale de pe Facebook aveau mai mult de 300 de milioane de vizualizări.

Paul postează zilnic câte un vlog pe YouTube, în care răspunde de cele mai multe ori anumitor provocări. Celălalt canal de Youtube îl folosește pentru a posta filmulețe scurte.

Paul a fost implicat într-o serie de campanii de publicitate, inclusiv pentru Hanes, PepsiCo și HBO.

În februarie 2017 Dwayne "The Rock" Johnson a lansat pe propriul său canal de YouTube un video intitulat: " Logan Paul has been cut from, like, all of The Rock's movies". Un videoclip in care Dwayne Johnson vorbeste despre cum Paul a fost scos din toate filmele sale, și îl consolează prin a îl denumi "ambasadorul" urmatotului sau film "Baywatch". Logan Paul a mai colaborat cu The Rock și în alte producții precum: "Logan Paul is, like, totally terrible at falling in love with Alexandra Dadario".

Film și televiziune

La începutul anului 2015, Paul a apărut în Law & Order: Special victims Unit. de asemenea, el a apărut în  serialul de televiziune  Weird Loners, unde a jucat rolul gemenilor Paul. El a jucat în două episoade din seria Slitchers. În 2016, Paul a jucat în filmul YouTubeRed The Thinning.

Din ianuarie 2016 Paul a început să colaboreze cu The Groundings si Ypright Citizens Brigade.

Paul a scris scenariul pentru un film  adult de comedie, Airplane Mode, care a fost descris ca "American Pie pentru Gen Z", și de Paul însuși ca "Expendables swith Internet stars".

Viața personală
Logan Paul locuiește în prezent în Hollywood . In anul 2018 acesta și actrița Chloe Bennet au avut o relație.

Filmografie

Discografie

Ca artist principal

Note

Nașteri în 1995
Oameni în viață
Bloggeri americani
YouTuberi

Logan Paul


Sønderjyske Krigsfanger er en film med ukendt instruktør.

Handling
Efter første verdenskrig ankommer Sønderjyske krigsfanger den 15. marts 1919 til Københavns havn ombord på S/S Primula. Stor modtagelse på havnen. Der råbes hurra. Københavns havn isfyldt. Skibe sejler gennem isen. Amalienborg, Livgarden trækker op. Vagtafløsning. De sønderjyske krigsfanger ombord på skibet. Foran bygning. Sønderjyderne går ind i bygning. Mange mennesker omkring dem.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1919
Dokumentariske optagelser
Stumfilm fra Danmark
Danmark under 1. verdenskrig
Sønderjyllands historie (på tværs af landegrænser)

Sønderjyske Krigsfanger


Balls Park à Hertford est une maison du milieu du  classée Grade I. Le domaine et la maison sont situés dans plus de  de parc classé Grade II sur le registre du patrimoine anglais des parcs et jardins d'intérêt historique spécial. Le domaine et la maison auraient été à l'origine d'une partie du roman Orgueil et Préjugés de Jane Austen, qui se déroule dans le Hertfordshire, mais la seule citation à ce sujet est une annonce de vente dans un journal.

Histoire
Balls Park tient son nom de son propriétaire, Simon de Ball, bourgeois de Hertford en 1297. Sous le règne d'Élisabeth , il appartient à William Henmarsh, dont l'enfant unique, Jane, épouse Richard Willis, un propriétaire terrien et avocat du Cambridgeshire. Leurs enfants Thomas et , sont créés baronnet par le roi Charles . Thomas, le fils aîné et héritier, vend Balls Park à Sir John Harrison, un riche financier et fonctionnaire des douanes, qui construit la maison actuelle entre 1637 et 1640, peut-être selon les plans de , le maître-maçon du roi.

Le bâtiment est conçu dans le style dit maniériste artisanal, similaire à plusieurs autres maisons du Hertfordshire de la même date, mais présente des traits classiques plus purs qui suggèrent des influences métropolitaines. Plusieurs phases ultérieures du remodelage peuvent être attribuées stylistiquement aux changements initiés par le fils de Harrison, Richard Harrison, et son petit-fils Edward Harrison, qui ont servi dans le gouvernement colonial de la Compagnie des Indes orientales. En 1759, la maison est léguée par George Harrison à sa nièce  séparée de son mari, Charles. Elle devient une hôtesse connue dans la société.

De cette façon, la maison passe à la famille des marquis Townshend de Raynham à Norfolk, et devient ainsi une maison secondaire, bien que favorisée par Lord John Townshend, qui initie d'autres changements, peut-être la toiture sur la cour comme un salon ou un atrium dans le début du .

Dans les années 1880, il est loué à la famille Faudel-Phillips, qui l'achète en 1901 et y apporte d'autres modifications. Les bureaux du domaine et le bloc d'écurie survivant sont construits en 1902. Au début des années 1920, Sir Benjamin Faudel-Phillips charge l'architecte écossais Sir Robert Lorimer d'agrandir la maison, en supprimant une série de bâtiments de service et en construisant une nouvelle aile ouest, reflétant la forme du manoir. La remise est également rénovée en même temps.

En mai 1940, Sir Winston Churchill dit à propos des trésors artistiques de la nation : « Cachez-les dans des grottes et des caves, mais aucune image ne quittera cette île ». Au moment où la guerre est déclarée le 3 septembre 1939, la majorité de la Wallace Collection est soigneusement emballée pour le transport et a déjà quitté Londres en toute sécurité. La moitié des œuvres de la collection est stockée à Balls Park pour se protéger des bombes du Blitz, les emplacements étant un secret bien gardé.

Le domaine est vendu en 1946 et converti en un collège de formation des enseignants, et sert de lieu d'éducation pendant plus de , avant de fermer en tant que campus Hertford de l'Université de Hertfordshire en 2002.

City & Country acquiert Balls Park en 2001 auprès de l'Université du Hertfordshire. En 2003, un permis de construire est accordé pour un réaménagement complet de ce site hautement sensible conformément aux directives de développement du patrimoine anglais. Le projet comprend l'utilisation commerciale des bâtiments classés, la démolition de bâtiments universitaires disgracieux des années 1960 et le développement de 132 nouvelles maisons conçues pour respecter le cadre et le contexte des bâtiments classés et du parc historique.

Cricket
Balls Park est un terrain de cricket à Hertford, Hertfordshire. Le terrain est situé dans l'enceinte du domaine Balls Park. Le premier match enregistré sur le terrain a lieu en 1865 entre Hertford et United South of England Eleven. En 1901, le terrain accueille son premier match de championnat des comtés mineurs entre Hertfordshire et Cambridgeshire. De 1901 à aujourd'hui, le terrain a accueilli  de championnat des comtés mineurs et  de trophée MCCA Knockout.

Références

Liens externes

Monument classé de Grade I dans le Hertfordshire

Balls Park


Rhizobium er en slægt af Gram-negative jordbakterier, som fikserer kvælstof. Arterne i slægten Rhizobium danner endosymbiotiske kvælstoffikserende organer i samspil med rødder af planter i ærteblomstfamilien (Fabaceaea) og slægten Parasponia ( i hampfamilien).

Bakterierne koloniserer planteceller i rodknolde, hvor de omdanner atmosfærisk kvælstof (N2) til ammonium, og forsyner planten med organiske kvælstofforbindelser såsom glutamin og acylurea-forbindelser. Til gengæld forsyner planten bakterierne med organiske forbindelser dannet ved fotosyntesen. Dette gensidigt gavnlige forhold (mutualisme) er karakteristisk for alle knoldbakterier, med slægten Rhizobium som typisk eksempel.

Bakterier
Økologi

Rhizobium


Los moriori son un pueblo nativo de las islas Chatham (Rekohu en idioma moriori), un archipiélago al este de Nueva Zelanda en medio del océano Pacífico. Vivían bajo normas de no violencia y resistencia pasiva (Nunuku-whenua), lo que no impidió su cuasiextinción a manos de los invasores maorís taranaki en la década de 1830.

Si bien en un principio se pensaba que los moriori eran anteriores a los maorís, a finales del  en la comunidad arqueóloga se impuso la tesis de que eran maorís que se asentaron en las Islas Chatham en el . También hay teorías que afirman que es un pueblo de origen polinesio pero no de Nueva Zelanda.

Origen

El moriori es considerado culturalmente un pueblo polinesio. Desarrollaron una cultura propia en las islas Chatham adaptada a las condiciones locales. Las últimas investigaciones indican que los ancestros de los moriori eran maorís polinesios que emigraron desde Nueva Zelanda antes del año 1500. Esta teoría se apoya en características que el lenguaje moriori tiene en común con el dialecto de la tribu maorí Ngāi Tahu de la isla Sur de Nueva Zelanda y en comparaciones entre genealogías moriori (hokopapa) y maorí (whakapapa). Los vientos predominantes en el Pacífico Sur podrían explicar que las islas Chatham fueran de los últimos territorios en ser descubiertos y colonizados por los polinesios.

Adaptación a las condiciones locales

Las Chatham eran más frías e inhóspitas que los territorios de origen de sus colonizadores, y con recursos distintos aunque abundantes. Los cultivos que dominaban no se daban en estas islas, por lo que terminaron convirtiéndose en cazadores-recolectores por necesidad. Las islas llegaron a tener 2000 habitantes. La ausencia de bowenita (un tipo de jade verde), que les servía para sus expresiones culturales, los llevó a tallar dendroglifos en los árboles. Algunos de estos grabados todavía pueden observarse en la importante reserva J M Barker (Hapupu) National Historic Reserve, situada al noreste de la isla principal.

Por ser una población escasa y precaria, los moriori adoptaron una cultura pacifista que evitó la guerra, solucionaban las controversias utilizando la lucha ritual y la conciliación. La prohibición de la guerra y el canibalismo se atribuye a su antepasado Nunuku-whenua. Esto permitió evitar el derroche de recursos naturales que, por ejemplo, se produjo en la isla de Pascua, pero, al ser un imperativo moral más que una respuesta pragmática a cada situación, condujo a la posterior destrucción casi total a manos de invasores maorís de la Isla Norte.

Primeros contactos con Europa e invasión de los taranaki

Los ingleses llegaron a las islas a finales del  y las reclamaron para Gran Bretaña, bautizándolas con el nombre del HMS Chatham, barco en el que arribaron por primera vez. Por su situación pronto se convirtió en centro ballenero y lobero, entrando los invasores en competencia por los recursos naturales con la población nativa y, a la vez, importando enfermedades que produjeron la muerte de entre el 10% y el 20% de la población local.

En 1835 algunos Mutunga Ngāti y Ngāti Tama, maoríes de la región de Taranaki de la Isla Norte de Nueva Zelanda, invadieron las Chatham. El 19 de noviembre de 1835, el Rodney, un barco europeo, llegó con quinientos maoríes armados con pistolas, palos y hachas, seguido el 5 de diciembre por otro barco con cuatrocientos más. Procedieron a esclavizar a algunos moriori y matar y devorar a otros.

Durante la invasión se celebró un consejo de ancianos moriori, a pesar de saber de la predilección de los maoríes por el asesinato y el canibalismo, y a pesar de la advertencia por parte de algunos de los jefes mayores que el principio de Nunuku no era apropiado en ese momento, dos jefes —Tapata y Torea— declararon que «la ley de Nunuku no era una estrategia de supervivencia, para cambiar según las circunstancias, sino que era un imperativo moral». En palabras de un conquistador maorí: «Tomamos posesión... de acuerdo con nuestras costumbres y atrapamos a todas las personas. No escapó nadie».

Tras la invasión, los supervivientes tenían prohibido casarse o tener hijos con otros moriori. Todos eran esclavos de los invasores y muchos murieron de desesperación. Muchas mujeres moriori tenían hijos con sus amos y algunas se casaron con maoríes o europeos. En 1862 solo quedaban 101 supervivientes de 2000 nativos originales. El último moriori con sangre no mezclada, Tommy Solomon, murió en 1933. A pesar de todo, hoy en día hay centenares de personas con ascendencia mixta moriori, entre ellos algunos descendientes de misioneros moravos llegados de Alemania en 1843.

Renacimiento de su cultura
En la actualidad, a pesar de las dificultades y del genocidio que sufrieron los moriori, y gracias a un incesante estoicismo y a la tranquila resignación que imponen sus tradiciones, la cultura moriori está disfrutando de un renacimiento, tanto en las Chatham como en las islas principales de Nueva Zelanda. Esta revitalización quedó simbolizada en enero de 2005 con la renovación del Pacto de la Paz en el nuevo marae Kopinga inaugurado en las islas Chatham. En 2009 recibieron al equipo base de la Marcha Mundial por la Paz y la No-Violencia para darles la bendición de partida antes de que iniciaran el periplo mundial en Wellington. En noviembre de 2011 organizaron el Primer Congreso por la Paz, la Sostenibilidad y el Respeto a lo Sagrado.

Algunos descendientes moriori han hecho reclamaciones en contra del gobierno de Nueva Zelanda a través del Tribunal de Waitangi, una comisión de investigación encargada de formular recomendaciones sobre las reclamaciones presentadas por los maoríes en relación con acciones u omisiones de la Corona en el período transcurrido desde 1840, por incumplimientos de las promesas hechas en el Tratado de Waitangi.

Hoy en día se ha corregido la didáctica tradicional de las escuelas neozelandesas que con tintes racistas mostraba, hasta bien entrado el , a los moriori como «perezosos, estúpidos, con nariz chata y la piel muy oscura» para así «justificar» la invasión maorí como «pueblo superior» para, a su vez, justificar la colonización británica.

Referencias

Enlaces externos
 Web de "Hokotehi Moriori Trust" (en inglés)

 Web oficial de recursos educacionales moriori (en inglés)

Cultura de Nueva Zelanda
No violencia
Pacifismo
Pueblos polinesios

Moriori


Tomoaki Seino (født 29. september 1981) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Júbilo Iwata og Consadole Sapporo.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Tomoaki Seino


Italian Car war ein italienischer Hersteller von Automobilen. Der Markenname lautete Modulo.

Unternehmensgeschichte
Das Unternehmen aus Ronco Briantino unter der Leitung von Carlo Lammattina stellte 1988 sein erstes Fahrzeug aus, das später in Produktion ging. Das Fahrzeug wurde sowohl 1994 als auch 1995 auf dem Genfer Auto-Salon präsentiert. Falk Hartmann importierte das Modell nach Deutschland.

Fahrzeuge
Das einzige Fahrzeug war ein Dreirad, bei dem sich ein Rad hinten befand. Auf einen Gitterrohrrahmen aus Stahl wurde eine leichte Karosserie aus glasfaserverstärktem Kunststoff montiert. Die Karosserie bot Platz für zwei Personen hintereinander. Für den Antrieb standen verschiedene Motorradmotoren von BMW und Moto Guzzi zur Wahl, darunter der Dreizylindermotor der BMW R 75 mit 750 cm³ Hubraum und 75 PS (55 kW)Leistung sowie der Vierzylindermotor der BMW K 1100 mit 1100 cm³ Hubraum und 100 PS (74 kW). 1993 betrug der Neupreis 65.000 DM.

Sonstiges
Nigel Mansell kaufte einen Modulo.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 2 G–O. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)

Weblinks
 emo-auto (abgerufen am 12. Februar 2012)
 Fotos (abgerufen am 12. Februar 2012)

Einzelnachweise

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Lombardei)
Ronco Briantino
Unternehmen (Provinz Monza und Brianza)

Italian Car


A Organização das Nações Unidas para a Educação, a Ciência e a Cultura (UNESCO) propôs um plano de proteção aos bens culturais do mundo, através do Comité sobre a Proteção do Património Mundial Cultural e Natural, aprovado em 1972. Esta é uma lista do Patrimônio Mundial existente na Oceania, especificamente classificada pela UNESCO e elaborada de acordo com dez principais critérios cujos pontos são julgados por especialistas na área. A Oceania, uma região de grande legado histórico e cultural marcado pelo florescer de diversas civilizações aborígenes e com grandes áreas que atestam momentos importantes da evolução da vida na Terra, é uma das sub-regiões classificadas pela UNESCO, sendo parte integrante da região Ásia e Pacífico.

A sub-região da Oceania é composta pelos Estados-membros: Austrália, Kiribati, Micronésia, Ilhas Marshall, Ilhas Salomão, Nova Zelândia, Palau, Papua-Nova Guiné e Vanuatu. Os sítios Região dos Lagos Willandra, Parque Nacional Kakadu e Grande Barreira de Coral (que integram o Patrimônio Mundial na Austrália) foram os primeiros locais da Oceania reconhecidos pela UNESCO, em 1981. A Austrália é o país da sub-região com o maior número de bens listados, totalizando 20 bens listados desde a mais recente adesão.

Sítios do Patrimônio Mundial
A lista abaixo inclui todos os locais localizados geograficamente dentro da região da Oceania e não está baseada nas divisões estatísticas da UNESCO. A lista inclui vários sítios listados em Estados-parte que não integram oficialmente a sub-região, mas que estão localizados geograficamente na Oceania; incluindo propriedades pertencentes ao Patrimônio Mundial do Chile (Parque Nacional Rapa Nui), da França (Lagoas da Nova Caledónia e Taputapuātea), do Reino Unido (Ilha Henderson) e dos Estados Unidos (Parque Nacional dos Vulcões do Havaí e Papahānaumokuākea).

A região da Oceania conta atualmente com os seguintes lugares declarados como Patrimônio da Humanidade pela UNESCO:

Ver também
 Lista do Patrimônio Mundial na Austrália
 Lista do Patrimônio Mundial na Nova Zelândia

Ligações externas

Oceania

Lista do Patrimônio Mundial na Oceania


Jean Quéniart est un historien et universitaire français. Il est professeur émérite d'histoire moderne de l'université Rennes-II.

Publications
 Les Hommes, l'Église et Dieu dans la France du , Hachette, , 1978.
 Les Français et l'écrit (), Hachette Education, 1998.
 (dir.) Le chant acteur de l'histoire, Actes du colloque tenu à Rennes du 9 au 11 septembre 1998, Rennes, 1999, Presses universitaires de Rennes,
 La Bretagne au  1675-1789, Éditions Ouest-France, Rennes 2004,
 Le Paradis, argument polémique, Presses universitaires de Provence, 2020,

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Références

Historien français du XXe siècle
Historien de la Bretagne
Naissance en 1936

Jean Quéniart


Talbot ist ein Einschlagkrater am östlichen Rand der Mondvorderseite, in der Ebene des Mare Smythii, südöstlich des Kraters Haldane und westlich von Runge. Der Krater ist sehr flach, da von den Laven des Mare weitgehend überflutet.

Der Krater wurde 1976 von der IAU nach dem britischen Astronomen und Pionier der Fotografie William Henry Fox Talbot offiziell benannt.

Weblinks

 Talbot auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)
Talbot (Adelsgeschlecht)

Talbot (Mondkrater)


{{Ficha de noble
|nombre = Vicente Pío Osorio de Moscoso
|título =XIII conde de Altamira XVII marqués de Astorga
|imagen =1853-1860, Blasón de España, libro de oro de su nobleza, parte primera, casa real y Grandeza de España, Vicente Pío Osorio de Moscoso (cropped).jpg
|tamaño de imagen =
|nombre completo = Vicente Pío Osorio de Moscoso y Ponce de León
|fecha de nacimiento = 22 de julio de 1801
|lugar de nacimiento =  Madrid (España)
|fecha de defunción = 22 de febrero de 1864
|lugar de defunción = Madrid (España)
|lugar de entierro = Iglesia de San Martín
|consorte = María Luisa Carvajal-Vargas y Queralt
|padre = Vicente Isabel Osorio de Moscoso y Álvarez de Toledo
|madre = María del Carmen Ponce de León Carvajal
|descendencia =
 José María Osorio de Moscoso y Carvajal
 María Cristina Osorio de Moscoso y Carvajal
 María Eulalia Osorio de Moscoso y Carvajal
 María Rosalía Osorio de Moscoso y Carvajal
|reinado =
|coronación =
|sucesor =
|predecesor =
|regente=
|firma=
|escudo = COA Marquis of Astorga.svg
|dinastía=Osorio de Moscoso
}}
 Vicente Pío Osorio de Moscoso y Ponce de León (Madrid, 22 de julio de 1801-Madrid, 22 de febrero de 1864) fue un aristócrata español, jefe de la Casa de Osorio. Ostentó 109 títulos de nobleza, catorce de ellos con grandeza de España, llegando a ser la persona más titulada de toda la historia de España.

Vida y familia
Era hijo de Vicente Isabel Osorio de Moscoso y Álvarez de Toledo, que le había precedido en todos sus títulos, y de su esposa María del Carmen Ponce de León y Carvajal. Muy joven ingresa en el cuerpo de Pajes de la Corte, quedando huérfano de madre a los doce años. En 1821, con tan sólo veinte, se casó en el palacio de San Andrés de Burdeos con María Luisa Carvajal y Queralt, hija de José Miguel de Carvajal, II duque de San Carlos.

Su padre, liberal moderado, había servido en la Real Casa como caballerizo mayor de Fernando VII durante el Trienio Liberal por lo que, en 1823, había sido represaliado, cesándole el rey de tal puesto y retirándole la llave de gentilhombre grande de España con ejercicio y servidumbre. A pesar de los reiterados esfuerzos de su hijo el rey nunca lo rehabilitó. En 1837 falleció, heredándole en los numerosos títulos paternos.

En 1842, la Ley de Desamortización de Mayorazgos que le hizo perder los territorios de sus cuantiosos mayorazgos (Osorio, Moscoso, Cárdenas, Fernández de Córdova, Guzmán, etc.), lo obligó a vender e hipotecar gran parte de sus propiedades rústicas. Viudo en 1843, enseguida entabló cercanía con la reina Isabel II y su primogénito y heredero, José María, emparentó en 1847 con la familia real al contraer matrimonio con la infanta Luisa Teresa de Borbón.

Isabel II lo nombró, en 1854, su caballerizo mayor y, tan sólo dos años después, su sumiller de corps que, como jefe de la Real Cámara, implicaba una enorme confianza de la reina. De hecho, no dudaría en casar a su hija Rosalía, en 1859, con José María Ruiz de Arana, conocido amante de la reina. Ejerció la sumillería hasta su fallecimiento, acaecido en Madrid en 1864. Tras su muerte se estableció una comisión testamentaria para garantizar el reparto de su cuantiosa herencia y títulos, encabezada por José Genaro Villanova cómo albacea.

Títulos

Principados
 Príncipe de Maratea (título creado por el rey Felipe IV en 1624 en el Reino de Nápoles, suprimido en 1860 y rehabilitado en 1981 como marquesado)
 Príncipe de Aracena (Señorío jurisdiccional suprimido en 1812)
 Príncipe de Jaffa (título napolitano suprimido en 1860)
 Príncipe de Venosa (título napolitano suprimido en 1860)

Ducados
  duque de Sessa (G.E.)
  duque de Baena (G.E.)
  duque de Soma (G.E.)
  duque de Sanlúcar la Mayor (G.E.)
  duque de Medina de las Torres (G.E.)
  duque de Atrisco (G.E.)
   duque de Maqueda (G.E.)
  duque de Montemar (G.E.)
  duque de Terranova (título napolitano suprimido en 1860)
  duque de Santángelo (título napolitano suprimido en 1860)
  duque de Andría (título napolitano suprimido en 1860)

Marquesados
  marqués de Astorga (G.E.P.C.)
  marqués de Almazán
  marqués de Poza
  marqués de Mairena
  marqués de Leganés (G.E.)
  marqués de Velada
  marqués de Morata de la Vega
  marqués de Monasterio
  marqués de Ayamonte
  marqués de Villamanrique
  marqués de Velada (G.E.)
  marqués de la Villa de San Román
  marqués de Elche
  marqués de Castromonte (G.E.)
  marqués de Montemayor
  marqués del Águila

Condados
  conde de Altamira (G.E.)
  conde de Palamós
  conde de Trivento (título napolitano suprimido en 1860)
  conde de Avelino (título napolitano suprimido en 1860)
  conde de Oliveto
  conde de Cabra (G.E.P.C.)
  conde de Monteagudo de Mendoza
  conde de Losada
  conde de Arzacóllar
  conde de Trastámara
  conde de Santa Marta de Ortigueira
  conde de Lodosa
  conde de Saltés
  conde de Nieva
  conde de Garcíez
 conde de Cantillana
  conde de Valhermoso

Vizcondados
  vizconde de Iznájar

Baronías
  barón de Bellpuig
  barón de Calonge
  barón de Liñola

Fue además recepcionario de los cargos hereditarios de guarda mayor del reino de Castilla, Alférez mayor del pendón de la Divisa del rey, gran almirante de Nápoles, gran canciller de Italia, del Consejo de Hacienda, canciller de las audiencias de Indias y adelantado mayor del Reino de Granada.

Notas

Bibliografía
 Archivo General de Palacio (AGP). Patrimonio Nacional. Sección Personal

Nacidos en Madrid
Fallecidos en Madrid
Vicente Pío Osorio de Moscoso y Ponde de León
Condes de Trastámara
Condes de Cabra
Nobles de la Comunidad de Madrid
Marqueses de España
Barones de España
Condado de Altamira
Alféreces mayores del pendón de la Divisa del rey
Nobles de España del siglo XIX
Caballerizos mayores del rey
Sumilleres de Corps del rey
Próceres del Reino natos de la legislatura 1834-1835
Próceres del Reino natos de la legislatura 1835-1836
Próceres del Reino natos de la legislatura 1836
Caballeros grandes cruces de la Orden del Mérito bajo el título de San Luis
Ducado de Medina de las Torres
Príncipes de Maratea
Príncipes de Aracena
Príncipes de Jaffa
Príncipes de Venosa
Duques de Sessa
Duques de Baena
Duques de Soma
Duques de Medina de las Torres
Duques de Atrisco
Duques de Maqueda
Duques de Montemar
Duques de Sanlúcar la Mayor
Duques de Terranova
Duques de Santángelo
Duques de Andría


Festival dalmatinskih klapa Omiš 1972. bila je glazbena manifestacija klapskog pjevanja u Omišu u Hrvatskoj. Festival se održao 15., 16. i 22. srpnja 1972. godine.

Poredak nakon večeri:

Nagrade

Uspješnice poslije festivala

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice

1972

Festival dalmatinskih klapa – Omiš 1972.


Aqua Blue Sport var et professionelt kontinentalhold fra Irland, der eksisterede fra 2017-2018.

Målet var at få deltagelse i Tour de France i løbet af fire sæsoner. Planen var at nethandel skulle gøre holdet selvfinansieret i løbet af to år.

Før 2018-sæsonen var ovre, blev holdet lukket.

Holdet

2018

Sejre

2017

Referencer

Eksterne henvisninger

Ophørte cykelhold fra Irland
Etableret i 2017
Ophørt i 2018

Aqua Blue Sport


රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන්  (තෙන්නකෝන් මුදියන්සේලාගේ රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන්)  Rajith Keerthi Tennakoon  (උපත 1970 ජූනි 16) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රමුඛ සිවිල් ක්‍රියාකාරිකයෙකි. රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ප්‍රධානියෙකි.  ලේඛකයෙකි.

මුල් කාලීන ජීවිතය

1970 ජූනි මස 16 දින උපත ලැබූ කීර්ති තෙන්නකෝන් මහතා ගේ පියා වැලිමඩ මධ්‍ය පරිමාන ව්‍යාපාරිකයෙකු වූ ටී.එම්.දසනායක ය.  මව ප්‍රේමලතා දසනායක ය. සිය පාරම්පරික උරුමයෙන් හිමිවූ 'හේනබැද්ද වත්ත' හි ළමා විය ගෙවූ කීර්ති වංගියකුඹුර මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයෙන් මුලික අධ්‍යාපනය ලැබීය.  සිව්වන ශ්‍රේණිය සදහා ගුරුතලාව ශාන්ත තෝමස් විදුහලට එක් වූ ඔහු හත්වන ශ්‍රේණියේ සිට උසස් පෙළ දක්වා බණ්ඩාරවෙල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයේ ඉගෙනුම ලැබීය.

1991 වසරේ දී නුවරඑළිය වෝටර්ෆීල්ඩ් ඉන්ස්ටිටියුට් හි මුලික කලමනාකරණ ඉගෙනගත් ඔහු කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ ශ්‍රාස්ත්‍රවේදී උපාධිය ලැබීය.  2008 වසරේ කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ ජනසන්නිවේදනය ඩිප්ලෝමා විෂය සදහා දක්ෂතම ශිෂ්‍යයාට හිමිවන රන් පදක්කම ලැබීය.

1993 වසරේ දී කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයට අනධ්‍යන සේවකයෙකු ලෙස එක් වූ ඔහු 1996 වසරේ දී භාරත ගුණතිලක සමග එක්වී 'වෛද්‍යවරයා' සිංහල ඩයිජස්ට් වර්ගයේ වෛද්‍ය සගරාව ඇරඹීය.  ලක්බිම, රාවය, ඉරිදා පෙරමුණ, පුවත් පත් හි ලේඛකයෙකු ද ලෙස කටයුතු කළ තෙන්නකෝන් මහතා කෙටි කලකින් සිංහල පුවත්පත් හි නිත්‍ය ලේඛකයෙකු බවට පත් විය.

2002 වසරේ දී එක්සත් ජාතික පෙරමුණ රජය යටතේ වැවිලි කර්මාන්ත අමාත්‍යාංශයේ මාධ්‍ය ලේකම් තනතුරට දැරූ ඔහු 2004 දී එයින් ඉවත් විය.

පුද්ගලික ජීවිතය

2004 දී විශාකා තුෂාරි දක්ෂිකා ආනන්ද සමග විවාහ වූ තෙන්නකෝන් මහතා ට දනිදු පංකජ (2004) සහ දිනුලි හසංජා (2006) දරුවන් දෙදෙනෙකි.

2013 දී විශාකා තුෂාරි රෝගී තත්වයකින් මරණයට පත් විය.

ලේඛණ ජීවිතය

සිය විශේෂඥතා විෂය ලෙස 'ශ්‍රී ලංකා වේ වාරණ භාවිතයන්' තෝරාගත් තෙන්නකොන් මහතා 2002 වසරේ දී 'වාරණ පුරාණය' (පිටු 390) පර්යේෂණ කෘතිය රචනා කළේය. ජනමාධ්‍ය වාරණය පිළිබද සිංහල භාෂාවෙන් ලියැවී ඇති විශිෂ්ඨතම කෘතිය ලෙස 'වාරණ පුරාණය' සැලකේ.

ජනමාධ්‍ය හා දේශපාලනය සමීපව අසුරු කළ තෙන්නකෝන් මහතා 'දේශපාලන සන්නිවේදනය හා පක්ෂ දේශපාලන කේෂ්ත්‍රයේ පර්යේෂණ ගණනාවක් සිදු කළේය.  එක්සත් ජාතික පක්ෂය පිළිබද ඔහු සිදුකළ පර්යේෂණය 'මහා සම්ප්‍රදායේ කථාව' (පිටු 402) සහ 'රජුන් තැනීමේ කලාව - දේශපාලන සන්නිවේදනය' (පිටු 260) එම විෂය කේෂ්ත්‍රයේ ප්‍රමුඛ පර්යේෂණයන් ලෙස සැලකේ.

ජනමත නායකයෙකු හා රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ක්‍රියාකාරීත්වය

2008 වසරේ නිදහස් හා සාධාරණ මැතිවරණයක් සදහා වූ ජනතා ව්‍යාපාරය හෙවත් කැෆේ සංවිධානය ආරම්භ වූ අවස්ථාවේ දී ඔහු එහි මාධ්‍ය ප්‍රකාශකවරයා බවට පත් වූ අතර නැගෙනහිර පළාත් සභා මැතිවරණයේ සිදු වූ ප්‍රචණ්ඩක්‍රියා, මහජන දේපල අයථා පරිහරණය හා මැර ක්‍රියා, මැතිවරණ දුෂණ හෙළි කිරීමේ ප්‍රමුඛ පුද්ගලයා බවට පත් විය.  2008 වසරේ දී එවකට පැවති මහින්ද රාජපක්ෂ රජයේ දැඩි කෝපයට ලක් වූ ඔහු සබරගමුව හා උතුරු මැද පළාත් සභා මැතිවරණයෙන් පසුව කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ සේවයෙන් ඉවත් කරනු ලැබීය[i].  ඔහුට එරෙහිව රජය විවේචණය කිරීමේ චෝදනා එල්ල විය.  දැඩි ශිෂ්‍ය මර්ධනයක් පැවති සමයක ශ්‍රාස්ත්‍ර නිදහස සම්බන්ධයෙන් වන කතිකාවක් ඔහුට රැකියාව අහිමි කිරීම හේතුවෙන් ඇති විය.

2009 වසරේ දී කැෆේ සංවිධානයේ[i] විධායක අධ්‍යක්ෂ ධූරයට පත් තෙන්නකෝන් මහතා 2010 වන විට රාජපක්ෂ රජයේ දැඩි තර්ජනයට ලක් වූ සිවිල් ක්‍රියාකාරිකයෙකු විය.  මාධ්‍යවේදීන් සිවිල් ක්‍රියාකාරිකයින් තර්ජන හමුවේ රට හැර යද්දී තර්ජන හමුවේ ඔහු ජනමත නායකයෙකු ලෙස ක්‍රියාකළේය.  ඡන්දදායකයින් ලියාපදිංචි කිරීම, ඡන්දදායකියන් දැනුවත් කිරීම[ii] හා ඔවුන්ට පහසුකම් සැලසීම ඒ අතර මුලික විය.

2010 වසරේ ශ්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කේන්ද්‍රයේ විධායක අධ්‍යක්ෂ ධූරයට  පත් තෙන්නකෝන් මහතා එම සංවිධානය ජනතාවට සමීප රැකවරණය, දේශපාලන හා සමාජ නිදහස වෙනුවෙන් බලපෑම් සිදු කරන ප්‍රමුඛ රාජ්‍ය නොවන සංවිධානයක් බවට පත් කළේය.  LLRC කොමිෂන් සභාවේ කටයුතු සිදුවන ආකාරය පිළිබද ශ්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කේන්ද්‍රයේ වාර්තා අති මහත් බලපෑමක් සිදු කළේය.  දෛනිකව වාර්තා නිකුත් කිරීම, සාක්ෂිකරුවන්ට තර්ජන කිරීම වාර්තා  කිරීම ඒ අතර සුවිශේෂී වේ.  ත්‍රස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත අහෝසි කිරීම[iii], ශිෂ්‍ය නිදහස, වෘත්තීය සමිති, මාධ්‍ය නිදහස, ස්ත්‍රී-පුරුෂ සමාජභාවය, මානව හිමිකම්, පරිසරය වැනි කේෂ්ත්‍ර ගණනවක ශ්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කේන්ද්‍රය කටයුතු කරයි.

2015 ජනවාරි 8 දින ආණ්ඩු පෙරළියෙන් පසුව පිහිටවනු ලැබූ 'දුෂණ විරෝධී පෙරමුණේ  උපදේශකවරයෙකු ලෙස ද තෙන්නකෝන් මහතා කටයුතු කරයි. රජයේ විවිධ ආයතන 6 ක් වෙත පැමිණිලි 450 කට වැඩි ප්‍රමාණයක් යොමු කළ දුෂණ විරෝධී පෙරමුණ[iv] ලංකාවේ ප්‍රබලතම දුෂණ විරෝධී සමාජ ව්‍යාපාරය බවට පත් කිරීමට හේ මුලික විය[v].

තෙන්නකෝන් මහතා ශ්‍රී ලංකා පොලිස් ප්‍රතිසංස්කරණ කමිටුවේ සාමාජිකයෙකු ද වේ.

අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය සදහා ක්‍රියාකාරී සමාජ මෙහෙවක් ඉටු කළ තෙන්නකෝන් මහතා විසින් ඉදිරිපත් කරනු ලැබූ පැමිණිලි[vi] මත 2017 වසරේ දී මහෙස්ත්‍රාත් අසංක දිසානායක අධිකරණ සේවයෙන් පහ කරනු ලැබීය[vii].  මහෙස්ත්‍රාත් තිලිණ ගමගේ ට[viii] එරෙහිව පැමිණිලි ඉදිරිපත් කරනු ලැබූවේ තෙන්නකෝන් මහතා විසිනි.

ජනමත නායකත්වය

2016 දී ලංකාවේ විද්‍යුත් හා මුද්‍රිත මාධ්‍යයේ වැඩිම අවධානය දිනාගත් ජනමත නායකයින් අතර තෙන්නකෝන් ප්‍රමුඛ වේ. දේශපාලන හා සිවිල් ප්‍රතිසංස්කරණ, ආණ්ඩුක්‍රම හා මැතිවරණ සංශෝධන වෙනුවෙන් ද, අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය[i] සහ සංක්‍රාන්ති යුක්තිය[ii], දුෂණ විරෝධය[iii] වෙනුවෙන් ද ජනමතය හසුරුවන  ප්‍රබල සිවිල් ක්‍රියාධරයෙකි[iv].

ජාත්‍යන්තර වැඩමුළු සම්මන්ත්‍රණ

මැතිවරණ ක්‍රියාවලිය, මානව හිමිකම් පිළිබද තෙන්නකෝන් මහතා යුරෝපා සංගමය, ජිනීවා මානව හිමිකම් කොමිසම , වෝර්සෝ සංවාදය වැනි ආයතන සමග කටයුතු කොට ඇත.  පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය විශේෂඥ මැතිවරණ නිරීක්ෂකයෙකු ලෙස ස්වාසිලන්තය සහ සොලමන් දුපත් හි කටයුතු කර ඇති තෙන්නකෝන් මහතා ජැමෙයිකාව හා ඉන්දුනිසීයාවේ පුහුණුව ලැබූවෙකි.

මුලදී එක්සත් ජාතික පක්ෂ දේශපාලනයේ නිරත වූ ඔහු, පසුව ස්වාධීන යැයි කියාගන්නා මැතිවරණ නිරීක්ෂකයකු විය. රනිල් වික්‍රමසිංහගේ නායකත්වයට එරෙහිව, මෛත්‍රී ගුණරත්න සමහ එක්ව සජිත් නායකත්වයට ගෙන ඒමට උත්සාහ දැරීය. ඉන් පසු 2015 ජනාධිපතිවරණයෙන් පසු මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා සමහ එක්වූ අතර පිං ආණ්ඩුකාර තනතුරක්ද දැරීය. ඉන්පසු 2019 ජනාධිපතිවරණයේදී සජිත් ට වක්‍රව සහය පළ කළේ ආණ්ඩුකාර තනතුරේ සිටියදීමය. නමුත් 2020 මහමැතිවරණයේ දී ජා.ලැ. මන්ත්‍රීධූරයක් නොලැබීම මත සජිත්ගෙන් වෙන්වී පාඨලී චම්පකගේ 43 සේනාංකයට සම්බන්ධ විය. නමුදු නැවත මෙතුමා රනිල් වික්‍රමසිංහයන් සමග දැන් දේශපාලනය සිදු කරයි.
[i] http://www.thesundayleader.lk/2017/02/26/separating-fact-from-fiction/

[ii] http://www.caffesrilanka.org/posters/170222140245Sri%20Lankan%20Transitional%20justice.pdf

[iii] http://srilankabrief.org/2016/10/independent-commissions-are-ignoring-political-realities-rajith-keerthi/

[iv] http://sinhala.srilankabrief.org/2017/02/%e0%b7%83%e0%b6%82%e0%b6%9a%e0%b7%8a%e2%80%8d%e0%b6%bb%e0%b7%8f%e0%b6%b1%e0%b7%8a%e0%b6%ad%e0%b7%92-%e0%b6%ba%e0%b7%94%e0%b6%9a%e0%b7%8a%e0%b6%ad%e0%b7%92%e0%b6%ba-%e0%b7%81%e0%b7%8a%e2%80%8d/

[i] www.caffesrilanka.org

[ii] http://www.colombopage.com/archive_15B/Aug08_1439019548CH.php

[iii] http://www.ft.lk/article/465843/CaFFE-reiterates-call-to-abolish-the-PTA

[iv] http://www.acfsrilanka.lk/

[v] http://srilankabrief.org/2016/03/justice-delayed-in-anti-corruption-drive-in-sri-lanka-acf/

[vi] http://www.chrsrilanka.com/news/view/6541/Magistrate-Asanka-Dissanayake-removed-from-his-post

[vii] http://colombogazette.com/2017/02/02/magistrate-asanka-dissanayake-removed-from-his-post/

[viii] https://www.dailynews.lk/2016/06/09/local/84121

[i] https://freemediasrilanka.wordpress.com/tag/caffe/

රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන්


An Festuca tolucensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Festuca tolucensis in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca tolucensis


جواكيم مانويل سامبايو دا سيلفا ، من مواليد 13 نوفمبر 1975 في فيلا نوفا دي فاماليكاو في البرتغال، لاعب كرة قدم برتغالي سابق.

بدأ مسيرته الكروية مع نادي براغا في عام 1993، ولعب معهم حتى عام 2004، وشارك معهم في 230 مباراة، وفي عام 2004 انتقل إلى نادي بنفيكا، وهو يلعب معهم حتى الآن.

بدأ باللعب مع منتخب البرتغال لكرة القدم في عام 1999، وهو يلعب معهم حتى الآن.

مسيرته الكروية
لعب كويم خلال مسيرته الاحترافية مع 3 أندية في ثلاثة وعشرون موسمًا ولم يسجل خلالها أي هدف ضمن 561 مباراة. حيث فاز في موسم واحد بالكأس وفي موسمين بالدوري.

خاض كويم مسيرته مع نادي سبورتينغ براغا في موسم 1994–95 في المرة الأولى ليلعب معه عشرة مواسم ثم في موسم 2011–12 ولمدة موسمين، مشاركًا طوالها في 251 مباراة ولم يسجل أي هدف. ثم انتقل إلى نادي بنفيكا في موسم 2004–05 ليلعب معه ستة مواسم، حيث شارك في 131 مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا. لينتقل بعدها إلى نادي ديبورتيفو داس أيفيس في موسم 2013–14 ليلعب معه خمسة مواسم، مشاركًا في 179 مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية برتغاليون
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من فيلا نوا د فاماليساو
المنشطات في كرة القدم
رياضيون برتغاليون تناولوا منشطات
لاعبو الدوري البرتغالي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري البرتغالي الممتاز
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2000
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2004
لاعبو بنفيكا
لاعبو ديسبورتيفو آفيس
لاعبو سبورتينغ براغا
لاعبو كأس العالم 2006
لاعبو كرة قدم برتغاليون
لاعبو منتخب البرتغال تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب البرتغال لكرة القدم
لاعبو منتخب البرتغال لكرة القدم للشباب
مواليد 1975
مواليد في فيلا نوا د فاماليساو
رياضيون من محافظة براغا
لاعبو كرة قدم من محافظة براغا

كويم


Esentepe, Çorum ilinin Ortaköy ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1944 yılı kayıtlarında Dirgenli olarak geçmektedir. Daha önceleri Yozgat'ın Çekerek ilçesi Aydıncık bucağına bağlıyken, 21 Nisan 1967'de Çorum'un Ortaköy ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 65 km, Ortaköy ilçe merkezine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ortaköy belde ve köyleri

Esentepe, Ortaköy


Kazushige Kirihata (født 30. juni 1987) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashiwa Reysol.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kazushige Kirihata


The Green Mountains are a mountain range in the U.S. state of Vermont. The range runs primarily south to north and extends approximately  from the border with Massachusetts to the border with Quebec, Canada. The part of the same range that is in Massachusetts and Connecticut is known as The Berkshires or the Berkshire Hills (with the Connecticut portion, mostly in Litchfield County, locally called the Northwest Hills or Litchfield Hills) and the Quebec portion is called the Sutton Mountains, or  in French.

All mountains in Vermont are often referred to as the "Green Mountains". However, other ranges within Vermont, including the Taconic Mountains in southwestern Vermont and the Northeastern Highlands, are not geologically part of the Green Mountains.

Peaks

The best-known mountains—for reasons such as high elevation, ease of public access by road or trail (especially the Long Trail and Appalachian Trail), or with ski resorts or towns nearby—in the range include:

 Mount Mansfield, , the highest point in Vermont
 Killington Peak,
 Camel's Hump,
 Mount Ellen,
 Mount Abraham,
 Pico Peak,
 Stratton Mountain,
 Jay Peak, , receives the most snowfall on average in the eastern United States.
 Bread Loaf Mountain,
 Mount Wilson,
 Glastenbury Mountain,
 Burke Mountain,

The Green Mountains are part of the Appalachian Mountains, a range that stretches from Quebec in the north to Alabama in the south. The Green Mountains are part of the New England/Acadian forests ecoregion.

Three peaks—Mount Mansfield, Camel's Hump, and Mount Abraham—support alpine vegetation.

Tourism
Some of the mountains are developed for skiing and other snow-related activities. Others have hiking trails for use in summer. Mansfield, Killington, Pico, and Ellen have downhill ski resorts on their slopes. All of the major peaks are traversed by the Long Trail, a wilderness hiking trail that runs from the southern to northern borders of the state and is overlapped by the Appalachian Trail for roughly  of its length.

History
The Vermont Republic, also known as the Green Mountain Republic, existed from 1777 to 1791, at which time Vermont became the 14th state.

Vermont not only takes its state nickname ("The Green Mountain State") from the mountains, it is named after them. The French Monts Verts or Verts Monts is literally translated as "Green Mountains". This name was suggested in 1777 by Dr. Thomas Young, an American revolutionary and Boston Tea Party participant.  The University of Vermont and State Agricultural College is referred to as UVM, after the Latin Universitas Viridis Montis (University of the Green Mountains).

Geology and physiography

The Green Mountains are a physiographic section of the larger New England province, which in turn is part of the larger Appalachian physiographic division.

Lemon Fair runs through the towns of Orwell, Sudbury, Shoreham, Bridport, and Cornwall, Vermont, before flowing into Otter Creek. The story is that its name derives from early English-speaking settlers' phonetic approximation of 'Les Monts Verts'.

See also
 Green Mountain National Forest
 Green Mountain Parkway
 Green Mountain Boys—paramilitary infantry led by Ethan Allen that took Fort Ticonderoga during the American Revolution
 Green Mountain Club

References

External links

Landforms of Addison County, Vermont
Landforms of Bennington County, Vermont
Landforms of Chittenden County, Vermont
Landforms of Lamoille County, Vermont
Landforms of Orleans County, Vermont
Landforms of Rutland County, Vermont
Landforms of Washington County, Vermont
Landforms of Windham County, Vermont
Mountain ranges of Quebec
Mountain ranges of Vermont
Physiographic sections
Regions of Vermont
Subranges of the Appalachian Mountains
Vermont culture

Green Mountains


Tone Pavček (*Šentjurij na Dolenjskem, cerca de Mirna Peč, 29 de septiembre de 1928 - †21 de octubre de 2011) fue un poeta, ensayista, traductor y redactor esloveno.

Vida y trabajo
Tone Pavček nació el 29 de septiembre de 1928 en Šentjurij pri Mirni Peči, donde vivió hasta sus 16 años. Empezó a visitar la escuela primaria en el pueblo natal, después asistió a un internado de monjas en Liubliana, donde terminó la enseñanza media (lenguas clásicas) y después del bachillerato se matriculó en la Facultad de Derecho, graduándose en 1954, aunque nunca ejerció la abogacía.

Más allá de la escritura, Pavček fue muy activo en otros campos. En los años 1955-1957 ejerció el periodismo en Ljubljanski dnevnik y Ljudska pravica y después redactor de RTV Slovenija hasta el año 1972. Entre los años 1963 y 1967 fue director de Mladinsko gledališče (Teatro juvenil de Liubliana). Desde el año 1972 hasta su jubilación en el año 1990, fue el redactor responsable de la editorial Cankarjeva založba y desde 1979 hasta 1983 fue también presidente de la Asociación de escritores eslovenos, (Društvo slovenskih pisateljev).

En los años 1986-1990 fue diputado de la asamblea eslovena, por lo que en 1989, en una masiva manifestación de la céntrica plaza Kongresni trg, leyó el documento llamado Majska deklaracija (declaración de mayo). En el año 1996 la UNICEF lo nombró uno de sus embajadores. Desde el año 2001 hasta su muerte fue miembro de Academia Eslovena de Ciencias y de Artes.

Fue invitado asiduo de numerosas veladas, círculos de lectura y diferentes reuniones culturales. Puesto que en su tiempo libre Pavček cultivaba un tipo de vid llamada refošk, era conocido como el "caballero de vino". En 1953 publicó la obra "Pesmi štirih" (Poemas de los cuatro), en colaboración con Kajetan Kovič, Janez Menart y Ciril Zlobec. En la literatura eslovena de postguerra sobresalió como representante del intimismo. Los temas principales de su poesía fueron sobre todo el amor por su tierra natal, pero dedicó gran parte de sus obras a sus hijos, Saša y Marko Pavček.

Fue enterrado con honores de estado en el Cementerio de Žale (Liubliana).

Citas populares
"Cuando caminas, hazlo siempre hasta el final. En primavera hasta el florecimiento de las rosas, en verano hasta la maduración del trigo, en otoño hasta que la estantería esté llena, en invierno hasta la reina de las nieves, en el libro hasta la última línea, en la vida hasta la verdad auténtica, en ti mismo hasta que tus mejillas enrojezcan. Pero si no llegas ni la primera ni la segunda vez a la meta ni al camino correcto inténtalo una vez más, otra vez y aún otra."

"Estás en el mundo para mirar el sol. Estás en el mundo para ir detrás del sol. Estas en el mundo para ser el sol y para ahuyentar del mundo las sombras."

"Se necesitan muchas palabras simples, como pan, amor, bondad, para que, estando ciegos, no nos extravieramos en la oscuridad."

Tone Pavček

Labor traductora
Pavček tradujo la poesía rusa del siglo XX (Ahamatova, Tsvetáyeva, Yesenin, Mayakovski y Pasternak), importantes son también las traducciones de la lengua albanesa, bielorrusa, georgiana, serbocroata y otras lenguas eslavas.
Sus poemas más conocidos fueron traducidos a distintas lenguas extranjeras (inglés, checo, ruso, georgiano, croata, macedonio y serbio).

Bibliografía

Poemarios infantiles
 1956: Trije bratje in zlata ptica
 1957: Maček na dopustu
 1960: Polž pred nebotičnikom
 1961: Velesenzacija
 1965: Vrtiljak Vrtiljak
 1975: Čenčarija
 1976: Mokedaj
 1979: Slon v žepu
 1986: Prave (in neprave) pesmi
 1991: Besede za sladkosnede
 1992: Majhen dober dan
 1993: Sonce in sončice
 1996: Majnice, fulaste pesmi
 1998: Deček gre za soncem
 2003: S črko čez Krko
 2009: Majnice in majhnice
 2010: Po morju plava kit

Libros de dibujos
 1960: Sončece v žepu
 1969: Strašni lovec Bumbum
 1984: Marko na belem konju jaše
 1993: Juri Muri v Afriki
 1994: Živalski ringaraja

Poemarios para los adultos
 1953: Pesmi štirih
 1958: Sanje živijo dalje
 1964: Ujeti ocean
 1972: Zapisi
 1973: Iskanje sveta
 1976: Poganske hvalnice
 1978: Pesmi
 1983: Dediščina
 1988: Goličava
 1996: Temna zarja
 1998: Dolenjske bližine
 1998: Upočasnitve
 2005: Darovi
 2008: To je, kar je
 2008: Same pesmi o ljubezni
 2008: Samo tu lahko živim

Ensayos
 1994: Čas duše, čas telesa
 1997: Čas duše, čas telesa: drugi del (el tomo II.)
 2004: Čas duše, čas telesa: tretji del (el tomo III.)
 2008, 2010: Čas duše, čas telesa: četri del (el tomo IV.)

Premios
 1958: Levstikova nagrada (El Premio de Levstik)
 1959: Trdinova nagrada (El Premio de Trdina)
 1961: Levstikova nagrada (El Premio de Levstik)
 1965: Nagrada Prešernovega sklada (El Premio del Fondo de Prešeren)
 1979: Zmajeve dečje igre
 1984: Prešernova nagrada (El Premio de Prešeren)
 1986: Kajuhova nagrada (El Premio de Kajuh)
 1996: Večernica
 2005: Levstikova nagrada (El Premio de Levstik)
 2009: zlati red za zasluge Republike Slovenije

Fue también el ciudadano honorario de Novo Mesto, de Mirna Peč y de Liubliana. El 7 de junio de 2001 llegó a ser el miembro extraordinario y el 1 de junio de 2007 el miembro ordinario de SAZU.

Fuentes
 Dobro jutro: Skozi čas (29 de septiembre de 2009)
 Dolenjski list: Ob bližajočem se Pavčkovem jubileju (27 de diciembre de 2007)
 Varl-Purkeljc, Francka: Naši književniki in njihova dela

Poetas de Eslovenia
Traductores de Eslovenia
Traductores del ruso
Traductores al esloveno
Académicos de Eslovenia
Ensayistas de Eslovenia
Escritores de Eslovenia del siglo XX

Tone Pavček


Heinrich Gothot (* 18. März 1889 in Mülheim an der Ruhr; † 7. September 1963 ebenda) war ein deutscher Unternehmer im Maschinenbau.

Leben und Wirken
Heinrich Gothot wuchs als Sohn des Unternehmers Ferdinand Gothot (1856–1926) in Mülheim an der Ruhr auf. Nach dem Besuch des Gymnasiums studierte er mit Unterbrechung durch den Ersten Weltkrieg, an dem er als Soldat teilnahm, verschiedene geistes- und naturwissenschaftliche Fächer an den Universitäten von Berlin, München und Bonn. 1920 beendete er seine Studien mit der Promotion zum Dr. phil.

Er trat nach dem Studium in das väterliche Unternehmen, die Maschinenfabrik Ferdinand Gothot GmbH, ein und übernahm 1927 deren Leitung. Gothot setzte sich dafür ein, die vielseitigen technischen Möglichkeiten der beginnenden Rationalisierung besser zu nutzen und betätigte sich als Erfinder und Konstrukteur. In den frühen 1950er-Jahren schuf er die Grundlagen für die Automation seines Unternehmens.

In den letzten Lebensjahren lebte er zurückgezogen und beschäftigte sich hauptsächlich mit Arbeiten zu wissenschaftlichen Themen.

Quellen
 Stadtarchiv Mülheim an der Ruhr, Bestand 1440 und Bestand 1550

Weblinks
 Geschichte der Firma Gothot
 Presseinformation der Firma Gothot zum 125-jährigen Firmenjubiläum (PDF; 58 kB)

Industrieller (Mülheim an der Ruhr)
Unternehmer (Nordrhein-Westfalen)
Unternehmer (20. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1889
Gestorben 1963
Mann

Heinrich Gothot


اتخذ الملك اليوناني القديم موسولوس في عام 337 ق.م. من مدينة هليكارناسوس (بودروم حالياً) عاصمة لمملكته كاريا التي تقع غرب الأناضول (تركيا حاليا)، تمتع هذا الملك بشهرة واسعة في عصره حيث كان ميالا لحياة البذخ والترف، مما دفعه لأن يشيد لنفسه وهو على قيد الحياة ضريحا فخمًا يتناسب مع مكانته، والذي سرعان ماعتبر من عجائب الدنيا السبع القديمة لضخامته، ونقوشه الباهظة التكاليف، وزخارفها التي تتسم بالبذخ والعظمة.

أطلق على هذا البناء في ذلك الوقت (موسوليوم). وفي العصر الروماني أصبحت كلمة «موزوول» (موسول) لفظا عاما يعني أي مقبرة ضخمة، حتى أن تلك الكلمة أيضا أصبحت ترجمتها بالعربية في العصر الحالي ضريح، حيث يطلق على أي مقبرة ذات تصميمات معمارية ضخمة.

يذهب بعض الباحثين إلى الاعتقاد بأن زوجة الملك موسولوس التي كانت تدعى «آرتميس الثانية» (Artemisia II) هي التي شيدت لزوجها الضريح بعد وفاته. كان الضريح الذي لم يتبق منه شيء اليوم، عبارة عن بناء مستطيل الشكل، ارتفاعه الكلي يبلغ حوالي 45 مترا، يتكون من ثلاثة أجزاء. المستوى السفلي منه عبارة عن قاعة ضخمة من الرخام الأبيض، يليه المستوى الثاني الذي يوجد به 36 عمودًا، موزعة على جميع أجزاء البناء، تحمل تلك الأعمدة سقفا على شكل هرم مدرج، تعلوه عربة فاخرة ذات أربعة جياد.

ما يميز الضريح الأعجوبة هو النقوش البارزة، والزخارف المنحوتة والتماثيل المتفاوتة الأحجام على الأعمدة، وعلى جميع أركان الضريح، التي كانت تحكي قصصا مصورة لبعض المعارك الأسطورية، كما يوجد بقاعدته دهليز يؤدي إلى غرفة بها الكثير من الكنوز والتحف الذهبية، كذلك كانت رفاة وعظام موسولوس التي تم حرقها طبقا للطقوس اليونانية، ملفوفة في قماش مطرز بالذهب، موضوعة داخل تابوت من الرخام الأبيض الفاخر. يوجد الآن مسجد في نفس المنطقة التي كان يوجد بها الضريح.

المراجع

أضرحة في تركيا
بودروم
عجائب الدنيا السبع
علم الآثار في أخمينيون
كاريا (إقليم)
مبان ومنشآت اكتملت في القرن 4 ق م
مبان ومنشآت في اليونان القديمة
مبان ومنشآت مهدمة في تركيا
معالم مدمرة في تركيا
هاليكارناسوس

ضريح موسولوس


Podsavezna nogometna liga Pula (također i kao Pulska podsavezna liga, Liga Pulskog nogometnog podsaveza) je bila liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1959./60.  Sudjelovalo je 8 klubova, a prvak je bila momčad "Štinjan" iz Pule.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Zona Rijeka – Pula 1959./60.
 Podsavezna liga Rijeka 1959./60.

Izvori

 Godišnjak FSJ 1959-60, Beograd, 1960., ISSN: 0351-2894, str. 171

1959-60 Pula
Pula
1959-60 Pula

Podsavezna nogometna liga Pula 1959./60.


La  est l'une des dix-huit circonscriptions législatives que compte la préfecture de Kanagawa au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La troisième circonscription de la préfecture de Kanagawa regroupe deux arrondissements du nord-est de Yokohama : Tsurumi et Kanagawa.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Troisième circonscription de la préfecture de Kanagawa


جزيرة بافن تقع في شمال كندا، هي منطقة قليلة السكان لا تتجاوز 11,000 نسمة حيث تتواجد السلسلة الجبلية لبافن التي تشمل قمة جبل أسغراد وقمة جبل أودين الأكثر ارتفاعاً في الجزيرة وتصل قمته إلى 2,147 مترا (7,044 قدما) فوق سطح البحر.

تقع الجزيرة ضمن محيط الدائرة القطبية الشمالية. وهي أكبر جزير تابعة لكندا وخامس أكبر جزيرة في العالم. إجمالي مساحة بافن يبلغ 507,451 كم2. وقد سميت تبعا لمكتشفها البريطاني وليام بافين.

وتعيش في الخليج الحيتان السوداء وحيوانات الفقمة والفظ. وقد أطلق اسم بافين على الخليج والجزيرة نسبة إلى وليم بافين مستكشف المنطقة عام 1616م.

تاريخ

اكتشفها المستكشف والبحار الإنجليزي وليام بافن، الذي ذهب عام 1612م إلى جرينلاند مع حملة استكشافية. وفي عام 1615م قاد حملة لاكتشاف الممر الشمالي الغربي المؤدي إلى آسيا. وأطلق اسمه على خليج بافن الذي اكتشفه عام 1616م، وكذلك على جزيرة بافن.

جغرافيا

مدينة كاليوت عاصمة نونافوت تقع في الساحل الجنوبي لجزيرة بافن تعداد سكانها في إحصاء 2007 كان 5,236 نسمة. يقع متنزه أويويتك الوطني على هذه الجزيرة. ويفصل خليج بافن بين جزيرة بافن وجرينلاند من الشمال. ويكون الخليج خالياً من الجليد لمدة قصيرة في فصل الصيف.

اقتصاد

غنية برواسب الحديد الخام. يعيش عدد قليل من الدنماركيين والإسكيمو على ساحلها الصخري العالي.

تملك كندا والولايات المتحدة محطات رادار على جزيرة بافين تُعَدُّ جزءًا من نظام الإنذار الشمالي.

مراجع

جزيرة بافن
جزر أرخبيل القطب الشمالي الكندي
جزر بافين
جزر خليج بافن

بافن (جزيرة)


කිරීටක ශ්‍යානිය () යනු  හෘදයේ රෝග තත්ත්වයකි.

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත
 හෘදයාබාධය

හෘද රෝග

කිරීටක ශ්‍යානිය


Selçuk Üniversitesi 19 Mayıs Spor Salonu Selçuk Üniversitesi Alaaddin Keykubat kampüsünde bulunan spor salonudur. Selçuk Üniversitesi basketbol takımının iç saha maçlarına ev sahipliği yapar. Salon TBL'de kullanılan salonlar içerisinde üniversite sınırları içinde bulunma özelliğiyle tektir.

Konya'daki spor salonları
19 Mayıs Spor Salonu


අයිහොලේ හෙවත් ඓහොළේ, ඓවල්ලි, අහිවොලාල් හෝ ආර්යපුර යන නාමයෙන් හැඳින්වෙන්නේ ක්‍රි.ව. සයවන සිට දොළොස්වන සියවස දක්වා කාලයට අයත්, ඉන්දියාවේ කර්ණාටක හි පිහිටි පුරාතන සහ මධ්‍යකාලීන බෞද්ධ, හින්දු සහ ජෛන ස්මාරක අන්තර්ගත ඓතිහාසික අඩවියකි. මෙහි ශේෂව ඇති බොහෝ ස්මාරක ක්‍රි.ව. 7වන සිට 10වන සියවස් අතර කාලයට අයත් ය.  මෙම නාමයම සහිත් කුඩා ගම්මානයක වගාබිම් සහ වැලිගල් පර්වතයකින් වටවූ අයිහොලේ හි ලෙන් සහ දේවාල එකසිය විස්සකට අධික සංඛ්‍යාවක් දක්නට ලැබේ. මෙය බගලකෝට් දිස්ත්‍රික්කයේ මාලප්‍රභා ගංගා නිම්නය දිගේ පිහිටියේ ය්.

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

Aihole temples
Official site of Bagalkot District
Sacred Landscapes in Early Medieval South India: the Chalukya state and society (ca. AD 550–750) – Aihole
Photos of Aihole British Library Collection

කර්ණාටකයේ බලකොටු
කර්ණාටකයේ ලෙන්
කර්ණාටකයේ පුරාවිද්‍යා අඩවි
කර්ණාටකයේ සංචාරක කර්මාන්තය
ශෛව ආගම
බුද්ධාගමේ ඉතිහාසය
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ලෙන්
6වන සියවසේ හින්දු දේවාල
7වන සියවසේ හින්දු දේවාල
8වන සියවසේ හින්දු දේවාල
5වන සියවසේ ජෛන දේවාල
11වන සියවසේ ජෛන දේවාල
ගුප්ත කලාව

අයිහොලේ


An Nevillea in uska genus han Liliopsida. An Nevillea in nahilalakip ha familia nga Restionaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Nevillea

Nevillea


Borstel ist seit 1927 ein Ortsteil der Gemeinde Sülfeld im Kreis Segeberg in Schleswig-Holstein.

Der Ort liegt 2 km nordwestlich vom Kernbereich von Sülfeld.

Die B 432 verläuft nordwestlich in 1 km Entfernung.

Das Naturschutzgebiet Nienwohlder Moor im Kreis Stormarn liegt südlich, 2 km entfernt.

Siehe auch
 Herrenhaus Borstel
 Forschungszentrum Borstel
 Oering

Weblinks
 gemeinde-suelfeld.de:

Einzelnachweise

Sülfeld
Ort im Kreis Segeberg

Borstel (Sülfeld)


Quatro Televisión es un canal de televisión abierta peruano que emite desde la ciudad de Arequipa. Fue lanzado en 1986 y es propiedad de la Compañía de Radiodifusión Hispano Peruana.

Historia
En 1986 se establece la Compañía de Radiodifusión Hispano Peruana S.A. por iniciativa de los hermanos Javier, José Luis y Federico Velasco Salinas. Dos años después, obtienen del MTC una licencia de funcionamiento para operar un canal de televisión en la frecuencia 4 VHF de Arequipa. De esta forma, los hermanos lanzan el canal Hispano Televisión (HTV) el 25 de setiembre de 1988. En sus inicios, el canal retransmitía la señal de Televisión Española Internacional bajo contrato; HTV no emitió programación propia hasta principios de la década de 1990.

Existió una disputa por el control del canal 4 de Arequipa, entre HTV y Global Televisión de Lima (Canal 13 de Lima, en ese entonces propiedad de Vittorio de Ferrari), lo cual llevó a ambas empresas a un litigio judicial que duró hasta 1994. Durante esa época, ambos canales intercambiaban roles para emitir programación en el canal. Finalmente HTV ganó la demanda y siguió emitiendo en la frecuencia 4 VHF de Arequipa, además de adquirir equipos de grabación para producir sus propios programas. En 1995, el canal se convierte en repetidora de Uranio 15 de Lima (actualmente La Tele); al mismo tiempo, HTV ya emitía algunos programas de producción original comoTele noche y Cantamérica. En 1998, el canal se afilia a la cadena limeña ATV y empieza a usar el nombre comercial de esa red al mismo tiempo que incrementaba el número de sus producciones originales.

El contrato con ATV finalizó en 2002 y meses después el canal pasó a reemitir la señal de Red Global. Además, El Ministerio de Transportes y Comunicaciones ordenó el cambio de frecuencia Televisión Continental de canal 6 a canal 5, que hizo que Andina de Radiodifusión instalase un nuevo transmisor mediante el cual ATV iniciaría sus transmisiones como repetidora. Y también, firmó un contrato con Panamericana Televisión para retransmitir parte de su programación en pleno contexto administrativo en ese momento precario, a pesar de que Panamericana ya emitía por el canal 2 de Arequipa. A fines de 2006, HTV deja de ser repetidora de Red Global y comienza una nueva etapa como canal independiente; de esta manera, aumentó el número de sus producciones originales y actualizó su equipamiento técnico.

El 20 de junio de 2011, HTV cambió su denominación comercial a Viva TV, renovó su programación y empezó a emitir su señal por internet. El 18 de diciembre de 2014 cambia nuevamente su nombre comercial a Quatro Televisión.

En 2017, el Ministerio de Transportes y Comunicaciones le asignó la frecuencia 30 UHF (canal virtual 4.1) para el inicio de sus transmisiones en señal digital, lo cual se concretó el 26 de enero del 2022 con una señal de prueba a 480i (SD) replicada de la señal analógica con sus fallas de origen, el 16 de mayo del 2022 subió su resolución a 720p y dejó de replicar la señal analógica para transmitir de manera nativa; paulatinamente viene adecuando los contenidos, el equipamiento y el paquete gráfico al nuevo formato de video.
Desde setiembre del 2022, Quatro Televisión emite en resolución 1080p.

Programación

Programación actual

Programación anterior

Logotipos

Hasta 1995: Se usaba como mosca en pantalla el texto HTV generado por una tituladora Videonics en diversos colores y tipos de letra, no existía un logo oficial.

1995-1996: Un círculo (Tipo "Picture Start") que contenía un número 4 a la derecha superior, y en la parte inferior decía HTV, alrededor decía "Hispano Televisión el canal de la familia".

1996-1998: Las letras H y V entrelazadas (Cuyo enlace en el medio formaba la T) de color azul.

1998-2002: Se usó el logo y la denominación de ATV.

2002-2011: Tres piezas azules que juntas formaban un círculo con un hueco en forma de "h" en el centro.

2011-2014: Una especie de estrella con un círculo amarillo en el centro y rayos de colores rojo, verde y azul, acompañada del texto "Viva TV".

2014-Actualidad: El texto "Quatro", donde la "Q" tiene la forma del símbolo de encendido/apagado invertido en color anaranjado, el resto de letras aparece en minúsculas y en color azul, debajo de estas, el texto "televisión" también en minúsculas.

Eslóganes
 1995-1996: El canal de la familia
 1996-1998: El canal
 1998-2002: Porque la televisión en Arequipa es ATV
 2002: El canal regional
 2002-2011: Es para ti
 2011-2012: Nuestro canal
 desde 2012: El canal de Arequipa, nuestro canal
 2013: 25 años, El canal de Arequipa
 desde 2017: El canal de Arequipa, desde 1988

Enlaces externos

Canales de televisión de Arequipa
Canales de televisión abierta de Perú
Canales de televisión abierta de Latinoamérica

Quatro Televisión