Disney Channel (originalno nazvan The Disney Channel od 1983. do 1997. i često nazivan skraćeno Disney od 1997. do 2002. godine) američki pretplatnički kanal koji je glavni dio Disney Channels Worldwide dio Walt Disney Television produžnice The Walt Disney Company.

Disney Channelov program se sastoji od originalnih televizijskih serija, bioskopskih i televizijskih filmova i odabranog trećeg programa. Disney Channel — koji se ranije prikazivao kao preminum servis — originalno je emitirao program za cijelu obitelj tijekom 1980-ih i kasnije za mlađu djecu od 2000-ih. Većina originalnog programa Disney Channela namejnjen je djeci od 9 do 16 godina, dok je njihov Disney Junior kanal namijenjen za djecu mlađu od 8 godina.

Od siječnja 2016. Disney Channel dostupan je za oko 93,9 milijuna televizijskih kućanstava koja plaćaju televiziju (80,6% kućanstava s najmanje jednim televizijskim prijemnikom) u Sjedinjenim Državama.

Povijest
Godine 1977, izvršni direktor Walt Disney Productions, Jim Jimirro, iznio je ideju o kabelskoj televizijskoj mreži koja bi sadržavala televizijske i filmske sadržaje koji dolaze iz studija. Disneyjev predsjednik Card Walker odbio je prijedlog, navodeći fokus tvrtke na razvoj Epcot centra u Walt Disney Worldu. Ideja je oživjela u studenom 1981., kada je Disney sklopio partnerstvo s Group W Satellite Communications. U rujnu 1982. godine, Grupa W povukla je interes za namjeravano zajedničko ulaganje zbog nesuglasica oko kreativne kontrole kanala i financijskih obveza koje bi Grupi W pripadale 50% troškova pokretanja usluge. Walt Disney Productions nastavili su s razvojem kanala uz pomoć predsjednika utemeljitelja Alana Wagnera i službeno su najavili pokretanje svog obiteljskog kablovskog kanala početkom 1983. godine.

The Disney Channel pokrenut je na nacionalnoj razini kao premium kanal u 19:00 po istočnom vremenu 18. travnja 1983. Kanal - koji je u početku održavao programski raspored po 16 sati dnevno, od 7:00 do 23:00. Istočno i pacifičko vrijeme - postat će dostupno dobavljačima kabela u svih 50 američkih država do rujna 1983., a do prosinca te godine prikupljali bi bazu od više od 611.000 pretplatnika; U listopadu 1983. kanal je debitirao svoj prvi napravljeni za kablovski film, Tiger Town, koji je tom kanalu osvojio nagradu CableACE. Kanal je postigao profitabilnost do siječnja 1985. godine, a njegov je program do tog trenutka dosegao 1,75 milijuna pretplatnika.

U rujnu 1990., TCI-ov Montgomery, Alabama, postao je prvi pružatelj kablova koji je kanal prenosio kao osnovnu kabelsku uslugu. Između 1991. i 1996., stalno povećavajući broj davatelja kablova počeo je prebacivati Disneyjev kanal s vrhunske ponude dodatka na njihove osnovne razine, bilo eksperimentalno ili stalno; međutim, rukovoditelji Walt Disney kompanije demantirali su bilo kakve planove pretvaranja kanala u osnovnu uslugu koja podržava oglas, navodeći da je smjena premija-osnovna kod nekih pružatelja usluga dio petogodišnje "hibridne" strategije koja je pružateljima omogućila da ponude kanal na bilo koji način.

6. travnja 1997. kanal - koji je službeno preimenovan u jednostavno Disney Channel i do rujna 2002, alternativno identificiran samo kao "Disney" u on-line promocijama i mrežnim identifikacijama - podvrgnut je značajnom rebrandingu i uvođenju novog logotipa u obliku Mickey televizor u obliku uha u obliku dizajna Lee Hunt Associates. Programski gledano, održavao je programski format sličan onome koji je nosio kao cjelovitu premium uslugu; međutim, ciljna publika Disney Channel-a počela se više usmjeriti prema djeci, noću je i dalje odgovarala obiteljskoj publici. Disney Channel je također počeo prekide prekida zraka u emisijama radi promocije programa i Disneyevih filmskih i kućnih video izdanja, smanjio je broj starijih filmova koji su se emitirali po njegovom rasporedu i počeo se baviti glazbenim programom više prema djelima popularnim pred-tinejdžerima i tinejdžerima. (koji uključuje glazbene videozapise i preusmjeravanje njegovih koncertnih specijala na mlađe i nadolazeće glazbenike popularne u toj demografskoj skupini). 23. kolovoza 1997. kanal je ponovo pokrenuo ploču filmskih filmova koji su napravljeni za televiziju - Originalni filmovi Disney Channel - uz Sjeverno svjetlo, zamijenivši prethodni natpis premijere Disney Channel Premiere Films. Disney Channel je također počeo povećavati svoj originalni razvoj programiranja, lansiravši s debitantskim singlom Flash Forward 1997. godine.

Kanal bi na kraju podijelio svoje programiranje u tri različita bloka: Playhouse Disney (koji je predstavljen u svibnju 1997., fokusirajući se na serije namijenjene djeci predškolske dobi), Vault Disney (koji je počeo kao noćni blok samo u nedjelju u rujnu 1997., prije nego što se proširio na sedam noći tjedan do kraja 1998., sa starijim Disneyjevim programima, stariji televizijski specijalci i neki stariji igrani filmovi pomaknuli su se iz dnevnog i pravog vremenskog razdoblja) i Zoog Disney (postava za vikend popodneva i večeri koja je ugođena antropomorfnim hibridnim likovima robota / vanzemaljaca nazvana " Zoogs "koja je predstavljena u kolovozu 1998. godine, kompromitirajući originalne i kupljene serije namijenjene tinejdžerima i tinejdžerima). Robna marka Zoog Disney kasnije bi se proširila i obuhvatila većinu dnevnog i večernjeg rasporeda kanala pod dnevnim i večernjim rasporedom kanala pod natpisom "Zoog Weekendz" u lipnju 2000. godine.

U 1999. godine Disney Channel počeo je nalagati da TV davatelji usluga koji su ga i dalje nudili kao premium usluga prebacuju kanal na svoje osnovne razine kanala, ili će odbiti produžiti ugovore o prijevozu s pružateljima usluga (poput Time Warner Cable i Comcast, posljednjeg velikog TV davatelji kanal nose kao uslugu platiša) koji su odlučili nastaviti ga nuditi kao dodatak svojoj usluzi. U jesen 2002. Disney Channel ukinuo je blokove Zoog Weekendz i Vault Disney - postupno je ukinuo marku "Zoog" i zamijenio posljednji blok nizom ponavljanja u isti dan izvornih i stečenih programa kanala - i smanjio svoju noćnu premijeru filmova s prikazivanja prosječno dvije do tri značajke na jednu jedinicu dnevno. Njegova izvorna programska ploča također se u velikoj mjeri oslanjala na sitcome uživo i animirane serije, bježeći od stvarnih serija i scenarijeve drame.

Originalni napori programa 2000-ih godina na kanalu doveli su i do marketinških napora da se zvijezde njegove serije preusmjere u glazbu kroz diskografske ponude sa sestrinskom glazbenom izdavačkom tvrtkom Hollywood Records, počevši od Hilary Duff, koja je postala prvi tinejdžerski idol kanala tijekom 2001–2011. 04 sitcom Lizzie McGuire. Uspjeh originalnog televizijskog filma iz 2003. godine Cheetah Girls doveo je do razvoja drugih originalnih programa tematske glazbe, uključujući hit originalnog filma High School Musical iz 2006. godine i sitcoma Hannah Montana (koja je pokrenula karijeru svoje zvijezde Miley Cyrus). Premijera High School Musical 2 od 17. kolovoza 2007. postala je najviše ocijenjeni ne-sportski program u povijesti TV-a osnovnog sloja i najpopularnija filmska premijera na snimanju (kao i najviše ocijenjena) televizijskog programa - u ljeto 2007. s besplatnim emitiranjem ili pretplatom - sa 17,2 milijuna gledatelja. 2012. godine Disney Channel završio je Nickelodeon-ov 17-godišnji pogon kao najcjenjeniji kabelski kanal u Sjedinjenim Državama i tako ostvario prvu pobjedu u ukupnom dnevnom gledanju među svim kablovskim mrežama, mjereno ACNielsen.

Programiranje

Biblioteka filmova
High School Musical 2 trenutno je najuspješniji DCOM u smislu popularnosti i priznanja, postavljajući osnovni kabelski rekord za pojedinačni najgledaniji televizijski program, jer je njegov debi iz kolovoza 2007. gledalo 17,2 milijuna gledatelja (računajući sport, ovo rekord je trajao do 3. prosinca 2007. godine emitiranja igre New England Patriots-Baltimore Ravens o korporativnom bratu ESPN-a u Monday Night Football, koju je pogledalo 17,5 milijuna gledatelja). Filmovi Cheetah Girls također su bili izuzetno uspješni u pogledu robe i prodaje za svoje koncertne turneje i zvučne zapise. Prvi film 2003. godine bio je prvi filmski mjuzikl snimljen za TV u povijesti Disney Channel-a i imao je preko 84 milijuna gledatelja širom svijeta. Drugi film bio je najuspješniji u seriji i privukao je 8,1 milijuna gledatelja u Sjedinjenim Državama. Koncertna turneja na 86 dana s predstavom grupe svrstana je u jedno od prvih 10 koncertnih turneja 2006. godine; turneja je oborila rekord u Houston Rodeo koji je 1973. postavio Elvis Presley, rasprodavši se sa 73.500 prodanih karata u tri minute.
Osim svojih filmova napravljenih za kablove, Disney Channel ima prava na kazališno objavljene dugometražne filmove, a neka filmska prava dijele sa sestrinskom mrežom Freeform. Uz filmove Walt Disney Studios Motion Pictures (koji se uglavnom sastoje od izdanja Walt Disney Pictures, Walt Disney Animation Studios i Pixar), kanal zadržava i prava na filmove iz drugih studija. Neki filmovi objavljeni u Bagdasarian Productions (poput The Chipmunk Adventure i Alvin and the Chipmunks Meet Frankenstein) također su emitirani na Disney Channelu, iako većina njih trenutno nije u vlasništvu Walt Disney Studios Motion Pictures.

Programiranje blokova

Trenutno
 Disney Junior - "Disney Junior" je blok koji prikazuje predstave namijenjene djeci u dobi od 2 do 7 godina, a koji je predstavljen 14. veljače 2011.; emitira se od ponedjeljka do petka od 8:00 do 02:00. (6: 00–10: 00 sati tijekom ljetnih mjeseci, druga određena razdoblja pauze u školama i za velike praznike) i vikendima od 6:00 do 9:00 sati Istočno i pacifičko vrijeme (blok prvenstveno cilja predškolce kao uobičajenu metu Disney Channel-a publika pred-tinejdžera i mladih adolescenata u školi je tijekom određenog vremenskog perioda radnim danom). Izložbe uključuju Mickey Mouse Clubhouse, Mickey and the Roadster Racers, Puppy Dog Pals, Vampirina, Elena of Avalor, Sofia the First, Miles from Tomorrowland, The Lion Guard i Doc McStuffins.

Prijašnji
 Disney Night Time (Disneyjevo noćno vrijeme)- Kao vrhunski kanal od 18. travnja 1983. do 6. travnja 1997., Disney Channel predstavio je programe namijenjene starijoj roditeljskoj publici tijekom večernjih i noćnih sati pod naslovom "Disney Nighttime". Sadržaj viđen u tim blokovima bio je lišen seksualnog i nasilnog sadržaja. Programiranje tijekom Disney Nighttime uključivalo je i starije igrane filmove (slične onima u to vrijeme na American Movie Classics, i na kraju Turner Classic Movies, s miješanim naslovima Disneyevih filmova i filmovima iz drugih filmskih studija), kao i originalne koncertne specijalitete (s umjetnici u rasponu od Ricka Springfielda do Jon Secade do Eltona Johna), specijalisti i dokumentarni filmovi.
 The Magical World of Disney (Čarobni svijet Disneya) - koristi se kao kišobran za nedjelju navečer za filmove i specijalne emisije na Disney kanalu od 23. rujna 1990. do 24. studenog 1996., a izvorno se emitirao isključivo u nedjelju navečer u 19:00. Istočna / Pacific. Od 1. prosinca 1996. do 1999. godine The Magical World of Disney služio je kao cjelokupno markiranje noćnih večernjih linija filmova Disney Channel s početkom u 19:00. Istočna/Pacific.
 The American Legacy (Američka Ostavština) - istrčao je u utorak navečer u 21:00. Istočni/Tihi ocean od 7. siječnja 1992. do 27. kolovoza 1996. Prvobitno lansiran u čast 500. obljetnice otkrića Sjedinjenih Država, blok je sadržavao filmove, dokumentarne filmove i emisije o prilozima, povijesti i scenskim čudima narod.
 Toonin' Tuesday (Toonin' Utorak)- traje od 5. listopada 1993. do 27. kolovoza 1996., "Toonin' Tuesday" bio je tjedni programski blok s različitim animiranim programima. Svaki utorak od 18:00 do 21:00. Istočni / pacifički, "Toonin 'Tuesday" prikazivao je ponajprije animirane filmove i specijale (premda su reprize The Charlie Brown and Snoopy Show ponekad emitirane kao dio bloka). Blok je završio 27. kolovoza 1996. zbog promjena u programskom rasporedu kanala.
 Bonus! Thursday (Bonus! Četvrtak) - Od 7. listopada 1993. do 29. kolovoza 1996. Disney Channel vodio je tjedni programski blok pod nazivom "Bonus! Thursday" (ili ukratko "Bonus!") Koji se održavao svakog četvrtka od 5:00 do 21:00. Istočna / Pacific. U bloku su bili prikazani programi namijenjeni tinejdžerima, uključujući serije poput Kids Incorporated, The All-New Mickey Mouse Club, razne serijske filmove o Mickey Mouse Clubu (uključujući Teen Angel i Match Point) i Eerie Indiana, nakon čega su uslijedili filmovi i specijalci. Blok je završio 29. kolovoza 1996. zbog promjena u programskom rasporedu kanala.
 Totally Kids Only ("TKO"; Totalno Samo Djeca) - jutarnja linija živih akcija i animiranih serija koja je postala robna marka za jutarnji i podnevni blok kanala (od 6:00 do 13:00 istočni / pacifički) namijenjen djeci u dobi od 2 do 8 godina u razdoblju od 1993. do travnja 1997. godine
 Triple Feature Friday (Petak s Trostrukim Igrama) - trčanje svakog petka s početkom u 17:00. Istočni / pacifički od 8. listopada 1993. do 30. svibnja 1997. prikazali su tri različita filma - ponekad neovisno o žanru svakog filma - koji su bili vezani za određenu temu.
 Disney Drive-in - pokreće se svake subote s početkom u 13:30. Istočni / pacifički od 8. listopada 1994. do 31. kolovoza 1996. prikazivali su Disneyjeve serije poput Zorro, Texas John Slaughter i Spin and Marty, nakon čega su slijedili Disneyjevi filmovi i specijalci. Blok je završio 31. kolovoza 1996. zbog promjena u rasporedu kanala.
 Block Party (Blok Stranka) - Od 2. listopada 1995. do 28. kolovoza 1996., četiri animirane serije koje su ranije emitirane u The Disney Afternoon (Disneyevo Popodne) (Darkwing Duck, TaleSpin, DuckTales i Chip 'n Dale Rescue Rangers) zajedno su renovirane na Disney Channelu kao dvosatni programski blok pod nazivom "Block Party" koji je emitiran radnim danom od 5:00 do 19:00 Istočna / Pacific. Brendiranje "Block Party" odbačeno je 3. rujna 1996., kad je Darkwing Duck uklonjen kao uvod u blok, a Goof Troop je dodan da bi okončao postavu. Ovaj neimenovani blok nastavio se emitirati u 1997. godinu.
 Playhouse Disney - dnevni program jutarnjeg programa namijenjen djeci predškolske dobi koji je debitirao 8. svibnja 1997., zamijenio je mješavinu emisija usmjerenih prema predškolcima i emisija namijenjenih starijoj djeci koja su se emitirala kao dio jutarnje linije Disney Channela. Blok je zaustavljen 13. veljače 2011. godine, a sutradan ga je zamijenio Disney Junior.
 Magical World of Animals (Čarobni svijet životinja) - jednosatni blok serija o divljini, namijenjen djeci koji je trajao od kolovoza 1997. do 1999. godine. Promoviran je kao izdanak čarobnog svijeta Disneya i nedjeljnim večerima od 7:00 do 20:00 sati. Istočno vrijeme, blok se sastojao od dvije serije: Going Wild with Jeff Corwin i Omba Mokomba.
 Vault Disney - predstavljen je u rujnu 1997., pet mjeseci nakon prvog velikog rebranda Disney Channel, zamijenivši Disney Nighttime liniju. Izvorno emitiraju samo u nedjelju navečer od 21:00. do 6:00 sati po istočnom i pacifičkom vremenu, Vault Disney proširio se na sedam noći u tjednu u rujnu 1998. (izdanja bloka od ponedjeljka do subote u ovo doba emitirana od 23:00 do 6:00 sati istočno / pacifičko; početak vrijeme bloka kao cjeline premješteno je jednoliko u ponoć svakodnevno u rujnu 1999.). Vintage program koji se prikazivao tijekom rasporeda u kasnim noćnim satima promijenio se u samo televizijske serije i specijalne produkcije koje su producirali Disney (poput Zorroa, Spin i Martyja, The Mickey Mouse Club i Antologije Walt Disneyeve televizijske serije), kao i starije Disneyjeve televizijske specijale. Stariji Disneyjevi igrani filmovi također su bili dio linije od 1997. do 2000. godine, ali emitovani u smanjenom kapacitetu. Na bloku je također prikazan Ink and Paint Club, antologijska serija s animiranim Disneyevim kratkim kratkim hlačama, koja je nakon uklanjanja Quack Pack-a s rasporeda postala jedini preostali program na kanalu koji će prikazivati ove kratke hlače do 1999. godine. Kanal je prekinuo blok u rujnu 2002, u korist izvođenja ponavljanja svog originalnog i stečenog serijala u kasnim večernjim i noćnim satima (što je u usporedbi s Vault Disney-om usmjerenim prema odraslima) namijenjeno djeci i tinejdžerima, publici koja je obično spava u tom vremenskom periodu).
 Zoog Disney - pokrenut u kolovozu 1998., programski blok koji se izvorno emitirao samo vikendom popodne od 16:00. do 19:00 sati Istočna / Pacific. Domaćini bloka bili su "Zoogs", animirani antropomorfni roboti / vanzemaljski stvoreno-hibridni likovi s ljudskim glasovima (od kojih su neki djelovali poput tinejdžera). Blok je objedinio televiziju i internet, omogućujući komentare gledatelja i ocjene igrača online igara ZoogDisney.com koja se emitirala na kanalu tijekom redovitog programiranja u tiker formatu (koji je kanal nastavio koristiti nakon što je blok prekinut, međutim oznaka od svibnja 2010. gotovo je potpuno odustalo od korištenja programa uživo. Od rujna 2001. do kolovoza 2002., postava za poslijepodne i prijepodne u petak, subotu i nedjelju markirana je pod krovnim nazivom "Zoog Weekendz". Zoogovi su redizajnirani violončelom i odavali zrele glasove 2001. godine, iako su prepravljeni likovi Zooga prekinuti nakon manje od godinu dana; cijeli je blok Zoog Disney zaustavljen do rujna 2002.
 Disney Replay - "Disney Replay" bio je blok koji je predstavljen 17. travnja 2013., u kojem su sudjelovale epizode neispravne originalne serije Disney Channel koja je praizvedena između 2000. i 2007. (poput Lizzie McGuire, That's So Raven i Hannah Montana). Zrakoplovnim srijedom navečer / rano ujutro u četvrtak (kao naklonost popularnom trendu društvenih medija "Bacanje Ĉetvrtka"), prvotno od 12:00 do 1:00 ujutro po istočnom i pacifičkom vremenu, blok se proširio na šest sati (traje do 6:00 am Eastern / Pacific) 14. kolovoza 2014. Programi prikazani na Disney Replay dodani su usluzi WATCH Disney Channel 16. kolovoza 2014. Blok je prekinut 28. travnja 2016. i premješten u Freeform s novim imenom: That's So Throwback (To je tako Bačeno).
 Disney XD na Disney Channel - "Disney XD na Disney Channel" je obustavljena marka dva bloka koja emitira u petak i subotu navečer; animirani blok koji emitira petkom od 21:00. do 22:00 sata, prikazuju serije uglavnom ekskluzivne za Disney XD poput Star vs. the Forces of Evil, Zakon Milo Murphyja i DuckTales, te blok uživo izleta koji se emitira subotom od 10:00. do 11:00, emitiraju serije poput MECH-X4 i Walk the Prank. Prekinuta je s nosačem Disneya XD-a koji je postao jednak vozilu Disney kanala.

Sestrinski kanali

Trenutni sestrinski kanali

Disney Junior
Na 26. svibnja 2010. godine, Disney-ABC Television Group najavila je pokretanje novog digitalnog kablovskog i satelitskog kanala namijenjenog djeci u dobi od 2 do 7 godina pod nazivom Disney Junior, a debitirao je 23. ožujka 2012. Disney Junior kanal - koji se sviđa Disney Channel (iako za razliku od Disney XD ili kanala koji je Disney Junior zamijenio, Soapnet), nije zaštićen komercijalnim sadržajem - natječe se s ostalim kablovskim kanalima koji koče predškolce kao što su Nick Jr., Qubo i Universal Kids. Kanal sadrži programe iz postojeće knjižnice predškolskog programiranja Disney Channel i filmove iz filmske biblioteke Walt Disney Pictures. Disney Junior preuzeo je kanalni kanal koji drži Soapnet - kablovski kanal u vlasništvu Disneya sa sapunicama - zbog pada popularnosti tog žanra na radiodifuznoj televiziji i rasta videa na zahtjev, mrežnih streaminga i digitalnih video snimača, negirajući potrebu za linearni kanal posvećen žanru sapunice. Automatizirani Soapnet feed nastavio je postojati za davatelje koji još nisu sklopili ugovore o prijevozu za Disney Junior (poput Dish Network-a) i one koji su zadržali Soapnet kao dio njihove postave, a istovremeno su dodali Disney Junior kao dodatni kanal (kao što su DirecTV i Cox Communications); Nakon razdoblja tijekom kojeg davatelji kablova koji nisu htjeli odustati od mreže odmah su ga zadržali kako bi spriječili otkazivanje pretplatnika, Soapnet je 31. prosinca 2013. prestao s radom.
Bivši blok Playhouse Disney na Disney Channelu 14. veljače 2011 proglašen je za Disney Junior; 22 postojeća kablovska kanala i programski blok Playney Disney brendova izvan Sjedinjenih Država rebrenirana su pod imenom Disney Junior tijekom sljedeće dvije godine, zaključno s rebrandingom ruske i kineske verzije u rujnu 2013. Disney-ABC Television Group prethodno planirao pokrenuli su domaći Playhouse Disney Channel u SAD-u (koji bi služio istoj ciljanoj publici kao Disney Junior) 2001. godine, međutim, ova planirana mreža nikada nije pokrenuta, iako su se posvećeni Playhouse Disney Channels pokrenuli izvan Sjedinjenih Država.

Disney XD
Disney XD je digitalni kabelski i satelitski televizijski kanal u Sjedinjenim Državama, namijenjen dječacima i djevojčicama (izvorno namijenjen mladjoj muškoj publici) u dobi od 6 do 15 godina. Kanal je pokrenut 13. veljače 2009. i nasljednik je Toona Disneya; nosi akcijsko i komično programiranje s Disney Channel-a i bivšeg bloka Jetix iz Toon Disney-a, zajedno s nekim prvotvornim originalnim programima i izvan-sindiciranim emisijama. Kao i njegov prethodnik Toon Disney, ali za razliku od matične mreže Disney Channel i njegovog sestrinskog kanala Disney Junior, Disney XD djeluje kao usluga koja podržava oglašavače. Kanal nosi isto ime kao nepovezani mini web mjesto i medijski uređaj na Disney.com, koji se zalagao za Disney Xtreme Digital, iako se kaže da "XD" u nazivu kanala nema stvarno značenje.

Disney+
Disney+ je pretplatnička video streaming usluga na zahtjev u vlasništvu i kojom upravlja odjeljak Direct-to-Consumer & International (DTCI) tvrtke The Walt Disney Company. Usluga uglavnom distribuira filmove i televizijske serije u produkciji The Walt Disney Studios i Walt Disney Television, posebno s uslužnim reklamnim sadržajima Disneyevih Marvel, National Geographic, Pixar i Star Wars.

Bivši sestrinski kanali

Toon Disney
Toon Disney predstavljen je 18. travnja 1998. (što se poklapa s 15. obljetnicom pokretanja matične mreže Disney Channel), a bio je namijenjen djeci u dobi od 6 do 18 godina. Glavni konkurenti mreže bili su Warner Bros./WarnerMedia Cartoon Network i Boomerang, te ViacomCBS/MTV Networks' Nicktoons. Toon Disney izvorno je radio kao komercijalna usluga od travnja 1998. do rujna 1999., kada je postao podržan oglašavačima (za razliku od Disney Channel-a). Kanal je nosio spoj ponovljenih animiranih programa Disney Television Animation proizvedenog od Disney Channel, zajedno s programima drugih proizvođača drugih distributera, animiranim filmovima i originalnim programima. Godine 2004. na kanalu je predstavljen program noćnog programa namijenjen djeci od 7 do 14 godina pod nazivom Jetix, koji je sadržavao akcijski orijentirane animirane i aktivne serije. Tijekom prve godine Toon Disneya u eteru, Disney Channel vodio je u nedjelju navečer za zainteresirane pretplatnike blok uzorka programa Toon Disney. Mrežni nasljednik, Disney XD, kanal također namijenjen djeci, pokrenut je 13. veljače 2009. i sadrži širi spektar programiranja, s većim naglaskom na programima uživo.

Druge usluge

Usluge

Disney Channel HD
Disney Channel HD je simultani feed visoke razlučivosti Disney kanala koji emitira u 720p rezolucijskom formatu; feed se prvi put počeo emitirati 19. ožujka 2008. Većina izvornog programa kanala od 2009. proizvodi se i emitira u HD-u, zajedno s igranim filmovima, originalnim filmovima Disney Channel-a snimljenim nakon 2005. i odabranim epizodama, filmovima i serijama produciranim prije 2009. Disney XD i Disney Junior nude i svoje vlastite feedove visoke razlučivosti.

Disney Channel On Demand
Disney Channel On Demand je video usluga na zahtjev, koja nudi odabrane epizode originalne serije i Disney Junior programe, zajedno s odabranim originalnim filmovima i zakulisnim značajkama davateljima digitalnih kablova i IPTV-a.

DisneyNow
DisneyNow je usluga TV svugdje koja pretplatnicima na Disney Channel omogućava davatelji televizijskih usluga koji emitiraju televizijske programe uživo i na zahtjev.

Usluga je nasljednik izvorne usluge Disney Channel, TV Everywhere, "Gledajte Disney Channel", koja je pokrenuta u lipnju 2012 .; u rujnu 2017. Disney je zamijenio zasebne aplikacije za Disney Channel, Junior i XD novom aplikacijom poznatom kao DisneyNow.

Bivši servis

Disney Family Movies
Obiteljski filmovi Disney je neispravna usluga pretplate na video pretplatu koja je pokrenuta 10. prosinca 2008. Usluga je ponudila ograničen izbor filmova i kratkih filmova iz kataloga Walt Disney Pictures filma uz naknadu od oko 5 do 10 USD mjesečno, što ga čini strukturom sličnim originalnom modelu Disney Channel-a kao premium usluzi. Disneyevi obiteljski filmovi obustavljeni su 31. listopada 2019. prije pokretanja usluge video streaminga na zahtjev Disney+, koja nudi širi izbor filmova i nije ograničena na davatelje kabela na zahtjev.

Kritike i kontroverze

Anne Sweeney, koja je bila predsjednica Disney Channel-a od 1996. do 2014., našla se na meti kritika. Neki kritičari nisu odobravali marketinšku strategiju koja je izrađena za vrijeme njezinog mandata, što je rezultiralo u nagibu ciljne publike programa Disney Channel prema tinejdžerima, kao i smanjenju animiranog programa i povećanju emisija uživo -za TV filmove. U 2008, Sweeney je izjavio da će Disney Channel, koji je rezultat multi-platforme marketinške strategije korištenja televizije i glazbe, postati "glavni pokretač dobiti za Walt Disney Company".

Kanal je također povukao epizode (čak i kad je morao ponovo pokrenuti epizodu) u kojima su teme koje se smatraju neprikladnim zbog humora, vremena emitiranja epizode događajima iz stvarnog života ili teme smatrane neprikladnim za ciljanu publiku Disney Channel-a. U prosincu 2008., epizoda Hannah Montana "Bez šećera, šećera" povučena je prije emitiranja nakon pritužbi roditelja koji su tu epizodu pogledali putem videa na zahtjev usluga zbog zabluda u vezi s dijabetičarima i unosom šećera (otkriven je lik Olivera Okena iz Mitchel Mussoa u epizodi da mu je dijagnosticiran dijabetes tipa 1). Dijelovi te epizode naknadno su prepravljeni i ponovno snimljeni kako bi postali treća epizoda u sezoni "Pogoršani (Oliverov je u redu)", koja je emitirana u rujnu 2009.

U prosincu 2011. godine Disney Channel izvukao je epizode dviju svojih originalnih serija iz ciklusa emitiranja mreže - prvu sezonu Shake It Up, "Party It Up", i film So Sondom! epizoda "Colbie Caillat" - nakon što je Demi Lovato (zvijezda So Random! Roditeljska serija Sonny with Chance, koja se liječila od bulimije nervoze 2010. godine) prigovorila na Twitteru zbog viceva koji su predstavljeni u obje epizode (posebno epizoda Shake It Up) koji su stvorili svjetlost poremećaja prehrane. Dana 17. svibnja 2013., kanal je povukao "Odustajanje od hladne koale", epizodu Jessee u drugoj sezoni, prije zakazanog premijernog prikazivanja, zbog zabrinutosti roditelja oko scene u kojoj lik bez glutena dijetu dovodi do ismijavanja.

Međunarodna

Disney Channel uspostavio je svoje kanale u raznim zemljama širom svijeta, uključujući Kanadu, Francusku, Južnu Afriku, Jugoistočnu Aziju, Hong Kong, Indiju, Australiju, Češku, Novi Zeland, Bliski Istok, Skandinaviju, Baltičke države, Ujedinjeno Kraljevstvo, Irsku, Španjolska, Portugal, Karibi, Nizozemska, Izrael, Rusija i Flandrija. Disney Channel također licencira svoje programiranje za emitiranje na nekim drugim emitiranim i kablovskim kanalima izvan Sjedinjenih Država (prethodno poput Family Channel u Kanadi) bez obzira na to postoji li u zemlji međunarodna verzija Disney Channel.

Vidi također
 Disney Cinemagic
 Freeform
 Jetix
 Jetix Play

Izvori

Hrvatske televizijske postaje
Američke televizijske postaje

Disney Channel


72P/Denning-Fujikawa, komet Jupiterove obitelji, objekt blizu Zemlji. Prvi ga je uočio Denning. Sljedeći predviđeni put komet se nije pojavio sve dok ga nije pronašao Shigehisa Fujikawa 1978. godine. Od 29. prosinca 1978. do 17. lipnja 2014. bio je izgubljen. 17. lipnja 2014. godine ponovo ga je pronašao Hidetaka Sato.

Opetovanje neuspjelih viđenja kometa kad je bio u perihelu, čak i onda kad je bilo procijenjeno da bi mogao biti magnitude 8 ili, kao 1987. i 1996., aktivno ga se tražilo da bi se sugeriralo da je samo u pojedinim slučajevima aktivan. Ovo je rezultiralo time da ga se svrstalo u prijelazi komet (eng. transitional comet).

Izvori

Vanjske poveznice
 Orbital simulation s JPL-a (Java) (eng.) / Horizons Ephemeris (eng.)

Kometi

72P/Denning-Fujikawa


Nacionalni prirodoslovni muzej (engleski: National Museum of Natural History, skr. NMNH) je prirodoslovni muzej u parku National Mall, Washington, D.C. Njime upravlja institut Smithsonian, jedna od najvažnijih američkih istraživačkih institucija, koja uključuje mnoge druge muzeje, kao što su: Nacionalni muzej američke povijesti, Paviljon umjetnosti i industrije, te |Nacionalni muzeja zrakoplovstva i svemira, i dr. Ima besplatan ulaz i otvoren je 364 dana u godini.

Otvoren 1910. godine, bio je jedna od prvih Smithsonijevih zgrada izgrađenih isključivo za držanje nacionalnih zbirki i istraživačkih objekata. Glavna zgrada ima ukupnu površinu od 1,5 milijuna m² s 325.000 m² izložbenog i javnog prostora, gdje radi preko 1.000 zaposlenih.
Muzejska zbirka sadrži preko 145 milijuna primjeraka biljaka, životinja, fosila, minerala, stijena, meteorita, ljudskih ostataka i ljudskih kulturnih artefakata, te najveću prirodoslovnu zbirku u svijetu.
U njemu djeluje oko 185 profesionalnih prirodoslovaca, što je najveća skupina znanstvenika posvećena proučavanju prirode i kulturne povijesti na svijetu.

Povijest

Prije muzeja specijaliziranog za prirodoslovlje, institut Smithsonian je u samoj godini svog osnutka, 1846. godine, odlučio napraviti takozvani "nacionalni muzej" (National Museum of the United States, doslovno "Nacionalni muzej Sjedinjenih Država"). Po završetku radova ovaj je nacionalni muzej otvorio svoja vrata 1858. godine, a trenutno je ova zgrada sjedište instituta Smithsonian, popularno poznat i kao The Castle ("Dvorac"). Nacionalni muzej u 19. stoljeću nije bio strogo specijaliziran, te je skupljao izloške koji nisu bili povezani s prirodnim znanostima. Kako su godine prolazile, prostor je počeo da se smanjuje, a dio zbirki poslan je u novu zgradu, Zgradu nacionalnog muzeja, sagrađenu 1879. i otvorenu u ožujku 1881. godine. Ova zgrada trenutno je "Paviljon umjetnosti i industrije".

Vremenom je opet ponestalo prostora za smještaj kolekcije, te je 28. lipnja 1902. god. Kongres Sjedinjenih Američkih Država odobrio izgradnju nove zgrade. Ona je dovršena tek u lipnju 1911., ali u međuvremenu, dok su još trajali zadnji radovi, zgrada Nacionalnog prirodoslovnog muzeja je otvorila svoja vrata za javnost 17. ožujka 1905. god.

Ovaj je muzej druga najpopularnija ustanova među Smithsonovim muzejima. God.2016., sa 7,1 milijuna posjetitelja, NMNH je bio jedanaesti najposjećeniji muzej na svijetu i najposjećeniji prirodoslovni muzej na svijetu

Kolekcija

Muzejska zbirka sadrži preko 145 milijuna primjeraka biljaka, životinja, fosila, minerala, stijena, meteorita i etnološke predmete. Zbirka sadrži 46 kompletnih primjeraka dinosaura (kao što su: Ceratosaurus nasicornis, Stegosaurus stenops, Camptosaurus browni, i dr.)
.
Među najpoznatijim izlošcima muzeja je dijamant Hope, drugi najposjećeniji artefakt na svijetu (6 milijuna posjetitelja godišnje) nakon Mona Lise u Louvreu (8 milijuna posjetitelja godišnje)
.

Izvori

Vanjske poveznice

Službene stranice muzeja
NMNH na stranicama Google Cultural Institute

Prirodoslovni muzeji
Neoklasicističke građevine u SAD-u
Prirodoslovni

Nacionalni prirodoslovni muzej


Manon Valentino (Valréas, 25 de agosto de 1990) é uma desportista francesa que compete no ciclismo na modalidade de BMX.

Ganhou duas medalhas no Campeonato Mundial de Ciclismo BMX, prata em 2009 e bronze em 2013, e cinco medalhas no Campeonato Europeu de Ciclismo BMX entre os anos 2009 e 2021.

Palmarés internacional

Referências

Ciclistas de BMX da França
Ciclistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2016
Ciclistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Manon Valentino


En bola (fra  (bold); også omtalt ved flertalsformen bolas og som boleadoras) er et kastevåben, der består af 3 reb, ca. 1 meter lange, der er bundet sammen i den ene ende og i den anden ende er udstyret med sten indsyet i skindposer. Bolaer anvendes til at fange dyr ved at vikle sig om deres ben. De er primært blevet brugt af Sydamerikas oprindelige folk og de argentinske cowboys, gauchoerne.

Kastevåben
Jagt

Bola


كليات جامعة الملك سعود هي الكليات الموجودة بداخل الحرم الجامعي للجامعة وخارجها وفي فروع الجامعة بمنطقة الرياض وهي تقريبا حوالي 24 كلية تضم الكثير من التخصصات الصحية والعلمية والإنسانية.

الكليات الصحية بالجامعة
 كلية الطب البشري
 كلية طب الأسنان
 كلية الصيدلة
 كلية العلوم الطبية التطبيقية
 كلية التمريض
 كلية الأمير سلطان بن عبد العزيز للخدمات الطبية الطارئة

الكليات العلمية بالجامعة
 كلية العلوم
 كلية الهندسة
 كلية العمارة والتخطيط
 كلية علوم الحاسب والمعلومات
 كلية إدارة الأعمال
 كلية علوم الأغذية والزراعة
 كلية الهندسة التطبيقية
 كلية علوم الحاسب والمعلومات التطبيقية
 كلية إدارة الأعمال التطبيقية

الكليات الإنسانية بالجامعة
 كلية العلوم الإنسانية والاجتماعية (كلية الآداب سابقاً).
 كلية التربية
 كلية الحقوق والعلوم السياسية
 كلية اللغات والترجمة
 كلية السياحة والآثار
 كلية المعلمين
 كلية التربية البدنية والرياضة
 كلية المجتمع
 كلية الدراسات التطبيقية وخدمة المجتمع

البرامج الأخرى بالجامعة
 برنامج السنة التحضيرية
 برنامج كراسي البحث العلمية

المعاهد والمراكز
 معهد اللغويات العربية

مراجع

جامعة الملك سعود

كليات جامعة الملك سعود


Isla de Ambre (en francés: Île d'Ambre) es una isla situada cerca de la costa noreste de la isla principal del país africano de Mauricio (a unos 400 metros de distancia). Se trata de un parque nacional y reserva natural parte del archipiélago conocido como las islas Mascareñas. Se encuentra deshabitada, posee una superficie de 1,40 kilómetros cuadrados.

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Archipiélagos e islas de Mauricio

Isla de Ambre


An Elymus nutans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni August Heinrich Rudolf Grisebach. An Elymus nutans in nahilalakip ha genus nga Elymus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Elymus

Elymus nutans


Parque nacional Radom (Alternativamente Reserva de Al-Radom) es una reserva de la biosfera en el sur de Darfur, en el país africano de Sudán. Se trata de un espacio de 1 250 970 hectáreas. Los ríos Adda y Umblasha forman los límites norte y sur del parque. Contiguo a Radom esta el Parque nacional de André-Félix en la República Centroafricana. Se estableció como un parque, que fue designado en 1979 como parte de la Red Mundial de Reservas de la Biosfera.

Ríos, arroyos y charcas permanentes cubren gran parte del parque, que se caracteriza por ser una sabana arbolada. Aproximadamente el 90 % del hábitat es matorral, mientras que el resto es bosque.

Véase también
Geografía de Sudán
Geografía de África

Referencias

Radom
Áreas protegidas establecidas en 1979
Sudán en 1979

Parque nacional Radom


Andrea Louise Martin (born January 15, 1947) is an American-Canadian actress, singer, and comedian, best known for her work in the television series SCTV and Great News. She has appeared in films such as Black Christmas (1974), Wag the Dog (1997), Hedwig and the Angry Inch (2001), My Big Fat Greek Wedding (2002), My Big Fat Greek Wedding 2 (2016), and Little Italy (2018). She has also lent her voice to the animated films Anastasia (1997), The Rugrats Movie (1998), and Jimmy Neutron: Boy Genius (2001).

Martin has been equally prolific in the world of theater, winning Tony Awards for both My Favorite Year and the 2013 revival of Pippin. Martin also appeared on Broadway in Candide, Oklahoma!, Fiddler on the Roof, Young Frankenstein, Exit the King, and Act One. She has received five nominations for the Tony Award for Best Featured Actress in a Musical, more than any other actress in the award's history. She received her first nomination for the Tony Award for Best Featured Actress in a Play for the 2016 revival of Noises Off.

Early life
Andrea Martin was born on January 15, 1947, in Portland, Maine, the eldest of three children of Armenian-American parents Sybil A. (née Manoogian) and John Papazian Martin (; 1917–2010). Her paternal grandparents were from Van, present-day Turkey, who had escaped the Armenian Genocide. Her maternal grandmother immigrated to the U.S. at the age of 15. Her paternal grandfather, an amateur thespian, changed the family's name from Papazian to Martin.  Her maternal grandparents, who were from Constantinople, started the Armenian School at the Chestnut Street Church in Portland, Maine. Andrea's father owned Martin's Foods, a grocery-store chain. She has mentioned that although her grandparents "did not know what assimilation was," her parents worked very hard to assimilate into the U.S. As such, Martin only started connecting with her ancestral identity later in life.

When she was two years old, her mother's leg had broken, so she would often read to her daughter. She and her mother would often take turns reading Shakespeare, Paul Revere's Ride, and Edgar Allan Poe's The Raven. She took piano lessons when she was eight, reciting a poem about a kitten at the rotunda of the Portland Art Museum and played the piano there. Martin transferred from Nathan Clifford School to St. Joseph's Academy before entering high school. She graduated from Deering High School in 1965, where she was a member of the Dramatic Club and won Miss Deering High 1965.

Career
Soon after graduating from Emerson College, Martin won a role in a touring company of You're a Good Man, Charlie Brown. After frequent visits to Toronto, she relocated from New York City to Toronto in 1970 and immediately found steady work in television, film, and theater.

In 1972, Martin played the character Robin in a Toronto production of Godspell, with a company that included future stars Gilda Radner, Martin Short, Eugene Levy, and Victor Garber, and musical director Paul Shaffer. Two of her early film roles were in horror films, 1973's Cannibal Girls, for which she won the Sitges Film Festival Award for Best Actress, and in 1974, as the bookish sorority sister Phyllis in Black Christmas, a Canadian slasher.

In 1976, she joined then-unknowns John Candy, Dave Thomas, Eugene Levy, Catherine O'Hara, Harold Ramis, and Joe Flaherty on the Canadian sketch comedy television series, SCTV, which was set at fictional television station "Second City Television", or SCTV, in Melonville. Martin most notably portrayed leopard print-wearing station manager Edith Prickley, whose dealings with the staff, including president/owner Guy Caballero, clueless newscaster Earl Camembert, and washed-up actor Johnny LaRue, helped to provide much of the show's humor. Other notable characters Martin played included  Pirini Scleroso, an immigrant from Eastern Europe, organ saleswoman Edna Boil, feminist TV show host Libby Wolfson, and children's entertainer Mrs. Falbo. Her talent for impersonation was key in her humorous portrayals of Barbra Streisand, Ethel Merman, Arlene Francis, Pauline Kael, Sally Field, Sophia Loren, Beverly Sills, Lynn Redgrave, Linda Lavin, Bernadette Peters, Liza Minnelli, Connie Francis, Mother Teresa, Joni Mitchell, Alice B. Toklas, Patti Smith, Brenda Vaccaro, and Indira Gandhi. In 1981, Martin was Emmy-nominated for Outstanding Supporting Actress in a Variety Show for her work in SCTV.

Her 1970s stage work eventually included the Toronto branch of the improvisational comedy troupe The Second City, a group which produced almost the entire cast of SCTV. In 1992, she made her Broadway debut in the musical My Favorite Year, for which she won the Tony Award, Theatre World Award, and Drama Desk Award for Best Featured Actress in a Musical.

Her additional Broadway credits include Candide (1997) and Oklahoma! (2002), and the Broadway premiere of Young Frankenstein (2007), all of which brought her Tony Award nominations for Best Featured Actress in a Musical.

Martin starred alongside Geoffrey Rush and Susan Sarandon in the Broadway revival of Exit the King. For her performance as Juliette, she was nominated for a Drama Desk and an Outer Critics Circle Award. She wrote and performed in the critically acclaimed one-woman show Nude, Nude, Totally Nude in Los Angeles and New York City, receiving a 1996 Drama Desk Award for Outstanding One Person Show.

Her other theater credits include the leads in The Rose Tattoo and Betty's Summer Vacation, for which she won the Elliot Norton Award for Best Actress, both produced at the Huntington Theatre in Boston. During the winter of 2012–2013, she played Berthe, Pippin's grandmother, in the American Repertory Theater production of Pippin in Cambridge, Massachusetts, singing the classic song "No Time At All". The show transferred to Broadway at the Music Box Theatre and opened in April 2013. For Pippin Martin won the Drama Desk Award for Outstanding Featured Actress in a Musical, the Outer Critics Circle Award for Best Featured Actress in a Musical and the Tony Award for Best Featured Actress in a Musical. Martin's last performance as Berthe in the Broadway production of Pippin was on September 22, 2013. She appeared on Broadway in the new play written and directed by James Lapine, Act One, for which she received the Outer Critics Circle Award.

Martin played Wanda Falbo the Word Fairy in a series of short segments on Sesame Street, debuting in 1989. The character was based on Mrs. Falbo, one of Martin's SCTV characters. She also appeared on Kate & Allie as the executive producer of a low-rated cable channel, which was spun-off into her own CBS series, Roxie. Martin is known to Star Trek fans as one of two actresses to play Ishka, Quark's iconoclastic mother on Star Trek: Deep Space Nine. For her role, she was made up to appear as an older woman, although in reality, Martin is less than three years older than Armin Shimerman, who played Quark.

Martin has won two Emmy Awards for Outstanding Writing in a Variety or Music Program in 1982 and 1983. She has done considerable voice work in animated film and television productions such as Anastasia, The Adventures of Jimmy Neutron: Boy Genius, The Grim Adventures of Billy and Mandy, Rugrats as Aunt Miriam, The Secret of NIMH 2: Timmy to the Rescue as Muriel - Floyd's wife, The Simpsons (as Apu's mother), Recess as Lunchlady Harriet, the 1999 version of The Woody Woodpecker Show, Earthworm Jim, Kim Possible, The Buzz On Maggie, SpongeBob SquarePants, and Brother Bear 2. She also appeared in the 1993 television adaptation of Gypsy starring Bette Midler.

In 1997, Martin starred in the television series Life... and Stuff.

Her screen credits include All Over the Guy, in which she played Dr. Ellen Wyckoff—Dan Bucatinsky's therapist mother, Club Paradise, Wag the Dog, All I Want for Christmas, Worth Winning, Hedwig and the Angry Inch, Stepping Out, The Producers, and My Big Fat Greek Wedding, in which she portrayed Aunt Voula, a role she reprised in the small-screen adaptation, My Big Fat Greek Life, the 2016 sequel, My Big Fat Greek Wedding 2 and My Big Fat Greek Wedding 3 (2023).

In 2006, she played a major role in the remake of Black Christmas. She played Helaine in the 2009 breakout independent film Breaking Upwards. In the episode titled Pupil, she played an emergency room patient on the Showtime series, Nurse Jackie, which was aired July 27, 2009. In 2012, she provided the voice of Penny in the American Dad! episode "Stan's Best Friend" and appeared in an episode of 30 Rock titled "My Whole Life Is Thunder." Martin appeared in Night at the Museum 3 and Hulu's original series, Difficult People, starring Billy Eichner and Julie Klausner, and produced by Amy Poehler. It premiered August 5, 2015.  She played Prudy Pingleton on Hairspray Live!, which aired on December 7, 2016.

She appears in the NBC sitcom Working the Engels.

In late 2015 to early 2016, Martin performed as Dotty Otley in the limited-run Roundabout Theatre Company revival of Noises Off, directed by Jeremy Herrin. Martin was nominated for the Tony Award for Best Featured Actress in a Play for her performance.

Martin tours throughout Canada and the United States in her one-woman show, Andrea Martin: Final Days, Everything Must Go! with her musical director Seth Rudetsky.

In 2018, Martin, along with fellow Canadians Seth Rogen and Leonard Cohen, was inducted into Canada's Walk of Fame.

Martin was set to perform on Broadway opposite Nathan Lane beginning March 2019 in the world premiere of Taylor Mac's new comedy Gary: A Sequel to Titus Andronicus, directed by George C. Wolfe. On March 4, 2019,  Martin was announced to be withdrawing from the production, having broken four ribs in an accident during rehearsal.

Personal life
Martin divides her time between Los Angeles and Toronto. On December 8, 2017, on The Marilyn Denis Show, Martin announced that after 47 years in Canada, she had become a Canadian citizen. She was previously married to Bob Dolman and had two sons with him, Joe and Jack. She has a grandchild via her eldest son. Through her marriage to Dolman, she was the sister-in-law of actor/comedian Martin Short, who married Dolman's sister Nancy.

Filmography

Film

Television

Awards and nominations

Film and TV

Theatre

Published works

References

External links

Living people
20th-century American actresses
20th-century Canadian actresses
21st-century American actresses
21st-century Canadian actresses
21st-century American women writers
Actresses from Portland, Maine
Actresses from Toronto
American expatriates in Canada
American film actresses
21st-century American memoirists
American musical theatre actresses
American people of Armenian descent
Canadian people of Armenian descent
American television actresses
American voice actresses
American women comedians
Drama Desk Award winners
Primetime Emmy Award winners
Tony Award winners
Emerson College alumni
American women memoirists
Writers from Portland, Maine
Writers from Toronto
Comedians from Maine
Comedians from Toronto
20th-century American comedians
21st-century American comedians
1947 births
Disney people
Memoirists from Maine

Andrea Martin


Jim Crow, İngiliz komedyen Thomas Rice'ın 1828'de yarattığı bir karakterdir. Rice'ın canlandırdığı karakter, geri zekâlı, ilkel, her türlü aşağılanmaya maruz kalan bir siyahi tiplemesidir. Rice karakteri canlandırırken yüzünü kömürle siyaha boyuyordu.

Ayrıca bakınız
 Jim Crow yasaları

Irkçılık
Kurgusal köleler

Jim Crow


Eberechi Oluchi Eze (Greenwich, 29 de junho de 1998) é um futebolista inglês que atua como médio-ofensivo. Atualmente joga no Crystal Palace, clube da Premier League, e representa a Seleção Inglesa.

Infância e Juventude
Eze nasceu em Greenwich, Grande Londres, filho de pais nigerianos. Anos mais tarde, ao refletir sobre a sua infância, afirmou: "Em Greenwich existem partes boas e partes não tão boas. Eu cresci numa parte não tão boa. Não era uma vida fácil e não tinha tantas possibilidades como as outras crianças ao meu redor. O primeiro sítio onde íamos depois da escola era o campo de futebol. Ficávamos lá até aos nossos pais nos irem chamar, sem comer, a jogar todo o dia e noite. Não havia mesmo mais nada para fazer. Mas é daí que surge a paixão [pelo futebol]. [Na altura], não me apercebia que era assim que estava a aprender a jogar." Como jovem, o seu ídolo do futebol era Ronaldinho. No ensino secundário, Eze conheceu Bright Osayi-Samuel, seu futuro colega de equipa no Queens Park Rangers. Ambos jogavam futebol na mesmo clube distrital.

Eze começou a sua carreira futebolística na formação do Arsenal, sendo dispensando com 13 anos. Posteriormente, frequentou as academias do Fulham e Reading. No entanto, foi na formação do Millwallque se destacou, onde recebeu um contrato com bolsa de estudo por 2 anos. Eze integrou os escalões Sub-18 e Sub-21 do clube. Em abril de 2016, foi anunciado que Eze abandonaria o Millwall no final da temporada 2015–16, após o clube não lhe ter oferecido um contrato profissional.

Carreira Clubística

Queens Park Rangers
Após ser dispensado pelo Millwall, Eze prosseguiu com os estudos universitários até, num período experimental com o Queens Park Rangers (QPR), clube do Championship, impressionar o diretor técnico  Chris Ramsey. Eze foi contratado pelo Queens Park Rangers a 3 de agosto de 2016. A 6 de janeiro de 2017, renovou com o clube até 2019. No dia seguinte, estreou-se pela equipa principal, numa eliminatória da Taça de Inglaterra contra o Blackburn Rovers, lesionando-se após 18 minutos de jogo e sendo substituído por Yeni Ngbakoto. O QPR acabou por perder por 2–1. Na temporada 2016–17, Eze não voltou a jogar pela equipa principal.

A 30 de agosto de 2017, Eze foi emprestado ao Wycombe Wanderers, da League Two, até janeiro de 2018. Estreou-se pelo clube a 9 de setembro, entrando como suplente aos 79 minutos de jogo, num empate por 0–0 frente ao Newport County. Após a sua estreia, Eze rapidamente conquistou um lugar no onze titular, jogando em múltiplas posições no meio-campo. A 7 de outubro, Eze estreou-se a marcar como sénior, bisando contra o Cambridge United, com o primeiro golo a ser nomeado para o Prémio de Golo do Mês de Outubro da League Two. Eze jogou 20 partidas pelo Wycombe, desempenhando um papel importante na promoção do clube à League One nessa época. Nesses jogos, Eze marcou 4 golos e destacou-se em várias ocasiões, antes de regressar ao Queens Park Rangers em janeiro.

Após retornar ao QPR, Eze conquistou rapidamente um lugar na equipa de Ian Holloway. O seu primeio jogo pelos Rangers na temporada 2017–18 foi a 6 de janeiro de 2018, na 3ª ronda da Taça de Inglaterra, entrando como suplente aos 61 minutos de uma derrota por 1–0 frente ao MK Dons. Estreou-se a marcar pelo QPR a 10 de março do mesmo ano, numa vitória por 1–0 sobre o Sunderland. O seu segundo golo pelo clube surgiu numa vitória por 4–1 frente ao Norwich City. Até ao fim da época, Eze somou 16 partidas pelo QPR.

No início da temporada 2018–19, Holloway foi substituído por Steve McClaren, que entregou a camisola 10 do clube a Eze. Uma semana depois, o jovem renovou contrato com o QPR por 3 anos, até junho de 2021. Eze teve um bom início de época, marcando na derrota por 2–1 frente ao Sheffield United, a 11 de agosto de 2018. A boa forma do jovem manteve-se, marcando em dois jogos consecutivos, a 15 e 19 de setembro, frente ao Bolton Wanderers e ao seu clube de formação Millwall, respetivamente. Este bom início de temporada concedeu a Eze titularidade na equipa, atuando em diversas posições no meio-campo. A sua prestação foi elogiada por McClaren, que afirmou: "Eze tem muito talento, mas também fez um ótimo trabalho sem bola, ajudando a equipa a defender. Estamos a pedir-lhe que faça isso, é importante para o seu desenvolvimento." A 20 e 23 de outubro, Eze fez 2 assistências em partidas contra o Ipswich Town e o Sheffield Wednesday, respetivamente. Um mês depois, a 24 de novembro, assistiu 2 golos de Àngel Rangel, num empate por 2–2 frente ao Stoke City. Eze marcou o seu 4º golo da época a 1 de janeiro de 2019, num empate por 2–2 contra o Aston Villa. No entanto, no final da temporada, perdeu a titularidade, começando vários jogos no banco de suplentes. Na temporada 2018–19, Eze marcou 4 golos em 46 jogos, em todas as competições.

No jogo de abertura da temporada 2019–20, Eze marcou o segundo golo numa vitória por 2–1 sobre o Stoke City. Três semanas depois, a 24 de agosto de 2019, marcou e assistiu numa vitória por 3–1 frente ao Wigan Athletic. Duas semanas depois, a 11 de setembro, repetiu o feito, numa vitória por 3–2 sobre o Luton Town. Após a partida, foi selecionado para a Equipa da Semana da EFL. Graças ao início de época positivo, Eze recuperou a titularidade, continuando a atuar em diversas posições no meio-campo, às ordens do novo treinador Mark Warburton. Até ao fim de 2019, marcou mais 4 golos, bisando contra Hull City e Preston North End. Após esta última partida, Warburton elogiou o seu desempenho, dizendo: "Ebe é um talento tremendo. Quero que ele aproveite o seu futebol e que entenda quanto trabalho árduo é necessário para maximizar o talento que tem. Ele é um rapaz talentoso, está a jogar excecionalmente bem pela equipa, a marcar golos e espero muito que também esteja a jogar com um sorriso na cara."

A 1 de janeiro de 2020, numa vitória por 6–1 sobre o Cardiff City, Eze marcou o seu 10º golo da temporada e fez 2 assistências. Manteve a titularidade e,  aquando da suspensão do Championship devido à pandemia de COVID-19, contava com 12 golos em 37 jogos no campeonato. Quando a temporada recomeçou, à porta fechada, Eze continuou a ser uma peça essencial da equipa, marcando nos dois últimos jogos do campeonato, contra Millwall e West Brom. Na temporada 2019–20, Eze marcou 14 golos em 48 jogos, em todas as competições, afirmando-se como uma das maiores promessas inglesas. Consequentemente, foi eleito Jogador do Ano pelos adeptos do QPR e nomeado para um prémio de Jogador do Ano do Championship 2019–20, perdendo para Luke Ayling. A 8 de setembro de 2020, Eze foi selecionado para a equipa da temporada do Championship 2019–20, pela PFA. O diretor desportivo Les Ferdinand declarou acreditar que, se Eze mantivesse o momento de forma, o selecionador de Inglaterra, Gareth Southgate, deveria convocá-lo para o Campeonato Europeu de 2021.

Crystal Palace
A 28 de agosto de 2020, Eze assinou um contrato de 5 anos pelo Crystal Palace, da Premier League a troco de aproximadamente 17 milhões de libras. No início do mês, o QPR tinha rejeitado uma oferta de 12 milhões de libras dos Eagles. Eze recebeu a camisola 25 do Palace. A 12 de setembro, estreou-se pelo novo clube, entrando como suplente aos 81 minutos de uma vitória por 1–0 sobre o Southampton, no jogo de abertura da temporada 2020–21. Eze marcou o seu primeiro golo pelo Crystal Palace a 7 de novembro, através de um livre direto, numa vitória por 4–1 frente ao Leeds. Em maio de 2021, foi anunciado que, durante um treino, Eze tinha sofrido uma lesão no tendão de Aquiles, que o afastaria dos relvados por vários meses.

No início da temporada 2021–22, após a saída de Andros Townsend para o Everton, Eze recebeu a camisola 10 do Crystal Palace.

Carreira Internacional
Eze é de ascendência nigeriana e já treinou com a seleção da Nigéria. A 5 de outubro de 2018, foi convocado pela Seleção Inglesa de Sub-20, estrando-se a 11 de outubro, numa vitória por 2–1 sobre Itália, na Liga Elite Sub-20. A 7 de junho de 2019, Eze foi capitão de Inglaterra Sub-20 numa partida do Torneio de Toulon 2019 contra o Chile, que os ingleses perderam por 2–1. No total, Eze jogou 7 partidas pela seleção Sub-20.

Em 2019, o presidente da Federação Nigeriana de Futebol, Amaju Pinnick, reuniu-se com Eze para o tentar persuadir a representar a Nigéria a nível internacional. Eze confessou-se indeciso sobre que nação representar, mas Pinnick afirmou: "Parece-me que ele gostaria de jogar pela Nigéria, mas há muita pressão sobre estes jogadores que jogam em Inglaterra". O selecionador da Nigéria, Gernot Rohr, alegou em janeiro de 2021, que contacta Eze todas as semanas.

A 3 de setembro de 2019, Aidy Boothroyd convocou Eze para a Seleção Inglesa de Sub-21, para jogos de qualificação para o Campeonato Europeu de Sub-21 de 2021 contra Turquia e Kosovo. O jovem foi suplente não utilizado em ambas as partidas. Eze estreou-se pela seleção Sub-21 a 15 de novembro de 2019, substituíndo Phil Foden aos 81 minutos de uma vitória por 3–0 sobre a Albânia, também na qualificação para o Europeu Sub-21 de 2021.

Em abril e novembro de 2020, Eze afirmou ainda não ter decidido se representaria Inglaterra ou Nigéria a nível internacional sénior.

Eze foi convocado para o Campeonato Europeu de Sub-21 de 2021, marcando o seu único golo internacional no último jogo do torneio contra a Croácia.

Em maio de 2021, Eze foi um dos 33 selecionados por Gareth Southgate numa equipa provisória para o Euro 2020, mas, no mesmo dia, lesionou-se durante um treino, impossibilitando a sua convocatória.

Em maio de 2023, Eze foi convocado pela Seleção Inglesa para jogos de qualificação para o Euro 2024 contra Malta e Macedónia do Norte. A 16 de junho, fez a sua estreia internacional sénior, substituindo James Maddison aos 70 minutos de uma vitória por 4–0 sobre Malta. Tal impediu Eze de, futuramente, representar a Nigéria.

Estatísticas de Carreira

Clube

Internacional

Títulos
Individual

 Equipa do Ano da PFA: Championship 2019–20

Pessoas vivas
Nascidos em 1998
Futebolistas da Inglaterra
Futebolistas do Queens Park Rangers F.C.
Futebolistas do Wycombe Wanderers F.C.
Futebolistas do Crystal Palace F.C.
Jogadores da Seleção Inglesa de Futebol

Eberechi Eze


Giannoula "Ioanna" Kafetzi (în ; ) este o fostă atletă greacă care a participat la proba de alergare la 100 m și la săritura în lungime. Kafetzi a câștigat o medalie de bronz, în cadrul echipei de ștafetă 4 x 100 de metri feminin, la Jocurile Mediteraneene din Tunis, Tunisia, până în 2001, până când a decis să participe în cadrul probei de săritură în lungime și a concurat pentru Grecia la Jocurile Olimpice de vară din 2004. În timpul carierei sale de atletism, Kafetzi a reușit să stabilească un record personal de 6,71 metri în proba de săritură în lungime de la Jocurile Internaționale Venizelia din Chania.

Kafetzi s-a calificat pentru echipa de atletism a națiunii gazdă, împreună cu Stiliani Pilatou și Niki Xanthou, în cadrul probei de săritură în lungime la Jocurile Olimpice de vară din 2004 de la Atena. Cu două luni înaintea jocurilor, ea a sărit 6,71 metri la Jocurile Internaționale Venizelia din Chania, reușind să-și stabilească cel mai bun rezultat personal, rezultat Olimpic de categoria A. În timpul preliminarilor, Kafetzi a reușit să sară 6,49 metri din prima încercare. Cu o singură ratare în saltul ulterior și cu un rezultat slab la cel de-al treilea salt, Kafetzi nu a reușit să avanseze până la ultima rundă aflându-se la șase centimetri de primul loc, terminând doar pe locul 16 din 39 de săritori. A reprezentat Grecia la Campionatele Mondiale de Atletism din 2005, dar din nou nu a ajuns până în finală.

Realizări

Recorduri personale

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1976
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 2004
Oameni în viață
Alergători
Săritori în lungime
Atleți greci
Triplusaltiști

Ioanna Kafetzi


Grande Substituição (), também conhecida como a teoria da substituição, é uma teoria da conspiração nacionalista branca nazifascista de extrema-direita disseminada pelo autor francês Renaud Camus. A teoria afirma que, com a cumplicidade ou cooperação das elites ou poder "substituidor" a população de etnia francesa — assim como as populações brancas europeias em geral — está sendo substituída demograficamente e culturalmente por povos não europeus — especificamente por populações árabes, berberes, turcas e muçulmanas subsaarianas — através da migração em massa, do crescimento demográfico e de uma queda na taxa de natalidade europeia.

Embora temas semelhantes tenham caracterizado várias teorias de extrema-direita desde o final do século XIX, o termo em particular foi popularizado por Camus em seu livro de 2011, Le Grand Remplacement. O livro associa especificamente a presença de muçulmanos na França ao potencial perigo e destruição da cultura e civilização francesas. Camus e outros teóricos da conspiração atribuem esse processo a políticas intencionais promovidas por elites globais e liberais (os "remplacistes") de dentro do governo da França, da União Europeia ou das Nações Unidas; eles o descrevem como um "genocídio por substituição".

A teoria é popular entre os movimentos de extrema-direita anti-imigrantes no Ocidente. Ela se alinha e faz parte da teoria da conspiração do genocídio branco maior, exceto na substituição estratégica de mentiras antissemitas por islamofobia. Esta substituição, juntamente com o uso de slogans simples, foram citados como razões para seu maior apelo em um contexto pan-europeu.

Críticos descartaram essas alegações como sendo baseadas em uma leitura exagerada das estatísticas de imigração e visões não científicas e racistas.

Contexto
Renaud Camus desenvolveu sua teoria da conspiração em dois livros publicados em 2010 e 2011, no contexto de um aumento da retórica anti-imigrante no discurso público durante a década anterior. A Europa também enfrentou uma escalada nos ataques terroristas islâmicos durante os anos 2000–2010 e uma crise migratória que começou em 2015, que contribuiu para exacerbar as tensões e preparar a opinião pública para a recepção da teoria da conspiração de Camus. Como este último retrata uma substituição da população que se diz ter ocorrido em um curto intervalo de tempo de uma ou duas gerações, a crise migratória foi particularmente propícia à difusão das ideias de Camus  — embora a França não fosse o principal país europeu preocupado com os fluxos migratórios — enquanto os ataques terroristas aceleraram a construção dos imigrantes como uma ameaça existencial entre aqueles que compartilhavam tal visão de mundo.

O tema de Camus de um futuro desaparecimento da cultura e civilização europeias também é paralelo a uma tendência "cultural pessimista" e anti-islâmica entre os intelectuais europeus do período, ilustrada em vários livros best-sellers e com títulos diretos lançados durante a década de 2010: Germany Abolishes Itself de Thilo Sarrazin (2010), Le Suicide français (2014) de Éric Zemmour, ou Soumission de Michel Houellebecq (2015).

Conceito de Renaud Camus

A teoria da "Grande Substituição" foi desenvolvida pelo autor francês Renaud Camus, inicialmente em um livro de 2010 intitulado L'Abécédaire de l'in-nocence, e no ano seguinte em um livro homônimo, Le Grand Remplacement (introduction au remplacisme global). Camus afirmou que o nome  "chegou a [ele], quase que por acaso, talvez numa referência mais ou menos inconsciente ao Grande Desarranjo dos Acadianos no século XVIII". Comentando sobre o nome, ele também declarou que sua teoria era a "implementação na vida real" da piada de Bertolt Brecht de que a coisa mais fácil de fazer para um governo era mudar o povo, se o povo perdesse sua confiança.

Segundo Camus, a "Grande Substituição" foi nutrida pela "industrialização", "desespiritualização" e "desculturação"; a sociedade materialista e o globalismo criaram um "humano substituível, sem qualquer especificidade nacional, étnica ou cultural", o que ele chama de "substituição global". Camus afirma que "a grande substituição não precisa de definição", pois o termo não é, em sua opinião, um "conceito", mas sim um "fenômeno".

Na teoria de Camus, o povo indígena francês (em francês: les remplacés; "os substituídos") é descrito como sendo demograficamente substituído por povos não europeus — principalmente vindos da África ou do Oriente Médio — em um processo de "imigração de povoamento" incentivado por um "poder substitutivo".

Camus frequentemente usa termos e conceitos relacionados ao período da França ocupada pelos nazistas (1940–1945). Ele, por exemplo, rotula "colonizadores" ou "ocupantes" (em francês: colonisateurs/colonisation e occupants) pessoas de ascendência não europeia que residem na Europa, e descarta o que ele chama de "elites substituidoras" como "colaboradores". Camus fundou em 2017 uma organização denominada Conselho Nacional da Resistência Europeia, numa evidente referência ao Conselho Nacional da Resistência da Segunda Guerra Mundial (1943-1945). Esta analogia com a Resistência Francesa contra o nazismo tem sido descrita como um apelo implícito ao ódio, à ação direta ou mesmo à violência contra o que Camus chama de "ocupantes, ou seja, os imigrantes". Camus também comparou a Grande Substituição e o chamado "genocídio por substituição" dos povos europeus ao genocídio dos judeus europeus durante a Segunda Guerra Mundial.

Influências reivindicadas
Renaud Camus cita duas figuras influentes no epílogo de seu livro de 2011 Le Grand Remplacement: a visão apocalíptica do político britânico Enoch Powell sobre as futuras relações raciais — expressa em seu discurso "Rios de Sangue" de 1968 — e a descrição do autor francês Jean Raspail sobre o colapso do Ocidente a partir de um esmagador " maremoto" de imigração do Terceiro Mundo, apresentada em seu romance de 1973, Le Camp des Saints.

Camus também declarou à revista britânica The Spectator em 2016 que uma chave para entender a "Grande Substituição" pode ser encontrada em seu livro Du Sens, de 2002. Neste último, ele escreveu que as palavras "França" e "francês" equivalem a uma realidade natural e física e não a uma realidade legal, em um cratilismo semelhante à distinção de Charles Maurras entre o "legal" e o "país real" (em francês: pays légal e pays réel). Durante a mesma entrevista, Camus mencionou que ele começou a imaginar sua teoria da conspiração em 1996, durante a redação de um guia sobre o departamento de Hérault, no sul da França: "De repente percebi que em aldeias muito antigas [...] a população mudou totalmente também [...] foi quando comecei a escrever sobre".

Temas semelhantes

Apesar de suas próprias singularidades e conceitos, a "Grande Substituição" está englobada em uma teoria da conspiração do "genocídio branco" maior e mais antiga, popularizada nos Estados Unidos pelo neonazista David Lane em seu Manifesto do Genocídio Branco de 1995, onde ele afirmou que os governos dos países ocidentais pretendiam transformar os brancos em "espécies extintas". A ideia de uma "substituição" dos povos brancos indígenas sob a orientação de uma elite hostil pode ser rastreada até teorias da conspiração antissemita anteriores à Segunda Guerra Mundial, que postularam a existência de uma conspiração judaica para destruir a Europa através da miscigenação, especialmente no best-seller antissemita de Édouard Drumont, La France juive (1886). Comentando esta semelhança, o historiador Nicolas Lebourg e o cientista político Jean-Yves Camus sugerem que a contribuição de Camus foi substituir os elementos antissemitas por um choque de civilizações entre muçulmanos e europeus.

Os escritos nacionalistas de Maurice Barrès daquele período também foram observados na genealogia ideológica da "Grande Substituição", Barrès alegando tanto em 1889 quanto em 1900 que uma substituição da população nativa sob o efeito combinado da imigração e um declínio na taxa de natalidade estava acontecendo na França. Estudiosos também destacam uma semelhança moderna com pensadores europeus neofascistas e neonazistas do imediato pós-guerra, especialmente Maurice Bardèche, René Binet e Gaston-Armand Amaudruz.

A teoria da conspiração associada e mais recente de "Eurábia", publicada pela autora britânica Bat Ye'or em seu livro homônimo de 2005, é frequentemente citada como uma provável inspiração para A "Grande Substituição" de Camus. A teoria da Eurábia também envolve entidades globalistas, na época lideradas por potências francesas e árabes, conspirando para islamizar a Europa, com os muçulmanos submergindo o continente através da imigração e taxas de natalidade mais altas. A teoria da conspiração também retrata os imigrantes como invasores ou como quinta-coluna, convidados para o continente por uma elite política corrupta. Os estudiosos geralmente concordam que, embora ele não tenha sido o "fundador" do tema, Camus de fato cunhou o termo "Grande Substituição" como slogan e conceito e acabou levando-o à fama na década de 2010.

Análise

Estatísticas demográficas
Embora a demografia étnica da França tenha mudado como resultado da imigração pós-Segunda Guerra Mundial, os estudiosos geralmente rejeitaram as alegações de uma "grande substituição" como sendo enraizadas em um exagero de estatísticas de imigração e visões não científicas e racialmente preconceituosas. O geógrafo Landis MacKellar criticou a tese de Camus por supor "que os 'imigrantes' da terceira e quarta gerações não são, de alguma forma, franceses".

Os pesquisadores estimaram a população muçulmana da França entre 8,8% e 12,5% em 2017, tornando improvável uma "substituição" de acordo com MacKellar. O Pew Research Center projetou que taxas de fertilidade acima da média aumentariam para 12,7% até 2050 na ausência de imigração, ou para 18% com um cenário de alta imigração. Segundo o INSEE, 28,15% dos recém-nascidos nascidos na França Metropolitana em 2018 tinham pelo menos um dos pais nascido fora da Europa.

Nos Estados Unidos, o Departamento do Censo projeta que os americanos brancos serão menos da metade da população em 2044, o que se tornou um ponto focal de ansiedade para os adeptos da teoria. Mudar as suposições sobre categorização racial, taxas de casamentos mistos e imigração pode, no entanto, colocar essa data ainda mais longe.

Conotações raciais
No discurso alemão, o cientista político austríaco Rainer Bauböck questionou o uso pelos teóricos da conspiração dos termos "substituição populacional" ou "troca" ("Bevölkerungsaustausch"). Usando a análise de Ruth Wodak de que o slogan precisa ser visto em seu contexto histórico, Bauböck concluiu que a teoria da conspiração é um ressurgimento da ideologia nazista Umvolkung ("inversão de etnia").

Em maio de 2019, o jornalista político Nick Cohen descreveu a Grande Substituição como uma forma de racismo e propaganda, juntamente com o medo de que os homens europeus não sejam viris o suficiente. No mesmo mês, a historiadora Anne Applebaum escreveu que a teoria da conspiração foi usada como porta de entrada para discutir os efeitos da imigração e a compatibilidade do Islã com o mundo ocidental para formas de extremismo, como defender a " remigração " ou o assassinato de migrantes.

Popularidade

A simplicidade e o uso de slogans abrangentes nas formulações de Camus — "você tem um povo, e no espaço de uma geração você tem um povo diferente" — bem como sua remoção do antissemitismo da original teoria da conspiração neonazista do "genocídio branco", foram citadas como propícias para a popularidade da "Grande Substituição".

Em uma pesquisa liderada pelo Ifop em dezembro de 2018, 25% dos franceses aderiram à teoria da conspiração; assim como 46% dos respondentes que se definiram como "gilets jaunes" (manifestantes dos coletes amarelos). Em outra pesquisa liderada pela Harris Interactive em outubro de 2021, 61% dos franceses acreditavam que a "Grande Substituição" acontecerá na França; 67% dos entrevistados estavam preocupados com isso.

A teoria também se tornou influente nos círculos nacionalistas de extrema direita e brancos fora da França. A teoria da conspiração foi citada pela ativista política de extrema-direita canadense Lauren Southern em um vídeo do YouTube com o mesmo nome lançado em julho de 2017. O vídeo de Southern atraiu em 2020 mais de 686 000 espectadores e é creditado por ajudar a popularizar a teoria da conspiração. O blogueiro norueguês  Fjordman também participou da divulgação da teoria.

Sites proeminentes de extrema-direita, como Gates of Vienna, Politically Incorrect e Fdesouche, forneceram uma plataforma para os blogueiros difundirem e popularizarem a teoria da "Grande Substituição". Entre seus principais promotores estão também uma ampla rede de movimentos nacionalistas brancos livremente conectados, especialmente o movimento identitário na Europa, e outros grupos como o PEGIDA na Alemanha.

Notas

Bibliografia

Leitura complementar

Teorias da conspiração
Demografia
Extrema-direita na França
Alt-right
Movimento identitário

Grande Substituição


La gare de Francorchamps était une gare ferroviaire belge de la ligne 44, de Pepinster à Stavelot, située à Francorchamps section de la commune de Stavelot, en Région wallonne, dans la province de Liège.

Elle est mise en service en 1867 par la Société royale grand-ducale des chemins de fer Guillaume-Luxembourg. C'était une gare de la Société nationale des chemins de fer belges (SNCB) fermée à tous trafics en 1969.

Situation ferroviaire
La gare de Francorchamps se trouvait au point kilométrique (PK) 27,3 de la de la ligne 44, de Pepinster à Stavelot (tronçon fermé et désaffectée de Spa-Géronstère à Stavelot) entre les gares de Hockai et Stavelot.

Histoire
La gare de Francorchamps est mise en service le  par la Société royale grand-ducale des chemins de fer Guillaume-Luxembourg, lorsqu'elle ouvre à l'exploitation la ligne de Gouvy à Spa (actuelles sections des lignes 44, 45 et 42). Bien que la localité de Ster soit plus peuplée, Francorchamps se trouvait plus près du tracé propice à la création du chemin de fer dans sa difficile descente du plateau des Fagnes. Cette ligne internationale aux ambitions importantes évite d'ailleurs Malmédy ; la ville se trouvant en Allemagne jusqu'en 1925. Le tourisme à Francorchamps connut un développement certain grâce à l'arrivée des trains, d'où la création de plusieurs hôtels près des gares de Francorchamps et Hockai.

Cependant, cette ligne très tortueuse aux pentes parmi les plus sévères de Belgique se voit concurrencer à partir de 1890 par la ligne de l'Amblève (Rivage - Trois-Ponts) qui raccourcit le trajet de Liège à la frontière luxembourgeoise et offre un parcours en pente douce. Les trains de marchandises et de voyageurs importants commencent à déserter la ligne 44 et le trafic local recule à son tour après la Seconde guerre mondiale

Hockai est perd ses trains de passagers le , lors de la fermeture aux voyageurs du tronçon de Spa-Géronstère à Stavelot. Des trains saisonniers continuent à desservir la gare à l'occasion de compétitions sur le Circuit de Spa-Francorchamps. Les trains de marchandises de cabotage (desserte des gares et raccordés de la ligne) sont suspendus en 1962 à la suite d'un accident survenu sur les hauteurs de Spa. La section de Spa-Geronstère à Stavelot est officiellement déclassée le  et les rails démantelés en 1973-1974.

Patrimoine ferroviaire
Le , dont rien ne subsiste, a été construit par la Société royale grand-ducale des chemins de fer Guillaume-Luxembourg. Identique à l'origine à celui des gares de Grand-Halleux, Vielsalm et Stavelot ainsi que plusieurs gares de la ligne de Troisvierges à Luxembourg-Ville, il se caractérise par un massif corps central de trois travées sous bâtière à arête transversale encadré par deux petites ailes d'une travée. Les fenêtres à l'étage sont quasi-rectangulaires avec des arcs de faible courbure tandis que les ouvertures du rez-de-chaussée recourent à l'arc en plein cintre tandis qu'une baie circulaire éclaire le grenier. Après la reprise par les Chemins de fer de l'État belge, ceux-ci transforment en profondeur le bâtiment de Francorchamps, démolissant les ailes latérales au profit d'une bâtisse de sept travées disposée à gauche avec un porche d'entrée de section semi-hexagonale côté rue et une élégante marquise métallique côté quai. Cette aile triplant la superficie au sol accueillait principalement le guichet et les salles d'attente des voyageurs. Sur la droite, une petite aile de service et un pavillon séparé pour les toilettes occupent le terre plein entre le bâtiment des voyageurs et la nouvelle halle aux marchandises. Ce dernier bâtiment, dernier vestige de la gare, est rasé en 1980 ; le reste avait été démoli en 1970.

Un chemin RAVeL a été réalisé sur l'assiette de la ligne.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Jonction grand-ducale
 Ligne 44, de Pepinster à Stavelot (en service de Pepinster à Spa-Géronstère)

Gare fermée dans la province de Liège
Ligne 44 (Infrabel)
Gare de Francorchamps
Gare mise en service en 1867
Gare

Gare de Francorchamps


Rhodophyta familia incertae sedis, rodovi crvenih algi čija niža sistematska podjela još nije utvrđena a dio je reda Rhodophyta ordo incertae sedis. Postoji 50 vrsta u 24 roda, od kojih je 6 fosilnih.

Rodovi
 Allogonium Kützing  3 vrste
 Buthotrephis J.Hall 13 vrsta
 Chalicostroma Weber-van Bosse 1 vrsta
 Cornutula Korde 2 vrste
 Demidella Shuysky 1 vrsta
 Diversocallis O.Dragastan  2 vrste
 Enigma Weber-van Bosse   2 vrste
 Erbinia Korde 1 vrsta
 Filaria Korde 4 vrste
 Kadvoya Korde 1 vrsta
 Kordephyton Radugin & M V.Stepanova 3 vrste
 Kundatia Korde 1 vrsta
 Leveilleites Foerste 1 vrsta
 Mucilina Korde 1 vrsta
 Palikiella G.Claus ex Drouet 2 vrste
 Paraconophyton Y.Z.Liang & R.C.Tsao 1 vrsta
 Perinema Weber-van Bosse   1 vrsta
 Pseudoanthos Korde 1 vrsta
 Reingardia Perestenko  1 vrsta
 Rhododiplobia Kirkpatrick  1 vrsta
 Sergilia Korde 2 vrste
 Shujana Korde 1 vrste
 Visheraia Korde 1 vrsta
 Wahpia C.Walcott 3 vrste

Izvori

Crvene alge

Rhodophyta familia incertae sedis


Oslobađanje Bujavice bila je operacija Hrvatska vojske na novljanskom bojištu. U jutarnjim satima 14. listopada 1991. pripadnici 56. bojne iz Kutine, pričuvne policije i 2. bojne 105. brigade ZNG-a iz Čazme započeli su akciju kojom se uspjelo oslobaditi sela Bujavica. Bilo je to prvo oslobođeno naselje na novljanskom bojištu. Akcija se odvijala istovremeno s neuspješnim pokušajem oslobađanja Jasenovca, koji je izvela 1. Gardijska Brigada "Tigrovi" i jedna borbena skupina HOS.

Pozadina
Bujavica je selo u Slavoniji, na dominantnom položaju između Novske, Kutine i Lipika otkuda su srpski pobunjenici stalno granatirali okolna sela. HV je bila suočena s krajnje nepovoljnom situacijom. Novoimenovani zapovjednik Operativne grupe Posavina Rudi Stipčić počinje uvoditi promjene u sustav aktivne obrane i odlučuje se za pokretanje koordinirane akcije prema okupiranom Jasenovcu i Bujavici.

Bitka
Nakon nekoliko sati borbe Srbi se povlače u Lovsku, a u Bujavicu prvi ulaze pripadnici 1. satnije 56. kutinske bojne. U borbi nije bilo poginulih, dok je kod srpskih pobunjenika bio nepoznati boj poginulih i ranjenih, a HV je uspio zaplijeniti i znatne količina oružja i streljiva.

Posljedice
Akcija je bila od velikog značaja za podizanje morala hrvatskim braniteljima i lokalnom stanovništvu. Poraženi pobunjeni Srbi i JNA nekoliko su dana snažno napadali Novsku, ali bezuspješno. Hrvatska strana je postupno počela preuzimati inicijativu i uskoro pokrenula veću oslobodilačku operaciju. Uslijedili su operacije: Orkan '91., Otkos 10 i Papuk '91. u kojima je oslobođen veliki dio okupiranoga teritorija zapadne Slavonije. Potpisivanjem Sarajevskog primirja zaustavlja se daljnje napredovanje hrvatskih snaga.

Izvori

Bitke u Domovinskom ratu
Novska

Oslobađanje Bujavice


ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට එරෙහිව ටෙස්ට් තරග දෙකකට ක්‍රීඩා කිරීම සඳහා පාකිස්තාන ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 2022 ජූලි මාසයේදී ශ්‍රී ලංකාවේ සංචාරයක නිරත වේ. ටෙස්ට් තරඟමාලාව 2021-2023 අයිසීසී ලෝක ටෙස්ට් ශූරතාවයේ කොටසකි. 2022 අප්‍රේල් මාසයේදී පාකිස්තාන ක්‍රිකට් මණ්ඩලය (PCB) මෙම තරගමාලාව පැවැත්වෙන බව තහවුරු කළේය. මුලින්, මෙම සංචාරයට එක්දින ජාත්‍යන්තර (එදිජා) තරග තුනක් ද ඇතුළත් වීමට නියමිතව තිබුණි. නමුත් මේවා 2022 මැයි මාසයේදී අවලංගු කරන ලදී, ඒ මෙම කණ්ඩායම් ද්විත්වය අතර තරග 2020-2023 ICC ක්‍රිකට් ලෝක කුසලාන සුපර් ලීගයේ කොටසේ නොවූ නිසා. සංචාරය සඳහා කාලසටහන් 2022 ජුනි මාසයේදී තහවුරු කරන ලදී. පාකිස්තානය අවසන් වරට ටෙස්ට් තරගාවලියක් සඳහා ශ්‍රී ලංකාවේ සංචාරය කළේ 2015 ජුනි සහ ජූලි මාසවලදීය. 2022 ජූලි 17 වන දින ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් දෙවන ටෙස්ට් තරගය කොළඹ ආර්. ප්‍රේමදාස ක්‍රීඩාංගණයේ සිට ගාල්ල ජාත්‍යන්තර ක්‍රීඩාංගණයට ගෙන ගියේ රටේ පවතින ආර්ථික අර්බුදය හේතුවෙනි.

පාකිස්තානය පළමු ටෙස්ට් තරගය කඩුලු 4කින් ජය ගැනීමට සමත් විය. ඒ තරගය ජයග්‍රහණය කිරීම සඳහා ලකුණු 342ක ඉලක්කය සම්පූර්ණ කිරීමත් සමගය. එය ටෙස්ට් ක්‍රිකට් පිටියේ පාකිස්තානයේ දෙවැනි ඉහළම සාර්ථක ලකුණු හඹායාම වූ අතර, ගාල්ලේදී ටෙස්ට් තරගයකට ක්‍රීඩා කරන ඕනෑම කණ්ඩායමක් සඳහා වූ ඉහළම සාර්ථක ලකුණු හඹායාමද විය.

සංචිත

පාකිස්ථාන සංචිතය ජුනි 22 පාකිස්ථාන ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලය දැනුම්දුන් අතර, ශ්‍රී ලංකා සංචිතය ජූලි මස 14 දින නිවේදනය කරන ලදී. ඔස්ට්‍රේලියාවට එරෙහිව මෑතකදී නිමාවට පත් වුණු ටෙස්ට් තරගාවලියේ පළමු තරගයට නම් කරන ලද ලසිත් ඇඹුලදෙනිය සහ තරගාවලිය අතරතුරදී කොවිඩ් ආසාධනය වුණු ප්‍රවීන් ජයවික්‍රම මෙම කණ්ඩායම සඳහා ඇතුළත් ව නොමැත. ඊට අමතරව තුන් ඉරියව් ක්‍රීඩක චාමික කරුනාරත්නද නම් කරන ද 18 අතර නොමැත. කොවිඩි ආසාධනය වීම නිසා ඔස්ට්‍රේලියාවට එරෙහිව පැවැති දෙවැනි ටෙස්ට් තරගයට සහභාගිවීමේ අවස්ථාව අහිමි ධනංජය ද සිල්වා, ජෙෆ්රි වැන්ඩර්සි සහ අසිත ප්‍රනාන්දු යළි කණ්ඩායමට පැමිණ සිටියි. කෙසේ වෙතත් ඔවුන්ගේ ආදේශක විසින් කණ්ඩායමට එක් කරන ලද ලක්ෂාන් සඳකැන් සහ, ලක්ෂිත මානසිංහව කණ්ඩායමට කැදවා නොමැත. පා දඟ පන්දු යවන යසීර් ෂා ජාතික කණ්ඩායමට නැවත පැමිණීම සනිටුහන් කලා.

පුහුණු තරගය

ටෙස්ට් තරගමාලාව

1 වන ටෙස්ට් තරගය

2 වන ටෙස්ට් තරගය

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැදි

 ESPN Cricinfo හි තරගමාලා පිටුව

ක්‍රිකට්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්
2022

පාකිස්ථාන ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ශ්‍රී ලංකා තරග සංචාරය 2022


Tudor Gheorghe este un album al interpretului român Tudor Gheorghe.

Detalii ale albumului
Gen: Folk
Limba: Română
Sunet: Stereo
Înregistrat: Studio
Durată album:
Casa de discuri: Electrecord
Data lansării albumului: 1984

Lista pieselor
1. Doina haiduceasca
2. Voinicul strain
3. Mi-aduc aminte si plang
4. Pasare galbena-n pene
5. Ce bine traiam flacai
7. Carul cu flori
8. Marie, Marie
9. Fa-ma mama-un porumbel
10. Ciobanul care si-a pierdut oile

Albume de Tudor Gheorghe
Albume din 1984
Albume folk
Discuri Electrecord LP (30 cm)
Casete audio Electrecord
Discuri Electrecord cu muzică de divertisment

Tudor Gheorghe (album)


An Stenospermation parvum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat ngan A.Gomez. An Stenospermation parvum in nahilalakip ha genus nga Stenospermation, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stenospermation

Stenospermation parvum


Le gouvernement Ecevit I (en ) est le trente-septième gouvernement de la république de Turquie (en ), en fonction entre le  et le , durant la  de l'Assemblée nationale.

Composition

Voir aussi

Article connexe
 Politique de la Turquie

Lien externe
  Site du Premier ministre turc

Ecevit 1

Gouvernement Ecevit I


Um transponder (abreviação de trans mitter-res ponder e às vezes abreviado para XPDR, XPNDR, TPDR ou TP) é um dispositivo eletrônico que produz uma resposta quando recebe um rádio -interrogatório de frequência. As aeronaves possuem transponders para auxiliar na identificação no radar de controle de tráfego aéreo. Os sistemas de prevenção de colisões foram desenvolvidos para usar transmissões de transponder como meio de detectar aeronaves em risco de colidir umas com as outras.

As unidades de controle de tráfego aéreo usam o termo "squawk" quando estão atribuindo a uma aeronave um código transponder, por exemplo, "Squawk 7421". Squawk, portanto, pode significar "selecionar o código do transponder" ou "squawking xxxx " para significar "eu selecionei o código do transponder xxxx ".

O transponder recebe interrogação do Radar de Vigilância Secundária em 1030 MHz e responde em 1090 MHz.

Radar de vigilância secundário
Radar de vigilância secundário (SSR) é referido como "secundário", para distingui-lo do "radar primário" que funciona refletindo passivamente um sinal de rádio fora da pele da aeronave. O radar primário determina o alcance e a orientação para um alvo com fidelidade razoavelmente alta, mas não pode determinar a elevação do alvo (altitude) de forma confiável, exceto a curta distância. O SSR usa um transponder ativo (baliza) para transmitir uma resposta a uma interrogação por um radar secundário. Essa resposta geralmente inclui a altitude de pressão da aeronave e um identificador octal de 4 dígitos.

Operação
Um piloto pode ser solicitado a gritar um determinado código por um controlador de tráfego aéreo, via rádio, usando uma frase como "Cessna 123AB, squawk 0363". O piloto então seleciona o código 0363 em seu transponder e a pista na tela do radar do controlador de tráfego aéreo ficará corretamente associada à sua identidade.

Como o radar primário geralmente fornece informações de posição de rumo e alcance, mas não possui informações de altitude, os transponders de modo C e modo S também relatam altitude de pressão. As informações de altitude do Modo C vêm convencionalmente do altímetro do piloto e são transmitidas usando um código Gray modificado, chamado código Gillham. Onde o altímetro do piloto não contém um codificador de altitude adequado, um codificador cego (que não exibe diretamente a altitude) é conectado ao transponder. Em torno do espaço aéreo movimentado, muitas vezes há um requisito regulatório de que todas as aeronaves sejam equipadas com transponders de modo C ou modo S de relatório de altitude. Nos Estados Unidos, isso é conhecido como véu Modo C. Os transponders do modo S são compatíveis com a transmissão do sinal do modo C e têm a capacidade de relatar em incrementos de 25 pés; eles recebem informações de um receptor GPS e também transmitem localização e velocidade. Sem o relatório de altitude de pressão, o controlador de tráfego aéreo não exibe informações precisas de altitude e deve confiar na altitude informada pelo piloto via rádio. Da mesma forma, o sistema de prevenção de colisões de tráfego (TCAS) instalado em algumas aeronaves precisa das informações de altitude fornecidas pelos sinais do transponder.

Identificação
Todos os transponders de modo A, C e S incluem uma chave "IDENT" que ativa um décimo terceiro bit especial na resposta do modo A conhecido como IDENT, abreviação de "identificar". Quando o equipamento de radar baseado em terra recebe o bit IDENT, isso resulta no "florescimento" do blip da aeronave no escopo do radar. Isso é frequentemente usado pelo controlador para localizar a aeronave, entre outros, solicitando a função ident do piloto, por exemplo, "Cessna 123AB, squawk 0363 and ident".

Ident também pode ser usado em caso de falha de rádio relatada ou suspeita para determinar se a falha é apenas de uma via e se o piloto ainda pode transmitir ou receber, mas não ambas, por exemplo, "Cessna 123AB, if you read, squawk ident".

Códigos de transponder
Os códigos de transponder são números de quatro dígitos transmitidos por um transponder de aeronave em resposta a um sinal de interrogação de radar de vigilância secundário para auxiliar os controladores de tráfego aéreo na separação de tráfego. Um código transponder discreto (muitas vezes chamado de código squawk) é atribuído pelos controladores de tráfego aéreo para identificar uma aeronave exclusivamente em uma região de informação de voo (FIR). Isso permite a fácil identificação de aeronaves no radar.

Os códigos são compostos por quatro dígitos octais ; os mostradores de um transponder lêem de zero a sete, inclusive. Quatro dígitos octais podem representar até 4096 códigos diferentes, razão pela qual esses transponders são às vezes descritos como "transponders de código 4096".

O uso da palavra "squawk" vem da origem do sistema no sistema de identificação amigo ou inimigo da Segunda Guerra Mundial, que foi codinome "Parrot".

Códigos atribuídos pelo controle de tráfego aéreo
Alguns códigos podem ser selecionados por aeronaves se e quando a situação o exigir ou permitir, sem permissão do controle de tráfego aéreo (ATC). Outros códigos são geralmente atribuídos por unidades ATC. Para voos com regras de voo por instrumentos (IFR), o código squawk normalmente é atribuído como parte da autorização de partida e permanece o mesmo durante todo o voo.

Normalmente, os pilotos são obrigados a aplicar o código, atribuído pelo controle de tráfego aéreo, a esse voo específico. Ocasionalmente, os países podem especificar códigos genéricos a serem usados na ausência de um código atribuído. Esses códigos genéricos são especificados no Manual de Informações Aeronáuticas ou Publicação de Informações Aeronáuticas desse país. Existem também códigos de transponder padrão para situações definidas pela Organização da Aviação Civil Internacional (marcadas abaixo como ICAO).

Códigos internacionais
Os códigos internacionais são definidos pela Organização da Aviação Civil Internacional e são soberanos sob os códigos locais sob os países que fazem parte da organização. Os códigos de transponder mostrados nesta lista na cor VERMELHA são apenas para uso de emergência, como sequestro de aeronave, falha de comunicação de rádio ou outro tipo de emergência.

Códigos da Agência Europeia para a Segurança da Aviação (incluindo Portugal)
Os códigos da Agência Europeia para a Segurança da Aviação (AESA) são códigos não soberanos aos da Organização da Aviação Civil Internacional porém são soberanos sob território europeu e os países membros da União Europeia.

Incidentes relacionados ao transponder

 Voo Aeroméxico 498 — 31 de agosto de 1986 (uma das aeronaves equipadas com o modo A, mas não o modo C, transponder)
 Voo 655 do Irã — 3 de julho de 1988 (interpretação incorreta do código do transponder, um fator de identidade equivocada e abate)
 Voo 706 da Proteus Airlines — 30 de julho de 1998 (colisão no ar; uma das aeronaves teve seu transponder desligado)
 Voo 85 da Korean Air — 11 de setembro de 2001 (suspeita de sequestro envolvendo o código do transponder, alarme falso)
 Gol Voo 1907 — 29 de setembro de 2006 (colisão no ar; uma das aeronaves teve seu transponder desligado)

Aviação
Radares

Transponder (aviação)


Stanley Jasspon Kunitz (; July 29, 1905May 14, 2006) was an American poet. He was appointed Poet Laureate Consultant in Poetry to the Library of Congress twice, first in 1974 and then again in 2000.

Biography
Kunitz was born in Worcester, Massachusetts, the youngest of three children, to Yetta Helen (née Jasspon) and Solomon Z. Kunitz,  both of Jewish Russian Lithuanian descent.

His father, a dressmaker of Russian Jewish heritage,  committed suicide in a public park six weeks before Stanley was born.  After going bankrupt, he went to Elm Park in Worcester, and drank carbolic acid.  Carbolic Acid is extremely dangerous; however, it gives a delayed death. His mother removed every trace of Kunitz's father from the household.  The death of his father would be a powerful influence of his life.

Kunitz and his two older sisters, Sarah and Sophia, were raised by his mother, who had made her way from Yashwen, Kovno, Lithuania by herself in 1890,  and opened a dry goods store.  Yetta remarried Mark Dine in 1912. Yetta and Mark filed for bankruptcy in 1912 and then were indicted by the U.S. District Court for concealing assets.  They pleaded guilty and turned over USD$10,500 to the trustees.  Mark Dine died when Kunitz was fourteen,  when, while hanging curtains, he suffered a heart attack.

At fifteen, Kunitz moved out of the house and became a butcher's assistant.  Later he got a job as a cub reporter on The Worcester Telegram, where he would continue working during his summer vacations from college.

Kunitz graduated summa cum laude in 1926 from Harvard College with an English major and a philosophy minor, and then earned a master's degree in English from Harvard the following year.  He wanted to continue his studies for a doctorate degree, but was told by the university that the Anglo-Saxon students would not like to be taught by a Jew.

After Harvard, he worked as a reporter for The Worcester Telegram, and as editor for the H. W. Wilson Company in New York City.  He then founded and edited Wilson Library Bulletin and started the Author Biographical Studies.  Kunitz married Helen Pearce in 1930; they divorced in 1937.  In 1935 he moved to New Hope, Pennsylvania and befriended Theodore Roethke.  He married Eleanor Evans in 1939; they had a daughter Gretchen in 1950. Kunitz divorced Eleanor in 1958.

At Wilson Company, Kunitz served as co-editor for Twentieth Century Authors, among other reference works.  In 1931, as Dilly Tante, he edited Living Authors, a Book of Biographies.  His poems began to appear in Poetry, Commonweal, The New Republic, The Nation, and The Dial.

During World War II, he was drafted into the Army in 1943 as a conscientious objector, and after undergoing basic training three times, served as a noncombatant at Gravely Point, Washington in the Air Transport Command in charge of information and education. He refused a commission and was discharged with the rank of staff sergeant.

After the war, he began a peripatetic teaching career at Bennington College (1946–1949), taking over from Roethke. He subsequently taught at the State University of New York at Potsdam (then the New York State Teachers College at Potsdam) as a full professor (1949–1950; summer sessions through 1954), the New School for Social Research (lecturer; 1950-1957), the University of Washington (visiting professor; 1955-1956), Queens College (visiting professor; 1956–1957), Brandeis University (poet-in-residence; 1958-1959) and Columbia University (lecturer in the School of General Studies; 1963–1966) before spending 18 years as an adjunct professor of writing at Columbia's School of the Arts (1967–1985). Throughout this period, he also held visiting appointments at Yale University (1970), Rutgers University–Camden (1974), Princeton University (1978) and Vassar College (1981).

After his divorce from Eleanor, he married the painter and poet Elise Asher in 1958. His marriage to Asher led to friendships with artists like Philip Guston and Mark Rothko.

Kunitz's poetry won wide praise for its profundity and quality. He was the New York State Poet Laureate from 1987 to 1989. He continued to write and publish until his centenary year, as late as 2005. Many consider that his poetry's symbolism is influenced significantly by the work of Carl Jung. Kunitz influenced many 20th-century poets, including James Wright, Mark Doty, Louise Glück, Joan Hutton Landis, and Carolyn Kizer.

For most of his life, Kunitz divided his time between New York City and Provincetown, Massachusetts. He enjoyed gardening and maintained one of the most impressive seaside gardens in Provincetown. There he also founded Fine Arts Work Center, where he was a mainstay of the literary community, as he was of Poets House in Manhattan.

He was awarded the Peace Abbey Courage of Conscience award in Sherborn, Massachusetts in October 1998 for his contribution to the liberation of the human spirit through his poetry.

He died in 2006 at his home in Manhattan.  He had previously come close to death, and reflected on the experience in his last book, a collection of essays, The Wild Braid: A Poet Reflects on a Century in the Garden.

Poetry
Kunitz's first collection of poems, Intellectual Things, was published in 1930. His second volume of poems, Passport to the War, was published fourteen years later; the book went largely unnoticed, although it featured some of Kunitz's best-known poems, and soon fell out of print. Kunitz's confidence was not in the best of shape when, in 1959, he had trouble finding a publisher for his third book, Selected Poems: 1928-1958. Despite this unflattering experience, the book, eventually published by Little Brown, received the Pulitzer Prize for Poetry.

His next volume of poems would not appear until 1971, but Kunitz remained busy through the 1960s editing reference books and translating Russian poets. When twelve years later The Testing Tree appeared, Kunitz's style was radically transformed from the highly intellectual and philosophical musings of his earlier work to more deeply personal yet disciplined narratives; moreover, his lines shifted from iambic pentameter to a freer prosody based on instinct and breath—usually resulting in shorter stressed lines of three or four beats.

Throughout the 70s and 80s, he became one of the most treasured and distinctive voices in American poetry. His collection Passing Through: The Later Poems won the National Book Award for Poetry in 1995. Kunitz received many other honors, including a National Medal of Arts, the Bollingen Prize for a lifetime achievement in poetry, the Robert Frost Medal, and Harvard's Centennial Medal. He served two terms as Consultant on Poetry for the Library of Congress (the precursor title to Poet Laureate), one term as Poet Laureate of the United States, and one term as the State Poet of New York. He founded the Fine Arts Work Center in Provincetown, Massachusetts, and Poets House in New York City. Kunitz also acted as a judge for the Yale Series of Younger Poets Competition.

Library Bill of Rights
Kunitz served as editor of the Wilson Library Bulletin from 1928 to 1943. An outspoken critic of censorship, in his capacity as editor, he targeted his criticism at librarians who did not actively oppose it. He published an article in 1938 by Bernard Berelson entitled "The Myth of Library Impartiality". This article led Forrest Spaulding and the Des Moines Public Library to draft the Library Bill of Rights, which was later adopted by the American Library Association and continues to serve as the cornerstone document on intellectual freedom in libraries.

Awards and honors
2006 L.L. Winship/PEN New England Award, The Wild Braid: A Poet Reflects on a Century in the Garden

Bibliography

Poetry

Other writing and interviews

Conversations with Stanley Kunitz (Jackson, MS: University Press of Mississippi, Literary Conversations Series, 11/2013), Edited by Kent P. Ljungquist
 A Kind of Order, A Kind of Folly: Essays and Conversations
 Interviews and Encounters with Stanley Kunitz (Riverdale-on-Hudson, NY: The Sheep Meadow Press, 1995), Edited by Stanley Moss

As editor, translator, or co-translator

 The Essential Blake Orchard Lamps by Ivan Drach
 Story under full sail by Andrei Voznesensky
 Poems of John Keats Poems of Akhmatova'' by Max Hayward

References

External links

 The Stanley Kunitz Papers. - Princeton University.
 Poems by Stanley Kunitz. - PoetryFoundation.org.
 Stanley Kunitz. - The Academy of American Poets (c/o Poets.org).
 Stanley Kunitz . - The Worcester Writers Project. - Worcester Polytechnic Institute (WPI).
INTERVIEW:
 Stanley Kunitz: "Three Small Parables for My Poet Friends" . - Oxford University Press blog.
 "Stanley's House". - DocumentaryWorld.com.
 Stanley Kunitz "Order and Disorder in Poetry and the Visual Arts" The Baltimore Museum of Art: Baltimore, Maryland, 1963 .

American centenarians
American conscientious objectors
American people of Lithuanian-Jewish descent
American Poets Laureate
American male poets
Jewish American poets
Formalist poets
Harvard University alumni
Columbia University faculty
Jewish pacifists
Members of the American Academy of Arts and Letters
National Book Award winners
Writers from Worcester, Massachusetts
Poets Laureate of New York (state)
Pulitzer Prize for Poetry winners
United States National Medal of Arts recipients
Poets from Massachusetts
Translators from Russian
Translators to English
English-language poets
Translators of Anna Akhmatova
Bollingen Prize recipients
1905 births
2006 deaths
American librarianship and human rights
20th-century American poets
20th-century American translators
20th-century American male writers
Men centenarians
20th-century American Jews
21st-century American Jews

Stanley Kunitz


An Encyclia huertae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Soto Arenas ngan Rolando Jiménez Machorro. An Encyclia huertae in nahilalakip ha genus nga Encyclia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Encyclia

Encyclia huertae