Joseph Lyle Menendez (10 de janeiro de 1968) e Erik Galen Menendez (27 de novembro de 1970) são irmãos estadunidenses que foram condenados em 1996 à prisão perpétua pelos assassinato de seus pais, José e Mary ("Kitty") Menéndez.

Durante o julgamento, eles afirmaram que cometeram os assassinatos com medo de que seu pai os matasse depois que eles ameaçaram expô-lo por anos de abuso sexual, emocional e físico. A acusação de abuso nunca foram provadas, no entanto, e a promotoria alega que o crime foi cometido para que os irmãos recebessem a herança de 14 milhões de dólares.

Em 2017, Diane Vander Molen, uma prima dos irmãos, disse para a ABC: "Eu sei que eles nunca, jamais, teriam feito o que fizeram a menos que sentissem que não tinham escolha, que eram eles ou seus pais". Ela havia testemunhado no tribunal e essa foi a sua primeira entrevista após a condenação dos Menendez.

Em abril de 2022 o El Comércio do Peru escreveu: "sua imagem ainda está viva na mídia".

Contexto
O pai de Lyle e Erik, José Enrique Menéndez, havia nascido em 6 de maio de 1944, em Havana, Cuba, e aos 16 anos, logo após o início da Revolução Cubana, havia sido enviado aos Estados Unidos para morar com parentes. Estudou na Southern Illinois University, onde conheceu Mary Louise "Kitty" Andersen (nascida em 1949). Eles se casaram em 1963 e se mudaram para Nova York, onde José se formou em Contabilidade no Queens College.

O primeiro filho do casal, Joseph Lyle Menéndez, nasceu em 10 de janeiro de 1968. Kitty deixou seu emprego de professora depois que Lyle nasceu e a família se mudou para Nova Jersey, onde Erik nasceu em 27 de novembro de 1970, em Gloucester Township. Em Nova Jersey, a família morava em Hopewell Township e ambos os irmãos frequentavam a Princeton Day School.

Em 1986, a carreira de José como executivo do setor musical, levou a família para Beverly Hills, Califórnia. No ano seguinte, Erik começou a frequentar o ensino médio na Beverly Hills High, onde teve notas médias, mas mostrou ter talento para o tênis, ficando o 44º lugar nos Estados Unidos para jogadores menores de 18 anos.

A família foi algumas vezes tida como "feliz", mas a Newsweek reportou em 2017 que José também havia sido descrito como "um valentão mulherengo obcecado por sucesso" e que Kitty havia tentado o suicídio três vezes.

Antecedentes criminais
Os irmãos, apesar de serem ricos, ainda na adolescência passaram a roubar "por diversão", além de se envolver em brigas e outras confusões, o que preocupava seus pais. Lyle chegou a ser suspenso da Princeton Day School por plágio.

O crime
Na noite de 20 de agosto de 1989, José e Kitty estavam olhando TV na sala de sua casa em Beverly Hills quando Lyle e Erik entraram na sala carregando suas espingardas que haviam comprado alguns dias antes. Eles balearam os pais diversas vezes, sendo que José levou um tiro na nuca que quase o decapitou, enquanto que os tiros que atingiram o rosto de Kitty a deixaram irreconhecível. "Nunca tinha visto nada tão brutal", disse o detetive Dan Stewart, que atendeu à ocorrência, numa entrevista em 1990.

Lyle então chamou a polícia, gritando: "alguém matou meus pais!". Quando os policiais chegaram, os irmãos disseram que os assassinatos haviam ocorrido enquanto eles estavam no cinema vendo Batman. Depois eles teriam participado do festival anual Taste of LA no Santa Monica Civic Auditorium.

Lyle tinha então 21 anos de idade e Erik, 18.

Investigações
Durante os estágios iniciais da investigação, a polícia tentou restringir sua busca aos suspeitos que tinham motivos para matar o casal. Eles também investigaram possíveis mafiosos, já que os irmãos tinham dito que o crime estava relacionado à máfia.

À medida que a investigação prosseguiu, a polícia passou a desconfiar que os irmãos eram os autores, já que tinham motivos financeiros óbvios, pois estavam gastando dinheiro livremente após os assassinatos. Nos meses após o crime, Lyle comprou um relógio Rolex, um Porsche Carrera, uma casa em West Windsor, Nova Jersey, e o Chuck's Spring Street Cafe, um restaurante em Princeton. Já Erik contratou um treinador de tênis em tempo integral e competiu em uma série de torneios em Israel. Eles acabaram deixando a mansão de Beverly Hills desocupada, pois decidiram morar em condomínios adjacentes na vizinha Marina del Rey. Eles também dirigiram por Los Angeles no Mercedes-Benz SL conversível de sua falecida mãe, jantaram em restaurantes caros e fizeram viagens para o Caribe e Londres. Acredita-se que eles tenham gasto cerca de 700 mil de dólares no período entre os assassinatos e suas prisões. Também ficou óbvio para a polícia, por seu comportamento, que eles não se importavam com as mortes.

Testemunha chave
Meses depois, Erik acabou confessando o crime para seu psicólogo, Jerome Oziel, e para que Oziel mantivesse o segredo, Menendez o ameaçou. Oziel, no entanto, contou tudo para sua então namorada, Judalon Smyth, que depois de terminar o relacionamento, revelou a história para a polícia.

Prisão
Após o testemunho de Smyth, Lyle foi preso em 8 de março de 1990 e Erik se entregou três dias depois, após voltar de Israel. Ambos foram detidos sem direito à fiança e separados um do outro porque os policiais temiam que eles pudessem planejar sua fuga.

Em agosto de 1990, o juiz James Albrecht decidiu que as fitas das conversas entre Erik e Oziel eram provas admissíveis, uma vez que Oziel afirmou que Lyle o havia ameaçado e, assim, violado a relação médico-paciente. A defesa tentou apelar da decisão de Albrecht e o julgamento foi adiado por dois anos. A Suprema Corte da Califórnia decidiu em agosto de 1992 que a maioria das fitas era admissível, exceto a fita em que Erik discutia os assassinatos, e com essa decisão, em dezembro de 1992, os irmão foram formalmente acusados do assassinato de seus pais.

Julgamento

Primeiro julgamento
O caso Menéndez tornou-se uma sensação nacional quando a Court TV transmitiu o primeiro julgamento em julho de 1993. Representados pela advogada Leslie Abramson, os irmãos declararam que foram levados ao assassinato por uma vida inteira de abusos nas mãos de seus pais, especialmente abuso sexual pelo pai, que foi descrito como um perfeccionista cruel e pedófilo. Enquanto isso, sua mãe foi descrita como uma viciada em drogas, alcoólatra, egoísta e mentalmente instável que encorajava o comportamento de seu marido e às vezes também era violenta com os filhos.

As alegações contra o casal foram apoiadas por familiares, com várias pessoas testemunhando. Andy Cano primo dos irmãos, disse que quando criança, Erik lhe contou sobre o abuso sexual, que ambos descreveram como "massagens penianas". Diane Vander Molen, outra prima dos irmãos, afirmou que uma vez contou a Kitty sobre o abuso sexual de Lyle por José, mas que Kitty havia dito que a história era falsa. Evidências físicas também foram fornecidas pela defesa, que incluiu fotografias da genitália de Lyle e Erik tiradas por seu pai quando os irmãos eram crianças.

Em seus depoimentos, Lyle e Erik afirmaram que o abuso sexual havia recomeçado poucas semanas antes do crime, levando a vários confrontos familiares. Eles também alegaram que seu pai ameaçou matá-los se eles não mantivessem segredo. Naquela época, os irmãos descobriram que seus pais estavam escondendo rifles em seus quartos, o que os levou a comprar suas próprias espingardas para se protegerem. O último confronto teria acontecido dentro de casa em 20 de agosto de 1989, pouco antes de Kitty e José serem mortos. Os irmãos  afirmaram que durante a briga, seu pai fechou a porta, o que era incomum. Com medo de serem mortos, Lyle e Erik saíram de casa para carregar suas espingardas. Erik afirmou: "quando entrei na sala, comecei a atirar."

A promotora Pam Bozanich argumentou que não tinha havido abuso sexual "porque eles não têm o equipamento necessário para serem estuprados" e o promotor Lester Kuriyama sugeriu que Erik era homossexual e que o abuso sexual havia sido consensual. Os promotores argumentaram que os assassinatos tinham sido motivados por ganho financeiro, já que a herança equivalia a uma fortuna de 14 milhões de dólares.

O julgamento terminou sem que os jurados chegassem a um veredito e, como resultado, o promotor público do condado de Los Angeles, Gil Garcetti, anunciou imediatamente que os irmãos seriam julgados novamente.

Segundo julgamento
O segundo julgamento foi um pouco menos divulgado, em parte porque o juiz Stanley Weisberg não permitiu câmeras no tribunal. Durante o segundo julgamento, Weisberg também não permitiu muitos depoimentos de defesa sobre as alegações de abuso sexual e não permitiu que o júri votasse em em homicídio culposo em vez de homicídio.

Neste novo julgamento, os irmãos foram considerados culpados por duas acusações de assassinato em primeiro grau e de conspiração para cometer assassinato à prisão perpétua sem possibilidade de liberdade condicional. O júri argumentou que o possível abuso não foi um fator levado em conta, mas que a decisão de não impor a pena de morte era porque ambos não tinham antecedentes criminais ou histórico de violência antes dos assassinatos. O júri também rejeitou a teoria da defesa de que os irmãos mataram seus pais por medo, apesar de todas as provas e depoimentos.

Assim, em 2 de julho de 1996, o juiz Weisberg proferiu a sentença de condenação dos irmãos: prisão perpétua sem direito à liberdade condicional.

Prisão
Como em sua prisão preventiva, o Departamento Correcional da Califórnia separou os irmãos e os enviou para diferentes prisões. Por serem considerados presos de segurança máxima, eles também foram separados dos demais detentos.

Eles permaneceram em prisões diferentes até fevereiro de 2018, quando Lyle foi transferido da Prisão Estadual de Mule Creek, no norte da Califórnia, para a Penitenciária Richard J. Donovan, no condado de San Diego, onde Erik cumpria pena e onde eles foram foram alojados em unidades separadas. Em 4 de abril de 2018, Lyle foi transferido para a mesma unidade habitacional que Erik e eles se reuniram pela primeira vez desde que começaram a cumprir suas sentenças quase, 22 anos antes.

Segundo testemunhas, os irmãos começaram a chorar e se abraçaram em seu primeiro encontro na unidade habitacional, que é reservada aos internos que aceitam participar de programas de educação e reabilitação sem causar transtornos.

Apelações
Em 27 de fevereiro de 1998, o Tribunal de Apelação da Califórnia confirmou as condenações de assassinato dos irmãos e em 28 de maio de 1998 a Suprema Corte da Califórnia se recusou a revisar o caso. Ambos os irmãos entraram com pedidos de habeas corpus na Suprema Corte da Califórnia, que foram negados em 1999. Tendo esgotado seus recursos de apelação no tribunal estadual, eles apresentaram pedidos de habeas corpus separados no Tribunal Distrital dos Estados Unidos. Em 4 de março de 2003, um juiz magistrado recomendou o indeferimento das petições e o tribunal distrital adotou a recomendação. Eles então decidiram apelar ao Tribunal de Apelações dos Estados Unidos, mas em setembro de 2005 um painel de três juízes negou ambos os pedidos de habeas corpus, embora o juiz Alex Kozinski tenha declarado que o juiz Weisberg mudou muitas de suas decisões durante os dois julgamentos.

Na cultura pop

Documentários

 Em 2000, um episódio de uma série de documentários da Court TV (agora TruTV) intitulado Mugshots: Menendez Brothers – Blood Brothers foi ao ar no FilmRise.
 Em 2015, Barbara Walters Presents: American Scandals apresentou os irmãos Menendez em um episódio intitulado "Menendez Brothers: The Bad Sons".
 Em 2016, os irmãos Menendez foram apresentados no documentário sobre crimes reais Snapped.
 Em 2017, os irmãos Menendez foram apresentados em um documentário intitulado Truth and Lies: The Menéndez Brothers – American Sons, American Murderers na ABC.
 Em 2017, a HLN lançou a nova série How it Really Happened – with Hill Harper , com um episódio com a história dos irmãos Menendez. O episódio é intitulado "The Menéndez Brothers: Murder in Beverly Hills", e termina com uma entrevista por telefone de Lyle da prisão com Chris Cuomo.
 Em 2020, o BuzzFeed Unsolved apresentou os irmãos Menendez em um especial de um episódio intitulado "How They Were Caught: The Menendez Brothers".
 Em 2021, os irmãos Menendez foram tema do especial 20/20 da ABC intitulado "Dentro do Movimento Menendez". O especial apresentou a popularidade dos irmãos no aplicativo de mídia social de compartilhamento de vídeos TikTok e seu crescente número de apoiadores.

Filmes e séries

Filmes

 Em 1994, os irmãos Menendez foram apresentados no filme de televisão Menendez: A Killing in Beverly Hills na CBS. Lyle foi interpretado por Damian Chapa e Erik foi interpretado por Travis Fine.
 Em 1994, o filme de televisão Honor thy Father and Mother: The True Story of the Menendez Murders apresenta Lyle e Erik Menendez interpretados por Billy Warlock e David Berón, respectivamente.
 Em 1994, os irmãos Menendez foram vagamente retratados no filme de crime Natural Born Killers.
 Em 2017, os irmãos Menendez foram apresentados no filme de televisão Lifetime Menendez: Blood Brothers (2017). Lyle foi interpretado por Nico Tortorella  e Erik foi interpretado por Myko Olivier.

Séries de televisão

 Em 1990, o episódio da primeira temporada de Law & Order, " The Serpent's Tooth ", é vagamente baseado no caso Menendez Brothers.
 Em 1991, o primeiro episódio da quarta temporada de Jake and the Fatman , intitulado God Bless the Child, parece ser baseado nos assassinatos de Menendez, com o filho e a filha de um magnata do transporte matando ele e sua madrasta, para que eles não percam seus herança.
 Em 2008, o episódio da 3ª temporada de 30 Rock intitulado "Gavin Volure" apresenta Tracy Jordan fazendo várias referências aos irmãos Menendez, pois teme que seus próprios filhos tentem matá-lo por sua riqueza, um ato que ele denominou como "Menendez- ing".

 Em 2010, os irmãos Menendez foram referenciados por Bobby Singer na 6ª temporada, episódio 12 da série Supernatural da CW.
 Em 2016, os irmãos Menendez foram mencionados várias vezes no drama FX The People v. OJ Simpson: American Crime Story (2016). Baseada na história verídica do julgamento altamente televisionado de OJ Simpson, a série se passa ao mesmo tempo que os julgamentos dos irmãos Menendez. Existem vários personagens que trabalharam nos respectivos casos dos irmãos e de OJ Simpson , como Robert Shapiro, Lance Ito e Gil Garcetti. Shapiro (interpretado por John Travolta) mencionou Erik no episódio 2 afirmando: "Na verdade, eu organizei a rendição de Erik Menendez de Israel". Esta declaração é baseada no discurso real de Shapiro durante a infame perseguição de Simpson no Bronco, na tentativa de fazê-lo se render à polícia.
 Em 2017, a NBC exibiu Law & Order: True Crime – The Menéndez Murders. Um especial de 8 episódios da franquia Law & Order, a série retrata os assassinatos, investigações, prisões e julgamentos detalhados dos irmãos Menendez. Em comparação com seus antecessores, a série retrata os irmãos com mais simpatia, focando na defesa liderada pela advogada Leslie Abramson e nas alegações de abuso físico e sexual. Lyle foi interpretado pelo ator Miles Gaston Villanueva, que recebeu uma indicação de Melhor Ator no 33º Imagen Awards, enquanto Erik foi interpretado pelo ator e cantor Gus Halper. Sua estreia no Paley Center for Mediacontou com a presença da família e amigos de Lyle, que elogiaram a representação dos irmãos na série. Em uma entrevista com Megyn Kelly Today após a estreia do primeiro episódio, Lyle revelou que a série foi "dolorosa de assistir", mas a representação dele por Villanueva é "surpreendentemente precisa", apesar dos produtores e do ator não serem capazes de comunicar com ele. No Primetime Emmy Award de 2018, a série estreou com uma indicação para Melhor Atriz em Série Limitada, com Edie Falco indicada por sua interpretação de Abramson.

Paródia e comédia negra

 Em 1993, o Saturday Night Live exibiu um esboço de comédia com o apresentador convidado John Malkovich , onde os irmãos Menendez culpam seus irmãos gêmeos idênticos pelo assassinato de seus pais. Em 2015, os irmãos Menendez são referenciados novamente na música de esboço "First Got Horny 2 U" de um episódio da 41ª temporada apresentado por Elizabeth Banks.
 Em 1996, o hype da mídia em torno do primeiro julgamento foi parodiado no filme de comédia de humor negro The Cable Guy.
 Em 2016, os irmãos Menendez foram temas do podcast semanal 'true-crime' The Last Podcast on the Left .

Outros

 Os irmãos Menendez são vistos no fundo do cartão de basquete Mark Jackson da NBA Hoops de 1990-1991, no qual o armador do New York Knicks é visto fazendo um passe. Em dezembro de 2018, o eBay começou a encerrar todos os leilões nos quais eles eram mencionados, mas alguns vendedores continuaram a vender o cartão, que passou, inclusive, a ser mais valorizado, segundo o Daily Mail.

Curiosidades
José e Kitty estão enterrados no Cemitério de Princeton.

Atualmente, uma campanha está em curso no Tik Tok pedindo que a pena dos irmãos seja revista.

Casamentos na prisão
Em 2 de julho de 1996, Lyle casou-se com Anna Eriksson em uma cerimônia com a presença de Abramson e sua tia Marta Menéndez, presidida pela juíza Nancy Brown. Eles se divorciaram em 1º de abril de 2001 depois que Eriksson descobriu que Lyle a estava traindo com outra mulher. Em novembro de 2003, Lyle se casou com Rebecca Sneed em uma cerimônia em uma área de visitação da Prisão Estadual de Mule Creek. Eles haviam se conhecido cerca de dez anos antes.

Já Erik se casou em 12 de junho de 1999 com Tammi Ruth Saccoman na Folsom State Prison. Tammi declarou mais tarde: "Nosso bolo de casamento era um Twinkie. Improvisamos. Foi uma cerimônia maravilhosa até que eu tive que sair. Foi uma noite muito solitária". Ela também descreveu seu relacionamento com Erik como "algo que eu sonhei por muito tempo. E é apenas algo muito especial que eu nunca pensei que teria".

Em 2005, Tammi publicou um livro intitulado They Said We'd Never Make It - My Life com Erik Menéndez, mas ela disse no Larry King Live da CNN que Erik também "fez muitas edições no livro". Numa entrevista à revista People ela afirmou: "Não fazer sexo na minha vida é difícil, mas não é um problema para mim. Eu tenho que estar emocionalmente ligada e estou emocionalmente ligada a Erik. Minha família não entende. Quando começou a ficar sério, alguns deles simplesmente levantaram as mãos". Tammi também afirmou que ela e sua filha dirigem 150 milhas (240 km) todo fim de semana para visitar Erik e que sua filha se refere a ele como seu "Pai da Terra".

Apesar de sua sentença de prisão perpétua, Erik afirmou: "Tammi é o que me faz passar por isto. Eu não consigo pensar na sentença. Quando eu o faço, eu faço isso com uma grande tristeza e um medo primitivo. Eu começo a suar frio. É tão assustador e eu simplesmente não cheguei a um acordo com isso."

Ver também
 Parricídio
 Matricídio

Leitura adicional
 Davis, Don (1994) Bad Blood: The Shocking True Story Behind the Menéndez Killings St. Martin, New York,
 Menéndez, Lyle; Novelli, Norma; Walker, Mike; and Spreckels, Judith (1995) The Private Diary of Lyle Menéndez: In His Own Words! Dove Books, Beverly Hills, California,
 Menéndez, Tammi (2005) They Said We'd Never Make It: My Life With Erik Menéndez NewGalen Publishing, Santa Clarita, California,
 Soble, Ronald L. and Johnson, John (1994) Blood Brothers: The Inside Story of the Menéndez Murders Onyx, New York,
 Thornton, Hazel; Wrightsman, Lawrence S.; Posey, Amy J. and Scheflin, Alan W. (1995) Hung Jury: The Diary of a Menéndez Juror Temple University Press, Philadelphia; new "20 Years Later" edition updated with new material, Graymalkin Media (2017)
 Rand, Robert (2018) The Menendez Murders: The Shocking Untold Story of the Menendez Family and the Killings that Stunned the Nation BenBella Books

Nascidos na década de 1960
Criminosos dos Estados Unidos
1989 nos Estados Unidos

Lyle e Erik Menendez


Zvjezdane staze: Prvi kontakt (eng. Star Trek: First Contact), američki znanstveno-fantastični film, osmi iz istoimenog serijala, snimljenog 1996. godine, u režiji Jonathana Frakesa.

Radnja

Zemlji prijeti invazija Borga. Zapovjednik Enterprise-E Jean-Luca Picarda dobiva zadatak patroliranja Neutralne Zone.

Glumci
 Patrick Stewart – kapetan Jean-Luc Picard
 Jonathan Frakes – kapetan fregate William Riker
 Brent Spiner – natporučnik Data
 LeVar Burton – natporučnik Geordi La Forge
 Michael Dorn – natporučnik Worf
 Gates McFadden – dr. Beverly Crusher
 Marina Sirtis – savjetnica Deanna Troi
 Alfre Woodard – Lily Sloane
 James Cromwell – dr. Zefram Cochrane
 Alice Krige – borgovska matica

Reakcije

Nagrade
 1997. Nagrada Saturn za najbolju kostimografiju
 1997. Nagrada saturn za najboljeg sporednog glumca - Brent Spiner
 1997. Nagrada Saturn za najbolju sporednu glumicu - Alice Krige
 1997. BMI Film Music nagrada - Jerry Goldsmith

Nominacije
 1997. Nominacija za Oscara za najbolju šminku
 1997. Nominacija za Blockbuster nagradu za najdražeg glavnog glumca (SF) - Patrick Stewart
 1997. Nominacija za Blockbuster nagradu za najdražeg sporednog glumca (SF) - Jonathan Frakes
 1997. Nominacija za Zlatni Satelit za vizualne efekte
 1997. Nominacija za nagradu Hugo za najbolju dramu
 1997. Nominacija za Image nagradu za najbolju sporednu glumicu u igranom filmu - Alfre Woodard

Vanjske poveznice
Službena stranica franšize Zvjezdane staze

Izvori

Akcijski znanstvenofantastični filmovi
Američki filmovi 1990-ih
Pustolovni filmovi
Zvjezdane staze

Zvjezdane staze 8: Prvi kontakt


André Wagner (* 1980 in Burgstädt) ist ein deutscher Fotograf und Bildender Künstler. Seit 2003 lebt er in Berlin.

Leben

Der 1980 im sächsischen Burgstädt geborene André Wagner begann seine künstlerische Arbeit früh. Neben fotografischen Arbeiten, die im Jahr 2000 unter anderem beim Deutschen Jugendfotopreis im Berliner Martin Gropius Bau zu sehen waren, entstanden schon während der Schulzeit zum Teil großformatige Graffiti-Werke, unter anderem gemeinsam mit seinem damaligen Mitschüler, dem Maler Lars Teichmann. Weitere Aufträge im Bereich der Graffiti-Kunst folgten.

Über die Graffiti-Kunst und Street Art kam André Wagner zur Fotografie. Zwischen 1999 und 2001 machte er eine Ausbildung zum Fotografen und war seit 2002 als freier Fotograf tätig. In diesen Jahren arbeitete er hauptsächlich für Magazine wie den "Stern", den "Rolling Stone" oder "Geo", und porträtierte Künstler, Musiker und Sportler.
Danach wendete er sich freien Projekten als Fotokünstler zu. In den folgenden Jahren nahm er an vielen Einzel- und Gruppenausstellungen in renommierten Kunstgalerien, Museen und Kunstvereinen teil und stellte auf Kunstmessen im In- und Ausland aus.

2013 nahm er an der 55. Biennale von Venedig im Palazzo Bembo teil. Ebenfalls 2013 hatte André Wagner zwei Einzelausstellungen auf der "Kunst Zürich" wo er für den Zürcher "Advancement Art Award" nominiert wurde. 2014 wurde er von der "Photokina" eingeladen, ausgewählte Arbeiten seiner Monografie "Visions Of Time" in einer großen Einzelausstellung zu zeigen. Im Jahr 2017 zeigt André Wagner gleich zwei Museumsausstellungen im Museum Modern Art Altes Gaswerk Hünfeld und im Kunstmuseum Moritzburg Halle (Saale) Kunstmuseum des Landes Sachsen-Anhalt, wo ein retrospektiv angelegter Querschnitt seiner Arbeiten zu sehen sein wird.
Außerdem verwirklichte André Wagner auf Einladung mehrere Kunst-am-Bau-Projekte, wie etwa 2013 in Zürich in der Chirurgie und Handchirurgie FMH – oder für Mobimo Management eine große, mehrteilige Installation in dem Ensemble "Am Pfingstweidpark", ebenfalls in Zürich. Für die Düsseldorfer Boston Consulting Group installierte er eine 10 mal 5 Meter große Arbeit.

Werk
Bereits in seinen frühen Arbeiten zeigte sich sein besonderes Interesse an den Elementen Feuer, Wind, Wasser und Erde. Am Anfang seiner Karriere als Fotokünstler entstanden seine sogenannten "Feuerzeichnungen": Fotografien, welche die Spuren brennender Fackeln in der Nacht zeigen. Diese Landschaftsbilder entstanden in Spanien, Neuseeland oder Deutschland und Indien wie etwa "Celtic Spell" (2004), "Torchlight" (2006) oder "Treptower Park" (2003). Typisch für seine Arbeiten sind lange Belichtungszeiten.
Waren es am Anfang seines Schaffens die vom Menschen unberührten Landschaften, so zeigt Wagner in späteren Werkgruppen auch Menschen in seinen Bildern. In der Serie "Time Flies" (ab 2011) fotografiert er Menschen in Großstädten in Bewegungsunschärfe.
Seine Themen und Bilder findet Wagner seit dem Jahr 2004 auch in Indien, wie sein 2012 erschienenes drittes Fotobuch "Reflections Of India" zeigt. Auch hier ist es die Suche der Menschen nach Spiritualität, die den Künstler interessiert. In Indien fotografiert er Tempel, Pilger, heilige Stätten und Zeremonien, aber auch magisch anmutende Alltagsszenen.

Auch in neueren Werkgruppen bleibt André Wagner oftmals der Technik der Bewegungsunschärfe treu. So zeigt er etwa Alltagsszenen, bei denen die Passanten verschwimmen, während die Umgebung scharf bleibt. Neue, wieder in Indien entstandene Arbeiten präsentieren einzelne Pilger oder auch Pilgergruppen bei ihren nächtlichen Wanderungen oder auch im Kontext einer beeindruckenden Tempelarchitektur. Beispiele für diese Werke sind etwa die großformatigen Fotografien "Pilgrims At Govardhan" (2014), "Pilgrim Family" (2011) oder "Coming Back From Yamuna River" (2011).
Das Werk "Radha Raman Temple" (2014) hält den farbintensiven Pigmentwurf während des bekannten indischen Holi-Farbfestes fest.

Auszeichnungen
André Wagner wurde ausgezeichnet 2008 mit dem Trierenberg Austrian Super Circuit, Goldmedaille, 2007 mit dem Prize for Photography about Kaunas/LT, 2004 mit der Goldmedaille des Hasselblad Austrian Super Circuit und bereits 2000 mit dem Deutschen Jugendfotopreis.

Einzelausstellungen
 2018 Sanskrit, Prince House Gallery, Mannheim
 2018 Pigment And Water, Galerie e.artis contemporary, Chemnitz
 2017 Reflections of India,  Kunstmuseum Moritzburg
 2017  Movement in a Circle, Altes Gaswerk Hünfeld,
 2017 The Big Wave, Galerie e.artis contemporary, Chemnitz
 2016 Holi – Color Flow, Galerie Westphal, Berlin
 2015 The Indian Collection, Galerie Weise, Chemnitz

 2014 Visions of Time, Galerie Angelika Bläser, Düsseldorf
 2013 Galerie des 20. Jahrhunderts, Zürich/CH
 2013 Visions of Time, vhs photogalerie, Stuttgart
 2013 Visions of Time, Galerie Weise, Chemnitz
 2013 Twilight Views, Galerie des 20. Jahrhunderts, Basel/CH
 2013 Vision of Time, Whiteconcepts, Berlin
 2012 the solo project artfair, Whiteconcepts, Basel/CH
 2011 Romance of Elements, Galerie Samuelis Baumgarte, Bielefeld
 2011 The Beauty of Time, RT&W Galerie, Berlin
 2011 One Artist Show, Art from Berlin, art Karlsruhe, Whiteconcepts, Karlsruhe
 2010 Television, 4. Europäischer Monat der Fotografie, Whiteconcepts & Galerie Horst Dietrich, Berlin
 2010 NeoRomantik, mit Marian Kretschmer, Galerie Weise, Chemnitz
 2009 Galerie Photan, Leipzig
 2008 Artville International Art Fair for Artists, Kopenhagen/DK
 2007 Slope Point, Galerie Lecoq, Berlin
 2007 Kaunas castle Kaunas – A Town of Light, Kaunas/LT
 2005 Cosmic Snake, Galerie Peveling, Köln
 2005 Langzeitbelichtungen, Galerie Berlin am Meer, Berlin

Bildbände
 Authentic Nature. 2008, ISBN 978-3-932187-70-4.
 Reflections of India, Nietsch-Verlag, 2012, ISBN 978-3-86264-217-5.
 Visions of Time. Distanz-Verlag, 2013.
 mit Claudia Höfling: Berlin. Meine Stadt. Mein Leben. Verlag für Berlin-Brandenburg, Berlin 2011, ISBN 978-3-942476-10-2.

Literatur
 The universe is built on a plan. Hrsg. SAVVY Contemporary, 2012.
 Energie, Einblicke in den Vattenfall Fotopreis 2009. Bielefeld: Kerber 2011.
 Collecting Fine Art – The LUMAS Portfolio. Vol. II, Kempen: teNeues 2011.
 André Wagner. Whiteconcepts, Ausstellungskatalog, Berlin, 2010.
 One Artist Katalog. Art Karlsruhe, Karlsruhe, 2010.
 André Wagner. Schaden Verlag, Köln 2008, ISBN 978-3-932187-70-4.

Weblinks
 Homepage André Wagner
 Arbeiten von André Wagner bei Prince House Gallery
 Arbeiten von André Wagner bei Whiteconcepts Gallery
 Arbeiten von André Wagner bei Galerie W
 Arbeiten von André Wagner bei Galerie WOS

Einzelnachweise

Fotokünstler
Fotograf (21. Jahrhundert)
Fotograf (Berlin)
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1980
Mann

André Wagner


الليكوبين هو كاروتين أحمر اللون موجود في الطماطم والبطيخ والفاكهة والخضاروات الحمراء اللون، مثل الجزر الأحمر، والفلفل الأحمر والبابايا. (ولكن ليس في الفراولة أو الكرز). على الرغم أن الليكوبين هو نوع من الكاروتين كيميائيا ولكن ليس له نشاط الفيتامين أ). والليكوبين ليس مادة غذائية أساسية للبشر، ولكن يوجد عادة في النظام الغذائي، وبشكل رئيسي من الأطباق المحضرة من الطماطم (البندورة). عندما يمتص من المعدة، ويتم نقل الليكوبين في الدم عن طريق البروتينات الدهنية (lipoproteins) المختلفة وتتراكم في الكبد، والغدد الكظرية، والخصيتين.

فوائده
ماده الليكوبين تساهم في تقليل نسبة الإصابة بأمراض القلب وسرطان البروستاتا. والليكوبين يعد بطلا في مجال تقوية خلايا البشرة وتعزيز دفاعاتها ضد أشعة الشمس فوق البنفسجية. توصل الباحثون في جامعة مانشستر إلى أن الأشخاص الذين تطوعوا لتناول 5 ملاعق من معجون الطماطم يومياً لمدة 12 أسبوعاً، ثم اختبرت بشرتهم كانوا أفضل تحملاً لحروق الشمس بنسبة %33، وهذا التأثير معادل لتأثير كريم الوقاية من الشمس. كما أثبتت الدراسات أن الليكوبين يقوي الكولاجين في البشرة. وقد تبين أن الطماطم المطهية أكثر فاعلية وفائدة من الطماطم النيئة، وهذا معناه أن الكميات المركزة من الطماطم في المعجون مفيدة وفيها تركيز لليكوبين، وبالتالي فتناول الأطعمة بالصلصة (معجون الطماطم) هو اختيار جيد في هذا الصدد.

انظر أيضاً
 أرز ذهبي
 فيتوكيميكال
 مغذي أصغر
 فلافونويد

مراجع

مضافات رقم إي
كاروتينات
مضادات أكسدة الأغذية
مكملات غذائية
ملونات غذائية
هيدروكربونات

ليكوبين


مقبس 1  وهو ثاني معيار للمقابس تم تصميمه من قبل شركة إنتل لمعالجتها الصغرية بنظام إكس 86 وكانت تطويرا لمقبسها السابق شبكة إبر مصفوفة وكانت أول تصميم رسمي لدى الشركة. وتم تصميمها كترقية لمقبسها السابق لمعالجات إنتل 486, وهي أضافة إبرة إضافية على المقبس القديم لكي تمنع المعالجات الجديدة أن تُركب في المقبس القديم.

مقابس وحدة المعالجة المركزية

مقبس 1


Bingöl ilinin Yayledere kazasına bağlı bir köy. Mazra Cafû adıyla da bilinmektedir. Köy halkının tamamı İstanbul ya da diğer birçok büyük şehre ve yurt dışına göç etmiştir. Sülvîs(Sülbüs) ve Koyê Tariye dağları ve diğer birçok sıradağ köyün etrafında yer almaktadır.

Bilgi kutusu bulunmayan yerleşim yerleri

Tariye, Yayladere


Francesco Scianna, né le  à Palerme en Sicile, est un acteur italien.

Biographie
Il fait des études de théâtre et sort diplômé de l'Académie nationale d'art dramatique Silvio-D'Amico.

Il débute au cinéma en 2002 dans Le plus beau jour de ma vie de Cristina Comencini.

En 2009, il est l'un des acteurs principaux de Baarìa, avec Margareth Madè, un film réalisé par Giuseppe Tornatore.

Filmographie sélective
 2002 : Le plus beau jour de ma vie de Cristina Comencini : Marco
 2004 : L'Odeur du sang de Mario Martone
 2007 : L'uomo di vetro de Stefano Incerti : Salvatore
 2009 : Baarìa de Giuseppe Tornatore : Giuseppe "Peppino" Torrenuova
 2010 : L'Ange du mal de Michele Placido : Francis Turatello
 2011 : Je t'aime trop pour te le dire de Marco Ponti : Pietro
 2012 : L'industriale de Giuliano Montaldo : Ferrero
 2013 : Comme le vent de Marco Simon Puccioni : Riccardo Rauso
 2014 : Allacciate le cinture de Ferzan Özpetek : Giorgio
 2015 : The Price of Desire de Mary McGuckian : Jean Badovici
 2015 : Latin Lover de Cristina Comencini : Saverio
 2016 : Ben-Hur de Timour Bekmambetov
 2022 : Il filo invisibile de Marco Simon Puccioni : Simone

Télévision
 2005 : Il grande Torino
 2007 : Corleone : Leoluca Bagarella
 2010 : Le cose che restano : Cataldo
 2016-2018 : La mafia uccide solo d'estate : Massimo
 2017 : Maltese : Mauro Licata
 2021-2022 : A casa tutti bene - La serie : Carlo

Distinctions et récompenses
 Ruban d'argent du meilleur acteur 2013 : nomination pour son rôle dans Itaker - Vietato agli italiani
 Ruban d'argent du meilleur acteur dans un second rôle 2015 : nomination pour son rôle dans Latin Lover de Cristina Comencini
 Globe d'or du meilleur acteur 2015 : nomination pour son rôle dans Latin Lover de Cristina Comencini

Notes et références

Liens externes

Acteur italien de cinéma
Acteur italien de télévision
Naissance à Palerme
Naissance en mars 1982

Francesco Scianna


Alexander Michael Rossi (Nevada, Kalifornija, SAD, 25. rujna 1991. ) je američki vozač automobilističkih utrka. U Formuli 1 je nastupao 2015., a najbolji rezultat mu je 12. mjesto na Velikoj nagradi Sjedinjenih Američkih Država na Austinu. Godine 2008. osvojio je naslov u Američkoj Formuli BMW, a 2016. u svom prvom nastupu pobijedio je na jubilarnoj 100. utrci 500 milja Indianapolisa. Godine 2021. pobijedio je na utrci 24 sata Daytone.

Izvori

Vanjske poveznice
Alexander Rossi.com - Official website
Alexander Rossi - Stats F1
Alexander Rossi - Driver Database
Alexander Rossi - Racing Sports Cars

Američki vozači Formule 1

Alexander Rossi


Alexandra Lencastre, eigentlich Maria Alexandra de Alencastre Telo Teodósio Pedrosa (* 26. September 1965 in Lissabon), ist eine portugiesische Schauspielerin.

Werdegang
Während ihres Philosophie-Studiums an der Universität Lissabon spielte sie in der dortigen Theatergruppe, was sie dazu veranlasste, das Studium abzubrechen und an die Theater- und Film-Hochschule ESCT ("Escola Superior de Teatro e Cinema") zu wechseln (Abschluss 1986). 1985 trat sie erstmals als professionelle Schauspielerin auf, im Stück Pílades ("Der Königsmord / Pylades") von Pier Paolo Pasolini. Sie erhielt 1986 den Kritikerpreis für Neuentdeckungen (für ihre Rolle in Frei Luís de Sousa von Almeida Garrett). Carlos Avilez holte sie daraufhin an das Teatro Experimental de Cascais, wo sie in Stücken wie Tartufo von Molière, Der Balkon von Jean Genet, oder Lysistrata von Aristophanes spielte.

1989 wechselte sie ans Teatro Politeama nach Lissabon. Nach ihrem Auftritt in der Inszenierung eines David-Mamet-Stückes durch João Canijo begann sie, auch im Fernsehen aufzutreten, vor allem in der Rua Sésamo, der portugiesischen Sesamstraße. Sie war zuvor bereits in kleineren Rollen in Filmen und Fernsehserien aufgetreten, spielte aber weiterhin vornehmlich Theater, so in Estrelas na Manhã ("Sterne am Morgen" von Alexander Galin), A Gaivota ("Die Möwe" von Anton Tschechow) oder Benilde ou a Virgem-Mãe ("Benilde oder die jungfräuliche Mutter" von José Régio).

1993 spielte sie erstmals in einer Hauptrolle einer Telenovela (A Banqueira do Povo, "Die Bänkerin des Volkes"), und wirkte bis heute in zahlreichen weiteren Telenovelas mit. Parallel trat sie zum einen in Fernsehgalas, Samstagabendshows, Sitcoms und anderen Fernsehformaten auf, zum anderen spielte sie aber auch in Kinofilmen mit, vor allem des Portugiesischen Films, aber auch für John Malkovich oder Maria Brand. Theater spielte sie hingegen nur noch selten, etwa 1997 in Tankred Dorsts Fernando Krapp hat mir diesen Brief geschrieben ("Fernando Krapp escreveu-me esta carta") am Teatro Aberto. Inszeniert von João Lourenço, erhielt sie Lob der Kritik.

Rezeption
Lencastre begann eine steile Karriere als ernste Theaterschauspielerin. Nachdem sie im Film jedoch nur bescheidene Rollen erhielt, suchte sie zunehmend das Rampenlicht des Fernsehen, vor allem ab 1993, und das Theater rückte fortan deutlich in den Hintergrund. So trat sie in zahlreichen Fernsehsendungen der verschiedenen Formate auf, insbesondere in Telenovelas, mit der entsprechend häufigen Berichterstattung über sie auch in den Klatschspalten der Illustrierten und der Boulevardpresse. Maßgeblich dazu beigetragen haben ihr glamouröses Auftreten und ihr attraktives Äußeres. Parallel spielte sie aber auch weiterhin immer wieder anspruchsvolle Rollen am Theater und im Film. So zählt sie heute zu den bekanntesten Schauspielern, gerade auch in der breiten Öffentlichkeit in Portugal, besonders dank ihrer zahlreichen verschiedenen Auftritte im Unterhaltungsfernsehen.

Filmografie (Auswahl)
 1986: História ao Fim do Dia (TV-Serie)
 1988: Meia Noite; R: Vítor Gonçalves
 1988: A Última Viagem (TV); R: Jaime Campos
 1988: Agosto (Sprechrolle); R: Jorge Silva Melo
 1989: Erros Meus, Má Fortuna, Amor Ardente (TV); R: Jaime Campos
 1989: Máscara de Aço Contra Abismo Azul (TV, Sprechrolle); R: Paulo Rocha
 1989: Dr.João no Jardim das Delícias (TV); R: Carlos Avilez
 1989: Rua Sésamo (TV-Serie, die portugiesische Sesamstraße)
 1990: Conserva Acabada; R: João César Monteiro
 1990: Lusitânia Expresso (TV-Serie)
 1990: O Morgado de Fafe em Lisboa (TV); R: Ruy Ferrão
 1990: Filha da Mãe; R: João Canijo
 1990–1992: Os Melhores Anos (TV-Serie)
 1991: Histórias Fantásticas (TV-Serie)
 1991: Perdidos e Achados (TV); R: Pedro M. Ruivo
 1991: Cenas da Vida de Benilde (TV); R: Jorge Listopad
 1991: Ícaro (TV-Serie)
 1991: Ao Fim Da Noite (Sprechrolle); R: Joaquim Leitão
 1992: Requiem Para Um Narciso; R: João Pedro Ruivo Kurzfilm
 1992: Xavier; R: Manuel Mozos
 1992: Medo; R: Luís Alvarães
 1992: Os Contos do Mocho Sábio (TV-Serie)
 1992: Entre Mortos e Vivos; R: Sérgio Godinho
 1992: Terra Fria (Sprechrolle); R: António Campos
 1992: Vertigem; R: Leandro Ferreira
 1993: A Banqueira do Povo (TV-Serie)
 1993: O Fim do Mundo; R: João Mário Grilo
 1993: Coitado do Jorge (Sprechrolle); R: Jorge Silva Melo
 1994: O Tempo e o Quarto (TV); R: João Lourenço
 1994: Três Palmeiras; R: João Botelho
 1995: Tudo ao Molho e Fé em Deus (TV-Serie)
 1995: Eternidade (Sprechrolle); R: Quirino Simões
 1995: Aquela Cativa Que Me Cativou (TV-Serie)
 1995: A Mulher do Sr.Ministro (TV-Serie)
 1997: Riscos (TV-Serie)
 1998: Os Mutantes – Kinder der Nacht ("Os Mutantes"); R: Teresa Villaverde
 1998: Tráfico; R: João Botelho
 1999: Médico de Família (TV-Serie)
 1999: Não És Homem Não És Nada (TV-Serie)
 1999–2000: Cruzamentos (TV-Serie)
 2000: A Falha; R: João Mário Grilo
 2000: Um Passeio No Parque; R: Maria Brand
 2000–2001: Querido Professor (TV-Serie)
 2001: As Lagostas (TV); R: Diogo Collares Pereira
 2001: Insólitos (TV-Serie)
 2001: Quatro Vezes Quatro – O Triúnfo da Forma; R: Jorge Paixão da Costa
 2002: Paisagens Intermédias (Sprechrolle); R: João Lopes Kurzfilm
 2002: Tudo Continua Até ao Dia Que Pára; R: Elsa Bruxelas Kurzfilm
 2002: Der Obrist und die Tänzerin ("The Dancer Upstairs"); R: John Malkovich
 2002: O Delfim; R: Fernando Lopes
 2002: Fúria de Viver (TV-Serie)
 2003: A Mulher que Acreditava Ser Presidente Dos EUA; R: João Botelho
 2003: Os Imortais; R: António-Pedro Vasconcelos
 2004: Inspector Max (TV-Serie)
 2004: Lá Fora; R: Fernando Lopes
 2005: Ana E os Sete (TV-Serie)
 2006–2007: Tempo de Viver (TV-Serie)
 2007: O Capacete Dourado; R: Jorge Cramez
 2007: Julgamento; R: Leonel Vieira
 2007: Corrupção; R: João Botelho (nicht von ihm gezeichnet)
 2007–2008: Fascínios (TV-Serie)
 2009: Equador (TV-Serie)
 2009: Os Sorrisos do Destino; R: Fernando Lopes
 2009–2010: Meu Amor (TV-Serie)
 2010: Filme do Desassossego; R: João Botelho
 2011–2012: Anjo Meu (TV-Serie)
 2013–2014: Destinos Cruzados (TV-Serie)
 2015–2017: A Única Mulher (TV-Serie)
 2015: O Leão da Estrela; R: Leonel Vieira (2016 auch TV-Mehrteiler)
 2016: 2 Minutos; R: Afonso Pimentel
 2017–2018: A Herdeira (TV-Serie)
 2018: Parque Mayer; R: António-Pedro Vasconcelos
 2019: Quero-te Tanto!; R: Vicente Alves do Ó
 2019–2020: Na Corda Bamba (TV-Serie)
 2021–2022: Amor Amor (TV-Serie)
 2022: Por Ti (TV-Serie)

Literatur
 Jorge Leitão Ramos: Dicionário do Cinema Português 1989 – 2003 Editorial Caminho, Lissabon 2005, ISBN 972-21-1763-7

Weblinks

 Website des offiziellen Fanclubs
 Fan-Website

Siehe auch
 Portugiesischer Film

Einzelnachweise

Pseudonym
Filmschauspieler
Person (Lissabon)
Portugiese
Geboren 1965
Frau

Alexandra Lencastre


An Eria ferruginea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Eria ferruginea in nahilalakip ha genus nga Eria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eria

Eria ferruginea


في الهندسة المتقطعة، تنص حدسية بورسوك ما يلي:

"أي جسم محدب في الفضاء  من الممكن قطعه إلى عدد  من القطع تكون ذات أقطار متساوية".

تم تقديم هذه الحدسية من قبل كارول بورسوك في عام 1932، وقد تم برهان نقض هذه الحدسية.

مراجع

وصلات خارجية
 .

حدسيات خاطئة
هندسة متقطعة

حدسية بورسوك


Ramy Hisham Abdel Aziz Rabia (    ; Cairo - 20 de maio de 1993) é um futebolista profissional egípcio que joga como zagueiro no clube egípcio da Premier League Al Ahly e na seleção nacional de futebol do Egito .

Vida pregressa
Rabia nasceu no Cairo, Egito, em 20 de maio de 1993.

Ele começou sua carreira no Al Ahly, fazendo sua estreia profissional aos dezessete anos em 2010. Considerado como uma das promessas mais brilhantes do futebol egípcio, atraiu a atenção de vários clubes antes de se juntar ao Sporting CP em 2014 por uma taxa de € 750.000. No entanto, após uma temporada em que ele fez apenas três aparições no time principal, ele voltou ao Al Ahly, representou o Egito no nível sub-20, capitaneando o time à vitória no Campeonato Africano Sub-20 de 2013 . Estreou-se pela seleção principal em dezembro de 2012, durante um amistoso contra o Catar .

Carreira no clube

Al Ahly
Rabia começou sua carreira no Al Ahly, fazendo sua estréia contra o Haras El Hodoud sob o comando do técnico Abdul-Aziz Abdul-Shafi aos dezessete anos devido a lesões de vários jogadores da primeira equipe. Apesar da saída de Abduk-Shafi logo depois, Rabia continuou no time principal sob o novo técnico Manuel José de Jesus . Depois que o capitão do clube, Hossam Ghaly, foi descartado por lesão, Rabia foi escolhido como seu substituto como meio-campista defensivo durante a Copa do Mundo de Clubes da FIFA 2013, no Marrocos. Ele ganhou elogios por suas performances durante o torneio e nas partidas subsequentes do clube, ajudando o clube a conquistar o título da Premier League egípcia depois de superar um déficit de sete pontos para o rival Zamalek .  Ele atraiu a atenção de vários times europeus, incluindo Manchester United, Chelsea e Borussia Dortmund . Ele foi oferecido um teste com o time francês Lille, mas foi forçado a cancelar depois de passar por uma cirurgia para uma lesão no joelho sofrida durante uma partida do campeonato contra o Smouha .

Sporting CP
Em maio de 2014, o time português Sporting CP apresentou várias ofertas por Rabia, começando em € 250.000 e subindo para € 550.000, ambas rejeitadas pelo Al Ahly, que avaliou o jogador em € 1,5 milhão. O diretor do Al Ahly, Wael Gomaa, pediu a Rabia que se concentre em seus compromissos com o clube e ignore qualquer abordagem de transferência. No entanto, uma transferência foi concluída em um acordo no valor de cerca de € 750.000, com o Al Ahly definido para ganhar 15% de qualquer transferência futura. Rabia juntou-se ao clube com um contrato de seis anos com uma cláusula de rescisão de 45 milhões de euros. Após sua saída, ele divulgou um comunicado aos torcedores do clube, comentando: "Al Ahly é o amor da minha vida".

Durante a temporada 2016-17, Rabia lutou para manter seu lugar no time depois de sofrer vários contratempos de lesão. Ele foi forçado a se submeter a uma cirurgia no joelho em agosto de 2016, inicialmente esperado para mantê-lo fora por um mês, e precisou de uma segunda operação na lesão no mês seguinte. Depois de se recuperar de uma cirurgia, Rabia fez duas partidas pelo Al Ahly antes de sofrer mais um revés após colidir com o goleiro Ahmed Adel Abdel Moneam em treinamento e sofrer uma lesão no ligamento do tornozelo. Seus problemas de lesão continuaram na temporada seguinte, sofrendo uma lesão na virilha durante uma partida internacional em novembro de 2017, perdendo dez partidas. Em janeiro de 2018, ele novamente sofreu uma lesão na virilha durante uma partida da liga contra o rival Zamalek e foi descartado por dois meses. Depois de perder o restante da temporada, Rabia foi forçado a negar publicamente os relatos de que ele poderia ser forçado a se aposentar devido a problemas contínuos de lesões, comentando: "Não posso dizer quando voltarei, leva tempo".

Em outubro de 2017, Rabia fez parte do time egípcio que se classificou para a Copa do Mundo de 2018, a primeira vez que o país chegou a um torneio desde 1990, depois de derrotar o Congo por 2 a 1. No entanto, seus problemas de lesão durante a temporada 2017-18 o levaram a ser omitido da equipe do Egito para o torneio.

Honras

 Premier League egípcia : 2010–11, 2013–14, 2015–16, 2016–17, 2017–18, 2018–19, 2019–20
 Copa do Egito : 2016–17, 2019–20
 Supercopa do Egito : 2012, 2015, 2018
 Liga dos Campeões da CAF : 2012, 2013, 2019-20, 2020-21, 2022–23
 Copa das Confederações da CAF : 2014
 Supercopa da CAF : 2013, 2014, 2021
 Campeonato Africano Sub-20 : 2013

Referências

Futebolistas do Sporting Clube de Portugal
Futebolistas do Al-Ahly Sporting Club
Jogadores da Seleção Egípcia de Futebol
Futebolistas do Egito
Pessoas vivas
Nascidos em 1993

Ramy Rabia


En EpiPen eller Epinephrine autoinjector er en pen med adrenalin, som bruges til patienter udsat for anafylaktisk shock.

Ekstern henvisning
EpiPen  på medicin.dk

Medicinsk udstyr

EpiPen


Aron Pană (n. 21 februarie 1866, Zărnești, comitatul Făgăraș, Imperiul Austro-Ungar – d. 15 aprilie 1954, Zărnești, RPR) a fost maistru rotar, tâmplar și delegat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918.

Note

Bibliografie
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților. Ioachim Crăciun: Documente la un sfert de veac de la Marea Unire, Editura Academiei Române, București, 2005.

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1866
Decese în 1954
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Transilvăneni
Români din Imperiul Austriac

Aron Pană


Tschaikowskoje () ist ein russischer Ortsname:
 Tschaikowskoje (Kaliningrad, Moskau), Siedlung im Moskauer Rajon von Kaliningrad, Hauptstadt der Oblast Kaliningrad (Kalgen [Siedlung], Kreis/Stadt Königsberg, Ostpreußen)
 Tschaikowskoje, Siedlung im Rajon Prawdinsk, Oblast Kaliningrad (Lugowen, 1938–1946 Großlugau, Kreis Insterburg, Ostpreußen)

Tschaikowskoje (Begriffsklärung)


يورغن ماتشو  ، من مواليد 24 أغسطس 1977 في فيينا في النمسا ، لاعب كرة قدم نمساوي.

يلعب مع نادي إيك أثينا اليوناني منذ عام 2007.

بدأ باللعب مع منتخب النمسا لكرة القدم في عام 2005.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم رجالية نمساويون
لاعبو كرة قدم رجالية نمساويون مغتربون
أشخاص على قيد الحياة
حراس مرمى كرة قدم رجالية
رياضيون من فيينا
رياضيون نمساويون مغتربون في اليونان
رياضيون نمساويون مغتربون في ألمانيا
رياضيون نمساويون مغتربون في إنجلترا
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الألماني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري النمساوي
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو أدميرا فاكر مودلينغ
لاعبو أيك أثينا
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو سندرلاند
لاعبو فيرست فيينا
لاعبو كايزرسلوترن
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون نمساويون
لاعبو كرة قدم من فيينا
لاعبو كرة قدم نمساويون
لاعبو لاسك لينتس
لاعبو منتخب النمسا لكرة القدم
لاعبو نادي بانيونيوس
لاعبو نادي تشيلسي
لاعبو نادي رابيد فيينا
لاعبو نادي فينر
مواليد 1977
مواليد في فيينا

يورغن ماتشو


Aloe cremnophila es una especie de planta  perteneciente a la familia de los aloes. Se encuentran en Somalia.

Descripción
Es una planta solitaria con tallos que alcanzan los 40 cm de largo, ramificadox desde la base.
Las hojas de 6-8, 10-15 x 2-3 cm, de color gris-verde, sin manchas, los márgenes con dientes de color marrón claro, de 2 mm de largo. Las inflorescencias de 25-30 cm de largo, sencillas, en racimos cilíndricos-cónicos, de 12 cm de largo, bastante densas, con brácteas de 10 x 5 mm, pedicelos de 10-12 mm de largo. Las flores son rojas con la boca amarillo-verdosa.

Taxonomía
Aloe cremnophila fue descrita por Gilbert Westacott Reynolds & Bally y publicado en Journal of South African Botany 27: 77, en el año 1961.
Etimología
Ver: Aloe

cremnophila: epíteto de las palabras griegas: kremnos = "acantilado" y  philos = "amigo" con lo que se refiere a su hábitat.

Referencias

cremnophila
Flora de África tropical del nordeste
Flora de África continental
Plantas descritas en 1961
Plantas descritas por Reynolds

Aloe cremnophila


En luffe er et fladt lem, typisk i stedet for et forben, der er udviklet til brug i vand. Forskellige dyr har udviklet luffer, eksempelvis pingvin (også kaldet "vinger"), hvaler, sæler og reptiler som skildpadder og de nu uddøde plesiosaurer, mosasaurer, ichthyosaurer og metriorhynchidr.

Brugen af termerne "finne" og "luffe" er ofte inkonsekvent selv inden for den videnskabelige litteratur. Svømmeorganerne på fisk bliver altid omtalt som finner og aldrig som luffer, mens lemmer der har udviklet sig til finne-lignende former bliver normalt omtalt som "luffer" frem for finner.

Se også
 Finne (biologi)
 Homologi (biologi)

Dyreanatomi

Luffe (anatomi)


صباح الفل هو فيلم قصير مصري بطولة هند صبري وإخراج شريف البنداري مأخوذ عن مسرحية للكاتب داريو فو اسمها الاستيقاظ، والفيلم يدور في مشهد واحد بدون مونتاج خلال تسع دقائق، ويصور المعاناة اليومية للمرأة المصرية المتزوجة في ظل الظروف الاقتصادية الصعبة والحياة الروتينية وبحثها عن لحظات الحب مع زوجها.

حصل الفيلم علي عدة جوائز منها جائزة الصقر الذهبي كأفضل فيلم روائي قصير في الدورة الأخيرة من مهرجان روتردام وجائزة لجنة التحكيم بالمهرجان القومي للسينما مصر ، وعلى جائزة أحسن فيلم روائي قصير من المهرجان الثالث للأفلام القصيرة ببورسعيد

وصلات خارجية

المصادر

أفلام قصيرة
أفلام هند صبري
أفلام مصرية إنتاج 2006

صباح الفل (فيلم)


Podsavezna nogometna liga Mostar, također i kao "Mostarska podsavezna liga" je bila liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1960./61.  Sudjelovalo je 6 klubova, a prvak je bio "GOŠK" iz Gabele.

Ljestvica

 Lištica – tadašnji naziv za Široki Brijeg
 klub iz Hrvatske: ''"Neretvanac" Opuzen

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 III. zonska nogometna liga BiH 1960./61.
 Podsavezna nogometna liga Livno 1960./61.

Vanjske poveznice

Izvori

 Godišnjak Fudbalskog saveza Jugoslavije 1960-61, Beograd, 1961., ISSN: 0351-2894

1960-61 Mostar
1960-61 Mostar
Mostar

Podsavezna nogometna liga Mostar 1960./61.


Chaetocerotophycidae, podrazred alga kremenjašica opisan 1990.; dio je razreda Mediophyceae. Sastoji se od tri reda s 460 vrsta

Redovi
 Anaulales Round & R.M.Crawford in Round & al., 1990
 Chaetocerotales Round & R.M.Crawford in Round & al., 1990
 Hemiaulales Round & R.M.Crawford, 1990

Drugi projekti

Izvori

Bacillariophytina

Chaetocerotophycidae


Alta Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Alta Township (Kansas)
 Alta Township (North Dakota)

Alta Township


Agrilus strandelinus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1936.

Referências

strandelinus

Agrilus strandelinus


حي الفيكاني هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء زحلة في محافظة البقاع.

المراجع

قرى لبنان

حي الفوقاني


Patrik Schick (n. 24 ianuarie 1996) este un fotbalist profesionist ceh care joacă pe postul de atacant pentru RB Leipzig împrumutat de clubul italian, AS Roma și echipa națională a Cehiei.

Cariera pe echipe

Sparta Praga
El a debutat în campionat pentru Sparta Praga la 3 mai 2014, într-un meci din deplasare câștigat cu 3-1 la Teplice. El a fost împrumutat la Bohemians 1905 în 2015.

Sampdoria
Schick a semnat un contract Sampdoria în iunie 2016, suma de transfer fiind de 4 milioane de euro. În primul său sezon din Italia, a jucat în 32 de meciuri și a marcat 11 goluri pentru Sampdoria. El a refuzat să-și prelungească contractul în mai 2017, așteptând un transfer la un alt club. În iunie 2017, Juventus a dorit să activeze clauza de reziliere de 30 de milioane de euro din contractul lui Schick. Schick nu a trecut testele medicale în două rânduri astfel că Juventus a renunțat pe 18 iulie să-l mai aducă.

AS Roma
Pe 29 august 2017, Schick a ajuns la AS Roma sub formă de împrumut, echipa din capitala Italiei plătind pentru împrumutul lui 5 milioane de euro. Echipa era obligată să-l cumpere cu 9 milioane de euro, plus opt milioane în bonusuri, dacă AS Roma și jucătorul își îndeplineau anumite obiective. Mai mult, dacă Shick ar fi fost vândut de AS Roma înainte de 1 februarie 2020, Sampdoria ar fi primit 20 de milioane de euro sau 50% din suma de transfer, în funcție de care sumă de transfer ar fi fost mai mare. Cu toate acestea, Sampdoria va primi 20 de milioane de euro în februarie 2020 dacă Schick nu va fi vândut până la închiderea perioadei de transferuri din ianuarie. Incluzând toate bonusurile posibile, suma de transfer ar putea ajunge la 42 de milioane de euro, sumă care ar depăși-o pe cea record pentru Roma de 36 de milioane de euro plătită pentru Gabriel Batistuta.

Stil de joc
Considerat ca fiind un tânăr jucător promițător în mass-media, Schick este un jucător înalt si puternic fizic, și totodată un stângaci puternic și elegant, cu simțul porții bine dezvoltat. Deși el joacă de obicei într-un rol central ca vârf împins, el poate, de asemenea, să joace ca vârf retras, sau ca extremă dreapta. Un jucător rapid, puternic, muncitor și agil, el este cunoscut pentru capacitatea sa de a-și folosi corpul pentru a ține mingea cu spatele la poartă, dar are, de asemenea, o tehnică și un dribling bun, făcând bine legătura între linii, lucru care îi permite să joace mingea din prima, să participe la construirea fazelor de atac și să ofere pase de gol coechipierilor. El este, de asemenea, bun în jocul aerian și este capabil să marcheze goluri cu capul.

Statistici privind cariera

Club

 Din 13 aprilie 2019.

Titluri

Jucător

Club
Sparta Praga

 Prima Liga din Cehia: 2013-2014
 Cupa Cehiei: 2013-2014
 Supercupa Cehiei: 2014

Referințe

Legături externe

 Patrik Schick (statistici)

Fotbaliști ai lui AS Roma
Fotbaliști internaționali cehi
Fotbaliști cehi
Atacanți
Nașteri în 1996
Oameni în viață
Fotbaliști ai RB Leipzig

Patrik Schick


En náutica, la madre del timón es junto a la pala del timón, una de las partes que forman el timón. Es la pieza que lleva los machos y que constituye la parte más próxima al codaste.

Historia
Antiguamente, la madre de timón se labraba de madera fuerte, y formaba por sí sola el largo del timón que se extendía desde la cara inferior del talón de la quilla hasta doce o dieciocho pulgadas más arriba de la cabeza del codaste. La pala, por lo regular, era de madera ligera, compuesta de varias piezas que se llaman azafranes, y su largo no acompañaba a la madre sino desde el pie del timón hasta ocho o diez pulgadas más arriba de la línea de flotación. El ancho de la madre y la pala del timón era hasta su pie de una pulgada y media por pie del mayor ancho o manga del buque. Este ancho total del timón disminuía proporcionalmente a su largo, de modo que al nivel de la flotación no tenía más que los tres cuartos de su mayor ancho, y hacia esta zona cesaba la pala terminando en un recorte; y al nivel del yugo principal solo tenía la mitad del mayor ancho de su madre, disminución que formaba otro recorte superior al primero. Pero si dicha pala se construía a la inglesa, no tenía recorte alguno por seguir con la madre. El timón entonces venía a terminar a su altura señalada, y tenía en su cabeza un escuadreo igual al tercio del mayor ancho de su madre.

Referencias
Cartilla práctica de construcción naval, dispuesta en forma de vocabulario (1847), p. 115

Propulsión de un barco

Madre del timón


An Anthochortus in uska genus han Liliopsida. An Anthochortus in nahilalakip ha familia nga Restionaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Anthochortus

Anthochortus


A dermoid cyst is a teratoma of a cystic nature that contains an array of developmentally mature, solid tissues. It frequently consists of skin, hair follicles, and sweat glands, while other commonly found components include clumps of long hair, pockets of sebum, blood, fat, bone, nail, teeth, eyes, cartilage, and thyroid tissue.

As dermoid cysts grow slowly and contain mature tissue, this type of cystic teratoma is nearly always benign. In those rare cases wherein the dermoid cyst is malignant, a squamous cell carcinoma usually develops in adults, while infants and children usually present with an endodermal sinus tumor.

Location
Due to its classification, a dermoid cyst can occur wherever a teratoma can occur.

Vaginal and ovarian dermoid cysts

Ovaries normally grow cyst-like structures called follicles each month. Once an egg is released from its follicle during ovulation, follicles typically deflate. Sometimes fluid accumulates inside the follicle, forming a simple (containing only fluid) cyst. The majority of these functional cysts resolve spontaneously.

While all ovarian cysts can range in size from very small to quite large, dermoid cysts are not classified as functional cysts. Dermoid cysts originate from pluripotent germ cells (which are present at birth) that differentiate abnormally, developing characteristics of mature dermal cells. Complications exist, such as torsion (twisting), rupture, and infection, although their incidence is rare. Dermoid ovarian cysts which are larger present complications which might require removal by either laparoscopy or laparotomy (traditional surgery). Rarely, a dermoid cyst can develop in the vagina.

Periorbital dermoid cysts
Dermoid cysts can appear in young children, often near the lateral aspect of the eyebrow (right part of the right eyebrow or left part of the left eyebrow). Depending on the perceived amount of risk, these are sometimes excised or simply kept under observation.

An inflammatory reaction can occur if a dermoid cyst is disrupted, and the cyst can recur if it is not completely excised. Sometimes complete excision is not practical if the cyst is in a dumbbell configuration, whereby it extends through a suture line in the skull.

If dermoid cysts appear on the medial aspect, the possibility of an encephalocele becomes greater and should be considered among the differential diagnoses.

Other areas where a dermoid cyst may appear are the brain, scrotum and the pharynx.

Dermoid cysts develop during pregnancy. They occur when skin cells and things like hair, sweat glands, oil glands or fatty tissue get trapped in the skin as a baby grows in the womb. Dermoid cysts are present at birth (congenital) and are common. It can be months or years before a dermoid cyst is noticed on a child because the cysts grow slowly.

Dermoid cyst symptoms are minor and the cysts are usually painless. They are not harmful to a child's health. If they become infected, the infection must be treated and the cyst should be removed. It is easier to remove cysts and prevent scars if the cyst is removed before it gets infected.

Spinal dermoid cysts
Spinal dermoid cysts are benign ectopic growths thought to be a consequence of embryology errors during neural tube closure.  Their reported incidence is extremely rare, accounting for less than 1% of intramedullary spinal cord tumours.  It has been proposed that a possible 180 cases of spinal dermoid tumours have been identified over the past century in the literature.

Dermoid cysts more often involve the lumbosacral region than the thoracic vertebrae and are extramedullary presenting in the first decade of life.

Various hypotheses have been advanced to explain the pathogenesis of spinal dermoids, the origin of which may be acquired or congenital.

 Acquired or iatrogenic dermoids may arise from the implantation of epidermal tissue into the subdural space i.e. spinal cutaneous inclusion, during needle puncture (e.g. lumbar puncture) or during surgical procedures on closure of a dysraphic malformation.
 Congenital dermoids, however, are thought to arise from cells whose position is correct but which fail to differentiate into the correct cell-type.  The long-time held belief was that the inclusion of cutaneous ectodermal cells occurred early in embryonic life, and the displaced pluripotent cells developed into a dermoid lesion.
Spinal abnormalities, e.g. intramedullary dermoid cysts may arise more frequently in the lumbosacral region (quite often at the level of the conus medullaris) and may be seen with other congenital anomalies of the spine including posterior spina bifida occulta as identified by the neuroradiological analysis.

Diagnosis

Differential diagnosis
A small dermoid cyst on the  coccyx can be difficult to distinguish from a pilonidal cyst. This is partly because both can be full of hair. A pilonidal cyst is a pilonidal sinus that is obstructed. Any teratoma near the body surface may develop a sinus or a fistula, or even a cluster of these.  Such is the case of Canadian Football League linebacker Tyrone Jones, whose teratoma was discovered when he blew a tooth out of his nose.

Treatment
Treatment for dermoid cyst is complete surgical removal, preferably in one piece and without any spillage of cyst contents.  Marsupialization, a surgical technique often used to treat pilonidal cyst, is inappropriate for dermoid cyst due to the risk of malignancy.

The association of dermoid cysts with pregnancy has been increasingly reported. They usually present the dilemma of weighing the risks of surgery and anesthesia versus the risks of untreated adnexal mass. Most references state that it is more feasible to treat bilateral dermoid cysts of the ovaries discovered during pregnancy if they grow beyond 6 cm in diameter.

See also

 Dermoid sinus, more commonly known as a pilonidal cyst
 Proliferating trichilemmal cyst
 List of cutaneous conditions

References

External links

Cutaneous congenital anomalies
Gynaecologic disorders
Germ cell neoplasia
Eye diseases

Dermoid cyst


Çavdarhisar, Kütahya ilinin bir ilçesidir. Kütahya'ya 58 km uzaklıktadır. İlçe kimliği kazanmadan önce 37 km uzaklıktaki Emet ilçesine bağlı ufak bir kasaba olan Çavdarhisar çeşitli uğraş ve siyasi baskılarla ilçe olmayı başarmıştır. Tarihi zenginliğe sahip bir ilçedir. Aizanoi Antik Kenti ve bünyesindeki dünyanın ilk örneklerinden stadyum-tiyatro kompleksi, dünyanın ilk borsa yapısı vardır. Bu borsa yapısı 1970 Gediz depreminde caminin yıkılmasıyla ortaya çıkmıştır. Bunun dışında nekropoller, olimpiyat şeref tribün abidesi, 4 köprü ikisi çok kötü şekilde restore edilmiş ve hala kullanılıyor. Bunun dışında Meter Steunne alanı ve tüneli önemli bir eserdir.

Tarihçe
Yerleşim tarihi yapılan kazılar sonucunda elde edilen bulgulara göre MÖ 3000'li yıllara dayanan, Efes, Bergama, Side gibi kentlerle çağdaş olan Aizanoi Antik Kenti'nin adının; Penkalas (Koca Çay) ırmağının yukarı kesiminde, tanrıça Meter Steunene'nin kutsal mağarası civarında yaşayan Frigyalıların su perisi Erato ile efsanevi kral Arkas'ın birleşmesinden ortaya çıktığı sanılan antik kaynaklarda adı Azan olarak geçen mitoloji kahramanından geldiği sanılmaktadır. Aizanoi, antik Frigya'ya bağlı olarak yaşayan Aizanitis'lerin ana yerleşim yeriydi. Helenistik dönemde bu bölge değişimli olarak Bitinya'ya ve Bergama'ya bağlı iken MÖ 133'te Roma egemenliğine girmiştir. Roma İmparatorluk döneminde; tahıl ekimi, şarap ve yün üretimi sayesinde zenginleşmiş ve ünü bölge sınırlarını aşmış olan Aizanoi'de kesin kentleşme bulgularına ancak 1. yüzyılın sonlarına doğru rastlanmaktadır. En parlak dönemini ise 2. yüzyılda yaşamıştır. Erken Bizans döneminde piskoposluk merkezi iken 7. yüzyıldan itibaren önemini yitirmiştir. Tapınak düzlüğü Ortaçağ'da hisara dönüştürülmüştür. Selçuk Beyliği döneminde (13. yüzyıl) Çavdar Tatarları boyu tarafından üs olarak kullanılmıştır. Aizanoi, 1824 yılında Avrupalı gezginlerce yeniden keşfedilmiş ve 1830-1840'li yıllarda incelenerek, tanımlanmıştır. 1926 yılından itibaren de Alman Arkeoloji Enstitüsü tarafından kazı çalışmalarına başlanılmıştır. Kazı çalışmaları halen devam etmektedir. Aizanoi'den günümüze kalan yapı kalıntılarının büyük bir kısmı Roma İmparatorluk dönemi eserleri olup, antik kentte bulunan Zeus Tapınağı, dünyanın ilk borsası, sütunlu yol, dünyada benzeri olmayan stadyum-amfi tiyatro kombinasyonu, bugün bile geçmişe hizmet eden antik köprüler, mozaikli hamam ile Roma hamamı görülmeye değerdir.

Nüfus

Köprüler
Antik dönemde iki yakayı birbirine bağlayan 4 köprüden 2'si (1 ve 2 numaralı köprüler) bugün bile geçişe hizmet etmektedir. Yaya geçidi amaçlı kullanılan alçak ahşap köprü ile kemerli köprü yıkılmış olup, beş kemerli taş köprü (1 numaralı) günümüze dek koruna gelmiştir. Şehrin ana köprüsü olan bir diğer beş kemerli köprü (2 numaralı) ise günümüzde de şehrin bütün trafik yükünü taşımaktadır. Köprü korkuluğunun bir kaidesi üzerindeki yazıttan açılış merasiminin M.S. 157 yılının Eylül ayında yapıldığı anlaşılmaktadır. Köprünün önünde sergilenen yazıt ve kabartmalı iki korkuluk taşında köprüyü bağışlayan M. Apuleius Eurykles'in deniz yolculuğu (İmparator Hadrianus tarafından kurulan Panhelenion denilen Helen Birliği'nde, M.S. 153-157 yılları arasında Aizanoi'yi Atina'da temsil etmiştir) gösterilmektedir. Köprüye 1990 yılında yeni korkuluklar konmuş ve yeniden kaplanmıştır.

Kaynakça

Çavdarhisar


Romanya (Rumence:  , Transkripsiyon: Romıniya) Orta, Doğu ve Güneydoğu Avrupa'nın kesişim noktasında bulunan bir ülkedir. Kuzey ve kuzeydoğuda Ukrayna, kuzeydoğuda Moldova, kuzeybatıda Macaristan, güneybatıda Sırbistan, güneyde Bulgaristan ve doğuda Karadeniz ile çevrilidir. Ilıman karasal iklime sahip ülkenin yüz ölçümü 238 bin km², nüfusu yaklaşık 19 milyondur. Romanya Avrupa'nın en büyük 12'nci, Avrupa Birliği'nin en kalabalık 6'ncı ülkesidir. Nüfusun çoğunluğunu Doğu Ortodoks Kilisesi'ne bağlı ve bir Latin dili olan Rumence konuşan etnik Rumenler oluşturur. Romanya'nın başkenti ve en büyük şehri Bükreş, diğer büyük şehirleri Yaş, Kaloşvar, Temeşvar, Köstence, Krayova, Brașov ve Galaç'tır.

Avrupa'nın en uzun ikinci nehri olan Tuna, Almanya'daki Kara Orman'dan doğar ve güneydoğu yönünde 2.857 km boyunca ilerleyerek Romanya'daki Tuna Deltası'na dökülür. Karpatlar Romanya'yı kuzey-güneybatı ekseninde ikiye böler ve Moldoveanu Zirvesi'nde 2.544 m'ye ulaşır.

Romanya 1859'da Boğdan Prensliği ve Eflak Voyvodalığı'nın şahsî birlik altında birleşmesi ile kuruldu. 1866'da resmen Romanya adını alan yeni devlet 1878'de Osmanlı İmparatorluğu'ndan bağımsızlığını kazandı. I. Dünya Savaşı sırasında önce 1914'te tarafsızlık ilan eden ülke, 1916'dan itibaren İtilaf Devletleri safına geçti. Savaşın ardından Bukovina, Besarabya ve Erdel bölgelerinin tümü ile Banat, Crișana ve Maramureș'in bir bölümü Romanya Krallığı'nın parçası oldu. Romanya, Temmuz-Ağustos 1940'ta Alman-Sovyet Saldırmazlık Paktı ve İkinci Viyana Hediyesi'nin sonucu olarak Besarabya ve Kuzey Bukovina'yı Sovyetler Birliği'ne, Kuzey Erdel'i ise Macaristan'a bırakmak zorunda kaldı. Kasım 1940'ta Romanya Tripartite Paktı'nı imzaladı ve Haziran 1941'de Mihver Devletleri'nin safında II. Dünya Savaşı'na girerek Ağustos 1944'te taraf değiştirene dek Sovyetler Birliği'ne karşı savaştı. Müttefik safına geçen ülke böylece Kuzey Erdel'i geri aldı. Savaş ve Kızıl Ordu işgalinin ardından Romanya bir sosyalist cumhuriyete dönüştü ve Varşova Paktı'na katıldı. 1989'daki Romanya Devrimi'yle ülke demokrasi ve piyasa ekonomisine geçiş sürecine girdi.

Romanya yüksek gelirli bir ekonomiye sahip gelişmekte olan bir ülkedir. İnsan Gelişme Endeksi'nde 53'üncü sıradadır. Nominal GSYİH değerlerine göre dünyanın en büyük 47. ekonomisidir. Ülke 2000'lerin başlarında hızlı bir ekonomik büyüme yaşamış ve ekonomisi büyük ölçüde hizmet sektörüne dayalı hâle gelmiştir. Romanya Dacia ve OMV Petrom şirketleri sayesinde makine ve elektrik enerjisi üreticisi ve net ihracatçısı konumundadır. 1955'ten beri Birleşmiş Milletler, 2004'ten beri NATO ve 2007'den beri Avrupa Birliği üyesidir. Ayrıca Uluslararası Frankofoni Örgütü, Latin Birliği, Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı gibi uluslararası kuruluşlara üyedir.

Etimoloji
Ülke adı olan Romanya, Latince Romanus'''tan (Romalı) gelir.Speculum (A Journal of Mediaeval Studies) (Romania: The Latin Empire of Constantinople) 1948  13 Ocak 2008

Rumenler adları hakkında şunları söylemiştir; adları Romanus'un (Rumence: Român/Rumân) 16. yüzyılda Erdel, Moldova ve Eflak'ı gezen İtalyan hümanistleri de içine alan bir grup yazar tarafından işaret edilen bir türevidir."...si dimandano in lingua loro Romei...se alcuno dimanda se sano parlare in la lingua valacca, dicono a questo in questo modo: Sti Rominest ? Che vol dire: Sai tu Romano,..." Cl. Isopescu, Notizie intorno ai romeni nella letteratura geografica italiana del Cinquecento, in Bulletin de la Section Historique, XVI, 1929, p. 1- 90"Tout ce pays la Wallachie et Moldavie et la plus part de la Transivanie a esté peuplé des colonie romaines du temps de Traian l'empereur…Ceux du pays se disent vrais successeurs des Romains et nomment leur parler romanechte, c'est-à-dire romain … " Voyage fait par moy, Pierre Lescalopier l'an 1574'te Venise a Constantinople, fol 48 in Paul Cernovodeanu, Studii si materiale de istorie medievala, IV, 1960, p. 444

 Tarihçe

Romanya, Avrupa'nın en eski insan fosillerinin keşfedildiği ülkedir. 2002 yılında Romanya'nın batısındaki bir mağarada keşfedilen (Kemikli Mağara Rumence: Peştera cu Oase) bu fosillerin 42.000 yıl öncesine ait olduğu tahmin edilmektedir. Romanya topraklarında kurulan ilk devlet Trakların kurduğu Daçya Krallığıdır. Bu devlet 101-107 yılları arasında Roma İmparatoru Trajan'ın orduları tarafından işgal edilerek Roma İmparatorluğu'nun bir eyaleti haline geldiler. Roma İmparatorluğu'nun çökmesinden sonra bu topraklar Gotlar, Hunlar, Avarlar, Slavların istilasına uğradı. 9.-11. yüzyıllar arasında Birinci Bulgar Devleti'nin bir parçası haline geldi. Bu dönemi Macar, Peçenek, Kuman ve Tatar istilaları izledi.

Rumenler tarihte ilk defa 14. yüzyılda kendilerine ait devletler kurmayı başardılar. Bu devletler 1310 yılında I. Basarab tarafından kurulmuş Eflak Voyvodalığı ve 1352 yılında Dragoş tarafından kurulmuş Boğdan Prensliği'dir. Günümüzdeki Romanya'nın bir parçası olan Erdel ise 10-16. yüzyıllar arasında Macaristan Krallığı'nın bir parçasıydı. 15. ve 16. yüzyıllarda bu üç ülke de Osmanlı Devleti'nin himayesi altına girdiler. Osmanlı döneminde Eflak ve Boğdan tampon devletlerdi. Osmanlılara vergi verir, savaşlarda asker yardımı yaparlardı.  Beyliklerin voyvodaları Rumen soyluları arasından Osmanlı padişahı tarafından atanırdı. Ayrıca bu beylikler İstanbul'un yiyecek ihtiyacını karşılamakta önemli bir rol oynarlardı. Ancak Osmanlılar Romanya'yı hiçbir zaman tamamıyla ilhak etmediler. Bükreş ve Yaş gibi büyük Romanya şehirlerinde sık sık Osmanlı vatandaşlarına rastlandıysa da oranları azdı. Bu şehirler hiçbir zaman Sofya, Belgrad, Selanik veya Üsküp gibi Osmanlı karakteri kazanmadı. 18. yüzyıla kadar Eflak ve Boğdan'ın voyvodaları Rumenlerin arasından seçilirdi. 18. yüzyılda ise Fenerli Rumlar arasından seçildiler.  Bu durum 1826 yılında Yunanistan'ın bağımsızlığını kazanmasına kadar devam etti.

Osmanlılar 1806-1812 Osmanlı-Rus Savaşı'nı kaybedince 1821 yılında Rusya'yla Bükreş Antlaşması'nı imzalayarak Besarabya'yı Rusya'ya bırakmak zorunda kaldılar. Besarabya, Boğdan'ın Prut nehrinin doğusunda kalan kısmıydı. Bu anlaşma Boğdan'ı ikiye bölmüş oldu. 93 Harbi'nde Osmanlıların Ruslar karşısında aldıkları yenilgiden sonra 1878 yılında yapılan Berlin Antlaşması'yla Eflak ve Boğdan Osmanlı Devleti'nden bağımsızlıklarını kazanarak Romanya adı altında birleştiler. Ancak Rusya 1821 yılında ele geçirdiği Besarabya'yı geri vermedi. Bu bölge daha sonra SSCB'nin Moldova Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti haline gelecekti.

1881 yılında Romanya Krallığı ilan edildi. Alman Hohenzollern Hanedanından Prens Karl Eitel Friedrich Zephyrinus Ludwig Romanya kralı olarak I. Carol adını aldı. Romanya I. Dünya Savaşı'na İtilaf Devletleri'nin yanında (Osmanlılar'a karşı) katılarak savaştan karlı çıktı ve Avusturya-Macaristan'dan Erdel bölgesini aldı. Ancak II. Dünya Savaşı'nda taraf değiştirip Nazi Almanyası'nın yanında yer alarak faşizme yöneldi. 1944 yılında Kızıl Ordu Romanya'yı işgal etti. 1947 yılında komünist Romanya Sosyalist Cumhuriyeti ilan edildi. 1967 yılında Nikolay Çavuşesku iktidarı ele geçirdi. Romanya'nın devlet başkanı oldu. 1989 yılında Romanya Devrimi'yle Çavuşesku iktidarı son buldu. Çavuşesku ve karısı alelacele düzmece bir mahkemede yargılanıp hemen kurşuna dizildiler. Böylece Romanya batı tipi demokrasiye geçti. 2004 yılında NATO'ya, 1 Ocak 2007 tarihinde de Avrupa Birliği'ne katıldı.

 Coğrafya
238,391 km2'lik bir alana yayılan Romanya, Avrupa'nın en geniş yüzölçümüne sahip 12, dünyanın 82. ülkesidir. Ülke toprakları dünyanın %0.16'sına sahiptir. Bulgaristan ve Sırbistan ile olan sınırının büyük kısmı Tuna Nehri ile çizilen Romanya'nın, Tuna'nın bir kolu olan Prut Nehri ile de, Ukrayna'nın güneyi ile olan sınırı ve Moldova'nın tamamı ile sınırı çizilir. Tuna Nehri'nin, Karadeniz'e döküldüğü deltanın büyük kısımı Romanya'dan geçmekle beraber ülkenin güneyi, güneybatısı, batısı ve kuzeydoğusu bu nehir ve kolları ile çevrilidir.
Ayrıca Tuna Nehri'nin kolu olan Tisza, Romanya'nın Ukrayna ile olan sınırının bir kısmını çizip Macaristan topraklarına girmektedir. Kısacası Tuna Nehri ülke toprakları için paha biçilemez bir öneme sahiptir.

Ülke toprakları güney ve doğuda kalan yerler hariç Avrupa'nın en dağlık alanlarından biridir. Dağlar ülkenin kuzeyi ile batısı arasında bir yay çizerek uzanır. En önemli dağlar Karpat Dağları olmakla birlikte ülkede yüksekliği 2,000 metreyi geçen kırktan fazla dağ bulunmaktadır.

Özellikle Romanya Krallığı döneminde elde edilen topraklarla ülke Büyük Romanya olarak adlandırılmıştır.

 Demografi

2007 nüfus sayımı sonuçlarına göre ülke nüfusu 22.276.506 kişidir. Bu nüfusun %89,5'ini Rumenler oluşturur. Macarlar %6,6 ile nüfus içinde ikinci büyük gruptur. Bugün ülkede 535.250 Roman yaşamaktadır.
Geri kalan %1,4 içinde en önemli gruplar Ukraynalılar, Almanlar, Lipovanlar, Türkler, Tatarlar, Sırplar, Slovaklar, Bulgarlar, Çerkesler, Hırvatlar, Yunanlar, Ruslar, Yahudiler, Çekler, Lehler ve İtalyanlar'dır.

 Sağlık
Romanya'da ortalama ömür 72.18 yıl ile Avrupa Birliği'ndeki en düşük rakamdır. Avrupa'daki AIDS'e dayalı ölümlerde Romanya, Ukrayna'dan sonra ilk sırada gelir.

 Din
Romanya laik bir devlettir ve resmi bir dini yoktur. 2002 sayımlarına göre ülkenin %81'i Ortodoks %5,1'si Katoliklik, %6,2 ile Protestan'dır İslam, Romanya'da tarihî bir din olmasına rağmen sadece Dobruca'da yaşayan 67.500-85.000 Türk ve Tatar arasında yaygındır.

 Büyük kentler
Bükreş, Romanya'nın başkenti ve en büyük şehridir. Nüfusu 2007 sayımlarına göre 1.931.838 kişidir. Bu nüfus metropolitan alan da eklenince 2,1 milyona çıkmaktadır. Şehir merkezindeki alanı 20 katı büyüklüğündeki şehir civarına yaymak için birkaç plan vardır."Official site of Metropolitan Zone of Bucharest Project"

Romanya'nın en büyük beş kenti Şehir içindeki limit nüfuslarına göre Avrupa Birliği'nin en büyük şehirleri listesinde sıralamaya girmiştir. Bunlar; Yaş, Kaloşvar, Temeşvar, Köstence ve Brașov'dır. Ülkenin ayrıca nüfusu 200.000'i geçen 5, 100.000'i geçen 13 kenti bulunmaktadır.

 Ekonomi

2019'da Romanya'nın GSYİH'si yaklaşık 547 milyar dolar ve kişi başına düşen GSYİH (PPP) 28,189 $'dı. Dünya Bankası'na göre Romanya yüksek gelirli ekonomidir.

Avrupa İstatistik Kurumu'na göre Romanya'nın kişi başına düşen GSYİH'sı (PPS) 2019'da AB ortalamasının %70'iydi. 2007'deki (Romanya'nın AB'ye katılım yılı)  %44'lük artış Romanya'yı AB'nin en hızlı büyüyen ekonomilerinden biri yaptı.

1989'dan sonra ülke, kısmen eski bir sanayi tabanı ve yapısal reform eksikliğinin önderliğinde on yıllık bir ekonomik istikrarsızlık ve gerileme yaşadı. Ancak 2000'den itibaren Romanya ekonomisi yüksek büyüme, düşük işsizlik ve düşen enflasyon ile nitelenen göreli Makroekonomi bir istikrara kavuştu. 2006 yılında Romanya İstatistik Ofisi'ne göre gerçek GSYİH büyüme %7.7 ile Avrupa'daki en yüksek oranlardan biri olarak kaydedildi. Ancak Büyük Durgunluk, hükûmeti Uluslararası Para Fonu ile 20 milyar Avro'luk kurtarma programı da dahil olmak üzere dışarıdan borçlanmaya zorladı. Dünya Bankası'na göre, satın alma gücü paritesinde kişi başına düşen GSYİH, 2007'de 13,687$'dan 2018'de 28,206 $'a yükseldi. Romanya'nın net ortalama aylık ücreti 2020 itibarıyla 666 euro'ya yükseldi, ve 2016'da enflasyon oranı %-1,1  oldu. Romanya'da işsizlik Ağustos 2018'de %4.3 oldu ve bu rakam diğer AB ülkeleri ile karşılaştırıldığında düşüktür.

Sanayi üretimindeki büyüme, Şubat 2013'te yıllık bazda %6.5'e ulaştı ve bu Avrupa'daki en yüksek oran oldu. En büyük yerel şirketler arasında otomobil üreticisi Dacia, Petrom, Rompetrol, Ford Romania, Electrica, Romgaz, Digi TV ve Banca Transilvania vardır. 2020 itibarıyla ayda yaklaşık 6,000 ihracat vardır. Romanya'nın başlıca ihracat ürünleri şunlardır: arabalar, yazılım, giyim ve tekstil, endüstriyel makineler, elektrikli ve elektronik ekipman, metalurji ürünleri, hammaddeler, askeri teçhizat, ilaçlar, hassas kimyasallar ve tarım ürünleri (meyve, sebze ve çiçekler). Almanya ve İtalya ülkenin en büyük ticaret ortaklarıdır ve çoğunlukla Avrupa Birliği üye ülkeleri üzerinde yoğunlaşır. 2012'deki hesap bakiyesinin (ing:account balance) GSYİH'nın  %4.52'si olduğu tahmin ediliyordu.

1990'ların ve 2000'lerin sonundaki bir dizi özelleştirme ve reformdan sonra Romanya ekonomisine hükûmetin müdahalesi diğer Avrupa ekonomilerine göre biraz daha azdır.

2005 yılında hükûmet, Romanya'nın aşamalı vergi sistemini Avrupa Birliği'ndeki en düşük oranlardan biri olan hem kişisel gelir hem de kurumsal kâr için %16'lık sabit vergi ile değiştirdi. Ekonomi ağırlıklı olarak hizmetlere dayalıdır ve 2017 itibarıyla ülkenin toplam GSYİH'sının %56.2'sini oluştururken, sanayi ve tarım sırasıyla %30 ve %4.4 idi.
Romanya'daki işgücünün yaklaşık %25.8'i tarımda çalışır ve bu Avrupa'daki en yüksek oranlardan biridir.

Romanya, Komünizmin sona ermesinin ardından artan miktarlarda yabancı yatırım çekti ve Romanya'daki doğrudan yabancı yatırım (DYY) stoku Haziran 2019'da 83.8 milyar €'ya yükseldi. Romanya'nın dışa dönük DYY stoku (dış yatırım veya yerel bir ekonomiye yatırım yapan veya hisse satın alan yabancı işletme) Aralık 2018'de 745 milyon $'a ulaştı ve bu 28 AB üye ülkesi arasındaki en düşük değerdir. Romanya'ya yatırım yapan bazı şirketler arasında Coca-Cola, McDonald's, Pizza Hut, Proctor & Gamble, Citibank ve IBM vardır.

2019 Dünya Bankası raporuna göre, Romanya iş yapma kolaylığı açısından 190 ekonomi arasında 52. sırada, komşu Macaristan'dan bir basamak yukarıda ve İtalya'dan bir basamak aşağıda yer aldı. Rapor,  ülkedeki elektriğe erişimde ve inşaat izinleriyle ilgili zorluklara dikkat çekerken, sözleşmelerin tutarlı bir şekilde uygulanmasına ve krediye erişime övgüde bulundu.

1867'den beri resmi para birimi Romen leyi ("aslan") olmuştur ve 2005'te nominal değeri izlemektedir. 2007'de AB'ye katıldıktan sonra Romanya'nın  2024'te Euro geçmesi beklenmektedir.

Ocak 2020'de, CEIC verilerine göre Romanya'nın dış borcunun 122  milyar ABD doları olduğu raporlandı.

Avrupa kıtasında en fazla petrole sahip ülkelerden bir tanesidir. Sömürgesi olmayan fakat kendi topraklarında petrolü bulunan pek az ülke vardır. Romanya'nın 5 adet kullanılan açık havzası vardır. Bu havzalar Alplerin güneyinde Bükreş'in kuzeyinde Tirgovişto, Buzau, Proieşti, Braşov ilçelerinde mevcuttur. (National Geographic dergisinin avrupa-asya-arap ülkelerinin petrol havzaları haritasındandır.)

Avrupa'da iktisadi üretkenliği en düşük olan ikinci ülke Bulgaristan'dan sonra Romanya'dır.

 Turizm

Turizm, GSYİH'nın yaklaşık %5'ini üreterek Romanya ekonomisine önemli bir katkı sağlar. Dünya bankası'na göre turist sayısı istikrarlı bir şekilde artarak 2016'da 9.33 milyon yabancı turiste ulaştı.

Romanya'da Turizm 2005'te 400 milyon € yatırım çekti. 2007'deki yabancı ziyaretçilerin %60'tan fazlası diğer AB ülkelerindendi. Mamaia'nın popüler yaz cazibe merkezleri ve diğer Romanya Karadeniz tatil beldeleri 2009'da 1.3 milyon turist çekti.

En popüler kayak merkezleri Valea Prahovei boyunca ve Poiana Brașov içindedir. Kaleler, surlar ve Cluj-Napoca, Sibiu, Brașov, Bistrița, Mediaș, Cisnădie veya Sighișoara da çok sayıda turist çeker. Braşov yakınlarındaki Bran Şatosu, genellikle Drakula'nın Şatosu olarak tanıtıldığı için her yıl yüz binlerce turisti çeken Romanya'nın en ünlü cazibe merkezlerinden biridir. Romanya'nın tarihi miraslarından birisi olan ve Drakula'nın Kalesi olarak da bilinen Bran Kalesi, Romanya'nın Bran şehrindedir ve 13. yüzyılda inşa edilmiştir.

Folklor ve geleneklere odaklanan kırsal turizm, önemli bir alternatif haline geldi ve Bran ve Drakula'nın Şatosu, kuzey Boğdan'ın boyalı kiliseleri ve Maramureș'teki Ahşap Kiliseler veya Erdel'deki Müstahkem Kiliseli Köyler gibi yerleri tanıtmayı hedefler. Diğer ilgi çekici yerler arasında Tuna Deltası veya Târgu Jiu'daki Constantin Brâncuşi Heykel Topluluğu yer alır.

2014 yılında Romanya'nın otel ve restoran endüstrisinde faaliyet gösteren 32,500 şirketi vardı ve toplam cirosu 2.6 milyar Euro'ydu. Romanya'yı 2014'te 1.9 milyondan fazla yabancı turist ziyaret etti, bu da 2013'ten %12 daha fazlaydı. Ülkenin Ulusal İstatistik Enstitüsü'ne göre, turistlerin %77'si Avrupa'dan (özellikle Almanya, İtalya ve Fransa'dan), %12'si Asya'dan ve %7'den azı Kuzey Amerika'dan geldi.

Ticaret, turizmi takiben gelişmiş ikinci büyük sektördür.

 Kültür

Romanya'nın, Orta ve Doğu Avrupa arasında bir geçiş noktasında bulunması kültürüne de yansımıştır. Ülkede hem Balkan hem Avrupa hem de komşu ülkelerin kültürlerinin bir karmaşası vardır. Romanya kültürü, erken dönemlerde Slav kavimlerden, özellikle Sırp ve Ukrayna kültürlerinden, sonraki dönemlerde Türk ve Müslüman kültüründen, 1990'lı yıllara kadar da tekrar Slav kültüründen etkilenmiştir. Ülke kültürü son yıllarda özellikle Avrupa Birliği'ne üyelik sürecinde Batı Kültürü'nden oldukça etkilenmiştir. Ülkenin çeşitli yerlerinde Rumen Kültürüne bağlı değişik alt kültürler bulunmaktadır. Ülkenin kuzeybatısında Macar Kültürü, güneye doğru Bulgar Kültürü, güney batıda ise Sırp Kültürü ülke kültürünü oldukça etkilemiştir. Avrupa'nın en yüksek Roman oranına (%3,25) sahip Romanya'nın kültüründe, Çingene kültürü de önemli bir yere sahiptir.

 Romanya Yemekleri
Geleneksel Rumen mutfağı tarih boyunca en çok Türk mutfağından ayrıca da  Avusturya, Alman, Yunan ve Macar mutfaklarından etkilenmiştir. Meşhur Romen yemeklerinden bazıları şunlardır: Ciorbă de perișoare, Tobă, Chiftele, Tochitură, Drob, Mămăligă, Pleșcoi sucuğu
Chiftele, düz ve yuvarlak köftelerdir. Chiftele, domuz kıymasının patates püresi ve baharatlarla karıştırılıp sonra yağda kızartılmasıyla yapılır. Yanında patates püresi veya pilavla sunulur.
Tobă (domuz kafası peyniri anlamına gelir), domuz işkembesinin domuz derisi, ciğeri,kulakları, paçası, dili ve jelatiniyle doldurularak yapılan bir tür büyük salamdır.
Tochitură, domuz etiyle yapılan bir güveç çeşididir.
Mămăligă, mısır unuyla yapılan lapadır.
Ciorbă de perișoare, ekşili köfte çorbasıdır.
Pleșcoi sucuğu, koyun kıyması, sarımsak ve acı kırmızı biberle yapılan ve adını yapıldığı köyden alan sucuktur.

 İdarî bölünüş

Ülkenin idari bölünümü eyaletler, kentler ve komünler biçimindedir; Romanya'da 41 eyalet ve bunlara ek olarak eyalet statüsüne sahip başkent Bükreş, 83'ü belediye statüsüne sahip 263 kent ve 2685 komün (13.285 köy ile birlikte) bulunmaktadır.
Önemli kentleri; başkent Bükreş, Köstence, Braşov ve Yaş'tır. (Bakınız: Romanya'daki şehirler listesi'')

Resimler

Ayrıca bakınız
 Romanya Krallığı
 Romanya Sosyalist Cumhuriyeti
 Romanya'da LGBT hakları

Kaynakça

Dış bağlantılar

 BBC Haber ülke profili
 CIA ülke profili
 Fotoğraf galerisi
 Romanya Bilgi Portalı

Cumhuriyetler
Balkanlar
NATO ülkeleri
Akdeniz İçin Birlik ülkeleri
Balkan ülkeleri

Romanya


Duncan Hamilton (* 1973 in Troon) ist ein schottischer Jurist, Politiker und Mitglied der Scottish National Party. Er besuchte die Bearsden Academy und studierte Geschichte und Jura an den Universitäten von Glasgow und Edinburgh. Ferner besuchte er die John F. Kennedy School der Universität Harvard.

Hamilton war einige Zeit für den SNP-Vorsitzenden Michael Russell tätig.
Bei den Schottischen Parlamentswahlen 1999 kandidierte Hamilton für die SNP im Wahlkreis Argyll and Bute, erhielt jedoch hinter dem Liberaldemokraten George Lyon nur die zweithöchste Stimmenanzahl. Hamilton stand aber auch auf der Regionalwahlliste der SNP für die Wahlregion Highlands and Islands und zog infolge des Wahlergebnisses als einer von sieben Regionalkandidaten und jüngster Parlamentarier in das neugeschaffene Schottische Parlament ein. Hamilton galt als eine der politischen Hoffnungen der SNP. Im Februar 2002 kündigte er an, zu den Parlamentswahlen 2003 nicht antreten zu wollen. Als Begründung gab er fehlende Lebenserfahrung an, welche einen guten Politiker auszeichne. Aus diesem Grund wolle er zunächst Erfahrungen außerhalb der Politik sammeln. Zum Ende der Legislaturperiode schied Hamilton aus dem Parlament aus. 2007 wurde er politischer Berater des First Minister Alex Salmond.

Weblinks
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments

Einzelnachweise

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Mitglied der Scottish National Party
Schotte
Brite
Mann
Geboren 1973
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)

Duncan Hamilton (Politiker)


Anima mundi yani dünyanın ruhu, saf semavi ruh ki antik filozoflarca doğanın her yanına nüfuz ettiği öne sürülmüştür.

Fikrin Platon ile ortaya çıktığı söylense de, kavramın (konseptin) kökeninin daha antik olduğu ve bazı doğulu filozofların sistemlerinde egemen olduğu ortaya konmuştur. Stoacılara göre o evrendeki tek önemli, hayati güçtür.

Benzer kavramlara Paracelsus gibi hermetik filozoflar ve daha sonra Friedrich Schelling (1775-1854) de sahip olmuştur.

Okültizm'de Anima mundi

Anima Mundi terimi Okült terminolojinin bir terimi olup, Dünya gezegeninin tümüyle bir canlı varlık olduğu kavramını dile getirmek üzere "Dünya canı" anlamında kullanılır. Zaten Latince'deki iki sözcükten oluşturulmuş terim de sözcük anlamıyla bu anlama gelir. Simyacı Basilius Valentinus'un "Dünya ölü bir vücuttan ibaret değildir" sözüyle belirttiği Anima Mundi kavramı Okültistlerin ardından Teozoflar'ca da kabul görmüştür. Bu kavramı kabul eden görüşe göre, insan bedeninde olduğu gibi, Anima mundi'nin bedeninde de sinir sistemi, dolaşım sistemleri, solunum sistemi ve çakralar mevcuttur. Anima Mundi'nin, insan varlığında olduğu gibi, ruh, süptil beden ve maddi beden olarak, üçlü bir yapıya sahip olduğu kabul edilir.

Ayrıca bakınız

 Feng Şui
 Ley hatları
 Çakra

Kaynakça
 Dictionary of Mysticism, Nevill Drury

Dış bağlantılar
 Themystica
 felsefeekibi.com anima&anima mundi

Latince felsefi deyişler
Okültizm
Neoplatonizm

Anima mundi


est la  de Miss Cameroun. Elle a eu lieu le  au Palais Polyvalents des Sports de Yaoundé.

La gagnante, Julia Samantha Edima, succède à Audrey Nabila Monkam, Miss Cameroun 2020.

Julia Samantha, Miss Cameroon 2022, a 26 ans au moment de son élection. Elle est étudiante et titulaire d'un master I en communication d'entreprise.

Classement final

Candidates

Candidates désistées
Tamasang Zita Ngenwie
Nguiviassi Yvonne
Masso Nkolo Lauren Melissa

People's choice

Observations

Notes sur les candidates
Martiale Trecia Diyani Kanga, Miss Centre, a été élue Miss de la Recan 2019 au Musée national à Yaoundé.
Brigitte Nadongue Onana, deuxième dauphine de Miss Centre, a été élue Miss Green CEMAC 2020, devenant la première femme à être élue Miss Green CEMAC.
Fabiola Bemkona Atta, première dauphine de Miss Centre, a été élue Miss Orangina 2017 à l'Orangina Hall de Douala.

Candidates
L'édition 2022 de Miss Cameroun a mis en compétition 27 candidates issues des 10 régions du Cameroun.

Notes et références

Élection de Miss Cameroun par année
2022 au Cameroun
Janvier 2022
Concours de beauté en 2022

Miss Cameroun 2022


Sportovní klub Univerzity Palackého v Olomouci (češ. Športski klub Sveučilišta Palackého u Olomoucu), kraće i SK UP Olomouc, ženski je odbojkaški klub iz češkog grada Olomouca.  Trenutačno se natječe u češkoj odbojkaškoj Extraligi.

Povijest
Osnovan je 1953. godine kao žensko studentsko športsko odbojkaško društvo. Isprva je djelovao kao amaterski, ali krajem 1950-ih počinje se natjecati u studentskoj ligi tadašnje Čehoslovačke.

Prve značajne uspjehe klub postiže u neovisnoj Češkoj osvajanjem prvog izdanja novouspostavljenog češkog prvenstva (1993.) i kupa (1994.). Sljedećih godina tri su puta zaredom osvojili prvenstvo i drugo izdanje kupa.

Nakon desetogodišnjeg pada, koji je više puta uvjetovao i ispadanje iz prve lige, odbojkašice Olomouca 2008. dolaze do završnice prvenstva, a sljedeće godine i kupa. Isti uspjeh ponavljaju 2011. godine. Svoj prvi kup nakon 1994. osvajaju 2017. godine pobijedivši odbojkašice Prostějova.

Uspjesi
 Češko prvenstvo
 Prvakinje (4): 1993., 1994., 1995., 1996.
 Doprvakinje (2): 2008., 2011., 2016.
 Trećeplasirane (4): 2003., 2009., 2012., 2013.

 Češki kup
 Prvakinje (3): 1993., 1994., 2017.
 Doprvakinje (3): 2009., 2011., 2012.

Poznate igračice
 Bernarda Ćutuk
 Bojana Andrejeva

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice kluba

Olomouc
Odbojkaški klubovi

SK UP Olomouc


Die Liste der Gerechten unter den Völkern aus der Schweiz enthält Schweizer und Schweizerinnen, die für die Rettung von Juden während der Zeit des Nationalsozialismus von der israelischen Gedenkstätte Yad Vashem als Gerechte unter den Völkern geehrt wurden. Seit 2007 erfolgten weitere Ehrungen.

Hintergrund
Seit 1953 werden durch den Staat Israel Menschen als Gerechte unter den Völkern ausgezeichnet, die zwischen 1933 und 1945 große persönliche Risiken in Kauf nahmen und dabei ihr Leben in Gefahr brachten, um von der Deportation in Arbeits- oder Vernichtungslager bedrohte Juden zu schützen. In Yad Vashem wird im Garten der Gerechten unter den Völkern für jede Person eine Plakette angebracht, für die frühen Geehrten wurde zudem in der Allee der Gerechten unter den Völkern jeweils ein Baum gepflanzt, dies ist inzwischen jedoch aufgrund Platzmangels selten geworden.

Zum 1. Januar 2021 betrug die Zahl der Gerechten insgesamt 27.921, darunter befinden sich 49 Schweizer. Anderen Quellen zufolge umfasste die Liste der Schweizer Gerechten bereits 2007 mehr als 60 Personen. Weitere Ehrungen erfolgten ab 2007.

Aufgrund der großen Anzahl an Personen ist die Gesamtliste nach Nationalitäten aufgeteilt. Zu anderen Nationen siehe Liste der Gerechten unter den Völkern.

Liste

Siehe auch

 Judentum in der Schweiz

Literatur
 Meir Wagner, Mosche Meisels: Die Gerechten der Schweiz: eine Dokumentation der Menschlichkeit. Tel Aviv 1999. 155 S. Vorwort von Flavio Cotti. Inhaltsverzeichnis. (PDF)
 François Wisard: Les Justes suisses. Des actes de Courage méconnus au temps de la Shoah. Genève 2007 (CICAD)
 Sylvie Arsever: Des Suisses face au nazisme. Devoir de désobéissance . In: Le Temps, 28. Januar 2008
 Bill Barazetti. In: The Times, 9. Oktober 2000

Weblinks

 Homepage von Yad Vashem – Internationale Holocaust Gedenkstätte
 Startseite von Yad Vashem – Die Gerechten unter den Völkern
 Übersicht Gerechte unter den Völkern aus der Schweiz
 Startseite der Righteous Among the Nations Database

Einzelnachweise

!
Schweiz


USS Patrick Henry (SSBN-599), 31 Aralık 1957 tarihinde inşasına karar verilen Washington sınıfı ikinci denizaltı (SSBN) olan tekne, Connecticut eyaleti Groton kentinde kurulu General Dynamics/Electric Boat tersanesi tarafından 27 Mayıs 1958'de kızağa kondu. 22 Eylül 1959 tarihinde denize indirilen tekne bir dizi test ve sualtı atış denemelerinin ardından Patrick Henry ismi ve SSBN-599 borda numarası ile 11 Nisan 1960'ta Amerikan Donanması'na katıldı. Bu denizaltı aynı zamanda Donanma Balistik Füzesi programı (FBM) doğrultusunda inşa edilen ikinci gemidir. Atlantik Filosu'nun 14ncü Denizaltı Filosu'na tahsis edilen teknenin soğuk savaş sırasında ana üssü İskoçya'daki Holy Loch sitesi olmuştur.

12 Aralık 1960'ta New London limanından Charleston deniz üssü'ne doğru yola çıkan Patrick Henry bu üste Polaris A-1 SLBM'ler ile donatıldı. 30 Aralık tarihinde ilk devriyesi için Charleston deniz üssü'nden ayrılan denizaltı 8 Mart 1961'de 66 gün 22 saat süren devriye görevi sonunda Holy Loch sitesine ulaştı. Su yüzeyine hiç çıkmadan gerçekleşen bu devriyenin süresi zamanında bir rekordu. SSBN-599 aynı zamanda Holy Loch sitesine ilk giriş yapan ve buradaki AS-19 USS Proteus tamir gemisine ilk yanaşan nükleer denizaltıdır. Patrick Henry daha sonra bu istasyon ana üs olmak üzere 16 devriye görevi daha gerçekleştirdi.

1964 Aralık ayında Patrick Henry, ana bakım için Electric Boat tersanesine geri döndü. 4 Ocak 1964 ile 21 Temmuz 1965 tarihleri arasında nükleer reaktör yakıtı yenilendi ve füze siloları yeni model Polaris A-3 SLBM için tadil edildi. Mark 80 ateş kontrol sistemi yerini geliştirilmiş Mark 84 ateş kontrol sistemine bıraktı. SSBN-599, 1966 Aralık ayında 18nci devriyesi için Polaris A-3 füzeleri ile yüklü olarak Holy Loch istasyonuna ulaşmak amacı ile Charleston deniz üssü'nden ayrıldı. Devriyeler 1981 yılına kadar devam etti.

1981 yılında sonuçlanan SALT-I silah indirim anlaşmasının etkisi ile Patrick Henry'nin füze tüpleri boşaltıldı ve beton ile dolduruldu. Ateş kontrol sistemi ve yön bulma sistemi iptal edildi. 24 Ekim 1981'de tanımlaması SSN-599 olarak değiştirildi ve denizaltı sadece eğitim ve tatbikat görevlerine tahsis edildi. 25 Mayıs 1984 tarihinde hizmet dışı kalan gemi Amerikan Donanması kayıtlarından 16 Aralık 1985'te çıkarıldı.

Patrick Henry, 1 Ekim 1996'dan itibaren Washington eyaleti Bremerton kentindeki Puget Sound donanma tersanesinde "Amerikan Donanması nükleer güçlü gemi ve denizaltı dönüşüm programına" dahil oldu. Dönüşüm veya sökme işlemi 31 Ağustos 1997 tarihinde tamamlandı.

Patrick Henry = 1736'da Virginia'da doğan kanun ve devlet adamı. Amerikan Bağımsızlık Savaşı'nın renkli karakterlerinden biridir. Amerika Birleşik Devletleri'nin kurulmasından sonra uzun yıllar Virginia eyalet valisi olarak görev yaptı. 1799 yılında hayatını kaybetti.

Ayrıca bakınız
 ABD Deniz Kuvvetleri balistik füze denizaltıları

Kaynakça

1959 gemileri
George Washington sınıfı denizaltı
Soğuk Savaş gemileri
Connecticut'ta inşa edilen gemiler

USS Patrick Henry (SSBN-599)


Hum er en dansk animationsfilm fra 2007, der er instrueret af Søren Bendt Pedersen.

Handling
Den lille robot 'Hum', med hoved som en pladespiller, sidder helt alene i et gammelt værksted. Hum beslutter sig for at opfinde en ven, fordi han ikke vil være ensom mere.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2007
Animationsfilm fra Danmark

Hum


22275 Barentsen este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
22275 Barentsen este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Edward L. G. Bowell. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,40 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 27,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 22001-23000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1982
Centura de asteroizi

22275 Barentsen


Ferie for Alle er en handelsmesse for ferierejser, der siden 1998 er blevet arrangeret af, og afholdt én gang om året i Messecenter Herning. I 2016 var den Skandinaviens største med 1.100 udstillere, og over tre dage kom der 60.000 besøgende.

Messen er delt op i fem temaområder; udland, Danmark, camping, Dansk Golfshow samt udeliv. Campingområdet fyldte i 2016 otte af de 14 messehaller, og dækkede 31.000 kvadratmeter. Dette gjorde det til Skandinaviens største campingmesse- og udstilling.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Ferie for Alles officielle hjemmeside

Messer
Rejser
Alle
Etableret i 1998
Kultur i Herning

Ferie for Alle


La Copa del Café es un torneo de tenis de la ITF Grado 1 realizado en Costa Rica. Se celebra todos los años en el mes de enero en el Costa Rica Country Club, ubicado en Escazú.

Historia

La primera edición del torneo fue en el año 1965 por iniciativa de miembros del club. Se estableció un comité organizador conformado por socios voluntarios que se encargarían de la organización del evento. El torneo se llevó a cabo con éxito y se siguió realizando anualmente. La popularidad y prestigio del evento siguió aumentando, incluso es catalogado como uno de los torneos de tenis juvenil más prestigiosos del mundo.

Por este torneo han pasado grandes tenistas en su etapa juvenil que llegaron a ser profesionales y que han alcanzado fama mundial. Más adelante se presenta una lista con algunas de estas grandes estrellas del deporte blanco.

Características del Torneo
El torneo se realiza generalmente la primera semana de enero. Los días de competencia el horario de juego inicia en la mañana y concluye en la tarde, exceptuando los tres juegos principales de la jornada que se realizan por la noche en la cancha principal con presencia de público y que son transmitidos por televisión nacional. Se juega en las modalidades de dobles y sencillos masculinos y femeninos en categorías U14 y U18.

Jugadores reconocidos participantes

Campeones (Individual Masculino)

Campeones (Individual Femenino)

Referencias

Enlaces externos
CONGRATULATIONS 2010 COPA CAFE CHAMPIONS

Torneos de tenis de Costa Rica

Copa del Café


Vila Maior adını taşıyan Portekiz'de yerleşim birimleri:

 Vila Maior - Santa Maria da Feira belediyesinde bucak.
 Vila Maior - São Pedro do Sul belediyesinde bucak.

Vila Maior


Ragdoll (englisch "Lumpenpuppe") steht für:
 Ragdoll (Fernsehserie), britische Fernsehserie von Freddy Syborn (2021)
 Ragdoll (Film), US-amerikanischer Horrorfilm von Ted Nicolaou (1999)
 Ragdoll-Engine, Algorithmus für Videospiele
 Ragdoll-Katze, Hauskatzenrasse
 Ragdoll Productions, britisches Fernsehproduktionsunternehmen

Siehe auch:
 Rag Doll, Lied der Band The Four Seasons (1964)

Ragdoll


Diplotaenia, biljni rod iz porodice štitarki raširen po Turskoj i Iranu. Opisan je kao monotipičan 1844. sa vrstom Diplotaenia cachrydifolia, a danas je u njoj 5 priznatih vrsta.

Vrste
 Diplotaenia bingolensis M.Öztürk, A.Duran & Behçet
 Diplotaenia cachrydifolia Boiss.
 Diplotaenia damavandica Mozaff.
 Diplotaenia hayri-dumanii Pimenov & Kljuykov
 Diplotaenia turcica Pimenov & Kljuykov

Vanjske poveznice

Izvori

Selineae

Diplotaenia


Stillehavsmunkesælen, Neomonachus schauinslandi er en ægte sæl (familie Phocidae), endemisk for Hawaii. Det er den ene af to tilbageværende arter af munkesæler, hvor middelhavsmunkesælen er den anden. En tredje art, karibisk munkesæl, uddøde i 1950-erne. Stillehavsmunkesæl er den eneste sæl, der forekommer omkring Hawaii. Bestanden er anslået til ca. 1.400 individer og er truet af menneskelige aktiviteter. Tidligere var bestanden langt større, men blev reduceret betydeligt ved jagt, på grund af skindet.

Referencer

Stillehavsmunkesæl