Wickendorf ist ein Weiler von Probstzella im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt in Thüringen.

Lage
Wickendorf liegt östlich der Straße von Großgeschwenda nach Lichtentanne in der Quellmulde des zur Sormitz abfließenden Schafbachs in 570 Meter Höhe über NN. Die Flur des Weilers ist 225,06 Hektar groß.

Geschichte
Am 19. März 1454 wurde der Weiler erstmals urkundlich erwähnt. 1417 standen mehrere Gehöfte im Weiler, dann wurde aus den Gehöften ein Vorwerk geschaffen, das 1780 wieder aufgeteilt wurde. Es gab anschließend eine Schäferei mit etwa 700 Schafen. Es gab vier Wohnhäuser und 26 Einwohner. Der Ort lag wie Roda bis 1918 im Leutenberger Gebiet der Oberherrschaft des Fürstentums Schwarzburg-Rudolstadt.

Am 6. April 1994 wurde die Gemeinde Roda, der Wickendorf angehörte, nach Probstzella eingemeindet.

Einzelnachweise

Weblinks

Geographie (Probstzella)
Ort im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt
Ersterwähnung 1454

Wickendorf (Probstzella)


An Thrixspermum pardale in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Thrixspermum pardale in nahilalakip ha genus nga Thrixspermum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Thrixspermum

Thrixspermum pardale


La Copa Centroamericana 2013 fue la duodécima edición del torneo internacional de selecciones organizado por la Unión Centroamericana de Fútbol, antes conocida como Copa de Naciones de UNCAF. La misma confirmó a Costa Rica como sede, por tercera vez en la historia del certamen. Los partidos se desarrollaron en el Estadio Nacional de Costa Rica, de la ciudad de San José, del 18 al 27 de enero.

El torneo otorgó cinco plazas para participar en la Copa de Oro 2013, a desarrollarse en los Estados Unidos.

 conquistó el séptimo título en la historia del evento, mientras que  logró por primera vez la clasificación a la Copa de Oro de la Concacaf, y también la primera victoria en las diez participaciones que ha tenido en la copa.

Organización

Sistema de juego
Los equipos fueron divididos en dos grupos, uno de cuatro y otro de tres integrantes, en cada uno de los cuales se jugó con el sistema de todos contra todos. Los dos países de cada grupo que acumularon más puntos pasaron a las semifinales de este campeonato, obteniendo a la vez la clasificación a la Copa de Oro de la Concacaf 2013.

Los terceros de cada grupo se enfrentaron entre sí por el quinto lugar del torneo y el último boleto para participar en la Copa de Oro.

Las semifinales las jugaron el ganador de cada grupo contra el segundo lugar del otro grupo.

La final enfrentó a los dos ganadores de semifinales, para decidir al campeón del torneo. A su vez, los perdedores de las semifinales compitieron entre sí por el tercer puesto.

Sede
El Estadio Nacional de Costa Rica fue la sede de la Copa Centroamericana. Tiene una capacidad de 35.060 espectadores y fue inaugurado el 26 de marzo de 2011. Es considerado el más moderno de Centroamérica.

Lista de árbitros
La lista de árbitros designados para la Copa Centroamericana era la siguiente:

Equipos participantes

El 9 de octubre de 2012 se realizó el sorteo que determinó los grupos para el torneo. Costa Rica y Honduras eran las cabezas de serie. Dicho sorteo dio como resultado que el grupo de Costa Rica fuera integrado por Belice, Guatemala y Nicaragua; mientras que el de Honduras lo completaron El Salvador y Panamá.

Resultados

Primera fase

Grupo A

{{Partidos
|deporte    = fútbol
|local      = Guatemala
|paíslocal  = Guatemala
|resultado  = 1:1' (0:1)
|visita     = Nicaragua
|paísvisita = Nicaragua
|fecha      = 18 de enero de 2013, 16:00 h
|estadio    = Estadio Nacional
|ciudad     = San José
|asistencia = 200
|refe       =Joel Aguilar (El Salvador)
|goleslocal = Espinoza
|golesvisita = Quijano
|reporte    = http://www.concacaf.com/page/Other/0,,12813,00.html?ifrtarget=http://concacaf.globalsportsmedia.com/page.php?sport=soccer%26language_id=es%26page=tournament%26view=live%26season_id=7775
}}

 Grupo B Nota'': el segundo lugar del grupo se decidió por sorteo.

Segunda fase

Quinto lugar

Semifinales

Tercer lugar

Final

Campeón

Reconocimientos

Goleadores

Otros reconocimientos

Clasificados a la Copa de Oro de la Concacaf 2013

Referencias

Copa Centroamericana 2013

Copa Centroamericana 2013


Keefe Brasselle () a fost un actor american.   Este cel mai cunoscut pentru rolul principal jucat în filmul  The Eddie Cantor Story (1953).

Biografie

Filmografie

Note

Legături externe
The Mafia Singer Who Seized Control of CBS Primetime by Kliph Nesteroff

Vezi și
Listă de actori americani

Nașteri în 1923
Decese în 1981
Actori americani din secolul al XX-lea
Producători de televiziune americani
Decese cauzate de boli ale ficatului

Keefe Brasselle


Vriesea rhodostachys é uma espécie de planta do gênero Vriesea e da família Bromeliaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1943 por Lyman Bradford Smith.

Forma de vida
É uma espécie epífita e herbácea.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada nos estados brasileiros de Bahia e Espírito Santo. A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Ligações externas
 Vriesea rhodostachys no projeto Flora e Funga do Brasil

Vriesea
Plantas descritas em 1943
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Vriesea rhodostachys


Lene Dybdahl (født 18. december 1980 i Herning) er en dansk fantasyforfatter. Hun er uddannet cand.mag. i dansk og engelsk fra Aarhus Universitet og efterfølgende uddannet folkeskolelærer. Hun er gift og har to børn.

Bibliografi
Lene Dybdahl har skrevet følgende bøger:

Nøglens vogtere-bøgerne

 Den Gyldne Nøgle, 2012
 Visigotens hjelm, 2012
 Kongens krucifix, 2013

Ovanienprofetierne-bøgerne

 Skyriel, 2016
 Blodbæst, 2017

Andre værker

 Den sorte paraply, 2014

Referencer

Eksterne henvisninger

Fantasyforfattere fra Danmark
Dansksprogede forfattere fra Danmark
Personer fra Herning
Lærere fra Danmark

Lene Dybdahl


Sir George Gabriel Stokes, 1. Baronet,  (; 13 Ağustos 1819 - 1 Şubat 1903) İrlandalı bir İngiliz fizikçi ve matematikçiydi. İrlanda, County Sligo'da doğan Stokes, tüm kariyerini 1849'dan 1903'teki ölümüne kadar Lucasian Matematik Profesörü olduğu Cambridge Üniversitesi'nde geçirdi. Bir fizikçi olarak Stokes, Navier-Stokes denklemleri dahil olmak üzere akışkanlar mekaniğine, polarizasyon ve floresans üzerine kayda değer çalışmalarla fiziksel optiğe ufuk açıcı katkılarda bulundu. Bir matematikçi olarak, vektör hesabında "Stokes teoremi"ni popüler hale getirdi ve asimptotik açılımlar teorisine katkıda bulundu. Stokes, Felix Hoppe-Seyler ile birlikte ilk önce hemoglobinin oksijen taşıma fonksiyonunu gösterdi ve hemoglobin çözeltilerinin havalandırılmasıyla üretilen renk değişikliklerini gösterdi.

Stokes, 1889'da İngiliz hükümdarı tarafından baronet (kalıtsal şövalye) yapıldı. 1893'te "fizik bilimindeki araştırmaları ve keşifleri için" dünyanın en prestijli bilimsel ödülü olan Royal Society'nin Copley Madalyasını aldı. 1887'den 1892'ye kadar İngiliz Avam Kamarası'nda Muhafazakar olarak oturan Cambridge Üniversitesi'ni temsil etti. Stokes ayrıca 1885'ten 1890'a kadar Kraliyet Cemiyeti'nin başkanı olarak görev yaptı ve kısaca Cambridge'deki Pembroke Koleji'nin Master'ı oldu.

Biyografisi
George Stokes, County Sligo'da Skreen bölge papazı olarak görev yapan ve İrlanda Kilisesi'nde bir din adamı olan Rahip Gabriel Stokes'un (1834 öldü) ve Rahip John Haughton'ın kızı Elizabeth Haughton'un en küçük oğluydu. Stokes'un ev hayatı, babasının Evanjelik Protestanlığından güçlü bir şekilde etkilendi: üç erkek kardeşi Kilise'ye girdi, bunların en ünlüsü Armagh Başdiyakozu John Whitley Stokes idi. John ve George her zaman yakındılar ve George, Dublin'de okula giderken John ile birlikte yaşadı. Ailesi içinde kız kardeşi Elizabeth'e en yakın olan oydu. Anneleri ailede "güzel ama çok sert" olarak hatırlandı. Skreen, Dublin ve Bristol'deki okullara gittikten sonra 1837'de Stokes, Cambridge'deki Pembroke Koleji'ne girdi. Dört yıl sonra kıdemli asistan ve ilk Smith ödüllü olarak mezun oldu, başarıları ona kolejde bir akademi üyesi seçilmesini sağladı. Kolej tüzüğüne göre, Stokes 1857'de evlendiğinde bursu bırakmak zorunda kaldı. On iki yıl sonra, yeni tüzük uyarınca, burs grubuna yeniden seçildi ve 83. doğum gününden bir gün önce kolej Master'ı olarak seçildiği 1902 yılına kadar bu yeri korudu. Stokes bu pozisyonda uzun süre kalmadı, çünkü ertesi yıl 1 Şubat'ta Cambridge'de öldü ve Mill Road mezarlığına gömüldü. Westminster Abbey'deki kuzey koridorda da onun için bir anıt vardır.

Kariyeri
1849'da Stokes, Cambridge'deki Lucasian matematik profesörlüğüne atandı ve 1903'teki ölümüne kadar bu pozisyonda kaldı. 1 Haziran 1899'da bu atamanın yıl dönümü orada Avrupa ve Amerika üniversitelerinden çok sayıda delegenin katıldığı bir törenle kutlandı. Stokes'a üniversitenin rektörü tarafından hatıra amaçlı bir altın madalya takdim edildi ve Stokes'un Hamo Thornycroft'un mermer büstleri Pembroke Koleji'ne ve üniversiteye Lord Kelvin tarafından resmen teklif edildi. 1889'da baronet yapılan Stokes, üniversitesini 1887'den 1892'ye kadar Cambridge Üniversitesi seçim bölgesinin iki üyesinden biri olarak parlamentoda temsil ederek daha da hizmet etti. Bu dönemin bir bölümünde (1885-1890), 1854'ten beri sekreterlerinden biri olduğu Kraliyet Cemiyeti'nin de başkanıydı. O sırada Lucasian Profesörü olduğu için Stokes, üç pozisyonu da aynı anda elinde tutan ilk kişiydi; Newton, aynı anda olmasa da bu üç pozisyonu elinde tutmuştu.

Stokes, doğa filozofları üçlüsünün en eskisiydi, diğer ikisi James Clerk Maxwell ve Lord Kelvin'di ve özellikle 19. yüzyılın ortalarında Cambridge matematiksel fizik okulunun ününe katkıda bulundular. Stokes'un orijinal çalışması 1840 civarında başladı ve o tarihten itibaren, üretiminin büyük boyutu, yalnızca kalitesinin parlaklığından daha az dikkat çekiciydi. Royal Society'nin bilimsel makaleler kataloğu, 1883'e kadar yayınlanmış yüzün üzerinde anılarının başlıklarını verir. Bunlardan bazıları yalnızca kısa notlardır, diğerleri kısa, tartışmalı veya düzeltici ifadelerdir, ancak çoğu uzun ve ayrıntılı incelemelerdir.

Bilime katkıları

Kapsam olarak, çalışmaları geniş bir fiziksel araştırma yelpazesini kapsıyordu, ancak Marie Alfred Cornu'nun 1899 tarihli Rede Dersinde belirttiği gibi büyük kısmı dalgalar ve çeşitli ortamlardan geçişleri sırasında onlara dayatılan dönüşümlerle ilgiliydi.

Akışkanlar dinamiği
1842 ve 1843'te yayınlanan ilk makaleleri, sıkıştırılamaz akışkanların sürekli hareketi ve bazı akışkan hareketi durumları üzerineydi. Bunları 1845'te hareket halindeki sıvıların sürtünmesi ve elastik katıların dengesi ve hareketi ve sıvıların iç sürtünmesinin sarkaçların hareketi üzerindeki etkileri üzerine 1850'de bir diğeri izledi. Ses teorisine, rüzgarın sesin yoğunluğu üzerindeki etkisinin bir tartışması ve sesin üretildiği gazın doğasından yoğunluğun nasıl etkilendiğine dair bir açıklama da dahil olmak üzere birçok katkı yaptı. Bu araştırmalar birlikte akışkanlar dinamiği bilimini yeni bir temele oturttu ve yalnızca bulutların havada asılı kalması ve sudaki dalgalanmaların ve dalgaların çökmesi gibi birçok doğal fenomenin açıklanması için bir anahtar sağlamakla kalmadı, aynı zamanda nehirlerde ve kanallarda su akışı ve gemilerin yüzey direnci gibi pratik problemlerin çözümünü sağladı.

Yavaş akış

Akışkan hareketi ve viskozite üzerine yaptığı çalışma, viskoz bir ortama düşen bir küre için son hızı hesaplamasına yol açtı. Bu, Stokes yasası olarak bilinir hale geldi. Çok küçük Reynolds sayılarına sahip küresel nesnelere uygulanan sürtünme kuvveti (çekme kuvveti de denir) için bir ifade türetmiştir.

Çalışması, sıvının dikey bir cam tüp içinde sabit olduğu, düşen küre viskozimetresinin temelidir. Bilinen boyut ve yoğunluğa sahip bir kürenin sıvının içinde aşağı inmesine izin verilir. Doğru seçilirse, tüp üzerinde iki işareti geçmek için geçen süre ile ölçülebilen terminal hıza ulaşır. Opak sıvılar için elektronik algılama kullanılabilir. Son hız (terminal hız), kürenin boyutu ve yoğunluğu ile sıvının yoğunluğu bilindiğinde, sıvının viskozitesini hesaplamak için Stokes kanunu kullanılabilir. Hesaplamanın doğruluğunu artırmak için klasik deneyde normalde farklı çaplarda bir dizi çelik rulman bilyesi kullanılır. Okuldaki deney, sıvı olarak gliserin kullanılır ve söz konusu teknik, işlemlerde kullanılan sıvıların viskozitesini kontrol etmek için endüstriyel olarak kullanılmaktadır.

Aynı teori, küçük su damlacıklarının (veya buz kristallerinin) neden kritik bir boyuta ulaşana ve yağmur (veya kar ve dolu) olarak düşmeye başlayana kadar havada (bulut olarak) asılı kalabildiğini açıklar. Denklemin benzer kullanımı, ince parçacıkların su veya diğer sıvılar içinde yerleşmesi için de fayda sağlayabilir.

Kinematik viskozitenin CGS birimi, çalışmalarının tanınmasıyla "stokes" olarak adlandırıldı.

Işık
Belki de en iyi bilinen araştırmaları, ışığın dalga teorisi ile ilgili olanlardır. Optik çalışmaları, bilimsel kariyerinin erken bir döneminde başladı. Işığın sapması üzerine ilk makaleleri 1845 ve 1846'da yayınlandı, ve bunu 1848'de spektrumda görülen belirli bantlar teorisi üzerine bir makale izledi.

1849'da dinamik kırınım teorisi üzerine uzun bir makale yayınladı ve burada polarizasyon düzleminin yayılma yönüne dik olması gerektiğini gösterdi. İki yıl sonra kalın levhaların renklerini tartıştı.

Stokes ayrıca George Airy'nin gökkuşaklarının matematiksel tanımını da araştırdı. Airy'nin bulguları, değerlendirilmesi zor olan bir integral içeriyordu. Stokes, integrali çok az anlaşılan bir ıraksak dizi olarak ifade etti. Bununla birlikte Stokes, seriyi akıllıca keserek (yani, dizinin ilk birkaç terimi dışında hepsini yok sayarak), integralin değerlendirilmesi integralin kendisinden çok daha kolay olan doğru bir yaklaşıklık elde etti. Stokes'un asimptotik seriler üzerine araştırması, bu tür seriler hakkında temel anlayışlara yol açtı.

Floresans (Işınım)

1852'de, ışığın dalga boyunun değişimiyle ilgili ünlü makalesinde, floresans fenomenini, fluorspar ve uranyum camı tarafından sergilendiği şekliyle tanımladı; bu materyallerin, görünmez ultraviyole radyasyonu görünür daha uzun dalga boylarındaki radyasyona dönüştürme gücüne sahip olduğunu düşündü. Bu dönüşümü tanımlayan Stokes kayması, Stokes'un onuruna adlandırılmıştır. Stokes'un açıklamasının dinamik ilkesini gösteren mekanik bir model gösterildi. Bunun dalı olan Stokes doğrusu, Raman saçılmasının temelidir. 1883'te Kraliyet Enstitüsü'ndeki bir konferansta Lord Kelvin, Stokes'tan yıllar önce bunun bir hesabını duyduğunu ve bunu yayınlaması için ona defalarca ama boş yere yalvardığını söyledi.

Polarizasyon

Aynı yıl, 1852, farklı kaynaklardan gelen polarize ışık akışlarının bileşimi ve çözünürlüğü hakkında bir makale ve 1853'te bazı metalik olmayan maddeler tarafından sergilenen metalik yansımanın araştırılması makalesi yayınlandı. Araştırmanın amacı, ışık polarizasyonu olgusunu vurgulamaktı. 1860 dolaylarında bir levha yığınından yansıyan veya bu levhalardan iletilen ışığın yoğunluğu üzerine bir araştırma yaptı; ve 1862'de British Association için, belirli kristallerin farklı eksenler boyunca farklı kırılma indeksleri gösterdiği bir fenomen olan çift kırılma hakkında değerli bir rapor hazırladı. Belki de en iyi bilinen kristal, şeffaf kalsit kristalleri olan İzlanda kalsitidir.

Elektrik ışığının uzun spektrumu üzerine bir makale aynı tarihi taşır ve bunu kanın absorpsiyon spektrumu hakkında bir araştırma takip eder.

Kimyasal analiz
Organik cisimlerin optik özellikleriyle kimyasal olarak tanımlanması 1864'te ele alındı; ve sonrası, Rev. William Vernon Harcourt, şeffaflık koşullarına ve akromatik teleskopların gelişimine atıfta bulunarak, çeşitli camların kimyasal bileşimi ve optik özellikleri arasındaki ilişkiyi araştırdı. Optik aletlerin yapımıyla bağlantılı daha sonraki bir makale, mikroskop hedeflerinin açıklığının teorik sınırlarını tartıştı.

Diğer çalışmaları

Fiziğin diğer bölümlerinde, kristallerde ısı iletimi (1851) hakkındaki makalesinden ve Crookes radyometresi ile ilgili araştırmalarından bahsedilebilir; gökyüzüne karşı görülen karanlık bir cismin dış hatlarının hemen dışındaki fotoğraflarda sıklıkla görülen ışık sınırına ilişkin açıklaması (1882); ve daha sonra, ileri sürdüğü x-ışınları teorisi; bunun, düzenli art arda gelen salınımlarda değil, sayısız tek dalga olarak hareket eden enine dalgalar olabileceğini öne sürdü. 1849'da yayınlanan iki uzun makale - biri çekimler ve Clairaut teoremi,, diğeri ise dünya yüzeyindeki yerçekiminin değişimi (1849) - Stokes yerçekimi formülü - periyodik serilerin toplamlarının kritik değerleri üzerine matematiksel anılarında olduğu gibi (1847) ve belirli integrallerin ve sonsuz serilerin bir sınıfının sayısal hesaplanması üzerine (1850) ve 1847 Dee Köprüsü felaketinden sonra Royal Commission on the Use of Iron in Railway structures (Demiryolu yapılarında Demir Kullanımı Kraliyet Komisyonu)na verdiği kanıtlarıyla ilgili araştırma olan demiryolu köprülerinin yıkılmasıyla ilgili bir diferansiyel denklem tartışması (1849) ayrıca dikkat çekmeyi hak ediyor.

Yayınlanmamış araştırmaları
Stokes'un keşiflerinin çoğu yayınlanmadı ya da sadece sözlü derslerinde değinildi. Böyle bir örnek, spektroskopi teorisindeki çalışmasıdır.

Lord Kelvin, 1871'de British Association'a yaptığı başkanlık konuşmasında, ışığın prizmatik analizinin güneş ve yıldız kimyasına uygulanmasının, Stokes ona Cambridge Üniversitesi'nde öğrettiği zaman, doğrudan veya dolaylı olarak hiç kimse tarafından önerilmediğine olan inancını belirtti. 1852 yazından önce ve o sırada Stokes'tan öğrendiği ve daha sonra Glasgow'daki halka açık konferanslarında düzenli olarak verdiği teorik ve pratik sonuçları ortaya koydu.

Spektroskopinin dayandığı fiziksel temeli ve bunun güneşte ve yıldızlarda var olan maddelerin tanımlanmasına nasıl uygulanabileceğini içeren bu ifadeler, Stokes'un Kirchhoff'u en az yedi veya sekiz yıl önceden beklediğini gösteriyor. Bununla birlikte Stokes, bu adresin verilmesinden birkaç yıl sonra yayınlanan bir mektupta, tartışmada temel bir adımı atmakta başarısız olduğunu belirtti - belirli dalga boyundaki ışık emisyonunun aynı dalga boyunda ışığın emilmesine yalnızca izin vermekle kalmayıp, bunu zorunlu kıldığını algılamadı. "Kirchhoff'un takdire şayan keşfinin herhangi bir bölümünü" alçakgönüllülükle reddetti ve bazı arkadaşlarının davasında aşırı gayretli olduğunu hissettiğini ekledi. Bununla birlikte, İngiliz bilim adamlarının bu feragatnameyi tam olarak kabul etmedikleri ve spektroskopinin temel ilkelerini ilk kez dile getirme hakkını hala Stokes'a atfettikleri söylenmelidir.

Başka bir şekilde de Stokes matematiksel fiziğin ilerlemesi için çok şey yaptı. Lucasian kürsüsüne seçildikten kısa bir süre sonra, üniversitenin herhangi bir üyesine matematik çalışmalarında karşılaşabileceği zorluklarda yardım etmeyi mesleki görevlerinin bir parçası olarak gördüğünü ve sağlanan yardımın o kadar gerçek olduğunu açıkladı ki, öğrenciler memnuniyetle karşıladılar. Meslektaş olduktan sonra bile, kendilerini kaybettikleri matematiksel ve fiziksel problemlerde ona danıştılar. Daha sonra, Kraliyet Cemiyeti'nin sekreteri olarak görev yaptığı otuz yıl boyunca, matematik ve fizik biliminin ilerlemesi üzerinde göze çarpmasa da, sadece doğrudan kendi araştırmalarıyla değil, dolaylı olarak da araştırma için problemler önererek ve insanları onlara saldırmaya teşvik ederek, cesaretlendirmeye ve yardım etmeye hazır oluşuyla muazzam bir etki yaptı.

Mühendisliğe katkıları

Stokes, özellikle Mayıs 1847'deki Dee Köprüsü felaketi başta olmak üzere, demir yolu kazalarıyla ilgili çeşitli araştırmalarda yer aldı ve demir yolu yapılarında dökme demir kullanımı konusunda müteakip Kraliyet Komisyonu'nun bir üyesi olarak görev yaptı. Hareket eden motorların köprülere uyguladığı kuvvetlerin hesaplanmasına katkıda bulundu. Köprü, geçen trenlerin yüklerini desteklemek için bir dökme demir kiriş kullanıldığı için başarısız oldu. Dökme demir, çekme veya bükülmede kırılgandır ve diğer birçok benzer köprünün yıkılması veya güçlendirilmesi gerekiyordu.

Tay Köprüsü faciasında bilirkişi olarak yer aldı ve rüzgar yüklerinin köprü üzerindeki etkilerine ilişkin ifade verdi. Köprünün orta kısmı (Yüksek Kirişler olarak bilinir) 28 Aralık 1879'da bir fırtına sırasında tamamen yıkıldı, bu kısımda bir ekspres tren vardı ve içindeki herkes öldü (75'ten fazla kurban). Soruşturma Kurulu birçok bilirkişiyi dinledi ve köprünün "kötü tasarlanmış, kötü inşa edilmiş ve bakımsız" olduğu sonucuna vardı.

Kanıtlarının bir sonucu olarak, rüzgar basıncının yapılar üzerindeki etkisine müteakip Kraliyet Komisyonu üyesi olarak atandı. Şiddetli rüzgarların büyük yapılar üzerindeki etkileri o zamanlar ihmal edilmişti ve komisyon, fırtınalar sırasında rüzgar hızlarını ve maruz kalan yüzeylere uyguladıkları basınçları değerlendirmek için İngiltere genelinde bir dizi ölçüm yaptı.

Din üzerinde çalışmaları

Stokes genellikle muhafazakar dini değerlere ve inançlara sahipti. 1886'da, Evanjelik Hristiyan ilkelerini yeni bilimlerin, özellikle Darwinci biyolojik evrim teorisinin meydan okumalarına karşı savunmak için kurulmuş olan Victoria Enstitüsü'nün başkanı oldu. 1891'de Gifford'da doğal teoloji üzerine konferans verdi. Aynı zamanda İngiliz ve Yabancı İncil Derneği'nin başkan yardımcısıydı ve misyonerlik çalışmalarıyla ilgili doktrinsel tartışmalarda aktif olarak yer aldı.  Bununla birlikte, dini görüşleri çoğunlukla ortodoks olsa da, cehennemde ebedi cezayı reddetme konusunda Victoria evanjelikleri arasında alışılmadıktı ve bunun yerine Conditionalism'in bir savunucusuydu.

Victoria Enstitüsü Başkanı olarak Stokes şunları yazdı:

Kişisel yaşamı
4 Temmuz 1857'de Armagh'daki St Patrick Katedrali'nde astronom Rev. Thomas Romney Robinson'ın kızı Mary Susanna Robinson ile evlendi. Beş çocukları oldu: Baronetliği miras alan Arthur Romney; bebekken ölen Susanna Elizabeth; Memoir and Scientific Correspondence of the Late George Gabriel Stokes, Bartta babasının kişisel anısına katkıda bulunan Isabella Lucy (Bayan Laurence Humphry); Dr William George Gabriel, doktor, geçici olarak delirdiği halde 30 yaşında intihar eden sorunlu bir adam; ve bebekken ölen Dora Susanna. Erkek soyu ve dolayısıyla baronetliği tükenmiştir, ancak kadın soyundan bir büyük torun, bir büyük büyük torun ve üç büyük büyük büyük torun hayatta kalmıştır.

Mirası ve onurlandırılması

 Cambridge Üniversitesi'nde Lucasian Matematik Profesörü
 1851'de üyesi olduğu Kraliyet Cemiyeti'nden, 1852'de ışığın dalga boyu konusundaki araştırmalarından dolayı Rumford Madalyası ve daha sonra 1893'te Copley Madalyası aldı.
 1869'da British Association'ın Exeter toplantısına başkanlık etti.
 1883'ten 1885'e kadar Aberdeen'de Burnett öğretim görevlisiydi, 1884-1887'de yayınlanan ışık üzerine dersleri, ışığın doğası, bir araştırma aracı olarak kullanımı ve faydalı etkileri ile ilgiliydi.
 18 Nisan 1888'de Freeman of the City of London olarak kabul edildi.
 6 Temmuz 1889'da Kraliçe Victoria ona Birleşik Krallık Baronetliği'nde Baronet Stokes of Lensfield Cottage unvanını verdi; bu unvan 1916'da yok oldu.
 1891'de Gifford öğretim görevlisi olarak Natural Theology (Doğal Teoloji) üzerine bir cilt yayınladı.
 Prusyanın Order Pour le Mérite üyesiydi.
 Akademik unvanları arasında birçok üniversiteden aldığı onursal dereceler yer aldı:
 6 Eylül 1902'de Kraliyet Frederick Üniversitesi'nden matematikçi Niels Henrik Abel'in doğumunun yüzüncü yılını kutladıkları sırada doctor mathematicae (honoris causa) unvanı aldı.
 Kinematik viskozitenin bir birimi olan stokes, onun adını almıştır.
 Temmuz 2017'de Dublin Şehir Üniversitesi, fizik ve matematiğe katkılarından dolayı bir binaya Stokes adını verdi.

Yayınları
Stokes'un matematiksel ve fiziksel makaleleri (dış bağlantılara bakın) beş cilt halinde toplanmış bir biçimde; ilk üçü (Cambridge, 1880, 1883 ve 1901) kendi editörlüğü altında ve son ikisi (Cambridge, 1904 ve 1905), aynı zamanda Stokes'un Anı ve Bilimsel Yazışmalarını (Memoir and Scientific Correspondence of Stokes) seçen ve düzenleyen Sir Joseph Larmor'un editörlüğünde 1907 yılında Cambridge'de yayınlandı.

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
Wilson, David B., Kelvin and Stokes A Comparative Study in Victorian Physics, (1987)

Peter R Lewis, Beautiful Railway Bridge of the Silvery Tay: Reinvestigating the Tay Bridge Disaster of 1879 , Tempus (2004).

PR Lewis, Disaster on the Dee: Robert Stephenson's Nemesis of 1847, Tempus Publishing (2007)
 George Gabriel Stokes: Life, Science and Faith  Edited by Mark McCartney, Andrew Whitaker, and Alastair Wood, Oxford University Press, 2019.

Dış bağlantılar

 Mathematical and physical papers volume 1 and volume 2 from the Internet Archive

Akmazlık
Birleşik Krallık Avam Kamarası (1886-1892)
Royal Society başkanları
Royal Society üyeleri
Lucasian Matematik Profesörleri
İrlandalı Anglikanlar
Akışkanlar dinamiği araştırmacıları
19. yüzyıl Britanyalı matematikçileri
Optik fizikçiler
Britanyalı fizikçiler
İrlandalı fizikçiler
İrlandalı matematikçiler
Pembroke College'da öğrenim görenler
1903 yılında ölenler
1819 doğumlular
Rumford Madalyası sahipleri

George Gabriel Stokes


Großmecka ist ein Ortsteil der Gemeinde Nobitz im Landkreis Altenburger Land in Thüringen. Die Gemarkung Kleinmecka ist mit Großmecka verschmolzen.

Lage und Verkehr
Großmecka liegt im Altenburg-Zeitzer Lösshügelland nordöstlich von Gößnitz. Der Weiler befindet sich am Oberlauf des Lunzigbaches (Podelwitzer Bachs) in 230–240 Meter über NN. Südlich des Bachs liegen die drei Höfe der zu Großmecka gehörigen Ortslage Kleinmecka.

Durch den Ort führt die Kreisstraße 513, die im Westen auf die B 93 nördlich von Gößnitz führt und östlich in Gösdorf auf der B180 endet.

Geschichte
Im Jahre 1336 wurde der Rundlings-Weiler erstmals urkundlich genannt. Zur Unterscheidung gegenüber dem Nachbarort Kleinmecka wurde Großmecka als "Meckow magnum" bezeichnet. Der Ort gehörte zum wettinischen Amt Altenburg, welches ab dem 16. Jahrhundert aufgrund mehrerer Teilungen im Lauf seines Bestehens unter der Hoheit folgender Ernestinischer Herzogtümer stand: Herzogtum Sachsen (1554 bis 1572), Herzogtum Sachsen-Weimar (1572 bis 1603), Herzogtum Sachsen-Altenburg (1603 bis 1672), Herzogtum Sachsen-Gotha-Altenburg (1672 bis 1826). Aus Großmecka stammte das pleißenländische Adelsgeschlecht von Mecka, welches im 16. Jahrhundert im Altenburger Land eine bedeutende Rolle spielte. Bei der Neuordnung der Ernestinischen Herzogtümer im Jahr 1826 kam Großmecka wiederum zum Herzogtum Sachsen-Altenburg. Nach der Verwaltungsreform im Herzogtum gehörte der Ort bezüglich der Verwaltung zum Ostkreis (bis 1900) bzw. zum Landratsamt Altenburg (ab 1900). Großmecka gehörte ab 1918 zum Freistaat Sachsen-Altenburg, der 1920 im Land Thüringen aufging. 1922 kam der Ort zum Landkreis Altenburg.

Am 1. Oktober 1922 wurde Kleinmecka in Großmecka eingegliedert und wird seitdem nicht mehr als eigenständiger Ortsteil geführt. Am 1. Juli 1950 wurden die Nachbarorte Tautenhain und Gösdorf eingemeindet. Bei der zweiten Kreisreform in der DDR wurden 1952 die bestehenden Länder aufgelöst und die Landkreise neu zugeschnitten. Somit kam die Gemeinde Großmecka im Osten des Kreises Schmölln an den Bezirk Leipzig, der seit 1990 als Landkreis Schmölln zu Thüringen gehörte und 1994 im Landkreis Altenburger Land aufging.

Am 1. November 1973 wurde die Gemeinde Großmecka mit ihren Ortsteilen Tautenhain und Gösdorf in die Gemeinde Podelwitz eingegliedert. Mit dem Aufgehen der Gemeinde Podelwitz in der Einheitsgemeinde Saara wurde Großmecka samt seiner Ortslage Kleinmecka am 1. Januar 1996 ein Ortsteil dieser Gemeinde, bis diese wiederum am 31. Dezember 2012 zu Nobitz kam. Der landwirtschaftlich geprägte Ort beherbergte im Jahr 2012 insgesamt 28 Personen. Die kleine Kirche steht etwas abseits vom Weiler.

Kirche
In Großmecka befindet sich eine Kirche aus dem 16. Jahrhundert.

Weblinks

 Großmecka auf der Webseite der Gemeinde Nobitz

Einzelnachweise

Geographie (Nobitz)
Ort im Landkreis Altenburger Land
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Altenburger Land)
Rundling
Ersterwähnung 1336
Gemeindeauflösung 1973

Großmecka


كارين سيلكوود  عاملة تقنية لدى محطة نووية وناشطة في اتحاد العمال، ولدت 19 فبراير 1946 ماتت بتاريخ 13 نوفمبر 1974، وقد تم تصوير فيلم عن حياتها سنة 1983 من بطولة ميرل ستريب بعنوان سيلكوود

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من لونغفيو
أشخاص من نيدرلاند
ضحايا حوادث الطرق
كيميائيون أمريكيون
مخبرات
مخبرون أمريكيون
مواليد 1946
مواليد في لونغفيو
نظريات الموت المؤامرة
نقابيات أمريكيات
نقابيون أمريكيون
وفيات 1974
وفيات حوادث الطرق في أوكلاهوما
وفيات في كرسينت
وفيات مجهولة السبب
نقابيون من أوكلاهوما

كارين سيلكوود


Enesto Laclau (født 6. oktober 1935 i Buenos Aires, Argentina; død 13. april 2014, Sevilla, Spanien) var en argentinsk politisk filosof. Han beskrives ofte som post-marxist og poststrukturalist.

"Hegemony and Socialist Strategy"
I 1985 udgav han bogen Hegemony and Socialist Strategy sammen med Chantal Mouffe. Bogen satte hegemonibegrebet centralt.
Hegemonibegrebet blev rekonstrueret som en politisk teori, hvor Laclau og Mouffe havde et sigte om at klargøre og systematisere diskursteorien.

Bibliografi (i udvalg)

Politics and Ideology in Marxist Theory (NLB, 1977)
Hegemony and Socialist Strategy (med Chantal Mouffe) (Verso, 1985)
New Reflections on the Revolution of our Time (Verso, 1990)
The Making of Political Identities (editor) (Verso, 1994)
Emancipation(s) (Verso, 1996)
Contingency, Hegemony, Universality (med Judith Butler och Slavoj Žižek) (Verso, 2000)
On Populist Reason  (Verso, 2005)
The Rhetorical Foundations of Society (Verso, 2014)

Referencer

Eksterne henvisninger

Filosoffer fra Argentina

Ernesto Laclau


أوغور بورال  ، من مواليد 14 ابريل 1982 في توكات في تركيا، لاعب كرة قدم تركي.

يلعب مع نادي فنربغشة منذ عام 2006.

بدأ باللعب مع منتخب تركيا لكرة القدم في عام 2006.
لاعب وسط ميدان أيسر له عدد من الاهداف التي لا تنسى مع فنربختشة ويعد من أفضل اللاعبين في الساحة التركية

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية أتراك
لاعبو منتخب تركيا لكرة القدم الرديف للرجال
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أجنحة كرة قدم
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من إسطنبول
سجناء ومعتقلون أتراك
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو أنقرة سبور
لاعبو بشكتاش
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو غنتشليربيرليغي
لاعبو فنار باغجه
لاعبو كرة قدم أتراك
لاعبو كرة قدم من إسطنبول
لاعبو منتخب تركيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب تركيا لكرة القدم
مواليد 1402 هـ
مواليد 1982
مواليد في توقاد
لاعبو سامسون سبور

أوغور بورال


Parma Calcio 1913, oft kallað Parma, er ítalskt knattspyrnufélag með aðsetur í Parma og er í Serie A, efstu deild.
Félagið var stofnað í desember 1913. Parma leikur heimaleiki sína á Stadio Ennio Tardini sem tekur 27.906 áhorfendur í sæti, oft nefndur einfaldlega Il Tardini.

Með fjármögnun frá Calisto Tanzi vann félagið átta bikara á árunum 1992 til 2002, á því tímabili náði það sínum besta árangri í deildinni. Félagið hefur unnið þrjá Coppa Italia og einn Supercoppa Italiana, tvo UEFA bikara, einn Evrópumeistaratitil og einn titil í evrópukeppni bikarhafa.

Fjárhagsvandræði urðu síðla árs 2003 vegna Parmalat-hneykslisins sem olli því að móðurfyrirtæki félagsins féll. Félagið var úrskurðað gjaldþrota árið 2015 og stofnað á ný í Serie D þar sem því tókst að komast upp um deild þrjú ár í röð og komst aftur upp í Serie A árið 2018.

Heimabúningur liðsins er hvít og svört treyja og svartar buxur. Hins vegar kennir liðið sig oftar við liti varabúningsins sem er gulur og blár.

Titlar

 Ítalska bikarkeppnin: 3
 1991–92, 1998–99, 2001–02

 Evrópukeppni félagsliða: 2
  1994–95, 1998–99

 Evrópski ofurbikarinn: 1
 1993

Þekktir leikmenn

Heimildir
https://bleacherreport.com/articles/157851-how-the-mighty-have-fallen-the-fall-of-ten-untouchable-football-clubs#page/4
https://en.wikipedia.org/wiki/Parma_Calcio_1913#cite_note-2

Tengill
 Heimasíða félagsins

Ítölsk knattspyrnufélög

Parma Calcio 1913


Ricardo Aquino, também conhecido como AquinoBeat, é um músico, produtor musical, compositor e cantor  que trabalhou com artistas como Zeca Pagodinho, Lulu Santos, Nanda Reis, Stanley Jordan e outros. Ficou conhecido pela banda Woodlab, popularizada pelo single Se Melhorar Estraga e participou da música O Bom É Que Passa da cantora Sophia Abraão e direção de Sergio Malheiros. Atualmente trabalha como produtor musical e executivo de sua empresa A Novidade Music N' Marketing, atual filiada da Som Livre.

A Novidade Music N' Marketing
Apos ter feito especialização internacional em Los Angeles, Aquino abre A Novidade Music N' Marketing com a proposta de captar novos artistas e produzi-los focando-se no mercado de música urbana. Após uma série de negociações, a empresa fecha parceria com a Som Livre para se tornar uma editora associada. Durante esse processo é criado o selo A Novidade Rap para impulsionar novos rappers do cenário.

Ricardo Aquino (AquinoBeat)


Put:
Znanost
 Put (ili trajektorija) materijalne točke ili tijela — fizička apstrakcija; linija kretanja u prostoru.
 Put u topološkom prostoru — matematička apstrakcija; je krivulja, to jest kontinuirani prikaz odsječka  u topološkom prostoru.
 Put u grafu — pojam teorije grafova; slijed vrhova povezanih rubovima.
Ponekad se riječ Put pogrešno koristi umjesto izraza duljina puta.

Povijest
 Put —  u Rusiji XIV.—XVI. st., gospodarska imanja, obrti i ostali prihodi carskoga dvora, kojima upravljaju Putni bojari ("putniki").

Film
 "Put" — triler, 2009. godine, Rusija. Redatelj — Vladimir Pasičnik.
 "Put" (The Way ) — komična drama, SAD — Španjolska, 2010. god. Redatelj — Emilio Esteves.
 "Put" — američka televizijska serija, objavljena u 2016. na servisu Hulu.

Glazba
 Put (Rijeka), hrvatski glazbeni sastav poznatiji pod imenom Putokazi
 Put (Split), hrvatski glazbeni sastav, supergrupa, nastupala na koncertnim turnejama

Knjige
 Put (Escrivá), knjiga Josemaría Escrive

Vidi također
 Tao (道  doslovno "put") — jedna od najvažnijih kategorija kineske filozofije.

Put


TheForce.Net ("TFN") is a Star Wars news website that provides updates on the Star Wars media franchise. The web site launched in 1996 as the "Star Wars Site At Texas A & M." It was founded by Scott Chitwood and Darin Smith. TFN is officially "TheForce.Net, LLC," and is currently part-owned by Philip Wise, who also runs the Star Wars collecting news site Rebelscum.com.

Content
The main page of TheForce.Net features the site's news coverage. There are categories for movies, television, literature, games, and the fan community. Several categories also have special sections. For example, the television category hosts reviews of the TV show Star Wars: The Clone Wars, and the literature category hosts TFN's book release schedule and its literature reviews.

In addition to its function as a news site, TFN also archives a variety of media and resources. In the summer of 2000, the site hosted a fake movie trailer for Star Wars: Episode II – Attack of the Clones that included actors Leonardo DiCaprio and Hayden Christensen. The trailer surpassed one million downloads and generated favorable publicity for the movie itself.

TFN hosts astrophysicist Dr. Curtis Saxton's Star Wars Technical Commentaries, a set of documents exploring the nature and limits of the technology in Star Wars. Dr. Saxton has also written Incredible Cross Sections of Star Wars: Attack of the Clones and Incredible Cross-sections of Star Wars: Revenge of the Sith, two publications by Dorling Kindersley which draw on material from the SWTC.

References

External links
 TheForce.Net
 The ForceCast, a podcast network affiliated with TFN
 Rebelscum.com, TFN's sister site

Internet properties established in 1996
Science fiction websites
Star Wars fandom

TheForce.Net


Linguère es un pueblo situado en el Departamento de Linguère, Región de Louga, en Senegal.

Geografía
Dakar, la capital, se encuentra a 305 km de Linguère.

Se trata de una población que se encuentra en el camino entre Dakar y Matam, cuando se realiza por la carretera nacional N3, si bien desde Linguère la carretera se transforma en una pista sin asfaltar difícilmente practicable hasta Matam.

Transporte
El pueblo fue la parada final de un brazo de la línea férrea senegalesa. La estación de tren está actualmente en ruinas y las vías no existen ya que han sido arrancadas y utilizadas por los locales como vallas.

Infraestructura
El pueblo tiene alrededor de 15.000 habitantes, y se abastece a partir de un mercado semanal que tiene lugar los viernes.

Existe oficina postal, banco, un pequeño mercado de verduras, un bar, un cyber café, y varias tiendas. También existe una 'Gare Routiere', estación de autobús que conecta el pueblo con diferentes pueblos hacia el este como Louga, Dahra, Touba, y también Dakar.

La aldea cercana de Nguith es una tradicional aldea wólof (4km hacia el oeste).

Referencias

Bibliografía
 Mohamadou Mbow, Problématique de l'urbanisation dans la ville de Linguère, UFR Lettres et Sciences Humaines, Universidad Gaston Berger de Saint-Louis, 2008, 98 p. (Memoria de Master en Geografía)
 Mohamadou Mbow, Étude toponymique de la ville de Linguère, Dossier Documentaire et pédagogique, Facultad de Ciencias y Tecnología de la Educación y de la Formación (FASTEF), Universidad de Dakar, 2010, 48 p.
 Amadou Abdoul Sow, Monographie climatique d'une station synoptique: Linguère 1942-1971, Dakar, Universidad de Dakar, 1980, 129 p. (Memoria de Master en Geografía)

Enlaces externos

 (en inglés) Mapas, clima y aeropuertos en Linguere
 (en francés)

Localidades de Senegal

Linguère


The Zenica-Doboj Canton (; ; ) is one of 10 cantons of the Federation of Bosnia and Herzegovina in Bosnia and Herzegovina. The cantonal seat is the City of Zenica.

History
During the protests and riots in Bosnia and Herzegovina in February 2014, the entire government of the Zenica-Doboj Canton resigned.

Geography
This canton is situated in the central part of Bosnia and Herzegovina. The cantonal capital is Zenica and the other town mentioned in the name is Doboj, which is in Republika Srpska, but part of the former Doboj municipality is in the Zenica-Doboj Canton. The canton has an area of 3,904 km2.

Municipalities
The Zenica-Doboj Canton is split into the following municipalities:

Demographics

2013 Census
As of 2013 census, a total of 364,433 inhabitants lives in Zenica-Doboj Canton.

See also
 Political divisions of Bosnia and Herzegovina
 List of heads of the Zenica-Doboj Canton
 Zenica coal mine one of the largest deposits in Europe

References

Cantons of the Federation of Bosnia and Herzegovina

Zenica-Doboj Canton


{{Ficha de taxón
| name = Tyranneutes
| image = Tyranneutes virescens - Tiny tyrant Manakin.JPG
| image_caption = Tyranneutes virescens, la especie tipo del género.
| image_width = 280px
| regnum = Animalia
| phylum = Chordata
| classis = Aves
| ordo =  Passeriformes
| familia = Pipridae
| genus = Tyranneutes
| genus_authority = P.L. Sclater & Salvin, 1881<ref name="Scl&Sal1881">{{cita publicación|apellido1=|nombre1=P.L.|enlaceautor1=Philip Lutley Sclater|apellido2=|nombre2=O.|enlaceautor2=Osbert Salvin|año=1881|título=Descriptions of some new Species of South-American Birds of the families Tyrannidae and Formicariidae|issn=0019-1019|publicación=The Ibis|volumen=4(5): 267-271|idioma=latín e inglés|url=https://biodiversitylibrary.org/page/16251530|en=[https://biodiversitylibrary.org/page/16251531 Tyranneutes' gen. nov., p. 268]. Disponible en Biodiversitas Heritage Library}}</ref>
| type_species = Pipra virescens = Tyranneutes virescens
| type_species_authority = Pelzeln, 1868
| subdivision_ranks = Especies
| subdivision = 2, véase el texto.
}}Tyranneutes es un género de aves paseriformes perteneciente a la familia Pipridae que agrupa a dos especies alopátricas nativas de América del Sur, en la Amazonia y el escudo guayanés, separadas por el río Amazonas y el río Negro. A sus miembros se les conoce por el nombre popular de saltarines.

 Etimología
El nombre genérico masculino «Tyranneutes» deriva del griego «turanneuō, turannos» que significa 'ser un tirano', 'tirano'.

 Características
Estos dos diminutos pípridos de las selvas húmnedas amazónicas y guayanenses miden entre 7,5 y 8 cm de longitud. Son aves oscuras e inconspícuas mejor conocidas por los cantos de los machos. Ambas especies también ejecutan una maravillosa (pero raramente vista) exhibición aérea.

 Taxonomía
Los estudios de filogenia molecular de Tello et al (2009) y McKay et al (2010), verificaron la existencia de dos clados bien diferenciados dentro de la familia Pipridae: uno llamado de subfamilia Neopelminae, , 2009 agrupando a los saltarines más asemejados a atrapamoscas de los géneros Neopelma y Tyranneutes; y los restantes géneros llamados de «saltarines propiamente dichos» en un clado monofilético. Esto fue plenamente confirmado por los amplios estudios de filogenia molecular de los paseriformes subóscinos realizados por Ohlson et al'' (2013). El Comité de Clasificación de Sudamérica (SACC) adopta esta última división y secuencia linear de los géneros, a partir de la aprobación de la Propuesta N° 591. La clasificación Clements Checklist v.2017, el IOC, y el Comité Brasileño de Registros Ornitológicos (CBRO) adoptan integralmente esta secuencia y división.

Lista de especies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird, el género agrupa a las siguientes especies con el respectivo nombre popular de acuerdo con la Sociedad Española de Ornitología (SEO):

Referencias

Enlaces externos

Géneros de aves
Taxones descritos por Philip Lutley Sclater
Taxones descritos por Osbert Salvin

Tyranneutes


Jørgine er et pigenavn. Det er blandt de godkendte pigenavne i Danmark.
I 2016 var der registreret færre end 30 personer i Danmark med navnet Jørgine.
Man ser også navnet i Norge.
Den mandlige udgave af navnet er Jørgen.

Af kendte med navnet finder man den danske gymnastikhøjskoleforstander og frimenighedspræst Jørgine Abildgaard og
den norsk-amerikanske forretningskvinde Jørgine Boomer.

Jørgine er også titlen på Johannes V. Jensens længste Himmerlandshistorie.
I novellen følger man titelpersonens liv fra hun var pige til hun dør som gammel.
Navnet benyttede Jeppe Aakjær også i sit digt I den gule lupin med førstelinjen "Jørgine var en pige alt ud af bondestand", der var skrevet i november 1906.
Digtet fik melodi af Alfred Tofft.

Referencer

Pigenavne

Jørgine


Xu Haiyan (* 24. November 1984) ist eine chinesische Ringerin. Sie wurde 2006 Vize-Weltmeisterin in der Gewichtsklasse bis 63 kg Körpergewicht.

Werdegang

Xu Haiyan begann als Jugendliche mit dem Ringen. Sie war Studentin, trat aber bald in die chinesische Volksarmee ein und wurde Mitglied des Armee-Ringer-Club Peking. Seit 2000 wird sie von Qu Zhongdong trainiert.

Ihren ersten Start auf der internationalen Ringerbühne absolvierte sie beim Welt-Cup, einem Mannschafts-Wettbewerb mit Einzelwertung, in Levallois im Jahre 2001. Dabei teilte sie sich den Platz in der chinesischen Mannschaft mit Meng Lili.

2002 gewann sie bei den Universitäten-Weltmeisterschaften in Edmonton in der Gewichtsklasse bis 63 kg hinter Malgorzata Bassa-Roguska aus Polen und Viola Yanik aus Kanada eine Bronzemedaille. Im gleichen Jahr wurde sie in Busan Siegerin bei den Asienspielen und besiegte dabei im Endkampf die am Anfang ihrer Karriere stehende Japanerin Kaori Icho, die später Olympiasiegerin und vielfache Weltmeisterin wurde. Im November 2002 startete sie bei der Weltmeisterschaft in Chalkida/Griechenland und besiegte in der Gewichtsklasse bis 63 kg zunächst Raia Valeriana Raitschewa, Bulgarien, Olga Chilko, Belarus und Nikola Hartmann-Dünser, Österreich, eine frühere Weltmeisterin. Dann unterlag sie aber gegen Sara Eriksson aus Schweden und Lene Aanes aus Norwegen und rutschte dadurch auf den 4. Platz ab.

Bei der Weltmeisterschaft 2003 in New York hatte Xu Haiyan noch weniger Glück. Nach gewonnenem ersten Kampf, sie besiegte dabei Michala Kriskova-Spourtsova aus Tschechien, verlor sie gegen Aljona Kartaschowa aus Russland und da diese den Endkampf nicht erreichte, schied sie aus und landete auf dem 11. Platz.

Nach diesem Misserfolg wurde sie in den Jahren 2004 und 2005 bei keiner internationalen Meisterschaft mehr eingesetzt.

Ein Comeback feierte Xu Haiyan dann im Jahre 2006. Sie belegte beim Welt-Cup in Nagoya in der Gewichtsklasse bis 63 kg hinter Kaori Icho den 2. Platz und besiegte bei der Weltmeisterschaft dieses Jahres in Guangzhou u. a. Ljubow Michailowna Wolossowa aus Russland und Helena Alandi aus Schweden. Im Endkampf unterlag sie nur knapp gegen Kaori Icho (0:2 Runden, 0:1, 0:1 Punkte). Sie wurde damit Vize-Weltmeisterin. Bei den Asien-Spielen 2006 im Dezember 2006 in Doha unterlag sie im Halbfinale erneut gegen Kaori Icho, erkämpfte sich aber dort noch eine Bronzemedaille.

2007 wurde Xu Haiyan in Bischkek Asienmeisterin vor Jelena Schalygina aus Kasachstan und Hang Jin-young aus Südkorea. Bei der Weltmeisterschaft 2007 in Baku siegte sie in der Gewichtsklasse bis 63 kg gegen Teodora Dimitrowa aus Bulgarien und Maite Piva aus Italien, unterlag dann aber gegen Kaori Icho und Sara McMann aus den Vereinigten Staaten und erreichte nur den 8. Platz.

Sie wurde vom chinesischen Ringerverband aber trotzdem bei den Olympischen Spielen in Peking eingesetzt. Aber auch dort gelang ihr kein durchschlagender Erfolg. Sie siegte zwar über Badrachyn Odontschimeg aus der Mongolei, unterlag aber anschließend gegen Martine Dugrenier aus Kanada knapp nach Punkten (1:2 Runden, 4:4 Punkte). Da Martine Dugrenier nur den 5. Platz belegte, kam sie nicht in die Trostrunde und in der Endabrechnung nur auf den 9. Platz.

Danach war sie in den nächsten drei Jahren nur bei der Militär-Weltmeisterschaft 2010 in Lahti/Finnland am Start und siegte dort in der Gewichtsklasse bis 63 kg vor Monika Ewa Michalik aus Polen und Stefanie Stüber aus Deutschland.

Im Jahre 2012 wurde sie dann bei den Asien-Meisterschaften in Gumi/Südkorea eingesetzt und siegte dort in ihrer angestammten Gewichtsklasse vor Hou Min-Wen aus Taiwan, Tatjana Sacharowa aus Kasachstan und Rio Watari, Japan.

Internationale Erfolge

Erläuterungen
 alle Wettkämpfe im freien Stil
 OS = Olympische Spiele, WM = Weltmeisterschaften

Quellen
 Fachzeitschrift Der Ringer
 Website "Foeldeak Wrestling Database"

Weblinks

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2008
Ringer (Volksrepublik China)
Olympiateilnehmer (China)
Teilnehmer an den Asienspielen (Volksrepublik China)
Asienspielesieger (Ringen)
Chinese
Geboren 1984
Frau

Xu Haiyan


Ulrik Al Brask er en dansk filmklipper og filminstruktør.

Filmografi

 Vejen er lang - om Kvindebevægelsens historie (2016)
 Lov og orden i Christiania 2 (2003)
 The mulatto (1998)
 Technomania (1996)
 Urban dissonance (1994)
 Flat against the wall (1993)
 Shooting script - a transatlantic love story (1992)
 Disjointed Memovision (1992)
 Byens udkant (1992)
 Lovers in limbo (1991)
 Star dog (1991)
 Seaside picnic (1991)
 Kropschen part 1 (1990)
 Miss Lola (1990)
 Tremens Factus Sum (1990)
 Sibylla (1990)
 Prayers To Broken Stone (1990)
 Det russiske alfabet (1990)
 The Pulse Of Moscow (1990)
 Nærbillede (1990)
 Stumfilm i et køleskab (1990)
 Mikkel Nordsø Band (1990)
 Scratch ¿ Danske videoeksperimenter 2 (1990)
 The nightride (1989)
 A motherly peepshow (1989)
 Hov! (famous last words) (1989)
 Menschen (1989)
 Some Men... (1989)
 Supercop (1989)
 Tornio voyageurs (1989)
 Triptykon (1989)
 David Moss - take me away (1989)
 Johnny (1988)
 Den døde nabokone (1988)
 Bøssehuset live (1988)
 View of a Queen (1988)

Kilder

Eksterne henvisninger

Filmklippere fra Danmark
Filminstruktører fra Danmark

Ulrik Al Brask


Marco, la historia de un niño fue una miniserie española que adapta los dibujos animados Marco a una historia moderna. Estuvo dirigida por Félix Viscarret y protagonizada por Sergi Méndez, Juan y Raúl del Pozo, Ernesto Alterio, Carla Díaz, Meri Rodríguez, Mercedes Sampietro y Álvaro de Luna.

Sinopsis
Marco (Sergi Méndez) y Lucas (Juan y Raúl del Pozo) son dos niños que viven en un pueblo de Italia. Su madre Ana (Ariadna Gil) tiene que abandonar el pueblo para darles una vida mejor. Marco y Lucas se quedan con sus vecinos Andrés (Álvaro de Luna) y Clara (Mercedes Sampietro) hasta que deciden ir en busca de su madre a Argentina. Un asistente social llamado Carlos (Ernesto Alterio) irá a buscarlos para llevárselos con ellos. Marco y Lucas conocerán a una pequeña ladrona, Lala (Carla Díaz) que les ayudará a escapar de Carlos.
Narra el viaje de Marco cruzando el mar de Italia a Argentina.

Reparto
 Sergi Méndez como Marco Corral Rodríguez; Pepino en la versión latinoamericana.
 Carla Díaz como Lala, novia de Marco y amiga de Lucas.
 Juan y Raúl del Pozo como Lucas Corral Rodríguez.
 Mercedes Sampietro como Clara, vecina, se encarga de cuidar de Marco y Lucas.
 Álvaro de Luna como Andrés, vecino, se encarga de cuidar de Marco y Lucas.
 Alicia Hermida como Maricarmen.
 Julián Villagrán como Sandor.
 Julia de Castro como Dalila.
 Ernesto Alterio como Carlos Gómez, asistente social que persigue a Marco y a Lucas.
 Meri como María.
 Estefanía de los Santos como Juanota.
 Ariadna Gil como Ana Rodríguez Sabín, madre de Marco y Lucas.
 Julián Villagrán como mago del crucero.
 El Sevilla como mendigo.

Audiencias

Enlaces externos
 Ficha de Marco en IMDb

Bambú Producciones
Telefilmes de España
Películas de 2011
Películas ambientadas en Madrid
Series de televisión de España iniciadas en 2011
Series de televisión de drama de España

Marco (serie de televisión española)


العناكب الذئبية أو خَنْدَرقية  فئة من العناكب الصيادة الأرضية التي لا تصطاد بالشباك كالعادة وإنما تجلس مترقبة لتنقض على فريستها، العناكب الذئبية تنتشر على نطاق واسع جداً أهمه الغابات الاستوائية والأمازونية، للعناكب الذئبية حوالي 2000 نوع أكبرها يصل حجمه تقريباًَ لحجم الكف البشرية.
معظم العناكب الذئبية لها جسم ضخم وأرجل رفيعة والجسم يكون منخفض باتجاه الأرض حتى وقت الركض والسير الطبيعي. سماكة جسم العنكب تتراوح بين 2- 44 مم، لكل عنكب عينين كبيرتين في وسط الرأس وتحتها أربع عيون متجانبة.
تمسك العناكب الذئبية الفريسة بالأقدام الأمامية ثم تهشم فريستها – التي قد تكون طائراً في بعض الأحيان – بواسطة كلابين أماميين مغطيين بالشعر. ما يميز العنكبوت الذئبي الأفريقي هو أنه يأكل كل شيء من حجمه (ويفضل الطيور)، يقبع العنكبوت اللطيف الشكل كما ترى في حجرته داخل التربة منتظراً فريسة طائشة لينقض عليها بمخالبة وبسم زعاف تموت في أقل من دقيقة.

الأجناس
منها خندرق.

معرض صور

المراجع

خندرقيات
عناكب
مقالات تستخدم تنوع تصنيف كائن

عنكبوت ذئبي


Sekundærrute 211 er en rutenummereret landevej på Sjælland.

Ruten strækker sig fra København til Kregme.

Rute 211 har en længde på ca. 47 km.

Kilder

211

Sekundærrute 211


Hrvatska državna banka, središnja banka NDH.

Osnovana je na prijedlog ministra narodnog gospodarstva. Osnovana je 10. svibnja 1941. godine Zakonskom odredbom o osnivanju Hrvatske Državne Banke. Odredba je stupila na snagu nadnevkom proglašenja u Narodnim novinama 12. svibnja 1941. godine. Osnovana je kao emisijski zavod pod suverenitetom Nezavisne Države Hrvatske. Sjedište je bilo u Zagrebu. U početku rada u djelokrug su spadali svi poslovi bivše Narodne banke kraljevine Jugoslavije, osim ako nisu bili u protuslovlju s ustavnim odredbama i zakonima NDH. Preuzela je cijelo poslovanje bivše Narodne banke kraljevine Jugoslavije na području Nezavisne Države Hrvatske, te sve njene podružnice i postojeće organizacije. Ujedno je preuzela svu imovinu bivše Narodne banke kraljevine Jugoslavije na području Nezavisne Države Hrvatske, dok se konačno imovinsko razgraničenje imalo odrediti posebnim obračunom i sporazumom između Hrvatske Državne Banke i bivše Narodne banke kraljevine Jugoslavije. Hrvatska državna banka poslovala je pod neposrednim nadzorom ministra narodnog gospodarstva, kojem je povjereno sprovođenje zakonske odredbe o osnivanju.

Izvori

NDH
Banke u Hrvatskoj
Financije

Hrvatska državna banka


Agroecologia este agricultura făcută în concordanță și cu respectarea normelor și legilor ecologice. Agroecologie sau agricultura care protejează mediul de viață al tuturor viețuitoarelor aflate în scoarța terestră la suprafața solului și în ape.

Legături externe

Agricultură
Ecologie

Agroecologie


Monique Laks est une ancienne enseignante de sociologie à Bordeaux et militante politique engagée pour l'indépendance de l'Algérie. Elle est née  le  à Paris et décédée le  à Pessac.

Biographie

Monique Laks s'installe en Tunisie à la fin des années 1950 pour rejoindre son compagnon Michel Mazières, déserteur de l'armée française pendant la guerre d'Algérie. Elle figure parmi les premiers étudiants de la licence de sociologie créée en 1959 à l'Institut des Hautes Études à Tunis. Elle mène par la suite des enquêtes pour le Centre d'Afrique du Nord de l'Institut de science économique appliquée. En 1964, elle publie deux ouvrages qui restituent les résultats de ses recherches, menées entre 1962 et 1963 sur les coopératives de tisserands et les travailleurs des chantiers en Tunisie. À partir de 1959, elle participe à la rédaction du journal El Moudjahid, organe de presse du FLN algérien. Elle alimente la rédaction en documentation sur la presse internationale.

C'est l'une des « Pieds-rouges », nom donné aux militants de gauche qui s'installent en Algérie après son indépendance. Elle quitte Tunis en 1963 et devient chargée de cours en sociologie à Alger en tant que coopérante civile, tandis que son conjoint est assistant à la faculté de droit. Ils défendent le gouvernement d'Ahmed Ben Bella et les expériences d'autogestion qui ont lieu en Algérie à cette époque.

Comme d'autres soutiens d'Ahmed Ben Bella, ils sont arrêtés en 1965 lors du coup d'État de Houari Boumédiène. Plusieurs des personnes arrêtées sont torturées. Monique Laks aurait été violée par ses tortionnaires, et son compagnon Michel Mazières aurait également été torturé.

Dans la plupart des sources, Monique Laks et Michel Mazières sont considérés comme des militants trotskistes proches de Michel Pablo et de la Quatrième Internationale, bien que l'organe de presse la section française les déclare comme « inorganisés » au moment de leur arrestation en 1965.

En 1966, elle participe à la création de la revue Autogestion, aux côtés de Daniel Guérin, Georges Gurvitch ou encore Henri Lefevbre. Elle soutient en 1968 une thèse de doctorat à la Sorbonne sous la direction de Pierre George : . Elle en tire un livre publié en 1970 aux éditions de l'Atelier : . Son livre fait l'objet de plusieurs recensions négatives : dans la revue Études internationales, Autogestions et Le Mouvement Social. Elle bénéficie cependant d'une lecture positive de la part d'Edwy Plenel sous son pseudonyme Joseph Krasny dans Quatrième internationale.

Elle devient par la suite enseignante en sociologie à l'Université Bordeaux-II où elle continue à travailler sur l'Algérie .

Ouvrages

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 François Cerutti
 Pieds-rouges
 Ahmed Ben Bella
 Lilia Ben Salem
 Autogestion
 Guerre d'Algérie

Liens externes

Naissance en janvier 1934
Naissance dans le 12e arrondissement de Paris
Sociologue français du XXe siècle
Femme sociologue
Enseignant à l'université de Bordeaux
Trotskiste français
Indépendantiste français pendant la guerre d'Algérie
Décès en avril 2004
Décès à Pessac
Décès à 70 ans

Monique Laks


{{Infobox Navire
  | nom               = USS Resolute (AFDM-10)
  | image             =US Navy 031107-N-3312P-002 The ensign is lowered for the last time as the floating drydock Resolute (AFDM 10) is deactivated following 58 years of service.jpg
  | alt               =
  | taille image      =
  | légende           = Resolute en 2003 à Norfolk
  | type              = Cale sèche flottante
  | classe            = Classe AFDM-3()
  | gréement          =
  | flotte            =
  | commanditaire     =
  | architecte        =
  | constructeur      =	Chicago Bridge & Iron Company
  | chantier          =Chicago
  | fabrication       =
  | design            =
  | commandé          =
  | quille            =
  | lancement         =
  | armé              =
  | voyage inaugural  =
  | commission        =
  | statut            = décommissionné le vendu en 2004
  | commandant        =
  | équipage          = 4 officiers, 146 marins
  | longueur          =
  | largeur           =
  | tirant d'eau      =  (flottant)/(inondé)
  | tirant d'air      =
  | déplacement       =
  | propulsion         = moteur
  | puissance         =
  | vitesse           =
  | capacité          =
  | équipements       =
  | aéronefs          =
  | blindage =
  | armement =
  | électronique      =
  | propriétaire      =
  | armateur          =
  | affréteur         =
  | port d'attache    = Actuel : Seattle
}}

L USS Resolute (AFDM-710) (ancien YFD-67), est une cale sèche flottante auxiliaire moyenne  de classe AFDM-3 construite en 1945 et exploitée par l'US Navy.

 Construction et carrière
Le YFD-67 a été construit par Chicago Bridge & Iron Company, à Chicago, dans l'Illinois en 1945. Il a été livré à lUS Navy le  janvier 1945 et mis en service plus tard cette année-là. La cale sèche a ensuite été renommée AFDM-10 et a reçu le nom de Resolute'''.

 Norfolk
En novembre 1984, le sous-marin nucléaire d'attaque (SSN) USS Finback (SSN-670) a commencé sa modernisation (Selected Restricted Availability (SRA)), amarré à Resolute. Le 25 janvier 1987, l' a lancé une SRA qui comprenait la mise en cale sèche sur Resolute à Norfolk.

Des sous-marins de la classe Los Angeles ont été mis en cale sèche sur Resolute les 25 juin 1995 et 12 avril 1996.
L' a été mis en cale sèche le 12 août 1996.
Plus tard cette année-là, le 12 décembre, l' y a subi des travaux de réparation.

 Seattle
En décembre 2004, la cale sèche a été remorquée jusqu'à la côte ouest et vendue aux chantiers navals Todd-Pacific à Seattle.
Le 5 février 2014, le destroyer USS Momsen (DDG-92) a été réparé à bord de l'ancien Resolute.
Début janvier 2019, l' a été révisé et réaménagé à l'intérieur de la cale sèche. De décembre 2019 à mi-2021, les croiseurs USS Chosin (CG-65) et USS Cape St.George (CG-71) ont été mis en cale sèche pour les périodes de modernisation (MODPRD).
D'autres navires y ont subi des réparations et rénovations : Le destroyer , la frégate  et le littoral combat ship USS Manchester (LCS-14)

 Décoration
 2 National Defense Service Medal 2 Meritorious Unit Commendation  2 ''

Galerie

Voir aussi

Notes et références

Liens externes
 RESOLUTE (AFDM-10) - Site NavSource Online
 Floating Docks (AFDB, AFDM, AFDL, ARD, ARDM, YFD) - Shipbuilder Site

Liens connexes
 Liste des navires auxiliaires de l'United States Navy
 Base navale de Norfolk

Auxiliary Floating Drydock de l'US Navy
Bateau lancé en 1945
Navire construit à Chicago
Navire auxiliaire de l'US Navy de la guerre froide

USS Resolute (AFDM-10)


TCP/IP'de iki cihaz aynı ağda olup olmadıklarını birbirlerinin IP adreslerinin ilk birkaç basamağına bakarak anlarlar. Bu basamağa IP maskesi veya Alt ağ maskesi (IP mask veya Subnet Mask) denir. Örneğin IP maskesi 255.255.255.0 ise, ilk üç basamağı (yani ilk 24 bit'i) aynı olan iki makine aynı ağda demektir. Bu durumda, 192.168.0.1 ile 192.168.0.2 aynı ağda, 192.168.1.1 ise başka bir ağdadır.

Bazı IP adresleri ve maskeleri bazı kullanımlar için ayrılmıştır. Bunlar şu şekildedir:

 Yerel ağlar için ayrılmış adresler:
 10.0.0.0 ile 10.255.255.255 arası adresler (yani maske olarak 255.0.0.0)
 172.16.0.0 ile 172.16.255.255 arası adresler (yani maske olarak 255.255.0.0)
 192.168.0.0 ile 192.168.0.255 arası adresler (yani maske olarak 255.255.255.0)
 169.254.0.0 ile 169.254.255.255 arası adresler (yani maske olarak 255.255.0.0 .)
 Bir makinenin kendisine konuşması (loopback) için ayrılmış adresler:
 127.0.0.0 ile 127.255.255.255 arası adresler (yani maske olarak 255.0.0.0)

Bu sayede, bir ağdaki TCP/IP adreslerini mantıksal bir şekilde ve basitçe organize etmek mümkündür.

Daha fazla bilgi için, TCP/IP sayfasına bakabilirsiniz...

Dış bağlantılar
 Free online subnet mask calculator

İnternet mimarisi

Alt ağ maskesi


Soldier Blue is a 1970 American Revisionist Western film directed by Ralph Nelson and starring Candice Bergen, Peter Strauss, and Donald Pleasence. Adapted by John Gay from the novel Arrow in the Sun by T.V. Olsen, it is inspired by events of the 1864 Sand Creek massacre in the Colorado Territory. Nelson and Gay intended to utilize the narrative surrounding the Sand Creek massacre as an allegory for the contemporary Vietnam War.

Released in August 1970, the film drew attention for its frank depictions of violence, specifically its graphic final sequence. Some film scholars have cited Soldier Blue as a critique of America's "archetypal art form [the Western]," with other interpretations ranging from it being an anti-war picture to an exploitation film.

Plot
In 1877 Colorado Territory, a young woman, Cresta Lee, and young Colorado Private Honus Gant are joined together by fate when they are the only two survivors after their group is massacred by the Cheyenne. Gant is devoted to his country and duty; Lee, who has lived with the Cheyenne for two years, is scornful of Gant (she refers to him as "Soldier Blue" derisively) and declares that in this conflict she sympathizes with them. The two must now try to make it to Fort Reunion, the army camp, where Cresta's fiancé, an army officer, waits for her. As they travel through the desert with very low supplies, hiding from the Indians, they are spotted by a group of Kiowa horsemen. Under pressure from Cresta, Honus fights and seriously wounds the group's chief when the chief challenges him. Honus finds himself unable to kill the disgraced Kiowa leader, whose own men stab him leaving Honus and Cresta alone. The ideological gulf between them is also revealed in their attitudes towards societal mores, with the almost-puritanical Honus disturbed by things Cresta barely notices.

The duo are pursued by a corrupt trader who sells guns to the Cheyenne, but whose latest shipment of weapons Honus has managed to destroy. An injured Honus finds himself in a cave where Cresta has left him to get help. She arrives at Fort Reunion, only to discover that her fiancé's cavalry unit plans to attack the peaceful Indian village of the Cheyenne the following day. She rides to the village in time to warn Spotted Wolf, the Cheyenne chief. The chief does not recognize the danger and, under a U.S. flag, rides out to extend a hand of friendship to the American soldiers. The soldiers, however, obey the orders of their psychopathic commanding officer and open artillery fire on the village.

After a cavalry charge decimates the Indian men, the soldiers enter the village and begin to rape and kill the Cheyenne women. Honus attempts to halt the atrocities, to no avail, and he is later arrested for treason by his own comrades. Cresta attempts to lead the remaining women and children to safety, but her group is discovered and massacred, though Cresta herself survives and is arrested for treason by the soldiers. Honus is dragged away chained behind an army wagon while a despairing Cresta is left with the few Cheyenne survivors.

Cast
 Candice Bergen as Kathy Maribel "Cresta" Lee
 Peter Strauss as Honus Gant
 Donald Pleasence as Isaac Q. Cumber
 John Anderson as Colonel Iverson
 Jorge Rivero as Spotted Wolf
 Dana Elcar as Captain Battles
 Bob Carraway as Lieutenant McNair
 Martin West as Lieutenant Spingarn
 James Hampton as Private Menzies
 Mort Mills as Sergeant O'Hearn
 Jorge Russek as Running Fox
 Ralph Nelson (credited as "Alf Elson") as Agent Long

Production
The film provided the first motion picture account of the Sand Creek massacre, one of the most infamous incidents in the history of the American frontier, in which Colorado Territory militia under Colonel John M. Chivington massacred a defenseless village of Cheyenne and Arapaho on the Colorado Eastern Plains.

The account of the massacre is included as part of a longer fictionalized story about the escape of two white survivors from an earlier massacre of U.S. Cavalry troops by Cheyenne, and names of the actual historical characters were changed. Director Nelson stated that he was inspired to make the film based on the wars in Vietnam and Sơn Mỹ.

Principal photography began on October 28, 1969, with exterior photography taking place in Mexico. Arthur J. Ornitz was originally hired as the film's cinematographer, but was replaced by Robert B. Hauser several weeks into production. According to Bergen, a large van full of prosthetics was brought in during the filming of the violent battle sequences, full of dummy body parts and animatronics. Additionally, amputees from Mexico City were hired to serve as extras during the final massacre sequence.

Release
Soldier Blue premiered in New York City on August 12, 1970, and opened in Los Angeles two days later on August 14, 1970.

Box office
The film was the third-most popular film at the British box office in 1971. It brought $1.2 million from the U.S./ Canada rentals. The title song, written and performed by Buffy Sainte-Marie, was released as a single and became a top ten hit in the UK as well as other countries in Europe and Japan during the summer of 1971.

Reception

Contemporaneous
Multiple film critics said Soldier Blue evoked the My Lai massacre, which had been disclosed to the American public the previous year. In September 1970, Dotson Rader writing in The New York Times, remarked that Soldier Blue "must be numbered among the most significant, the most brutal and liberating, the most honest American films ever made."

Roger Ebert of the Chicago Sun-Times wrote of the film: "Soldier Blue is indeed savage, but it wears its cloak of "truth" self-consciously. It is supposed to be a pro-Indian movie, and at the end the camera tells us the story was true, more or less, and that the Army chief of staff himself called the massacre shown in the film one of the most shameful moments in American history." He added: "So it was, and of course we're supposed to make the connection with My Lai and take Soldier Blue as an allegory for Vietnam. But that just won't do. The film is too mixed up to qualify as a serious allegory about anything." The Time Out film guide called the film "a grimly embarrassing anti-racist Western about the U.S. Cavalry's notorious Sand Creek Indian massacre in 1864. In the interests of propaganda, one might just about stomach the way the massacre itself is turned into a gleefully exploitative gore-fest of blood and amputated limbs; but not when it's associated with a desert romance that's shot like an ad-man's wet dream, all soft focus and sweet nothings."

Contemporary
Modern critics and scholars have alternately described Soldier Blue as a revisionist western "anti-American," and as an exploitation film. In 2004, the BBC named it "one of the most significant American films ever made." British author and critic P.B. Hurst, who wrote the 2008 book The Most Savage Film: Soldier Blue, Cinematic Violence and the Horrors of War, said of the film:

Retrospective analysis has placed the film in a tradition of motion pictures of the early 1970s – such as Ulzana's Raid (1972) – which were used as "natural venues for remarking on the killing of women and children by American soldiers" in light of the political conflicts of the era. However, the "visual excesses" of the film's most violent sequences have been similarly criticized as exploitative by modern critics as well.

In a 2005 article on the film in Uncut, Kevin Maher deemed it "a bloody 1970 exploitation western ... [which] has a gore-count worthy of Cannibal Holocaust." TV Guide awarded the film one out of five stars, writing: "Soldier Blue suffers from Bergen's weak performance and Strauss is bland, but the parallel between the 1864 Sand Creek Massacre and Vietnam's My Lai incident is disturbing and the film's depiction of Native American life is an explicit attempt to move past Hollywood stereotypes."

Film scholar Christopher Frayling described Soldier Blue as a "much more angry film" than its contemporary Westerns, which "challenges the language of the traditional Western at the same time as its ideological bases." Frayling also praised its cinematography and visual elements in his 2006 book Spaghetti Westerns: Cowboys and Europeans from Karl May to Sergio Leone: "most critics succeeded in missing the really inventive sections of Soldier Blue, which involve Nelson's use of elaborate zooms, and of untraditional compositions, both of which subtly explore the relationship between the 'initiates' and the virgin land which surrounds them."

Recalling the film, star Candice Bergen commented that it was "a movie whose heart, if nothing else, was in the right place."

In culture
Artist Andrea Carlson's 2010 work "Soldier Blue" incorporates text and images from several cannibal films popular in the 1970s and 1980s.

See also

 Ulzana's Raid, a 1972 American revisionist western film directed by Robert Aldrich, starring Burt Lancaster.

References

Works cited

External links

1970 Western (genre) films
1970 films
American Indian Wars films
American Western (genre) films
Western (genre) cavalry films
Embassy Pictures films
Films about Native Americans
Films based on American novels
Films based on Western (genre) novels
Films directed by Ralph Nelson
Films scored by Roy Budd
Films set in 1877
Films set in Colorado
Films with screenplays by John Gay (screenwriter)
Revisionist Western (genre) films
1970s English-language films
1970s American films
English-language Western (genre) films

Soldier Blue


Kenneth Terry Jackson (born 1939) is a professor emeritus of history and social sciences at Columbia University. A frequent television guest, he is best known as an urban historian and a preeminent authority on the history of New York City, where he lives on the Upper West Side.

Biography

Jackson was born in Memphis, Tennessee in 1939. He earned his B.A. in 1961 from Memphis State University, where he was a member of the Pi Kappa Alpha fraternity, and his Ph.D. in 1966 at the University of Chicago. He served as an assistant professor for the Air Force Institute of Technology at Wright-Patterson Air Force Base from 1965 to 1968 and then joined the Columbia faculty as an assistant professor in 1968, earning his tenure by 1970.

Jackson's achievements as an author include The Ku Klux Klan in the City, 1915–1930 (1967), Cities in American History (1972), Crabgrass Frontier: The Suburbanization of the United States (1985), and The Encyclopedia of New York City (1995), for which he served as the primary editor. Crabgrass Frontier, a comprehensive study of the factors influencing suburban growth in the United States is the preeminent source on the history of American suburbanization. The Encyclopedia of New York City is a massive collection of entries and articles that encompass much of modern-day New York and the city's history. He earned a Bancroft Prize in 1986 for Crabgrass Frontier.

Jackson has earned numerous distinctions as a professor at Columbia University, where he was the director of the Herbert H. Lehman Center for American History and the Jacques Barzun Professor of History and Social Sciences. Jackson formerly taught a lecture class at the university on "The History of the City of New York." The course included numerous field trips, including walking tours, bus trips and an annual all-night bike ride led by Jackson from Morningside Heights in Manhattan to the Promenade in Brooklyn. The all-night bike ride is in its 37th consecutive year, as of 2011, and has received coverage from media outlets such as The Wall Street Journal.

Jackson has also served as president of the Urban History Association, the Society of American Historians, the Organization of American Historians, and the New-York Historical Society.

Jackson was a prominent on camera presence in the 1999 film, New York: A Documentary Film, directed by Ric Burns for PBS. Among his notable students are Janice Min, Rohit Aggarwala, Jonathan Lemire, and Suzy Shuster.

Selected works

 Cities in American History (1972)
 Crabgrass Frontier: The Suburbanization of the United States (1985)
 Silent Cities: The Evolution of the American Cemetery (1990), with Camilo Vergara
 The Encyclopedia of New York City (1995), (ed.)
 Empire City (2002), (ed.), with David Dunbar (ed.)
 Robert Moses and the Modern City: The Transformation of New York (2007), (ed.), with Hilary Ballon (ed.)

References

External links
Kenneth T. Jackson bio
Kenneth T. Jackson - New York State Writers Institute
PBS: Interview with Kenneth T. Jackson

1939 births
Academics from Memphis, Tennessee
Living people
Columbia University faculty
Historians of New York City
Urban historians
Bancroft Prize winners
University of Memphis alumni
University of Chicago alumni

Kenneth T. Jackson


Bruce Dickinson (7 Ağustos 1958, İngiltere) Iron Maiden'ın vokalistidir ve solo albümler de yapmaktadır. Gerçek hayatta pilot, yayımcı, yazar, senarist ve eskrimcidir. Güçlü sesi ile dünyanın en önemli heavy metal vokallerinden biri olarak görülmektedir. Arthur Brown, Peter Hamill, Ian Anderson ve Ian Gillan'dan etkilenmiştir.

Başlangıç yılları
Deep Purple'dan çok etkilenmiş olan Bruce ilk grubuna 1976'da girdi. Grubunun adı önce Paradox sonra da Styx oldu. Ancak grup çok uzun süreli olmadı, dağıldı ve Dickinson bir koleje yazıldı.

1977'de de Speed adını verdiği bir grup kurdu ve bu grupta Bruce gitar da çaldı. Birkaç konser verdiler ama bu grubun da ömrü uzun olmadı. Bu grup ile kaydettiği tek şarkı "Man in the Street", Bruce gruptan ayrıldıktan sonra 1980'de single olarak yayınlandı.

Bu gruptan hemen sonra Melody Maker'da gördüğü ilan üzerine Shots adlı gruba girdi. Bu grup ile kaydettiği "Dracula" yıllar sonra The Best of Bruce Dickinson albümünde ilk kez gün yüzüne çıktı. Grup üyeleri onun vokalistliğine hayran kalmışlardı. Barlarda konser verdiler ancak yeterli ilgili görmediler.

Bir gün barda onu İzleyen daha ünlü bir İngiliz heavy metal grubu Samson'dan teklif aldı ve daha büyük yerlerde çalma fırsatını kazandığı için hemen kabul etti. Samson yıllarında Bruce Dickinson, Bruce Bruce sahne adını kullandı.

Dickinson gruba katılmadan iki ay önce Samson ilk albümü Survivors'ı yayınlamıştı. Bu albümdeki şarkıları öğrenmek için grupla yaptığı ilk çalışmalarda ikinci albüm Head On için şarkılar şekillenmeye başladı ve yeni şarkıları konserlerde söylemeye başladılar. Şarkıcı, grupla Head On ve Shock Tactics albümlerini yaptı ve büyük turnelere çıkarlar. 1981'de verdikleri konser de Live at Reading '81 adıyla yayımlanır ancak bu konser Dickinson'ın grupla son konseri oldu. Bu konser sonrası Iron Maiden menajeri Rod Smallwood, Paul Di'Anno'nun gruptan çıkarılması sonrasında Dickinson'a teklif götürdü. Samson'ın plak şirketi ile yaşadığı problemler ve Dickinson'ın daha önce konserlerini izlediği Maiden'ı çok beğenmesi nedeniyle teklifi kabul etti.

Iron Maiden dönemi

Samson'da geçirdiği sorunlu dönemlerden sonra Bruce Dickinson rahatlamıştır. Eski grubuyla yaşadığı bir takım sorunlar nedeniyle yazım aşamasına katılamasa da Iron Maiden ile ilk albümü The Number Of The Beast büyük bir başarı kazandırdı. Sesinin gücü nedeniyle kendisine de The Air Raid Siren lakabı takıldı. 1982'de çıkan bu albümü birer seneyle takip eden albümler Piece Of Mind ve Powerslavede aynı başarıyı devam ettirdiler. Gitarist Adrian Smith ile birlikte Bruce Dickinson şarkılar yazmaya ve şarkıları Steve Harris'e kabul ettirmeye çalışıyorlardı. Powerslave turuyla birlikte teatral sahne şovları başladı ve başrol vokalist Bruce Dickinson'ındı.

Ancak çok yoğun giden arka arkaya konserler ve albümler grubu da yormuş ve sorunlar yaratmıştı. Grubun beyni Steve Harris ile Bruce Dickinson birçok kere fikir çatışması yaşıyorlardı. Örneğin Bruce Dickinson bir sonraki albümün tamamen akustik olması önerisini getirmiş ancak bu önerisi kabul görmemişti. Bu yüzden de yeni albümde şarkı yazımına katılmadı. 1986 tarihli Somewhere In Time yine de eski Maiden albümlerinden farklı bir yöndeydi. Bu arada Bruce, The Adventures Of Lord Iffy Boatrace adlı bir roman yayınladı.

Yeni albüm hazırlıkları devam ederken Bruce Dickinson bir yandan çok başarılı olduğu eskrim sporuna da devam ediyordu. İngiltere'de kendi dalında 7.liğe kadar çıkmıştı. 1988'de Seventh Son Of A Seventh Son albümü yayınlandı. Bruce albüm konusunda çok heyecanlıydı çünkü tek bir konuya odaklanmıştı; kehanet.

Bu sırada Adrian Smith anlaşmazlıklar nedeniyle Iron Maiden'dan ayrılınca yerine Bruce'un solo albümünde çalıştığı Janick Gers gruba girdi. Yeni albüm No Prayer For The Dying de 1990'da yayınlandı. Bruce bu albümden hiç memnun kalmadı çünkü Steve Harris, güçlü, keyboardlarla desteklenmiş ve epik konular anlatan şarkılar değil Iron Maiden'ın ilk dönemki basit tarzına dönmek istemişti. Bu Bruce'a göre büyük bir geri adımdı. Albüm mobil stüdyoda kaydedilip yayınlanmıştı.

1992'de Bruce Dickinson ikinci romanı The Missionary Positionı yayınladı. Bu arada Fear Of The Dark albümü de yayınlandı. Bir yandan albümün turnesi devam ederken bir yandan da Bruce Dickinson solo albümleri için çalışıyordu. Bruce Dickinson kendine vakit ayırmadığı düşüncesiyle 1993'te gruptan ayrılma kararı verdi.

Geri Dönüşü

Iron Maiden, Bruce'suz albümlerinde eski başarılarını yakalayamayınca vokalist Blaze Bayley'in yerine Bruce Dickinson'a teklif götürüldü. 1999'da menajer Rod Smallwood'un aracılığıyla gerçekleşen Dickinson ve Harris görüşmesi sonrasında eski gitarist Adrian Smith ile birlikte gruba geri döndüler. Yazım aşamasına da katıldığı Brave New World (2000), Dickinson'ın grupla yıllar sonra yayınladığı ilk albüm oldu. Daha sonra grupla beraber Dance of Death  (2003) ve A Matter of Life And Death (2006), The Final Frontier (2010) ve The Book of Souls (2015) albümlerini çıkardı.

Solo kariyeri

1989'da Elm Sokağı Kabusu 5 filmi için arkadaşı Janick Gers'in katkısıyla "Bring Your Daughter... To The Slaughter" şarkısını yazdı. Şarkıyı bas gitarist Andy Carr ve davulcu Fabio del Rio ile kaydetti. Müzik şirketinin şarkıyı beğenmesi üzerine solo albüm kaydı teklifi aldı. Aynı kadro ile Iron Maiden tarzından farklı, Samson dönemlerindeki hard rock tarzına yakın bir solo albüm üzerinde çalışmaya başladı. 1990'da Tattooed Millionaire albümü yayınlandı. Büyük bir turne ve hit single'lar çıkararak Bruce Dickinson'ın solo olarak da başarılı olabileceğini gösterdi. Yılın sonuna doğru Rock Aid Armenia projesi için yapılan Smoke on the Water kaydında yer aldı. Aynı dönem başka bir hayır organizasyonu Comic Relief için Rowan Atkinson'ın yaptığı skeçte rock grubu Skin ile Alice Cooper'ın Elected şarkısını coverladı. Şu kayıt 1997'de çıkan Bean soundtrack'inde de yer aldı.

İkinci solo albümü için Amerikalı prodüktör Keith Olsen ile yaptığı çalışmaları beğenmeyen Bruce Dickinson, gitarist Roy Z'den yardım istedi ve uzun süreli müzikal bir birliktelik başladı. Bu sürede Dickinson, Maiden'dan ayrılma kararı aldı. Yeniden yapılan kayıtlardan sonra Balls To Picasso albümü yayınladı. Albümde Dickinson'a Tribe of Gypsies grubu eşlik etti. Albüm sonrası grup kendi çalışmalarına odaklanma kararı alınca Dickinson, gitarist Alex Dickson ile çalışmaya başladı. Dickinson, 1994'te yeni grubu ile birlikte Bosna Savaşı'nın devam ettiği günlerde Saraybosna'da konser verdi. Bu konserin hikâyesini anlatan Scream for Me Sarajevo belgeseli Aralık 2015'te yayınlandı.

Zaman kaybetmeden yeni albümü için çalışmaya başlayan Bruce Dickinson, yanına yepyeni müzisyenler alarak önce 1995'te bir konser albümü olan Alive In Studio A ve 1996'da yepyeni bir albüm Skunkworks'''ü çıkardı. Zamana uygun olarak albümde daha grunge ve daha kısa şarkılar ve sololar bulunuyordu.

Bruce Dickinson yeni albümünün daha heavy metal olmasını istediği için Roy Z ile tekrar ortaklık kurdu ve 1997'de Accident of Birth albümü yayınladı. Eski Maiden gitaristi Adrian Smith de albümde ve turnede Dickinson'a eşlik etti ve albüm herkes tarafından çok beğenildi. Bir sene sonra aynı ekiple The Chemical Wedding yayınlandı ve daha da büyük bir başarı kazandı. 1999'da Scream For Me Brazil adlı konser albümü de yayınlandı.

2001'de bir "en iyiler" albümü yayınlandı. 2 CD'lik bu albümün 2. CD'sinde yayınlanmamış, akustik ve eski Bruce Dickinson şarkıları bulunmaktaydı. Bu arada iyi de bir pilot olan Bruce Dickinson, Discovery Channel'da uçaklarla ilgili bir belgesel olan Flying Heavy Metal adlı programı da sunmuştur. 2005'te yine Roy Z ile birlikte Tyranny of Souls adlı solo albümü çıktı. 2006'da da konser görüntüleri ve Samson da dahil olmak üzere eski görüntülerinin bulunduğu Anthology'' adlı DVD'yi yayınladı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmî sitesi

1958 doğumlular
İngiliz erkek şarkıcılar
İngiliz heavy metal müzisyenleri
İngiliz rock şarkıcıları
İngiliz tenorlar
Britanyalı heavy metal şarkıcıları
Iron Maiden elemanları
Yaşayan insanlar

Bruce Dickinson


L'équipe d'Éthiopie de football participe à la Coupe d'Afrique des nations 2021 organisée au Cameroun du  au . Il s'agit de la  participation des Antilopes, emmenées par Wubetu Abate. L'Éthiopie est éliminée au premier tour, après deux défaites face au Cap-Vert (0-1) et au Cameroun (1-4) et un match nul face au Burkina Faso (1-1).

Qualifications

L'Éthiopie est placée dans le groupe K des qualifications qui se déroulent de novembre 2019 à mars 2021. Ces éliminatoires sont perturbés par l'épidémie de covid-19. Elle se qualifie en prenant la deuxième place du groupe.

Statistiques

Matchs joués

Buteurs

Préparation

Compétition

Tirage au sort
Le tirage au sort de la CAN 2021 est effectué le 17 août 2021 à Yaoundé. L'Éthiopie,  nation au classement FIFA, est placée dans le chapeau 4. Le tirage place les Lions indomptables dans le groupe A, avec le Cameroun (chapeau 1 en tant que pays-hôte,  au classement FIFA), le Burkina Faso (chapeau 2,  au classement Fifa) et le Cap-Vert (chapeau 3, ).

Effectif

Premier tour

Statistiques

Buteurs
Dawa Hotessa et Getaneh Kebede ont marqué les deux seuls buts de l'Ethiopie dans cette phase finale.

Notes et références

Ethiopie
CAN 2021

Équipe d'Éthiopie de football à la Coupe d'Afrique des nations 2021


Petrus de Goscalch ( 1378-1394) est un compositeur du chœur papal d'Avignon dont une seule composition, En nul estat, a survécu dans le Codex Chantilly. Il est peut-être également l'auteur de la troisième partie du traité de Berkeley de 1375.

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Date de naissance non renseignée (XIVe siècle)
Compositeur du Moyen Âge
Date de décès non renseignée (XIVe siècle)
Date de décès non renseignée (XVe siècle)
Compositeur du XIVe siècle

Petrus de Goscalch


Hrvatska čitaonica Petar Fischer je kulturna ustanova Hrvata u Surčinu, u Srbiji. Petar Fischer, po kojem se ove ustanova, bio je upravitelj župe u Surčinu.

Povijest

Osnovana je krajem ljeta 2016. godine. Glavni inicijator rada čitaonice je župnik Marko Kljajić. Osnovana je radi očuvanja hrvatskog identiteta na prostoru općine Surčin, razvoj kulture Hrvata na ovom području najviše uz pomoć pisane riječi, čitanjem, recitiranjem, druženjem. Surčinska hrvatska čitaonica obogatila je Srijem još jednom hrvatskom kulturom udrugom. Iznimno je značajna zarad očuvanja hrvatskog identiteta, ali i značaja promocije hrvatske kulture. Pri osnutku književni fond čitaonice imao je oko 2.000 književnih djela. Knjige su došle od donatora iz Hrvatske i od nekoliko hrvatskih udruga iz Srijema i od župljana.

Aktivnosti

Osnovna djelatnost ustanove je čitaonica. Osnivači se trude organizirati još neke sekcije i privući mladež. U međuvremenu su uspjeli organizirati glazbenu sekciju. U suradnji s vjeroučiteljem planiraju organizirati i recitatorsku sekciju s djecom da bi privukli mladež u članstvo. U sklopu čitaonice je literarni odjel koji okuplja brojne ljubitelje pisane riječi. U programu tog odjela su i književne večeri na kojima članovi predstavljaju svoje pjesme, ali i književna djela hrvatskih pisaca i pjesnika rođenih u Srijemu, koji su ostavili značajan trag u kulturi Hrvata u Vojvodini.

Uprava

Predsjednik Hrvatske čitaonice Fischer bio je Josip Volarić, a danas je Katica Naglić. U upravi Hrvatske čitaonice je župnik Marko Kljajić.

Izvori

Srijemski Hrvati

Hrvatska čitaonica Fischer


The wake er en film instrueret af Michael Kvium, Christian Lemmerz.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2000

Eksperimentalfilm fra Danmark

The wake


اعتذرت تونس عن عدم استضافة الدورة الرياضية العربية الثالثة... فسارعت المغرب لإنقاذ الدورة.. واحتضانها على أراضيها في مدينة الدار البيضاء (كازابلانكا) في موعدها.. للفترة من 24 آب / أغسطس وحتى الثامن من أيلول/ سبتمبر من عام 1961... ! امتازت الدورة باهتمام كبير من أعلى المستويات في المملكة المغربية... حيث ترأس الملك الحسن الثاني اللجنة المنظمة للبطولة وشاركت شخصيات مغربية بارزة في سبيل دعم وإنجاح التجمع الرياضي العربي.. كالأمير مولاي عبد الله والشيخ علال الفاسي.. وتم إعداد نشيد خاص للدورة حمل عنوان : (فدى لك يا أمتي العربية.. شبابي وكل عزيز عليه) ! ولعل أهم ما ميّز الدورة هو مشاركة رياضيي الجمهورية العربية المتحدة المتكونة من اتحاد مصر وسوريا.. والتي تمكنت من احتلال الصدارة... لتكون تلك الدورة الأولى التي لا يحرز فيها البلد المنظم المركز الأول في ترتيب الأوسمة ! ارتفع عدد المشاركين في الدورة إلى (1127) شخصا... قدموا من عشرة أقطار عربية.. حيث عادت فلسطين ومصر (الجمهورية العربية المتحدة) للمشاركة في الدورة بعد غيابها عن بيروت.. فيما تواجد رياضيو السودان للمرة الأولى بين أشقائهم بعد استقلال السودان عام 1956.. واشتركت الجزائر مشاركة رمزية ثانية بعد تواجدها في بيروت...العراق وتونس والسعودية أبرز الغائبين عن الدورة ! تصدرت ج0 ع0 م ترتيب الأوسمة بفارق واضح عن المغرب.. وجاءت لبنان بطلة الدورة الماضية في المركز الثالث !

الدول المشاركة
يوم الأحد 27/8/1961 ليبيا X لبنان = 3 ـ 2 سجل لليبيا بدر الدين المحجوب هدف وأحمد الأحول هدف ومصطفى المكي هدف
يوم الثلاثاء 29/8/1961 ليبيا Xالسعودية = 5 ـ 1 سجل لليبيا على البسكي 4 أهداف وأحمد الأحول هدف
يوم الخميس 31/8/1961 ليبيا X مصر = 1 ـ 2 سجل لليبيا حسن السنوسي
يوم الأحد 3/9/1961 ليبيا X الكويت = 2 ـ2 سجل لليبيا حسن السنوسي هدف وبدر الدين المحجوب هدف
الثلاثاء 5/9/1961 ليبيا X المغرب = 2 ـ 6

  الجمهورية العربية المتحدة

الألعاب المشاركة

 ألعاب القوى
 كرة السلة
 كرة القدم
 رفع الأثقال

 السباحة
 الجمباز
 المصارعة
 الملاكمة

 كرة اليد
 كرة الماء
 كرة المضرب

جدول الأوسمة

المصادر
 (الموسوعة الموجزة للاولمبياد العربي) د ضياء المنشئ -بغداد- 1989
 (عرب ورياضة) شبلي الشطرات - عمان -1999
 (دورة الحسين لكل العرب) عثمان القريني وتيسير العميري -عمان -1999
 من ذاكرة الكرة الليبية 1953 ف ـ 1994 ف نورى امحمد فرحات

الألعاب العربية

أحداث أغسطس 1961 الرياضية
أحداث سبتمبر 1961 الرياضية
ألعاب رياضية متعددة في 1961
ألعاب رياضية متعددة في المغرب
1961
الرياضة في الدار البيضاء
رياضة مغربية في 1961
منافسات رياضية دولية تستضيفها المغرب
أحداث أغسطس 1961 الرياضية في إفريقيا
أحداث سبتمبر 1961 الرياضية في إفريقيا

دورة الألعاب العربية 1961


Lamara Cekonia (în , ) este o soprană georgiană care au contribuit semnificativ la cultura muzicală a Georgiei și a fostei Uniuni Sovietice. Lamara a fost una dintre puținele femei care au trecut de Cortina de Fier pentru a-și prezenta talentul comunității culturale mondiale.

Primii ani
Lamara s-a născut în Georgia, atunci parte a Uniunii Sovietice, într-o familie cu tradiție în teatru și în muzică. Unchiul său Akaki Cekonia, cunoscut scriitor și director al Teatrului de Operă și Balet din Tbilisi, a fost executat în 1937 în timpul marii epurări staliniste. La Conservatorul de Stat din Tbilisi, Lamara a studiat cu Valerian Cașacașveli (în ), care de ani de zile a jucat la Teatro alla Scala din Milano și alte case de operă din Italia. Sub tutela sa, arta ei de la început a fost influențată de școala italiană de operă. După mai multe succese acasă în opera din Tbilisi din Georgia, a fost acceptată ca solist principal al Teatrului Național de Operă și Balet din Kiev. În același timp, a debutat în producțiile altor teatre celebre, cum ar fi Teatrul Kirov Mariinski din Sankt Petersburg.

Lamara Cekonia a devenit laureată a mai multor concursuri vocale naționale și internaționale, printre care concursul Glinka din Moscova, concursul Sofia din Bulgaria, "Primăvara de la Praga" din Cehoslovacia și concursul Madame Butterfly din Japonia, unde a câștigat Marele Premiu, Premiul pentru Cea mai bună Madame Butterfly și Cupa de Aur ca Apreciere a Audienței. Ea a fost prima cântăreață din Georgia care a fost laureată a concursului vocal internațional din Japonia.

Succesul și recunoașterea internațională
În 1976, ea a fost desemnată Artist emerit al URSS, cea mai mare onoare artistică a timpului. Din 1976, a predat la Conservatorul din Tbilisi (din 1987 profesor). Mai târziu a devenit deputat al Sovietului Suprem al URSS (1979-1984). Cântăreața a fost invitată în mod constant la concerte solo de stat și private, la care printre ascultători au fost Nikita Hrușciov, Leonid Brejnev, Josip Broz Tito, Indira Gandhi, François Mitterrand, John F. Kennedy, Fidel Castro, Gustáv Husák, Iuri Gagarin, Todor Jivkov, Erich Honecker, Nicolae Ceaușescu, János Kádár, Mihail Gorbaciov, Eduard Șevardnadze și mulți alții. Ea a fost un oaspete frecvent la emisiunile de televiziune de stat, cum ar fi Blue Light, Morning Post, Music Mail și altele. Numele Lamara Cekonia este inclus în Marea enciclopedie sovietică.

A realizat numeroase înregistrări și a realizat 15 CD-uri (peste 250 de lucrări) pentru Fondul de Aur al URSS cu posturi de radio naționale din Moscova, Tbilisi și Kiev, cu participarea celor mai bune orchestre ale Uniunii Sovietice. Cântăreața a mers în numeroase turnee de concerte în Finlanda, Italia, Canada, Portugalia, România, Spania, Germania, Japonia, Cehia, Slovacia, Bulgaria, Ungaria, Austria, Elveția și multe alte țări.

În 1984, Comisia pentru Învățământul Superior al URSS i-a acordat titlul de profesor la Academia Superioară de Muzică.

În 1996, Lamara s-a mutat permanent la Madrid pentru a trăi împreună cu fiica ei mai mică, soprana recunoscută pe plan internațional, Eteri Lamoris. Acolo s-a implicat cu succes în predare.  Având o experiență de 40 de ani în predare, Lamara a cultivat mulți cântăreți de nivel înalt (inclusiv fiicele ei: Eteri Lamoris și Natela Nicoli). Opt dintre ei au devenit câștigători ai concursurilor internaționale și în prezent cântă în cele mai bune teatre mondiale.

Printre premiile de stat primite se numără: Znak Pocheta (Ordinul Insigna de Onoare), URSS 1974; Кредо (Credo) și Орден Великомученицы Варвары (Ordinul Sf. Varvara) Ucraina 2011; Ordinul Regelui Tamar și Ordinul Prezidențial pentru Excelență , Republica Georgia, 2011; Premio Cigno D'Oro, Italia 2011.

"Fenomenul Lamar Cekonia în arta georgiană și internațională este unul dintre cele mai strălucite momente și un reper în istoria elitei cântătoare, care poate fi considerată contribuția culturală a națiunii noastre la civilizația mondială", a scris profesorul Nodar Andghuladze, Artist al Poporului din Georgia la 14 ianuarie 2001 în ziarul Ziua Teatrului Georgian.

În septembrie 2011, a avut loc celebrarea sa la 80 de ani la Centrul de Muzică și Artă din Batumi. Conform deciziei președintelui Georgiei, Lamara Cekonia a fost decorată cu Ordinul Regelui Tamar.

Referințe

Legături externe
 Conservatorul de Stat Vano Saradjishvili din Tbilisi 1917-2007 https://books.google.com/books?id=OWOM8ia2-2wC&lpg=PP1&dq=The%20Vano%20Saradjishvili%20Tbilisi%20State%20Conservatoire%201917-2007&pg=PP1#v=onepage&q&f = false
 Conservatorul de Stat din Tbilisi: Lamara Cekonia http://www.conservatoire.edu.ge/index.php?lang_id=ENG&sec_id=702
 World Music Days Artists: Opera din Tbilisi http://www.danielpearlmusicdays.org/artist_detail.php?id=916
 Vinil Divas http://www.vinyldivas.com/contentsc.htm
 Lamara Cekonia - Madame Butterfly https://www.youtube.com/watch?v=6Tb5AZ2IIxk
 Marea Enciclopedie Sovietică: Lamara Cekonia (Большая советская энциклопедия: Чкония Ламара Григорьевна) http://slovari.yandex.ru/~knigi/БСЭ/Чкония%20Ламара%20Григорьевна/
 CLASES MAGISTRALE DE INTERPRETACIÓN DE CANTO: LAMARA CEKONIA http://www.conservatorioteresaberganza.com.es/CTBadm/files/Tr%C3%ADptico%20curso%20canto.pdf
 Ceremonia de decernare a premiilor Lamara Cekonia, Kiev 2011 http://vip.glavred.info/?/articles/2011/03/03/130514-14
 Jubileul Lamarei Cekonia, Batumi 2011 https://www.youtube.com/watch?v=tdfIf-f-ZRs

Nașteri în 1930
Georgieni în viață
Cântăreți georgieni
Soprane
Soprane georgiene
Artiști emeriți ai Uniunii Sovietice
Nașteri pe 27 septembrie

Lamara Cekonia


Laura Basuki est une actrice et mannequin indonésienne  née le  à Berlin. Elle remporte l'Ours d'argent de la meilleure performance de second rôle lors des Berlinale 2022 pour son rôle dans Nana.

Notes et références

Liens externes

Actrice indonésienne
Naissance en janvier 1988
Chinois d'Indonésie
Mannequin femme indonésien
Naissance à Berlin-Ouest

Laura Basuki