The District of Columbia statehood movement is a political movement that advocates making the District of Columbia a U.S. state, to provide the residents of the District of Columbia with voting representation in the Congress and complete control over local affairs.

Since its establishment by the "District Clause" in Article I, Section 8, Clause 17 of the United States Constitution, the District of Columbia has been a federal district under the exclusive legislative jurisdiction of the United States Congress. It is currently debated whether the District of Columbia could be made a state by an act of Congress or whether it would require a constitutional amendment. Alternative proposals to statehood include the retrocession of the District of Columbia and voting rights reforms. If the District of Columbia were to become a state, it would be the first state admitted to the union since 1959.

As a state, it would rank 49th by population as of 2020 (ahead of Vermont and Wyoming); 1st in population density as of 2020 (at 11,685 people/square mile compared to the next densest state, New Jersey with 1,207 people/square mile); 51st by area; 34th by GDP as of 2020; 1st by GDP per capita as of 2019 (at $177,442 it is nearly 2.4 times the next state, Massachusetts at $75,258); 1st in educational attainment in 2018 (with 59.7% of residents having a bachelor's degree and 34.0% having an advanced degree); and 6th in terms of Human Development Index as of 2018.

For most of the modern (1980–present) statehood movement, the new state's name would have been the State of New Columbia, although the Washington, D.C., Admission Act passed by the United States House of Representatives in 2020 and 2021 refers to the proposed state as the State of Washington, Douglass Commonwealth in honor of George Washington and Frederick Douglass.

History

District Clause of the Constitution
In the late 18th century, several individuals believed that Congress needed control over the national capital. This belief resulted in the creation of a national capital, separate from any state, by the Constitution's District Clause, with a maximum area of  (i.e., based on a "square" where the sides are no more than "ten miles" long).

The "District Clause" in Article I, Section 8, Clause 17 of the United States Constitution states:

In support of the creation of the District of Columbia, Madison wrote in Federalist No. 43 that the residents of the new federal district "will have had their voice in the election of the government which is to exercise authority over them". Madison did not elaborate as to how this would be but even with a then unidentified parcel suggested that the principles of self-government would not be absent in the capital of the Republic.

Early discussions of voting rights
In 1788, the land on which the district was formed was ceded by Maryland. In 1790, Congress passed the Residence Act placing the district on the Potomac River between the Anacostia and Connogochegue with the exact location chosen by President George Washington. His selection was announced on January 24, 1791, and the Residence Act was amended to include land that Virginia had ceded in 1790. That land was returned to Virginia in 1847. The Congress did not officially move to the new federal capital until the first Monday in December 1800. During that time, the district was governed by a combination of a federally appointed board of commissioners, the state legislatures, and locally elected governments.

Within a year of moving to the district, Congress passed the District of Columbia Organic Act of 1801 and incorporated the new federal district under its sole authority as permitted by the District Clause. Since the District of Columbia was no longer part of any state, the district's residents lost voting representation in Congress and the Electoral College and a voice in Constitutional Amendments and the right to home rule, facts that did not go without protest. In January 1801, a meeting of district citizens was held which resulted in a statement to Congress commenting that as a result of the impending Organic Act "we shall be completely disfranchised in respect to the national government, while we retain no security for participating in the formation of even the most minute local regulations by which we are to be affected. We shall be reduced to that deprecated condition of which we pathetically complained in our charges against Great Britain, of being taxed without representation."

Talk of suffrage for the District of Columbia began almost immediately, though it mostly focused on constitutional amendments and retrocession, not statehood. In 1801, Augustus Woodward, writing under the name Epaminondas, wrote a series of newspaper articles in the National Intelligencer proposing a constitutional amendment that would read, "The Territory of Columbia shall be entitled to one Senator in the Senate of the United States; and to a number of members in the House of Representatives proportionate to its population." Since then more than 150 constitutional amendments and bills have been introduced to provide representation to the District of Columbia, resulting in congressional hearings on more than twenty occasions, with the first of those hearings in 1803. At that time, resolutions were introduced by Congress to retrocede most of District of Columbia to Maryland. Citizens fearful that the seat of government be moved asked that D.C. be given a territorial government and an amendment to the Constitution for equal rights. But James Holland of North Carolina argued that creating a territorial government would leave citizens dissatisfied. He said, "the next step will be a request to be admitted as a member of the Union, and, if you pursue the practice relative to territories, you must, so soon as their numbers will authorize it, admit them into the Union."

Late 19th and early 20th centuries
The first proposal for congressional representation to get serious consideration came in 1888, but it would not be until 1921 that Congress would hold hearings on the subject. Those hearings resulted in the first bill, introduced by Sen. Wesley Livsey Jones (R-WA), to be reported out of committee that would have addressed District representation. The bill would have enabled – though not required – Congress to treat residents of D.C. as though they were citizens of a state.

Civil rights era and the Twenty-third Amendment, 1950s–1970s
Congressional members continued to propose amendments to address the District's lack of representation, with efforts picking up as part of the Civil rights movement in the late 1950s. This eventually resulted in the successful passage of the Twenty-third Amendment in 1961, which granted the district votes in the Electoral College in proportion to their size as if they were a state, but no more than the least populous state. D.C. citizens have exercised this right since the presidential election of 1964.

With District citizens still denied full suffrage, members continued to propose bills to address congressional representation. Such bills made it out of committee in 1967 and 1972, to a House floor for a vote in 1976, and in 1978 resulted in the formal proposal of the District of Columbia Voting Rights Amendment. But that amendment expired in 1985, 22 ratifications short of the needed 38.

1980s–2015

Before the D.C. Voting Rights Amendment failed, but when passage seemed unlikely, District voters finally began to pursue statehood. In 1980, former Paulist priest and founder of the Community for Creative Non-Violence, J. Edward Guinan, put statehood on the ballot as an initiative. District voters approved the call of a constitutional convention to draft a proposed state constitution, just as U.S. territories had done prior to their admission as states. The convention was held from February through April 1982. The proposed constitution was ratified by District voters in 1982 for a new state to be called "New Columbia". In 1987, another state constitution was drafted, which again referred to the proposed state as New Columbia. Since the 98th Congress, more than a dozen statehood bills have been introduced, with two bills being reported out of the committee of jurisdictions. The second of these bills made it to the House floor in November 1993, for the only floor debate and vote on D.C. statehood. It was defeated in the House of Representatives by 277–153.

Under the 1980 proposed state constitution, the district still selects members of a shadow congressional delegation, consisting of two shadow senators and a shadow representative, to lobby the Congress to grant statehood. Congress does not officially recognize these positions. Additionally, until May 2008, Congress prohibited the district from spending any funds on lobbying for voting representation or statehood.

Since the 1993 vote, bills to grant statehood to the district have been introduced in Congress each year but have not been brought to a vote. Following a 2012 statehood referendum in the U.S. territory of Puerto Rico, political commentators endorsed the idea of admitting both the District and Puerto Rico into the Union.

In July 2014, President Barack Obama became the second sitting president, after Bill Clinton in 1993, to endorse statehood for the District of Columbia. Asked about his opinion on statehood in a town-hall event, he said, "I'm in D.C., so I'm for it ... Folks in D.C. pay taxes like everybody else ... They contribute to the overall well-being of the country like everybody else. They should be represented like everybody else. And it's not as if Washington, D.C., is not big enough compared to other states. There has been a long movement to get D.C. statehood and I've been for it for quite some time. The politics of it end up being difficult to get it through Congress, but I think it's absolutely the right thing to do." D.C. residents now pay more in taxes than 22 states.

There were no congressional hearings on D.C. statehood for more than 20 years following the 1993 floor vote. But on September 15, 2014, the U.S. Senate Committee on Homeland Security and Government Affairs held a hearing on bill S. 132, which would have created a new state out of the current District of Columbia, similar to the 1993 bill.

On December 4, 2015, the District of Columbia was granted membership in the Unrepresented Nations and Peoples Organization, an advocacy group for people groups and territories which do not receive full representation in the government of the state in which they reside.

2016 statehood referendum

On April 15, 2016, District Mayor Muriel Bowser called for a districtwide vote on whether the nation's capital should become the 51st state. This was followed by the release of a proposed state constitution. This constitution would make the Mayor of the District of Columbia the governor of the proposed state, while the members of the District Council would make up the proposed House of Delegates. While "New Columbia" has long been associated with the movement, community members thought other names, such as Potomac or Douglass, were more appropriate for the area.

On November 8, 2016, the voters of the District of Columbia voted overwhelmingly in favor of statehood, with 86% of voters voting to advise approving the proposal. Although the proposed state name on the ballot sent to voters appeared as "State of New Columbia", the resolution passed by the D.C. District Council passed in October 2016, weeks before the election, changed the name to "State of Washington, D.C.", in which "D.C." stands for "Douglass Commonwealth", a reference to African-American abolitionist Frederick Douglass, who lived in Washington, D.C. from 1877 to 1895.

D.C. Admission Act (H.R. 51)

In March 2017, the District's congressional delegate Eleanor Holmes Norton introduced the Washington, D.C. Admission Act to propose D.C. statehood in the U.S. House of Representatives. In May 2017, the Act was introduced in the U.S. Senate. These efforts were supported by the activist coalition, 51 for 51.

In February 2019, the House Democratic leadership put its support behind legislation to grant D.C. statehood. H.R. 1, the For the People Act of 2019, included a nonbinding expression of support, passed 234 to 193 in March 2019 on a party-line vote, with Democrats in favor and Republicans opposed.

The George Floyd protests in June 2020 brought attention to situations of racial injustice and President Trump's controversial use of the D.C. National Guard (among other forces) to clear protesters from near the White House angered the city government, which, unlike the states in the United States, does not directly control its National Guard. On June 26, 2020, the House of Representatives passed the "Washington, D.C. Admission Act" 232–180 largely along party lines; Collin Peterson and Justin Amash were the only Democrat and Libertarian, respectively, to vote no. It died in the Republican-controlled Senate at the end of the 116th Congress. On January 4, 2021, Delegate Norton reintroduced H.R. 51 early in the 117th Congress with a record 202 co-sponsors.

The Washington, D.C. Admission Act would create the state of "Washington, Douglass Commonwealth" (named after Frederick Douglass). As a state, the Douglass Commonwealth would receive two senators and one representative in the House of Representatives based on population. The admission act would carve out a smaller federal district, dubbed "the Capital"; this would consist of the White House, U.S. Capitol, other federal buildings, the National Mall, and its monuments. The bill included a section creating faster procedures for repealing the Twenty-third Amendment, which grants the district three electoral votes in presidential elections. The bill also repeals Section 21, Title 3 of the US Code, dealing with presidential elections, which for the purposes of the election of the President and Vice President, "State" includes the District of Columbia. Were the Twenty-third Amendment not to be repealed, the small district remaining as the seat of government would retain three Electoral College votes; Congress would need to legislate a means of appointing electors, as the amendment requires, with one possibility being awarding them to the winner of the popular vote. On April 14, 2021, the United States House Committee on Oversight and Reform voted to pass the bill, paving the way for the House of Representatives to vote on the bill. The House passed the bill on April 22 with a vote of 216–208.

S. 51
On January 26, 2021, Tom Carper of Delaware introduced a similar bill, S. 51, "A bill to provide for the admission of the State of Washington, D.C. into the Union" into the United States Senate with a record 38 co-sponsors. Additional co-sponsors signed on, totaling 45 by April 17, all of whom are Democrats or Independents.

Arguments for

Right to govern
Advocates of statehood and voting representation for the District of Columbia argue that as U.S. citizens, the District's estimated 706,000 residents (more than Wyoming and Vermont) should have the same right to determine how they are governed as citizens of a state. At least as early as 1776, George Mason wrote in the Virginia Declaration of Rights:

Under the constitution, Congress has exclusive power to oversee D.C, which has led to tension in how D.C. appropriates its budget and responds to emergencies. In 2016 Congress rejected an attempt by D.C. to gain full control of its budget, which Congress has historically overseen. Muriel Bowser has also argued that D.C. statehood might have resulted in a swifter response to the January 6 United States Capitol attack since state governors have the power to mobilize their National Guard units.

Civil and human rights
The district's lack of voting representation in Congress has led to the debate on the status of the civil rights of those living there. The Uniformed and Overseas Citizens Absentee Voting Act, which allows U.S. citizens to vote absentee for their home state's Congressional representatives from anywhere else in the world, does not apply if a U.S. citizen were to move to the district, meaning those that move to or reside in the area permanently do not have voting representation in Congress.

Since 2006, the United Nations Human Rights Committee report has cited the United States for denying D.C. residents voting rights in alleged violation of the International Covenant on Civil and Political Rights, a treaty the United States ratified in 1992. In 2015, D.C. became a member of the Unrepresented Nations and Peoples Organization.

Boston Globe commentator Abdallah Fayyad called anti-statehood arguments "racist", targeting the district's high African-American population. Fayyad noted opponents often implied that Black people couldn't be trusted to govern themselves, for example when they pointed to crime and government corruption despite the same problems in states. A report by the Gender Equity Policy Institute (GEPI) details how the system of taxation without full representation for the district's residents disproportionately affects people of color and women.

Tax arguments
Unlike residents of U.S. territories such as Puerto Rico or Guam, which also have non-voting delegates, citizens of the District of Columbia are subject to all U.S. federal taxes. In the financial year 2007, D.C. residents and businesses paid $20.4 billion in federal taxes; more than the taxes collected from 19 states and the highest federal taxes per capita. This situation has given rise to the use of the phrase "End Taxation Without Representation" by those in favor of granting D.C. voting representation in the Congress. Since November 2000, the standard Washington, D.C. vehicle license plate has featured some form of the slogan.

In November 2000, the D.C. Department of Motor Vehicles began issuing license plates bearing the slogan "Taxation without representation". President Bill Clinton had these plates placed on the presidential limousines shortly before the end of his second term. However, President George W. Bush, in one of his first official acts as president, had the plates removed. The usage of "taxation without representation" plates was restored by President Barack Obama shortly before his second-term inauguration.
President Donald Trump continued to use the plates, though he stated he had "no position" regarding statehood or representation for the district. However, in an interview in 2020, Trump said D.C. statehood would "never happen."

Arguments against

National capital should be independent from state control
Before the District's founding, James Madison argued in Federalist No. 43 that the national capital needed to be distinct from the states to provide for its own maintenance and safety. He wrote, "a dependence of the members of the general government on the State comprehending the seat of the government, for protection in the exercise of their duty, might bring on the national councils an imputation of awe or influence, equally dishonorable to the government and dissatisfactory to the other members of the Confederacy."

Shrunken capital would give the President too much power in elections
The proposed statehood movements address concerns that the national capital should be independent of the states by reserving an independent enclave for the federal government buildings. Specifically, the Washington, D.C. Admission Act, the statehood legislation supported by the district government since 2017, carves out an enclave within the proposed state known as "The Capital" to act as the new federal district; this Capital would encompass the White House, Capitol Building, Supreme Court Building, and other major federal offices. However, the D.C. Admission Act would not affect the Twenty-third Amendment to the Constitution, which requires that the U.S. capital "shall appoint" at least three members of the Electoral College even though it is not a state. The text of the amendment says that the capital shall choose its electors "in such manner as the Congress may direct"; while the District of Columbia currently chooses its electors based on the Election Day popular vote for president, this is not required by the amendment.

Critics such as Hewitt Pate of the Heritage Foundation have argued that the continuation of the 23rd Amendment would create an absurd result because the Presidential family would be among only 30–50 people living in the smaller Capital, giving them a disproportionate influence on the Capital's three electoral votes and thus on the President's election or reelection. The D.C. Admission Act attempts to address this issue by repealing the congressionally established laws that control how the District of Columbia chooses its Electoral College members, but the Congressional Research Service has concluded that even with this provision, courts would likely find that the 23rd Amendment still grants three electoral votes to the smaller Capital.

In addition, the D.C. Admission Act would require Congress to quickly take up the issue of repealing the 23rd Amendment. However, actual repeal of the amendment itself would still require approval by three-quarters of the states after the proposed repealing amendment is approved by Congress, as required by Article V of the Constitution.

Alternative proposals to statehood
Alternative proposals to statehood have been proposed to grant the district varying degrees of greater political autonomy and voting representation in Congress. Most proposals generally involve treating the District of Columbia more like a state or allowing Maryland to take back the land it donated to form the district.

Retrocession

In a process known as retrocession, jurisdiction over the District of Columbia could be returned to Maryland or given to Virginia, possibly excluding a small tract of land immediately surrounding the United States Capitol, the White House and the Supreme Court building. This would require agreement between Congress and the Maryland General Assembly or Virginia General Assembly. If the district were returned to Maryland or given to Virginia, District residents would gain voting representation in Congress as residents of Maryland or Virginia. Retrocession could also alter the idea of a separate national capital as envisioned by the Founding Fathers. However, retrocession is unpopular among D.C. residents. In addition, the exclusion of small tracts of land as a rump District of Columbia, under any retrocession proposals, would also give the minimal number of people who live on those lands (possibly just those living at the White House) three electoral votes in any U.S. presidential elections, if the 23rd Amendment is not repealed.

A proposal related to retrocession was the "District of Columbia Voting Rights Restoration Act of 2004" (H.R. 3709), which would have treated district residents as Maryland residents for congressional representation. Maryland's congressional delegation would then be apportioned accordingly to include the district's population. Those in favor of such a plan argue that the Congress already has the necessary authority to pass such legislation without the constitutional concerns of other proposed remedies. From the foundation of the District in 1790 until the passage of the Organic Act of 1801, citizens living in the District of Columbia continued to vote for members of Congress in Maryland or Virginia; legal scholars, therefore, propose that the Congress has the power to restore those voting rights while maintaining the integrity of the federal district. However, the proposed legislation never made it out of committee and would not grant the district any additional authority over its local affairs.

Voting rights reforms

Several bills have been introduced in Congress to grant the District of Columbia voting representation in one or both houses of Congress. The primary issue with all legislative proposals is whether Congress has the constitutional authority to grant the district voting representation. Members of Congress in support of the bills claim that constitutional concerns should not prohibit the legislation's passage but should be left to the courts. A secondary criticism of a legislative remedy is that any law granting representation to the district could be undone in the future. Additionally, recent legislative proposals deal with granting representation in the House of Representatives only, which would still leave the issue of Senate representation for District residents unresolved. Since the D.C. Voting Rights Amendment was proposed in 1978, no bill granting the district voting representation has successfully passed both houses of Congress, though the District of Columbia House Voting Rights Act of 2009 did pass in the Senate in 2009. If a bill were to pass, the law would not grant the district any additional authority over its local affairs.

Political support and opposition

Civil rights, religious, labor, business, and civic organizations
Religious groups supporting D.C. statehood include the American Jewish Committee, the Episcopal Church, the Union for Reform Judaism, United Church of Christ, United Methodist Church General Board of Church and Society, the Catholic Social Justice Lobby, and the Unitarian Universalist Association. On June 22, 2021, statehood was endorsed by over 300 religious leaders, including James Winkler, head of the National Council of Churches.

According to the Commission for Statehood, an office of the Government of the District of Columbia, D.C. statehood is supported by American University, Georgetown University, the League of Women Voters, the National Bar Association, the American Civil Liberties Union, the AFL–CIO, the American Federation of Teachers, the Human Rights Campaign, the Leadership Conference on Civil and Human Rights, the NAACP, the National Education Association, the National Treasury Employees Union, the National Urban League, SEIU, the Sierra Club, the Union of Concerned Scientists, Iowans for D.C. Statehood (a grassroots non-partisan organization dedicated to educating and engaging the citizens of Iowa in the District of Columbia statehood movement)., and many others.

A July 22, 2021 letter to President Biden calling for support of voting rights and DC statehood prepared by the Leadership Conference on Civil and Human Rights was signed by 150 organizations including the Children's Defense Fund, Common Cause, the National Association of Social Workers, the Natural Resources Defense Council, the National Organization for Women, and the Communications Workers of America.

In March 2021, the Federal City Council, a consortium of Washington business and civic leaders that promotes economic development in the District of Columbia, launched a research organization, Statehood Research DC, to provide the historical, economic, and legal details of making the District of Columbia a state.

District of Columbia political parties

Statehood is supported by the D.C. Democratic Party, the Libertarian Party of the District of Columbia, and the D.C. Statehood Green Party. The D.C. Republican Party platform says "The District of Columbia must either become a state or its residents must be exempt from federal income taxes."

Democrats

Democratic presidents and presidential nominees since Bill Clinton have supported statehood, including former President Barack Obama, 2016 nominee Hillary Clinton and incumbent President Joe Biden. The Democratic party national platform included support for statehood again starting in 2016, having been previously removed from the platform from 2004 to 2012.

From the 1993 statehood failure through the failure of the 2009 House Voting Rights Act, neither statehood nor retrocession was a legislative priority by either party. In 2014, Maryland's senators, both Democrats, co-sponsored a D.C. statehood bill.

In May 2017, the Washington, D.C. Admission Act was introduced in the U.S. Senate, which led to the first hearings on the subject in years. In February 2019, the House Democratic leadership put its support behind legislation to grant D.C. statehood. Bill H.R. 1, which included a nonbinding expression of support, passed 234 to 193 in March 2019. In 2020 and 2021, the full House of Representatives voted on statehood bills, both approved on party-line votes with Democrats in support and Republicans in opposition.

On April 30, 2021, Democratic senator Joe Manchin came out against both H.R. 51 and S. 51, effectively dooming their passage.

Republicans

The national Republican Party opposes statehood and believes a constitutional amendment would be required for the district to become a state. The 2016 Republican party platform stated: "Statehood for the District can be advanced only by a constitutional amendment. Any other approach would be invalid."

Congressional Republicans have strongly opposed statehood bills that attempt to make the district a state without amending the Constitution first, characterizing congressional Democrats' attempts to pass statehood through as legislation as an "unconstitutional power grab to gain two progressive Senate seats". Senate Republican leader Mitch McConnell has called D.C. statehood "full bore socialism" and promised to object to any statehood push in the Senate.

The D.C. Republican Party platform says, "The District of Columbia must either become a state or its residents must be exempt from federal income taxes."

Polling

See also
Admission to the Union
51st state
District of Columbia home rule
Hawaii Admission Act, the last admission law of a new US state (1959)
History of the District of Columbia
Australian Capital Territory statehood movement
Puerto Rico statehood movement
2016 Washington, D.C., statehood referendum
2017 Puerto Rican status referendum
2020 Puerto Rican status referendum

References

External links
 District of Columbia Statehood movement official website
 Statehood Research DC
 DC Vote
 51 for 51
 DC Statehood Coalition
 Neighbors United for DC Statehood

History of Washington, D.C.
Statehood
District
Political movements in the United States
Public policy proposals

District of Columbia statehood movement


Philip Gilbert Hamerton (-) est un artiste britannique, aquafortiste et critique d'art. Ardent défenseur de la gravure contemporaine, la plupart de ses écrits concernent les arts graphiques. Il est un théoricien important de la renaissance de l'eau-forte.

Biographie
Hamerton naît à Laneside, un hameau près de Shaw et Crompton, Lancashire, en Angleterre. Sa mère meurt à sa naissance et perd son père lorsqu'il a dix ans. Vers cinq ans, il est envoyé vivre auprès de ses deux tantes dans un domaine appelé les Hollins, à la périphérie de Burnley, où il fréquente la Burnley Grammar School.

Carrière

La première tentative littéraire d'Hamerton, un recueil de poèmes, est un échec. Il  préfère se consacrer entièrement à la peinture de paysage ; il campe dans les Highlands écossais. Il y loue l'ancienne île d'Inistrynich dans le Loch Awe, sur laquelle il s'installe en 1858 avec sa femme Eugénie Gindriez, fille d'un magistrat républicain français.

Il se découvre plus apte à la critique d'art qu'à la peinture et part s'installer en France, à Sens puis à Autun. Il y écrit son Painter's Camp in the Highlands (1863), qui connaît un grand succès et prépare la voie à son ouvrage de référence Etching and Etchers (1866). L'année suivante, il publie Contemporary French Painters et en 1868 une suite, Painting in France after the Decline of Classicism.

Installé dans l'Autunois en 1863, il navigue l'année suivant en coracle sur le Ternin, affluent de l'Arroux. En 1866, il descend l'Arroux depuis sa source jusqu'à sa confluence avec la Loire à Digoin en canoë de papier. Parti avec des plaques de gravure, il dessine des paysages des bords d'Arroux. Il fait paraître en Grande-Bretagne, en 1867 le récit de son aventure sous le titre A Canoe Voyage. En 1871, il publie le même récit, illustré, sous le titre The Unknown River. Le livre est aussi publié aux États-Unis l'année suivante.

Désormais critique d'art à la Saturday Review, il fait de fréquents séjours en Angleterre. Il entreprend en 1870 d'établir et d'éditer son propre journal d'art, The Portfolio, un périodique mensuel, dont chaque numéro comprend une monographie sur un artiste ou un groupe d'artistes, souvent écrite par lui. Le journal se spécialise dans la gravure, en particulier l'eau-forte. Il sélectionne et écrit le texte d'accompagnement pour Etchings by French and English Artists (Londres : Seeley, 1874) qui comprend des œuvres d'Alphonse Legros et de Léon Gaucherel. Ayant arrêté la peinture, il a le temps d'écrire, et il produit successivement The Intellectual Life (1873) , Round my House (1876), des notes sur la société française par un habitant, et Modern Frenchmen (1879), une série de courtes biographies. Il écrit aussi deux romans, Wenderholme (1870) et Marmorne (1878).

En 1884, Human Intercourse, un autre volume d'essais, est publié, et peu de temps après, Hamerton commence son autobiographie, qu'il arrête à 1858. En 1882, il publie un ouvrage illustré sur la technique des vieux maîtres de divers arts, sous le titre The Graphic Arts, et trois ans plus tard un autre volume illustré, Landscape, qui retrace l'influence du paysage sur l'esprit de l'homme. Ses derniers livres sont : Portfolio Papers (1889) et French and English (1889). En 1891, il déménage dans les environs de Paris, où il meurt subitement à Boulogne-sur-Mer, occupé jusqu'au bout par ses travaux sur The Portfolio et autres écrits sur l'art.

En 1896 est publié : Philip Gilbert Hamerton: an Autobiography, 1834–1858 suivi de And a Memoir by his wife, 1858-1894.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
  Marie Czach, Philip Gilbert Hamerton : Victorian Art Critic [thèse de doctorat non publiée], University of Illinois at Urbana-Champaign, 1985.
 Philip Guilbert Hamerton, Anne Vanier (ill.), Coline Béry (préf.), AUTUN: Ses monuments, ses rues & ses maison, Collection Corde Raide, 2019.

Liens externes

Aquafortiste britannique
Graveur britannique du XIXe siècle
Mémorialiste anglais
Historien de l'art britannique
Historien de l'estampe
Journaliste britannique du XIXe siècle
Naissance dans le Grand Manchester
Naissance en septembre 1834
Décès à Boulogne-sur-Mer
Décès en novembre 1894
Décès à 60 ans

Philip Gilbert Hamerton


L'Africa Eco Race 2013 est le  Africa Eco Race. Le départ fictif est donné à Saint-Cyprien le . Le départ officiel se déroule à Nador au Maroc deux jours plus tard. Les concurrents arrivent à Dakar le .

Parcours

Étapes
Ne sont indiquées que les distances totales (spéciales chronométrées + liaisons).

Vainqueurs d'étapes

Classements finaux

Motos

Autos

Camions

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Rallye Dakar 2013

Liens externes
 Site officiel

Sport automobile en 2013
Sport en janvier 2013
Sport au Maroc en 2013
2013 en Mauritanie
2013 au Sénégal
Africa Eco Race

Africa Eco Race 2013


(15384) Samková, denumire internațională (15384) Samkova, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
15384 Samková este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov de Petr Pravec. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,93 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 1,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 15001-16000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

15384 Samková


Georgios Papandreu (en griego: Γεώργιος Παπανδρέου) puede referirse a diversos personajes:

Georgios Yorgos Papandréu: Padre del segundo y abuelo del tercero, fundó la Unión del Centro en 1961, y fue tres veces Primer ministro entre 1945 y 1965.
Andreas Georgios Yorgos Papandréu: Hijo del primero y padre del tercero, fundó el Movimiento Socialista Panhelénico (PASOK) y fue dos veces Primer Ministro entre 1981 y 1996.
Gregorios Yorgos Papandréu: Nieto del primero e hijo del segundo y fue Primer Ministro de Grecia entre 2009 y 2011.

Georgios Papandréu (desambiguación)


Umutsuzlar, Yılmaz Güney'in yazıp yönettiği ve oynadığı 1971 yapımı Türk filmi. Ayrıca bu film, Hikmet Taşdemir'in oynadığı ilk sinema filmidir

Konusu
Kabadayı Fırat'la (Yılmaz Güney), balerin Çiğdem'in (Filiz Akın) aşk öyküsü
"Bu yorgun mavi deniz, martılar ve vapur düdükleri hep o sessiz ve sıcak bakışlı adamı hatırlatmaz mı Çiğdem'e? Güldüğünü hiç görmediği, yüzünde binlerce kederin yaşayan izlerini taşıyan o adamı. Günlük gazetelere bakarken, içini ürperten gizli bir telaşla çevirirken sayfaları niye kokardı Çiğdem ve neden her sabah, her akşam aynı sıkıntıları, aynı heyecanları taşımaktan yorulmuş yüreği bir serçe yüreği gibi çarpardı.
Korkusunun nedenlerini çok iyi bilirdi yakınları. Bir sabah, Çiğdem'in istemediği, fakat O'nu tanıyanların kaçınılmaz gördükleri bir sonun resimleriyle dolu olmayacak mıydı gazeteler? Su testisi su yolunda kırılmayacak mıydı? O'nun, o sıcak ve sessiz bakan, bakarken kaçınılmaz sonunu duyurtan hüzünlü sevgilinin ölmüş, kanlara bulanmış resmini görmeyecek miydi gazeteler?"

Oyuncular

Kaynakça

1971 çıkışlı Türk filmleri
Yılmaz Güney'in yönettiği filmler
Türk dramatik filmleri
Yılmaz Güney'in senaryosunu yazdığı filmler
İrfan Ünal'ın yapımcısı olduğu filmler
Akün Film filmleri
1970'lerde Türkçe filmler

Umutsuzlar


Et mejeri (før i tiden til tider også kaldet et mælkeri) er en virksomhed eller en fabrik hvor mælk, primært komælk, men også fåremælk og gedemælk, forarbejdes til mejeriprodukter som ost, yoghurt, ymer, smør og drikkemælk, som sælges til grossister og forbrugere. Til fødevareindustrien produceres også valle og mælkeproteinet kasein.

Alle mejerier i EU har et entydigt mejerinummer som skal skrives på alle dets produkter.

Forarbejdningen

Drikkemælk
Den indkomne mælk har et naturligt fedtindhold på omkring lidt over fire pct. og den bliver derfor skilt i skummetmælk og fløde i en centrifuge. Herefter kan de blandes sammen så deres fedtindhold passer til en af de producerede mælketyper. Hvis der ikke er tale om økologisk mælk, homogeniseres mælken herefter, hvorved fedtklumper undgås. Inden mælken til sidst tappes, bliver den pasteuriseret eller i nogle tilfælde UHT-behandlet.

Mejerier i Danmark
Danmarks historie er præget af mange mindre mejerier i Danmark, en lang række af dem har rødder i andelsbevægelsen. Arkitekten Erik V. Lind var den i Danmark der har tegnet fleste mejerier 342 i alt og dertil to på Island.
Danmarks suverænt største mejeri er andelsmejerikoncernen Arla Foods, som også er verdens 6. største mejerikoncern.

Noter

Eksterne henvisninger
Nordisk Familjebok, bind 17 (1912), sp. 1493-1495; opslag: Mejeri
Svenskt lantbrukslexikon (1941), s. 636-638; opslag: Mejeri, Mejeriavfall, Mejerihandtering

Mejeri


Francoaceae nom. cons., biljna porodica u redu Geraniales. U porodicu su uključeni i rodovi iz nekadašnjih porodica Vivianiaceae nom. cons., (Balbisia, Viviania), i  Melianthaceae (Bersama, Greyia, Melianthus). Uglavnom je zastupljena od grmova i manjeg drveća. Cvjetovi su hermafroditi, rijetko jednospolni.

Porodica je dobila ime po rodu frankoja (Francoa)

Francoaceae je porodica iz Čilea, izvorno s s dvije vrste, jedna u rodu Francoa, a druga u Tetilla; oba su roda ranije bila smještena u Saxifragaceae. To su višegodišnje biljke s perasto složenim ili jednostavnim listovima, a cvjetovi su grupirani duž jedne središnje osi. Vrste se često uzgajaju, a cvjetovi se koriste u svadbenim vijencima.

Rodovi
 Balbisia Cav.
 Bersama Fresen.
 Francoa Cav.
 Greyia Hook. & Harv.
 Melianthus L.
 Viviania Cav.
 Tetilla DC., možda u Saxifragaceae.

Sinonimi
 Melianthaceae Horan.
 Vivianiaceae Klotzsch

Izvori

Iglicolike

Francoaceae


Blood of Bacchus treći je studijski album portugalskog gothic/doom metal sastava Ava Inferi. Album je 25. svibnja 2009. godine objavila diskografska kuća Season of Mist.

Popis pjesama

Recenzije
Greg Prato, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu tri i pol zvjezdice od njih pet te je komentirao: "Činilo se kao da je nekoliko novih glazbenih albuma koje je objavila neovisna diskografska kuća Season of Mist otprilike krajem 2008. i početkom 2009. godine slijedila sličnu strukturu -- metal sastavi koje su predvodile pjevačice, među kojima se ističu albumi grupa Gonin-Ish, Cantata Sangui i Ava Inferi. Na Blood of Bacchusu posljednjeg sastava, portugalski kvintet tijekom cijelog albuma uistinu vlada goth atmosferom -- ali za razliku od njihovih kolega po izdavaču Cantate Sangui, grupa ne postiže to uz pomoć klavijatura i glazbenih uzoraka, već samo uz pomoć vokala koje izvodi pjevačica Carmen Simões. Ono što još odjeljuje Avu Inferi od ostalih grupa je to što ona u velikoj mjeri bazira svoj zvuk na promjenama raspoloženja -- prisutno je malo trenutaka potpunog bijesnog udaranja glavom, čemu svjedoče pjesme poput "Last Sign of Summer" i "Black Wings". Kao rezultat, širom Blood of Bacchusa Ave Inferi ima podosta metala koji mijenja raspoloženja".

Osoblje

Ava Inferi
 Carmen Susana Simões – vokali
 Rune Eriksen – prateći vokali (na pjesmi 6), gitara, efekti, produkcija, miksanje
 Jaime S. Ferreira – bas-gitara, inženjer zvuka
 João Samora – bubnjevi, udaraljke
Ostalo osoblje
 Børge Finstad – miksanje
 Jen Zatoth Williams – ilustracije
 Phobos Anomaly Design – naslovnica

Dodatni glazbenici
 Garm – vokali (na pjesmi 4)
 Live Julianne Kostøl – violončelo
 Arne Martinussen – klavir (na pjesmama 4 i 7)
 Fredrik Söderlund – glazbeni uzorci (na pjesmi 9)
 Nuno Roberto – portugalska gitara (na pjesmi 7)

Izvori

Albumi iz 2009.
Portugalski glazbeni albumi

Blood of Bacchus


James Patrick Vowles (Felbridge, 20 de junho de 1979), é um engenheiro britânico. Ele atualmente ocupa o cargo de chefe de equipe da Williams.

Vowles já trabalhou em várias equipes de Fórmula 1 como engenheiro de corrida e estrategista alcançando um grande sucesso. Com duas equipes diferentes de Fórmula 1, ele ganhou 9 Campeonatos de Construtores e mais de 100 Grandes Prêmios.

Educação
Vowles frequentou a International School of Geneva, graduando-se em 1997. Ele foi para a Universidade da Ânglia Oriental obtendo um diploma em Ciência da Computação em 2000, seguido por um mestrado em engenharia e gestão de esporte a motor pela Universidade de Cranfield em 2001, recebendo o Prêmio Prodrive de Excelência.

Carreira
Vowles começou sua carreira como engenheiro na equipe British American Racing (BAR), que foi posteriormente transformada na Honda Racing F1. Ele foi promovido a estrategista de corrida pela Brawn GP depois que a equipe Honda foi salva após uma aquisição liderada por Ross Brawn. Ele foi fundamental na campanha da equipe vencedora dos Campeonatos de Pilotos e de Equipes em . Vowles permaneceu com a equipe na função de estrategista-chefe após sua venda para Daimler AG e rebatizada para Mercedes em .

Em 13 de janeiro de 2023, a Williams Racing anunciou que Vowles seria seu novo chefe de equipe a partir da temporada de , sucedendo o ex-diretor de equipe Jost Capito.

Engenheiros automotivos do Reino Unido
Pessoas da Fórmula 1
Alunos da Universidade de East Anglia

James Vowles


T6 or T-6 may refer to:

Aircraft
 Bikle T-6, a glider
 North American T-6 Texan, a World War II-era single-engine advanced trainer aircraft
 Beechcraft T-6 Texan II, a 2000's era single-engine turboprop trainer aircraft built by the Raytheon Aircraft Company

Automobiles
 Ford Ranger (T6), post-2011 models
 Volvo T6, a 2005 concept car from Volvo
 Volvo T6 engine, a turbocharged gasoline inline six used in the S60, V60, V70, XC70, S80 and XC90
 Volkswagen Transporter (T6), Sixth generation of the Volkswagen Transporter, and the latest iteration released in 2016

Biology and medicine
 Enterobacteria phage T6, a bacteriophage
 T6, an EEG electrode site according to the 10–20 system
 Sixth thoracic vertebra
 Thoracic spinal nerve 6

Pop culture
 Tekken 6, a 2007 fighting game
 Terminator: Dark Fate, the sixth film in the Terminator film franchise

Rail transport
 ALCO T-6, an American diesel switching (shunting) locomotive
 T6, a model of the OS T1000 train of the Oslo Metro
 Carlingford railway line, Sydney, Australia
 Île-de-France tramway Line 6, France
 T6 (Istanbul Tram) Light rail line in Istanbul, Turkey

Roads
 T6 road (Zambia)

Other uses
 Tavrey Airlines, by IATA airline designator
 T6, a size of Torx screwdriver
 T6 space, in topology, a perfectly normal Hausdorff space
 A temper designation for aluminium alloys, indicating 'solution heat treated and artificially aged'
 A tornado intensity rating on the TORRO scale
 A prototype of the U.S. M4 Sherman tank
 A military designation for Östgöta Logistic Corps

T6


Kunio ist ein japanischer männlicher Vorname mit der Bedeutung Landbewohner.

Namensträger
 Kunio Hatoyama (1948–2016), japanischer Politiker
 Kunio Hiramatsu (* 1948), japanischer Politiker
 Kunio Katō (* 1977), japanischer Trickfilmer
 Kishida Kunio (1890–1954), japanischer Schriftsteller, Literaturkritiker, Übersetzer und Dramatiker
 Kunio Lemari (1942–2008), marshallischer Politiker
 Maekawa Kunio (1905–1986), japanischer Architekt
 Ogawa Kunio (1927–2008), japanischer Schriftsteller
 Tsuji Kunio (1925–1999), japanischer Schriftsteller und Hochschullehrer für französische Literatur
 Yanagita Kunio (1875–1962), japanischer Ethnologe und Autor

Einzelnachweise

Japanischer Personenname
Männlicher Vorname

Kunio


Daškesanski rajon (azerski: Daşkəsən rayonu) je jedan od 66 azerbajdžanskih rajona. Daškesanski rajon se nalazi na zapadu Azerbajdžana na granici s Armenijom. Središte rajona je Daškesan. Površina Daškesanskog rajona iznosi 1.050 km². Daškesanski rajon je prema popisu stanovništva iz 2009. imao 32.694 stanovnika, od čega su 16.487 muškarci, a 16.207 žene.

Akstafinski rajon se sastoji od 32 općine.

Izvori

Rajoni Azerbajdžana

Daškesanski rajon


Gulak Jacobsen (født 1870 i Kirkja på Fugloy, død 1953) var en færøsk præst i Folkekirken.  Han er bedst kendt som forfatter og digter, og skrev for eksempel den nationalromantiske sang Langt burt frá øðrum londum. Jacobsen var midlertidig provst på Færøerne i en periode under besættelsen af Færøerne, og i denne stilling indviede han Hovs kirkja i 1943.

Han var søn af kongsbonden Jacob Poulsen og Malene Olavsdatter på Fugloy. Læreren på øen, Símun Mikal Zachariasen, lagde mærke til drengens evner, og gav ham privatundervisning. Han begyndte på lærerseminaret i Tórshavn og blev hjælpelærer for C.L. Johannesen. Efter lærerprøven fik han en lærerstilling i Kirkjubøur. Senere drog han til Danmark, hvor han tog studentereksamen og i 1908 teologisk embedseksamen ved Københavns  universitet.

I 1901 var Jacobsen, A.C. Evensen, Jákup Dahl og J.H.O. Djurhuus blandt de færøske studenter som stiftede litteraturforeningen Grani.

Gulak Jacobsen var kapellan hos provst Fríðrikur Petersen i Nes på Eysturoy , mens  Petersen var landstingsmand, før han i 1911 blev sognepræst i Hvalba, hvor han giftede sig i 1912 med Maren Johannesen. Han var også konstitueret som provst på Færøerne fra juni 1944 til oktober 1946. Han beherskede engelsk og prædikede for de britiske okkupationsstyrker på Færøerne flere gange under krigen. Gulak Jacobsen tog afsked som sognepræst i 1947.

Han blev udnævnt til ridder af Dannebrogordenen og tildelt Dannebrogordenens Hæderstegn.

Referencer

Præster fra Færøerne
Provster fra Færøerne
Digtere fra Færøerne
Personer fra Norderøerne

Gulak Jacobsen


Stanična mikrobna elektroliza tehnologija je vezana za mikrobne gorive ćelije. Pomoću mikrobnih gorivih ćelija moguće je generirati električnu energiju bakterijskim raspadom organskih tvari. Stanična mikrobna elektroliza radi sličnim principom, no ovim načinom uz utrošenu električnu energiju možemo stvoriti metan ili vodik. Proizvedeni vodik je kasnije moguće koristiti u vozilima, za stvaranje električne energije u PEM gorivim ćelijama ili kao radni plin u motoru s unutarnjim izgaranjem.

Princip rada
Korištenjem stanične mikrobne elektrolize vodik se dobiva, između ostalog, iz otpadnih voda. Proces se odvija tako da elektrokemijski aktivne bakterije u kontaktu s organskim tvarima izazivaju oksidaciju, pri kojoj se stvaraju ugljikov dioksid (CO2), elektroni (e-) i protoni (H+). Elektroni se preko anode prenose na vodič te konačno na katodu gdje se spajaju sa slobodnim protonima i tvore vodik. Da bi se na katodi dogodilo spajanje elektrona i protona potrebno je u sustavu osigurati napon od minimalno 0.41V. Kako bakterije generiraju napon od ~0.2 do 0.3V vanjskim je izvorom potrebno generirati još samo 0.2V. Ovim postupkom potrebno je sustavu dovesti manje energije nego pri elektrolizi vode (napon izvora kod elektrolize vode je 1.23-1.8V).

Rezultati
Vodik dobiven ovim postupkom je gotovo čist (>99.5%). Također, korisnost sustava je vrlo visoka te ovisi o vrsti organske tvari koja je u postupku korištena.

Valja napomenuti da elektroliza vode ima korisnost od svega 60-70%.

Sustav stanične mikrobne elektrolize
Sustav stanične mikrobne elektrolize ima više dijelova, svaki od njih se može promijeniti i time utjecati na ishod, zbog toga se izvode mnogi eksperimenti koji za cilj imaju poboljšanje određenih parametara, te eventualnu promjenu krajnjeg produkta.

Bakterije (mikroorganizmi)
Bakterije se nalaze na anodi. Ovisno o vrsti korištenih bakterija moguće je utjecati na krajnji produkt stanične mikrobne elektrolize. Nije još u potpunosti jasno u kojoj mjeri bakterije utječu na količinu stvorenog vodika. Kako se stanična mikrobna elektroliza odvija u anaerobnim uvjetima, najvažniju ulogu imaju eksoelektrogeni mikroorganizmi, koji se odlikuju mogućnošću da prenose elektrone izvanstanično. Problem u staničnoj mikrobnoj elektrolizi može biti pojava metanogeneze. To je proces formiranja metana koji nastaje kao posljedica anaerobnog disanja mikroba.Zbog toga može doći do smanjenja količine proizvedenog ugljika te onečišćenja istog metanom. Kao jedno od rješenja ovog problema koristi se izlaganje sustava stanične mikrobne analize, između radnih ciklusa, kisiku. Ovim načinom smanjuje se koncentracija metana na vrijednosti manje od 1%. Ovakvo rješenje zahtijeva veliku opreznost jer može doći do niza neželjenih efekata poput stvaranja eksplozivne smjese kisika i vodika.

Materijali

Anoda
Materijal anode u staničnoj mikrobnoj analizi može biti ugljična tkanina, karbonski papir (indigo), grafitni filc, grafitne granule te grafitne četkice. Da bi se poboljšale karakteristike anode moguće je ove ugljične materijale prethodno obogatiti amonijakom pri visokim temperaturama. Na taj način osigurava se veća gustoća struje koja potiče bolje prianjanje mikroorganizama na anodu i samim time poboljšava prijelaz elektrona. Potrebno je naglasiti da svaki materijal anode zahtjeva drugačiju konstrukciju sustava stanične mikrobne elektrolize.

Katoda
Na katodi se odvija stvaranje vodika, također pri tom postupku na njoj se stvara prenapon kojeg je potrebno reducirati kako ne bi dolazilo do dodatnih energetskih gubitaka. U tu svrhu često se koristi platina kao katalizator. No platina ima velike nedostatke osim same cijene, nije obnovljiva i sklona je onečišćenju, posebice sulfidima koji su često nađeni u otpadnim vodama. Najbolje alternative za njeno korištenje jesu nehrđajući čelik, nikal te neki mikroorganizmi.

Membrana
Membrana odvaja komoru s bakterijama od komore u kojoj se odvija stvaranje vodika. Na taj se način na minimum dovode gubitci vodika zbog djelovanja bakterija i sprječava se miješanje proizvedenog vodika s ugljikovim dioksidom. Danas se proizvode i sustavi bez membrana u kojima se smanjuju gubitci te se proizvode veće količine vodika, no u krajnjem produktu je tada prisutan i ugljikov dioksid (1%).

Cijevi
Gubitak vodika kroz sustave cijevi je veliki problem u laboratorijskim ispitivanjima. Potrebno je osigurati da sustavi cijevi kojim se odvodi vodik budu dobro brtvljeni, zbog toga što su molekule vodika vrlo malene.

Izračun ukupne količine stvorenog vodika

RH2=CE RCat

gdje su:

CE - Coulombova efikasnost
RCat - Količina stvorenog vodika na katodi

CE =nCE/nth

gdje su:

 nCE - množina vodika koja može biti stvorena pri nametnutom naponu

 nth - teoretska množina vodika koja se može stvoriti

RCat = nH2 /nCE

gdje je:

nH2 - množina proizvedenog vodika

Obujam proizvodnje vodika izražava se mjernom jedinicom m3d-1m-3.

Upotreba

Staničnom mikrobnom analizom moguće je iskoristiti otpadne vode. Ovim načinom dobiva se plin vodik, koji se daljnje može iskoristiti za dobivanje energije, smanjuje se stvaranje mulja, te otpuštanje neugodnih mirisa.

Također staničnom mikrobnom elektrolizom moguće je generirati vodik iz celuloze. Celuloza je najobilniji biopolimer u prirodi, što ju čini lako dostupnom. Iskoristivost stanične mikrobne elektrolize pri korištenju celuloze je 63% pa je tako moguće proizvesti 1 kilogram vodika, koji ima približno jednaku energetsku vrijednost kao i jedan galon benzina, iz 7.5 kilograma celuloze.

Stanična mikrobna elektroliza omogućava pretvorbu organskih tvari u vodik što ju čini održivom i obnovljivom.  Čisti je izvor energije jer se vodik kasnije većinski koristi kao alternativa fosilnim gorivima u motorima s unutrašnjim izgaranjem. Da bi se stanična mikrobna elektroliza provela potreban je mali unos energije, ako osiguramo da ta energija dolazi iz čistih izvora dobili smo sustav koji nema nikakav utjecaj na okoliš.

Vidi još
Mikrobne gorive ćelije
Biovodik
Elektroliza

Izvori

Tehnologija
Mikrobiologija

Stanična mikrobna elektroliza


Nylon kan henvise til:

 Nylon – et materiale
 Nylon-6 — et materiale udviklet af IG Farben
 Nylon (band) – et band
 Nylon (film) – en dansk kortfilm
 Nylon (album) – et musikalbum af den cypriotiske sangerinde Anna Vissi
 Nylon (magasin) — et magasin

Nylon (flertydig)


Sfântul Împărat Roman Carol al V-lea a câștigat o victorie împotriva forțelor protestante în Războiul Schmalkaldic din 1547. Mulți prinți protestanți au fost nemulțumiți de termenii religioși ai Interimatului de la Augsburg, termeni impuși după această victorie. În ianuarie 1552, conduși de Maurice de Saxonia, au format o alianță cu Henric al II-lea al Franței încheind Tratatul de la Chambord. În schimbul finanțării și asistenței franceze, lui Henric i s-au promis teritorii în Germania de vest. În Războiul Prinților, Carol al V-lea a fost alungat din Germania pe pământul străbun, în Austria, orașul Innsbruck, de către alianța protestantă, în timp ce Henric a capturat cele trei episcopate ale Rinului: Metz, Verdun și Toul.

În luna august 1552, obosit de trei decenii de război civil religios, Carol al V-lea a garantat libertățile religioase luterane în Pacea de la Passau. Punerea în aplicare a Interimatului de la Augsburg a fost anulată. Prinții protestanți, luați prizonieri în timpul Războiului Schmalkaldic, precum Johann Friedrich I de Saxonia și Filip I de Hessa, au fost eliberați. Precursoare a Păcii de la Augsburg din septembrie 1555, Pacea de la Passau a pus capăt încercării lui Carol al V-lea de-a lungul întregii sale vieți de a realiza unitatea religioasă a Europei.

Referințe

Legături externe

Pacea de la Passau
Tratate de pace
Tratate ale Sfântului Imperiu Roman

Pacea de la Passau


Miami Heat; Miami, Florida, ABD merkezli 1988'de kurulan profesyonel basketbol takımıdır. NBA'de Doğu Konferansı'nın Güneydoğu Grubu'na dahildir. Takım maçlarını Downtown, Miami'de bulunan American Airlines Arena'da oynar. Takım sahibide Carnival Şirketi'nin patronu Micky Arison, Genel Menajeri Pat Riley, koçu Erik Spoelstra'dır. Takımın maskotu ise Burnie'dir.

Miami Heat, 1988 yılında NBA'e New Orleans Hornets'la birlikte yeni takım olarak eklendi. Takımın 2006, 2012 ve 2013 yıllarında olmak üzere 3 NBA şampiyonluğu vardır. Ayrıca 6 konferans ve 14 kendi grubu şampiyonluğu bulunmaktadır. 3 Şubat ile 27 Mart, 2013 tarihleri arasında 2012-13 NBA normal sezonunda aldığı üst üste 27 galibiyet ile Los Angeles Lakers'ın aldığı 33 galibiyetten sonra lig tarihinin en uzun 2. kazanma unvanını ellerine geçirdiler. 2013 yılında Forbes'in yaptığı bir araştırmaya göre kulüp 625.000.000 $ toplam değeri ile NBA'nin şu anki en değerli 6. kulübü olduğu belirtildi. Kripto para borsası FTX ile Miami Heat arasında 7 Nisan 2021 tarihinde ortaklık kuruldu.

2022-2023 sezonunda ise 8. Sıradan katıldıkları play-offlarda ligi 1. Sırada bitiren Milwaukee Bucks'ı (1-4) elediler ardından normal ligde 5. Olan New York Knicks (2-4) ve 2. Olmuş Boston Celtics'i(3-4) eleyerek konferans şampiyonu olarak büyük bir başarıya imza attılar ancak finalde ilk şampiyonluğunu yaşayacak olan Denver Nuggets'a 4-0 kaybettiler.

Kulüp Tarihi

1987-1990 : Heat'in Doğuşu

1987 yılında, Florida eyaletinin şehirleri Miami, Orlando ve Tampa basketbol takımlarına ev sahipliği yapma kararı aldılar.

NBA Şöhretler Müzesi'nin üyelerinden Billy Cunningham, onun arkadaşı Lewis Schaffel ve Ted Arison takımı kurma kararı aldılar.

1987'nin Nisan ayında Charlotte ve Minneapolis şehirleri NBA'e katılmak için teklifte bulundular. Bunların yanında Orlando ve Miami şehirlerinin de teklifleri bulunuyordu. NBA uzun bir düşünme süresinden sonra NBA'e Miami ve Charlotte şehirlerini dahil etmeye karar verdi. Charlotte Hornets ve Miami Heat 1988 yılında NBA'e katıldılar. Minnesota Timberwolves ve Orlando Magic ise 1989 yılında katılımda bulundular.

Miami'nin ilk sezonunda tüm kadro genç oyunculardan ve sürekli takım değiştiren isimlerden oluşuyordu. Genç oyuncular Rony Seikaly, Kevin Edwards, Grant Long ve Sylvester Gray ile NBA'in veteranlarından Rory Sparrow, Jon Sundvold, Pat Cummings, Scott Hastings, Dwayne Washington ve Billy Thompson kadronun üyeleriydi. Sezonun ilk 17 maçını kaybeden takım bir rekora imza attı. Takım oldukça uzak şehirlere maç yapmak için gitmek zorunda kaldığından büyük zorluklar yaşadı. Takım sezonu 15 galibiyet 67 mağlubiyetle bitirerek lig sonuncusu oldu.

Kötü sezon geçirdikleri için NBA Seçmeleri'nde üst sıralarda yer alan Heat, 1989 NBA Seçmeleri'nde Glen Rice ve Sherman Douglas'ı seçti. Aynı sezon yer aldığı grubu da değiştiren Heat'in başarısızlığı ise değişmedi. Heat 18 galibiyet 64 mağlubiyetle sezonu bitirdi.

Sonraki sezonun seçmelerinde Willie Burton ve Alec Kessler'ı seçen Heat, iki oyuncudan da beklediği verimi alamadı.

Diğer oyuncuları gelişim gösterse de, Heat sezonu ancak 24 galibiyet 58 mağlubiyet oranıyla tamamlayabildi.

Takımın koçu Ron Rothstein sezon sonunda istifa edecek ve takımı bırakacaktır. Ancak Rothstein, 2004'te yardımcı antrenör olarak Heat'e dönecektir. Rothstein'ın görevleri hala devam etmektedir.

1991-1995 : Loughery Yılları

Koçun ayrılmasının ardından, Heat göreve Kevin Loughery'i getirdi.

1991 NBA Seçmeleri'nde Heat Steve Smith'i seçer. Yaşlı Heat takımının gençleşmesinde Smith büyük rol oynar. Çaylak Smith, gelişen Rony Seikaly ve Glen Rice'la sezonu 38 galibiyetle bitiren Heat, tarihinde ilk kez playoff oynar. İlk turda Chicago Bulls'la eşleşen Heat tutunamaz ve elenir.

1992 NBA Seçmeleri'nde Heat Harold Miner'ı seçer ancak bu oyuncuyu takasta kullanmayı tercih eder. Miner'ın yerine takıma John Salley katılır.

John Salley önceki takımında çok iyi roller oynamasına rağmen Miami Heat'te hiçbir zaman bekleneni veremedi. Steve Smith'in de sakatlanmasıyla diplere giden Heat, onun dönüşüyle çıkış yapsa da, sezonu 36-46 galibiyet-mağlubiyet oranıyla bitirerek playoffa kalamadı.

1993 sezonunda çok daha sağlıklı bir kadro elde eden Heat, tarihinde ilk kez galibiyet sayısını mağlubiyet sayısının üstüne çıkardı. 42 galibiyet 40 mağlubiyet alan Heat, playoffta 8. sıradan yer alır. Atlanta Hawks'la eşleşen Heat, seride öne geçmesine rağmen elenmekten kurtulamadı. Steve Smith ise Amerika Birleşik Devletleri millî basketbol takımına seçildi.

1994'te Heat, takımda yeni bir yapılanmaya gitti. Seikaly, Smith ve Long'u takas eden Heat, kadrosuna Kevin Willis ve Billy Owens'ı kattı. Koçunu kovan Miami Heat, göreve Alvin Gentry'i getirdi. Ancak sezonu 32 galibiyetle bitiren Heat, bir önceki sezondan 10 galibiyet eksik aldı.

1995-2001 : Riley-Mourning Dönemi

1994-1997 yılları arasında Heat'in taşınması konuşuldu. Las Vegas, Memphis, Tennessee, St. Louis ve St. Diego Heat'e talip oldular. Ancak kulüp taşınmayı reddetti.

1995 yılında Heat, daha önce Los Angeles Lakers ve New York Knicks'le başarılar elde eden Pat Riley'i göreve getirdi. Pat Riley göreve geldikten sonra müthiş bir takasa imza attı. Glen Rice ve Matt Geiger'ı Charlotte Hornets'a gönderen Heat, karşılığında Alonzo Mourning'i kadrosuna dahil etti. Bunların yanında takım Tim Hardaway, Chris Gatling ve Walt Williams'ı da aldı. İyi bir sezon geçiren Heat, sezonun yıldızı olan Chicago Bulls'la eşleşerek elendi.

1996 sezonunda müthiş bir aşama kaydeden Heat, 61 galibiyet alarak grubunu şampiyon tamamladı. Dan Majerle, PJ Brown, Jamal Mashburn ve Voshon Lenard bu gelişmede etkili roller oynayan yeni isimler oldular. Playoff'ta konferans yarı finalinde New York Knicks'i eleyen Heat, konferans finalinde bir kez daha Chicago Bulls'a elendi.

1997'de 10. yılını kutlayan Heat, bir kez daha grubunu şampiyon tamamladı. Ancak bir önceki sezondan büyük rekabet içine girdikleri New York Knicks'e Alonzo Mourning'in aldığı cezanın da etkisiyle yenilerek ilk turda elendiler.

1998 sezonu lokavttan dolayı kısa tutuldu. Bu sezonda konferansının lideri olan Heat, yine ezeli rakibi New York Knicks'le eşleşti. Allan Houston'ın serinin son maçının son saniyesinde attığı sayıyla Heat bir kez daha elendi. New York Knicks finale yükselse de San Antonio Spurs'e elendi.

1999 sezonunda salonunu değiştiren Heat, playoffta yine son saniye şutuyla, yine New York Knicks'e elenmekten kurtulamadı.

2000'de Heat makus talihini yenmek için bir değişiklik yapmaya karar verdi. PJ Brown ve Jamal Mashburn'ü Charlotte Hornets'a veren Heat, karşılığında Eddie Jones, Anthony Mason ve Ricky Davis'i aldı. Brian Grant'i de alan Heat büyük favorilerden gösterilirken, Alonzo Mourning'in sakatlığıyla sarsıldı. Onun sakatlığında mücadele eden Heat, büyük takasa gittiği Charlotte Hornets'a elendi.

Sonraki iki sezon ise Heat tarihinin en karanlık sezonlarıydı. Pat Riley kariyerinde ilk kez playoff yapamazken, takım da dağıldı.

2001'de kadroyu değişen Heat, Rod Strickland, Chris Gatling, Jim Jackson, LaPhonso Ellis, Kendall Gill'i aldı. Ricky Davis'i gönderen Heat, Mourning'i ve Jones'u takımda tuttu. Veteran takım playoffu son anda kaçırdı.

2002'de seçmelerden Caron Butler ve Rasual Butler'ı alan Heat, Mourning'in düşük kondisyonu ve Jones'un sakatlığı yüzünden sorun yaşadı. Takımı Caron Butler taşıdı.

2003-2008: Dwayne Wade ve Shaquille O'Neal dönemi

Alonzo Mourning'in büyük kontratının bitmesiyle, Heat'in verebileceği maaş potansiyeli artmış oldu. Heat, Lamar Odom ve Rafer Alston'ı kadrosuna katarken, 2003 NBA Seçmeleri'nden Dwyane Wade'i aldı. Bunun yanında kadroya Udonis Haslem dahil edildi. İlginç kadrosuyla Heat oldukça şaşırtıcı bir takım oldu.

Sezon başlamadan önce Pat Riley basketbol dünyasını şok ederek koçluğu bıraktı. Yerine Stan van Gundy geçti. Odom, Wade ve Butlerların sakatlıkları takımın iddiasını kaybetmesine sebep oldu. Miami playoff yapmayı başardı, ilk turu geçti ama konferans yarı finalinde Indiana Pacers takımına elendi.

Sezonun ardından Miami Heat, tekrar şampiyonlukta iddialı olabilecek bir takım inşa etme kararı aldı. 14 Temmuz 2004'te Miami Heat, çok büyük bir takasa gitti. Los Angeles Lakers'ın yıldız pivotu Shaquille O'Neal, Lamar Odom, Caron Butler ve Brian Grant karşılığında Miami Heat'e katıldı. Dwyane Wade ve Shaquille O'Neal oldukça iyi anlaştılar ve 20 sayının üstünde ortalamalar yakaladılar. Bunun yanında kulübün eski isimleri de dönüş yaptılar. Eski koçlardan Ron Rothstein yardımcı antrenör olarak geri döndü. Eski oyuncular Steve Smith ve Alonzo Mourning de takıma katıldılar.

Heat bu sezonda tarihinin en yüksek ikinci galibiyet sayısına ulaştı : 59. İlk iki turu yenilgisiz geçen Heat, konferans finalinde son şampiyon Detroit Pistons'la karşılaştı. Miami Heat oldukça iyi gidip seride öne geçmişken, Dwyane Wade, bir hücum faul yaptırma denemesi sırasında Rasheed Wallace'la çarpışarak sakatlandı. Onun yokluğunda oynanan maçı farklı kaybeden Heat, seriyi 7. ve son maça taşımış oldu. Ancak son maçı 88-82 kazanan Pistons, Heat'in finale çıkmasına izin vermedi.

2005 sezonunun başında Miami Heat, NBA tarihinin en büyük takasına dahil oldu. Tam 13 oyuncunun yer değiştirdiği takasta Miami Heat, Antoine Walker, Jason Williams ve James Posey'i takımına kattı. Bunun yanında Gary Payton, Jason Kapono ve Wayne Simien takıma katıldılar. Sezon başlamadan önce Miami Heat, çok yaşlı ve problemli bir takıma sahip olduğu için eleştiriliyordu. Shaquille O'Neal, Gary Payton ve Alonzo Mourning 34-35 yaşlarındayken, Antoine Walker saçma şut tercihleriyle nam salmış, Jason Williams da top kaybına yatkın oyun kuruculuğuyla ünlenmiş oyunculardı. Sezona kötü giren Heat'te, Shaquille O'Neal'ın da sakatlanması, eleştirileri haklı çıkartır bir görüntü çizdi.

12 Aralık 2005'te sürpriz şekilde Pat Riley tekrar koçluğa başladı. Stan van Gundy ailevi sebeplerle görevden ayrıldı. Heat bu değişiklikten sonra iyi gitmeye başlasa da, NBA'in önemli takımlarını yenememeleriyle eleştiriliyorlardı. Ocak ayını da çok iyi geçen Heat, yine de hala büyük takımları yenemiyordu. Şubat ve Mart ise Heat için muhteşem geçti. Sezonu 52 galibiyet 30 mağlubiyetle bitiren Heat, doğu konferansında ikinci sırayı elde etti. Başarılı bir sezon olsa da önceki sezona göre daha başarısız bir sezon olduğu aşikardı.

İlk turda Chicago Bulls'la eşleşen Heat, rakibini devirerek New Jersey Nets'in rakibi oldu. İlk maçı kaybeden Heat, sonraki 4 maçı birden kazanarak Nets'i eledi ve üst üste ikinci kez konferans finaline yükseldi. Rakipleri ise bir kez daha Detroit Pistons oldu. İlk maçı deplasmanda kazanan Heat, ev sahipliği avantajını ele geçirdi. Ancak ikinci maçı 92-88 kaybeden Heat bunu kaybetmiş oldu. (Maçta fark bir ara fark 18'di. Heat yakın olduğu bir geri dönüşü kaçırdı) Üstüste iki maçı 98-83 ve 89-73 kazanan Heat, seride durumu 3-1'e getirdi. Detroit Pistons sonraki maçı kazansa da Heat hemen cevap vererek tarihinde ilk kez NBA Finali'ne yükselmeyi başardı.

NBA Finalleri'nde rakipleri Dallas Mavericks takımıydı. Serinin ilk iki maçında tek kelimeyle bozguna uğrayan Heat, 3. maçta da oldukça geriye düştü. Ancak Dwyane Wade müthiş bir geri dönüşe liderlik etti ve Heat bu maçı kazanmayı başardı. Bu geri dönüş, serinin de kaderini değiştirdi. 4. maçta takım halinde çok iyi mücadele eden Heat, seriyi 2-2'ye getirdi. 5. maçta baskı altında oynama yeteneğini kanıtlayan Heat, maçı uzatmada kazanarak öne geçti, 6. maçı da deplasmanda kazanarak ilk NBA şampiyonluğunu ilan etti. Miami Heat, NBA tarihinde 2-0'dan final serisi çevirip şampiyon olan yalnızca 3. takım oldu. Bunu 1969'da Boston Celtics ve 1977'de Portland Trail Blazers başarmıştı. Dwyane Wade'de 2006 NBA Finalleri'nin MVP'si seçilme onuruna erişti..

Şampiyonluğun başka bir yönü de vardı. Takımın daha önce şampiyonluk görememiş kariyerli oyuncuları Alonzo Mourning, Gary Payton, Antonyo Rancik ve Jimmy Baron kariyerlerini şampiyonluk göremeden bitirme endişesinden kurtulmuş oldular.

Sonraki sezona çok kötü bir mağlubiyetle başlayan Heat, tarihinin en ağır iç saha mağlubiyetini almış oldu. Ayrıca Heat, bir NBA şampiyonunun sonraki sezona yaptığı en kötü başlangıç rekorunu da kırmış oldu. Shaquille O'Neal kısa bir süre oynadıktan sonra sakatlandı. Şampiyonlukta önemli pay sahibi olan Antoine Walker ve Gary Paytonkendilerini benchte buldular. İlk beşe sürpriz bir ikili Jason Kapono ve Dorell Wright yerleştiler.

Sezonun ilk bölümü tek kelimeyle berbat geçti. Pat Riley sonu belli olmayan bir ayrılığa gitti, Dwyane Wade dirseğini sakatladı, James Posey ve Antoine Walker kondisyon testlerini geçemediler. Daha sonra tüm bu olaylar atlatıldı. Geçici koç Ron Rothstein tekrar eski görevine döndü, James Posey ve Antoine Walker form tuttu, Shaquille O'Neal döndü. Eski oyuncu Eddie Jones'la sözleşme imzalandı.

Her şeyin iyiye gittiği düşünülürken, 21 Şubat'ta Houston Rockets maçında Dwyane Wade omzunu sakatladı ve sahayı tekerlekli sandalyeyle terk etti. Wade ancak sezonun son bölümünde dönebildi ancak "Ben döndüm ama dizlerim henüz dönmedi" diyerek iyi durumda olmadığını ortaya koydu.

Wade'in sakatlığının ardından Heat'in playoff yapamayacağı düşünüldüyse de, Shaquille O'Neal takımın liderliğini üstlenerek takımı tekrar iyi yerlere getirdi ve playoffa taşıdı. Ancak playoffta Chicago Bulls'a 4-0'la elenen Heat, NBA tarihinde şampiyon olduğu sezondan sonraki sene ilk turda süpürülen ilk takım oldu.

Bir önceki sezonun hayal kırıklığı oluşunun ardından, Heat geleceğe bakmak istedi. Bir takasa giden Heat, Ricky Davis ve Mark Blount'u kadrosuna katarken, Antoine Walker, Wayne Simien ve Michael Doleac'ı gönderdi.

19 Aralık 2007'de Alonzo Mourning, Atlanta Hawks karşısında bir hızlı hücuma çıkarken sakatlandı ve sezonu kapattı. Shaquille O'Neal'în takas edileceği hakkındaki iddialar ilk anda reddedilse de, 6 Şubat 2008'de Shaquille O'Neal, Shawn Marion ve Marcus Banks karşılığında Phoenix Suns'a gönderildi.

Sezonu tarihinin en kötü oranıyla, 15 galibiyet 67 mağlubiyetle bitiren Heat, NBA Seçmeleri'nde iyi bir oyuncu alabilecek duruma geldi. Koç Pat Riley görevinden ayrılırken, yerine Erik Spoelstra geldi. Spoelstra 37 yaşla en genç koç oldu.

2008-2010 : Yeniden İnşaa

Hayal kırıklıklarının ardından Heat, 2008 NBA Seçmeleri'nde ikinci sıradan Michael Beasley'i seçti. Takıma birçok ekleme yapan Heat, 13 Şubat 2009'da yeni bir takasa gitti. Shawn Marion ve Marcus Banks'i Toronto Raptors'a veren Heat, Jermaine O'Neal ve Jamario Moon'u kadrosuna kattı. Heat NBA tarihinde 15 galibiyet aldıktan sonra playoffa çıkan ilk takım olmayı başarırken, ilk turda Atlanta Hawks'a elendi.

Sonraki sezon ise Heat doğu konferansında 5. olurken, ilk turda Boston Celtics'e elendi. Sezon boyunca en çok dikkat çeken şey Dwyane Wade'in çok yalnız kalması ve takımı tek başına taşımaya çalışmasıydı. Michael Beasley de bekleneni verememişti.

2010-2014: Muhteşem Üçlü

NBA'in en fazla maaş verebilme potansiyeline sahip olan takımı Miami Heat, çok hareketli geçmesi yıllardır beklenen 2010 yazının en büyük süksesini yapan takımı oldu. Yıldızı Dwyane Wade'i takımda tutan Heat, önce All-Star forvet Chris Bosh'ı kadrosuna kattı. Bu halde bile çok iyi görünen Heat, asıl bombayı sonradan patlattı. Kime gideceği aylarca merakla beklenen LeBron James 8 Temmuz 2010'da televizyon programında Miami Heat'e gideceğini açıkladı: "Bu sonbaharda yeteneklerimi Güney Sahili'ne götürüyorum." dedi. Bu üçlüyle sözleşmeler imzalandıktan sonra, Michael Beasley, Minnesota Timberwolves'a gönderildi. Daha sonra da şutör gard Mike Miller'la 5 yıllık bir sözleşme imzalandı.Bunun üzerine Clevland'da Lebron James formaları yakıldı ve takım tarafından hain ilan edildi. Daha sonra geçen sezonda Heat kadrosunda yer alan Jamal Magloire,Carlos Arroyo,James Jones ve tecrübeli uzun Juwan Howard ile 1 yıllık sözleşme imzalandı. Pivot Joel Antony ile de antlaşmaya varıldı. Udonis Haslem'da kendisine daha iyi teklifler olmasına rağmen daha az para veren Heat'te kalmayı tercih etti. Miami Haslem ile 5 yıllık sözleşme imzaladı. Miami daha sonra Cleveland Cavaliers'ın Litvanyalı pivotu Zydrunas Ilgauskas ile 2 yıllık sözleşme imzaladı. Miami 2010 NBA Draftı'nda 2.turdan sectigi genç oyuncu Dexter Pittman ile sözleşme imzaladı. Miami Heat geçen sezonda kadrosunda olan James Jones ve Mario Chalmers ile de sözleşme imzaladı. Sezon Ortasında takıma Eric Dampier ve Mike Bibby de katıldı. Miami Heat 3 süper yıldızı takıma kattıktan sonra yanlarına da kendilerinden beklenenden daha iyi bir kadro kurarak tüm otoriteleri şaşırtı. Ayrıca 2010 All-Starında James Jones Üçlük Yarışması Şampiyonu olmuştur. Sonuç olarak Heat yıldızlarıyla bu sezonki NBA finalinde Dallas Mavericks takımına 4-2 kaybetmiştir.

2011-12 sezonunda başlarken, Eric Dampier Atlanta Hawks'a, Mike Bibby New York Knicks'e transfer olmuştur. Zydrunas Ilgauskas ise emekliliğe ayrılmıştır. Şampiyonluğu geçen sezon finalde kaybeden Heat, Memphis Grizzlies'tan Shane Battier'i kadrosuna katmıştır. Normal sezonda Doğu Konferansı'nı 2. sırada bitiren Miami, ilk turda Carmelo Anthony'lı New York Knicks'i 4-1 ile geçmiştir. Konferans yarı finalinde ise Indiana Pacers ile eşleşen Miami seriyi 4-2 kazanarak Doğu Konferansı finaline yükselmiştir. Konferans finalinde Boston Celtics ile karşılaşan ve müthiş bir seriye sahne olan maçlarda turu 4-3 ile kazanarak, geçen sezon olduğu gibi yine NBA finaline yükselmiştir. Heat'in finaldeki rakibi ise San Antonio Spurs'u 4-2 ile geçen Kevin Durant'li Oklahoma City Thunder takımı olmuştur. Finalin ilk maçını kaybeden Heat, seride 1-0 geriye düşse de ardından oynanan 4 maçı da alarak seriyi 4-1 kazanıp NBA şampiyonluğuna ulaşmıştır. Serinin son maçında triple-double yapma başarısını gösteren Lebron James NBA kariyerinde ilk kez finallerin MVP'si olmuş ve ilk kez yüzük almıştır.

2012-2013 Üst Üste İkinci Şampiyonluk
2012 yazı Miami Heat için çok hızlı geçti. Boston Celtics'ten şutör gard Ray Allen ile anlaşıldı.İşin ilginç yanı Boston Celtics'in Ray Allen'a 1 yıllık 13 milyon euro önerirken Ray Allen'ın sadece 3 milyon euro veren Miami Heat gitmesiydi.Büyük bir tesadüftür ki sezonun ilk maçı Miami Heat ile Boston arasındaydı. Maç başlamadan önce eski arkadaşlarına başarılar dilemeye giden Ray Allen koç Doc Rivers ve ve diğer oyuncularla konuşurken sadece Kevin Garnett ile tokalaşmamıştır. Daha sonra Kevin Garnett Amerikan medyasına Ray Allen'ın numarasını telefon rehberinden sildiğini ve bir daha onunla asla konuşmayacağını söyledi. Sezona gelince Miami Heat sezona son şampiyon olarak yine güzel bir başlangıç yaptı. Ray Allen takıma çabuk uyum sağladı. Ancak Heat sezon ortasında adeta tavan yaptı. 3 Şubat 2013 - 27 Mart 2013 tarihleri arasında üst üste 27 maç kazanarak bu alanda Los Angeles Lakers'tan sonra art arda en çok maç kazanan ikinci takım konumuna geldiler. Sezonu da 66 galibiyet ve 16 mağlubiyetlik harika bir dereceyle tamamladılar. Doğu Konferansında da birinciliği kimseye kaptırmadılar. İlk turda rakipleri Milwaukee Bucks idi. Seriyi zorlanmadan 4-0 ile geçen Miami Heat'in ikinci turdaki rakibi Chicago Bulls'tu. İlk maçı evinde sürpriz bir şekilde kaybeden Miami Heat daha sonraki dört maçı da kazanarak seriyi 4-1 ile geçmeyi başardılar. Büyük üçlü Playoff'lara adeta damgasını vurmuştu. Lebron James mükemmel bir Chicago serisini geride bırakmıştı. Konferans finallerindeki rakipleri ise sert savunmasıyla bilinen Paul George ve Roy Hibbert'lı Indıana Pacers'tı. İlk maçı kendi evinde Lebron James'in son saniye basketiyle 103-102 kazanan Heat seride bir sıfır öne geçti. İkinci maçı kaybettikten sonra saha avantajı Pacers'a geçmişti. Ancak üçüncü maçı Indiana'da farklı kazanan Heat tekrar saha avantajını eline geçirdi. Dördüncü maçı kaybeden Heat beşinci maçı kazanarak seride 3-2 öne geçmişti. Altıncı maçı kazanan Pacers seride durumu 3-3' e getirmeyi başarmıştı. Ancak 7. maçlara çok alışık olan Lebron James mükemmel bir oyunla takımını NBA Finallerine taşımayı başarmıştı. Bu seride Heat'in en çok eleştirilen yanı Lebron James'in çok yalnız kalmasıydı. Neredeyse tek başına seriyi kazanmıştı. Dwyane Wade ve Chris Bosh yoğun eleştirilere marus kalmıştı. NBA Finallerinde rakip Tony Parker ve Tim Duncan'lı San Antonio Spurs'tü. İlk maçı evinde kaybeden Heat ikinci maçı kazanarak seride durumu 1-1' e getirmişti. Üçüncü maçı kaybeden Heat dördüncü maçı kazanarak seride durumu 2-2 yapmıştı. Beşinci maç çekişmeli de olsa Spurs kazanmıştı.Altıncı maç Miami'nin evindeydi. Çok çekişmeli bir maç oluyordu. İlk yarı Spurs'ün 50-44' lük üstünlüğüyle sona erdi. Ancak üçüncü çeyrekte dengeler değişti. Spurs yavaş yavaş oyuna ağırlığını koymaya başlamıştı ve üçüncü çeyreğin sonunda bir ara farkı 14 sayıya kadar çıkarmışlardı. Spurs oyuncuları artık şampiyonluk için geri sayıma başlamışlardı. Miami taraftarları da yavaş yavaş salonu boşaltmaya başlamışlardı. Ancak dördünücü çeyrekte Miami harika bir geri dönüşe imza attı. Maçın bitmesine 19 saniye vardı ve Heat 95-92 gerideydi. Lebron James üçlüğü başarılı olmadı ancak hücum ribaundunu alan Chris Bosh topu hemen şutör Ray Allen'a verdi. Ray Allen bütün NBA tarihine geçecek bir üçlüğe imza attı ve maç uzatmaya gitti. Uzatmalar sonucunda maçı 103-100 kazanan Heat seride durumu 3-3 yapmıştı. Birçok otorite ve neredeyse bütün NBA yorumcuları bu maçın gelmiş geçmiş en iyi NBA final maçı olarak gösteriyorlardı. Daha önce de olduğu gibi 7. maçlara çok alışık olan bir isim vardı o da Lebron James'ten başkası değildi. 7. maçı da 95-88 kazanan Heat üst üste ikinci tarihinde de üçüncü şampiyonluğuna ulaşmıştı. Lebron James de NBA Finallerinin en değerli oyuncusu seçilmişti.

2013-2014 Sezonu
2013 yazında Heat kimsenin aklına gelmeyecek transferler yapmaya başladı.Psikolojik sorunları olduğu için Phoneix Suns'tan kovulan eski öğrencileri Michael Beasley daha sonra da 3 yıldır basketbol oynamayan Greg Oden takıma dahil edildi. Oden normal sezonda sakatlık problemleri nedeniyle sadece 23 maça çıkabildi ve 2.9 sayı 2.3 ribaunt ortalamalarıyla takıma hiçbir şey veremedi. Michael Beasley ise ilk bölümde kadroya girse de daha sonraki düşük performansı yüzünden rotasyona bile giremez oldu. Heat normal sezonu neredeyse hiç kasmadan oynadı. Bu yüzden doğu konferans birinciliğini Indıana Pacers'a kaptırdılar. Lebron James ise son 5 sezonda 4 kez kazandığı normal sezonun en değerli oyuncu ödülünü Kevin Durant'a kaptırdı. Dwyane Wade ise sezonun büyük bölümünde dinlendirildi. Ayrıca sezon ortasında takıma Toney Douglas katıldı. Bu oyuncu da bekleneni veremedi rotasyon dışında kaldı. Playofflarda ilk turda rakip Charlotte Bobcats'di. NBA tarihi boyunca sadece 2. kez Playoff oynayan Charlotte takımını zorlanmadan 4-0 ile geçen Heat ikinci turda Brooklyn Nets'di. Bu seriyi 4-1 ile geçen Heat konferans finalinde 2 senedir saf dışı bıraktığı Indıana'yı da 6 maç sonunda geçince NBA finaline yükselmeyi başardı. Rakip geçen senekiyle aynıydı San Antonio Spurs. İlk maçı kaybeden Heat ikinci maçı kazanınca saha avantajı Heat'in eline geçti. Ancak şampiyonluğa inanmış olan Spurs Miami'deki iki maçı da 20 sayının üzerinde kazandı ve seride 3-1 öne geçti. 5 maça çok iyi başlamasına rağmen Heat tutunamadı ve yine 20 sayının üzerinde kaybetti. Son üç final maçını 20 sayının üzerinde kaybeden Heat seriyi de 4-1 kaybetti ve şampiyon Spurs oldu.Heat için iyi başlayan sezon böylelikle büyük bir üzüntü ile son buldu.

Formalar

Salonlar

Basketbol Hall of Famerlar

Emekli Formalar
Heat, 5 tane emekli numaraya sahiptir. Michael Jordan'ın alamet-i farikası 23 numaralı forması, Alonzo Mourning'in 33 numaralı forması, Amerikan Futbolu oyuncusu Dan Marino'nun 13 numaralı forması ve Tim Hardaway'in 10 numaralı forması emeklidir. Emekli olan son forma ise 3 numaralı Miami efsanesi  Dwyane Wade'inki olmuştur.

Bunların yanında Keith Askins'in 2 numaralı formasını giymek isteyen oyuncuların teklifleri de reddedilmektedir. Ancak emeklilik resmi değildir.

Güncel kadro

Baş Antrenörler
 Ron Rothstein: 1988-1991
 Kevin Loughery: 1991-1995
 Alvin Gentry: 1995
 Pat Riley: 1995-2003
 Stan Van Gundy: 2003-2005
 Pat Riley: 2005-2008
 Erik Spoelstra: 2008-günümüz

Takım istatistik liderleri ve rekorlar

İstatistik liderleri

Kişisel ödüller

NBA En Değerli Oyuncu
 LeBron James - 2012-2013

NBA Finalleri MVP
 Dwyane Wade - 2006
 LeBron James - 2012-2013

NBA All-Star Maçı MVP
 Dwyane Wade - 2010

NBA Sayı Kralı
 Dwyane Wade - 2009

NBA Yılın Savunma Oyuncusu
 Alonzo Mourning - 1999-2000

NBA En Çok Gelişme Gösteren Oyuncu
 Rony Seikaly - 1990
 Isaac Austin - 1997

NBA Yılın Koçu
 Pat Riley - 1997NBA Yılın Yöneticisi
 Pat Riley - 2011

NBA Yılın Birinci Beşi
 Tim Hardaway - 1997
 Alonzo Mourning - 1999
 Shaquille O'Neal - 2005-2006
 Dwyane Wade - 2009-2010
 LeBron James - 2011-2013

NBA Yılın İkinci Beşi
 Tim Hardaway - 1998-1999
 Alonzo Mourning - 2000
 Dwyane Wade - 2005-2006, 2011

NBA Yılın Üçüncü Beşi
 Dwyane Wade - 2007, 2012-2013

NBA Yılın Birinci Savunma Beşi
 Alonzo Mourning - 1999-2000
 LeBron James - 2011-2013

NBA Yılın İkinci Savunma Beşi
 P.J. Brown - 1997, 1999
 Bruce Bowen - 2001
 Dwyane Wade - 2005, 2009-2010

NBA Yılın Birinci Çaylak Beşi
 Sherman Douglas - 1990
 Steve Smith - 1992
 Caron Butler - 2003
 Dwyane Wade - 2004
 Michael Beasley - 2009

NBA Yılın İkinci Çaylak Beşi
 Kevin Edwards - 1989
 Glen Rice - 1990
 Willie Burton - 1991
 Udonis Haslem - 2004
 Mario Chalmers - 2009

NBA All-Star Skil Yarışması Şampiyonu
 Dwyane Wade - 2006-2007

NBA All-Star Üç Sayı Yarışması Şampiyon
 Glen Rice - 1995
 Jason Kapono - 2007
 Daequan Cook - 2009
 James Jones - 2011

NBA All-Star Smaç Yarışması Şampiyon
 Harold Miner - 1993, 1995

NBA All-Star Şutör Yıldızlar Yarışması Şampiyon
 Chris Bosh - 2013-2014

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Orijinal website

NBA takımları
Heat

Miami Heat


Manuel Scorza () a fost un important romancier, poet și activist politic peruvian, exilat în timpul regimului lui Manuel Odría.

Viața și cariera
Manuel Scorza s-a născut la Lima în 1928, tatăl fiind metis, mama indiană. Tatăl său avea un chioșc de ziare, cea ce i-a permis lui Manuel să citească mult, mai mult pe furiș, deoarece tatăl său detesta cititul.
Manuel Scorza a absolvit Colegiul Militar "Leoncio Prado". Interesat de politică, a activat clandestin într-o celulă APRA (Alianța Populară Revoluționară Americană). Din 1946, a studiat Litere, la Universitatea Națională "San Marcos". După ce a venit la putere președintele Jose Luis Bustamante y Rivero, alesul partidelor de stânga, a urmat o perioadă de deschidere democratică, iar Scorza s-a înscris în APRA. În 1948, în urma loviturii de stat a generalului Odría, care a instaurat dictatura militară, tânărul de 20 de ani a fost acuzat de regim de implicare în activități subversive. A fost închis pentru puțin timp, apoi a fost obligat să plece în exil. Cu mici întreruperi, Scorza a rămas toată viața un exilat. A locuit în Argentina, Brazilia, Chile, iar în 1952 s-a stabilit în Mexic, unde și-a continuat studiile. La "Jocurile Florale de Poezie", organizate cu prilejul aniversării Universității Naționale Autonome din Mexic la 400 de ani de la fondare, s-a clasat pe locul I, cu poemul "Cântec pentru minerii din Bolivia".

După căderea dictaturii, s-a întors în Peru, în 1958, dar activitatea sa politică în favoarea mișcării țăranilor andini a dus la o nouă plecare în exil în 1968, când s-a stabilit la Paris unde a învățat limba franceză și a început să predea limba spaniolă la Școala Normală Superioară din Saint Cloud.

A murit în accidentul aviatic Avianca Flight 011, când avionul în care se afla s-a prăbușit în apropierea Aeroportului Madrid-Barajas după ce s-a izbit de câteva dealuri. În acel accident au murit 181 de pasageri, inclusiv romancierul și dramaturgul mexican Jorge Ibargüengoitia, scriitorul, profesorul universitar și criticul literar uruguayan Ángel Rama și criticul de artă argentinian Marta Traba.

El este cel mai bine cunoscut pentru seria de cinci romane, cunoscută sub numele "Războiul tăcut", care a început cu Redoble por Rancas (1970). Toate cele cinci romane au fost traduse în mai mult de patruzeci de limbi străine.

Opera
 Las Imprecaciones (1955)
 Los adioses (1959)
 Desengaños del mago (1961)
 Poesía amorosa (1963)
 El vals de los reptiles (1970)
 Poesía incompleta (1970)
 Ciclul romanesc "Războiul tăcut":
 Redoble por Rancas (1970) (Bat tobele pentru Rancas, Ed. Univers, 1974)
 Historia de Garabombo el Invisible (1972) (Garabombo invizibilul, Ed. Univers, 1976)
 El Jinete Insomne (1977) (Călărețul fără somn, Ed. Univers, 1981)
 Cantar de Agapito Robles (1977) (Cîntecul lui Agapito Robles, Ed. Univers, 1983)
 La Tumba del Relámpago (1979)
 La danza inmóvil (1983)

Note

Bibliografie
 Hernández, Consuelo. "Crónica, historiografía e imaginación en las novelas de Manuel Scorza." Beyond Indigenous Voices. Laila/Alila 11th International Symposium on Latin American Indian literatures. Edited by Mary H. Preuss. Pennsylvania State University. 1996. pp. 143–150.

Legături externe
 Biography
 "Sobre la irrealidad total, he puesto la realidad absoluta" (Interview, 1979)

Nașteri în 1928
Decese în 1983
Romancieri din secolul al XX-lea
Romancieri peruani
Exilați după naționalitate

Manuel Scorza


An Oryzopsis vicaria in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Grig.. An Oryzopsis vicaria in nahilalakip ha genus nga Oryzopsis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oryzopsis

Oryzopsis vicaria


Goodacre ist:

Name folgender Personen:

 Geoff Goodacre (1927–2004), australischer Hürdenläufer
 Hugh Goodacre († 1553), englischer Geistlicher und kurzzeitig Erzbischof von Armagh
 Jedidiah Goodacre (* 1989), kanadischer Schauspieler
 Mark Goodacre (* 1967), englischer Neutestamentler
 Walter Goodacre (1856–1938), britischer Geschäftsmann und Amateurastronom

Außerdem:
 Goodacre (Mondkrater), benannt nach Walter Goodacre

Goodacre


La vida en un hilo es una obra de teatro de Edgar Neville estrenada en 1959. Se trata de la adaptación teatral de la película homónima.

Argumento
La obra nos presenta la historia de Mercedes, que tras enviudar de Ramón, se ha dado cuenta de lo infeliz que ha sido, al tiempo que predice que si hubiera aceptado a Miguel todo hubiera sido distinto. Finalmente, y por casualidad, cuando se traslada a Madrid a vivir, descubre por casualidad que su vecino es el propio Miguel, pero el no la reconoce e incluso se asusta, cuando descubre que Mercedes parece saberlo todo de él.Al final, Miguel, acaba aceptándola.

Representaciones destacadas
 Teatro Maria Guerrero, Madrid, 5 de marzo de 1959.
 Dirección: Claudio de la Torre.
 Escenografía: Emilio Burgos.
 Intérpretes: Mari Carmen Díaz de Mendoza, Luis Prendes, Angel Picazo, María Luisa Moneró, María Isabel Pallarés, Mercedes Muñoz Sampedro, Dolores Galvéz, Pepita Calvo Velazquéz, María Rus, Agustín Povedano.
 Teatro Eslava, Madrid, 1971.
 Dirección: Luis Escobar.
 Partitura Musical: Jaime Pérez.
 Intérpretes: Irene Gutiérrez Caba, Mara Goyanes, Paco Muñoz, Julia Caba Alba, José Cerro.
 Teatro Lope de Vega, Madrid, 5 de diciembre de 1972.
 Dirección: Luis Escobar.
 Escenografía: Emilio José Ramon Agirre y Joaquín Esparza..
 Intérpretes: Gemma Cuervo, Fernando Guillén, Sonsoles Benedicto, Tomas Blanco, Antonio Medina (actor), José Antonio Ferrer.

Televisión
 13 de diciembre de 1967, en el espacio Estudio 1, de TVE. Intérpretes: Fernando Guillen, Nela Conjiu, Agustín González, Lola Lemos, Elisa Ramírez, Antonio Ozores.

 28 de septiembre de 1973, en el espacio Estudio 1, de TVE. Intérpretes: Gemma Cuervo, Fernando Guillen, Aurora Redondo, Sonsoles Benedicto, Nela Conjiu, Antonio Medina (actor), Ana María Morales, Mariano Ozores Francés, Manolo Codeso.

Referencias
http://www.ucm.es/info/especulo/numero43/vidahilo.html
http://hemeroteca.abc.es/nav/Navigate.exe/hemeroteca/madrid/abc/1959/03/06/057.html
http://hemeroteca.lavanguardia.com/preview/1971/04/13/pagina-53/34271061/pdf.html
http://hemeroteca.abc.es/nav/Navigate.exe/hemeroteca/madrid/abc/1972/12/06/091.html

Enlaces externos

 La vida en un hilo, en la emisión de 1973 de Estudio 1.
 Otra copia.

Obras de teatro de Edgar Neville
Obras de teatro de 1959
Obras de teatro adaptadas a la televisión

La vida en un hilo (obra de teatro)


قلب الإنسان يزوّد توزيع الدمّ باستمرار خلال الدورة القلبية وهو أحد أكثر الأعضاء حيوية في جسم الإنسان. ينقسم إلى أربعة حجيرات : العلويتان منهما تدعيان الأذين الأيسر والأيمن والسفليتان تدعيان البطين الأيمن والأيسر. عادة يضخّ البطين الأيمن نفس كمية الدمّ إلى الرئتين عند كل نبضة ناتجة من البطين الأيسر.

مراجع

تشريح القلب

قلب الإنسان


Ostos est un patronyme porté notamment par :

  (1918-1938), joueur de football mexicain ;
 Jaime Ostos (1931-2022 à Bogota), matador espagnol ;
  (1930-2011), écrivain mexicain ;
  (1953-), joueur d'échecs vénézuélien ;
 Luis Ostos (1992-), athlète péruvien, spécialiste du fond.

Ostos


37601 Vicjen este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
37601 Vicjen este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Carolyn S. Shoemaker și David H. Levy. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,26 ua, o excentricitate de 0,24 și o înclinație de 24,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 37001-38000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1992
Centura de asteroizi

37601 Vicjen


Stapelfeld er en kommune og by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Siek under Kreis Stormarn. Kreis Stormarn ligger i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Stapelfeld ligger umiddelbart øst for hamborg-bydelen Hamburg-Rahlstedt. Vandløbene Stellau og Wandse løber gennem kommunen. Motorvejen A1 går gennem den østlige del af kommunen.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Stormarn

Stapelfeld


The yield to maturity (YTM), book yield or redemption yield of a bond or other fixed-interest security, such as gilts, is an estimate of the total rate of return anticipated to be earned by an investor who buys a bond at a given market price, holds it to maturity, and receives all interest payments and the capital redemption on schedule. It is the (theoretical) internal rate of return (IRR, overall interest rate): the discount rate at which the present value of all future cash flows from the bond (coupons and principal) is equal to the current price of the bond. The YTM is often given in terms of Annual Percentage Rate (A.P.R.), but more often market convention is followed. In a number of major markets (such as gilts) the convention is to quote annualized yields with semi-annual compounding (see compound interest);  thus, for example, an annual effective yield of 10.25% would be quoted as 10.00%, because 1.05 × 1.05 = 1.1025 and 2 × 5 = 10.

Main assumptions

The YTM calculation formulates certain stability conditions of the security, its owner, and the market going forward:
 The owner holds the security to maturity.
 The issuer makes all interest and principal payments on time and in full.
 The owner reinvests all interest payments rather than spending them, to gain the benefit of compounded returns.
 The market provides consistent reinvestment opportunity at the YTM rate throughout the future, with no cost to transact.

The YTM calculation accounts for the effect of the current market price on the yield going forward, but omits the possible effects of contingent events.  Hence it is not an expected, or risk-adjusted rate. The YTM will be realized only if the above assumptions are met, and factors such as default risk or reinvestment risk do not occur. The total return realized at maturity is likely to differ from the YTM calculated at the time of purchase, perhaps considerably.

In practice, the rates that will actually be earned on reinvested interest payments are a critical component of a bond's investment return. Yet they are unknown at the time of purchase. The owner takes on reinvestment risk, which is the possibility that the future reinvestment rates will differ from the yield to maturity at the time the security is purchased.  Reinvestment is not a factor for buyers, who intend to spend rather than reinvest the coupon payments, such as those practicing asset/liability matching strategies.

Some literature claims that earning the yield to maturity does not require the investor reinvest the coupon payments, and that assuming reinvestment is a common mistake in financial literature.

Taxes and transaction costs
The yield is usually quoted without making any allowance for tax paid by the investor on the return, and is then known as "gross redemption yield". It also does not make any allowance for the dealing costs incurred by the purchaser (or seller).

Coupon rate vs. YTM and parity
 If a bond's coupon rate is less than its YTM, then the bond is selling at a discount.
 If a bond's coupon rate is more than its YTM, then the bond is selling at a premium.
 If a bond's coupon rate is equal to its YTM, then the bond is selling at par.

Variants of yield to maturity

As some bonds have different characteristics, there are some variants of YTM:
 Yield to call (YTC): when a bond is callable (can be repurchased by the issuer before the maturity), the market looks also to the Yield to call, which is the same calculation of the YTM, but assumes that the bond will be called, so the cashflow is shortened.
 Yield to put (YTP): same as yield to call, but when the bond holder has the option to sell the bond back to the issuer at a fixed price on specified date.
 Yield to worst (YTW): when a bond is callable, puttable, exchangeable, or has other features, the yield to worst is the lowest yield of yield to maturity, yield to call, yield to put, and others.

Consequences
When the YTM is less than the (expected) yield of another investment, one might be tempted to swap the investments. Care should be taken to subtract any transaction costs, or taxes.

Calculations

Formula for yield to maturity for zero-coupon bonds

Example 1
Consider a 30-year zero-coupon bond with a face value of $100. If the bond is priced at an annual YTM of 10%, it will cost $5.73 today (the present value of this cash flow, 100/(1.1)30 = 5.73). Over the coming 30 years, the price will advance to $100, and the annualized return will be 10%.

What happens in the meantime? Suppose that over the first 10 years of the holding period, interest rates decline, and the yield-to-maturity on the bond falls to 7%. With 20 years remaining to maturity, the price of the bond will be 100/1.0720, or $25.84. Even though the yield-to-maturity for the remaining life of the bond is just 7%, and the yield-to-maturity bargained for when the bond was purchased was only 10%, the annualized return earned over the first 10 years is 16.25%. This can be found by evaluating (1+i) from the equation (1+i)10 = (25.84/5.73), giving 0.1625.

Over the remaining 20 years of the bond, the annual rate earned is not 16.25%, but rather 7%. This can be found by evaluating (1+i) from the equation (1+i)20 = 100/25.84, giving 1.07. Over the entire 30 year holding period, the original $5.73 invested increased to $100, so 10% per annum was earned, irrespective of any interest rate changes in between.

Example 2

An ABCXYZ Company bond that matures in one year, has a 5% yearly interest rate (coupon), and has a par value of $100. To sell to a new investor the bond must be priced for a current yield of 5.56%.

The annual bond coupon should increase from $5 to $5.56 but the coupon can't change as only the bond price can change. So the bond is priced approximately at $100 - $0.56 or $99.44 .

If the bond is held until maturity, the bond will pay $5 as interest and $100 par value for the matured bond. For the $99.44 investment, the bond investor will receive $105 and therefore the yield to maturity is 5.56 / 99.44 for 5.59% in the one year time period. Then continuing by trial and error, a bond gain of 5.53 divided by a bond price of 99.47 produces a yield to maturity of 5.56%. Also, the bond gain and the bond price add up to 105.

Finally, a one-year zero-coupon bond of $105 and with a yield to maturity of 5.56%, calculates at a price of 105 / 1.0556^1 or 99.47.

Coupon-bearing Bonds

For bonds with multiple coupons, it is not generally possible to solve for yield in terms of price algebraically. A numerical root-finding technique such as Newton's method must be used to approximate the yield, which renders the present value of future cash flows equal to the bond price.

Varying coupon

With varying coupons the general discounting rule should be applied.

Subscriber Yield

A term used in Japan, this is simply the Yield to Maturity at time of issue: in other words the Yield to Maturity enjoyed by the buyer (subscriber) in the primary market.

See also
 Bond valuation: present value approach
 Dividend yield
 Bond duration
 Coupon rate
 Compound interest
 I-spread
 Asset swap spread
 Option-adjusted spread
 Z-spread

References

 .  The standard reference for conventions applicable to US securities.

External links
 Yield-to-Maturity and the Reinvestment of Coupon Payments

Fixed income analysis
Bond valuation
Yield (finance)

Yield to maturity