Alaska Natives (also known as Alaskan Indians, Alaskan Natives, Native Alaskans, Indigenous Alaskans, Aboriginal Alaskans or First Alaskans) are the Indigenous peoples of Alaska and include Iñupiat, Yupik, Aleut, Eyak, Tlingit, Haida, Tsimshian, and a number of Northern Athabaskan cultures. They are often defined by their language groups. Many Alaska Natives are enrolled in federally recognized Alaska Native tribal entities, who in turn belong to 13 Alaska Native Regional Corporations, who administer land and financial claims.

Ancestors of Native Alaskans or Alaska Natives migrated into the area thousands of years ago, in at least two different waves. Some are descendants of the third wave of migration, in which people settled across the northern part of North America. They never migrated to southern areas. For this reason, genetic studies show they are not closely related to native peoples in South America. Alaska Natives came from Asia. Anthropologists have stated that their journey from Asia to Alaska was made possible through the Bering land bridge or by traveling through the sea. Throughout the Arctic and the circumpolar north, the ancestors of Alaska Natives established varying indigenous, complex cultures that have succeeded each other over time. They developed sophisticated ways to deal with the challenging climate and environment. Historical groups have been defined by their languages, which belong to several major language families. Today, Alaska Natives or Native Alaskans constitute more than 20% of the population of Alaska.

List of peoples

Below is a full list of the different Alaska Native or Native Alaskan peoples, who are largely defined by their historical languages (within each culture are different tribes):

Ancient Beringian
Alaskan Athabaskans
Ahtna
Deg Hit'an
Dena'ina
Eskimo
Eyak
Gwich'in
Haida
Hän
Holikachuk
Koyukon
Lower Tanana
Tanacross
Upper Tanana
Upper Kuskokwim (Kolchan)
Tlingit
Tsimshian
Iñupiat, an Inuit group
Yupik
Siberian Yupik
Yup'ik
Cup'ik
Nunivak Cup'ig
Sugpiaq ~ Alutiiq
Chugach Sugpiaq
 Koniag Alutiiq
Aleut (Unangan)

Demographics
The Alaska Natives Commission estimated there were about 86,000 Alaska Natives living in Alaska in 1990, with another 17,000 who lived outside Alaska. A 2013 study by the Alaska Department of Labor and Workforce Development documented more than 120,000 Alaska Native people in Alaska.  While the majority of Native Alaskans live in small villages or remote regional hubs such as Nome, Dillingham, and Bethel, the percentage who live in urban areas has been increasing. In 2010, 44% lived in urban areas, compared to 38% in the 2000 census. As of 2018, natives constitute 15.4% of the overall Alaskan population.

History
The modern history of Alaska Natives begins with the first contact between Alaskan First Nations and Russians sailing from Siberia in the eighteenth century. British and American traders, coming mostly from eastern settlements in North America, generally did not reach the area until the nineteenth century. In some cases, Christian missionaries were not active in Alaska until the twentieth century.

Russian colonial period
During an expedition, Vitus Bering spotted Alaska. Native Alaskans first came into contact with Russians in the 18th century. Time of contact with Russians varied throughout each native group since the Native Alaskan groups were spread throughout Alaska. Arriving from Siberia by ship in the mid-eighteenth century, Russians began to trade with Alaska Natives in what became known as the Aleutian Islands. They started new settlements around trading posts, and Russian Orthodox missionaries were part of these. The Russian missionaries were the first persons to translate Christian scripture into Native languages, such as Tlingit. In the 21st century, the numerous congregations of Russian Orthodox Christians in Alaska reflect this early history, as they are generally composed mostly of Alaska Natives.

Rather than hunting and harvesting marine life themselves, the Sibero-Russian promyshlenniki forced the Aleuts to do the work for them, enserfing the Aleuts. As word spread of the riches in furs to be had, competition among Russian companies increased. Catherine the Great, who became Empress in 1763, proclaimed good will toward the Aleut and urged her subjects to treat them fairly. The growing competition between the trading companies, which merged into fewer, larger and more powerful corporations, created conflicts that aggravated the relations with the indigenous populations. Over the years, the situation became catastrophic for the Aleuts, as well as other Native Alaskan people who were impacted by Russian contact.

As the animal populations declined, the Aleuts, already dependent on the new barter economy created by their fur trade with the Russians, were increasingly coerced into taking greater risks in the dangerous waters of the North Pacific to hunt for more otter. As the Shelikhov-Golikov Company and later Russian-American Company developed as a monopoly, it used skirmishes and systematic violence as a tool of colonial exploitation of the indigenous people. When the Aleut revolted and won some victories, the Russians retaliated, killing many. They also destroyed the peoples' boats and hunting gear, leaving them no means of survival.

The greatest mortality was caused by the Aleuts' encounters with new diseases: during the first two generations (1741/1759-1781/1799 AD) of Russian contact, 80 percent of the Aleut population died from Eurasian infectious diseases. These had been endemic among the Europeans for centuries, but the Aleut had no immunity against the new diseases.

Effects of Russian colonization

The Russian Tsarist government expanded into Indigenous territory in present-day Alaska for its own geopolitical reasons. It consumed natural resources of the territory during the trading years, and Russian Orthodoxy was evangelized. Their movement into these populated areas of Indigenous communities altered the demographic and natural landscape.

Historians have suggested that the Russian-American Company exploited Indigenous peoples as a source of inexpensive labor. The Russian-American Company not only used Indigenous populations for labor during the fur trade, but also held some as hostages to acquire iasak. Iasak, a form of taxation imposed by the Russians, was a tribute in the form of otter pelts. It was a taxation method the Russians had previously found useful in their early encounter with Indigenous communities of Siberia during the Siberian fur trade. Beaver pelts were also customary to be given to fur traders upon first contact with various communities.

The Russian-American Company used military force on Indigenous families, taking them as hostage until  male community members produced furs for them. Otter furs on Kodiak Island and Aleutian Islands enticed the Russians to start these taxations. Robbery and maltreatment in the form of corporal punishment and the withholding of food was also present upon the arrival of fur traders. Catherine the Great dissolved the giving of tribute in 1799, but her government initiated mandatory conscription of Indigenous men between the ages of 18 and 50 to become seal hunters strictly for the Russian American Company. This mandatory labor gave the Russian American Company an edge in competition with American and British fur traders. But the conscription separated men from their families and villages, thus altering and breaking down communities. With able-bodied men away on the hunt, villages were left with little protection as only women, children, and the elderly remained behind.

In addition to changes that came with conscription, the spread of disease also altered the populations of Indigenous communities. Although records kept in the period were scarce, it has been said that 80% of the pre-contact population of the Aleut people were gone by 1800.

Relationships between Indigenous women and fur traders increased as Indigenous men were away from villages. This resulted in marriages and children that would come to be known as Creole peoples, children who were Indigenous and Russian. To reduce hostilities with Aleutian communities, it became policy for fur traders to enter into marriage with Indigenous women. The Creole population increased in the territory controlled by the Russian American Company.

The growth of the Russian Orthodox Church was another important tactic in the colonization and conversion of Indigenous populations. Ioann Veniaminov, who later became Saint Innocent of Alaska, was an important missionary who carried out the Orthodox Church's agenda to Christianize Indigenous populations. The church encouraged Creole children to follow Russian Orthodox Christianity, while the Russian American Company provided them with an education. Creole people were believed to have high levels of loyalty toward the Russian crown and Russian American Company. After completing their education, children were often sent to Russia, where they would study skills such as mapmaking, theology, and military intelligence.  In the 1850s Russia lost much of its interest in Alaska.

American colonialism

Alaska has many natural resources, which, including its gold, caught the attention of the United States. In 1867, the United States purchased Alaska from Russia. It did not consider the wishes of Native Alaskans or view them as citizens. The land that belonged to Alaska Natives was considered to be "open land", which could be claimed by white settlers without redress to the Alaska Natives living there. The only schools for Alaska Natives were those founded by religious missionaries.  Most white settlers did not understand the sophisticated cultures the Alaska Natives had developed to live in challenging environment and considered them to be inferior to European Americans, correlating with white supremacist beliefs.

The Klondike Gold Rush occurred in the 1896–1898, increasing white presence in Alaska as well as discriminatory practices. Americans imposed racial segregation and discriminatory laws (similar to Jim Crow laws) that limited Alaska Native opportunities and participation in culture, treating them as second-class citizens. With the imposition of discriminatory laws, segregation amongst Alaskan Natives and Americans occurred; for example, "whites only" signs excluded natives from entering buildings. There were also segregated schools. An 1880 court case describes a child not allowed to attend a school with Americans because his stepfather was native. A child that was part native and part American would only be allowed to attend a school with American children if the family has abandoned their culture. This means that they could no longer speak their native language, wear traditional native clothing, be amongst other natives, eat native foods, or practice any native religion.

In 1912, the Alaska Native Brotherhood (ANB) was formed to help fight for citizenship rights. The Alaska Native Sisterhood (ANS) was created in 1915. Also in 1915, the Alaska Territorial legislature passed a law allowing Alaskan Natives the right to vote – but on the condition that they give up their cultural customs and traditions. The Indian Citizenship Act, passed in 1924, gave all Native Americans United States citizenship.

ANB began to hold a great deal of political power in the 1920s. They protested the segregation of Alaska Natives in public areas and institutions, and also staged boycotts. Alberta Schenck (Inupiaq) staged a well-publicized protest against segregation in a movie theater in 1944. With the help of Elizabeth Peratrovich (Tlingit), the Alaska Equal Rights Act of 1945 was passed, ending segregation in Alaska.

In 1942, during World War II, the United States forced evacuation of around nine hundred Aleuts from the Aleutian Islands. The idea was to remove the Aleuts from a potential combat zone during World War II for their own protection, but European Americans living in the same area were not forced to leave. The removal was handled so poorly that many Aleuts died after they were evacuated; the elderly and children had the highest mortality rates.  Survivors returned to the islands to find their homes and possessions destroyed or looted. Civil rights activists such as Alberta Schenck Adams and Elizabeth Peratrovich protested discriminatory laws against Native Alaskans with what were effectively sit-ins and lobbying.

The Alaska Equal Rights Act of 1945, the first anti-discrimination state law in the U.S., occurred as a result of these protests. It entitled all Alaskans to "full and equal enjoyment" of public areas and businesses, a ban on segregating signs, with discriminatory actions punishable by a $250 fine and up to 30 days in jail.

Alaska became part of the United States in 1959 upon President Dwight D. Eisenhower recognizing Alaska as the 49th state.

ANCSA and since (1971 to present)

In 1971, with the support of Alaska Native leaders such as Emil Notti, Willie Hensley, and Byron Mallott, the U.S. Congress passed the Alaska Native Claims Settlement Act (ANCSA), which settled land and financial claims for lands and resources which the Alaska Natives had lost to European-Americans. It provided for the establishment of thirteen Alaska Native Regional Corporations to administer those claims. Similar to the separately defined status of the Canadian Inuit and First Nations in Canada, which are recognized as distinct peoples, in the United States, Alaska Natives or Native Alaskans are in some respects treated separately by the government from other Native Americans in the United States. This is in part related to their interactions with the U.S. government which occurred in a different historical period than its interactions during the period of westward expansion during the 19th century.

Europeans and Americans did not have sustained encounters with the Alaska Natives until the late nineteenth and early twentieth centuries when many were attracted to the region in gold rushes. The Alaska Natives were not allotted individual title in severalty to land under the Dawes Act of 1887 but were instead treated under the Alaska Native Allotment Act of 1906.

It was repealed in 1971, following ANSCA, at which time reservations were ended. Another characteristic difference is that Alaska Native tribal governments do not have the power to collect taxes for business transacted on tribal land, per the United States Supreme Court decision in Alaska v. Native Village of Venetie Tribal Government (1998). Except for the Tsimshian, Alaska Natives no longer hold reservations but do control some lands. Under the Marine Mammal Protection Act of 1972, Alaska Natives are reserved the right to harvest whales and other marine mammals.

Climate change

Four indigenous tribes in Alaska, the Shishmaref, Kivalina, Shaktoolik and Newtok tribes, are being considered the first climate refugees for America, due to sea ice melting and increased wildfires in the regions (Bronen and Brubaker). The effects of climate change on the people of Alaska are extensive and include issues such as increased vulnerability to disease, mental health issues, injury, food insecurity, and water insecurity (Brubaker). According to the Environmental Protection Agency (EPA), the loss of sea ice will increase erosion area and further displace more native communities. The melting sea ice will also affect the migration of some animals that the tribes rely on and with the ice melting there will be no place to store the food that they do obtain (EPA). Due to the permafrost melting, the infrastructure that has been around in the past will become unstable and native villages will collapse (EPA).

The Shishmaref, Kivalina, Shaktoolik and Newtok tribes are located on the west coast of Alaska and due to sea-level rise the villages are experiencing more severe storm surges that are eroding their coastlines (Bronen). There is no land for these tribes to move to that are already in the area they live in which forces these communities to migrate and change their whole way of living (Bronen). It is predicted that a climate event will submerge the tribes completely in less than fifteen years (Bronen).

Extreme weather conditions has increased the risk of injury, usually there are thick layers of ice all year long but due to increasing temperatures in the atmosphere and the sea the ice in becoming thinner and is increasing the number of people who fall through the ice, if a person survives falling through the ice they are faced with other health concerns (Brubaker). Increased water insecurity and failing infrastructure caused by climate change has created sanitation issues which has increased the amount of respiratory illnesses in many regions in Alaska, in 2005 pneumonia was the leading cause of hospitalizations (Brubaker). Many of the affected tribes are experiencing increased mental stress due to climate change and the problem of relocating but no policy or way to relocate (Brubaker). Stress has also increased on villages who face infrastructure damage due to melting permafrost, there are almost no regulations other than the Alaskan government recommended not building on permafrost or using extra layers of insulation that is used on foundation walls (EPA). Food insecurity has also created stress and health issues, families can not get enough food due to animals also relocating to get to a climate that is more suitable to them (Brubaker). Families also do not have a secure food system because their ways of storing food, underground ice cellar, are no longer frozen year long due to climate change, their cellars thaw in the summers leaving their food supply inedible.

Subsistence

Gathering of subsistence food continues to be an important economic and cultural activity for many Alaska Natives.  In Utqiaġvik, Alaska, in 2005, more than 91 percent of the Iñupiat households which were interviewed still participated in the local subsistence economy, compared with the approximately 33 percent of non-Iñupiat households who used wild resources obtained from hunting, fishing, or gathering.

But, unlike many tribes in the contiguous United States, Alaska Natives or Native Alaskans do not have treaties with the United States that protect their subsistence rights, except for the right to harvest whales and other marine mammals. The Alaska Native Claims Settlement Act explicitly extinguished aboriginal hunting and fishing rights in the state of Alaska.

See also

 List of Alaska Native Tribal Entities, the list of Native Villages and other "tribal entities" recognized by the US Bureau of Indian Affairs.
 Prehistory of Alaska
 First Alaskans Institute
 Indigenous Amerindian genetics
 Circumpolar peoples
 Indigenous peoples of the Pacific Northwest Coast
 Indigenous peoples of the Subarctic
Alaska Native Language Center

References

Sources

Further reading
 Chythlook-Sifsof, Callan J. "Native Alaska, Under Threat." (Op-Ed) The New York Times. June 27, 2013.

External links

Alaska Federation of Natives
Alaska Native Health Board
Alaska Native Heritage Center
First Alaskans Institute
Tlingit National Anthem, Alaska Natives Online
Arctic Studies Center

American culture

Alaska Natives


James Donell "Scoonie" Penn (Brooklyn, Nueva York, ) es un exjugador de baloncesto estadounidense que desarrolló la práctica totalidad de su carrera en el baloncesto europeo. Con 1,78 metros de estatura, jugaba en la posición de base.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante dos temporadas con los Boston College del Boston College, en las que promedió 13,1 puntos, 3,3 rebotes y 3,3 asistencias por partido. En su primera temporada fue elegido rookie del año de la Big East Conference, e incluido en el mejor quinteto de la conferencia en ambas temporadas.

En 1997 fue transferido a los Buckeyes de la Universidad Estatal de Ohio, donde, tras pasar el preceptivo año en blanco debido a la normativa de la NCAA, jugó otras dos temporadas, en las que promedió 16,3 puntos, 4,3 asistencias y 4,1 rebotes por partido. Solo necesitó dos temporadas para entrar en el libro de los récords de los Buckeyes, acabando en primera posición en triples conseguidos (153) e intentados (437). Se convirtió en el trigésimo octavo jugador de Ohio State en alcanzar la cifra de 1000 puntos, pero el segundo en hacerlo en sólo dos temporadas. Ganó en 1999 el Premio al mejor Baloncestista Masculino del Año de la Big Ten Conference, y en ambas temporadas apareció en el mejor quinteto de la conferencia.

En 1999 y 2000 fue incluido en el tercer equipo All-American, logrando en su última temporada también el Frances Pomeroy Naismith Award, galardón que se entrega al mejor jugador universitario del año con estatura inferior a 1,83.

Profesional
Fue elegido en la quincuagésimo séptima posición del Draft de la NBA de 2000 por Atlanta Hawks, pero fue despedido antes del inicio de la temporada. Se marcha entonces a jugar a la liga italiana, fichando por el Pallacanestro Trieste, donde únicamente puede disputar 15 partidos debido a una lesión, promediando 17,9 puntos y 2,9 rebotes.

Al año siguiente sustituyó ya comenzada la temporada al lesionado Jerome Allen en la Virtus Roma, disputando 9 partidos y promediando 11,7 puntos y 3,1 rebotes. En 2002 regresa a su país para jugar en el Asheville Altitude de la NBA Development League, donde en una temporada promedia 9,1 puntos y 5,0 asistencias por encuentro.

En 2003 regresa a Europa, para jugar en el Estrella Roja, donde disputó la Liga del Adriático, en la que promedió 15,9 puntos y 4,0 asistencias por partido. Al año siguiente jugaría en el Cibona Zagreb de la liga croata, donde esa temporada promedia en la Euroliga 13,3 puntos y 3,3 asistencias por partido.

En 2004 ficha por el Makedonikos B.C. de la liga griega, pero en el mes de diciembre rescinde su contrato, regresando a la liga italiana para jugar en el Scavolini Pesaro, promediando ese año 15,1 puntos y 2,4 asistencias por partido.

En 2005 regresa a la Cibona Zagreb, promediando en la Liga del Adriático 13,2 puntos y 3,6 asistencias por partido. También ganaría por segunda vez la liga croata.

En 2006 regresa a la liga griega fichando por el Olympiacos B.C., con el que disputa la Euroliga, promediando 11,9 puntos y 3,4 asistencias, siendo elegido en dos ocasiones jugador de la semana de dicha competición. Al año siguiente ficha por el Efes Pilsen de la Türkiye Basketbol Ligi, donde llega para sustituir al lesionado base Rashard Wright por tres semanas, disputando finalmente la temporada entera, promediando 6,5 puntos y 4,1 asistencias, volviendo a ser elegido en dos ocasiones como mejor jugador de la semana de la Euroliga.

En 2008 continúa su recorrido por media Europa, fichando por el BC Kiev de la Superliga de Ucrania, Allí juega una temporada en la que promedia 9,5 puntos y 2,4 asistencias por partido. Regresa a Italia en 2009 para jugar en el Virtus Bologna, donde es cortado tras 9 partidos, en los que promedia 5,8 puntos y 1,9 rebotes, volviendo a vestir la camiseta del Olympiacos, con los que gana la Copa de Grecia.

En 2010 ficha por el Veroli Basket de la Legadue italiana, donde en su primera temporada promedió 11,4 puntos y 2,8 rebotes por partido.

Referencias

Enlaces externos
 Estadísticas en la NCAA
 Estadísticas en la NBA D-League
 Perfil en euroleague.net
 Estadísticas en la liga turca
 Ficha en la Liga Adriática

Baloncestistas de Nueva York
Baloncestistas estadounidenses de la Lega Basket Serie A
Baloncestistas de la A1 Ethniki
Baloncestistas de los Boston College Eagles
Baloncestistas de los Ohio State Buckeyes
Baloncestistas del Pallacanestro Trieste
Baloncestistas del Pallacanestro Virtus Roma
Baloncestistas de los Asheville Altitude
Baloncestistas del Estrella Roja de Belgrado
Baloncestistas del Cibona Zagreb
Baloncestistas del Makedonikos
Baloncestistas del Victoria Libertas Pesaro
Baloncestistas del Olympiacos
Baloncestistas del Anadolu Efes S. K.
Baloncestistas del BC Kiev
Baloncestistas del Virtus Pallacanestro Bologna
Baloncestistas del Veroli Basket

Scoonie Penn


Tekeli Lala Mehmed Paşa (d. ? - ö. 29 Kasım 1595), III. Murad saltanatı döneminde 1595 yılında 18 - 29 Kasım tarihleri arasında on gün sadrazamlık yapmış bir Osmanlı devlet adamıdır. "Nişancı" lakabı ile veya "Eski Lala Mehmed Paşa" şeklinde de anılır.

Hayatı

İsminin çağrıştırdığının aksine Tekeli (Antalya) değil, Saruhanlı (Manisa) olup Türk zeamet sahibinin oğludur. Doğum tarihi bilinmemekte, ancak Marmara (Gölmarmara) kasabası doğumlu olduğu bilinmektedir.

III. Murad şehzade ve Manisa'da vali iken, Tekeli Lala Mehmed Paşa güzel yazı yazma kabiliyeti sayesinde onun hizmetine divan çavuşu olarak girdi. "Tekeli Mehmed Çavuş" şeklinde anılmaya başlandı. III. Murad padişah olunca Manisa'ya gelen oğlu şehzade Mehmed'in lalalığını yaptı ve "lala" lakabı ile anılmaya başlandı.

Şehzade Mehmed III. Mehmed adı ile tahta çıktığında onunla birlikte İstanbul'a geldi. Kısa bir süre sonra, 19 Kasım 1595'te Koca Sinan Paşa yerine sadrazamlığa atandı. Böylece 12 yılda çavuşluktan hükûmet reisliğine kadar çıkmıştır.

Bir defa divan-i humayuna riyaset edebilmiş şirpençeden (şarbon) hastalanmış ve sedaretinin onuncu gün hayatını kaybetti. Böylece Tekeli Lala Mehmed Paşa'nın sadrazamlığı on gün gibi çok kısa bir süre sürmüş  ve 29 Kasım 1595 günü ölmüştür. Vefa Camii mezarlığına defnedilmiştir. Selefi Koca Sinan Paşa beşinci defa sadrazamlığa tekrar getirilmiştir.

Osmanlı Devleti tarihinde günümüz Ege Bölgesi'ne denk gelen coğrafya doğumlu tek sadrazamdır. Tekeli Lala Mehmed Paşa'nın kayınvalidesi Halime Hatun adına III. Mehmed Manisa'daki şehzadeliği döneminde (1583-1595) Gölmarmara'da Halime Hatun külliyesi inşa ettirmiştir. Oğlu Arslan Paşa'nın da devlet görevinde bulunduğu Evliya Çelebi Seyahatnâme'sinde zikredilmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Uzunçarsılı, İsmail Hakkı, (1954) Osmanlı Tarihi III. Cilt, 2. Kısım , XVI. Yüzyıl Ortalarından XVII. Yüzyıl Sonuna kadar), Ankara: Türk Tarih Kurumu (Altıncı Baskı 2011 ISBN 978-975-16-0010)  say.350
 Danişmend, İsmail Hâmi (1971), Osmanlı Devlet Erkânı,  İstanbul:Türkiye Yayınevi.
 Tekeli Lala Mehmed Paşa
 Tektaş, Nazım. (2009), Sadrâzamlar - Osmanlı'da İkinci Adam Saltanatı. İstanbul:Çatı Kitapları. ISBN 9789758845000

Manisa doğumlular
1595 yılında ölenler
16. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı sadrazamları
Doğum tarihi bilinmeyenler
İstanbul'da ölenler

Tekeli Lala Mehmed Paşa


"I DOn't Wanna Live Forever"  je pjesma koju je snimio engleski pjevač-tekstopisac Zayn i američka pjevačica i tekstopisac Taylor Swift za soundtrack filma iz 2017. Pedeset nijansi mračnije. Pjesmu su napisali Swift, Sam Dew i Jack Antonoff, a pjesmu je producirao Antonoff. Singl je izdan 9. prosinca 2016, a glazbeni video pjesme objavljen je 27. siječnja 2017.

Ljestvice

Izvori

Singlovi iz 2016.
Skladbe Taylor Swift

I Don't Wanna Live Forever


Lokalni izbori u Zagrebu 2013. godine održani su 19. svibnja i 2. lipnja 2013., a birali su se gradonačelnik te članovi Gradske skupštine Grada Zagreba i mjesne samouprave (vijeća gradskih četvrti i mjesnih odbora).

Rezultati

Gradonačelnik

Skupština

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice Grada Zagreba vezane uz izbore

2013

Zagrebački lokalni izbori 2013.


Layla Michelle Moran (; nascida em 12 de setembro de 1982) é uma política liberal democrata britânica que está a servir como porta-voz dos Liberais Democratas para as Relações Exteriores e Desenvolvimento Internacional desde 2020 e como membro do Parlamento de Oxford West e Abingdon desde 2017.

Moran assumiu-se como pansexual em 2020 e acredita-se que seja a primeira parlamentar do Reino Unido a fazê-lo. Ela é a primeira parlamentar de ascendência palestina.

Moran frequentou escolas particulares em Bruxelas, Kingston na Jamaica e a Roedean School perto de Brighton. Ela estudou Física no Imperial College London e completou o seu PGCE na Brunel University London. Ela trabalhou como professora de matemática e física. Moran fez campanha sem sucesso como candidata Liberal Democrata em Battersea nas eleições gerais de 2010 e no distrito eleitoral do Centro-Oeste na eleição da Assembleia de Londres em 2012.

Ela disputou Oxford West e Abingdon nas eleições gerais de 2015, ficando em segundo lugar. Ela foi selecionada para o assento novamente nas eleições gerais de 2017 e foi eleita para a Câmara dos Comuns, derrotando a deputado conservador Nicola Blackwood, com 26.256 votos (43,7%) e uma maioria de 816 votos.

Ela atuou como porta-voz dos Liberais Democratas do Departamento de Educação sob três líderes de 2017 a 2020 e foi porta-voz do Departamento para o Digital, Cultura, Média e Desporto de 2019 a 2020. Depois de Jo Swinson ter perdido o seu assento nas eleições gerais de 2019, Moran tornou-se a líder dos liberais democratas nas eleições de liderança de 2020, que ela perdeu para o líder interino Sir Ed Davey. Em 31 de agosto de 2020, Davey nomeou Moran como secretária de Relações Exteriores dos Liberais Democratas e como porta-voz de Desenvolvimento Internacional no dia seguinte.

Início de vida e carreira
Layla Michelle Moran nasceu em Hammersmith, Londres, em 12 de setembro de 1982, a filha mais velha do diplomata James Moran e Randa Moran, uma cristã palestina de Jerusalém. O seu bisavô foi o escritor palestino Wasif Jawhariyyeh, que publicou extensas memórias. Moran descreve-se como uma palestina britânica. Sobre a sua educação, Moran disse: "A minha formação palestiniana deixou-me interessada ao nível global. A política estava sempre na mesa de jantar; isso preparou-me para envolver-me." Moran foi criada como uma cristã cultural e agora identifica-se como uma humanista.

Como o seu pai era diplomata da União Europeia e os seus antecessores, Moran cresceu em vários países, incluindo Bélgica, Grécia, Etiópia, Jamaica e Jordânia. Ela frequentou escolas particulares em Bruxelas, Kingston na Jamaica e a Roedean School em Brighton. De 2000 a 2003, ela estudou física no Imperial College London, e de 2005 a 2007 completou um PGCE na Brunel University London. De 2007 a 2008, fez mestrado em educação comparada no Instituto de Educação da UCL.

De 2003 a 2012, Moran foi professora de matemática e física na International School of Brussels e em duas escolas em Londres: Queensmead School e Southbank International School. Entre 2009 e 2013 trabalhou como tutora de cursos em meio período para a Oxford Study Courses, empresa que auxilia professores e alunos do Bacharelado Internacional, e a partir de 2013 foi gerente académica em tempo integral.

Carreira política
Moran foi selecionada como candidata Liberal Democrata por Battersea nas eleições gerais de 2010 e ficou em terceiro lugar. Ela também se candidatou ao distrito eleitoral do Centro-Oeste na eleição da Assembleia de Londres de 2012, ficando em quarto lugar.

Moran disputou Oxford West e Abingdon nas eleições gerais de 2015, ficando em segundo lugar. Ela foi selecionada para o cargo novamente nas eleições gerais de 2017 e ganhou o assento de Nicola Blackwood, uma conservadora que era então ministra da Saúde, com 26.256 votos (43,7%) e uma maioria de 816 votos. Moran tornou-se a primeira membro do Parlamento do Reino Unido de ascendência palestiniana e a primeira mulher deputada liberal democrata de uma minoria étnica.

Em junho de 2017, Moran foi nomeada porta-voz Liberal Democrata para a educação, ciência e jovens na Câmara dos Comuns. Naquele mês, ela usou o seu discurso inaugural para pedir financiamento mais justo para as escolas e, em julho de 2017, ela manifestou-se contra o fecho de todos os centros infantis Sure Start em Oxfordshire no início do ano. Também em julho de 2017, Moran foi zombada por acusar os conservadores de subfinanciar um novo esquema para fornecer 30 horas de creche gratuita para os filhos de pais que trabalham. Mais tarde, em 2017, ela foi nomeada membro do Comité de Contas Públicas, responsável por supervisionar os gastos do governo.

Em maio de 2019, Moran anunciou que, sendo uma parlamentar relativamente nova, não concorreria às eleições de liderança dos Liberais Democratas de 2019. Ela havia sido considerada a favorita para substituir Vince Cable como líder, após o seu anúncio em setembro de 2018 de que ele pretendia renunciar ao cargo. Nas eleições gerais de 2019, ela candidatou-se à reeleição, aumentando a sua maioria para 8.943. Em março de 2020, Moran anunciou que concorreria às eleições de liderança de 2020. Moran terminou em segundo lugar com 35,6% dos votos, perdendo para Ed Davey, o co-líder interino.

Moran também tem sido uma voz de liderança na chamada para uma revisão completa do currículo de história do GCSE. Ela argumenta que, para combater o racismo institucional na sociedade, os alunos devem aprender sobre o passado colonial da Grã-Bretanha e as injustiças que ocorreram dentro dele. Em 2020, mais de 250.000 pessoas assinaram uma petição pedindo que 'a história colonial da Grã-Bretanha fosse uma parte obrigatória do currículo', o que levou Moran e outros 30 deputados de vários partidos a aplicar maior pressão sobre o governo para fazer mudanças significativas no currículo de história.

Em 2021, Moran foi uma dos três deputados que entraram com sucesso na justiça contra o Departamento de Saúde e Assistência Social por contratos concedidos durante a pandemia de COVID-19.

Posições políticas

Alterações Climáticas
Moran apoia a ação perante as alterações climáticas e foi a única deputada de Oxfordshire a apoiar o projeto de lei de Emergência Climática e Ecológica (CEE).

União Europeia
Moran opôs-se ao Brexit e apoiou um segundo referendo sobre a adesão à UE. No entanto, após as eleições gerais de 2019, ela disse que a política foi um erro.

Política externa
Moran opôs-se à invasão do Iraque em 2003. Ela opôs-se aos cortes na ajuda externa ao Iêmen. Ela também critica a intervenção liderada pela Arábia Saudita no Iémen.

Moran acredita que o Reino Unido deveria anunciar o reconhecimento do Estado da Palestina. Ela chamou os nomes das crianças mortas na crise Israel-Palestina de 2021 no Parlamento.

Moran apoiou um inquérito sobre os desaparecimentos de Mohammed Bin Nayef e do príncipe Ahmed Bin Abdulaziz da Arábia Saudita. Ela também é crítica do comércio de armas entre a Reino Unido e a Arábia Saudita, e é uma crítica da Rússia. Em fevereiro de 2022, ela usou a capa do privilégio parlamentar para nomear os Navalny 35, oligarcas russos que, como aliados de Vladimir Putin, deveriam ter sanções impostas sobre eles.

Moran é uma defensora de Nazanin Zaghari-Ratcliffe e pediu a sua libertação da prisão no Irão.

Vida pessoal
Em entrevista ao The Times, Moran afirmou que sofreu de depressão quando era estudante e atribuiu isso a uma autoimagem negativa decorrente do estigma social da obesidade. Ela passou por uma cirurgia de grampeamento no estômago para a ajudar a perder peso.

Em 2013, Moran e o seu então namorado Richard Davis foram brevemente interrogados pela polícia, depois de ela o ter esbofeteado durante uma discussão no seu quarto de hotel na Conferência Federal Liberal Democrata. Nenhuma acusação foi feita, mas o relacionamento terminou posteriormente.

Em 2 de janeiro de 2020, Moran revelou em entrevista à PinkNews que ela é pansexual; acredita-se que ela seja a primeira parlamentar do Reino Unido a assumir-se como pansexual. Moran também revelou que estava num relacionamento estável com Rosy Cobb, ex-assessora de imprensa liberal-democrata. Cobb foi suspensa pelo partido durante a eleição geral anterior por uma acusação de que ela havia forjado um e-mail.

Ligações externas
 Website oficial
 Perfil no Parlamento do Reino Unido
 Contribuições no Parlamento na Hansard
 Registo de votações na Public Whip
 Registo no Parlamento no TheyWorkForYou

Pessoas vivas
Humanistas do Reino Unido
Alunos do Imperial College London
Nascidos em 1982
Membros do Parlamento do Reino Unido
Políticos LGBT
Mulheres LGBT
Pansexuais

Layla Moran


Noritaka Hidaka (født 29. maj 1947) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1972||1||0
|-
|1973||3||0
|-
!Total||4||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Noritaka Hidaka


بلدية فيلاغارسيا ديل يانو ، هي إحدى بلديات مقاطعة قونكة إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة قشتالة لا منتشا وسط البلاد, و المائلة لجهة الشرق من إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 892 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

أماكن مأهولة في قونكة
بلديات قونكة

فيلاغارسيا ديل يانو


Alcedo este un gen de păsări coraciiforme din familia Alcedinidae, care include numeroase specii de pescărei (singular pescărel ),  din Lumea Veche, printre care și pescărelul comun, Alcedo atthis.

Specii
Conform lui Clements genul cuprinde 15 specii:
Alcedo hercules
Alcedo atthis
Alcedo atthis ispida (pescărelul verde)
Alcedo semitorquata
Alcedo quadribrachys
Alcedo meninting
Alcedo azurea
Alcedo websteri
Alcedo euryzona
Alcedo cyanopecta
Alcedo argentata
Alcedo cristata
Alcedo vintsioides
Alcedo leucogaster
Alcedo coerulescens
Alcedo pusilla

Alți autori mai includ aici și alte două specii, considerate de unii subspecii de Alcedo cristata:
Alcedo nais
Alcedo thomensis

Referințe

Legături externe

Genuri de păsări

Alcedo


Yerleşim yerleri
 Akçapınar, Serik, Antalya ili Serik ilçesine bağlı mahalle
 Akçapınar, Bandırma, Balıkesir ili Bandırma ilçesine bağlı mahalle
 Akçapınar, Gönen, Balıkesir ili Gönen ilçesine bağlı mahalle
 Akçapınar, Bozüyük, Bilecik ili Bozüyük ilçesine bağlı köy
 Akçapınar, Osmaneli, Bilecik ili Osmaneli ilçesine bağlı köy
 Akçapınar, Keles, Bursa ili Keles ilçesine bağlı mahalle
 Akçapınar, Mustafakemalpaşa, Bursa ili Mustafakemalpaşa ilçesine bağlı mahalle
 Akçapınar, Yenişehir, Bursa ili Yenişehir ilçesine bağlı mahalle
 Akçapınar, Çanakkale, Çanakkale ili merkez ilçesine bağlı köy
 Akçapınar, Akköy, Denizli ili Akköy ilçesine bağlı mahalle
 Akçapınar, Devrekani, Kastamonu ili Devrekâni ilçesine bağlı köy
 Akçapınar, Bozkır, Konya ili Bozkır ilçesine bağlı mahalle
 Akçapınar, Turgutlu, Manisa ili Turgutlu ilçesine bağlı mahalle
 Akçapınar, Kızıltepe, Mardin ili Kızıltepe ilçesine bağlı mahalle
 Akçapınar, Ula, Muğla ili Ula ilçesine bağlı mahalle
 Akçapınar, Taraklı, Sakarya ili Taraklı ilçesine bağlı mahalle
 Akçapınar, Çemişgezek, Tunceli ili Çemişgezek ilçesine bağlı köy

Akçapınar


Olaylar

Doğumlar
 15 Şubat - Galileo Galilei, İtalyan fizikçi, matematikçi, gökbilimci ve filozof. Modern fiziğin ve teleskobik astronominin kurucularından (ö. 1643).
 William Shakespeare

Ölümler
 18 Şubat - Michelangelo Buonarroti, ressam (d. 1475).

1564


The year 1860 in science and technology involved some significant events, listed below.

Astronomy
 July 18 – Total solar eclipse. Warren De La Rue's photographs of this event, taken in Spain, together with those of Angelo Secchi, demonstrate the solar character of the prominences or red flames seen around the limb of the Moon during such an eclipse.

Biology
 June 30 – Debate about evolution at the new Oxford University Museum of Natural History.
 John Curtis publishes Farm Insects, being the natural history and economy of the insects injurious to the field crops of Great Britain and Ireland... with suggestions for their destruction in Glasgow.

Botany
 Joseph Dalton Hooker concludes publication of The Botany of the Antarctic Voyage of H.M. Discovery Ships Erebus and Terror ... 1839–1843 with issue of the final part of Flora Tasmaniae in London.

Chemistry
 September 3–5 – Karlsruhe Congress, the first international meeting of chemists.
 Marcellin Berthelot rediscovers and names acetylene.
 Robert Bunsen and Gustav Kirchhoff, using their newly improved spectroscope, discover and name caesium in mineral water from Bad Dürkheim, Germany.
 Stanislao Cannizzaro, resurrecting Avogadro's ideas regarding diatomic molecules, compiles a table of atomic weights and presents it at the 1860 Karlsruhe Congress, ending decades of conflicting atomic weights and molecular formulas, and leading to Mendeleev's discovery of the periodic law.
 Albert Niemann makes a detailed analysis of the coca leaf, isolating and purifying the crystalline alkaloid which he calls cocaine.
 The Erlenmeyer flask is created by German chemist Emil Erlenmeyer.

Mathematics
 Carl Wilhelm Borchardt first discovers and proves Cayley's formula in graph theory.

Medicine
 July 9 – The Nightingale Training School and Home for Nurses, the first nursing school based on the ideas of Florence Nightingale, is opened at St Thomas' Hospital in London.

Psychology
 Gustav Fechner publishes Elemente der Psychophysik, establishing the discipline of psychophysics and introducing the Weber–Fechner law on the intensity of stimuli.

Technology

 April 9 – Earliest known decipherable sound recording of the human voice, a phonautogram, produced by Édouard-Léon Scott de Martinville. Playback is impossible at this time.
 December 29 – Launch of HMS Warrior by the Thames Ironworks and Shipbuilding Company, the first all-iron warship, for the first time combining steam engines delivering high speed, rifled breech-loading guns, iron frames and armoured cladding, and the propeller, in the largest naval ship built to this date.
 Edward Samuel Ritchie, considered to be the most innovative instrument maker in nineteenth-century America, receives a U.S. patent for the first successful and practicable liquid-filled marine compass suitable for general use.

Awards
 Copley Medal: Robert Wilhelm Bunsen
 Wollaston Medal for geology: Searles Valentine Wood

Births
 February 29 – Herman Hollerith (died 1929), American statistician, punched card data processing inventor.
 May 2
 John Scott Haldane (died 1936), Scottish physiologist.
 D'Arcy Wentworth Thompson (died 1948), Scottish biologist.
 May 25 – James McKeen Cattell (died 1944), American psychologist.
 June 8 – Alicia Boole Stott (died 1940) Anglo-Irish mathematician.
 December 31 – John T. Thompson (died 1940), American inventor.

Deaths
 January 27 – János Bolyai (born 1802), Hungarian mathematician.
 January 27 – Thomas Brisbane (born 1773), British astronomer.
 April 1 – Joseph Guislain (born 1797), Belgian psychiatrist.
 June 29 – Thomas Addison (born 1793), English physician and scientist.
 July 1 – Charles Goodyear (born 1800), American inventor of the vulcanization process.
 December 3 – Joseph Marie Élisabeth Durocher (born 1817), French geologist.

References

19th century in science

1860 in science


Prof. dr. sc. Mislav Grgić (Osijek, 1973.) hrvatski je sveučilišni profesor - redoviti profesor u trajnom zvanju, znanstvenik, doktor tehničkih znanosti, diplomirani inženjer elektrotehnike. Bio je dekan FER-a od 2014. do 2018. godine. Bio je voditelj alumni-zajednice FER-a od 2018. do 2022. godine i bio je posebni savjetnik rektora Sveučilišta u Zagrebu za područja STEM i međunarodne projekte od 2015. do 2022. godine. Trenutačno obnaša dužnost predsjednik Kluba dekana - udruge bivših dekana svih fakulteta u Republici Hrvatskoj.

Životopis
Mislav Grgić rođen je 1973. godine u Osijeku, od oca Josipa i majke Danice. Po narodnosti je Hrvat i državljanin je Republike Hrvatske. Osnovnu školu završio je u Osijeku. Srednju školu završio je na XV. gimnaziji (MIOC) u Zagrebu 1992. godine. Iste godine upisuje Fakultet elektrotehnike i računarstva (FER) Sveučilišta u Zagrebu. Tijekom studija primio je četiri Rektorove nagrade te je bio stipendist Grada Zagreba. Diplomirao je s naglaskom na znanstvenoistraživačkom radu na FER-u 1997. godine. Magistarski rad obranio je 1998. godine. Doktorsku disertaciju obranio je 2000. godine. Od 1999. do 2000. godine boravio je na znanstvenom usavršavanju na Sveučilištu u Essexu, Ujedinjeno Kraljevstvo.

Od srpnja 1997. godine zaposlen je na FER-u u Zavodu za komunikacijske i svemirske tehnologije. U siječnju 2016. godine izabran je u najviše znanstveno-nastavno zvanje redoviti profesor u trajnom izboru, u području tehničkih znanosti, polje elektrotehnika, grana radiokomunikacije. U svibnju 2018. godine izabran je u najviše znanstveno zvanje znanstveni savjetnik u trajnom zvanju, u znanstvenom području tehničkih znanosti, polje računarstvo.

Prof. dr. sc. Mislav Grgić sudjelovao je na 15 međunarodnih i 13 domaćih znanstvenih projekata - iz područja elektrotehnike, računarstva i informacijsko-komunikacijske tehnologije (ICT). Autor je više od 200 znanstvenih i stručnih radova objavljenih u knjigama, časopisima ili zbornicima skupova. Urednik je četiri znanstvene knjige, autor četiri poglavalja u znanstvenim knjigama te je bio gost-urednik četiri međunarodna znanstvena časopisa. Član je više od 110 međunarodnih programskih i organizacijskih odbora znanstvenih konferencija.

Jedan je najcitiranijih znanstvenika na Sveučilištu u Zagrebu, s preko 5600 citata prema bazi Google Scholar (h-indeks: 33), pri čemu je najcitiraniji znanstvenik FER-a.

Osnivač je i prvi voditelj programa "ŠUZA - Iz škole u znanost i akademsku zajednicu" - službenog programa popularizacije FER-a, koji se provodi u suradnji s osnovnim i srednjim školama. Suutemeljitelj je i prefekt Akademskog muškog zbora FER-a i Ženskog vokalnog sastava Rezonanca FER-a. Počasni je član Hrvatskog pjevačkog društva "Slavulj" Petrinja.

Aktivno govori i piše engleski jezik, a pasivno njemački i makedonski jezik.

Akademske i stručne dužnosti
Od 2010. do 2014. godine obnašao je dužnost prodekana za znanost FER-a, a od 2014. do 2018. godine obnašao je dužnost dekana FER-a. Od 2015. do 2022. godine bio je posebni savjetnik rektora za područja STEM i međunarodne projekte. Od 2018. do 2022. godine bio je voditelj alumni-zajednice na FER-u. Od studenoga 2018. do rujna 2020. godine bio je član Savjeta za strateški razvoj Končar-Elektroindustrije, a od siječnja 2019. do lipnja 2020. godine obnašao je dužnost savjetnika za znanost predsjednika Uprave Končar-Elektroindustrije. Od studenoga 2022. godine obnaša dužnost predsjednik Kluba dekana  - udruge bivših dekana svih fakulteta u Republici Hrvatskoj.

Od ožujka 2014. do ožujka 2018. godine obnašao je dužnost potpredsjednika udruge "Energy Platform Living Lab - Udruga za otvorene inovacije u energetici". Od studenoga 2015. do kolovoza 2018. godine bio je predsjednik Upravnog vijeća ustanove Inovacijski centar Nikola Tesla. Od studenoga 2015. godine član je Nakladničkog savjeta Hrvatskih sveučilišnih novina - Universitas. Od svibnja 2016. godine član je Uredničkog vijeća Hrvatskoga biografskoga leksikona za struku 'elektrotehnika' pri Leksikografskom zavodu Miroslav Krleža.

Od srpnja 2019. godine primljen je kao redoviti član u Academia Europaea - Europsku akademiju sa sjedištem Londonu, koja je osnovana 1988. godine i u kojoj, između ostalih, djeluje preko 70 dobitnika Nobelove nagrade.

Znanstvene i stručne organizacije
Od 2012. godine redoviti je član Akademije tehničkih znanosti Hrvatske (HATZ), u kojoj je bio član suradnik od 2004. do 2012. godine. Od 2013. do 2016. godine obnašao je dužnost predsjednika Hrvatske sekcije IEEE (The Institute of Electrical and Electronics Engineers) koja ima gotovo 700 članova - inženjera i studenata elektrotehnike i računarstva u Hrvatskoj.

Od 2005. do 2008. godine bio je član radne skupine za pripremu pregovora - pravne stečevine Europske unije pri pristupanju Republike Hrvatske Europskoj uniji za poglavlje pregovora 10: "Informacijsko društvo i mediji", kroz koju je uspješno sudjelovao na multilateralnom i bilateralnom screeningu u Bruxellesu. Od 2008. do 2011. godine bio je vanjski član Odbora za pomorstvo, promet i veze Hrvatskoga sabora za područje telekomunikacija.

Član je Izvršnog odbora Hrvatskog društva Elektronika u pomorstvu - ELMAR i dugogodišnji voditelj programskog odbora znanstvenog simpozija Elektronika u pomorstvu - ELMAR. Od travnja 2012. godine do danas zamjenik je voditelja Vijeća preddiplomskog studija inženjerstva na engleskom jeziku. Od siječnja 2018. godine član je Vijeća dislociranog sveučilišnog preddiplomskog studijskog programa Energetska učinkovitost i obnovljivi izvori u Šibeniku Sveučilišta u Zagrebu. Od lipnja 2009. do lipnja 2013. godine bio je član Odbora za međunarodnu suradnju Akademije tehničkih znanosti Hrvatske (HATZ). Od veljače 2016. godine član suradnik je Znanstvenog vijeća za obrazovanje i školstvo Hrvatske akademije znanost i umjetnosti (HAZU).

Član je najznačajnijih svjetskih stručnih udruga/društava: IEEE, IEEE Computer Society, IEEE Communications Society, IEEE Signal Processing Society, IEEE Engineering in Medicine and Biology Society, IEEE Computational Intelligence Society, EURASIP - The European Association for Signal Processing, SPIE - Society of Photo-Optical Instrumentation Engineers. Član je domaćih stručnih udruga: ELMAR - Hrvatsko društvo Elektronika u pomorstvu te AMAC-FER - Zajednice diplomiranih inženjera Fakulteta elektrotehnike i računarstva Sveučilišta u Zagrebu (Almae Matris Alumni Croaticae - FER). Promoviran je u status Senior Member društva IEEE (2006. godine) i društva SPIE (2021. godine).

Nagrade i priznanja
Odlukama Fakultetskog vijeća FER-a dodijeljene su mu brončana plaketa "Josip Lončar" za posebno istaknuti diplomski rad, srebrna plaketa "Josip Lončar" za posebno istaknuti magistarski rad i zlatna plaketa "Josip Lončar" za veliki doprinos razvoju i uspješno upravljanje Fakultetom, za znanstveni doprinos u području digitalne obrade slike i multimedijskih komunikacija, za popularizaciju znanosti te za sveukupno podizanje prepoznatljivosti Fakulteta svojim znanstvenoistraživačkim i stručnim radom - 1997., 1999. i 2020. godine. Godine 2005. dobio je nagradu mladom znanstveniku "Vera Johanides" Akademije tehničkih znanosti Hrvatske (HATZ) za znanstveni doprinos u području multimedijskih komunikacija. Godine 2016., u povodu Dana Sveučilišta (Dies Academicus), rektor Sveučilišta u Zagrebu dodijelio mu je posebno priznanje za predani i angažirani rad. U svibnju 2017. dodijeljena mu je Nagrada Grada Zagreba za veliki doprinos znanstvenom radu i djelovanju u Zagrebu. U listopadu 2017. godine dobiva priznanje Sveučilišta u Zagrebu za izniman doprinos razvoju sveučilišnog športa u akademskoj godini 2016./2017. Najveću sveučilišnu nagradu u području tehničkih znanosti - Nagradu "Fran Bošnjaković" Sveučilišta u Zagrebu - dobiva u studenome 2017. godine za zapažene rezultate u znanstvenom, nastavnom i stručnom radu te promicanju znanstvene discipline i struke. U studenome 2017. godine dobiva Nagradu za izniman doprinos Hrvatskoj sekciji IEEE.

Predsjednica Republike Hrvatske gđa Kolinda Grabar Kitarović odlikovala ga je u lipnju 2019. godine Redom Danice hrvatske s likom Ruđera Boškovića za osobite zasluge za znanstveni rad, popularizaciju znanosti i privlačenje međunarodnih projekata. U prosincu 2019. godine u Hrvatskome saboru uručena mu je Godišnja državna nagrada za popularizaciju i promidžbu znanosti za 2018. godinu, koju skupno dobiva s još troje suradnika s FER-a.

Aktivnosti u udrugama
Član je Matice hrvatske, Družbe "Braća Hrvatskoga Zmaja", Bratovštine Svih Svetih iz Korčule, Hrvatskog grboslovnog i zastavoslovnog društva i Hrvatske akademske zajednice. U Družbi "Braća Hrvatskoga Zmaja" obnaša dužnost Velikoga meštra od 2021. do 2026. godine, a prethodno je, od siječnja 2017. do svibnja 2019. godine, obnašao dužnost herolda - pročelnika zmajskog heraldičkog ureda te je od 2017. do 2021. godine bio član povjerenstva za Stari grad Ozalj, koje upravlja dvorcem iz 1244. godine. U Hrvatskoj akademskoj zajednici predsjednik je Akademskog vijeća HAZ-a, član Predsjedništva HAZ-a i član Glavnog odbora HAZ-a. Podupirući je član Udruge obitelji s troje ili više djece (udruga Obitelji 3plus).

Utemeljitelj je nekoliko udruga građana: Hrvatskog vijeća europskog pokreta, Hrvatskog kluba za međunarodnu suradnju, Hrvatske juniorske komore te Hrvatskog akademsko-poslovnog kluba.

Osobni život
Mislav Grgić oženjen je sa Sonjom Grgić (rođ. Bauer), sveučilišnom profesoricom. Otac je jednog djeteta. Po svjetonazoru je demokršćanin. Rimokatolik je i vjernik. Mlađi je brat Siniše Grgića.

Izvori

Bibliografija

 Profil na Hrvatskoj znanstvenoj bibliografiji (CROSBI): http://bib.irb.hr/lista-radova?autor=223272
 Scopus Author ID: https://www.scopus.com/authid/detail.uri?authorId=56234047900
 Publons-profil: https://publons.com/researcher/2886760/mislav-grgic/
 ORCID-profil: http://orcid.org/0000-0001-6230-3734
 Profil na Google Scholar: https://scholar.google.com/citations?user=IyLtdscAAAAJ

Vanjske poveznice

 Prof. dr. sc. Mislav Grgić - osobna web-stranica: http://www.mislavgrgic.info/

Životopisi, Zagreb
Hrvatski znanstvenici
Znanost i tehnologija u Hrvatskoj
Visoko obrazovanje u Hrvatskoj
Nositelji Reda Danice Hrvatske

Mislav Grgić


Alice in Chains (katkad neslužbeno poznat pod imenima The Dog Album, The Dog Record ili Tripod) istoimeni je treći studijski album američkog rock sastava Alice in Chains. Diskografska kuća Columbia Records objavila ga je 7. studenog 1995. godine. Prvi je studijski album skupine nakon vrlo uspješnog albuma Dirt (iz 1992.), kao i prvi studijski album na kojem se pojavio basist Mike Inez; posljednji je studijski uradak grupe na kojem se pojavio izvorni pjevač Layne Staley, koji je preminuo 2002. godine, kao i njezin posljednji album koji je objavila Columbia Records. Debitirao je na prvom mjestu ljestvice Billboard 200 i na njoj je ostao 46 tjedana. Bili su objavljeni i singlovi za skladbe "Grind", "Heaven Beside You" i "Again". "Grind" i "Again" bile su nominirane za nagradu Grammy u kategoriji najbolje hard rock izvedbe. Alice in Chains postigao je dvostruku platinastu nakladu u SAD-u i bio je prodan u više od tri milijuna primjeraka diljem svijeta. Kako bi podržala album, grupa je objavila pseudodokumentarac The Nona Tapes koji je stekao kultni status.

Kao što je bio slučaj i s prethodnim uradcima, pjesme na albumu govore o teškim temama kao što su depresija, usamljenost, zloupotreba droga, veze, ljutnja i smrt. Skupina se na albumu manje služi metal rifovima, a više melodijama i teksturalno različitim aranžmanima, kao i akustičnom atmosferom prisutnom na njezinim EP-jevima. Međutim, rifovi su uglavnom preugođeni pola tona dublje i atonalitetni, zbog čega podosta podsjećaju na žanrove doom i sludge metala.

Pozadina i snimanje
Nakon objave EP-ja Jar of Flies pjevač Layne Staley uključio se u program odvikavanja od heroina. Sastav je tijekom ljeta 1994. trebao otići na turneju s Metallicom, Suicidal Tendenciesom, Danzigom i Fightom, no tijekom uvježbavanja za turneju Staley je ponovo počeo uzimati heroin. Staleyjevo stanje natjeralo je ostale članove da otkažu sve nastupe dan prije početka turneje te je tako grupa na neko vrijeme pauzirala svoje aktivnosti. Na turneji ju je zamijenio Candlebox. Dok je Alice in Chains bio neaktivan, Staley se pridružio "grunge supergrupi" Mad Season, dok je gitarist Jerry Cantrell počeo raditi na glazbi za ono što je izvorno trebao biti njegov samostalan album.

U siječnju 1995. Cantrell, basist Mike Inez i bubnjar Sean Kinney počeli su neobvezno svirati Cantrellov materijal. U proljeće te godine pozvali su Staleyja natrag u skupinu. Staley je izjavio: "Počeli smo se odvajati i odlaziti različitim putevima. Osjećali smo se kao da izdajemo jedni druge."

U travnju 1995. Alice in Chains ušao je u Bad Animals Studio u Seattleu s producentom Tobyjem Wrightom, koji je prethodno radio s Corrosion of Conformityjem i Slayerom. Prije odlaska u studio grupa je skladala vrlo malo pjesama, pa se poslužila Cantrellovim materijalom kao temeljem za naknadne skladbe. Nakon toga je dala demosnimke Staleyju kako bi mogao napisati tekstove. Album je bio dovršen u kolovozu 1995. godine. Cantrell je rekao: "Bilo je to depresivno razdoblje i dovršavanje albuma bilo je poput čupanja kose, ali bilo je zapravo jebeno cool i drago mi je što smo to doživjeli. Zauvijek ću cijeniti tu uspomenu", a Staley je dodao: "I ja ću ju zauvijek cijeniti, ali samo zato što se jedino sjećam procesa snimanja za taj album."

Tijekom snimanja uratka Staley je postao težak ovisnik o heroinu te je često kasnio na snimanje albuma i probe, a često se nije ni pojavljivao. Menadžerica skupine, Susan Silver, izjavila je: "...Bilo je to vrlo bolno razdoblje jer je dugo trajalo. Bilo je jezivo vidjeti [Laynea] u takvom stanju. No, kad je bio pri svijesti, bio je najsimpatičniji momak svijetlih očiju kojeg ste mogli upoznati. Biti na sastanku s njime i vidjeti ga kako pred vama pada u san bilo je strahovito zabrinjavajuće."

Dok je sastav još bio u studiju, neobrađeni miks pjesme "Grind" procurio je na radio i dosta se često reproducirao. Grupa je 6. listopada 1995. satelitskim prijenosom na radiju objavila studijsku inačicu pjesme.

Glazba i tekstovi
Cantrell je u vrijeme objave uratka u intervjuu s Rolling Stoneom izjavio: "Svojom glazbom pokušavamo uzeti nešto ružno i učiniti ga prekrasnim."

Staley je napisao tekstove za sve pjesme osim za "Grind", "Heaven Beside You" i "Over Now". Staley je komentirao: "Napisao sam bilo što što mi je bilo na umu...Stoga je dosta tekstova labavo. Da me sad zatražite da otpjevam bilo koju od tih pjesama, ne bih mogao to učiniti. Ne mogu ih zapamtiti jer su još toliko novi." Dodao je: "Dugo sam dozvoljavao problemima i lošim vezama da utječu na mene umjesto da ih ignoriram...Mislio sam da je guba to što mogu skladati tako mračnu, depresivnu glazbu. Ali umjesto da to bude terapeutsko iskustvo, problemi su se počeli vući i nastavili su boljeti. Ovog sam puta samo rekao 'Jebeš ga. Mogu skladati dobru glazbu, a ako mi bude do smijeha, mogu se smijati.' Nema neke velike, duboke poruke u tim pjesmama. Govore samo o tome što mi je tad bilo na umu. Prošli smo kroz dobra i loša vremena. Snimili smo nekoliko mjeseci bivanja čovjekom."

"Sludge Factory" govori o telefonskom pozivu Columbijinih direktora Dona Iennera i Michele Anthony Staleyju i Wrightu dok su bili u studiju. Ienner i Anthony rekli su im da imaju još devet dana da dovrše album jer su već predugo bili u studiju.

Cantrell je glavni pjevač na trima od četiri singlova: "Grind", "Heaven Beside You" i "Over Now", jedina je iznimka skladba "Again". Cantrell je također napisao stihove za pjesme na kojima je glavni pjevač. O skladbi "Grind" Cantrell je izjavio da je bila napisana "u vrijeme najvećeg publiciteta o otkazanim turnejama, heroinu, amputacijama, svemu. Tako je postala još jedna pjesma u stilu 'JEBITE SE jer ste rekli nešto o mojem načinu života'." Cantrell je napisao "Heaven Beside You" nakon što je prekinuo sa svojom djevojkom s kojom je bio sedam godina. U knjižici albuma box seta Music Bank Cantrell je ovako opisao pjesmu: "To je još jedan pokušaj mirenja s činjenicom da me moj životni put dijeli od osobe koju volim. Sve stvari koje pišem o njoj moj su način komunikacije s njom, način da kažem stvari koje nikad ne bih mogao reći drugačije." O skladbi "Over Now" Cantrell je izjavio: "U njoj ima dosta dubokih poruka, to je velika epska stvar. Osim toga, uvijek na sam kraj albuma možete staviti vrlo dugačku pjesmu." Akustična inačica "Over Now" bila je objavljena 1996. kao singl s albuma MTV Unplugged.

Cantrell je u intervjuu s Noiseyjem 2018. godine o albumu rekao:

Omot i naziv
Uradak je neslužbeno poznat i pod imenima "Tripod" odnosno "Three-Legged Dog Album" ("Album s tronogim psom") zbog tronogog psa na naslovnici i Franka Lentinija na suprotnoj strani. Sliku psa na naslovnici nadahnuo je tronogi pas pod imenom Tripod koji je plašio i naganjao bubnjara Seana Kinneyja dok je kao dijete dostavljao novine. Kinney je i zaslužan za ilustracije na albumu.

Za naslovnicu je albuma Rocky Schenck 23. kolovoza 1995. godine fotografirao tronogog psa na igralištu u blizini središta Los Angelesa. Schenck je organizirao audiciju za tronoge pse, no sastav je na koncu za naslovnicu odabrao faksimil slike tronogog psa jer je smatrao da izgleda više beskompromisno i zato što se takva slika više sviđala Staleyju i Cantrellu. Cantrell je komentirao da se Kinney jako naljutio zato što su potrošili novac za fotografiranje i dobivene fotografije nisu iskoristili za naslovnicu. Drugi tronogi pas imena Sunshine pojavio se u glazbenom spotu za "Grind". Schenckova fotografija psa na igralištu konačno se pojavila nekoliko godina kasnije na box setu Music Bank iz 1999. godine. Suprotno glasinama, niti jedan od navedenih pasa nije pripadao Cantrellu. Cantrell je u intervjuima izjavio da ne poznaje vlasnika psa.

Prvotno su postojale tri inačice CD-a: jedna u prozirnoj ljubičastoj kutijici s prozračnim žutozelenim bočnim dijelom, jedna s obrnutom shemom boja i jedna uglavnom jednobojna. Inačica s ljubičastom kutijicom trenutno je nedostupna, dok je žutozelena verzija danas raritet. Na jednobojnoj naslovnici pas ima žute oči. Inačica uratka na kazeti sadrži prozirnu ljubičastu kazetu ili prozirnu žutozelenu kutijicu. Uradak je bio objavljen i na dvostrukom gramofonskom izdanju s ljubičastom etiketom na A-strani i žutozelenom etiketom na B-strani obaju diskova. Prvi disk sadrži prvih šest, a drugi preostalih šest pjesama. Na svakoj strani pojavljuju se po tri skladbe.

U Japanu je naslovnica CD-a bila zamijenjena praznom bijelom naslovnicom s tamnoplavim tekstom "Alice In Chains" unutar tamnoplavog pravokutnika u donjem desnom kutu. Na toj se verziji albuma nije pojavila ni slika Franka Lentinija, već je njegovo mjesto zauzela uglavnom bijela pozadina. CD je narančaste boje.

Schenck je 17. srpnja 2019. na svojem profilu na Instagramu objavio alternativnu naslovnicu albuma koja prikazuje tronogog psa i djecu na igralištu.

The Nona Tapes
Radi promidžbe albuma Columbia je zatražila skupinu da izradi elektroničku novinarsku mapu, marketiniški alat kojim se često služilo tijekom 1990-ih i na kojem su članovi trebali pričati o samima sebi, ali nisu to željeli učiniti. Uzeli su novac koji im je dala diskografska kuća i umjesto toga snimili pseudodokumentarac The Nona Tapes, čiji je producent bio Rocky Schenck. U njemu Jerry Cantrell glumi novinarku Nonu Weisbaum, koja intervjuira njegove kolege iz skupine, koji pak tijekom automobilske vožnje Seattleom glume same sebe, iako u izmišljenoj verziji. Glazbeni spot za pjesmu "Grind" pojavljuje se na kraju filma. Columbia u početku nije bila zadovoljna The Nona Tapesom i rekla je grupi da je bezveze potrošila njezin novac. Međutim, stekao je kultni status i Columbia ga je odlučila prodati, ali je sastav bio protiv toga. Videozapis je na koncu u prosincu 1995. godine bio objavljen na VHS-u. Godine 2006. The Nona Tapes bio je objavljen na DVD-u i činio je dodatni materijal na kompilaciji The Essential Alice in Chains. Službeni je kanal grupe 19. lipnja 2017. godine objavio film na YouTubeu.

Objava i recenzije
Iako nije bio uspješan kao Dirt, album je debitirao na prvom mjestu ljestvice Billboard 200 te je ostao na njoj 46 tjedana. Do danas je postigao dvostruku platinastu nakladu. Sastav je odlučio ne poći na turneju kako bi podržao Alice in Chains, zbog čega su se dodatno počele širiti glasine o drogiranju. Nakon što je bio upitan o tome je li ga neodlazak na turneju frustrirao, Cantrell je izjavio kako je Staleyjeva ovisnost dovela do napetosti među članovima: "Bilo je to vrlo frustrirajuće, ali smo izdržali do samoga kraja. Zajedno smo proživjeli dobra vremena i držali smo se zajedno kad su došli problemi. Nikad si nismo zabijali noževe u leđa niti činili ikakva slična sranja koja često možete vidjeti [u raznim grupama]."

Recenzenti su zamijetili da se uradak odvojio od žanra grungea koji se pripisivao grupi. Rolling Stone opisao ga je kao "glazbeno ponovno rođenje", a The New York Times istaknuo je da je u usporedbi s grubim distorzijama koje se povezuju s grungeom zvuk Alice in Chainsa''' "jasno ocrtan i vrlo slojevit." Jon Wiederhorn iz Rolling Stonea komentirao je da "oslobađa i prosvjetljuje" te da pjesme "šokiraju, zapanjuju i da ostavljaju opipljiv dojam". Recenzirajući diskografiju Alice in Chainsa Bill Adams iz Ground Control Magazinea napisao je: "Ako je Jar of Flies doista postao razlog zbog kojeg je još više ljudi počelo slušati Alice in Chains, može se samo reći da istoimeni album skupine nagovještava povlačenje ili osjećaj značajne neugode. Znakovi da nešto jednostavno nije u redu pojavljuju se na cijelom Alice in Chainsu; naslovnica prikazuje sliku tronogog psa (jednom nogom manje), dok stražnji dio prikazuje sliku tronogog mandolinista (jednom nogom više). Knjižica albuma sadrži slike jezivih, iskrivljenih vila bez mesa na rukama, zlokobnih i personificiranih boca koje plutaju crnim oceanima, crteža mutiranih životinja u sudnici, sintetskih udova i još mnogo toga. To su slike nemira, bolesti i neugode, teško ih je gledati."

Pjesme s Alice in Chainsa'' koje su bile objavljene kao singlovi bile su "Grind", "Heaven Beside You" i "Again", od kojih su sve bile popraćene glazbenim spotovima. "Grind" i "Again" poimence su 1996. i 1997. godine bile nominirane za nagradu Grammy u kategoriji najbolje hard rock izvedbe. Glazbeni spot za pjesmu "Again" 1996. godine bio je nominiran za MTV-jevu nagradu za najbolji hard rock videozapis.

Popis pjesama

Skladba "Over Now" sadrži dio pjesme "Good Night" Teda Lewisa.

Zasluge

Alice in Chains
Layne Staley – ritam gitara (na pjesmi "Head Creeps"), gitarističke dionice (na pjesmi "Brush Away"), glavni vokali
Jerry Cantrell – glavni vokali (na pjesmama 1, 4 i 12), glavna gitara, ritam gitara, prateći vokali
Sean Kinney – bubnjevi, umjetnički direktor
Mike Inez – bas-gitara

Ostalo osoblje
Toby "Hobee" Wright – produkcija, snimanje, miksanje
Tom "Magnum" Nellen – snimanje
Sam Hofstedt – pomoćnik pri snimanju
John Seymour – pomoćnik pri miksanju
Stephen Marcussen – mastering
Mary Maurer – umjetnička direktorica
Doug Erb – dizajn
Rocky Schenck – fotografija
Rob Bloch – fotografija

Ljestvice

Izvori

Albumi iz 1995.
Američki glazbeni albumi

Alice in Chains (album)


Ekber Şah tam adıyla Ebü'l-Feth Celâlüddîn Muhammed Ekber Şâh (Urduca: جلال الدین محمد اکبر, Hindi: जलालुद्दीन मुहम्मद अकबर) (d. 14 Ekim 1542 - 27 Ekim 1605), babası  Hümayun Şah'ın ardından 1556-1605 arası Babür İmparatorluğu tahtına geçmiştir. Sind'de bulunan Ömerküt Kalesi'nde doğdu. Babası Hümayun Şah, annesi İran asıllı Hamide Banu'dur. Babürlerin en parlak dönemi Ekber Şah'in padişah olduğu dönemdir.

Hayatı
Babası Hümayun Şah öldüğünde henüz 14 yaşındaydı. O sırada Delhi'de bulunan Seydi Ali Reis'in tavsiyesiyle Hümayun Şah'in ölümü bir süre gizlendi ve savaşta olan Ekber, 20 gün sonra Delhi'ye gelip 15 Şubat 1556'da tahta çıktı. Harem'in politik baskısını ancak 1564'te kırdı ve otoriteyi eline aldı. Pek çok idari yenilik getirdi.

Cizvit papazlarından Bartoli Baba (Padre) Ridolfo Akuaviva'nın Büyük Moğol Yanındaki Görevi adlı Latince kitabında Ekber Şah'ın büyük bir toplantı yaparak oraya din bilginlerini ve komutanları çağırdığını, uzun zamandan beri tasarlamış olduğu yeni bir dini kurma ve onun başı olma niyetini aşağıdaki şekilde açıkladığını yazar.

Ekber Şah, farklı dinlere sahip olan tebaasını ortak tek bir din çatısı altında birleştirme projesiyle nev-i şahsına münhasır bir imparator olmaya çalışmıştır.

Ekber Şah, dedesi Babür zamanından itibaren fethedilmeye başlanan Hindistan'ı vatan olarak benimsemiş, fatih olarak geldikleri bu ülkede kalıcı olmanın yollarını aramıştı. Ekber Şah Hindu, Müslüman, Zerdüşt, Budist, Sih, Cayinizm, Hristiyan gibi pek çok din mensubunun yaşadığı bu ülkede tebaası üzerinde manevî nüfuz kurmadan birlik sağlamanın mümkün olamayacağını düşünüyordu. Ekber Şah'ın çeşitli din ve mezheplerle ırklar arasında karşılıklı müsamahaya dayanan dostluk ve barış içinde yaşama fikrini ifâde eden sulh-i küllî düşüncesini benimsemesinde Hocası Mir Abdüllâtif etkili olmuştu.

Ekber Şah, saltanatının ilk yıllarından itibaren Hindu çoğunluğun gönlünü kazanmaya yönelik uygulamalar başlattı. Kendisine veliaht doğuracak olan Hindu Rajputun Jodhaa adlı kızı ile evlendi, Hindu erkeklerden alınmakta olan cizye ile mukaddes yerlerin ziyareti sırasında Hindulardan alınan vergiyi kaldırdı. Bürokraside ve ordunun üst yönetiminde pek çok Hinduya görev verdi.

Tebaasının manevî liderliğini üstlenmek isteyen Ekber Şah, farklı dinlerin öğreticileri ile yakınlıklar kurdu, onları tanımaya ve kendisine bağlamaya çalıştı. 1580'lere doğru Zerdüştlüğe meyleden Ekber Şah, bir süre bir Zerdüşt gibi yaşadı, sarayda gece gündüz ateş yakılmasını emrederek bu ateşin söndürülmemesi görevini Ebu-l Fadl'a verdi. Ekber Şah, aynı dönemde Caynizm ve Sih inancıyla da tanıştı, sarayında bu inançların temsilcilerini bulundurdu.

Ekber Şah, 1579 yılından itibaren, Portekizli işgalcilerle birlikte gelen Cizvit papazlarını da sarayına davet ederek uzun bir süre onları misafir etti. Hristiyanlığı öğrenmeye heves eden Şah, Cizvitlere İncil'i tercüme ettirdi, onların kilise kurmalarına müsaade etti, çocuklarının eğitimiyle onları görevlendirdi. Ancak teslis inancı bir türlü Ekber Şah'ın aklına yatmadı. Onun öğrenme merakından ümitlenen, ancak umduklarını bulamayan misyonerler, yazdıkları mektuplarda; Ekber Şah'ın dinî tartışmalar sırasında sürekli haşhaş ve alkolün etkisi altında olduğunu görerek hayal kırıklığına uğradıklarını ve onun bir düzenbaz olduğunu iddia etmişlerdi.

Ekber Şah, sulh-i küllî düşüncesini Müslümanlara kabul ettirmek için onlar üzerinde manevî otorite kurmanın yollarını arıyordu. Tahta çıktığı sırada Müslüman halk arasında mehdiyet düşüncesi oldukça yaygındı. Ekber Şah, on altıncı yüzyılın başında mehdîliğini ilân eden Caunpurlu Muhammed'in bin yılcı (mehdînin âhir zamanda bin yıl hükmedeceği inancı) hareketi Mehdeviye öğretisinden bu anlamda faydalanmayı düşündü. Üstelik mehdinin zuhur edeceği hicrî bininci yıl olan miladi 1591 yılı çok yakındı. Ekber Şah, mehdilik konusunda yönlendiren ve teşvik edenlerin başında Mehdevî hareketinin lideri Şeyh Mübarek b. Hıdır en-Nagorî ile iki oğlu Feyzî ve Ebu l-Fadl el-Allâmî vardı.

Ancak mehdiyet düşüncesi karşısında en büyük engel, bu düşünceye şiddetle karşı çıkan ulemaydı ve bunlar, Müslümanlar üzerinde hâlâ nüfuz sahibiydiler. Ekber Şah'ın mehdiliğinin kabul ettirilmesi bakımından öncelikle ulemanın saf dışı edilmesi ve gözden düşürülmesi gerekiyordu. Ekber Şah bunu gerçekleştirmek üzere, 1575'te başkent Fetihpur Sikri'de bir ibadethane yaptırdı. Divanhane denilen bu yerde Sünni ve Şii Müslüman âlim, edip ve mutasavvıfları bir araya getirerek dinî konularda münâzaralar tertip etti. Bu toplantılara katılan ulemâ arasındaki şahsî çekişmeler, ulemanın zaafları ve şer'î meselelerdeki anlaşmazlıkları öne çıkarılıp ulemâ ve hocaların Müslümanlar üzerindeki itibarları ve güvenilirlikleri yıpratıldı.

Ekber Şah daha sonra Mecusî, Hindu, Budist ve Hristiyan bilginlerini de bu toplantılara çağırmaya başladı, onların İslâm aleyhine konuşmalarını müdahale etmeden dinledi. Bu toplantılarda İslâm'ın bedevî bir millete geldiği, Babür halkı gibi yüksek bir millete uygun olmadığı, vahyin akla aykırı olduğu, Kur'ân'ın Allah kelamı olmadığı görüşleri dile getirildi.

Nihayet şartların müsait olduğuna kanaat getirilen 1579 yılında Fetihpur Sikri Ulu Camii'nde minbere çıkan Feyzi en-Nagori, Ekber Şah'ın ilâhî mertebeye yüceltildiğini ifâde eden manzûm bir hutbeyi okuyarak onu müctehid-i zaman ilan etti. Ebu'l-Fadl'a göre de Ekber Şah zamanın imamıydı, insanların Allah'ın rızasını kazanabilmeleri için o hangi yolu, hangi mezhebi seçerse, ona tâbi olmaları şarttı.

Tâcü l-ârifîn lakâbıyla şöhret bulmuş Şeyh Zekeriya, insan-ı kâmil sözüyle kastedilenin Ekber Şah olduğunu ve ona mutlak itâatin dinin emirlerinden olduğunu iddia ederek ona kıble-i murâdât (ona yönelince muratların gerçekleşeceği kıble) adını vermiş, bu iddialarını delillendirmek için hadis uydurmaktan çekinmemişti. Öte yandan Ekber Şah, Taceddin Ayodhanî ile de dostluk kurmuş, bu zat vasıtasıyla Abdülkerim Cilî'nin insan-ı kâmil öğretisini kendisine uyarlamış ve kendi inancına mensup takipçilerinden huzurunda secdeye kapanmalarını istemiştir.

Bâzı Brahmanlar da Ekber Şah'ın Rama ve Krişna gibi büyük Hindu mabudu Vişnu'nun avatarı (Tanrı Vişnu'nun bedenlenerek Dünya'ya gelmiş hâli) olduğunu söyleyerek, onu Hinduların mabudu konumuna getirmişlerdi. Ona bağlılığın dört mertebesi olarak mal, can, namus ve dinin feda edilmesi gerektiğini, buna karşılık hikmet, şecaat, iffet ve adâletin elde edileceğini ilân etmişlerdi.

Dîn-i İlâhî

1582'de Ekber Şah, bütün eyalet valilerinin önünde Dîn-i İlâhî'yi kurduğunu resmen ilân etti. Artık İslâmiyet, Hristiyanlık, Zerdüştîlik, Hinduizm, Sihlik, Caynizm ve Budizmin inanç, ibâdet ve muâmelâtı bu dinin çatısı altında birleştirilmişti.

Daha sonra Cihangir adı ile tahta çıkacak olan Ekber Şah'ın oğlu Selim, bütün bu olumsuzlukların müsebbibi olarak gördüğü Ebu-l Fadl'ı 1602 yılında öldürttü ve babasına ağır bir darbe vurdu. Ekber Şah sonrası Babür Şahları, dedelerinin Müslümanlar nezdinde sebep olduğu tahribatı gidermeye uğraştılar. Ekber Şah'ın İslâm ile Hinduizmi birleştirme çabaları sonucu ortaya çıkan Hindu tahakkümüne karşı en büyük tepki Nakşibendîlerden geldi ve bu tarikat, daha sonraki dönemlerde Hindistan'daki dinî ve siyasi gelişmelerde önemli rol oynadı.

Ekber Şah'ın İslâm'a karşı tahrif ve yeni bir din oluşturma çabasına karşı İmâm-ı Rabbânî büyük mücadele vererek ve Ekber Şah'ı eleştirerek bu dinin çok yaygınlaşmasını önlediği, ancak üst düzey devlet yöneticileri arasında yayıldığı kabul edilir.

Ekber Şah, Timur soyundan gelen bir hükümdar olarak Osmanlı Devleti'ne hep tepeden baktı ve hükümdarlığı döneminde Osmanlı Devleti ile resmî hiçbir ilişki kurmadı. O sırada cereyan eden Osmanlı-Safevî çatışmasında Safevilerden yana tavır aldı.

Özellikleri ve icraatları
Ekber, Hint geleneğinin yüzlerce yıllık adaletsiz uygulamalarına son verdi ve adil mahkemeler kurdu. Vergi toplamada adaletli olmaya önem verdi. Hindu ve Müslümanların kendi geleneklerine göre yargılandıkları bir hukuk düzeni geliştirdi. Fethpur Sikri'ni, mimarların yanı sıra bilgin, şair, edebiyatçı ve ressamların bir araya geldiği bir sanat merkezine dönüştürdü.

Ekber, Türk-İslâm mimarisinin en güzel eserlerinin yapılmasını sağladı. Bunların başında Fethpur Sikri'deki beş katlı Türki Sultana Sarayı, 1602'de Handeş'in fethi anısına yapılan ve Dünya'nın en büyük kapılarından Bülend Dervaze ile Lahor'daki Aynalı Saray sayılabilir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Dîn-i İlâhî
 İmâm-ı Rabbânî

Dış bağlantılar

|}

1542 doğumlular
1605 yılında ölenler
Babür hükümdarları
Çocuk hükümdarlar
Müslüman hükümdarlar
Agra

Ekber Şah


ප්‍රමාණාත්මක පර්්‍යයේෂණයක් යනු දත්ත විශ්ලේෂණ ක්‍රයාවලිය තුළදී දත්ත ගණනය කිරීම් මගින් නිගමනයන්ට එළබෙන්නා වූ ක්‍රමවේදයන් වේ.

ප්‍රමාණාත්මක පර්යේෂණය


David Beatty, Beattie, or Beaty may refer to:

David Beatty, 1st Earl Beatty (1871–1936), British admiral
David Beatty, 2nd Earl Beatty (1905–1972), British politician, eldest son of the 1st Earl Beatty
David Beatty, 3rd Earl Beatty (born 1946), eldest son of the 2nd Earl Beatty
David L. Beatty (1798–1881), American politician, fifth mayor of Louisville, Kentucky (1841–1844)
David R. Beatty (born 1942), Canadian businessman
David Beattie (1924–2001), 14th Governor-General of New Zealand (1980–1985)
David Beattie (businessman) (born 1955), chairman of Partick Thistle F.C. and Chief Executive of Enterprise Foods Ltd.
David Beattie (footballer) (1903–?), Scottish footballer
David Beaty (American football) (born 1970), American football coach

See also
David Beaty (disambiguation)

David Beatty


Back from the Dead este un film de groază american din 1957 regizat de Charles Marquis Warren. În rolurile principale joacă actorii Peggie Castle, Arthur Franz și Marsha Hunt.

Distribuție
Peggie Castle este Mandy Hazelton Anthony
Arthur Franz este Dick Anthony
Marsha Hunt este Kate Hazelton
Don Haggerty este John Mitchell
Marianne Stewart este Nancy Cordell
Otto Reichow este Maître Renault
Helen Wallace este Ada Bradley
James Bell este Mr. Bradley
Evelyn Scott este Molly Prentiss
Jeanne Bates este Agnes
Ned Glass este The Doctor
Jeane Wood este The Nurse

Note

Legături externe

Filme din 1957
Filme în limba engleză
Filme americane
Filme 20th Century Fox
Filme horror americane
Filme de groază din anii 1950
Filme regizat de Charles Marquis Warren

Back from the Dead (film)


Charles Friedel (; ) a fost un chimist și mineralog francez.

Biografie
Originar din Strasbourg, Franța, a fost elev al lui Louis Pasteur la Sorbona. În 1876, a devenit profesor de chimie și mineralogie la Sorbona.

Friedel este cunoscut pentru că a dezvoltat reacțiile de alchilare și acilare Friedel-Crafts în 1877, și de asemenea pentru încercarea de a produce diamante sintetice.

Note

Lectură suplimentară

Legături externe

 Charles Friedel
 Biographie par Georges Lemoine

Nașteri în 1832
Decese în 1899
Membri corespondenți ai Universității de Stat din Sankt Petersburg
Chimiști francezi
Membri ai Academiei Franceze de Științe
Oameni din Strasbourg

Charles Friedel


Diyalektik mantık, kavramsal ve mantıksal yöntem. Birçok farklı anlamlarda değerlendirilen diyalektik kavramında türetilen mantık biçimi. Buna göre ilk olarak, bir kavramdan diğerine aradaki çelişkileri yok ederek ilerleme yöntemine verilen isim. karşıtlıklar içinde ilerleyerek ve bu karşıtlıkları geçersizleştirerek sonuca varmaya çalışan mantıksal düşünme yolu. İlk olarak Herakleitos diyalektik mantığı kullanmıştır. Daha sonra özellikle Hegel'de doruğuna ulaşacaktır bu diyalektik mantık. Ardından da Marx'ın elinde materyalist bir içeriğe sahip kılınacaktır. Bütün bu öğretilerde diyalektik mantık genel anlamda çelişki ve bağıntılılık kavramlarıyla işleyen bir mantık biçimi olarak meydana gelir. Formel mantığın temel kavram ve kategorileri bir tarafa atılmaz, aksine aynı kavram ve kategoriler çelişki ve bağıntılılık ilkeleri açısından yeniden mantıksal olarak içeriklendirilirler.

Kaynakça
 Felsefe Terimleri Sözlüğü, Bedia Akarsu, İnkılap Yayınevi.
 Felsefe Sözlüğü, Ahmet Cevizci, Paradigma Yayınları.

Felsefi kavramlar

Diyalektik mantık


Casa de pe strada noastră este un film românesc din 1957 regizat de Mircea Săucan.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1957 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1957
Filme regizate de Mircea Săucan
Filme documentare românești

Casa de pe strada noastră


Triunity er et splitalbum mellem to franske metalbands: Black metal-bandet Blut aus Nord og industrial doom metal-bandet P.H.O.B.O.S., udgivet i 2014.

Spor
 Blut aus Nord – "De Librio Arbitrio" - 7:10
 Blut aus Nord – "Hùbris" - 6:10
 Blut aus Nord – "Némeïnn" - 6:15
 P.H.O.B.O.S. – "Glowing Phosphoros" - 7:00
 P.H.O.B.O.S. – "Transfixed at Golgotha" - 7:00
 P.H.O.B.O.S. – "Ahrimanic Impulse Victory" - 7:00

Eksterne henvisninger

Blut aus Nord-album
P.H.O.B.O.S.-album
Album fra 2014

Triunity


Olaylar
 Bizans İmparatoru II. Konstans, Monotelitizm doktrininin neden olduğu yoğun tartışmayı susturmak için Monotelitizm'in tartışılmasını yasaklayan bir imparatorluk fermanı çıkarır. II. Paul  tarafından Konstans'ın adına dağıtılan bu ferman, Typos olarak bilinir.
 Papa I. Theodore, Konstantinopolis Kralı II. Paul'ü aforoz eder.

Doğumlar
 İmparator Kōbun, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 39. imparatoru (ö. 672)
 Ubeydullah bin Ziyâd, Emevi valisi (ö. 686)

Ölümler

648


Rođendanski napad je vrsta kriptografskog napada koji pronalazi kolizije u svakoj hash-funkciji.

Proizašao je iz problema rođendana, problema koji se pojavljuje u teoriji vjerojatnosti, gdje u nasumično odabranoj skupini od n ljudi postoje bar dvoje kojima je rođendan istoga dana. Rođendanski problem, odnosno rođendanski paradoks osnova je proučavanju hash funkcije kojom se definira podudaranje u nekom podatkovnom skupu. Najmanje jednom paru analogna je vjerojatnost poklapanja rođendana vjerojatnosti poklapanja podataka. U ovom problem broj ljudi u skupini predstavlja broj hash elemenata, a broj dana analogan je veličini hash prostora, mjereno u bitovima.

Postoje općeniti i poboljšani rođendanski napad.
Općeniti napad pronalazi kolizije u svakoj hash-funkciji, premda u vremenu koje je eksponencijalno duljini ulaznog stringa.  Posredno daje minimalnu duljinu ulaza potrebnog da hash-funkcija potencijalno bude sigurna protiv protivnika koji napada kroz odredeno vrijeme. Ovaj napad ne ovisi o ključu. Rođendanski napad radi samo za hash-funkcije otporne na kolizije i nema općenitih napada na hash-funkcije za drugu otpornost na prasliku ili otpornost na prasliku koji imaju vrijeme izvršavanju bolju od 2l, pri čemu je l duljina u bitovima izlazne duljine stringa hash-funkcije. Mana općenitog rođendanskog napada je što mu treba velika količina memorije i pruža vrlo malo kontrole oko vrijednosti kolizija. Budući da je memorija općenito slabiji resurs od vremena, pa treba vrlo veliki broj računala i dugo vremena za izračunavanje. Napad postaje izvedljiviji ako se smanje zahtjevi za memorijom.

Vidi
Replay napad
Pharming

Izvori

Kriptografija
Računalna sigurnost

Rođendanski napad


Ahuriri est une banlieue de la cité de Napier, dans la région de Hawke's Bay dans l'Île du Nord de la Nouvelle-Zélande.

Municipalités limitrophes

Histoire
La secteur d'Ahuriri était un site majeur de la colonisation tant des Māori que des européens et le site du "Port de Napier", du moins jusqu'au séisme de 1931 à Hawke's Bay, qui en a modifié l'aspect.
Il a depuis été depuis redéveloppé comme une zone plutôt mixte commerciale et résidentielle.

Démographie

Ahuriri avait une population de  lors du recensement de 2018 en Nouvelle-Zélande, en augmentation de ( soit 6,6 %) depuis le recensement de 2013 en Nouvelle-Zélande, et une augmentation de  (soit 35,3 %) depuis le recensement de 2006 en Nouvelle-Zélande.
Il y avait alors .
On notait la présence de  et , donnant un sexe-ratio de 0.84 homme  pour une femme.
L'âge médian était de  (comparé au  au niveau national), avec  (soit 9,3 %) âgées de moins de ,  (soit 11,9 %) âgées de ,  (soit 37,2 %) âgées de , et  (soit 41,9 %) âgées de .

L'ethnicité était pour 92,0 % européens/Pākehā, 10,6 % Māoris, 0,8 % personnes du Pacifique, 2,8 % asiatiques et 1,6  % d'autre ethnicité (le total peut faire plus de 100% dans la mesure où une personne peut s'identifier de multiples ethnicités).

La proportion de personnes nées outre-mer était de 18,3 %, comparée avec les 27,1 % au niveau national.

Bien que certaines personnes objectent de donner leur religion, 45,0 % n'ont aucune religion, 44,7  % étaient chrétiens, 0,8 % étaient hindouistes, 0,3 % étaient musulmans, 0,3 % étaient bouddhistes et 2,3  % avaient une autre religions.

Parmi ceux d'au moins  d'âge,  (soit 21,9 %) avaient un niveau de bachelier ou un degré supérieur et  (soit 18,5 %)  n'avaient aucune  qualification formelle.
Les revenus médians était de , comparés aux  au niveau national.
Le statut d'emploi de ceux d'au moins  était pour  (soit 39,6 %) un emploi à plein temps,  (soit 10,8 %) étaient à temps partiel et  (soit 2,0 %) étaient sans emploi

Éducation
 L'école de «Port Ahuriri School» est une école primaire, publique, mixte , allant de l'année 1 à 6  avec un effectif de  en

Notes et références

Voir aussi

 Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Banlieue
Napier (Nouvelle-Zélande)
Hawke's Bay

Ahuriri (Nouvelle-Zélande)


Maurice Jeanjean, né le  à Ventenac-en-Minervois et mort le  dans le , est un musicien (saxophone alto, clarinette), compositeur (de cinéma) et arrangeur français.

Biographie

Maurice Jeanjean est issu d'une famille de musiciens ; son père Paul (1874-1928) et son frère  (1900-1979) étaient eux aussi musiciens et compositeurs. En tant qu'arrangeur, il a participé à la fin des années 1910 aux représentations des opéras bouffe (Les cent vierges, musique de Charles Lecocq ) avec des livrets de Clairville, Chivot et Duru (1872) et La Fille de madame Angot. En 1934, il travaille à Paris dans l'orchestre de Léon Kartun, dans lequel jouent également des musiciens comme Stéphane Grappelli,  et Michel Warlop.

Il a composé entre autres 20 grandes études pour la clarinette, avec Faustin Jeanjean des chansons (par exemple The Melody of My Heart), des œuvres de musique de chambre (Guisganderie pour clarinette et piano, composé en hommage à Henri Guisgand), des œuvres pour orchestre (Balançoires) et pour cordes comme La danse des violons et Fiddlin' for Fun (Les violons s'amusent). La plus connue est sans doute le Quatuor pour saxophones des frères Jeanjean ; la composition écrite pour le Quatuor de la Garde républicaine (terminée en 1949 par Faustin Jeanjean) s'est établie comme une œuvre majeure du répertoire des quatuors de saxophones. Il a écrit, en partie avec son frère Faustin, la musique de films de César Silvagni et Jacques-Bernard Brunius (Autour d'une évasion, 1934), Léopold Simons (Le Fraudeur, 1937) et Julien Duvivier (L'Affaire Maurizius, 1954); Il a également écrit le thème d'ouverture et le thème final du film Le Vin du bonheur, basés sur des motifs de la chanson Champagne de Max Blot. Le titre Bucolique, composé avec Georges Tzipine, a été utilisé dans la bande originale du film historique Stonewall (2015).

Plus tard, il accompagne avec son orchestre de studio des chanteurs comme Jean Patart (Maître Pierre, 1949) et, en 1956, Michel Roger (En attendant ma belle, Olympic #5007).

Il devient sociétaire de la SACEM en 1924 et y parraine entre autres le chanteur Pierre Perret en 1956.

Enregistrements
 Georges Tzipine / Maurice Jeanjean : Flash-Back - 30 Years Of Background Music (1925-1955) (Label:	Sonimage – SI-CD 004, 1990)

Notes et références

Liens externes

Compositeur français
Compositeur français de musique de film
Clarinettiste français
Saxophoniste français
Naissance en août 1897
Naissance dans l'Aude
Décès en janvier 1968
Décès dans le 15e arrondissement de Paris
Décès à 70 ans

Maurice Jeanjean


Der Arroyo del Sauce ist ein Fluss in Uruguay.

Er entspringt in einigen Kilometern südöstlicher Entfernung zu Cerro Colorado sowie unmittelbar nördlich der Quelle des Arroyo San Gregorio. Von dort verläuft er auf dem Gebiet des Departamentos Flores in nördliche Richtung und mündet nordwestlich des kartographisch verzeichneten Punktes Talas de Maciel als rechtsseitiger Nebenfluss in den Arroyo del Tala.

Einzelnachweise

Fluss im Departamento Flores

Arroyo del Sauce (Arroyo del Tala)


Makin may refer to:

Places
Makin (atoll), an atoll in Kiribati, known to U.S. military forces during World War II as "Little Makin"
Butaritari, an atoll in Kiribati known to U.S. military forces during World War II as "Makin Atoll" and "Makin Island"
Makin, Indiana, a small town in Warren Township, Huntington County, Indiana, United States
Makin, Pakistan, a town in South Waziristan, Federally Administered Tribal Areas, Pakistan
Makin, South Australia, a locality in South Australia
Division of Makin, an electoral division in South Australia, Australia
Hundred of Makin, a cadastral unit in South Australia
Makin Tehsil, South Waziristan Agency, Federally Administered Tribal Areas, Pakistan

Battles
The Makin Island raid, a 1942 raid by U.S. Marines on Japanese military forces on Butaritari during World War II
The Battle of Makin, the 1943 U.S. invasion of Butaritari during World War II

People
Bathsua Makin, English proto-feminist
Chris Makin, British footballer
Guy Makin (1879), South Australian architect, inaugural chairman of the Architects Board of South Australia
Joel Makin (born 1994), Welsh squash player
John and Sarah Makin, Australian baby farmers
Kelly Makin, Canadian director
Norman Makin, Australian politician
Rex Makin (1925–2017), English solicitor and philanthropist

Ships
 , more than one United States Navy ship

See also
Makin v. Attorney General for New South Wales (1894), a Privy Council decision on similar fact evidence

Makin


Crkva i samostan Girolamini ili Gerolamini je crkveni i crkveni kompleks u Napulju, Italija. Nalazi se točno preko puta Napuljske katedrale na Via Duomo. Pročelje je prekoputa istoimenog trga i ulice (Via Tribunali) od Santa Maria della Colonna. Nalazi se jedan blok zapadno od Via Duomo.

Povijest
Crkva je sagrađena na mjestu ranije zgrade, Palazzo Seripando, koja je 1586. godine kupljena za 5500 dukata za svećenike Kongregacije oratorija svetog Filipa Nerija. Nadbiskup Mario Carafa, zatražio je učenike iz reda, i primio budućeg kardinala Francesca Tarugija. Nakon što je palača srušena, gradnja je započela 1592. godine uz pomoć firentinskog arhitekta Giovannija Antonija Dosia, uz pomoć Nencionija. Dovršena 1619., crkva je bila u trijeznom firentinskom renesansnom stilu, s latinskim križem s tri broda poduprtim lučnim kolonadama i s bočnim kapelama. U početku je bila posvećena Rođenju Djevice i Svih Svetih (Ognisanti).

Postoje dva klaustra: prvi se klaustar naziva "chiostro maiolicato" zbog ugrađenih pločica od majolike. Mnogo veći drugi klaustar iz 17. stoljeća dostupan je kroz prvi; ovaj klaustar ugošćuje ulaz u "Quadreriju" ili zbirku umjetnina, koja je prije bila smještena u sakristiji crkve, i veličanstvenu knjižnicu otaca oratorija, Biblioteca Girolamini, koju sada vodi talijanska država. Pročelje i druge rekonstrukcije dovršio je Ferdinando Fuga 1780. godine. Pročelne kipove sv. Petra ili sv. Pavla izradio je Giuseppe Sammartino.

U crkvi i samostanskoj galeriji nalaze se djela velikih umjetnika. Raskošni pozlaćeni strop teško je oštećen tijekom zračnog bombardiranja u veljači 1944., ali je djelomično obnovljen.

Na pročelju crkve nalazi se Giordanova slika Isusa kako izbacuje lihvare iz Hrama. Bočna vrata imaju freske Heliodorusa i anđela i Oza morto presso l'Arca Filippa Mazzantea. Prva kapela s desne strane ima oltarnu palu s prikazom svetih Giorgija i Pantaleona od bolonjca Gaetana Pandolfija; sa strane su slike svetog Dominika i anđela čuvara Francesca Fracanzana, Riberinog učenika; gore je slika svetih Kuzme i Damjana od Benasce. Druga kapela s desne strane ima malu Madonu della Neve od sljedbenika Polidora di Caravaggia, slike Boga i sv. Ane i Josipa su od Giuseppea Marullija. Francesco di Maria naslikao je sv. Anu i S. Gioacchina s anđelom. Slike u 3. kapeli su Luca Giordano. Četvrta kapela s desne strane ima St Agnese, Cristoforo Roncalli (il Pomarancio). Giovanni Battista Vico i njegova supruga Caterina Destito imaju nadgrobne ploče u ovoj kapeli. Peta kapela ima Sv. Franju u ekstazi Guida Renija. Morandijeve su freske u ovoj kapeli. Platno Bogorodice i apostola u šestoj kapeli naslikao je Paolo de Matteis, dok je bočna platna naslikao Francesco la Mura.

Crkva i kompleks su dobili svoje ime Girolamini od imena koje je prvi put primijenjeno na svećenike Oratorija i koje potječe iz crkve San Girolamo della Carità u Rimu, gdje je sveti Filip Neri prvi put uspostavio svoje vjerske vježbe.

Sakristija
Sakristija, u koju se ulazi iz desnog transepta, prikazuje niz slika uključujući svetog Franju u ekstazi (1622.) i Isusa susreće svetog Ivana Krstitelja (1622.) Guida Renija, i svetog Nikolu iz Barija koji spašava troje djece iz bačve., San Carlo Borromeo ljubi ruku svetog Filipa Nerija, svetog Karla Boromejskog i svetog Filipa Nerija od Giordana. Sljedeća soba ima stropnu fresku koja prikazuje slavu svetog Filipa Nerija od Beinaschija.

Biblioteca Girolamini
Biblioteca Girolamini je knjižnica povezana s crkvom od 16. stoljeća. Prethodno je sadržavao tisuće rukopisa i tiskanih tomova.

Pljačka 2012
U prosincu 2013. objavljeno je da je došlo do sustavne pljačke Biblioteca Girolamini. Slike su prikazivale prazne police i stolove prepune papira. Viši policijski istražitelj, bojnik Antonio Coppola, citiran je kako je rekao: "Naše istrage su otkrile da je na djelu bio pravi kriminalni sustav" i da je "skupina ljudi... izvršila razornu, sustavnu pljačku knjižnice." U izvješću se navodi da je profesor Tomaso Montanari, povjesničar umjetnosti i akademik, prvi upozorio policiju na ono što se događa, nakon što je početkom 2012. zajedno sa studentom ušao u knjižnicu. Profesor je rekao: "Jedan od djelatnika knjižnice odveo me u stranu, dalje od CCTV kamera, i rekao: 'Profesore, ravnatelj (Marino Massimo de Caro) je pljačkao knjižnicu!" de Caro je imao imenovan je 2011.

De Caro je uhićen ubrzo nakon početka istrage 2012. Istrage su pokazale da su sada osuđeni kriminalci odnijeli i prodali knjige natovarene vozilima, koji su čekali da završi normalno radno vrijeme, isključili osnovni sustav videonadzora i zatim nastavili s pljačkom.

De Caro je zajedno sa suučesnicima početkom 2013. godine osuđen na sedam godina zatvora, no zbog njegove suradnje to je preinačeno u kućni pritvor. Otprilike 80% izgubljenih svezaka pronađeno je do kraja 2013., uz pomoć antikvarijata i kolekcionara, iako su mnogi vrijedni artefakti i dalje nestali.

Galerija umjetnina u Quadreria dei Girolamini

Izvori

Literatura

 Novi vodič za Napulj, njegovu okolicu, Procidu, Ischiju i Capri: Sastavljeno . . . Mariano Vasi, stranica 286, Giovanni Battista de Ferrari. 1826 Napulj.

Vanjske poveznice

Muzeji i galerije u Napulju
Katoličke crkve u Napulju
Renesansne crkve u Napulju
Barokne crkve u Napulju
Katolički samostani u Italiji
Renesansni samostani
Barokni samostani

Girolamini


Roberto Firmino Barbosa de Oliveira  (født 2. oktober 1991) er en brasiliansk fodboldspiller, der spiller som angriber offensiv midtbanespiller hos Saudi Professional League-klubben Al-Ahli og det brasilianske landshold.

Efter at have startet sin karriere med Figueirense i 2009, tilbragte han fire og et halvt år hos Hoffenheim. Hans 16 mål i 33 kampe i Bundesliga-sæsonen 2013-14 gav ham prisen som ligaens gennembrudsspiller. I juli 2015 skiftede han til Liverpool, hvor han blev rost for sin kreativitet, målscoring og arbejdsindsats, og manager Jürgen Klopp har kaldt Firmino "motoren", der driver klubbens kontra-pressing system. I sæsonen 2018-19 vandt han UEFA Champions League, og den følgende sæson vandt han UEFA Super Cup og FIFA Club World Cup efter at have scoret vinder-målet i finalen, og Liverpool vandt også Premier League-titlen i 2019-20, klubbens første ligatitel i 30 år.

Firmino debuterede for Brasiliens landshold i november 2014. Han repræsenterede nationen ved Copa América i 2015, 2019 og 2021 samt ved FIFA World Cup i 2018, men han blev kontroversielt udeladt fra Brasiliens trup til FIFA World Cup i 2022.

Klubkarriere

Hoffenheim
Firmino skrev i december 2010 under på en kontrakt TSG 1899 Hoffenheim med Figueirense, og skiftede til Hoffenheim i januar 2011. Han fik debut for klubben en måned senere i Bundesligaen i et nederlag mod Mainz 05, hvor han blev skiftet ind efter 75 minutter. Han scorede sit første mål for klubben d. 16. april.

I Bundesliga-sæsonen 2012-13 scorede Firmino 7 mål i 36 kampe. I den efterfølgende Bundesliga-sæson 13/14 scorede Firmino 16 mål, hvilket gjorde ham til den 4. mest scorende i ligaen.

Liverpool
Firmino skrev under med Liverpool F.C. d. 23. juni 2015, der købte ham i Hoffenheim for £29 mio.

Firmino fik sin officielle debut for klubben som indskifter i en 1-0 sejr over Stoke d. 9. august 2015. Hans første mål for klubben var i en 4-1 sejr ude mod Manchester City.

Firminos første sæson i Liverpool blev dog aldrig det helt store. I sæsonen 2016-17 udviklede Firmino sig dog for alvor, hvor han under den nye manager Jürgen Klopp scorede 11 mål og assisterede 10, og dermed blev Liverpools ligatopscorer.

Forud for sæsonen 2017-18 skiftede Firmino sit trøjenummer 11 ud med nr. 9, da Mohamed Salah ønskede at få nr. 11 på trøjen. Firmino scorede og assisterede i åbningskampen mod Watford, der endte 3-3. D. 17. oktober 2017 scorede Firmino to mål i Champions League-kampen mod NK Maribor, der endte hele 7-0, og dermed en tangering af den største udesejr i turneringens historie. I gruppespillet scorede Firmino hele 6 mål og assisterede 3 mål.

Internationalt
Firmino fik sin landsholdsdebut for Brasiliens A-landshold d. 12 november som indskifter i en 4-0 sejr over Tyrkiet. Hans første mål kom seks dage senere i en 2-1 sejr ude mod Østrig.

I maj 2015 var Firmino en del af Brasiliens 23-mands trup til Copa América, og d. 21. juni scorede Firmino i en 2-1 sejr mod Venezuela, som sikrede Brasilien førstepladsen i deres gruppe.

Privat liv
Firmino blev gift med Larissa Pereira i sin hjemby i juni 2017, og de har tre døtre. I november 2022 meddelte parret, at de ventede deres fjerde barn. Liverpool-fans og -spillere har givet Firmino kælenavnet "Bobby", som er en forkortelse af hans fornavn "Roberto".

I december 2016 blev Firmino anholdt for spritkørsel. Han blev idømt en bøde på £20.000 og havde sit kørekort inddraget i et år, da han blev dømt i Liverpool Magistrates' Court i februar 2017.

Udover sit modersmål portugisisk taler Firmino også engelsk og tysk. Han er kristen og blev døbt i 2020 i Liverpool-holdkammeraten Alisson Beckers swimmingpool.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Fodboldspillere fra Figueirense Futebol Clube
Fodboldspillere fra TSG 1899 Hoffenheim
Fodboldspillere fra Liverpool F.C.
Fodboldspillere fra Al-Ahli Saudi FC
Personer fra Maceió

Roberto Firmino


Crawford County er navnet på 11 counties i USA:

 Crawford County, Arkansas
 Crawford County, Georgia
 Crawford County, Illinois
 Crawford County, Indiana
 Crawford County, Iowa
 Crawford County, Kansas
 Crawford County, Michigan
 Crawford County, Missouri
 Crawford County, Ohio
 Crawford County, Pennsylvania
 Crawford County, Wisconsin

Crawford County


Quirós, İspanya'nın 17 otonom bölgesinden kuzeyde, Cantabrian Denizi'ne kıyısı bulunan, içinde İspanya Krallığı'nın da bulunduğu Asturias Prensliği'ne bağlı belediye. 2002 yılındaki nüfusu; 1,566'dır.

Asturias'ın belediyeleri

Quirós


Eminentia cruciformis deler den indre overflade af nakkebenet i fire fossae:
 De øvre to fossae kaldes cerebrale fossae, er triangulære og låser occipitallapperne fast til cerebrum.
 De nedre to kaldes cerebellar fossae, er quadrilaterale og hjælper hemisfærene i Lillehjernen.

Referencer

Hovedets anatomi

Eminentia cruciformis


John Cornelius Bresnahan est un avocat et homme politique américain né à Lawrence le  et mort dans la même ville le .

Biographie
Il suit ses études à la Lawrence High School, à l'University of Notre Dame, à la Suffolk Law School LL.B. et à l'Harvard Littauer School of Government.

Il est député à la Chambre des représentants du Massachusetts de 1949 à 1970.

Membre de la Chambre des représentants du Massachusetts
Avocat américain du XXe siècle
Naissance en novembre 1919
Naissance à Lawrence (Massachusetts)
Décès en juillet 1983
Décès dans le comté d'Essex (Massachusetts)
Décès à 63 ans

John Cornelius Bresnahan


3 (The Purple Album) er det tredje studiealbum af den danske soul-popgruppe Lukas Graham. Det udkom den 26. oktober 2018 på Copenhagen Records.

Albummet bærer samme coverbillede som debutalbummet i 2012 og gruppens andet album i 2015, nu blot i pinke toner. Coverbilledet forestiller Lars Helwegs maleri "Damen med flaskerne". Bandet planlægger en turné i forlængelse med albummets udgivelse i 2019. Albummet debuterede som nr 1 i Danmark, mens singlen "Love Someone" blev i toppen i otte uger. Singlen "Not a Damn Thing Changed" blev nr 2.

Spor

Referencer

Album fra 2018
Lukas Graham-album

3 (The Purple Album)