Rol yapma oyunu (RYO), (İngilizce: role-playing game, RPG); oyuncuların kurgusal bir sahnede farklı karakterlerin rollerini üstlendikleri oyunların genel bir ailesidir. Oyuncular, belirli kurallar çerçevesinde oluşturulan karakterleri yöneterek bir hikâyenin parçası olurlar.

Kalem ve kâğıt RYO denilen orijinal biçimi, baştan sona konuşma aracılığıyla iletilir; oysa canlandırmalı rol yapma oyunlarında (LARP - Live Action Role Playing), oyuncular, karakterlerinin eylemlerini fiziksel olarak oynarlar. Bu biçimlerin her ikisinde de her oyuncu tek bir karakterin rolünü yaparken; bazı oyuncular Oyun Yöneticisi görevini üstlenerek oyununun senaryosunu hazırlar, kullanılacak ilkeleri belirler ve oyuncu karakterlerin iradesi dışında gelişen olayları kontrol eder. Belirsizlik faktörünün sağlanması için genellikle zarlar kullanılır. Kalem ve kâğıt RYO, Türkiye'de yaygın olarak FRP adıyla bilinir.

RYO'ların çok oyunculu metin tabanlı MUD'ları ve grafik arayüzlerini içeren birkaç çeşidi elektronik ortamda bulunur. Rol yapma oyunları, oyuncuların, oyun sürecinde belirli kullara göre kabiliyetleri gelişen bir karakteri veya karakter grubunu kontrol ettikleri rol yapma video oyunlarını da kapsar. Oyun mekanikleri sıkça kalem ve kâğıt RYO kurallarına dayanır; ama, işbirlikçi hikâye anlatımından daha fazla, karakter geliştirmenin üzerinde durur. Oyun dünyaları da kalem ve kâğıt RYO dünyalarıyla benzerdir.

Biçimlerin bu çeşitliliğine rağmen; rol yapma unsurları içeren kart toplama oyunları ve savaş oyunları gibi bazı oyunlar bunlara dahil değildir. Rol yapma etkinliği, bazen, böyle oyunlarda bulunabilmektedir ama temel odak noktası değildir. Terim, bazen de rol simülasyonu oyunları ve eğitim, antrenman ve akademik araştırmada kullanılmış egzersizleri açıklamak üzere kullanılır. Bu oyunlara örnek olarak, The Witcher 3: Wild Hunt, The Elder Scrolls V:Skyrim, Baldur's Gate serisi ve Stardew Valley gösterilebilir.

Amacı
Rol yapma oyunları, sosyal etkileşimi ve iş birliğini vurguladıkları oyunların diğer birçok türünden esas olarak farklıdır. Hâlbuki, genel oyunlar, kart oyunları ve spor oyunları rekabeti vurgular.

Kalem ve kâğıt rol yapma oyunlarının hem yazarları hem de büyük yayıncıları, etkileşimli ve işbirlikçi hikâye anlatımının biçimi olması için onları vurgularlar; ancak, rol yapma oyunu dahilinde hiç gerçek hikâye yokken, romanlar ve filmler gibi gerçek öyküler dikkate alınmaz. Olaylar, karakterler ve öykü yapısı yerine, öykü tecrübesinden bir fikir verir. Hikâyeler gibi rol yapma oyunları, hayali gücünü tuttukları için başvururlar. Etkileşim, rol yapma oyunları ve geleneksel kurgu arasındaki kritik farktır. Hâlbuki, bir televizyon programının seyircisi pasif bir gözlemci, rol yapma oyunda bir oyuncu hikâyeyi etkileyen seçimler yapar. Bu gibi rol yapma oyunları, hikâye meydana getirmek amacıyla arkadaşların, küçük bir partide iş birliği yaptıkları hikâye anlatma oyunlarının eski bir geleneğini devam ettirmektedir.

Basit rol yapma kalıpları, "polisler ve hırsızlar" ve ''kovboylar ve Kızılderililer'' gibi çocuk geleneksel çocuk oyunlarında bulunurken; rol yapma oyunları, oyun kolaylaştırıcıları ve etkileşimin ilkeleri gibi eklerle, bu temel kanıya, bir entelektüellik ve süreklilik seviyesi ilave eder. Rol yapma oyunundaki katılımcılar, özel karakterler ve gelişmekte olan bir plot oluşturacaklardır. İlkelerin ve oyunlardaki daha fazla veya daha az gerçeğe uygun bir kampanya sahnesinin tutarlı sistemi, güvensizliğin asılmasına yardım eder.

Çeşitleri

Kalem ve kâğıt

Oyun, küçük bir sosyal toplantıda konuşma aracılığıyla yönlendirilir. GM, oyun dünyasını ve onun sakinlerini anlatır. Diğer oyuncular tasarlanmış karakterlerinin tasarlanmış eylemlerini anlatırlar ve GM sonları anlatır. Bazı sonlar oyun sistemi tarafından belirlenirler ve bazıları GM tarafından seçilirler.

Bu, rol yapma oyunlarının ilk kez halka sevdirildikleri biçimidir. İlk kez ticarî olarak piyasada bulunan RYO D&D, düşlem yazını ve savaş oyunu hobisiyle esinlendi ve 1974'te yayınlandı. D&D'nin tutulması, oyun konuları, ilkeleri ve tarzlarının geniş bir çeşitliliğiyle oyunları yayınlayan kalem ve kâğıt rol yapma oyunu endüstrisinin doğuşuna yol açtı.

Günümüzde bazı firmaların (Wizards of the Coast, White Wolf, Steve Jackson Games) oyunları yaygın olarak oynanır. Ayrıca bağımsız olarak yayımlanan yaygın sistemler de vardır. Bazı oyuncular kendi yarattıkları dünyaları ve kural sistemlerini oynamayı tercih eder. Türkiye'de en çok sevilerek oynanan RP'ler; FRP örneklerinden, Ejderha Mızrağı Destanı, Unutulmuş Diyarlar, Yüzüklerin Efendisi ve Harry Potter Serisi, (Proudloud olarak da özel bir çeşite sahiptir Harry Potter) kitap serileridir. Bunun en büyük nedeni hayran sayısının yüksek olması ve kişilerin bu dünyaları yaşama arzusudur.

Bu biçim, sıklıkla bir rol yapma oyunu olarak basit bir biçimde atfedilir. Bu RPG biçimini diğer kalıplardan ayırt etmek için retroyms rol yapma oyunu ya da masaüstü rol yapma oyunu, ne kalem ve kâğıt ne de bir masa gerekli olmamasına rağmen, bazen kullanılırlar. FRP, yani Fantastik Rol Yapma Oyunu, rol yapma oyununun bir alt türüdür.

Canlandırmalı

Bir LARP doğaçlama tiyatro gibi daha iyi oynanır. Katımcılar onları anlatmak yerine karakterlerinin eylemlerini davranışlarıyla ortaya koyarlar ve asıl sahne, oyun dünyasının hayalî sahnesini temsil etmek için kullanılır. Oyuncular sıklıkla onların karakterleri olarak kostümlü olup uygun sahne donanımları kullanırlar ve buluşma yeri oyun dünyasının düşsel sahnesini çalmak için donatılabilmektedir. Diğer LARP'lar, airsoft tabancaları veya köpük silahları gibi taklit cephaneyle fiziksel savaşı kullanırken; bazı canlı eylem rol yapma oyunları, sembolik olarak anlaşmazlıkları çözmek üzere özelliklerden taş-kâğıt-makası veya kıyaslamayı kullanırlar.

LARP'lar boyca, birkaç bine yakın bir avuç dolusu oyuncudan ve sürece, birkaç güne yakın bir çift mesai saatinden değişime uğrarlar. Bir LARP'taki oyuncu sayısı genellikle bir rol yapma oyunundakinden daha bol olduğu ve oyuncular ayrı fiziksel alanlarda etkileşime geçebildikleri için, bir öyküyü veya oyuncuları doğrudan doğruya eğlendirici sıkı bir şekilde koruma konusunda karakteristik olarak daha az önemi vardır ve oyun devreleri daha iyi paylaştırılmış bir tutumda sıklıkla yönetilirler.

Elektronik ortam

Kalem ve kâğıt rol yapma oyunları, elektronik biçimlerin bir çeşidine dönüştürülmüşler. 1974 öncesine kadar, D&D sürümü olarak aynı yıl lisanssız sürümleri DND ve Dungeon gibi başlıklar altında üniversite bilgisayar sistemlerinde geliştirildiler. Bu eski bilgisayar RPG'leri, çoğalan rol yapma video oyunu tarzı yanında, bütün elektronik kumarı etkiledi. Bazı yazarlar, rol yapma oyunlarını, RYO stil mekaniğini kullanarak tek oyunculu oyunlar ve sosyal etkileşimi katarak çok oyunculu oyunlar, birbirine geçmiş iki gruba ayırırlar. Lethal Love bunun bir örneğidir.

Tek oyunculu

Tek oyunculu rol yapma video oyunları, sahneler ve oyun mekaniği terminolojilerini fazlaca kurdukları Zindanlar ve Ejderhalar gibi rol yapma oyunlarında kökenlerle bilgisayar ve konsol oyunlarını dağınık olarak tanımlı bir tarzını oluştururlar. Bu çeviri, dünyanın görsel bir temsilini sağlayarak ama işbirlikçi, etkileşimli hikâye anlatımı üzerinde istatistiksel karakter geliştirme üzerinde durarak oyun tecrübesini değiştirir.

Çok oyunculu

Metin bazlı arayüz ve bir İnternet bağlantısı kullanarak oynanan çevrimiçi metin bazlı rol yapma oyunları çok oyunculudur. Bu oyunlardan MUD'lar, MUSH'ler ve MU*'nun diğer çeşitleri gerçek zamanlı bir şekilde oynanır. Posta oyunları tur bazlı bir şekilde oynanır.

Çok oyunculu çevrimiçi rol yapma oyunları (MMORPG) grafik arayüzleriyle MUD'ların büyük ölçekli sosyal etkileşimini ve sürekli dünyasını birleştirirler. Çoğu MMORPG karakterine uygun rol yapmayı etkin bir şekilde desteklememektedir; ancak oyuncular diğer oyuncularla iş birliği yaptıkları sürece oyunların iletişim işlevlerini rol yapmak için kullanabilirler.

Klasik rol yapma oyunlarında bulunan ortam ve oyun mekanikleri içeren bilgisayar oyunları ise "bilgisayar rol yapma oyunları" olarak adlandırılırlar. Bilgisayar endüstrisinin sık kullanımı ile RYO şimdilerde daha çok bu oyunları anlatmakta ve klasik oyunlara ise, kâğıt kalem rol yapma oyunu ve masaüstü rol yapma oyunu adı verilir.

İnternet üzerinde de yöneticilerin (DM veya GM), sanal forumlar oluşturarak, çok büyük kitleler için yarattıkları RYO'lar da (kısaca RP olarak da bilinir) yeni bir çeşittir. RP'ler de en büyük fark bir DM (oyun yöneticisi) olmadan da kişilerin, birbirleriyle kurgu yaratıp, oynayabilmesidir. Masaüstü RYO' en fazla 10-12 kişilik bir gruba hitap ederken, sanal forumlar da bu sayı 100 kişiyi geçebilir. Ayrıca programların getirdiği pratik çözümlerle de, oyunlar etkileşimli bir hale gelir.

Örnek
A Kişisi: A bugün kötü bir kâbus ile kalkmıştı. ABC hanına doğru ilerlerken B'i gördü, ancak onu görmek bile kendisini neşelendirmemişti.
B Kişisi: A'ya gülümseyerek "Merhaba" dedi ve koşarak boynuna atladı. "Sonunda Abim savaştan döndü, Siyah Yüreği devirmişler. Yanında yaratığın kendisine düşün parçası, bir pençesini getirdi. Buna inanabiliyor musun?" dedi hayranlıkla...
A Kişisi: Bu beklemedi haber karşısında B'lerin evine doğru son hızla koşmaya başladı. Eğer gördüğü doğru ise, C'nin başı çok büyük belaydaydı.

Roller

Oyun Yöneticisi
Belli kurallar çerçevesinde, oyun yöneticisinin (Dungeon Master) yazdığı bir hikâyeyi oyunculara oynatmasıdır. Oyun sırasında oyun yöneticisi oyuncuların gözü ve kulağı olur. Yönetici oyuncuların hangi durumda olduğunu söyler; oyuncular da ona göre yöneticiye ne yaptıklarını söylerler. Oyun yöneticisinin rolü video oyunlarındaki bilgisayarın rolüne benzetilebilir. Oyun yöneticisi oyunu yönetirken kararlarını farklı esneklik seviyelerinde veriyor olabilir. Oyunu tamamen keyfi olarak yönlendirebileceği gibi oyunu yönetirken bir kural kitabında yazan kaideleri ve şans faktörünü belirlemek için zarlar kullanabilir. Tipik bir oyun süreci, oyun yöneticisinin dünya durumu tasviri ve oyuncuların buna verdiği tepkiler şeklinde döngüsel olarak ilerler.

Oyuncu karakter
Bir oyuncu karakter bir oyuncu tarafından kontrol edilen kurgusal dünyadaki bir karakterdir. Her oyuncu tipik olarak bir karakteri kontrol eder. Oyuncu karakterler oyunun baş kahramanları olur. Ayrıca PC (İngilizce: Player Character) adıyla da bilinir.

Oyuncu olmayan karakter
Oyuncu karakterlerin aksine, oyuncu olmayan karakterler oyun yöneticisi (Kağıt ve Kalem), oyun motoru (Video oyunu) ya da oyun yöneticisinin yardımcıları (LARP) tarafından kontrol edilir. Oyuncu olmayan karakterler kurgusal dünyanın nüfusunu oluşturur. Bu karakterler karşı kahraman, dost ya da izleyici rollerini taşır. Yaygın olarak NPC (İngilizce: Non-Player Character) adıyla bilinir.

Ayrıca bakınız
 Zindanlar ve Ejderhalar
Metin2
Knight Online
Silkroad Online
World of Warcraft
 Çok oyunculu çevrimiçi rol yapma oyunu
 MUD
 Unutulmuş Diyarlar
 Ejderha Mızrağı Destanı
 Yüzüklerin Efendisi

Kaynakça

Rol yapma oyunu


Studioul de film "Șaken Aimanov" Kazahfilm (în ; în ) este un studio de film din Kazahstan, situat în Almaty, Kazahstan.  Kazakhfilm este cel mai mare studio de film din Kazahstan.

Istorie
Studioul de știri Alma-Ata a fost fondat în 1934. Din 1936,  au început să fie produse filme documentare la studioul de știri Alma-Ata. În 1938, a fost creat primul film kazah, Amangheldi, care a fost filmat la studioul Lenfilm. Filmul este dedicat evenimentelor care au avut loc în Kazahstan în 1916-1919. La ordinul țarului, kazahii sunt folosiți pentru lucrările de terasament pe frontul primului război mondial, lucru care duce la o revoltă a țăranilor - sharua. Amangheldi Imanov ajunge conducătorul revoltei. Filmul, cu sunet, a fost regizat de Moisei Levin.

Studioul de film Alma-Aty (filme de lung metraj) a fost organizat pe baza Rezoluției Consiliului Comisarilor Poporului din Republica Sovietică Socialistă Kazahă nr. 762 din 12 septembrie 1941. La 15 noiembrie 1941, studioul de film Alma-Ata a fuzionat cu studiourile de film Mosfilm și Lenfilm evacuate în Kazahstan din cauza celui de-al doilea război mondial.

La 9 ianuarie 1960, prin ordinul Ministerului Culturii al R.S.S. Kazahă, studioul de film Alma-Ata a fost redenumit ca studioul de film Kazahfilm.

În 1967, a început producerea de filme de animație în Kazahstan. Primul desen animat a fost filmul Pochemu u Lastochki Hvostik Rozhkami (De ce fluturașul are coadă și coarne mici), realizat de Amen Khaidarov. Studioul de film Kazahfilm a fost numit după Șaken Aimanov, regizor național remarcabil, în 1984.

În 2005, KazahFilm a lansat prima sa mare producție, Nomad, care a implicat investiții în tehnologie și talent în valoare de 37 de milioane de dolari. Acest lucru a stimulat industria cinematografică internă. Nomad a fost urmat de Mongol, (2007) un alt film epic cu buget mare. În ianuarie 2010, durata maximă a procesului de producție a unui film este redusă de la 6 la 2 ani.

Producții

Filmografie
Compania a realizat filme din 1961.

Desene animate
O listă de desene animate realizate de studio.
{{Coloane-listă|colwidth=30em|
 Pochemu u Lastochki Hvostik Rozhkami -  1967
 Aksak-Kulan -  1968
 Hvostik   -  1969
 Medved' i Zayac  -  1969
 Prevraschenie  -  1969
 Kausar-Bulak   -  1970
 Sbornik Mikromul'fil'mov N 1  -  1970
 Shramy Starogo Erkena  -  1970
 Zhavoronok -  1970
 Golubaya Planeta -  1971
 Hodzha-Nasyr - Stroitel -  1971
 Lyubitel' Odinochestva  -  1971
 Svyatoj Osel   -  1971
 Tri Zhelaniya  -  1971
 Tri Tankista   -  1972
 Goluboj Kon'''  -  1973
 Hodzha-Nasyr - Bogohul'nik  -  1973
 Mal'chik-Oduvanchik    1973
 Volshebnaya Svirel -  1973
 Derzhis', Rebyata! -  1974
}}
Studioul din Alma-Ata
 1942 Flăcăul din orașul nostru (Парень из нашего города / Paren iz nașego goroda), regia Aleksandr Stolper
 1944 Invazia (Нашествие / Nașestvie), regia Abram Room (ca A M Room)
 1944 Pantofiorii țarinei (Черевички), film de operă, regia Mihail Șapiro și Nadejda Koșeverova
 1948 Cornul de aur (Золотой рог / Zolotoi rog), regia Efim Aron
 1960 Șeful de gară (Тишина / Tișina), regia Aleksandr Karpov
 1962 Experiența primejdioasă'' (Сплав / Splav), regia Aleksandr Karpov

Referințe

Legături externe
 kazakhfilmstudios.kz  - site-ul oficial

Filme după studiouri
Filme kazahe

Kazahfilm


Horné Vestenice este o comună slovacă, aflată în districtul Prievidza din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 629 de locuitori.

Istoric
Localitatea Horné Vestenice este atestată documentar din 1332.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Horné Vestenice


Diese Liste zeigt die Fernstraßen in Lesotho. Es gibt in Lesotho vier Typen von Straßen, die absteigend nach Bedeutung mit A, B, C und D bezeichnet werden.

Fernstraßen

Einzelnachweise

!Lesotho
Fernstrassen Lesotho
!Fernstrassen
!Fernstrassen

Liste der Fernstraßen in Lesotho


Trişinoz esas olarak domuzların enfeksiyon kaynağı olduğu zoonoz bir hastalık. Çiğ ve az pişmiş domuz veya vahşi hayvan etlerinin yenmesiyle bulaşır. Etken genellikle Trichinella spiralistir. Ateş, miyozit, periorbital ödem ve eozinofili başlıca bulgulardır. Tanısı için nonspesifik serolojik testler yanında gastroknemius kası biyopsisi önerilmektedir. Eozinofilik miyalji sendromu ile ayırıcı tanısı yapılmalıdır. Tedavi için benzimidazol türevleri, antihelmintik ilaçlar kullanılır.

Kaynakça

Zoonoz hastalıklar

Trişinoz


Afrički kup nacija 2017. bilo je 31. izdanje afričkog nogometnog prvenstva održano između 14. siječnja i 5. veljače 2017. u Gabonu. Iako se prema dogovoru Afričke nogometne konfederacije natjecanje trebalo održati u Libiji, zbog ratnog stanja u toj zemlji, CAF je u kolovozu 2014. izglasao održavanje prvenstva u Gabonu, drugi put u povijesti natjecanja.

U natjecanju po skupinama nastupilo je 16 momčadi, koje su svoj nastup izborile u prednatjecanju održanom tijekom 2015. i 2016. godine, od ukupno 51 afričke nogometne momčadi. Po dvije najbolje momčadi u iz svake skupine plasirale su se u osminu završnice (nokaut fazu).

Posljednjega dana natjecanja, u Librevilleu je održana završnica, u kojoj je Egipat izgubio od Kameruna. Time je Kamerun osvojio svoju petu krunu. U utakmici za treće mjesto, održanoj dan prije završnice, Burkina Faso je minimalnim rezultatom pobijedila Ganu i time osvojila brončano odličje.

Kamerun je pobjedom na prvenstvu osigurao nastup na FIFA-inom Konfederacijskom kupu 2017. u Rusiji.

Poveznice
 Europsko prvenstvo u nogometu – Francuska 2016.
 Nogomet na Olimpijskim igrama 2016.
 FIFA Konfederacijski kup 2017.
 Svjetsko prvenstvo u nogometu – Rusija 2018.

Izvori

2017
Nogomet u Gabonu

Afrički kup nacija 2017.


Zimafej Hardsejtschyk (, /Timofei Gordeitschik, * 4. Januar 1986 in Minsk) ist ein belarussischer Wasserspringer. Er startet im 10-m-Turm- und Synchronspringen und wird von Anatoli Rjabtschikow trainiert.

Hardsejtschyk bestritt bei der Europameisterschaft 2006 in Budapest seine ersten internationalen Titelkämpfe. Er startete im Kunstspringen vom 1-m-Brett, schied jedoch im Vorkampf aus. In den folgenden Jahren konzentrierte er sich auf das Turmspringen. Bei der Europameisterschaft 2009 in Turin erreichte er vom 10-m-Turm erstmals ein Finale, wo er Elfter wurde. Seinen bislang größten sportlichen Erfolg errang Hardsejtschyk ein Jahr später bei der Europameisterschaft in Budapest. Vom 10-m-Turm wurde er im Einzelwettbewerb Siebter, mit Wadsim Kaptur gewann er im Synchronspringen die Bronzemedaille. Das Duo belegte im Jahr 2011 bei der Europameisterschaft in Turin Rang vier und bei der Weltmeisterschaft in Shanghai Rang zehn.

Weblinks

Einzelnachweise

Olympiateilnehmer (Belarus)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Wasserspringer (Belarus)
Belarusse
Russe
Geboren 1986
Mann

Zimafej Hardsejtschyk


ස්ටාලින් වාදය

ට්‍රොට්ස්කි වාදය (Trotskyism)

මාඕ වාදය (Maoism)

මූලාශ්‍ර

Notes

වැඩිදුර කියැවීම්
 Reason in Revolt: Marxism and Modern Science By Alan Woods and Ted Grant
 Forman, James D., "Communism from Marx's Manifesto to 20th century Reality", New York, Watts. 1972. ISBN 978-0-531-02571-0
 Books on Communism, Socialism and Trotskyism
 Furet, Francois, Furet, Deborah Kan (Translator), "The Passing of an Illusion: The Idea of Communism in the Twentieth Century", University of Chicago Press, 2000, ISBN 978-0-226-27341-9
 Daniels, Robert Vincent, "A Documentary History of Communism and the World: From Revolution to Collapse", University Press of New England, 1994, ISBN 978-0-87451-678-4
 Marx, Karl and Friedrich Engels, "Communist Manifesto", (Mass Market Paperback - REPRINT), Signet Classics, 1998, ISBN 978-0-451-52710-3
 Dirlik, Arif, "Origins of Chinese Communism", Oxford University Press, 1989, ISBN 978-0-19-505454-5
 Beer, Max, "The General History of Socialism and Social Struggles Volumes 1 & 2", New York, Russel and Russel, Inc. 1957
 Adami, Stefano, 'Communism', in Encyclopedia of Italian Literary Studies, ed. Gaetana Marrone - P.Puppa, Routledge, New York- London, 2006

බාහිර සබැදි

 In Defense of Marxism
 Comprehensive list of the leftist parties of the world
 Anarchy Archives Includes the works of anarchist communists.
 Libertarian Communist Library
 Marxists Internet Archive
 Marxist.net
 The Mu Particle in "Communism", a short etymological essay by Wu Ming.
 Open Society Archives , one of the biggest history of communism and cold war archives in the world.
 Islam and Communism

සමසමාජවාදය


António Patrício (* 7. März 1878 in Porto, Portugal; † 4. Juni 1930 in Macau, damals Portugiesisch-China, heute Volksrepublik China) war ein portugiesischer Dramatiker, Schriftsteller und Diplomat. Er wird allgemein als der bedeutendste portugiesische Dramatiker des Symbolismus gesehen.

Leben
Der in Porto geborene Patricio besuchte in seiner Heimatstadt zunächst Kurse für Mathematik an der dortigen Hochschule, wechselte an die Escola Naval (die Marineschule) in Lissabon, um zum Schluss Medizin in Porto zu studieren. 1908 Examen und
Promotion als Mediziner, fortan jedoch tätig als Diplomat. So war er Konsul und Attaché in diversen Städten der Welt, etwa in Caracas, Kanton, Bremen, London, Istanbul, Manaus, Athen, La Coruña. In Macau starb er an den Folgen eines Herzleidens.

Als Schriftsteller und Dramatiker war er dem Symbolismus und der Dekadenzliteratur verpflichtet. Er hat auch lyrische und erzählische Literatur hinterlassen. Für diverse bekannte Zeitschriften seiner Zeit, so für A Aguia, schrieb er auch. Sein Hauptbetätigungsfeld war jedoch das Theater; seine Stücke wurden in Portugal in seiner Zeit sehr viel gespielt und machten ihn zu einem der führenden Dramatiker seines Landes seiner Zeit. Das Thema Tod war eines der sein Werk stetig wie ein roter Faden durchziehendes Thema.

Werk (Auswahl)
 Oceano, Gedichte, 1905.
 O Fim, Theaterstück, 1909.
 Serão Inquieto, Erzählungen, 1910.
 Pedro, o cru, Theaterstück, 1913.
 Dinis e Isabel, Theaterstück, 1919.
 Dom João e a Máscara, Theaterstück, 1924.
 Poesias, Gedichte, 1942 (posthum).
 Poesias completas, 1980 (das komplette poetische Werk), posthum.

Weblinks
 http://www.infopedia.pt/$antonio-patricio
 http://www.antoniomiranda.com.br/iberoamerica/portugal/antonio_patricio.html

Autor
Dichterarzt
Portugiesischer Botschafter in Venezuela
Portugiesischer Diplomat
Träger des Ordens des heiligen Jakob vom Schwert (Offizier)
Portugiese
Geboren 1878
Gestorben 1930
Mann

António Patrício


ليزر الغاز هو ليزر يكون فيه الرنان محتوياً على غاز مثل الهيليوم والنيون وغاز ثاني اكسيد الكربون وتكون أطوالها الموجية في مدى الأشعة تحت الحمراء وتستخدم في قطع المواد الصلبة لطاقتها العالية.

طالع أيضاً
 ليزر
 لحام بحزمة ليزرية
 نمط (فيزياء)

مراجع

اختراعات أمريكية
ليزر
ليزرات الغاز

ليزر الغاز


Sinop, Türkiye'nin Karadeniz Bölgesi'nde bir ildir.

İl nüfusu 2021 TÜİK verilerine göre 218.408'dir. İlin yüzölçümü 5.718  km2'dir. İlde  km2'ye 38 kişi düşmektedir. 2021 verilerine göre 9 İlçe, 9 belediye, bu belediyelerde 50 mahalle, ayrıca 464 köy bulunmaktadır.

Köken bilimi
Antik Çağ'da, Paflagonya bölgesi içinde kalan Sinop'un saptanabilen en eski adı, Sinope'dir. Bir söylenceye göre kent adının kurucusu olarak kabul edilen aynı isimli bir Amazon kraliçesinden almıştır. Bir başka söylenceye göreyse, kenti eski Yunan'da Irmak Tanrısı Asopos'un su perisi kızlarından Sinope kurmuştur.  Bahsi geçen Yunan efsaneleri İÖ V. - IV. ve III. Y.Yıllarda tarihlenmektedir ve aynı dönem kent sikkeleri üstünde, Sinope'nin başı görülmektedir.
Hangi söylence benimsenirse benimsensin, kentin kurucusunun Sinope olduğu kesindir. Ancak, Sinope bir su perisi ise, kentin Yunan kolonicilerce; Amazon ise; Anadolu'nun yerli halklarınca  kurulmuş olması gerekir. Bu ikilem, dilbilim çalışmalarıyla  bir ölçüde çözülmemiştir: Gerek etimolojisine  yabancı olan Sin  ya da Sind  sözcüklerine Yunanistan'ın dışında daha çok Pontos,Doğu Anadolu Bölgesi,İran ve Hindistan'da rastlanmaktadır. Bu da, Sinope adının  yerli Anadolu dillerinde gelmiş olabileceğini göstermektedir.
Strabon ise, kentin kurucusu olarak, Argonotlardan Teselyalı Otolikos'u göstermekte  ve onun kenti ele geçirerek  bir Yunan kolonisi kurduğu  yazmaktadır. "Kentin ele geçirilmesi" kavramı, kolonileştirmeden önce, kent'te yerli bir halkın yaşandığını ortaya koymaktadır. Strabon'un sözünü ettiği gelişmeden sonra, Sinope Kenti İÖ VII. yıllarında bir kez Miletuslular'ca kolonileştirilmistir. Kent'te, sırasıyla Miletuslu Habrindas, Koos ve Krenitas dönemlerinde yerleşilmiştir.  Tüm bü söylence ve tarihsel olaylar Sinop'un ilk çağlarda yerli halkça kurulduğunu, bu yerleşimi, söylencesel Argonot seferiyle ilgili olarak bir Yunan kolonisi'nin izlediğini, son olarak da Miletuslular'ın burada bir koloni kurduğunu ortaya koymaktadır.  Sinop'u da içeren Karadeniz Bölgesi'nin en eski halkı Hitit kaynakalrında bahsi geçen Kaşkalar olup bu kaynağa göre  "Arauanna Ülkesi adlı bir bölge de, Sinop yöresinde bulunuyordu.

 Tarihçe
Sinop, tarihî açıdan önemli bir yerdir. Antik çağdan beri parlak ve yoğun bir ticari ve kültürel yaşantıya sahip olan Sinop, bu niteliğini Bizans, Selçuklu, Candaroğlu ve Osmanlı yönetimlerinde de sürdürmüş, ayrıca kale ve tersanesi ile bölgenin en önemli askeri üslerinden biri olmuştur. Bu durumunu Sinop Baskını'ndan sonra kaybetmeye başlayan kent, sur dışına güneydoğu yönde azınlık yerleşmeleri ile batıya doğru ise yönetim ve eğitim gibi kamu hizmetleri yerleşmesiyle çıkmıştır.

 Pontus dönemi
183 MÖ Pharnakes I Sinop'u ele geçirdi ve Pontus Krallığı'nın başkenti yaptı. O dönemlerde, Sinop tarihinde en parlak dönemini yaşadı. Tüm tarihi yapıtlar ve Sinop Kalesi Pontus dönemine dayaniyor. Pontus Kralı Mithridates VI MÖ 64 yılında yapılan savaşı Pompeius Magnus'a kaybedince Romalılar Pontus'u Roma İmparatorluğu'nun egemenliği altına aldılar. Sinop'un önemi Roma döneminde azalmıştır.

 Bizans dönemi
Sinop doğal korunaklı bir liman kenti olduğu için, Bizans Dönemi'nde  de önemini korudu. Rusya steplerinden ya da Orta Anadolu'dan gelen ürünlerin boşaltma yükleme merkezi burasıydı. Sinop, Bizans egemenliği dönemlerinde Paflagonya Theması içinde yer alıyordu.

 Osmanlı dönemi
Osmanlı yönetimi altında Sinop, bir süre barış içinde yaşadı. Ancak patlak veren Celali ve Suhte ayaklanmaları sırasında büyük sıkıntılar çekti. 1558'de Kanuni'nin oğulları Selim ve Beyazıd arasında çıkan saltanat  kavgasından sonra Anadolu'da karışıklar giderek arttı. İran'a  sığınan  Beyazid geri dönmesi kaygısıyla Rumeli askerinin  Amasya-Tokat arasında  bekletilmesine karşın, yöredeki olaylar azalmadı. Sinop, Bafra ve Ladik'te suhteler halkın can, mal ve namusuna saldırıyorlardı. Devlet görevlilerinden ve halktan bazı kişiler de, suhtelere yardımcı oluyorlardı. Kastamonu Sancakbeyi Süleyman Bey'de İstanbul'a gönderdiği mektupta Boyabat, Sinop, Durağan  kadılıklarına zekat, sadaka ve benzer adlarla zorla para toplayan suhtelerden ve rüşvet karşılığı bunlara yardım eden hazine tahsildarlarından yakınıyordu. 1567-1568'de olayların daha da artmış olduğu; Sinop Kadısı'nın İstanbul'a gönderdiği mektupta anlaşılmaktadır.  Bolu'da soygunlar düzenleyen iki suhte topluluğu, devlet  giriştiği hareket sırasında Sinop'a çekildiler. Sinop'taki eylemleri yakınma konusu olunca devlet, Bursa Sancakbeyine suhteri cezalandırma görevi verdi. 200 kadar sipahi seferden alıkonularak suhteler üzerine gönderildi. Ancak sipahiler suhtelerle çarpışmaya yanaşmadılar. Boyabatlı Söyleme ve Kara Hüseyin adındaki suhtelerin başkanlığında hareket eden gruplar, yöredeki tüm kasabaları haraca bağladığı gibi, Sinop Kadısı'nın yolunu kesip bir adamı öldürdüler.

II. Meşrutiyet dönemine gelindiğinde Dr. Rıza Nur Sinop Mebusu olarak meclise girdi.

 Yönetim

2021 yılında TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 9 İlçe, 9 belediye, bu belediyelerde 50 mahalle ve ayrıca 464 köy vardır.

İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye Başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Ayni seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclislerini oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak, İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)

İl Genel Meclisi, İl Özel İdaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik İl Encümenini seçer.

Merkezi yönetim, Vali ve İl Müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve İl Encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak Vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.

Sinop Valisi, 1970-Rize doğumlu Erol KARAÖMEROĞLU'dur. 18 Haziran 2020 tarihinde Altındağ Kaymakamı iken atanmıştır.

Sinop Belediye Başkanı, 1974 doğumlu Barış Ayhan (CHP), 31 Mart 2019 seçimlerinde %56,63 oy oranıyla seçilmiştir.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Sinop İl Genel Meclisi üye sayısı, 18 AK PARTİ ve 3 CHP olmak üzere 21'dir. Sinop Belediye Meclisi ise 9 AK Parti ve  16 CHP olmak üzere 25 üyeden oluşur.

2023 Genel seçimleri sonucu, Sinop'u temsilen TBMM'e AKP'den 1 milletvekili (Nazım Maviş), CHP'den 1 milletvekili (Barış Karadeniz) seçilmiştir.

 Coğrafya
Anadolu 'nun kuzey yönde uç noktası olan İnceburun'a doğu yönün'de bağlanan Boztepe Burnu berzahında bir kale-şehir olarak kurulmuş ve tarih boyunca doğu yönde gelişmiştir. Tarih boyunca kale dışına pek taşmayan şehir bir liman kenti özelliği taşır. Berzahın kuzey doğusundaki dış liman fırtınalara açık olduğu ve denizcilik bakımından kullanışlı sayılmadığı halde, Antikçağ 'da daha çok bu limanın kullanıldığı bilinir. Zamanla kum dolan ve kullanılamaz hale gelen bu limanı berzanın güney-doğusundaki iç limana aynı dönemde bir kanal bağlardı. Bu kanal, Selçuklular döneminde kapatılmıştır.

Yarımadanın güney yönündeki iç liman ise rüzgarlara kapalı konumuyla ve sakin deniziyle güney Karadeniz'in en önemli limanıydı. Bu özellikleri yüzünden "Akdeniz" ismini almıştır. Tarih boyunca işlek bir liman yaşantısı ve tersane faaliyeti bu limanda gerçekleşmiştir. 19. yüzyıl'a kadar tamamen ayakta duran surlardan ise günümüze büyük bir kısmı kalmıştır ve yıkıntılarından rekonstrüksiyonu yapılabilir. Şehrin gelişimi sürekli olarak doğu yönde, Boztepe Burnuna doğru olurken, kuzeydeki Akliman ve Anadolu yönünde birkaç azınlık yerleşmesinden başka bir yerleşim olmamıştır. Doğudaki yarımada ise gittikçe sarplaşmakta, Hıdırlık tepesinde 187 metre yüksekliğe ulaşmakta ve nihayet deniz yönünde dik yarlar ile kuşatılmaktadır. Bu durumda şehrin deniz yönünden ve berzahtan zaptedilmesi imkânsız olmaktadır.

 Konum bilgileri tablosu

 Nüfus

Güncel Nüfus Değerleri (TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Sinop ili nüfusu: 220.799'dür. Bu nüfusun % 63,19'u şehirlerde yaşamaktadır (2021 sonu). İlin yüzölçümü 5.718  km2'dir. İlde  km2'ye 39 kişi düşmektedir. (Bu sayı merkezde  156'dır.) İlde yıllık nüfus artış oranı % 1,09 olmuştur.  Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Gerze (% 3,85)- Saraydüzü (% -7,04)

06 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 9 İlçe, 9 belediye, bu belediyelerde 50 mahalle ve ayrıca 464 köy vardır.

 İlin yıllara göre nüfusları

 Spor

2018-2019 Sezonu sonunda, Futbol takımı Sinopspor, BAL (Bölgesel Amatör Lig)'de grubunu 9.sırada tamamlamıştır. Hentbol 2.lig kadın ve erkek liglerindeki 2 takımı küme düşmüştür. Voleybol bölgesel liginde 1 takımı liglere katılmıştır.

2022-2023 Türkiye Kupası'nda Boyabat 1868 Spor, 3.turda elenmiştir.

Önemli spor tesisleri: Sinop Dokuzoğlu Stadı (2.500), Atatürk Kapalı Spor Salonu (1.080), Sinop Olimpik Yüzme Havuzu (500)dur.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sinop Valiliği
 Sinop Belediyesi
 Sinop Üniversitesi
 Sinop YerelNET
Sinop İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü
SİNOP - TDV İslâm Ansiklopedisi
Sinop Emniyet Müdürlüğü
Sinop İl Tarım ve Orman Müdürlüğü
Sinop Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi
Sinop - Afad
Sinop Kadastro Müdürlüğü
Sinop İl Nüfus ve Vatandaşlık Müdürlüğü

Sinop (il)


Kategorema (griechisch κατηγόρημα kategorema) ist ein Terminus der philosophischen Logik.

Bei Aristoteles bezeichnet er den prädikativen Teil eines Satzes.

In der scholastischen Logik hingegen hat sich die Bedeutung des Wortes geändert. So bezeichnet Wilhelm von Ockham solche Termini als "kategorematisch", die eine bestimmte (certam) Bedeutung haben (zum Beispiel bezeichnet das Nomen "Mensch" alle Menschen) und grenzt sie gegen die "synkategorematischen" Termini (zum Beispiel: "jeder", "kein", "irgendein", "ganz", "außer", "nur", "insofern als") ab, die keine bestimmte Bedeutung haben, sondern zu einem anderen Terminus hinzugefügt werden und so dessen Bedeutung verändern können.

Boethius übersetzte das altgriechische Wort kategorema mit praedicatum ins Lateinische.

Literatur
Hans Michael Baumgartner: Kategorema, kategorematisch. In: Joachim Ritter u. a. (Hrsg.): Historisches Wörterbuch der Philosophie, Band 4. Schwabe, Basel 1972, Sp. 712–713.

Einzelnachweise

Philosophische Logik
Aristoteles
Scholastik

Kategorema


zeiDverschwÄndung ist eine EP der deutschen Punkrock-Band Die Ärzte aus dem Jahr 2012.

Veröffentlichung
Die EP wurde am 2. März 2012 als Vorabausgabe zum Album auch veröffentlicht. Das Titellied wurde am 21. März 2012 in der Harald Schmidt Show erstmals öffentlich von der Band aufgeführt. Zu jedem der vier Lieder wurde auf dem YouTube-Kanal der Die Ärzte ein Musikvideo veröffentlicht, zu dem Titellied zeiDverschwÄndung existieren zwei unterschiedliche Videos.

Titelliste
 zeiDverschwÄndung (Bela B.) – 02:58
 Mutig (Farin Urlaub) – 02:17
 Quadrophenia (Rodrigo González) – 04:47
 Will dich zurück (Bela B.) – 03:20

Stil und Inhalt
zeiDverschwÄndung hinterfragt ironisierend die Sinnhaftigkeit der Beschäftigung mit der Musik der Interpreten: Der Text des Refrains "Hast du nichts besseres zu tun als die Die Ärzte zu hören?" wird dabei auch als Hintergrundgesang mit stilistischen Anleihen aus dem Rockabilly und Doo-Wop dargeboten. Neben dem Titelsong finden sich drei Lieder auf der EP, welche nicht auf dem Album enthalten sind: Das von González gesungene Quadrophenia ist textlich und musikalisch eine Hommage an die Rockmusik der 60er und 70er Jahre, benannt ist das Lied nach einem Album der Rockband The Who. Farin Urlaubs Mutig wird als Uptempo-Punksong bezeichnet und Bela B.s Will dich zurück als Liebeslied im Ska-Stil. Letzteres hat Ähnlichkeiten mit dem Song "Dead Man Walking" von den Donots aus deren Album The Long Way Home.

Kritik
Die GIGA-Redaktion zeigte sich enttäuscht und hielt zeiDverschwÄndung für "ganz schön lahm".

Weblinks
 zeiDverschwÄndung auf der Website der Band

Einzelnachweise

Album 2012
Die-Ärzte-Album
Extended Play

ZeiDverschwÄndung


Mukatsar (en punyabí: ਮੁਕਤਸਰ ਜ਼ਿਲਾ) es un distrito de la India en el estado de Punyab. Código ISO: IN.PB.MU.

Comprende una superficie de 2596 km².

El centro administrativo es la ciudad de Mukatsar. En distrito también se encuentra la localidad de Kot Bhai.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 902702 habitantes, de los cuales 426402 eran mujeres y 476300 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Mukatsar

Distrito de Mukatsar


Savigny () is a municipality in Switzerland in the canton of Vaud, located in the district of Lavaux-Oron.

History
Savigny is first mentioned in 1224 as Savignie.  It was part of Lutry until 1823 when it separated to become an independent municipality.

Geography
Savigny has an area, , of .  Of this area,  is used for agricultural purposes, while  is forested.   Of the rest of the land,  is settled (buildings or roads) and  is unproductive land.

Of the built up area, housing and buildings made up 7.6% and transportation infrastructure made up 2.9%.  Power and water infrastructure as well as other special developed areas made up 1.2% of the area  Out of the forested land, 28.2% of the total land area is heavily forested and 2.2% is covered with orchards or small clusters of trees.  Of the agricultural land, 45.8% is used for growing crops and 9.8% is pastures, while 1.9% is used for orchards or vine crops.

The municipality was part of the Lavaux District until it was dissolved on 31 August 2006, and Savigny became part of the new district of Lavaux-Oron.

Savigny lies  above sea-level,  east from Lausanne the capital of its canton.  The thinly distributed community stretches across the Swiss landscape and ends on the Jorat to the south east overlooking Lake Geneva.

The district encompasses an area that includes a part of the Molasse peaks in the Jorat.  It consists of the hamlets of Mollie-Margot, La Goille, Le Martinet and La Claie-aux-Moines along with scattered settlements.

Coat of arms
The blazon of the municipal coat of arms is Per fess Gules and Argent, overall three Pine-trees Vert issuant from a Coupeaux Sable.

Demographics
Savigny has a population () of .  , 19.2% of the population are resident foreign nationals.  Over the last 10 years (1999–2009 ) the population has changed at a rate of 10.8%.  It has changed at a rate of 6.8% due to migration and at a rate of 4% due to births and deaths.

Most of the population () speaks French (2,667 or 86.5%), with German being second most common (232 or 7.5%) and English being third (48 or 1.6%).  There are thirty people who speak Italian and two people who speak Romansh.

Of the population in the municipality 643 or about 20.8% were born in Savigny and lived there in 2000.  There were 1,139 or 36.9% who were born in the same canton, while 588 or 19.1% were born somewhere else in Switzerland, and 627 or 20.3% were born outside of Switzerland.

In  there were thirty-four live births to Swiss citizens and two births to non-Swiss citizens, and in same time span there were sixteen deaths of Swiss citizens and two non-Swiss citizen deaths.  Ignoring immigration and emigration, the population of Swiss citizens increased by eighteen while the foreign population remained the same.  There were two Swiss men and one Swiss woman who immigrated back to Switzerland.  At the same time, there were thirty-three non-Swiss men and thirty-six non-Swiss women who immigrated from another country to Switzerland.  The total Swiss population change in 2008 (from all sources, including moves across municipal borders) was a decrease of twenty-nine and the non-Swiss population increased by sixty-six people.  This represents a population growth rate of 1.1%.

The age distribution, , in Savigny is; 360 children or 10.7% of the population are between 0 and 9 years old and 410 teenagers or 12.2% are between 10 and 19.  Of the adult population, 370 people or 11.0% of the population are between 20 and 29 years old.  427 people or 12.7% are between 30 and 39, 552 people or 16.4% are between 40 and 49, and 508 people or 15.1% are between 50 and 59.  The senior population distribution is 389 people or 11.6% of the population are between 60 and 69 years old, 219 people or 6.5% are between 70 and 79, there are 115 people or 3.4% who are between 80 and 89, and there are 15 people or 0.4% who are 90 and older.

, there were 1,309 people who were single and never married in the municipality.  There were 1,496 married individuals, 127 widows or widowers and 152 individuals who are divorced.

, there were 1,290 private households in the municipality, and an average of 2.3 persons per household.  There were 426 households that consist of only one person and 79 households with five or more people.  Out of a total of 1,336 households that answered this question, 31.9% were households made up of just one person and there were 10 adults who lived with their parents.  Of the rest of the households, there are 351 married couples without children, 412 married couples with children  There were 66 single parents with a child or children.  There were 25 households that were made up of unrelated people and 46 households that were made up of some sort of institution or another collective housing.

 there were 504 single family homes (or 63.8% of the total) out of a total of 790 inhabited buildings.  There were 123 multi-family buildings (15.6%), along with 121 multi-purpose buildings that were mostly used for housing (15.3%) and 42 other use buildings (commercial or industrial) that also had some housing (5.3%).  Of the single family homes 46 were built before 1919, while 45 were built between 1990 and 2000.  The greatest number of single family homes (156) were built between 1971 and 1980.  The most multi-family homes (33) were built between 1971 and 1980 and the next most (24) were built before 1919.  There were 3 multi-family houses built between 1996 and 2000.

 there were 1,302 apartments in the municipality.  The most common apartment size was 3 rooms of which there were 329.  There were 62 single room apartments and 469 apartments with five or more rooms.  Of these apartments, a total of 1,135 apartments (87.2% of the total) were permanently occupied, while 141 apartments (10.8%) were seasonally occupied and 26 apartments (2.0%) were empty.  , the construction rate of new housing units was 3.6 new units per 1000 residents.  The vacancy rate for the municipality, , was 0.14%.

The historical population is given in the following chart:

Politics
In the 2007 federal election the most popular party was the SVP which received 19.39% of the vote.  The next three most popular parties were the SP (19.17%), the FDP (18.41%) and the Green Party (15.25%).  In the federal election, a total of 1,029 votes were cast, and the voter turnout was 49.0%.

Economy
, Savigny had an unemployment rate of 3.5%.  , there were 98 people employed in the primary economic sector and about 44 businesses involved in this sector.  220 people were employed in the secondary sector and there were 20 businesses in this sector.  695 people were employed in the tertiary sector, with 81 businesses in this sector.  There were 1,629 residents of the municipality who were employed in some capacity, of which females made up 44.0% of the workforce.

 the total number of full-time equivalent jobs was 836.  The number of jobs in the primary sector was 71, of which 61 were in agriculture and 10 were in forestry or lumber production.  The number of jobs in the secondary sector was 212 of which 7 or (3.3%) were in manufacturing, 17 or (8.0%) were in mining and 185 (87.3%) were in construction.  The number of jobs in the tertiary sector was 553.  In the tertiary sector; 70 or 12.7% were in wholesale or retail sales or the repair of motor vehicles, 83 or 15.0% were in the movement and storage of goods, 26 or 4.7% were in a hotel or restaurant, 2 or 0.4% were in the information industry, 6 or 1.1% were the insurance or financial industry, 30 or 5.4% were technical professionals or scientists, 50 or 9.0% were in education and 181 or 32.7% were in health care.

, there were 381 workers who commuted into the municipality and 1,183 workers who commuted away.  The municipality is a net exporter of workers, with about 3.1 workers leaving the municipality for every one entering.  About 2.9% of the workforce coming into Savigny are coming from outside Switzerland.  Of the working population, 12.5% used public transportation to get to work, and 67.6% used a private car.

Religion
From the , 836 or 27.1% were Roman Catholic, while 1,462 or 47.4% belonged to the Swiss Reformed Church.  Of the rest of the population, there were 29 members of an Orthodox church (or about 0.94% of the population), and there were 117 individuals (or about 3.79% of the population) who belonged to another Christian church.  There were 10 individuals (or about 0.32% of the population) who were Jewish, and 41 (or about 1.33% of the population) who were Islamic.  There were 3 individuals who were Buddhist, 8 individuals who were Hindu and 2 individuals who belonged to another church.  507 (or about 16.44% of the population) belonged to no church, are agnostic or atheist, and 118 individuals (or about 3.83% of the population) did not answer the question.

Education
In Savigny about 1,070 or (34.7%) of the population have completed non-mandatory upper secondary education, and 596 or (19.3%) have completed additional higher education (either university or a Fachhochschule).  Of the 596 who completed tertiary schooling, 46.3% were Swiss men, 31.5% were Swiss women, 12.6% were non-Swiss men and 9.6% were non-Swiss women.

In the 2009/2010 school year there were a total of 381 students in the Savigny school district.  In the Vaud cantonal school system, two years of non-obligatory pre-school are provided by the political districts.  During the school year, the political district provided pre-school care for a total of 665 children of which 232 children (34.9%) received subsidized pre-school care.  The canton's primary school program requires students to attend for four years.  There were 214 students in the municipal primary school program.  The obligatory lower secondary school program lasts for six years and there were 165 students in those schools.  There were also 2 students who were home schooled or attended another non-traditional school.

, there were 71 students in Savigny who came from another municipality, while 269 residents attended schools outside the municipality.

Notes and references

External links

Savigny, Switzerland


El Valle de Drino (en albanés: Lugina e Drinos; griego: Κοιλάδα Δρίνου) es el nombre de un valle que ocupa un territorio que va desde el sur de Albania hasta el noroeste de Grecia a lo largo del río Drino.

En el valle hay varios monasterios, el más importante de los cuales es el Monasterio de los Santos Quirico y Julieta. (Manastiri i Shën Qirjakut dhe Julitës)

Véase también
 Geografía de Albania
 Geografía de Grecia

Referencias

Valles de Albania
Valles de Grecia
Condado de Gjirokastër

Valle de Drino


NGC 108 este o galaxie lenticulară care se află în constelația Andromeda. A fost descoperită în 11 septembrie 1784 de către William Herschel și observată încă o dată în 23 decembrie 1827 de către John Herschel.

Note

Vezi și
 NGC 107
 NGC 109

Legături externe
 NGC 108 pe WikiSky
 NGC 108 pe spider.seds.org

Galaxii spirale
Obiecte NGC
Constelația Andromeda
Obiecte astronomice descoperite de William Herschel
Obiecte astronomice descoperite în 1784

NGC 108


Elaine Marley (chamada Elaine Marley-Threepwood a partir de Escape from Monkey Island) é uma personagem fictícia da série de jogos eletrônicos de aventura Monkey Island. Criada por Ron Gilbert para a LucasArts, a personagem apareceu pela primeira vez em The Secret of Monkey Island e é parte do elenco principal da franquia. Originalmente concebida como uma governadora implacável, a personagem evoluiu durante seu desenvolvimento até se tornar o interesse amoroso do protagonista. Os dois primeiros jogos da série não incluíam dublagem; entretanto, Elaine foi dublada por Alexandra Boyd em todos os jogos a partir de The Curse of Monkey Island exceto em Escape from Monkey Island, onde a personagem foi dublada por Charity James.

Elaine é a governadora da Tri-Island Area, um arquipélago pirata fictício no Caribe. Ela é o interesse amoroso do pirata zumbi LeChuck, que frequentemente a persegue e tenta transformá-la em sua noiva morta-viva, mas Marley se apaixona pelo protagonista Guybrush Threepwood. Elaine é constantemente raptada por LeChuck instigando uma tentativa de resgate de Guybrush, mas é geralmente capaz de se salvar sozinha. Ela eventualmente se casa com Guybrush e deixa suas responsabilidades de governadora para seu avô, viajando com Guybrush para o fictício Golfo de Melange para curar uma epidemia de varíola vodu.

A personagem foi recebida positivamente pela crítica. Muitos autores louvaram sua quebra do tema da donzela em apuros. Elaine foi incluída em diversas listas sobre as melhores personagens dos jogos eletrônicos, e foi elogiada por seu design e personalidade resiliente. Críticos também enalteceram a dublagem de Boyd e James para a personagem, apesar de alguns se dizerem decepcionados por sua quantidade reduzida de falas em The Curse of Monkey Island.

Design da personagem
O roteiro original de The Secret of Monkey Island incluía uma personagem simplesmente chamada "the Governor" ( "a Governadora"); Ron Gilbert, criador de Monkey Island, tinha a imaginado como uma personagem muito mais cruel. O nome "Elaine" foi criado tarde durante o desenvolvimento do jogo por Dave Grossman, que escreveu as cenas finais do jogo onde o protagonista Guybrush Threepwood interrompe o casamento do antagonista LeChuck e da governadora. Uma das opções de Grossman para interromper o casamento era fazer Guybrush gritar "Elaine!" em uma paródia de uma cena parecida no fime de 1967 The Graduate; Gilbert gostou da referência, então Elaine foi escolhido como o nome da governadora. Enquanto o desenvolvimento do jogo progrediu, a personagem evoluiu de uma governadora cruel para o interesse amoroso do protagonista.

Quando o jogador fala com certos personagens em The Secret of Monkey Island, um retrato de perto é mostrado. A aparência de Elaine nesse retrato foi baseada em Avril Harrison, uma artista trabalhando na LucasArts. Gilbert sempre se sentiu incomodado por esses retratos, dizendo que "apesar de serem boas obras de arte, eu nunca senti que eles se encaixavam com o estilo do resto do jogo." Na Special Edition de 2009, esses retratos foram recriados para usar o mesmo estilo de arte estilizado presente no resto do jogo.

Em The Curse of Monkey Island, Elaine percebe que Guybrush é seu amor verdadeiro e se casa com ele. Entretanto, Ron Gilbert não tinha planejado que a relação entre os dois sse desenvolvesse dessa forma, afirmando que Elaine "nunca realmente gostou de Guybrush e pensava mais nele como um irmão mais novo." Gilbert não esteve envolvido na produção de The Curse of Monkey Island; apesar de acreditar que a nova equipe de desenvolvimento "fez um bom trabalho capturando sobre o que Monkey Island é", o relacionamento entre Elaine e Guybrush "foi a coisa que mais incomodou [Gilbert] sobre The Curse of Monkey Island."

The Curse of Monkey Island foi o primeiro jogo da série a incluir dublagem; nele, o papel de Elaine Marley foi dado à atriz britânica Alexandra Boyd. Boyd explicou que conseguiu o papel porque havia trabalhado com o diretor de dublagem Darragh O'Farrell antes; O'Farrell levou Boyd para interpretar a personagem. Boyd brincou que "eu acho que consegui o papel porque sou ruiva como ela." A atriz não foi chamada para voltar a dublar a personagem em Escape from Monkey Island; Marley foi dublada pela atriz estadunidense Charity James. Mesmo assim, Boyd reprisou seu papel em Tales of Monkey Island da Telltale Games e nas recriações dos dois primeiros jogos, bem como em Return to Monkey Island. A atriz ficou feliz em voltar, afirmando que a personagem "é muito bem escrita e é legal gritar tanto com LeChuck e Guybrush! Exaustivo, mas legal." Ao invés de viajar para o estúdio da Telltale em São Rafael, Boyd gravou suas falas para Tales of Monkey Island em Londres, se comunicando remotamente com o diretor de dublagem via Skype. O desenvolvimento da personagem de Elaine era um dos objetivos de Gilbert em Tales of Monkey Island; ele queria que Elaine fosse "mais bem informada e mais capaz do que a maioria dos outros personagens."

Atributos e aparência
Elaine Marley é geralmente representada como uma pessoa inteligente, engenhosa, carinhosa e gentil. Ela é normalmente mais do que capaz de cuidar de si mesmo; nas várias vezes que ela foi raptada por LeChuck, ela foi capaz de escapar sozinha e formular planos para derrotar seus adversários. Além disso, a personagem é habilidosa em combate e uma estratega em batalha, aspectos reforçados por sua personalidade calma. Quanto à pirataria, Elaine é inicialmente hesitante em investir em um relacionamento com piratas graças a uma interação negativa com LeChuck enquanto ele ainda estava vivo. Mesmo assim, a capitã se apaixona por Guybrush Threepwood. Apesar de Marley estar em controle da relação durante a maior parte do tempo, ela ainda acredita nas habilidades de Guybrush apesar de sua personalidade desventurada.

A personagem de modo geral possui longos cabelos ruivos e olhos vermelhos. Ela veste uma variedade de vestimentas piratas consistentes com o narrativa do jogo, passada durante a Época Dourada da Pirataria. Suas roupas geralmente incluem pantalonas, uma blusa sob uma túnica, uma faixa, botas e um lenço na cabeça. Ela veste brincos dourados, substituídos até o segundo capítulo em Tales of Monkey Island por seu anel de noivado na orelha.

Aparições
Elaine Marley apareceu pela primeira vez em The Secret of Monkey Island como a governadora de Mêlée Island, onde o protagonista Guybrush Threepwood está tentando se tornar um pirata. Como governadora, ela atrai muitos pretendentes, um destes sendo o pirata LeChuck. Apesar de Elaine rejeitar os avanços de LeChuck, ele continua perseguindo-a e tenta impressioná-la descobrindo o segredo de Monkey Island. Esta jornada acaba custando a vida de LeChuck, mas ele retorna como um fantasma para continuar a tentar se casar com ela. As ambições de LeChuck para se casar com Elaine, mesmo contra a sua vontade, formam grande parte do enredo da franquia. Elaine encontra Guybrush pela primeira vez quando ele entra na mansão da governadora para tentar roubar um ídolo valioso. Elaine queria conhecer Guybrush desde que ouviu sobre sua chegada na ilha por causa de seu nome estranho, mas este encontro é interrompido pela incapacidade de Threepwood de falar qualquer frase inteligível graças à beleza de Marley. Quando o xerife local tenta afogar Guybrush depois de uma batalha, Elaine corre para salvá-lo, confessando que se sente profundamente atraída por Threepwood, algo que ele diz ser recíproco. Ela pede que Guybrush termine suas provações antes que eles possam seguir esse relacionamento, mas é raptada por LeChuck e levada para seu esconderijo em Monkey Island depois que uma tripulação de piratas fantasmas invade a ilha. Guybrush planeja uma tentativa de rescade, mas não consegue alcançar Elaine antes do navio de LeChuck voltar a Mêlée Island para o casamento do vilão com a capitã. Threepwood interrompe o casamento, sem querer arruinando os planos de Elaine para derrotar LeChuck com um aparelho anti-fantasma.

O papel de Elaine é reduzido na sequência Monkey Island 2: LeChuck's Revenge, mas a maior parte da história é contada para ela por Guybrush através de um flashback. Entre os jogos, os dois terminaram seu relacionamento e Elaine se mudou para sua mansão de governadora em Booty Island. Quando Guybrush aparece na mansão, ela presume que ele o tenha feito para se desculpar; ao invés disso, ele está procurando por um mapa que pertencia ao avô de Elaine, que indica o caminha até o famoso tesouro de Big Whoop. Depois de descobrir as intenções de Threepwood, Marley se enfurece e se recusa a falar com ele.
Em The Curse of Monkey Island, com Guybrush incapacitado no fim de LeChuck's Revenge, LeChuck ataca Plunder Island, a terceira ilha sob governo de Elaine. As tentativas de LeChuck de comprar o amor de Marley novamente são rejeitadas durante uma batalha de canhões; Elaine está zangada com LeChuck por ter aparentemente matado Guybrush, que ela agora notou que é o amor de sua vida. A batalha é interrompida por Guybrush, que escapou da maldição de LeChuck e ajuda a derrotar o pirata zumbi. Mais tarde, Guybrush pede Elaine em casamento, dando-a um anel de diamante encontrado nas posses de LeChuck. Entretanto, Guybrush não sabia que o anel é amaldiçoado, e transforma Elaine em uma estátua de ouro puro. Guybrush consegue desfazer o feitiço mas ambos são capturados por LeChuck, agora um demônio reencarnado. LeChuck planeja transformar Elaine em uma criatura morta-viva, forçando-a a aceitá-lo, já que ele seria a única outra pessoa na mesma condição. Elaine e Guybrush escapam, com a governadora esquivando de LeChuck até que ele é preso sob uma avalanche. Os dois se casam e vão em sua lua de mel.

Elaine e Guybrush voltam a Mêlée Island em Escape from Monkey Island depois de sua longa lua de mel e descobrem que ela havia sido legalmente declarada morta; como resultado, seu cargo de governadora da Tri-Island Area será sujeito a uma eleição. Enquanto Elaine e Guybrush trabalham em reverter sua situação legal, eles descobrem que o outro candidato na eleição é na verdade LeChuck disfarçado mas, os habitantes da cidade, zangados pela longa ausência de Elaine, não acreditam nela. Elaine é derrotada na eleição e LeChuck se torna governador enquanto Guybrush é capturado em Monkey Island. Lá, ele descobre que o náufrago local Herman Toothrot é na verdade Horation Marley, o avô perdido de Elaine. Os dois fogem de Monkey Island e derrotam LeChuck e o novo vilão Ozzie Mandrill. Elaine pede que Horatio tome seu lugar como governador da Tri-Island Area, e Threepwood e a agora ex-governadora partem.

Em Tales of Monkey Island, passado muitos anos depois do jogo anterior, Elaine mais uma vez foi raptada por LeChuck. Em sua tentativa de resgate, Guybrush sem querer liberta uma varíola vodu sobre o Golfo de Melange, que transforma LeChuck em humano. Enquanto eventos separam Guybrush e Elaine, ela forma uma amizado com o agora aparentemente inofensivo LeChuck, e o ajuda a devolver macacos usados para seus feitiços vodu para suas casas. Elaine também tenta, sem sucesso, mediar um acordo entre sereias com acesso à cura para a varíola e piratas infectados. Quando as negociações são interrompidas, Elaine participa de uma batalha nas Jerkbait Islands para afugentar os piratas. Entretanto, Elaine se infecta com a varíola e perde o controle, viajando para Floatsam Island para saquiar a cidade e matar Morgan LeFlay, uma caçadora de tesouros que ela vê como rival pelo amor de Guybrush. Threepwood cura a varíola, mas LeChuck se volta contra ele e o golpeia fatalmente com uma espada; Elaine abraça seu marido enquanto ele morre. LeChuck rapta Elaine e aparentemente convence ela a se juntar a ele como sua esposa demoníaca; na verdade, ela só concorda com LeChuck para adquirir um sabre vodu capaz de destruí-lo. Guybrush retorna como um fantasma e leva LeChuck a uma posição onde Elaine pode atacá-lo com o sabre. Com LeChuck derrotado, Guybrush volta à vida criando um feitiço com o anel de casamento de Elaine, e volta para sua esposa.

Recepção
A personagem de Elaine Marley teve uma recepção positiva de críticos na indústria de jogos eletrônicos. Descrita pela GameSpot como a motivação para toda a série, críticos elogiaram a não conformidade de Elaine com o estereótipo da donzela em apuros. A GameSpot notou que Elaine é geralmente muito mais capaz de escapar do perigo "do que o suposto herói que vem salvá-la", enquanto a publicação de cultura de jogos eletrônicos Eludamos aplaudiu a personagem por permitir um nível de "expressão feminina que não necessariamente sempre se conforma aos ideais passivos da donzela em apuros."

A Eurogamer elogiou o design de Elaine com "merecedor de aclamação", considerando-a a "Melhor Personagem Feminina Coadjuvante" em sua premiação anial Gaming Globes de 2001, enquanto a IGN descreveu-a ao lado de Guybrush e LeChuck como "os personagens de aventura mais amados de todos os tempos." Alexandra Boyd e Charity James também foram aplaudidas por suas dublagens de Elaine; a Computer Games Magazine descreveu o trabalho de Boyd em The Curse of Monkey Island como "maravilhoso". A Gadgette também listou Elaine como sua quarta personagem favorita de um jogo eletrônico. IGN India, The Guardian e GamesRadar+ consideraram Elaine e Guybrush um dos melhores romances da mídia.

Personagens femininas em jogos eletrônicos
Piratas fictícios
Políticos fictícios

Elaine Marley


Ghiorghi Kvirikașvili (în , ) este un politician și economist georgian, primul ministru al Georgiei din decembrie 2015 din partea partidului "Visul Georgian". El a îndeplinit în trecut funcțiile de ministru al economiei și al stabilității dezvoltării (2012- decembrie 2015), viceprim-ministru (iulie 2013-decembrie 2015) și, pentru o scurtă perioadă - ministru de externe (septembrie - decembrie 2015). Kvirikașvili s-a făcut cunoscut pentru eforturile sale de promovarea integrării Georgiei în spațiile european și euro-atlantic și pentru sporirea investițiilor externe în țara sa. Ca pregătire profesionala, el este medic, profesie pe care a încetat să o practice, și economist.

Biografie

Anii de tinerețe
Născut în 1967 la Tbilisi, pe atunci în Uniunea Sovietică, Ghiorghi Kvirikașvili a absolvit prestigiosul liceu-internat de matematică și fizică Komarov din capitala Georgiei. Apoi în anii 1986-1988 a făcut serviciul militar în armata sovietică. În anul 1995 a terminat studii de medicină la Universitatea de medicină din Tbilisi, iar apoi a făcut studii de economie la Universitatea din Tbilisi. În 1988 a obținut titlul de master în studii financiare la Universitatea Ilinois în Statele Unite.

Cariera profesională și politică
În anii 1993-1999 Kvirikașvili a îndeplinit funcții de director general în mai multe bănci din Georgia, iar în anul 1999 a fost adjunctul șefului biroului de fisc și probleme monetare din cadrul Cancelariei Președintelui Georgiei. În anii 1999-2004 el a fost deputat în parlament din partea partidului "Noua Dreaptă" și membru în comisia economică a Parlamentului. După Revoluția Trandafirilor care l-a adus la președinția țării pe Miheil Saakașvili, Kvirikașvili s-a întors în lumea afacerilor. Între anii 2006-2011  a fost directorul general al Băncii Kartu aflată sub controlul  magnatului financiar Bidzina Ivanișvili.

Ministru al economiei, viceprim ministru și ministru de externe
După intrarea lui Bidzina Ivanișvili în politică, Kvirikașvili s-a alăturat mișcării politice a acestuia, "Visul Georgian" și din 2012, după victoria în alegerile parlamentare Kvirikașvili a fost cooptat în guvernul Ivanișvili ca ministru al economiei si al stabilității dezvoltării. În iulie 2013  a fost numit și vice-prim ministru. El a continuat sa detină aceste funcții și în guvernul Irakli Garibașvili format în 2013 după retragerea în culise a lui Bidzina Ivanișvili.În septembrie-decembrie 2015 a deținut și portofoliul afacerilor externe.

Prim ministru
Dupa demisia primului ministru Irakli Garibașvili, partidul Visul Georgian l-a desemnat pe Kvirikașvili ca nou șef de guvern.  La 30 decembrie 2015 parlamentul a votat încrederea în noul său guvern cu 86 voturi pentru și 28 contra.
Guvernul Kvirikașvili s-a concentrat asupra creșterii economice și promovării inițiativei private. Noul premier a declarat ca relatiile georgiene-americane trebuie să fie șira vertebrală a stabilității,a dezvoltării economice și a democratizării în regiune.

Legături externe

- reportaj pe situl ziarului Daily News, despre guvernul Ivanișvili , 2012
reportaj din New York Times din 30 decembrie 2015
New York Times: Georgia Lawmakers Approve a New Prime Minister, 30.12.2015

Politicieni georgieni

Ghiorghi Kvirikașvili


Le château de Barrenques est un château du village de Lamotte-du-Rhône, dans le département français de Vaucluse.

Historique
Le domaine des Barrenques fut érigé en fief dans l'année 1674 en faveur de la famille Vanel par reconnaissance de son ennoblissement.

En 1732, les de Vanel firent rebâtir leur château et leur chapelle, placée sous la protection de Notre-Dame des Neiges. Ce domaine est passé des de Vanel, puis aux Vanel de Lisleroy et enfin aux Balincourt.

Le château en totalité ainsi que d'autres bâtiments comme le moulin ou la magnanerie sont inscrits au titre des monuments historiques depuis le .

Le 1er mars 2022, le Groupe Domaines & événements annonce la reprise en gestion du château des Barrenques afin d'y organiser des événements privés et d'entreprises.

Architecture
La magnanerie du château des Barrenques a été construite en 1832. Ses dimensions sont sans équivalent : 35 mètres de long pour 9 de large. Elle a été qualifiée de « l'une des plus grandes magnaneries de France » dans le nouveau manuel de la soierie de 1839.

Elle a été exploitée pour l'élevage des vers à soie au moins jusqu'en 1909, année à laquelle les comptes indiquent l'achat de deux onces de graines et la vente de 72 kg de cocons à des filatures ou marchands essentiellement en Ardèche.

Références

Voir aussi

Articles connexes
Vaucluse (département)
Histoire de la Provence

Les Barrenques
Monument historique en Vaucluse
Monument historique inscrit en 2021
Lamotte-du-Rhône

Château des Barrenques


The 2003 United Kingdom local elections were held on Thursday 1 May 2003, the same day as the Scottish Parliamentary and the Welsh Assembly elections. There were local elections for all councils in Scotland and in most of England. There were no local elections in Wales, Northern Ireland or London.

The ruling Labour Party lost a considerable 833 seats, while both the main opposition parties, Conservative and Liberal Democrat, polled strongly, with the Conservatives enjoying the largest share of the vote. Labour had now been in government for six years and still had a triple-digit majority, and over the summer of 2003 some opinion polls showed the Tories level with Labour. However, these were to be the last of the two local council elections contested by the Tories under the leadership of Iain Duncan Smith, who was ousted as leader later in the year and succeeded by Michael Howard due to his unpopularity as leader and doubts about his ability to win a general election.

Fifty-nine councils held electoral pilot schemes to try to boost turnout figures.  Schemes included all postal voting, mobile polling stations, alterations to voting hours and various kinds of Electronic voting.  The most successful in raising turnout was all-postal voting which saw turnout rise to an average of 50%. In comparison, turnout across the whole of England was only 33%.

Summary of results
The Labour party lost a considerable 833 seats, losing control of councils such as Birmingham and Coventry, both of which the party had controlled for 20 years.

The Conservative party, who following the elections had the most councillors in the country (ahead of Labour by 601), extended its lead over the Labour party by 1,399 councillors. However, their celebrations were tempered by the resignation of Conservative front bencher Crispin Blunt, who described the party leader, Iain Duncan Smith as a "handicap" and called for him to be replaced.

England

Metropolitan boroughs
All 36 English Metropolitan borough councils had one third of their seats up for election.

Unitary authorities

Whole council
In 27 English Unitary authorities the whole council was up for election.

‡ New ward boundaries

Third of council
In 13 English Unitary authorities one third of the council was up for election.

District councils

Whole council
In 150 English district authorities the whole council was up for election.

‡ New ward boundaries

Third of council
In 82 English district authorities one third of the council was up for election.

Scotland

All 32 Scottish unitary authorities held elections.  They were held at the same time as the 2003 Scottish Parliament election.

Notes

References

Vote 2003 BBC News
Local elections 2003. House of Commons Library Research Paper 03/44.
Voting Pilots in 2003
The Guardian 2003 election coverage

2003
Local elections

2003 United Kingdom local elections


Gymnocarpium es un género de helechos de la familia  Cystopteridaceae.<ref>[http://www.theplantlist.org/tpl/search?q=Gymnocarpium Gymnocarpium en PlantList]</ref> Comprende 22 especies descritas y de estas, solo 7 aceptadas.
 Taxonomía
El género fue descrito por Edward Newman  y publicado en Phytologist: a popular botanical miscellany 4: 371. 1851. La especie tipo es: Gymnocarpium dryopteris (L.) Newman
 Especies aceptadas
A continuación se brinda un listado de las especies del género Gymnocarpium aceptadas hasta mayo de 2013, ordenadas alfabéticamente. Para cada una se indica el nombre binomial seguido del autor, abreviado según las convenciones y usos.Gymnocarpium disjunctum (Rupr.) Ching	Gymnocarpium dryopteris (L.) Newman	Gymnocarpium heterosporum Wagner	Gymnocarpium jessoense (Koidz.) Koidz.Gymnocarpium oyamense (Baker) Ching	Gymnocarpium remotepinnatum (Hayata) Ching	Gymnocarpium robertianum'' (Hoffm.) Newman

Referencias

Gymnocarpium


Grace Brown (Camperdown, 7 de julho de 1992) é uma desportista australiana que compete no ciclismo na modalidade de rota.

Ganhou uma medalha de prata no Campeonato Mundial de Ciclismo em Estrada de 2022, na prova de contrarrelógio. Participou nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020, ocupando o quarto lugar na mesma prova.

Medalheiro internacional

Palmarés
 2018
 3.ª no Campeonato da Austrália em Estrada
 Campeonato Oceânico Contrarrelógio
 2.ª no Campeonato Oceânico em Estrada

 2019
 Campeonato da Austrália Contrarrelógio
 1 etapa do Santos Women's Tour

 2020
 2.ª no Campeonato da Austrália Contrarrelógio
 3.ª no Campeonato da Austrália em Estrada
 Flecha Brabanzona

 2021
 2.ª no Campeonato da Austrália Contrarrelógio
 2.ª no Campeonato da Austrália em Estrada
 Clássica Bruges–De Panne
 1 etapa da Volta a Burgos Feminina

 2022
 Campeonato da Austrália Contrarrelógio
 2.ª no Campeonato da Austrália em Estrada
 1 etapa do The Women's Tour
 La Périgord Ladies
 1 etapa da Ceratizit Challenge by La Vuelta
 2.ª no Campeonato Mundial Contrarrelógio

Referências

Ligações externas

Ciclistas da Austrália
Ciclistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Grace Brown (ciclista)


Takanobu Komiyama (født 3. oktober 1984) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Yokohama F. Marinos, Kawasaki Frontale og Yokohama FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takanobu Komiyama


Emad Badr El-Din Mahmoud Abu Ghazy, más conocido como Emad Abu Ghazi (), (nacido el 3 de enero de 1955 en Cairo) es un profesor egipcio de la Universidad de El Cairo, que durante un periodo breve fue Ministro de Cultura en el período de transición en Egipto, tras el derrocamiento de Hosni Mubarak, formando parte del Gabinete de Essam Sharaf. Tomó posesión el 5 de marzo de 2011, lo cual -según el diario ahramonline- fue recibido muy positivamente y presentó su renuncia el de noviembre de ese mismo año en protesta por la represión policial de las protestas.

Anteriormente, había trabajado como Secretario General del Consejo de Cultura de Egipto. Se graduó en la Universidad de El Cairo en 1982, obteniendo un Master en 1988 y un Doctorado en 1995.

Es hijo de Badr El-Din Abu Ghazy, quien también fue brevemente Ministro de Cultura (1970-1971), y de la artista Reaya Helmy. Un tío de su padre fue Mahmoud Mokhtar, uno de los más conocidos escultores egipcios.

Referencias

Políticos de Egipto del siglo XX
Profesores de la Universidad de El Cairo
Políticos de Egipto del siglo XXI

Emad Badr El-Din Mahmoud Abu Ghazy


12 Hits Fra Den Bedste Tid (nogle gange kaldet Best Of) er det første opsamlingsalbum fra den danske popgruppe OneTwo. Det blev udgivet i 1997, hvilket var tre år efter gruppen blev opløst. Albummet indeholder sange fra de tre studiealbums som OneTwo nåede at udgive.

Spor
 "Billy Boy" - 4:40
 "Midt I En Drøm" - 4:25
 "Den Bedste Tid" - 4:59
 "Hvide Løgne" - 6:05
 "Sket Så Tit" - 4:30
 "Jeg Ka' Gi' Hva' Du Vil Ha'" - 4:13
 "Smukke Anna" - 4:55
 "Hold Fast" - 5:33
 "Getting Better" - 4:44
 "The Wind Whispers You" - 4:45
 "Footsteps" - 4:53
 "Don't Follow That Road" - 5:37

Referencer

Eksterne henvisninger
12 Hits Fra Den Bedste Tid  på Discogs

OneTwo-album
Opsamlingsalbum fra 1997

12 Hits Fra Den Bedste Tid


54411 Bobestelle este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
54411 Bobestelle este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Mauna Kea de Peter B. Stetson și David D. Balam. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,85 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 10,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 54001-55000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

54411 Bobestelle


Physolaesthus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Physolaesthus australis Chaudoir, 1850
 Physolaesthus caviceps (Andrewes, 1936)
 Physolaesthus grandipalpis W.J. Macleay, 1871
 Physolaesthus insularis Bates, 1878
 Physolaesthus limbatus (Broun, 1880)
 Physolaesthus minor (Louwerens, 1956)
 Physolaesthus pallidus Blackburn, 1890
 Physolaesthus ruficollis Sloane, 1900
 Physolaesthus suturalis Castelnau, 1867

Referencias

Enlaces externos
 Physolaesthus en ION
 Nomenclator Zoologicus

Licinina

Physolaesthus


Avanhandava es un municipio del estado de São Paulo, en el Brasil. Se localiza a una latitud 21º27'39" sur y a una longitud 49º56'59" oeste, estando a una altitud de 428 metros. Su población estimada en 2004 era de 9 268 habitantes.

Topónimo
"Avanhandava" es un término oriundo de la lengua tupí que significa "lugar de corrida de hombre", a través de la unión de los términos abá ("hombre"), nhan ("correr") y aba ("lugar").

Geografía
Posee un área de 340,338 km².

Clima
El clima de Avanhandava puede ser clasificado como clima tropical de sabana (Aw), de acuerdo con la clasificación climática de Köppen.

Demografía
Datos del Censo - 2000

Población Total: 8 829
 Urbana: 8 100
 Rural: 729
 Hombres: 4 399
 Mujeres: 4 430
Densidad demográfica (hab./km²): 25,94

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 16,43

Expectativa de vida (años): 70,92

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 2,70

Tasa de Alfabetización: 87,98%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,768
 IDH-M Salario: 0,672
 IDH-M Longevidad: 0,765
 IDH-M Educación: 0,866
(Fuente: IPEAFecha)

Hidrografía
 Arroyo de los Patos

Carreteras
 SP-300 - Carretera Marechal Rondon

Administración
 Prefeita: Sueli Navarro Jorge (2009/2012)
 Viceprefecto: Daniel Hernandes
 Presidente de la cámara: Rosmeiry Florêncio Garcia (2009/2010)

Referencias

Enlaces externos

Localidades de São Paulo

Avanhandava


DevOps ( + operation, udvikling + drift) er en udviklingsmetode for it-systemer, som består af anvisninger på, hvorledes man kan slå bro mellem udviklingsaktiviteter og driftsaktiviteter på en måde, så man fremmer kommunikation og samarbejde, kontinuerlig integration, kvalitetssikring og levering gennem automatiseret test og idriftsættelse.

It-styring
Softwareudvikling

DevOps


Pandekager hver torsdag er en dansk dokumentarfilm fra 1966, der er instrueret af Jørgen Vestergaard efter eget manuskript.

Handling
Et besøg på julemærkehjemmet Lindersvold. Et nyt hold drenge ankommer - og føler sig hurtigt hjemme.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1966

Dokumentarfilm fra Danmark

Pandekager hver torsdag


عين الزانة قد تشير إلى:
  ، وهي قرية تونسية تقع بولاية جندوبة.
  محمية عين الزانة، وهي محمية طبيعية تونسية تقع قرب القرية التي تحمل نفس الاسم.
  عين زانة، وهي بلدية جزائرية تابعة لولاية سوق أهراس.
  المحمية الطبيعية عين الزانة توجد في سوق أهراس بالجزائر.

عين الزانة (توضيح)


أطلقت كلية الدراسات الإسلامية سنة 2007 برنامج الدبلوم العام في الدراسات الإسلامية وباشرت في فبراير 2008 تدريس برنامجي شهادة الماجستير في الفقه المعاصر والماجستير في السياسة العامة وتعتبر الكلية مركزاً دولياً للفكر والحوار الإسلامي يهدف إلى تعزيز البحوث المنتمية إلى الثقافة الإسلامية.

تعتمد الكلية اللغتين الإنجليزية والعربية في تدريس برامجها كافة. وتسهم الكلية في تنفيذ مهام مؤسسة قطر المتمثلة في توفير التعليم وإجراء البحوث وضمان استدامة الجوانب المهمة من ثقافة البلاد عبر تسليط الضوء على الدور المعاصر للإسلام.
تخرّج كلية الدراسات الإسلامية أجيالا من الدارسين المتمكنين من أصول عقيدة الإسلام وحضارته والمنفتحين على كل نتاج حضارتهم وعلى كل حكمة وعلم قدمته الحضارات الأخرى.

جامعات وكليات

كلية الدراسات الإسلامية (قطر)


Asigurările sociale reprezintă orice program sponsorizat de guvern cu următoarele patru caracteristici:
 beneficiile, condițiile de eligibilitate și alte aspecte ale programului sunt definite prin lege;
 depozitul explicit ține cont de venituri și cheltuieli (adesea prin intermediul unui fond fiduciar);
 el este finanțat prin taxe sau prime plătite de către (sau în numele) participanți (dar pot fi furnizate, de asemenea, și surse de finanțare suplimentare); și
 programul servește o populație definită, iar participarea este fie obligatorie, fie subvenționată atât de puternic încât majoritatea persoanelor eligibile alege să participe.
Asigurările sociale au fost definite, de asemenea, ca un program ale cărui riscuri sunt transferate către și puse în comun de către o organizație guvernamentală care trebuie să ofere legal anumite beneficii.

În SUA, programe care îndeplinesc aceste definiții includ Social Security, Medicare, programul Pension Benedit Guaranty Corporation, programul Railroad Retirement Board și programul sponsorizat de stat de asigurări de șomaj. Canada Pension Plan (CPP) este, de asemenea, un program de asigurare socială.

Asemănări cu asigurările private
Printre asemănările tipice între programele de asigurări sociale și programele de asigurări private se află:
 Mutualizarea largă a riscurilor;
 Definiții specifice ale beneficiilor acordate;
 Definiții specifice ale regulilor de eligibilitate și ale sumei acoperite;
 Contribuții specifice sau taxe necesare pentru a satisface costurile estimate ale sistemului.

Diferențe față de asigurările private
Diferențele tipice între programele de asigurări private și programele de asigurări sociale includ:
 Programele de asigurări private sunt proiectate în general cu un accent mai mare pe echitate între cumpărătorii de polițe individuale în timp ce programele de asigurări sociale pun un accent mai mare pe adecvarea socială a beneficiilor pentru toți participanții.
 Participarea la programele de asigurări private este adesea voluntară; dacă achiziționarea asigurărilor este obligatorie, persoanele fizice au, de obicei, posibilitatea de a-și alege asigurătorii. Participarea la programele de asigurări sociale este, în general, obligatorie; dacă participarea este voluntară, costul este subvenționat suficient pentru a asigura, în esență, participarea universală.
 Dreptul la beneficii într-un program de asigurări private este contractual, pe baza unui contract de asigurări. Asigurătorul nu are dreptul unilateral de a modifica sau rezilia condițiile de acoperire a pagubelor înainte de sfârșitul perioadei contractuale (cu excepția cazului neplății primelor). Programele de asigurări sociale nu au la bază un contract, ci un statut, iar dreptul la prestații este astfel mai degrabă statutar decât contractuale. Prevederile programului pot fi schimbate în cazul în care statutul este modificat.

Referințe

Asigurări
Programe sociale
Servicii publice

Asigurări sociale


Griselda es una ópera seria en tres actos con música de Giovanni Bononcini y libreto que es una revisión del poeta Paolo Rolli de otro anterior escrito por Apostolo Zeno en el año 1701, basado a su vez en el Decamerón de Giovanni Boccaccio (X.10]]). Se estrenó en Londres, en King's Theatre el 22 de febrero de 1722.

Antonio Maria Bononcini, el hermano de Giovanni Bononcini, había compuesto una ópera homónima del mismo libreto cuatro años antes.

Otras versiones
De esta ópera hay al menos otras dos versiones: la primera musicada por Antonio Vivaldi sobre texto de Apostolo Zeno con la revisión del libreto de Carlo Goldoni, puesta en escena el 18 de mayo de 1735. El mismo Goldoni el año siguiente había hecho una versión en prosa para la compañía Imer.

Referencias

 John Warrack y Ewan West (1992), The Oxford Dictionary of Opera, ISBN 0-19-869164-5

Enlaces externos

Óperas de Giovanni Bononcini
Óperas de 1722
Óperas en italiano
Óperas estrenadas en Londres
Adaptaciones de obras de Giovanni Boccaccio

Griselda (Bononcini)


Çayırlı, Erzincan iline bağlı olan 9 ilçeden biridir.

Tarihi
İlçenin ilk yerleşime ne zaman açıldığı kesin olarak bilinmemektedir. Erzincan ile birlikte zaman zaman çeşitli devletlerin egemenliğine girmiştir. Bir süre Timur'un yönetiminde kalan bölge Timur'un çekilmesi ile Akkoyunlular'a ve 1473'te Otlukbeli Savaşı'ndan sonra Osmanlı Devleti'ne geçmiştir. 1915 yılında Rusların, onların çekilmesiyle Ermenilerin elinde kalan ilçe, 20 Şubat 1918 de yeniden Anavatana katılmıştır. 1954 yılının Haziran ayına kadar Mans adı ile Tercan İlçesine bağlı bir bucak iken bu tarihte ilçe olmuştur.

Coğrafi konumu
İlçe Erzincan ilinin Kuzeydoğusunda yer alır. Yüzölçümü 1480 Km2, Yüksekliği 1520 metredir. Doğusunda Tercan ve Aşkale ilçeleri, batısında Erzincan Merkez İlçesi, Kuzeyinde Bayburt İli ve  Otlukbeli İlçesi, Güneyinden Erzincan Merkez ve Tercan İlçesi ile komşudur.

Parçalı, engebeli, çıplak bir arazi yapısına sahiptir. Çevresinde Keşiş, (Esence), Sipikor ve Coşan dağları vardır. Balıklı Dorum ve Mans çayları ilçe hududunu çizen Karasu ırmağına dökülür. Çok geniş olamamakla birlikte sulu tarım yapılır. Ovalar ve geniş mer'a  ve yaylaları vardır. Kışları çok soğuk ve uzun geçer, Yaz mevsimi kısadır.

Demografik Yapı
Nüfusunun tamamı genelde çiftçilik ve hayvancılıkla uğraşmaktadır. İlçe merkezinde küçük çapta marangozculuk, demircilik ve oto tamirciliği ile uğraşan sanat erbabı bulunmaktadır. İlçe nüfusunun 6 yaştan yukarı olanının % 90'ı okur-yazar durumdadır.

İlçe merkezinde yoğunluğu Sünni Türkler, köylerin ise büyük çoğunluğu ise Zaza ağırlıklıdır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Çayırlı Kaymakamlığı
 Erzincan Valiliği Çayırlı sayfası

Çayırlı


An Arophyton rhizomatosum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Samuel Buchet, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Josef Bogner. An Arophyton rhizomatosum in nahilalakip ha genus nga Arophyton, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arophyton

Arophyton rhizomatosum


Saqqez ( ;  ; ), also known as Saghez, Saqez, Saqqiz, Saqiz, and Sakīz, is a city in the Central District of Saqqez County, Kurdistan province, Iran, and serves as both capital of the district and of the county.

At the 2006 National Census, its population was 131,349 in 31,336 households. The following census in 2011 counted 139,738 people in 37,262 households. The latest census in 2016 showed a population of 165,258 people in 48,488 households.

In the middle of Zagros Mountains, the north-most part of mountainous Kurdistan within Iran's borders, this old city has been located between high tops of the region's mountains. Saqqez was once the capital of Scythians sovereignty. Most of the people in this city are Kurdish who speak the Kurdish language.

The city is the birthplace of slogan of Woman, Life, Freedom, which was reflected to the whole world during the protests of 2022 in Iran.

Etymology

The name Saqqez derives from the Scythian word "Eskit" and then "Sakez". Before that, it was Izirtu, the capital of Mannaeans. In some historical sources it has been mentioned that the name of the city is derived from the name of powerful Median ruler Cyaxares (reigned 625 – 585 BC), who turned the empire into a regional power, but other historians believe that the name of the city is derived from Sakez and is attributed to the Scythians who settled in the city during the reign of Cyaxares.

Demographics
The city is populated by Kurds who speak the Sorani dialect. David D'Beth Hillel (d. 1846) stated that the city was home to a small Jewish community with one synagogue dating from around 1827.

History

Saqqez's history goes back to the seventh millennium BC. Based on historical ruins and Antiques which have been found in Saqqez,  like the historical treasures of Ziwiye hoard in the Ziwiyeh Castle, experts like Roman Ghirshman believe that the modern city of Saqqez is built on the site of the ancient capital of the Median empire. when Sargon II (reigned 722 – 705 BC) attacked the Median Empire and forced them to flee to Ecbatana (modern day Hamadan) and made this city his capital. On the attack of Sargon II, the ruler of  Assyria, the Medes were defended and their fortifications were destroyed. Thereafter, the Scythians tried to rebuild this city and they chose Saqqez, then named Eskit as their capital. This city was repeatedly attacked by Assyrians and Romans.

According to Vladimir Minorsky, Saqqez is the site of the earlier medieval city of Barza. According to Theophanes the Confessor, who calls the city "Barzan" (), the Byzantine emperor Heraclius stayed at Barza for seven days in March 628 while on his way to Ganzak. Barza was an important crossroads in the medieval period, where there was a fork in the road from Dinavar to Maragheh with one branch splitting off towards Urmia. In the early 9th century, Barza was the capital of a separate principality.

The city was the hometown of "Mahsa Jina Amini", who in 2022 died in the custody of Iran's morality police at the age of 22 after being arrested for violating Iran's hijab rules. Her death sparked the widespread protests, a nationwide movement protesting the Islamic republic and its treatment of women.

Culture and art
The city of Saqqez has been a place of culture and art since ancient times. In this city, performing arts and culture has a special place, and artists have created valuable works in various fields of art such as theater, painting, sculpture, music, literature, poetry, and cinema. In this city, every year at the end of the autumn season, a theater festival called The Kurdish Theater Festival is held, in which theater groups from all over Kurdistan perform their works. Also, in Saqqez, famous musicians and singers, such as Rashid Fayznejad perform their music and songs in the Kurdish language. Also there are well-known poets in this city, such as Abdul Karim Sahib, Mullah Ghafoor Dabbaghi, Jila Hosseini, Rahim Loghmani, Malekoalkalam majdi and Sheikh Hassan Molanabad.

Geography

Geology
The city of Saqqez is built on long plains and hills, which are crossed by the main tributaries of rivers such as Zarrineh River and Simineh River. The lowlands and heights inside the city and the view of Saqqez River that passes through the center of this city are its special features. Saqqez is located in mountainous and highlands between the irregular heights of Zagros Mountains, and this special geomorphological feature has led to relatively cold climates and long winters and sometimes frost.

Climate
At an altitude of 1,476 metres (4,842 feet), Saqqez has a Mediterranean continental climate (Köppen climate classification Dsa) with hot, very dry summers and cold, snowy winters. Summers feature large diurnal temperature variation due to decreased air density at high altitude and low humidity. In 1969 Saqqez recorded a temperature of , the lowest ever recorded by an Iranian weather station until Kheirabad Zanjan recorded  on January 29, 1997. Saqqez again reached −36 °C during the February 3–9 1972 Iran blizzard.

Saqqez unofficially reached  in December 2006 and  in January 2007, the lowest temperatures recorded in an Iranian city. Rainfall is mild throughout the year, with late winter and early spring having the most precipitation, and the summers being practically rainless. Due to the foehn effect, the rainfall is not as heavy as it is in the exposed sites of the Zagros to the west, such as in Sardasht, which lies on the same altitude but is more exposed to the westerly cold front systems.

Transportation
The city will be served in the future by Saqqez Airport.

See also
 Bazaar of Saqqez
 Domenareh Mosque
 Karaftu Cave
 Haj Saleh Hammam
 Mount Chlchama

References

Sources

Towns and villages in Saqqez County

Cities in Kurdistan Province

Iranian Kurdistan

Kurdish settlements in Kurdistan Province

Historic Jewish communities in Asia

Saqqez


Fjallavatn Danimarka'ya bağlı özerk Faroe Adaları'na ait Vágar Adası'nda bulunan bir göldür. Faroe Adaları'nın en büyük ikinci gölü durumunda olan gölün yüzölçümü 1,02 kilometrekare kadardır.

Faroe Adaları'ndaki göller

Fjallavatn


TV kanali:
 TV2 (Mađarska)
 TV 2 (Danska)
 TV2 (Malezija)
 TV 2 (Norveška)
 TV2 (Djevičanski otoci)

TV2


الخطأ الأسي  هو تعبير عن فكرة كيف يمكن للخطأ الصغير بأن يكبر مع مرور الزمن. يمكن وصفها بأنها نمو أسي exponential growth للخطأ أو تطبيق النمو الأسي على حدود الخطأ.

انظر أيضًا
 نمو أسي Exponential growth
 نظرية التعقيد الحسابي Computational complexity theory
 علوم الحاسب Computer science
 تحليل الخوارزميات Analysis of algorithms

المصادر

معادلات تفاضلية عادية
نمذجة رياضية

خطأ أسي


صالح ولد محمد ولد حننا (مواليد 20 سبتمبر 1965) ضابط سابق وسياسي موريتاني ومرشح سابق للرئاسة، يرأس حزب الاتحاد والتغيير الموريتاني «حاتم». وقد سبق له أن قاد ثلاث محاولات انقلابية فاشلة على نظام الرئيس معاوية ولد سيدي أحمد الطايع.

المولد والدراسة
ولد صالح ولد محمدو ولد حننا سنة 1965 في مدينة العيون بالحوض الغربي شرقي موريتانيا.

التحق بالابتدائية سنة 1971 في العيون، وحصل على الثانوية العامة في نواكشوط سنة 1982. والتحق بجامعة نواكشوط ومنها حصل على الإجازة في التاريخ سنة 1987...

في الجيش
التحق ولد حننا بالجيش سنة 1984 الذي أوفده إلى كلية الملك عبد العزيز الحربية بالسعودية لينال منها شهادة البكالوريوس في العلوم العسكرية سنة 1987.

التحق بالمدرسة العسكرية لمختلف الأسلحة بمدينة أطار الموريتانية وتلقى فيها دورة النقباء من 1990 إلى 1993.

وعين رئيس قسم التكوين في المكتب الثالث بقيادة أركان الجيش ابتداء سنة 1993.

ثلاث محاولات انقلابية
فصل ولد حننا عن الجيش في فبراير 2000 بعد اعتقاله عندما اكتشفت محاولة للانقلاب على الرئيس معاوية ولد سيدي أحمد الطايع كان يخطط لها.

وفي 8 يونيو 2003 نفذ محاولته الانقلابية الثانية الفاشلة ضد نظام ولد الطايع، واستطاع أن يفر إلى الخارج ويؤسس مع بعض زملائه تنظيم فرسان التغيير.

وفي سنة 2004 حاول مرة ثالثة أن يدبر الإطاحة بالرئيس ولد الطايع فاعتقل وهو يحاول الفرار إلى السنغال عبر مدينة روصو الحدودية جنوب موريتانيا وذلك يوم 9 أكتوبر 2004.

المحاكمة والسجن
اعتقل ولد حننا وصدر في حقه في يناير 2005  حكم بالسجن المؤبد مع الأعمال الشاقة قبل أن يتم إطلاق سراحه رفقة العشرات من زملائه بموجب عفو رئاسي أصدره المجلس العسكري للعدالة والديمقراطية في 2 سبتمبر 2005 بعد الإطاحة بالرئيس ولد الطايع.

تأسيس حزب سياسي
أسس ولد حننا مع بعض رفاقه في تنظيم فرسان التغيير ومع بعض أنصاره حزب الاتحاد والتغيير الموريتاني (حاتم) في 26 يناير 2006.

ساهم الحزب في نهاية مايو 2006 في تأسيس ما عرف بائتلاف قوى التغيير الذي ضم 12 حزبا سياسيا أغلبها من أحزاب المعارضة، وقد ظل الائتلاف نشطا وشبه متماسك حتى جرت رئاسيات مارس 2007 فتفرق أعضاؤه.

نائب ومرشح للرئاسيات
تم انتخاب ولد حننا نائبا في البرلمان الموريتاني في تشريعيات نوفمبر 2006. كما تقدم لرئاسيات مارس 2007 وكان من أبرز مسانديه -بالإضافة إلى حزبه حاتم- الإصلاحيون الوسطيون (الإسلاميون) فأقصي في الشوط الأول بعد أن جاء في الرتبة السادسة بنسبة 7.65%.

ثم ترشح من جديد في رئاسيات 2009 حيث فاز من الدور الأول السيد محمد ولد عبد العزيز .

يتمتع ولد حننا بشخصية قيادية وفصاحة لسان فريدة كشف عنها أثناء سير المحاكمات حينما كان يتولى المرافعات نيابة عنه وعن قضية زملائه أمام المحكمة الخاصة لما عرف حينها بمحاكمات واد الناقة (50 كلم شرق نواكشوط) .

المراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
سجناء حكم عليهم بالحبس المؤبد من قبل موريتانيا
عسكريون موريتانيون
محاولات انقلاب
مواليد 1965
مواليد 1966
نزاعات في 2003

صالح ولد حننا


Rodica Lazăr (n. 30 octombrie 1978, Onești) este o actriță română de film, radio, televiziune, scenă și voce.

Biografie
Prima piesă de teatru în care a jucat este Nota zero la purtare de Octavian Sava și Virgil Stoenescu (la Casa de cultură din Onești). A absolvit Universitatea Națională de Artă Teatrală și Cinematografică "Ion Luca Caragiale" din București la clasa profesorului Gelu Colceag.

Filmografie

 Binecuvântată fii, închisoare (2002)
 Amen. (2002) - Rachel
 Accords et à cris (2002) - Standardiste
 Une place parmi les vivants (2003)
 Sex Traffic (2004) - Ofițerul
 Moartea domnului Lăzărescu (2005) - medic rezident
 Mafalda de Savoia - Curajul unei prințese (2006)
 Tinerețe fără tinerețe (2007)
 Îngerașii (2008) - Tereza
 Copilăria lui Icar (2009)
 Aniela (2009) - Josephine Tannerie
 Principii de viață (2010)
 Pariu cu viața (2011) - Mama lui Bubu
 Puzzle pentru orbi (2013)  - Ana
 My Baby (2013)
 Carmen (2013) - Mariana
 Kowalski (2014) - Natalia
 Ramona (scurtmetraj, film mut, 2015)  - Ema
 Orizont (2015) - Andra
 Live (2015) - Ema
 Doar cu buletinul la Paris (2015)
 Valea Mută (miniserial TV, 2016) -  Elena (4 episoade, 2016)
 Ultima zi (2016) - Mica
 Hawaii (2017)
Fructul Oprit (Antena 1, 2018)
 La Gomera (2019)

Teatru
 Teatrul Bulandra
 Carusel - ca Doamna Muskat, Comisarul. Adaptare de Andrei Șerban și Daniela Dima după piesa Liliom de Ferenc Molnar și filmul cu același titlu de Fritz Lang
 Regele Lear Piesă de teatru de William Shakespeare; - ca Edmund
 Cealaltă moarte a Ioanei d'Arc de Stefan Tsanev - ca Ioana
 Îmblânzirea scorpiei de William Shakespeare - Catarina
 Noaptea asasinilor de J.Triana - ca Beba
 Oferta de serviciu de Lia Bugnar - ca Maria
 Roberto Zucco de Bernard-Marie Koltès -  ca Puștoaica Crimă și pedeapsă, după Feodor Dostoievski - ca Sonia și Aliona Anatomy Titus Fall of Rome A Shakespeare Commentary de Heiner Müller - ca Quintus''

Note

Legături externe
 http://www.cinemagia.ro/actori/rodica-lazar-24571/
 http://www.imdb.com/name/nm1120715/
 http://www.cinemarx.ro/persoane/Rodica-Lazar-636641.html

Nașteri în 1978
Nașteri pe 30 octombrie
Actrițe de film române
Actrițe de teatru române
Actrițe de televiziune române
Actori români în viață
Nominalizări pentru Premiile Gopo
Oameni din Onești
Premiul Gopo pentru cea mai bună actriță (rol secundar)

Rodica Lazăr


Felix Kaul (* 21. Juni 1920 in Gleiwitz, Oberschlesien; † 31. Mai 2013 in Karlsruhe) war ein deutscher Jurist und Bundesanwalt.

Leben
Nach dem Studium der Rechtswissenschaften war Kaul seit 1954 in der Staatsschutz-Abteilung beim Generalbundesanwalt in Karlsruhe tätig. Dort war er zunächst als Staatsanwalt, dann als Oberstaatsanwalt tätig.

Im Juni 1959 wechselte er in das Bundesministerium der Justiz und kehrte im Januar 1964 kehrte zur Bundesanwaltschaft zurück. 1966 wurde er dort zum Oberstaatsanwalt beim Bundesgerichtshof ernannt. Im Oktober 1968 folgte seine Ernennung zum Bundesanwalt beim Bundesgerichtshof. Ab August 1974 leitete Bundesanwalt a. D. Kaul die Abteilung für Staatsschutzsachen, die bis Mai 1978 die Bereiche Spionage und Terrorismus umfasste. Diese Zeit war geprägt von den Verbrechen der ersten und zweiten Generation der Roten Armee Fraktion (RAF). Kaul wirkte unter anderen bei allen mit den Großanschlägen der RAF im Jahr 1977 zusammenhängenden Entscheidungen maßgeblich mit. Mit der Neugliederung der beiden Ermittlungsbereiche in eigenständige Abteilungen übernahm Kaul die Leitung der Abteilung Spionage und war seit Dezember 1978 Ständiger Vertreter des Generalbundesanwalts.

Anlässlich seiner Pensionierung im Mai 1985 wurde Kaul mit dem Großen Verdienstkreuz des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland ausgezeichnet. Anlässlich seines Todes veröffentlichte der Generalbundesanwalt am 7. Juni 2013 einen Nachruf.

Kaul war Mitglied der Landsmannschaft Zaringia Heidelberg vereinigt mit Vandalia Breslau.

Literatur
 August Ludwig Degener, Walter Habel (Hrsg.): Wer ist Wer?: das deutsche Who's who. Band 22. Schmidt-Römhild, Lübeck 1983, ISBN 3-7950-2003-4, S. 607.

Weblinks
 Glückwünsche aus dem Rathaus für Felix Kaul. ka-news, 22. Juni 2010

Einzelnachweise

Staatsanwalt (Deutschland)
Landsmannschafter
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Deutscher
Geboren 1920
Gestorben 2013
Mann

Felix Kaul


Domkirkeruinerne er en ruin af Hamar Domkirke, som blev opført fra 1152 til 1200. Den er i dag en del af Hedmarksmuseet, som ligger i Hamar i Norge.  Stilistisk minder den meget om Ringsaker Kirke, Gamle Aker kirke i Oslo og Nikolaikirken på Gran. Disse kirker blev bygget efter forbillede af Oslo bispedømmets ældste hovedkirke, Hallvardskatedralen, som i dag ligger som ruiner ved Oslo torg (krydset mellem Bispegata og Oslo gate) i Gamlebyen i Oslo.

Domkirken var i lighed med forbilledet St. Hallvardskatedralen i Oslo, en treskibet basilika opført i en enkel romansk stil. Sandsynligvis har katedralen haft to vesttårne og et stort centralt tårn. Koret blev udvidet i løbet af middelalderen. I 1567 blev domkirken ødelagt af svenskerne under Den Nordiske Syvårskrig.

Det er i dag Riksantikvaren som ejer Domkirkeruinerne, og de er fredet, mens Stiftelsen Domkirkeodden står for forvaltningen og brugen af bygningen. Den nye Hamar Domkirke blev opført i centrum af byen i 1866.

Bygningsværn

I 1985 blev ruinerne pakket ind i plast på grund af frostskader og fugtighedsangreb. For at publikum skulle kunne se ruinerne opførte man i 1998 en glasbygning uden om ruinerne, som beskytter mod vejr og vind. Bygningen udgjorde Miljøverndepartementets hidtil største enkeltsatsing inden for kulturmindeværn. Den blev åbnet af kronprins Haakon den 9. august 1998.

Glasbygningen er tegnet af arkitekterne Lund & Slaatto. Den har et grundareal på 2600 m2, og stålkonstruktionen indbefatter sammenlagt 4800 m2 glas. Projektet modtog Norsk Stålkonstruksjonspris i 1999 og i efteråret 2005 blev glasbygningen tildelt FIABCIs (The International Real Estate Federation) norgesafdelings specialpris for enestående arkitektur.

Glaskonstruktionen kostede 76 millioner kroner. 10 mio. blev doneret af amerikaneren Thomas J. Perkins, hvis afdøde kone voksede op i nærheden af ruinerne. Under åbningsceremonien i 1998 afslørede han en mindeplade over Gerd Thune-Ellefsen Perkins. Seks millioner blev samlet ind af befolkningen i Hedmarken.

Den nye bygning har fået navnet Hamardomen. Ud over at fungere som bygningsværn bruges det til kirkelige ceremonier som barnedåb og bryllup og til koncerter, teaterforestillinger og lignende for op til 800 tilskuere.

Tusenårssted
Domkirkeruinerne er Hamar kommunes og Hedmark fylkes tusenårssted.

Galleri

Referencer

Litteratur

Eksterne henvisninger

 Hjemmeside

 Domkirkeruinene på HamarSiden.no

Hamar
Ruiner i Norge

Domkirkeruinerne