A correction fluid is an opaque, usually white fluid applied to paper to mask errors in text. Once dried, it can be handwritten or typed upon. It is typically packaged in small bottles, with lids attached to brushes (or triangular pieces of foam) that dip into the fluid. The brush applies the fluid to the paper.

Before the invention of word processors, correction fluid greatly facilitated the production of typewritten documents. One of the first forms of correction fluid was invented in 1956 by American secretary Bette Nesmith Graham, founder of Liquid Paper. With the advent of colored paper stocks for office use, manufacturers began producing their fluids in various matching colors, particularly reds, blues and yellows.

Composition

The exact composition of correction fluid varies between manufacturers, but most fluids are composed of an opacifying agent, a solvent (or thinner) and an adulterant 'fragrance' to discourage abuse. The opacifying agent can be composed of a mixture of titanium dioxide, latex, and other polymer resins.

Thinner originally contained toluene, which was banned due to its toxicity. Later, it contained 1,1,1-trichloroethane, a skin irritant now widely banned under the Montreal Protocol on Substances That Deplete the Ozone Layer, and then the slightly safer trichloroethylene.  Thinners currently used with correction fluid include bromopropane.  Because it contains organic solvents (volatile organic compounds), unused correction fluid thickens over time as volatile solvents escape into the air.  It can become too thick to use, and sometimes completely solidifies. Therefore, some manufacturers also sell bottles of solvent as "thinner", a few drops of which will return the correction fluid to its original liquid state. To avoid the inconveniences of organic solvents (safety and availability), some brands of fluid are water-based. However, those have the disadvantages of a longer drying time, and incompatibility with some inks (which will soak through them).

Abuse as an inhalant
Organic solvents are psychoactive when sufficient amounts are inhaled. Such solvents are common inhalants for adolescents due, in part, to the fact that they are inexpensive in comparison to other recreational drugs. Use of correction fluid as an inhalant can cause the heart to beat rapidly and irregularly, which can cause death. An unpleasant smell is added to some brands in order to deter abusers.
Companies have worked closely with authorities in order to ensure that all the warnings are duly mentioned on packaging (card and product labels) to inform parents and younger users of the risks associated with inhaling or drinking the fluid.
India has imposed a ban on the retail sale of bottled nail polish remover and bottled correction fluid, but permits its sale in devices that provide a small amount of the chemical in a container that dispenses it in a controlled way. The Ministry of Education also banned its use in schools in 2017. The manufacturer is required to affix a warning regarding the possible adverse effects on health if the material is inhaled.

Manufacturing process
Stainless steel tanks are used to hold  or more. Specialists must consider the mixer and temperature control system carefully, and also the formula instructions, the correct types, and the amounts of raw materials at specified times by using computer controls. This process consists of 3 methods: firstly, compounding the batch; secondly, quality control check; and thirdly, filling and packing.

Compounding the batch
In the first phase, water will be filled into the main batch tank. The suspending agents and some of the ingredients will be added in this phase. Mixing is implemented at low rate for adequate dispersion. During the mixing, there is no air added into the mixture.

In the second phase, pigment is in the process. It will be added in suitable amount into the water. Mixing is implemented at very high rate in this process which is different from the first phase. In the mixing process, when the particle is small enough, it will be added into the main batch.

In the final phase, the resin and other necessary ingredients will be added such as colorants and preservatives.

Quality control check
In the process of checking the quality, specialists will check in the lab for physical and chemical characteristics such as pH determination, viscosity checks, appearance and odor evaluations.

In case of mistake such as the ingredients are not enough for making correction fluid, this problem will be solved by adding more ingredients. When this process is finished, the correction fluid will be pumped to a holding tank waiting for filling the correction fluid in the next method.

Filling and packaging
Firstly, the filling process depends on the different package of each product. The filling line and the filling heads holding play a vital role in this process. The empty bottles will be in the conveyor belt and move continuously waiting for injecting correction fluid in each bottle.

Secondly, when the filling process is finished, it comes to the packing process. All the filled bottles will be moved to the capping machine to sort the caps and tighten them.

Finally, these bottles will be put into the box for shipping to the sellers and customers.

Notable brands
Correction fluid is commonly referred to by the leading brand names as genericized. These brands include:
 Cello (Correct-X)
 Kores
 Liquid Paper
 Presto! by Pentel
 Snopake
 Tipp-Ex
 Wite-Out

Synonyms by region
 "Liquid paper", "snopake" and "white-out" are used as general terms in the United States, Canada, Australia, and some countries in the former USSR.
 "Tipp-Ex" is used in most countries in Western Europe, Israel, South Africa and Indonesia.
  is used in France and Greece,  in Italy.
 Twink is the leading brand, and colloquial term, for correction fluid in New Zealand.
 In the English-speaking Caribbean the term "white-paper paste" and "white-out" are used.
 In Latin America, "liquid paper" (or just "liquid") is also the colloquial term over the formal Spanish term, .
 In Brazil, "liquid paper" is also the colloquial term over the formal Portuguese term, .
 In Thailand, the term  has also become a commonly-used term over .
 "Korektor" is used in Serbia and Poland.
 In Slovenia the term "edigs" is used (after the most common manufacturer)
 In Philippines the terms "snopake" or "liquid paper" are the common terms, both after common brands available there. "Liquid eraser" is also a common term.
 The terms ,  and  (rarely) are used in Russia.
 In India the term "whitener" is common.
 In Turkey the term "daksil" (from "daktilo silgisi": typewriter eraser) is the most frequently used.

See also
 Correction paper
 Correction tape

References

Correction instruments
Liquids

Correction fluid


Las Ligas de Neutralidad Armada fueron alianzas militares de poderes navales europeos entre 1780 y 1783 y posteriormente en 1801, cuyo objetivo era proteger al comercio marítimo neutral de la política de tiempos de guerra de la Real Armada británica de registros ilimitados de navíos neutrales en búsqueda de contrabando francés.

Primera Liga de Neutralidad Armada
La emperatriz Catalina II de Rusia fundó la primera liga con la declaración de neutralidad armada de Rusia el 11 de marzo (28 de febrero, en el calendario antiguo) de 1780, durante la Guerra Revolucionaria Americana. Apoyó el derecho de los estados neutrales de comerciar por mar con naciones en guerra sin interferencias, exceptuando el comercio de armamento o utensilios militares. Rusia no reconocía los bloqueos de costas enteras, solo de puertos individuales y solo si naves de guerra beligerantes se encontraban presentes o en las cercanías. La Armada rusa despachó tres escuadrones navales al Mediterráneo, al Atlántico y al mar del Norte para hacer cumplir este decreto.

El Reino de Dinamarca y Noruega y Suecia, aceptando la propuesta de Rusia para una alianza de naciones neutrales, adoptaron la misma política para el transporte marítimo, y los tres países firmaron el acuerdo formando la Liga. Se mantuvieron fuera de todo conflicto, pero amenazaron con una respuesta conjunta por cada barco de la Liga registrado por una nación beligerante. Al momento de la firma del Tratado de París que concluyó la guerra en 1783, Prusia, el Sacro Imperio Romano Germánico, Holanda, Portugal, El Reino de las Dos Sicilias y el Imperio otomano se habían convertido en miembros.

Considerando que la Real Armada británica superaba en número a todas las flotas combinadas de la Liga, la alianza como un recurso militar fue lo que Catalina llamaría después «anulación armada». Sin embargo, diplomáticamente, traía consigo mucho más peso; Francia y los Estados Unidos de América declararon rápidamente que se adherirían al nuevo principio de comercio neutral libre. Gran Bretaña aún no tenía intenciones de enemistarse con Rusia, y evitó interferir con el comercio marítimo de los aliados. Mientras que ambos bandos de en la Cuarta Guerra anglo-neerlandesa lo entendieron como un intento para mantener a los Países Bajos fuera de la Liga, el Reino Unido no consideró oficialmente a alianza como un enemigo. Durante gran parte de la guerra muchos de los suministros navales de la Real Armada británica continuaron viniendo desde el mar Báltico.

Segunda Liga de Neutralidad Armada
La Segunda Liga de Neutralidad Armada o la Liga del Norte fue una alianza militar de los poderes navales del norte de Europa: el Reino de Dinamarca y Noruega, Prusia, Suecia y Rusia. Tuvo lugar entre 1800 y 1801 durante la guerra de la Segunda Coalición y fue iniciada por Pablo I de Rusia. Fue un intento por revivir la primera Liga, aunque fue menos exitosa.

El objetivo de la Segunda Liga fue el mismo que el de la Primera. El Gobierno británico, en ese entonces ya no tan ansioso por preservar buenas relaciones con los rusos, consideró abiertamente formar una alianza con Francia y atacó Dinamarca, destruyendo parte de su flota en la primera batalla de Copenhague y obligándola a retirarse de la Liga. La muerte de Pablo en marzo de 1801 y el ascenso de Alejandro I al trono provocó un cambio de política exterior en Rusia y la alianza se colapsó. Los rusos luego se unieron a los británicos en una coalición en contra de Francia.

Referencias

Enlaces externos
 Russia's declaration of Armed Neutrality  -- from a Russian naval history

Alianzas militares del siglo XVIII
Tratados del Sacro Imperio Romano Germánico
Tratados del Imperio otomano
Tratados de los Países Bajos
Guerra de Independencia de Estados Unidos
Historia del Sacro Imperio Romano Germánico
Historia del Imperio ruso
Historia del Imperio otomano
Historia de Dinamarca
Historia de los Países Bajos
Historia de Noruega
Historia de Prusia
Historia de Reino Unido
Historia de Sicilia
Historia de Suecia
Historia contemporánea de Portugal
Alianzas militares del siglo XIX

da:Væbnede neutralitetsforbund
de:Bewaffnete Neutralität
fr:Ligue de neutralité armée
it:Lega dei neutri
ja:武装中立同盟
nl:Verbond van Gewapende Neutraliteit
no:Forbundet av bevæpnet nøytralitet
pl:Liga Zbrojnej Neutralności
ru:Вооружённый нейтралитет

Liga de Neutralidad Armada


كلية التربية بجامعة المنوفية، تقع في مدينة شبين الكوم شمال مصر.

أنشئت الكلية عام 1971 تابعة لجامعة عين شمس، بدأت الدراسة في الكلية في العام الجامعى 1972 بشعبتى اللغة الإنجليزية و الرياضيات

تمنح الكلية الدرجات العلمية التالية
 الليساس في الاداب والتربية أو البكالوريوس في العلوم والتربية في التخصص حسب الشعبة

مدة الدراسة: اربع سنوات دراسية

لشعب الأدبية: (اللغة العربية . اللغة الإنجليزية . التاريخ . اللغة الفرنسية . الجغرافيا )

تأسيسات سنة 1971 في مصر
كليات تربية في مصر
كليات جامعة المنوفية
هيئات تعليمية أسست في 1972

كلية التربية (جامعة المنوفية)


Antti Kaikkonen, né le  à Turku, est un homme politique finlandais, membre du Parti du centre.

Député finlandais depuis mars 2003, il est, entre juin 2019 et janvier 2023 puis entre février 2023 et juin 2023 ministre de la Défense.

Notes et références

Liens externes

Ministre finlandais de la Défense
Naissance en février 1974
Naissance à Turku
Personnalité du Parti du centre (Finlande)
Étudiant de l'université d'Helsinki
Député de la 34e législature du Parlement de Finlande
Député de la 35e législature du Parlement de Finlande
Député de la 36e législature du Parlement de Finlande
Député de la 37e législature du Parlement de Finlande
Député de la 38e législature du Parlement de Finlande
Député de la 39e législature du Parlement de Finlande

Antti Kaikkonen


Melamîlik (Melamî'yye / Melamet'îyye) (ملامتيه) ya da Melamîler 8. yüzyılda Samanîler devrinde Horasan, İran'ında faaliyet gösteren bir sufi topluluktur. Melamet kelimesi, "kınanmışlık; itab ve serzenişlik; rezillik ve rüsvaylık" anlamlarına gelmektedir.

Tanımı ve kimliği

Melâmet veya Melâmîlik, bir mezhep veya tarikât değildir. Melamî,' Arapça "sövme", "yerme" anlamına gelen "levm etmek" fiilinden türetilmiştir. Melamîlik, bugünkü modern tarzda tüm dünyada yaşanan dini anlayışı asırlar öncesinde savunan düşünce akımıdır, aynı zamanda bir duruş, felsefe ve anlayıştır.

Melamîlik günümüzdeki lâik anlayışta olan dini tavrı bünyesinde bulundurmaktaydı. Melamîlik dini ritüelleri veya kendine özgü ibadet biçimleri barındırmaz. Modern dünyanın özgür inançsal tavrını sergiler.

Melamilik çoğu zaman bir tarikât kimliği gibi değerlendirilmesine karşın "Melâmîler" tarihte ve özellikle Osmanlı'nın son dönemlerinde hurafeci, durağan tarikât ve din anlayışına karşı mücadele içinde olmuşlardır. Meşhur mutasavvıf Niyâzî-î Mısrî, Osmanlı tarihindeki Kadızade ekolüyle açıktan mücadele edip görüşlerine karşı çıktığı için Limni adasına sürgün edilmiş ve orada ölmüştür.

Tasavvuf ve Melamîlik

Tasavvufu, İslâm'ın "bâtınî (iç)" kısmı ve derinliği olarak kabul ederler. Dinin "zâhirî" (dış) emir ve yasaklarını "eksiksiz" ve "fazlasız" (ifrat/ tefrit) dosdoğru yerine getirmekle birlikte "kâmil" insan olmak için her zaman ve her yerde Allah'ı zikretmek ve özellikle Allah'ın varlığı ve birliği ile ilgili itikâdî konularda derin bilgi sahibi olmak gerektiğine inanırlar. Onlara göre bu bilgi Kur'an'da Ledün olarak anılır ve "Müteşâbih" (teşbihli) âyetlerin tevîlinin, kitabın aslı olan "muhkem" sınırları içinde yapılması gerektiğini savunurlar.

Melâmîlere göre tasavvuf, bu açıdan İslâm tarihinin sonraki yüzyıllarında ortaya çıkmış bir felsefî ekol değil, İslâm'ın özünde keşfedilmeyi bekleyen "gizli bir hazine"dir.

Melâmîlik, kurucusu bilinen tarikat ve cemaatlerden farklı olarak belli bir kişinin kurduğu ve o kişinin adıyla anılan bir grup değildir; ancak yaratılış amacının zirvesi kabul ettikleri kulluğun ne olduğunu anlama ve böylece kâmil insan olma arayışıdır.

Tasavvuf derslerini aldıkları öğretmenlerine "mürşîd" derler. Mürşîdlerinden keramet veya doğaüstü güçlere sahip olmasını beklemezler. Onlara göre "mürşîd" sadece kapıyı gösterir, geri kalan sorumluluk öğrenciye (mürîd) aittir. Allah'ın her kişiye yakın olduğunu ve kişiyle Allah arasına mürşîd de dahil kimsenin giremeyeceğini savunmuşlardır. Mürşid ne kadar bilgin ve erdemli olursa olsun, o da diğer insanlar gibi kuldur ve kula ait niteliklerle anılması gerekir. Mürşidlerinden ders ve sohbet şeklinde tahsil ettikleri ilim ve tavsiyelerinin ötesinde bir beklentiye sahip olmadan; hidâyet, şefaat, himmet, tövbe gibi isteklerin yalnız Allah'a arz edilmesi gerektiğini savunurlar. Bu ilmin öğretmenleri de öğrencilerinden asla maddi bir karşılık talep etmemişlerdir. İlm-i Tevhid (Tevhid ilmi) olarak anılan bu derslerin neticesinde "Fenafillah" (Allah'ta yok olmak) ve "Bekâbillah" (Allah'la var olmak) mertebelerine ermeyi amaçlarlar.

Melamîlere göre, "ilm-î tevhîd" veya "ilm-î ledün", ilk insan Adem aleyhisselâmdan son Allah dostuna (Hatem'ul Evliya) kadar taşınacak en yüce emanettir. Bu yüzden bu ilmi talep edenlere karşı çok seçici davranırlar. Sayılarının artmasını değil, emaneti taşıyabilecek nitelikli insana ulaşmayı hedeflerler.

Gizlilikleri
Her kesim insanın aralarında yer aldığı melâmîler, halkın arasında kendilerini gizlemeyi tercih ederler. Öyle ki, onlara çok yakın olanlar bile belki onların melâmî olduklarını bilmiyor olabilirler. Bu kimliklerini, sadece kendilerine mânen yakın gördükleri insanlara uygun gördükleri zamanda âşikâr ederler.

Unutulmaması gerekir ki, modern dönemden önce sûfiler toplumda saygın bir yere sahip kişiler kabul edilir ve sûfi görünüm ve tavırlı kişilere halk ve yönetimin ileri gelenleri hürmet gösterirlerdi. İşte bu koşullar altında Melamîler kendileriyle Allah arasındaki ihlâsı (samimîyet) kaybetmemek, ve şöhret gibi tasavvuf yolundaki sâlikîn (tasavvuf literatüründe mânevî yolda olan) önüne çıkabilecek bir engeli bertaraf etmek için kılık, kıyafet ve hatta belirli bir toplantı mekanı (dergah, tekke) ve topluluğu gibi dönemin tarikâtlarının alâmetlerini göstermemeye çalışmışlar, halk içerisinde kendilerini gizlemiş, hallerini sadece kendileri gibi olanlarla paylaşmışlardır.

Zikir ve Toplantıları
Melâmîler, zikir ve sohbet toplantıları için özel bir yer ve zaman aramazlar. Onlar için Allah, "mevcudiyeti" ile her yeri kuşatmış olduğu için her yerde ve her zamanda Allah'ı zikrederler ve birbirleriyle her fırsatta Allah sohbeti ederler.

Zikir de namaz kılmak, oruç tutmak vb. emirler gibi Allah'ın bir emridir. Bu açıdan Melâmîler, diğer tüm güzel isimleri (esmâ'ül hüsnâ) kendinde topladığı inancıyla Allah'ı "Allah" ismiyle zikrederler. Zikir, bir anlamda alınan her nefes için Allah'a teşekkür etmektir. (Siz beni zikredin, ben de sizi zikredeyim. Şükredin, nankörlerden olmayın... Bakara/152) Bu açıdan nefes alınan her anda sürekli Allah'ı zikretmeyi (anmayı/hatırlamayı) hedeflerler. Diğer yandan, sınırlandırılmış belli sayılarla (5 bin, 10 bin vb.), Allah'ın sadece bir niteliğini ifade eden güzel isimlerini anmayı zikir değil "tesbih/ isimlerini yüceltme" olarak değerlendirirler. Çünkü Zikir her an ve bütünü ifade eden "Allah" ismiyle yapılmaktadır. Zikirde amaç, sadece kalbi mânevî kir ve hastalıklardan arındırmak değil; bununla birlikte Allah'ın tecellilerine (ortaya çıkış/görünme) karşı gafletten (dalgınlık/uyku/farkedemezlik) uyanmaktır. Zikir sayesinde elde edilen uyanış onlar için bir alt amaçtır; en büyük başarı ise yokluğun idraki ve mutlak varlığın yani Allah'ın varlığının keşfidir.

Abdülbaki Gölpınarlı'nın büyük eseri "Melâmîlik ve Melâmîler" kitabında bu anlayış "toplumdaki yansımaları" açısından 3 devir halinde incelenmesine karşın, melâmîler zaman içinde farklı isimlerde ortaya çıkan melâmîleri bir zincirin halkaları ya da sönen bir mumun ardından sönenin ateşiyle yakılan yeni mum olarak kabul etmiş ve bu itibarla ilk mum ve son mumdaki ateşin ya da savunulan değerlerin aynı olduğuna inanmışlardır.

Tarikât ve Melâmîlik

Melâmîlik çok detaya inmeden aşağıdaki başlıklar altında tarikâtlerden farklıdır:

 Melâmîlik, belli bir isimden bağımsız olarak Kur'an merkezli bir İslâmi tasavvuf anlayışını ifade eder. Tarikatler ise Nakşibendi, Kadiri, Rufai gibi belli bir şahsın önderliğindeki ekolü ifade eder;
 Melâmîlikte tüm mânevî bağlar (zikir ve müşahede) doğrudan Allah ile kurulur; Birçok tarikatte ise bu manevi bağlar dolaylı yoldan Rabıta denilen ve sırasıyla Şeyh, Pir, Müceddid, Peygamber gibi aktarmalardan geçerek kurulmaya çalışılır;
 Melâmîler için Şeyh, sadece manevi rehber veya öğretmen demektir. Şeyhin görevi, doğru kişiye doğru bilgiyi vermek, öğrencinin görevi ise bu bilgi ışığında Allah'a daha yakın olmaya gayret etmektir;
 Zikir, Melâmîlerde her zaman ve her yerde yapılması gereken açık bir Kur'an emridir. Tarikatlerde ise belli zamanlarda, belli mekanlarda, hatta belli kıyafetler içinde yapılmaktadır. Melâmîler Allah'ı Allah ismiyle ve her zaman zikrederken tarikatler Esma'ul husna'dan seçtiklerini belli bir sayıda tekrar ederek söylerler;
 Melâmîler sadece Allah'ı anmak ve onun varlığını daha yakından tanımak amacıyla toplanır ve sohbet ederler;
 Melâmîler dini duyguların her türlü istismarına karşıdır. Üyelerinden finansal destek ve para yardımı talebinde bulunan cemaatlere karşı hiçbir peygamberin görevini yaparken ümmetinden ücret talep etmediğini hatırlatıp; bunlara, "Sizden herhangi bir ücret istemeyenlere uyun. Onlardır doğruyu ve güzeli bulanlar." (Yasin: 21) ayetini okurlar ve onları kınarlar.

Kur'an Melâmîliği

Aslı
Halk arasında sövme, yerme, kınama diye bilinse de aslı böyle değildir. Melamilik aramak, sorgulamak, anlamaya çalışmak demektir. Kişi doğduğunda kendini anlamak için gözlemlemeye, sormaya başlar. Bu sorgulama kendini ve görünen varlığın hakikatini anlamak içindir. Melamiliğin kökeni Adem Peygamber'den başlar. Adem hakikatleri arayan ilk insandır. Onlar bir arayışta olmadılar. İnsan suresi ilk ayette bunu anlatır. Melami meşrebinde olan bir kimse hep bir arayıştadır, duyduklarını sorgular, Onların aslını öğrenmeye, anlamaya çalışır. Bu yolun yolcusu atalarından gelen inançları sorgular, bundan dolayı halk bu yoldaki insanları kınadı, kerih gördü, inançsız dedi. Halbuki inanç bildikten sonra oluşan bir değerdir. Bilmediği şeye inanmayı reddeden bu yolun yolcuları halk tarafından hep kınanmışlardır.

Meşrebi
Melami meşrebinde olan her kişi varlığın var oluşunu anlamaya çalışır. Anlamaya çalışmak insanın kendinden başlar. İnsan önce kendini sorgular; "Ben kimim, ben neyim, ben nasıl oldum, ben ben miyim?" gibi sorularla kendini anlamaya çalışır. Hakikatlere ulaşan kişi tüm varlığın var edicisini anlar. Yunus misali yaradılanı yaradandan ötürü sever.

Her yolun bir ahkamı olduğu gibi, Melamilik yolunun Ahkamı, erkanı şöyledir:

Evvela kötü düşüncelerde olmayacaksın.
Hadesten necasetten kendini paklayacaksın.
Daima pak gezeceksin.
Daima hakkın huzurundaymış gibi hareket edeceksin.
Yalan söylemeyeceksin.
Haram yemeyeceksin.
Zem, haset, fesat, gurur, kibir, inat ve buna benzer fena halleri terk edeceksin.
Kimse hakkında fena söz söylemeyeceksin.
Kalbinde dahi kimse için kötü düşünmeyeceksin.
Kendi kulluğunla meşgul olacaksın.
Kimsenin ibadetine, inancına karışmayacaksın.
Kimsenin inancını hor görmeyeceksin.
Özetle anlatılan bu ahkama uyacaksın.

Melamilik yolunun özel dersleri (meratip ve makâmat) vardır. Bu dersler kişinin kendindeki değerleri anlamak için sunulan bilgilerdir. Kişi bu bilgilerle kendine arif olmaya çalışır

Bibliyografya
 Şaban Er, "Melâmîlik ve Osmânlı Devri Melâmîleri", Kutupyıldızı Yayınları, İstanbul, Ağustos 2015 (Cildli 638 Sayfa, ISBN 978-605-5291-54-9 )
 Şaban Er, "Hayrabolulu Melâmî Şeyhi Ahmed-i Sârbân Efendi Külliyâtı [Dîvânı Ve Mektûbâtı] ve Vizeli Şeyh Alâ'eddîn Alî Efendi'nin Şiirleri", Kutupyıldızı Yayınları, İstanbul, Aralık 2013 (Cildli 381 Sayfa, ISBN 978-605-5291-28-0 )
 Şaban Er, "Edirne-Simâvne Kâdîsı ve Emîri İsrâ'îl Oğlu Şeyh Bedreddîn Hakkında Son Söz", Kutupyıldızı Yayınları, İstanbul, Hazîran 2016 (Cildli 657 Sayfa,  ISBN 978-605-5291-65-5 )
 Abdürrezzak Tek, Melamet Risaleleri
 Lalizâde Abdülbâki, Melâmîlik Yolunda Görüp Öğrendiklerim
 Abdülbaki Gölpınarlı : Melâmîlik ve Melâmîler
 Hamza Kılıç, Melametin Temel İlkeleri ve Günümüzde Melamet
 Ali Bolat, Melâmîlik
 Mehmet Hakan Alşan, Melamet Hırkası / Hamzavi Melâmîler
 Nejdet Şahin: "Tevhid Aydınlığı - Hasan Fehmi Tezdoğan Divanı Şerhi",ISBN 978-9944-62-674-3
 Annemarie Schimmel: Mystical Dimensions of Islam. ISBN 0-8078-1271-4.
 Ethem Cebecioğlu: Hacı Bayram Velî ve Tasavvuf Felsefesi, Altındağ Belediyesi Kültür Yayınları, Ankara, 2004.
 Cavit Sunar: Melâmîlik ve Bektaşilik

Dış bağlantılar
 Hakikat Bilgisi
 Melâmîlik (http://www.melamilik.com/)
 İslam'da Sır ve Gizli Cemiyetler - Thierry Zarcone

Tarikatlar
Melâmiler

Melamilik


إيرباص إيه 350 هي طائرة ركاب نفاثة ذات بدن واسع ثنائية المحرك طورت من قبل المصنع الأوروبي إيرباص.

بدايتها ومميزاتها
أعلنت ايرباص عن اعتماد أحدث تقنيات قيادة الطائرات في قمرة القيادة بطائرة إيه 350 من خلال استخدام الابداعات التكنولوجية المتطورة لطائرة إيرباص إيه 380 العملاقة وجميع الوظائف الجديدة فيها. ويتيح تطبيق أحدث التقنيات والمزايا الهندسية المحسّنة إمكانية تحقيق تفاعل أكبر بين معدات قمرة القيادة والطيارين وتقليل أعبائهم وتحسين معايير السلامة والفعالية، إلى جانب المحافظة على المزايا التشغيلية المشتركة مع عائلة طائرات ايرباص.

وصممت قمرة القيادة بطائرة إيه 350 لتوفير التوازن الأفضل بين المزايا التشغيلية المشتركة لطائرات ايرباص وعملية دمج التقنيات الجديدة، وهما أمران أساسيان في فلسفة ايرباص في تصميم قمرة القيادة المثالية. وتشمل قمرة القيادة أحدث التقنيات بينما تضمن في الوقت نفسه بقاء الطائرة ضمن عائلة طائرات إيرباص إيه 330 بمحافظتها على أحد أهم عناصر المزايا التشغيلية المشتركة وهي ميزة "تقييم الطائرات ذات النوع الواحد" أو (Same Type Rating).

مواصفاتها المميزة
وتتعاون ايرباص مع الطيارين في تطوير وتصميم قمرة القيادة لطائرة إيه 350 الجديدة والتي توفر أدوات ملاحية سهلة الاسخدام ومتقدمة تكنولوجيا، تمكّنهم من العمل بطريقة على أعلى درجات الفعالية والأمان. وتتميز قمرة القيادة في إيه 350 الجديدة بعدد من المواصفات تشمل أدوات العرض التفاعلية المتوفرة في طائرة إيه 350 العملاقة. وتلعب شاشة العرض المتعددة الوظائف دورا أساسيا كأداة تحكم سهلة الاستخدام حيث يمكن للطيار الوصول إلى أدوات تنفيذ المهام من خلال قوائم ذات ترتيب حدسي بسيط، ما يسهّل عملية إدارة الرحلات الجوية بالنسبة للطيارين ويمنحهم مرونة أكبر. وبالإضافة إلى ذلك، تتوفر أدوات إلكترونية جديدة للتعرف على حالة النظام ما يعزز التفاعل السهل والديناميكي بين الطيار والنظام، كما يتيح إمكانية إدارة أفضل للمواقف الاسثنائية دون الحاجة لأية أوراق، وكما هو الحال بالنسبة لطائرة إيرباص إيه 380، تتوافق القائمة الإلكترونية مع مفهوم ايرباص للإدارة دون أوراق. وتقدم الطائرة أيضا المزايا التشغيلية الإلكترونية المتكاملة من الفئة الثالثة وذلك من خلال الشاشات الكبيرة المحمولة التي تظهر معلومات وبيانات الرحلة، ولوحات المفاتيح التابعة لها.

وتشمل شاشات عرض البيانات الملاحية في إيه 350، ميزة العرض العامودي ما يمنح الطيارين عرضا عموديا لشكل التضاريس الأرضية والحالة الجوية الحقيقية التي تواجهها الطائرة خلال مسارها.

إلى جانب ذلك، تقدم قمرة القيادة في إيه 350 تقنيات جديدة كليا، ومنها تقنية خاصة بايرباص تتيح للطيارين اختيار المخرج المناسب على المدرج عند الهبوط وتنظيم سرعة الطائرة وتخفيض تسارعها حسب ذلك، وتسمى تلك التقنية الجديدة ب "الفرملة للاخلاء" أو (Brake-to-Vacate)، حيث تحقق التقنية الجديدة الاستفادة القصوى من زمن اشغال المدرج وتخفض استهلاك الوقود وتساهم في اطالة عمر الاطارات والمكابح، كما تعزز راحة المسافرين. ومن التقنيات الأخرى نظام الطيار الأوتوماتيكي لتفادي الاصطدام الذي يوفر حماية اضافية مقارنة بالأنظمة التقليدية المشابهة.

مميزاتها

الطلبيات والتسليم
في 5 فبراير 2014 وصلت مطار الدوحة الدولي أول طائرة إيرباص إيه 350 لتقوم بعرض طيران تجريبي قبيل مغادرتها إلى المحطة المقبلة وهي معرض سنغافورة للطيران. وستكون الخطوط الجوية القطرية أول مشغل لها في العالم عند أنتهاء تجارب الطيران والبدء في الإنتاج التجاري والمتوقع ان يكون في عام 2015.

 .

المشغلون
كاثي باسيفك

الخطوط الجوية الصينية

الخطوط الجوية القطرية

الخطوط الجوية الاثيوبية

طيران فنلندا

الخطوط الجوية السنغافورية

الخطوط الجوية الفيتنامية

الخطوط الجوية التاهيتية

طيران الاتحاد

أنواعها
 إيه 350-800
 إيه 350-900
 إيه 350-1000

انظر أيضا
 قائمة طلبيات إيرباص إيه 350

مصادر
الموقع الرسمي لمشروع إيه 350

مراجع

طائرات إيرباص
طائرات حلقت للمرة الأولى سنة 2013
طائرات خطوط جوية دولية 2010–2019
طائرات ذات أجنحة سفلية
طائرات ذات بدن واسع
طائرات نفاثة ثنائية المحركات
مركبات ظهرت في 2015

إيرباص إيه 350


El Acer miyabei es una especie de arce nativa de Japón, donde se encuentra en la región de Tohoku y Hokkaido en al norte de Honshu.

Descripción
Es un árbol es de pequeño a mediano tamaño de hoja caduca con 10 a 20 m de altura en crecimiento, con un diámetro de tronco de 30 a 40 cm, con áspera corteza de gris-marrón. Las hojas son de cinco lóbulos (el par basal de lóbulos por lo general pequeños), de 7 a 20 cm de largo y 12 a 20 cm de ancho, con un pecíolo de 5 a 15 cm de largo, el pecíolo sangra látex blanco si se corta. Las flores se producen en primavera, al mismo tiempo que las hojas cambian de color verde amarillento, en corimbos erectos. El fruto es una sámara con dos semillas aladas alineadas a 180 °, cada semilla es de 8 mm de ancho, planas, con un ala de 2 cm.

Es una especie en peligro de extinción, confinados en lugares dispersos cerca de arroyos y ríos.

Hay dos variedades:

 Acer miyabei var. miyabei. Samaras suaves.
 Acer miyabei var. shibata (Nakai) Hara. Samaras sin pelo.

Está estrechamente relacionada con la Acer miaotaiense de China (algunos autores tratan esto como una subespecie de A. miyabei, como Acer miyabei subesp. miaotaiense (PCTsoong) E. Murray), y a la Acer campestre de Europa.

Taxonomía
Acer miyabei fue descrita por Carl Johann Maximowicz y publicado en Bulletin de l'Academie Imperiale des Sciences de St-Petersbourg 32: 485. 1888.

Etimología

Acer: nombre genérico que procede del latín ǎcěr, -ĕris = (afilado), referido a las puntas características de las hojas o a la dureza de la madera que, supuestamente, se utilizaría para fabricar lanzas. Ya citado en, entre otros, Plinio el Viejo, 16, XXVI/XXVII, refiriéndose a unas cuantas especies de Arce.

miyabei: epíteto latíno

Sinonimia

 Acer hayatae H.Lév. & Vaniot
 Acer miyabei f. shibatae (Nakai) K.Ogata
 Acer shibatai Nakai

Referencias

Enlaces externos

 Miyabe Maple - Acer miyabei Diagnostic photos, Morton Arboretum specimens

miyabei
Flora de Japón
Árboles de Japón

Acer miyabei


Der Lichtscheider Höhenrücken ist laut dem Handbuch der naturräumlichen Gliederung Deutschlands eine kleinteilige Naturräumliche Einheit mit der Ordnungsnummer 338.05 auf dem Stadtgebiet von Wuppertal und gehört zu dem übergeordneten Naturraum Bergische Hochflächen (338).

Der nach der dominierenden Erhebung Lichtscheid benannte Höhenzug ist in die Naturräumlichen Einheiten Lichtscheider Höhenrücken i.e.S. (im engeren Sinne) (338.050) und Burgholzberge (338.051) gegliedert.

Einzelnachweise

Geographie (Wuppertal)
Naturraum im Süderbergland
Bergisches Land

Lichtscheider Höhenrücken


Das Nationale Inventar der Kulturgüter der maltesischen Inseln ( National Inventory of Cultural Property of the Maltese Islands) ist das staatliche Register der geschützten Kulturgüter in Malta nach Artikel 7(5)(a) des Cultural Heritage Acts von 2002. Es umfasst derzeit über 2000 Denkmäler.

Liste der Kulturgüter

Legende
 Inv.-Nr. – Die Inventarnummer des National Inventory of Cultural Property of the Maltese Islands, sie verlinkt auf die offizielle Beschreibung des Objekts.
 Foto – Eine Fotografie des Objekts
 Bezeichnung – Name des Objekts. Wenn vorhanden wird der deutsche Name angezeigt, dahinter der englische und der maltesische.
 Standort – Adresse, Gemeinde sowie Koordinaten des Objektes.
 Beschreibung

Liste

|}

Weblinks
 Online Access to National Inventory of Cultural Property of the Maltese Islands (en)

Malta

Liste der Kulturgüter von Malta


Christoph Biermann (* 23. Dezember 1960 in Krefeld) ist ein deutscher Sportjournalist und Buchautor. Er schreibt überwiegend im Bereich Fußball, sowohl in der aktuellen Sportberichterstattung und -kommentierung als auch in übergreifenden Themen wie Fankultur und Fußballtaktik.

Leben
Christoph Biermann wuchs mit seinem drei Jahre jüngeren Bruder in Herne auf. Zusammen mit seinem Vater besuchte er seit 1971 Fußballspiele von Westfalia Herne. Nach dem Abitur 1979 absolvierte er ein Studium der Germanistik und Geschichte an der Ruhr-Universität Bochum. In Bochum besuchte er 15 Jahre lang – bis zu seinem Umzug nach Köln 1992 – jedes Heimspiel des VfL Bochum.

Bereits während seiner Studienzeit war er freier Mitarbeiter für die Sportseite der taz und Musikredakteur beim Bochumer Magazin Marabo. Nach seinem Studienabschluss 1987 arbeitete er als freier Mitarbeiter für verschiedene Print- und Rundfunkmedien (u. a. Stern, Die Zeit). 1990 besang er eine Single mit den Liedern Deutscher Meister wird nie der VfL (A-Seite) und Deutscher Meister wird nur der VfL (B-Seite). Von 1996 bis 1999 saß er in der Chefredaktion des Hattrick Fußballmagazins. Von 1999 bis 2006 war er Sportkorrespondent bei der Süddeutschen Zeitung. Danach wechselte er zum Nachrichtenmagazin Der Spiegel/Spiegel Online. Seit 2004 ist er als Kolumnist für das Monatsmagazin 11 Freunde tätig und gehört dort mittlerweile der Chefredaktion an. Im Hörfunk kommentiert Biermann montags zwischen 18 und 20 Uhr den abgelaufenen Bundesligaspieltag in der Sendung 1 Live Elfer.

Seit Ende der 1990er-Jahre veröffentlicht er in loser Folge Bücher zum Thema Fußball. Viele davon wurden auch in andere Sprachen übersetzt. Er ist Mitglied der Deutschen Akademie für Fußball-Kultur. Christoph Biermann lebt in Berlin.

Werke
 Wenn du am Spieltag beerdigt wirst, kann ich leider nicht kommen: die Welt der Fussballfans. Kiepenheuer und Witsch, Köln 1995, ISBN 3-462-02464-7.
 Fußball ist ein Spiel für 22 Leute, und am Ende gewinnt immer Deutschland: außer manchmal; ein WM-Tagebuch. Verlag Die Werkstatt, Göttingen 1998, ISBN 3-89533-238-0.
 Der Ball ist rund, damit das Spiel die Richtung ändern kann: wie moderner Fußball funktioniert, mit Ulrich Fuchs. Kiepenheuer und Witsch, Köln 1999, ISBN 3-462-02857-X. (2., überarb. und erw. Aufl. 2002, ISBN 3-462-03124-4.)
 Meine Tage als Spitzenreiter: letzte Wahrheiten über Fußball. Verlag Die Werkstatt, Göttingen 2004, ISBN 3-89533-447-2.
 Fast alles über Fußball. Kiepenheuer und Witsch, Köln 2005, ISBN 3-462-03639-4.
 Wie ich einmal vergaß, Schalke zu hassen: wahre Fußballgeschichten.  Kiepenheuer und Witsch, Köln 2007, ISBN 3-462-03792-7.
 Die Fußball-Matrix: auf der Suche nach dem perfekten Spiel, Kiepenheuer und Witsch, Köln 2009, ISBN 978-3-462-04144-6.
 Wenn wir vom Fußball träumen: Eine Heimreise, Kiepenheuer und Witsch, Köln 2014, ISBN 978-3-462-04627-4.
 Matchplan. Die neue Fußball-Matrix. Kiepenheuer und Witsch, Köln 2018, ISBN 978-3-462-05100-1 (vollst. überarbeitete und aktualisierte Ausgabe 2020, ISBN 978-3-462-05428-6).
 Wir werden ewig leben: Mein unglaubliches Jahr mit dem 1. FC Union Berlin. KiWi-Paperback, Köln 2020, ISBN 978-3-462001-11-2
 Um jeden Preis: Die wahre Geschichte des modernen Fußballs von 1992 bis heute. Kiepenheuer und Witsch, Köln 2022, ISBN 978-3-462-00373-4.

Auszeichnungen
 2010: Fußballbuch des Jahres beim Deutschen Fußball-Kulturpreis für Die Fußball-Matrix: auf der Suche nach dem perfekten Spiel
 2015: Fußballbuch des Jahres beim Deutschen Fußball-Kulturpreis für Wenn wir vom Fußball träumen: Eine Heimreise
 2023: Fußballbuch des Jahres beim Deutschen Fußball-Kulturpreis für Um jeden Preis: Die wahre Geschichte des modernen Fußballs von 1992 bis heute

Weblinks

 Christoph Biermann Deutsche Akademie für Fußball-Kultur
 WDR 3 (Westdeutscher Rundfunk) Mosaik. Gespräch am Samstag vom 8. Oktober 2022: Sportjournalist Christoph Biermann über den Fußball früher und heute

Einzelnachweise

Deutscher
Sportjournalist
Sachbuchautor (Fußball)
Geboren 1960
Mann

Christoph Biermann


Anne Lundmark (* 1951) ist eine ehemalige schwedische Orientierungsläuferin.

Lundmark gewann mit der schwedischen Staffel 1975 eine Bronzemedaille bei den Nordischen Meisterschaften. Außerdem siegte sie 1975 beim O-Ringen. Im Jahr darauf gewann die schwedische Staffel mit Ingrid Ohlsson, Kristin Cullman und Anne Lundmark die Weltmeisterschaft im schottischen Aviemore. Im Einzelrennen belegte Lundmark hinter der Finnin Liisa Veijalainen und Cullman den dritten Platz.

1974 wurde sie schwedische Meisterin auf der Langdistanz. Mit Fjärås AIK gewann sie außerdem 1974 und 1976 die Staffelmeisterschaft.

Platzierungen

Weblinks
 Ergebnisse der Weltmeisterschaften International Orienteering Federation

Orientierungsläufer (Schweden)
Weltmeister (Orientierungslauf)
Schwedischer Meister (Orientierungslauf)
Geboren 1951
Schwede
Frau

Anne Lundmark


An Philodendron purpureoviride in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Philodendron purpureoviride in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Philodendron

Philodendron purpureoviride


Taylor Branch (nascido em 14 de janeiro de 1947) é um autor e historiador norte-americano que escreveu uma trilogia vencedora do Prêmio Pulitzer narrando a vida de Martin Luther King Jr. e grande parte da história do Movimento dos Direitos Civis Americanos. O volume final da trilogia de 2 912 páginas – coletivamente chamada América nos Anos Rei – foi lançado em janeiro de 2006, e um resumo, The King Years: Historic Moments in the Civil Rights Movement, foi publicado em 2013.

Livros

 Blowing the Whistle: Dissent in the Public Interest (com Charles Peters) (Praeger: 1972)
 Second Wind (com  Bill Russell) (Random House: 1979)
 The Empire Blues (ficção) (Simon & Schuster: 1981)
 Labyrinth (com Eugene M. Propper): (Viking: 1982, Penguin Books: 1983, )
 Parting the Waters: America in the King Years, 1954-63 (Simon & Schuster: 1988)

 Pulitzer Prize for History, 1989
 National Book Critics Circle Award for General Nonfiction, 1988
 English-Speaking Union Book Award, 1989
 Martin Luther King Memorial Prize, 1989
 (Finalista): National Book Award, Nonfiction, 1989

 Pillar of Fire: America in the King Years, 1963-65 (Simon & Schuster: 1998)

 American Bar Association, Silver Gavel Award, 1999
 Imus Book Award, 1999
 The Hillman Prize, 1998

 At Canaan's Edge: America in the King Years, 1965-1968 (Simon & Schuster: 2006)

 Prêmio Heartland para não-ficção, Chicago Tribune, 2006.

 The Clinton Tapes: Wrestling History with the President (Simon & Schuster: 2009)
 The Cartel: Inside the Rise and Imminent Fall of the NCAA (Byliner, 2011)
 The King Years: Historic Moments in the Civil Rights Movement (Simon & Schuster 2013)

Links externas

 Inventory of the Taylor Branch Papers, 1865-2005, na Southern Historical Collection, University of North Carolina at Chapel Hill.

 Booknotes interview with Branch on Pillar of Fire: America in the King Years 1963-65, April 12, 1998.
 In Depth interview with Branch, February 5, 2006
Historiadores dos Estados Unidos

Taylor Branch


Seigo Yamazawa était un officier, lieutenant général, samouraï et baron japonais. Il a participé à la guerre russo-turque (1877 - 1878).

Biographie

Seigo Yamazawa est né le 12 janvier 1846 dans l'actuelle préfecture de Kagoshima. Il est le fils aîné de Yamazawa Judaiyu (山沢十太夫), un samouraï de la province de Satsuma. Dédié au domaine militaire, il a rejoint l'armée impériale japonaise. Il a les surnoms de Tetsunoshin (鉄之進) et Moriyuki ou Morichi (盛致).

Il a participé à la guerre de Boshin (un conflit entre les factions de l'empereur Meiji et du Shogunat Tokugawa), en tant que commandant du 5e peloton du 1er bataillon (1869). La même année, il était déjà dans la capitale en sa qualité de Goshinpei (御親兵 - littéralement "protecteur/tuteur impérial honoraire". Promu au grade militaire de capitaine (1871) et libéré du service militaire, il se rend aux États-Unis pour faire des recherches sur l'élevage (1872). Rentré au Japon, il est promu au grade militaire de lieutenant-colonel en octobre 1874 et travaille au ministère de la Guerre. Il est envoyé en France en qualité de surveillant des élèves de l'école militaire.

Seigo Yamazawa a participé à la guerre russo-turque (1877-1878) en tant que représentant de l'empereur japonais dans l'armée russe en action dans la péninsule balkanique et en tant que correspondant de guerre. À sa propre demande, il est nommé commandant de peloton dans une unité militaire russe du  détachement occidental. Manifesté lors de la troisième attaque de Pleven, il est décoré de l'ordre de Saint-Vladimir IV avec des épées et une bannière, ainsi que de décorations roumaines.

Il retourne au Japon ou il est promu au grade de colonel en 1880. Commandant du  régiment d'infanterie, du  régiment d'infanterie et du  régiment d'infanterie de la Garde impériale, il est promu au grade militaire de major-général en mai 1885. Commandant de la  brigade d'infanterie et de la  brigade d'infanterie, il est promu au grade militaire de lieutenant-général en 1895.

Il participe à la première guerre sino-japonaise (1894-1895) en tant que commandant de la division d'infanterie (pour la défense des îles principales) et de la  division d'infanterie. Pour sa participation à la répression de la rébellion de Satsuma et à la première guerre sino-japonaise, il a reçu le titre de baron (1895).

Distinctions
 "Ordre du Soleil Levant" (Japon);
 Degré de l'Ordre de Saint-Vladimir IV avec épées et arc (Russie);
 Médaille "En mémoire de la guerre russo-turque de 1877 - 1878 ré. (Russie);
 Médaille de la Croix du Danube (Roumanie).

Références

 Georgiev G. La guerre de libération de 1877-1878 DI "P. Béron ", Sofia, 1986, p. 178.

Liens externes

 edinzavet.wordpress.com

Général japonais

Seigo Yamazawa


M/S Amorella je ro-ro brod/putnički brod hrvatske proizvodnje. Izgrađen je u Brodosplitu, u Brodogradilištu specijalnih objekata. IMO broj mu je 8601915. MMSI broj je 230172000. Plovi pod finskom zastavom. Matična mu je luka Mariehamn. Putnički je brod za kružna putovanja.
Pozivni znak je OIWS.
Brodovi blizanci su M/S Isabella, M/S Gabriella i M/S Crown Seaways, svi izgrađeni u splitskom brodogradilištu.

Karakteristike
Sagrađen kao novogradnja br. 356 za finskog naručitelja SF Line AB iz Mariehamna, dio Viking Lineova konzorcija. Prvi je od dvaju ugovorenih brodova za finskog naručitelja, a od četiriju brodova blizanaca. Brod je svečano primopredan 28. rujna 1988. godine. Broj je bio ponos grada kad je porinut i sveopća gradska tema mjesecima uoči izgradnje.
Brod može primiti skoro dvije tisuće putnika i četiristo vozila, što je bio vrhunac u ono vrijeme. Opremljen je raskošnim kabinama, konferencijskim dvoranama, prodavaonicama, malim ugostiteljskim objektima (barovi i restorani), dječjim igraonicama i kasinom. Američki časopis Maritime Reporter & Engineer News brod je proglasio najsjajnijim brodom godine (Most Outstanding Ships of the year). Kad je izgrađena, imala je 4105 dwt. Bruto-tonaže (gross tonage) je 34384 tone, a nosivosti 4105 tona (poslije 3690) dwt. Gaz je 6,30 metara.

Amorella je dio niza brodova za prijevoz osoba i prometala za baltičke kompanije Viking Line i Sealink, koje je američki pomorski časopis Maritime Reporter and Engineering News nagradio nazivom brod godine (Ship of the Year) - Amorellu za 1988., Isabellu za 1989. i Frans Suell za 1992. godinu.

Ostalo
Duška Boban i Nikola Bajto napisali su knjigu o splitskoj brodogradnji Amorella ~ ploveći grad. Lordan Zafranović snimio je nagrađivani dokumentarac Amorella – Put u budućnost 1989. godine, a donosi snimke gradnje, porinuća i primopredaje ovog čuvenog feribota splitskog škvera. Tena Perišin i Šime Strikoman napravili su televizijsku reportaž S Amorellom preko Baltika 1991. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
Brodosplit Galerija: Amorella
Amorella - Ro-Ro/Passenger Ship, MarineTraffic

Brodovi izgrađeni u Brodosplitu

M/S Amorella


Agrilus frustrator é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1900.

Referências

frustrator

Agrilus frustrator


Kybartai  este un oraș din județul Marijampolė, Lituania. Se află  vest de Vilkaviškis și se află la granița cu Regiunea Kaliningrad, Rusia.

Istorie
Kybartai a fost fondat sub domnia lui Sigismund I al Poloniei datorită eforturilor de colonizare ale soției sale, Bona Sforza. În 1561 a fost înscris în registrul funciar al orașelor Jurbarkas și Virbalis. Aceasta este prima mențiune a orașului în documentele istorice. A fost parte a Uniunii statale polono-lituaniene până în 1795, parte a regatului Prusiei până în 1807. Din 1807 a făcut parte din Ducatul de la Varșovia. Din 1815 a fost parte a Imperiului Rus, după Congresul de la Viena.

În 1856, Kybartai, situat în apropierea punctului vamal Virbalis, a primit statutul de oraș. Orașul a crescut semnificativ după 1861, când a fost construită linia de cale ferată de la St. Petersburg la Varșovia până la granița prusacă.

În 1919, când a fost constituită Republica Lituania, a devenit parte din aceasta și a fost redenumit Kybartai, reconfirmându-se statutul orașului. Kybartai a fost ultimul oraș din Lituania, unde președintele Antanas Smetona a fost localizat la 15 iunie 1940, înainte de emigrarea sa.

Din 1940, a făcut parte din Republica Sovietică Socialistă Lituaniană (Uniunea Sovietică). În timpul celui de-al doilea război mondial, a fost abandonat de Armata Roșie la 22 iunie 1941.

La 30 iunie 1941, o trupă Einsatzgruppe de germani și câțiva polițiști lituanieni au săvârșit o execuție în masă a populației evreiești locale. 106-116 de oameni au fost uciși într-o carieră de nisip.  Din iulie până în toamna anului 1941, alți evrei din oraș au fost asasinați.

La 18 octombrie 1944, trupele celui de-al Treilea Front Bielorus, au lansat operațiunea Gumbinnen-Goldapa. În 1950-1959 a fost centrul districtului.

Din 1991, a fost parte a Lituaniei. Stema orașului Kybartai a fost aprobată la 24 noiembrie 1998 prin decretul Președintelui Republicii Lituania conform proiectului artistului  Kestutis Gvalda.

Unul dintre primele cluburi de fotbal lituaniene, Sănătatea (FC Sveikata Kybartai), a fost fondat la Kybartai în 1919.

Populație
În 1895, orașul avea 2364 de locuitori, în 1939 a avut 7337 de rezidenți. În 1959, populația orașului număra 6200, iar în 2010 în Kybartai erau 6173 de locuitori.

Referințe

Orașe din Lituania

Kybartai


Islamizacija Albanije bila je posljedica osmanskog osvajanja Albanije krajem 14. stoljeća. Osmanlije su, putem svoje uprave i vojske, donijeli islam u Albaniju raznim odlukama koje su se ticale poreskih olakšica, trgovinskih mreža i transnacionalnih vjerskih veza. U prvih nekoliko stoljeća osmanske vladavine širenje islama u Albaniji bilo je sporo, a intenziviralo se uglavnom tijekom 17. i 18. stoljeća dijelom i zbog veće osmanske socijalne i vojne integracije, geopolitičkih faktora i sloma kršćanskih crkvenih struktura. To je bio jedan od najznačajnijih događaja u albanskoj povijesti, jer je pretežito kršćansko (katoličko i pravoslavno) albansko stanovništvo u Albaniji postalo pretežito muslimansko (suniti, bektaši i neke druge sekte), premda su se značajne kršćanske manjine zadržale u određenim regijama. Kao rezultat islamizacije, sunitski islam postao je najzastupljenija religija na albanskome etnolingvističkom području, a druge su religije postale manjinske. Religija je odigrala glavnu ulogu u oblikovanju političkoga razvoja Albanije u kasnome osmanskom razdoblju. Uz vjerske promjene, prelazak na islam donio je i druge društvene i kulturne transformacije, koje su oblikovale i utjecale na Albance i albansku kulturu.

Tijekom 16. i 18. stoljeća kršćanski su Albanci često prisilno preobraćani na islam brutalnim nasiljem, uznemiravanjem i povećanjem poreza. Ti su postupci izazvali albanske pobune 1433. – 1439., 1452., 1480. – 1481., 1506. – 1507., 1519. – 1520., 1594., 1601. – 1602., 1621., 1614., 1618., 1683. – 1684., 1737., 1833. – 1839., 1844. i 1850. godine. Premda su Albanci održavali kriptokršćansku kulturu (Albanci koji su službeno bili muslimani a privatno su ispovijedali kršćanstvo poznati su pod imenom "laramani"), oni koji su pokušali prijeći na kršćanstvo, ohrabreni papom Klementom XI., suočili su se sa smrtnom kaznom prema osmanskom pravu. Na kraju su Albanci nadmašili druge balkanske skupine u osmanskoj vladajućoj klasi i stekli dominantan položaj i utjecaj, iako u malom broju.

Povijest

Rano osmansko razdoblje

Albanci su počeli prelaziti na islam kad su krajem 14. stoljeća postali dijelom Osmanskog Carstva. Albanija se razlikuje od ostalih balkanskih regija poput Bugarske i Bosne po tome što je do 1500-ih islam ostao ograničen na pripadnike aristokracije i rijetka vojna naselja pod vodstvom Turskih juruka. Stoga se u početku prelazak na islam odvijao uglavnom među kršćanskom elitom, koja je tako zadržala neke prethodne političke i ekonomske privilegije, kao i među pripadnicima nove klase timara ili vlasnika spahijske imovine u novomu osmanskome sustavu.

Tu se ubrajaju pripadnici aristokracije poput Đurađa Kastriota Skenderbega, koji se preobratio na islam dok je služio Osmanlijama, a kasnije se preobratio natrag na kršćanstvo tijekom albanske pobune krajem 15. stoljeća. Također je naredio drugima koji su prešli na islam ili su bili muslimanski koloni da prijeđu na kršćanstvo ili se suoče sa smrću. Skanderbeg je primio vojnu pomoć od Napuljskoga Kraljevstva, koju je 1452. godine poslao Ramon d'Ortafa, a kasnije je imenovan potkraljem Albanije i imao je zadatak održavati katoličanstvo među lokalnim stanovništvom i spriječiti širenje islama. Tijekom sukoba između Skenderbega i Osmanlija, razne bitke i napadi prisilili su sultana Mehmeda II. da sagradi tvrđavu Elbasan (1466.) u nizinama kako bi skršio otpor koji je dolazio iz planinskih utvrda. Prije i nakon Skenderbegove smrti (1468.) dijelovi albanske aristokracije migrirali su u južnu Italiju s većim brojem Albanaca, kako bi izbjegli osmansko osvajanje. Njihovi potomci i danas žive u mnogim selima u kojima su se oni tada nastanili.

Čak i dugo nakon pada Skenderbega, velike su se albanske regije često bunile protiv osmanske vlasti, što je izazvalo velike ljudske žrtve i desetkovanje stanovništva čitavih sela. Sedamdesetih godina 16. stoljeća zaustavljen je zajednički napor osmanskih vladara da autohtoni narod preobrate na islam, kako bi se ugušili sezonski nemiri u Elbasanu i Reki, a neuspješna pobuna katoličkog stanovništva na sjeveru 1596. prethodila je nizu strogih kaznenih mjera koje poticale prelazak na islam. Do vrhunca islamizacije u Albaniji došlo je mnogo kasnije nego u ostalim islamiziranim ili djelomično islamiziranim područjima: podaci popisa stanovništva iz 16. stoljeća pokazali su da su sandžaci u kojima su živjeli Albanci i dalje bili pretežno kršćanski, a muslimani su u većini područja činili najviše 5%, dok je u većini drugih regija tijekom istog razdoblja postotak muslimana već porastao do velikih razmjera, primjerice u dijelovima Bosne (Bosna 46%, Hercegovina 43%, grad Sarajevo 100%), Sjevern9j Grčkoj (Trikala 17,5%), urbanim dijelovima Makedonije (Skoplje i Bitola 75%) i istočnoj Bugarskoj (Silistra 72%, Čirmen 88%, Nikopolj 22%). Kasnije, u 19. stoljeću, kada je proces islamizacije zaustavljen na većem dijelu Balkana, isti je nastavio ostvarivati značajan napredak u Albaniji, posebice na jugu zemlje.

U ranom razdoblju osmanske vladavine područja koja čine modernu Albaniju reorganizirana su u administrativnu jedinicu koja se zvala Sandzak-i Arnavid ili Sandzak-i Arnavud. U prvom razdoblju osmanske vladavine samo su istaknute crkve sa značajnim simboličkim značenjem ili kulturnom vrijednošću u nekom urbanom naselju pretvarane u džamije. Većinu ranih džamija sagrađenih u Albaniji osmanski sultani ponekad su uglavnom gradili u tvrđavama za osmanske postrojbe za vrijeme svojih vojnih pohoda u ta područja, primjerice Džamija sultana Mehmeta Fatiha u Skadru, Crvena džamija u Beratu i druge.

Osmanska je vlast u pravilu uvelike tolerirala kršćanske podanike, ali ih je i diskriminirala čineći ih građanima drugog reda putem viših poreza i raznih zakonskih ograničenja, poput nemogućnosti izvođenja muslimana na sud, posjedovanja konja ili oružja ili pak posjedovanja kuće s pogledom na muslimane. Iako su osmanske vlasti bile kronično sumnjičave prema katoličanstvu, u velikoj su mjeri dopustile da pravoslavna crkva nesmetano funkcionira, osim u određenim trenucima, kada je crkva bila potisnuta protjerivanjem episkopa ili su im oduzimani prihodi i imovina. Tijekom osmanskog razdoblja većina kršćana, kao i većina muslimana, koristila je određeni stupanj vjerskog sinkretizma, još uvijek prakticirajući razne poganske obrede. Mnogi od ovih obreda najbolje su sačuvani među mističnim redovima kao što je bektaški red.

Sjeverna Albanija

Osmansko osvajanje određenih sjevernih gradova iz ruku Mlečana dogodilo se odvojeno od početnog zauzimanja Albanije od lokalnih feudalaca. Grad Leska pao je 1478., Skadar 1478. – 1479. i Drač 1501. godine. Većina njihovog kršćanskog stanovništva pobjegla je. Tijekom 16. stoljeća gradsko stanovništvo u tim gradovima postalo je pretežito muslimansko. Na sjeveru je širenje islama bilo sporije kao posljedica otpora Rimokatoličke crkve kao i zbog planinskog terena, što je pridonijelo manjem muslimanskom utjecaju u 16. stoljeću. Osmansko osvajanje i teritorijalna reorganizacija Albanije utjecali su na Katoličku crkvu jer su crkvene strukture bile uništene. U 16. stoljeću smatralo se da u Skadarskome sandžaku muslimansko stanovništvo čini 4,5% od ukupnog broja, a u to vrijeme slabo naseljeno područje Dukađinske visoravni (danas Metohija) imalo je 0%, uz iznimku Prizrena s 1,9% muslimanskog stanovništva.

Pobune katoličkih Albanaca, često u kontekstu osmanskih ratova s katoličkim silama Venecijom i Austrijom u 17. stoljeću, rezultirale su žestokim represalijama protiv pobunjenih katoličkih Albanaca, a to je pak ubrzalo prelazak na islam. Godine 1594. papa je potaknuo neuspjelu pobunu među katoličkim Albancima na sjeveru, obećavajući pomoć Španjolske. Međutim pomoć nije stigla, a kada je pobuna slomljena 1596. godine provedena su osmanska represija i pritisak da se prihvati islam kako oblik kažnjavanja pobunjenika. Najveći pad broja kršćana dogodio se 1630-ih i 1670-ih, kada je primjerice broj katolika u leskoj biskupiji pao za 50%,  a u pultskoj biskupiji se broj katolika smanjio s 20 000 na 4045, pri čemu je većina prešla na islam, a samo mali broj njih na pravoslavlje.

Tijekom Velikoga austrijsko-turskog rata, albanski katolički čelnici Petar Bogdani i Toma Raspasani okupili su na austrijskoj strani katolike i muslimane među kosovskim Albanacima. Pošto je Kosovo nakon rata ostalo izvan Habsburške Monarhije uslijedila je oštra odmazda. Veliki broj katolika pobjegao je na sjever, gdje su mnogi "umrli, neki od gladi, drugi od bolesti" oko Budimpešte. Nakon bijega Srba, ipeški (pećki) paša prisilio je katoličke Albance na sjeveru da se presele u sada raseljene ravnice na Kosovu i prisilio ih da se preobrate na islam.

Preobraćenje među katolicima u zajednicama sjeverne Albanije često je uključivalo muškarce koji bi prešli na islam  da bi izbjegli plaćanje poreza i drugih socijalnih pritisaka usmjerenih na muškarce u osmanskom sustavu, dok bi žene u kućanstvu ostale kršćanke. Preobraćeni muslimanski muškarci tražili su kršćanske žene kako bi održale određeni stupanj katoličanstva u kućanstvu. Godine 1703. papa Klement XI. albanskog porijekla sazvao je sinodu lokalnih katoličkih biskupa kako bi razgovarao o islamizaciji u regiji, no sinodi nisu prihvaćali kriptokatolike u Albaniji, koji su izvana ispovijedali islam. U sjevernoj Albaniji sukob sa Slavenima pojavio se kao dodatni faktor u prelasku na islam. Dijeljenje iste vjere s osmanskim vlastima omogućilo je Albancima na sjeveru da postanu saveznici i ravnopravni čimbenik u carskom sustavu i da steknu sigurnost protiv susjednih pravoslavnih Slavena.

U nekim područjima istočne Albanije islam je već ranije postao većinskom religijom: primjerice, službene osmanske statistike o nahiji Tetovu u današnjoj Makedoniji (koja je imala mješovito albansko, slavensko makedonsko i tursko stanovništvo) pokazuju da je broj muslimanskih obitelji prvi put nadmašio kršćanske obitelji 1545. godine, kad je bilo dva puta više muslimanskih obitelji u odnosu na kršćanske, a 38 od tih muslimanskih obitelji nedavno je prešlo na kršćanstvo, a u Opolju na Kosovu kod Prizrena muslimani su bili u većini 1591. godine.

Središnja Albanija

Središnja Albanija bila je središte starog Egnacijevig puta, koji je činio značajnu trgovinsku, kulturnu i prometnu poveznicu sada pod izravnom osmanskom upravnom kontrolom i vjerskim muslimanskim utjecajem. Prelazak na islam u većini središnje Albanije stoga se u velikoj mjeri pripisuje ulozi koju je njezina geografija imala u društveno-političkome i ekonomskom razvoju te regije.

Službeno osmansko priznanje pravoslavne crkve rezultiralo je tolerancijom pravoslavnog stanovništva sve do kraja 18. stoljeća, a tradicionalizam crkvenih institucija usporio je  kod Albanaca proces prelaska na islam. Pravoslavno stanovništvo središnje i jugoistočne Albanije bilo je pod crkvenom jurisdikcijom Ohridske pravoslavne arhiepiskopije, dok je jugozapadna Albanija bila pod Carigradskom patrijaršijom putem Janjinske eparhije. Razlike između kršćanskih Albanaca iz središnje Albanije i ohridskih arhiepiskopa dovele su do prelaska na bektaški islam, koji je bio privlačan svima jer je malo inzistirao poštivanju obreda.

Početkom 16. stoljeća albanski gradovi kao što su Kanina, Delvina, Vlora, Korča, Klisura, Premet i Berat, a krajem 16. stoljeća Vlora, Premet i Himara i dalje su bili kršćanski, dok je Gjirokastra već bio muslimanski grad. U prvim desetljećima 16. stoljeća Elbasanski sandžak imao je 5,5% muslimanskog stanovništva, što je bio u tom razdoblju najviši postotak za sve sandžake s albanskim stanovništvom.  Godine 1570. osmanske su vlasti započele ciljanu akciju  preobraćenja nemirnog kršćanskog stanovništva u Elbasanu i Reci. Na području oko Drača, jedan grčki putnik izvijestio je da zbog islamizacije više nema pravoslavnih kršćana. Prelazak na islam u gradovima diljem Albanije bio je spor tijekom 16. stoljeća, pošto je oko 38% gradskog stanovništva postalo muslimanima. Grad Berat postao je pretežito muslimanski od 1670. nadalje, a njegova se preobrazba dijelom pripisuje nedostatku kršćanskih svećenika koji su mogli vršiti vjerske službe.

Južna Albanija
Prema podacima iz 16. stoljeća, muslimana je u Valonskom sandžaku bilo 1,8%, dok ih je u Ohridskom sandžaku bilo 1,9%. Uglavnom su krajem 18. stoljeća pravoslavni Albanci prealzili na islam u velikom broju, većinom zbog rusko-turskih ratova u tom razdoblju i zbog Peloponeskog ustanka (1770.), koji je uvjerio Osmanlije da je pravoslavno stanovništvo saveznik Rusije. Dok su se neki pravoslavni Albanci bunili protiv Osmanskoga Carstva, Porta je reagirala i povremeno pribjegavala sili da preobrati pravoslavne Albance na islam, istodobno provodeći ekonomske mjere za poticanje vjerske preobrazbe. Do 1798. godine masakr primorskih albanskih pravoslavnih sela Šanvasil i Nivica-Bubar, koji je zapovijedio Ali-paša Janjinski, poluneovisni vladar Janjine, doveo je do još jednog značajnog vala prelaska na islam kod pravoslavnih Albanaca. U 19. stoljeću Albanija u cjelini, a posebno južna Albanija, bila je jedna od rijetkih regija na osmanskome Balkanu u kojoj je kršćansko stanovništvo islamizacijom još uvijek gubilo značajan broj sljedbenika. Jedina druga regija koja je pokazala sličan pad kršćanskoga stanovništva bila je oblast Dobrudže.

U to vrijeme  na određenim su područjima izbili sukobi između novopreobraćenih muslimanskih Albanaca i pravoslavnih Albanaca. Tako je selo Borš napalo Piqueras 1744. godine prisilivši neke stanovnike da pobjegnu u inozemstvo, uglavnom u južnu Italiju. Ostala područja poput 36 sela sjeverno od područja Pogoni preobratila su se 1760. godine i potom napala pravoslavna kršćanska sela u okruzima Kolonja, Leskovik i Permet uništivši mnoga naselja. Krajem 18. stoljeća, društveno-političke i ekonomske krize, zajedno s nominalnom kontrolom osmanske vlade, rezultirale su lokalnim pljačkama i čestim napadima na grčka, vlaška i pravoslavna albanska naselja koja se danas nalaze u Albaniji i izvan nje. U Albaniji su ovi napadi kulminirali uništavanjem Vitkuka, pretežito pravoslavnoga albanskog središta, Moskopolja, pretežno vlaškog središta, oba sa značajnom grčkom književnom, obrazovnom i vjerskom kulturom, te mnogih drugih manjih naselja. Ti su događaji prisilili neke Vlahe i pravoslavne Albance da migriraju u mjesta poput Makedonije, Tracije itd.

Neki pravoslavci, poznati kao novi mučenici, pokušali su zaustaviti plimu prelaska na islam među pravoslavnim albanskim stanovništvom i zato su bili pogubljeni. Među njima je bio značajan grčki redovnik i misionar Kozma Etolski (umro 1779.), koji je putovao i propovijedao do Kroje i koji je otvorio mnoge grčke škole prije nego što su ga vlasti osmanskih Albanaca optužile da je ruski agent i pogubile. Kozma se zalagao za grčko obrazovanje i širenje grčkog jezika među nepismenim kršćanima koji nisu govorili grčkim, kako bi mogli razumjeti spise i liturgiju i tako ostati pravoslavni, a njegova se duhovna poruka poštuje među današnjim pravoslavnim Albancima.

Drugi faktori islamizacije

Neka preobraćenja u islam, poput onoga u regiji Laberiji, dogodile su se iz crkvenih razloga kad je lokalni biskup odbio prekinuti post prijeteći da će onaj tko prekrši pravilo otići u pakao. Prelazak na islam bio je čest i iz ekonomskih razloga, koji su nudili izlaz od teškog oporezivanja poput poreza zvanog džizija i drugih teških osmanskih mjera nametnutih kršćanima, pa se tako otvarala mogućnost stjecanja bogatstva. U vrijeme sukoba između muslimana i kršćana, lokalni interesi kao što je zaštita obitelji prevladavali su nad borbama, zbog čega su Osmanlije odbijale muslimanskim Albancima dopustiti nošenje oružja, jer bi se kršćanski Albanci često obraćali na islam kako bi stekli pravo na oružje, a zatim ga okrenuli protiv Osmanlija. Drugi faktori koji su dovodili do prelaska na islam bili su siromaštvo crkve, nepismeno svećenstvo, nedostatak svećenstva u nekim područjima i bogoslužje na jeziku koji nije albanski. Uz to, oslanjanje dračke biskupije i južne Albanije na propadajuću Ohridsku arhiepiskopiju, dijelom zbog simonije, oslabilo je sposobnost pravoslavnih Albanaca da se protive prelasku na islam.

Kriptokršćanstvo se također prakticiralo u nekim slučajevima širom Albanije u regijama poput Spata među stanovništvom koje je nedavno prešlo s kršćanskog katoličanstva i pravoslavlja na islam.  Pogranična regija Gora, koja se nalazi u današnjoj sjeveroistočnoj Albaniji i na južnom Kosovu, imala je pretežito slavensko pravoslavno stanovništvo koje se prešlo na islam tijekom druge polovice 18. stoljeća zbog ukidanja Srpske patrijaršije u Peći 1766. godine i nestabilnosti crkvenih institucija koja je uslijedila. Počevši od 17. stoljeća, i sve intenzivnije u idućim stoljećima, na islam je prelazilo pretežito slavensko pravoslavno stanovništvo Golog Brda na istoku današnje Albanije. Romi su se naselili u Albaniji u 15. stoljeću, a oni koji su postali muslimani uključili su se u lokalno muslimansko osmansko društvo.

Muslimanski Albanci i širi osmanski svijet

Islam je bio tijesno povezan s državnim institucijama što je Osmansko Carstvo činilo islamskim političkim entitetom, u kome se vjerski zakon podudarao s državnim zakonom, a samo su muslimani imali puna građanska prava dok se etnička ili nacionalna pripadnost zanemarivala. U središtu i na jugu zemlje krajem 17. stoljeća, urbana središta uglavnom su prihvatila religiju sve brojnije muslimanske albanske elite. Izgradnja džamija u Albaniji uzela je maha počevši od 17. stoljeća, sa sve većim brojem preobraćenih albanskih muslimana. Stara aristokratska vladajuća klasa u Albaniji prihvatila je islam da bi zadržala svoja zemljišta. U 18. stoljeću pojavila se klasa lokalnih aristokratskih albanskih muslimana. Postojanje te klase kao paša i begova u to vrijeme, koji su u vojsci služili kao vojnici i najamnici, ali su se mogli pridružiti i muslimanskomu svećenstvu, igralo je sve važniju ulogu u osmanskomu političkom i ekonomskom životu, čineći ga atraktivnom opcijom za mnoge Albance. Ovisno o svojoj ulozi, ti su ljudi postigli ugledne položaje u muslimanskomu albanskom društvu jer su obavljali administrativne dužnosti i održavali sigurnost u urbanim područjima, a osmanska država ponekad ih je nagrađivala visokim činovima i položajima. Albanci su u značajnom broju bili zastupljeni i na osmanskom carskom dvoru. Ipak, uz kršćane, i mnogi muslimanski Albanci bili su siromašni i poput kmetova radili na zemlji osmansko-albanske elite, dok su drugi pronašli posao u trgovini, zanatstvu i u drugim djelatnostima.

Sunitski islam promicali su i štitili osmanski upravitelji i feudalno društvo, što je rezultiralo širenjem derviških sufijskih redova koji su se smatrali pravovjernijim u balkanskoj regiji. Najistaknutiji među njima bio je red bektaša, koji su se smatrali sunitima zbog zajedničkih pravnih tradicija, iako su ih obični muslimani zbog njihovih ezoteričnih praksi smatrali šijitima koji poštujuu Aliju, Hasana, Huseina i druge istaknute muslimanske ličnosti. Tijekom osmanske vladavine albansko stanovništvo djelomično je i postupno počelo prelaziti na islam putem bektašijskog učenja, dijelom i zato da bi steklo prednost u osmanskim trgovinskim mrežama, birokraciji i vojsci. Mnogi su Albanci kroz osmanski sustav danka u krvi regrutirani u janjičare, a 42 velika vezira Osmanskoga Carstva bili su albanskog porijekla. Najistaknutiji Albanci za vrijeme osmanske vladavine bili su Kodža Davud-paša, Hamza Kastrioti, Iljaz Hodža, Mehmed-paša Ćuprilić, Ali-paša Janjinski, Edhem-paša Molaj, Ibrahim-paša Beratski, Fazil Ahmed-paša Ćurpilić, Muhamed Ali od Egipta, Mahmud-paša Bušatlija i Ahmet Kurt-paša. Unutar tog okvira vojne i upravne službe, odnos muslimanskih Albanaca s Osmanlijama činila je suradnja i obostrana korist.

Muslimanske denominacije i sekte
Pored onih povezanih sa sunitskim islamom, neki su muslimani u Albaniji tijekom osmanskoga razdoblja pripadali sufijskim redovima. Red kadirija proširio se u urbanim područjima u 17. stoljeću i bio je povezan s gradskim esnafskim radnicima, a već se u sljedećem stoljeću proširio na središnju Albaniju, posebno u planinskome području Debra. Kadirije su doprinijeli gospodarskome razvoju, a u području Debra i društveno-političkome razvoju regije. Red halvetija natjecao se s bektašima za pristaše i proširio se na jugu i sjeveroistoku Albanije. Ostali sufijski redovi bili su rufaije i mevlevije. Najistaknutiji od njih u Albaniji bili su i još uvijek su bektaši, mistični derviški red šiitskog islama koji je u Albaniju došao tijekom osmanskoga razdoblja, a prvi su ga usvojili janjičari u 15. stoljeću. Do širenja bektašizma među albanskim stanovništvom došlo je u tijekom 18. i početkom 19. stoljeća, posebice u zemljama kojima je upravljao Ali-paša Janjinski, za koga se smatra da je i sam bio bektaš.

Sufijski derviši iz udaljenih mjesta poput Horasana i Anatolije stigli su i stekli svoje učenike, a s vremenom je uspostavljena mreža tekija koje su postale središta sufizma u regijama poput Skrapara i Devola. Neke od najistaknutijih tekija u Albaniji bile su u naseljima kao što su Gjirokastra, Melčan, Kruja i Frašer. U bektašijskom redu Albanci su početkom 20. stoljeća činili značajan broj derviša izvan Balkana, djelujući čak i u tekiji pod sufijskim svecem hadži-Bektašem u Anadoliji i Egiptu. Sufijski redovi, posebno bektaši, povezuju kršćanske svece i njihova lokalna svetišta sa sufijskim svetim ljudima, stvarajući sintezu i sinkretizam vjerskog poštovanja i prisutnosti. Za albanske preobraćenike na islam, bektašizam koji je pružao veću vjersku slobodu i sinkretizam ponekad se smatrao privlačnijim izborom od sunitskoga islama. Konzervativni muslimani bektašijski red smatraju hereticima. Bektaši se tradicionalno nalaze u značajnom broju u južnoj Albaniji i manjim dijelom u središnjoj Albaniji, dok ostatak muslimanskoga stanovništva pripada sunitskom islamu.

Promjene u društvu i kulturi

Osmansko osvajanje donijelo je i društvene, kulturne i jezične promjene u svijet koji je govorio albanskim jezikom. Od 15. stoljeća nadalje, riječi su iz osmanskog turskog ulazile u albanski jezik. Mnogi pjesnici i drugi muslimanski albanski autori pisali su na osmanskome turskom, arapskom, perzijskom jeziku ili na albanskom jeziku služeći se arapskim pismom, obrađujući narativnu prozu, poeziju, djela o religiji i društveno-političkoj situaciji u zemlji. Među tim su autorima bili istaknuti Jahja-beg Dukađini, Hadži Šehreti ili "bejtadžijski" pjesnici kao što su Nezim Frakula, Muhamed Kiciku, Sulejman Naibi, Hasan Ziko Kamberi, Hadži Imer Kašari i drugi. Osim što je Elbasan osnovan oko tvrđave (1466.), gradovi i naselja u Albaniji pretrpjeli su promjene jer su prihvatili osmanske arhitektonske i kulturne elemente. Neke četvrti izgradnjom zgrada povezanih s religijom, obrazovanjem i društvenim svrhama, poput džamija, medresa, imareta itd., koje je podigla osmanska muslimanska elita, postale su nova urbana središta poput Korče, Tirane i Kavaje. U međuvremenu su starija urbana središta poput Berata dobila džamije, hamame (osmanska kupatila), medrese (muslimanske vjerske škole), kavane i tekije, a postala su poznata po svojim pjesnicima, umjetnicima i znanstvenim aktivnostima. Za razliku od Kosova ili Makedonije, u Albaniji je osmansko muslimansko nasljeđe bilo skromnije, iako nalazimo istaknute građevine poput džamije Mirahori u Korči (izgrađena 1495. – 1496.), Murat-begove džamije u Kroji (1533. – 1534.), Olovne džamije u Skadru (1773. – 1774.), Edhem-begove džamije u Tirani (započeta 1791. – 1794.; dovršena 1820. – 1821.) i druge.

Prelazak kršćana na islam za Albance je značio i prijelaz s rumske (kršćanske) na muslimansku denominaciju unutar osmanskog sustava mileta, koji je ljude dijelio po vjeri u svrhu upravljanja njima. Međutim, Osmanlije su bili svjesni postojanja muslimanskih Albanaca i koristili su izraze kao što je Arnavud (اروانيد) za etničku oznaku u službenim dokumentima kako bi riješili nedostatke uobičajene vjerske terminologije. Na osmanskome turskom jeziku zemlja se zvala Arnavudluk (آرناوودلق). Također, promjena u etnonimu bila je nova i opća reakcija Albanaca na ovaj novi i drugačiji osmanski svijet koji se pojavio oko njih. Etnonim Shqiptarë, koji potječe iz latinskog i označava jasan govor i usmeno sporazumijevanje, postupno je došao na mjesto starijeg naziva Arbëresh/Arbënesh među govornicima albanskoga između kraja 17. i početka 18. stoljeća.

Nasljeđe

Društveni pogledi u Albaniji
Islam i osmansko naslijeđe predmetom su rasprave u širemu albanskome društvu. Mnogi Albanci islam smatraju posljedicom "džihada" "protukršćanskog nasilja", "poturčenja" i u tim se diskursima društveno-politički problemi Albanije smatraju rezultatom toga nasljeđa. Neki pripadnici muslimanske zajednice, iako ne ističu toliko osmansku prošlost, odgovorili su na te stavove kritizirajući ono što doživljavaju kao predrasudu prema islamu. Među albanskim intelektualcima i drugim značajnim Albancima u širemu balkanskome području vode se rasprave oko islama, njegove baštine i njegove uloge u Albaniji. Kao dio ovih rasprava, neki su albanski intelektualci koristili kontroverznu orijentalističku, rasističku i biološku terminologiju za raspravu o islamu, njegovom nasljeđu i današnjoj ulozi u albanskom društvu.

Među tim raspravama značajna je bila razmjena novinskih članaka i knjiga između romanopisca Ismaila Kadarea iz Gjirokastre i književnoga kritičara Redžepa Ćosje, Albanca iz bivše Jugoslavije sredinom 2000-ih godina. Kadare je tvrdio da budućnost Albanije leži u Europi zbog njezinih drevnih europskih korijena i kršćanskih tradicija, dok je Ćosja tvrdio da je albanski identitet mješavina zapadne (kršćanske) i istočne (islamske) kulture i da je često prilagodljiv povijesnom kontekstu. Piro Misha napisao je da je islamizacija Albanaca u 17. i ranom 18. stoljeću predstavljala "dva najcrnja stoljeća u modernoj povijesti Albanije". Misha je također tvrdio da je zbog ovog iskustva "Albanija bila pod većim utjecajem tursko-orijentalne kulture nego možda bilo koja druga zemlja u regiji", iako je napomenuo da su albanski muslimani bili jedina muslimanska skupina "u europskoj Turskoj koja je sa svojim kršćanskim sunarodnicima dijelila zajednički cilj borbe protiv vlade u Carigradu".

U jednom govoru u Ujedinjenom Kraljevstvu 2005. godine, albanski predsjednik Alfred Moisiu rekao je za islam u Albaniji da ima "europsko lice", da je "plitak" i da "ako malo dublje pogledate u svakog Albanca, možete pronaći njegovu kršćansku jezgru". Muslimanski forum Albanije odgovorio je na ove i Kadareove komentare tako što ih je nazvao "rasističkim" komentarima koji sadrže "islamofobiju" i koji su "duboko uvredljivi". Slijedeći trendove još iz komunističkoga režima, postkomunistički albanski politički lobi nastavio je pristupati islamu kao religiji osmanskoga "napadača". Neki albanski pisci također tvrde da je albanska predanost islamu površna, a ti su argumenti popularni u pravoslavnoj i katoličkoj albanskoj zajednici. U raspravama o albanskim školskim udžbenicima u kojima su neki povjesničari pokušavali ukloniti uvredljiv sadržaj o Turcima, neki su se kršćanski povjesničari bijesno usprotivili, pozivajući se na negativna iskustva iz osmanskoga razdoblja i tražeći od Turske naknadu za "invaziju" Albanije i islamizaciju Albanaca.

Vjerski stavovi
Službene vjerske kršćanske i muslimanske institucije i njihovo svećenstvo imaju različite poglede na osmansko razdoblje i prelazak Albanaca na islam. I katoličko i pravoslavno svećenstvo osmansko razdoblje tumače kao represivno, koje sadrži protukršćansku diskriminaciju i nasilje, dok se islam smatra "stranim" elementom koji prijeti albanskoj tradiciji i jedinstvu. Prelazak Albanaca na islam i katoličko i pravoslavno svećenstvo smatra "krivotvorenjem" albanskog identiteta, iako se albanski muslimani vide kao "nevine žrtve" islamizacije. S druge srane, albansko sunitsko svećenstvo smatra preobraćenje Albanaca dobrovoljnim postupkom, a vjerske kontroverze oko osmanskoga razdoblja ostavlja po strani. Sufijski islam u Albaniji tumači osmansko doba kao promicanje iskrivljenog oblika islama koji je bio iskvaren unutar sunitskog osmanskog političkog entiteta koji ih je progonio. Kršćansko svećenstvo smatra muslimanske Albance dijelom šire albanske nacije, a muslimanski svećenici ne pokazuju prezir prema ljudima u Albaniji koji nisu postali muslimani. Kršćanski identiteti u Albaniji uobličeni su na temelju svog manjinskog položaja, ponekad s iskustvima diskriminacije koju su u povijesti trpjeli naspram muslimanske većine. Muslimanski svećenici u Albaniji pak ističu kolaps Osmanskoga Carstva do kojeg je došlo političkim osnaživanjem balkanskih kršćana, kao događaj koji je u moderno doba muslimane učinilo vjerskom manjinom na Balkanskom poluotoku.

Suvremena gledišta
U moderno doba transformacija Albanaca i nasljeđe islama u Albaniji kontroverzna je tema. Komunističko razdoblje i moderni albanski znanstvenici s nacionalističkim perspektivama tumače osmansko razdoblje kao negativno i minimiziraju prelazak na islam u smislu da Albancima nije donio koristi u socio-kulturnome i vjerskomu smislu. Godine 1975. Hassan Kaleši osporio je ove uglavnom "negativne" poglede na razdoblje islamizacije. Kaleši, čiji su stavovi kasnije zagovarali Elsie i Schmidt-Neke, tvrdi da su osmansko osvajanje i prelazak Albanaca na islam spriječili helenizaciju i slavenizaciju na isti način na koji su, kako je tvrdio, slavenske invazije u 6. stoljeću zaustavile proces romanizacije predaka Albanaca. Kaleši je tvrdio da je, iako su u sustavu mileta bili prepoznati samo kao muslimani, djelomična islamizacija stanovništva zaustavila je proces asimilacije koji se odvijao kroz crkve i utjecaj Grka, Latina i Slavena. Uz to, islamizacija Albanaca rezultirala je i širenjem područja na kojima su živjeli Albanci na Balkanu kretanjem stanovništva ili asimilacijom ostalih muslimanskih nealbanskih elemenata tijekom osmanske vladavine. Kalešijevu tezu iskrivili su s vremenom neki Albanci, koji tvrde da su Albanci prešli na islam kako bi sačuvali svoj nacionalni i etnički identitet, dok je sam Kaleši tvrdio da čuvanje albanskog identiteta predstavlja posljedicu islamizacije i osmanske vladavine, a ne uzrok. To je kasnije nazvano "inverzijom" Kalešijevog argumenta.

Izvori

Vidi još

 Muslimanski ustanak u Albaniji

Literatura

Islam u Albaniji
Islam po državama

Islamizacija Albanije


La gare des Andelys est une gare ferroviaire, fermée, de la ligne de Saint-Pierre-du-Vauvray aux Andelys, située sur le territoire de la commune des Andelys, dans le département de l'Eure en région Normandie.

Situation ferroviaire
Établie à  d'altitude, la gare des Andelys était une gare en cul-de-sac, située au point kilométrique (PK) 123,515 de la ligne de Saint-Pierre-du-Vauvray aux Andelys, après la gare de La Vacherie.

Histoire
La ligne de Saint-Pierre-du-Vauvray aux Andelys a été déclarée d'intérêt public le , et a été mise en service le . La ville fut ainsi reliée aux gares de Paris-Saint-Lazare et de Rouen-Rive-Droite, par la connexion entre cette ligne et celle de Mantes-la-Jolie à Cherbourg en gare de Saint-Pierre-du-Vauvray. L'exploitation de la ligne est interrompue le  ce qui entraîne la fermeture de la gare. La ligne est déclassée le 12 novembre 1954.

Patrimoine ferroviaire
Le bâtiment voyageurs d'origine est toujours présent, réaffecté, il est devenu un supermarché Carrefour.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste de gares en France
 Ligne de Saint-Pierre-du-Vauvray aux Andelys

Liens externes

Gare mise en service en 1896
Gare fermée dans l'Eure
Gare en cul-de-sac

Gare des Andelys


Tráditi humilitati nostrae (o simplemente Tráditi humilitati) es una encíclica del Papa Pío VIII publicada el 24 de mayo de 1829; es la única encíclica de su pontificado, lanzando un ataque directo contra los que denomina enemigos del estado y la iglesia.

En este documento, el Papa se refiere a los innumerables errores que se propagan abiertamente y que socavan la religión, haciendo mención indirecta a la francmasonería, siendo citado por diversos autores como una de las primeras publicaciones anti-masónicas de la Iglesia católica debido a que condenaba a todos aquellos que pensaban que el "portal de la eterna salvación estaba abierto a todos", independiente de su religión. El documento siguiente de Pío VIII fue el breve In supremi apostolatus.

Referencias

Encíclicas de Pío VIII
Iglesia católica en 1829

Traditi humilitati nostrae


EDHEC Business School este o Școală Europeană de Business cu multiple campusuri în locații precum: Paris, Londra, Lille, Nisa și Singapore. Înființată în 1906.

EDHEC a fost plasată pe locul 25 în rândul Școlilor europene de business, în 2015, potrivit clasamentului realizat de Financial Times. De asemenea, programul său MBA ocupă  locul 84 în lume.

Programele sale sunt triplu acreditate internațional prin AMBA, EQUIS și AACSB. Scoala de business se remarca prin absolvenți de renume în afaceri și politică precum: Delphine Arnault (Director Executiv Louis Vuitton) și Jean-Jacques Goldman (Cântăreț).

Note

Legături externe
 Website oficial

Universități din Franța
Lille

EDHEC Business School


Un produs natural este un compus chimic sau o substanță care este produsă de către un organism viu, în mediul său natural. Cu alte cuvinte, în categoria produșilor naturali se regăsesc toate substanțele produse de viață. Produșii naturali care au fost identificați pot fi sintetizați prin sinteză chimică (atât prin semisinteză, cât și prin sinteză totală).

Definire
Definirea produșilor naturali variază în funcție de domeniul de interes. În contextul chimiei organice, sunt denumiți produși naturali doar compușii organici purificați izolați din surse naturale, fiind obținuți ca urmare a unor căi metabolice (deci sunt metaboliți primari sau secundari). Din punctul de vedere al chimiei farmaceutice, termenul se referă mai strict la metaboliții secundari de interes farmaceutic și medical. Metaboliții secundari nu sunt esențiali supraviețuirii, însă oferă organismului care îi biosintetizează un anumit avantaj evolutiv.

Funcții

Biosinteză

Note

Vezi și
 Farmacognozie

Produs natural


Des élections municipales partielles ont lieu en 1997 en France.

Bilan

Élections

Annemasse (Haute-Savoie)

Annonay (Ardèche)

Bellegarde-sur-Valserine (Ain)

Béthune (Pas-de-Calais)

L'Isle-d'Abeau (Isère)

Pontoise (Val-d'Oise)

Saint-Paul (La Réunion)

Villejuif (Val-de-Marne)

Vitrolles (Bouches-du-Rhône)

Notes et références

Voir aussi

1997
France, municipales

Élections municipales partielles françaises de 1997


The voiceless palatal fricative is a type of consonantal sound used in some spoken languages. The symbol in the International Phonetic Alphabet that represents this sound is , and the equivalent X-SAMPA symbol is C. It is the non-sibilant equivalent of the voiceless alveolo-palatal fricative.

The symbol ç is the letter c with a cedilla (◌̧), as used to spell French and Portuguese words such as façade and ação. However, the sound represented by the symbol ç in French and Portuguese orthography is not a voiceless palatal fricative; the cedilla, instead, changes the usual , the voiceless velar plosive, when  is employed before  or , to , the voiceless alveolar fricative.

Palatal fricatives are relatively rare phonemes, and only 5% of the world's languages have  as a phoneme. The sound further occurs as an allophone of  (e.g. in German or Greek), or, in other languages, of  in the vicinity of front vowels.

There is also the voiceless post-palatal fricative in some languages, which is articulated slightly farther back compared with the place of articulation of the prototypical voiceless palatal fricative, though not as back as the prototypical voiceless velar fricative. The International Phonetic Alphabet does not have a separate symbol for that sound, though it can be transcribed as ,  (both symbols denote a retracted ) or  (advanced ). The equivalent X-SAMPA symbols are C_- and x_+, respectively.

Especially in broad transcription, the voiceless post-palatal fricative may be transcribed as a palatalized voiceless velar fricative ( in the IPA, x' or x_j in X-SAMPA).

Some scholars also posit the voiceless palatal approximant distinct from the fricative, used in a few spoken languages. The symbol in the International Phonetic Alphabet that represents this sound is , the voiceless homologue of the voiced palatal approximant.

The palatal approximant can in many cases be considered the semivocalic equivalent of the voiceless variant of the close front unrounded vowel . The sound is essentially an English  (as in year) pronounced without vibration of the vocal cords.

It is found as a phoneme in Jalapa Mazatec and Washo as well as in Kildin Sami.

Features

Features of the voiceless palatal fricative:

 The otherwise identical post-palatal variant is articulated slightly behind the hard palate, making it sound slightly closer to the velar .

Occurrence

Palatal

Post-palatal

Voiceless Approximant

See also
 Index of phonetics articles

Notes

References

External links

Fricative consonants
Central consonants
Palatal consonants
Voiceless oral consonants
Pulmonic consonants

Voiceless palatal fricative


Campionatul European de Volei Feminin din 1950 a fost a doua ediție a Campionatului European de Volei organizată de CEV. A fost găzduită de Sofia, Bulgaria din 14 până în 22 octombrie 1950.

Echipe

Competiția

</center>

Clasamentul final

Referințe
 Rezultate

Campionatul European de Volei
Competiții sportive internaționale găzduite de Bulgaria
1950 în sport


Le Hampton Roads Naval Museum à Norfolk, en Virginie (États-Unis), est l'un des 10 musées américains officiels gérés par l'US Navy, sous la direction du Naval History & Heritage Command. Il célèbre la longue histoire de la marine américaine dans la région de Hampton Roads et partage le même bâtiment avec le Nauticus au centre-ville. En décembre 2008, le musée naval de Hampton Roads a été accrédité par l'American Alliance of Museums, l'étalon-or pour l'accréditation des musées.

Historique
Le musée a ouvert ses portes le 31 août 1979 dans l'historique Pennsylvania House. Ce bâtiment, une réplique de l'Independence Hall, est l'un des pavillons d'État restants du Jamestown Exposition de 1907 à Jamestown, une exposition universelle. Un effort majeur pendant le mandat du musée à Pennsylvania House a été l'installation en 1984 d'une grande exposition sur la guerre de Sécession à Hampton Roads.

Au cours des années 1980, la ville de Norfolk a invité le musée à déménager dans un nouveau centre maritime du centre-ville. L'US Navy a accepté l'offre et, en 1994, le musée naval de Hampton Roads a ouvert ses portes au Nauticus National Maritime Center. Avec le déménagement, l'espace d'exposition du musée a considérablement augmenté, tout en augmentant le nombre de programmes éducatifs.

En 2000, le musée a entrepris la gestion du cuirassé de classe Iowa , qui a été amarré à côté de Nauticus cette année-là et a ouvert au public le 16 avril 2001. En décembre 2009, l'US Navy a fait don du cuirassé à la ville de Norfolk, mettant fin à la surveillance du navire.

Programmes et Collections
Les expositions temporaires spéciales de ces dernières années ont inclus « Les animaux et la marine américaine », « Cuba Libre : la guerre hispano-américaine dans les Caraïbes » et « Pax Americana : la marine américaine à l'ère de la paix violente ».

Le musée propose également des visites guidées, une série de conférences et des programmes éducatifs. Un corps de bénévoles actifs participe à toutes les fonctions du musée. Une bibliothèque de référence, des archives et un fonds photographique spécialisé dans le matériel naval régional sont ouverts au public sur rendez-vous.

Les expositions permanentes du musée comprennent des documents sur la bataille de la baie de Chesapeake (1781), la guerre de Sécession à Hampton Roads, la Grande flotte blanche, la Seconde Guerre mondiale et la guerre froide. Les collections du musée sont importantes dans les domaines des estampes navales, des maquettes de navires et de l'archéologie sous-marine. Le musée naval de Hampton Roads est le dépôt officiel des restes de deux épaves de la guerre civile :  et CSS Florida.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Liste de musées aux États-Unis
 Base navale de Norfolk

Liens externes

  Naval History and Heritage Command

Musée de l'US Navy
Musée maritime en Virginie
Musée fondé en 1979
Culture à Norfolk (Virginie)
Musée militaire aux États-Unis

Hampton Roads Naval Museum


Neilton Carlos Diogenes Magalhaes (Apodi, 23 de setembro de 1978), é deputado estadual eleito pelo estado do Rio Grande do Norte, é filiado ao Progressistas (PP).

Membros do Partido Liberal (2006)
Deputados estaduais do Rio Grande do Norte
Naturais de Apodi

Neilton Diógenes


Fællesstart for damer bliver afviklet over 12,5 km. Konkurrencen blev afholdt 17. februar 2018.

Konkurrencen
Hver deltager skyder fire gange à 5 skud, to gange liggende og to gange stående. For hver forbier må deltageren ud på en strafferunde.

Resultater

Medaljeoversigt

Referencer

Eksterne henvisninger
 https://www.pyeongchang2018.com/en/venues/alpensia-biathlon-centre

Fællesstart - Damer

Skiskydning under vinter-OL 2018 – fællesstart – Damer


Pinnacle Entertainment Group is a publisher of role-playing games and wargames.

History
When Shane Lacy Hensley decided to create a 19th-century miniatures game he contacted Charles Ryan's company Chameleon Eclectic about publishing it. The result was Fields of Honor: The American War for Independence (1994), published in conjunction with Chameleon Eclectic, who dealt with distribution and other things that Hensley was not ready for, but ownership of the game remained with a new company that Hensley had created called Pinnacle Entertainment Group. The next year, Pinnacle and Chameleon Eclectic published The Last Crusade (1995), John Hopler's World War II CCG, the last product produced jointly between the two companies. When he completed the first draft of the game Deadlands, Hensley flew in two friends and game designers, Greg Gorden and Matt Forbeck, who liked what they saw and asked to buy into the company; although Gordon later had to leave for personal reasons, Forbeck moved to Blacksburg, Virginia to help Pinnacle get going.  Deadlands: The Weird West (1996) was shortly thereafter published as Pinnacle's first RPG and its first independent publication.

Description
Pinnacle Entertainment Group is owned and operated by Shane Lacy Hensley and was founded in 1994. Some time before 2003, the company was renamed Great White Games and in 2005 returned to the original name. In 1996 the company published what would be their flagship title for several years Deadlands, a role-playing game set in an alternate-history U.S. of the 1870s. Deadlands features magic and horror amidst the tropes of the Old West.  Later that year they would also publish Brave New World, a dystopian superhero role-playing game that used a simplified version of the Deadlands rules.

A second major line was introduced in 2001 called Weird Wars and features horror elements combined with a historical war setting. The first entrant in the Weird Wars line is Weird War II: Blood on the Rhine and uses the d20 System under the Open Gaming License from Wizards of the Coast. A second entry, Tour of Darkness, set during the Vietnam War, was released in 2004 using the Savage Worlds system.

In 2003, as Great White Games, they produced Savage Worlds, a game designed to be both a role-playing game and a miniatures game. A highly streamlined, generic system, it is designed to provide game play in any genre. Subsequent releases for Savage Worlds are self-contained campaigns designed to minimize the preparation time of the GM and maximize the time spent running the game with players. Savage Worlds carries the tag line "Fast! Furious! Fun!" to emphasize the streamlining and quick play inherent in the system.

In late 2005, Shane Hensley announced that Great White Games would return to using the Pinnacle Entertainment Group moniker as its brand name for subsequent releases.

References

External links
 Pinnacle Entertainment Group homepage
 DriveThruRPG

Companies established in 1994
Role-playing game publishing companies

Pinnacle Entertainment Group


Cumhuriyeti Yeniden Kurma İttifakı olarak da bilinen Asiler daha çok Asi İttifakı olarak tanınmış olup, Yıldız Savaşları (Star Wars) bilimkurgu serisinin geçtiği evrendeki hayali kurumlardan biridir.

Asi İttifakı, Galaktik İmparatorluk'a karşı kurulan askeri bir direniş gücüdür. Galaktik Cumhuriyet'in, İmparatorluk haline dönüştürülmesinden sonra kurulan birlik tekrar Galaktik Cumhuriyeti getirmeyi kendilerine ideal olarak belirlemiştir.

Kuruluş Aşaması

Palpatine'e karşı başlatılan Asi hareketleri sert, zorlu ve kısa bir sürede gelişmeye başlamış fakat en erken bilinen organize hareketler Klon Savaşları bitmeden hemen önce başlamıştır. Bu süreçte, bütün güçleri kendisinde toplayarak önemli bir lider haline gelen Palpatine, Cumhuriyet gezegenlerinin bütün yönetim ve kurumları ile subay ve askerlerini de direkt kendisine bağlamıştır. Diktatörlüğe doğru gidildiğini gören Bail Organa ve Mon Mothma gibi senatörler, demokrasiye hizmet etmek ve gidişata karşı koymak amacıyla güvenilir senatörler ile bir toplantı düzenlediler. Organa ve Mothma'nın bulunduğu 2000 Delege tartışmalar sonucu gelecekteki Asilerin ilk organizasyonunu oluşturdular.

Delegelerin imzaladığı 2000 Dilekçe, savaşın kararlılıkla bitirilmesini ve barış zamanında Şansölye'nin acil durum yetkilerini geri vermesini istediler. Ancak Palpatine tarafından bu istekleri reddedilmiş ve daha sonra Cumhuriyeti Galaktik İmparatorluk'a dönüştürmüş, kendisini de Galaktik Senato'nun desteğini alarak İmparator ilan etmiştir.. Dilekçelerdeki 2000 imza sahibinin çoğu mahkûm olmuş, öldürülmüş veya sürgün edilmişlerdir. Padme Amidala'nın bildirmesi üzerine Organa ve Mothma idaresinde çok az bir kısmı Palpatine dikkatinden kaçmayı başarabildiler. Kongre oturumu sırasında Palpatine yavaş ve dikkatli kelimelerle imparatorluğunu ve Yeni Düzen'i ilan ederken, Bail ve Mothma Palpatine rejimine karşı direniş gücünü kurmaya başladılar.

Askeri Direniş

Müteakip yıllarda, Palpatine İmparatorluğunun sınırları ve gücü büyüdükçe, küçük direniş grupları oluşarak Galaksi'deki gezegenlere yayılmaya başladı. Bu küçük ve organize edilmemiş gruplar periyodik olarak imparatorluğun askeri üslerine akınlar düzenliyor imparatorluğun Ölüm Yıldızı inşaatında kapsayan sabotajlar yapıyorlardı. Bu gruplar, Cumhuriyetin ideallerine sıkı sıkıya tutunan karışık topluluklardan oluşan ilk isyancılardır. İlk direniş üniteleri olarak da bilinen bu gruplar daha önceki düşmanları (Ayrılıkçılar) ile beklenmedik müttefik olmuşlardır. Darth Vader düzenlediği operasyonlar ile sürekli olarak bu direnişi kırmaya çalıştı. Bunun için İmparator'dan gizli yetiştirdiği çırağı Starkiller'ı (Galen Marek) kullanmıştır. Fakat Starkiller'ın Darth Vader'ın ihaneti üzerine gücün aydınlık tarafına geçmesi ile asi birliğine katılmış ve Karanlık Tarafı terk ederek babası gibi bir Jedi olmuştur. Starkiller katıldığı direniş güçlerini Bail Organa'nın da desteğini alarak, bütün galakside organize olarak hareket eden  güçlü bir Asi İttifakı'na dönüştürmüştür. Bu sayede şans eseri fazla dikkat çekmeden düzenli bir şekilde Palpatine politikalarına karşı ciddi bir direniş gücü kurmuşlardır. Ve İmparator Palpatine'i devirip Yeni Cumhuriyet'i önderliğinde kurmuşlardır.

Yıldız Savaşları kuruluşları
Kurgusal askerî kuruluşlar

Asi Birliği


O WTA Tour de 1986 (conhecido comercialmente como Virginia Slims World Championship Series) foi a décima sexta temporada desde a fundação da Women's Tennis Association. Começou em 24 de março de 1986 e terminou em 24 de novembro de 1986 depois de 41 eventos.

A "Virginia Slims World Championship Series" foi a turnê de elite do tênis feminino profissional organizado pela Women's Tennis Association (WTA). A marca "Virginia Slims World Series" foi utilizada no lugar do "WTA Tour" de 1983 a 1987 e contou com torneios que anteriormente faziam parte da "Toyota Series" e da "Avon Series". O circuito incluiu os quatro torneios do Grand Slam, e uma série de outros eventos. Os torneios ITF não faziam parte do tour, embora concedessem pontos para o WTA World Ranking. O Australian Open não foi realizado em 1986 devido à data de início do torneio ter sido transferida de novembro do para janeiro.

Ranking de final de ano
Lista das 20 primeiras do ranking de final de ano da WTA de 1986 (21 de dezembro de 1986) em competições de simples e duplas:

Ver também
 Temporada do Grand Prix de tênis de 1986
 Associação de Tênis Feminino (WTA)
 Federação Internacional de Tênis (ITF)

Ligações externas
 WTA Tournaments - 1986 WTA
 1986 Women's Tennis Season tennisabstract.com

1986
W
Temporadas da WTA

Temporada da WTA de 1986


Tekkeköy, Antalya ilinin Elmalı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı Abdal Musa Sultanın kurmuş olduğu "Tekke" den gelir. Efsaneye göre Alaiye Beyi Kaygusuz Abdal bir av sırasında geyiğin peşine düşerek Tekke mahallesine gelir. Orada Abdal Musa ile karşılaşır ve dergahına hizmetçi olarak kalır. "Tekke" ye ömrü boyunca hizmetkarlık eder. Bu tekkenin etrafında kurulduğu için de mahallenin adı TEKKE dir.

Coğrafya
Antalya iline 128 km, Elmalı ilçesine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Elmalı'nın mahalleleri

Tekke, Elmalı


Gara Reșița Nord este o gară care deservește municipiul Reșița, România.

Reșița Nord

Gara Reșița Nord


Stéphanie von Nassau, Erbgroßherzogin von Luxemburg, Erbprinzessin von Nassau und Prinzessin von Bourbon-Parma (* 18. Februar 1984 als Gräfin Stéphanie Marie Claudine Christine de Lannoy in Ronse in Belgien) ist die Frau des luxemburgischen Erbgroßherzogs Guillaume und damit voraussichtlich die künftige Großherzogin von Luxemburg mit der Anrede Königliche Hoheit.

Familie
Stéphanie von Luxemburg entstammt dem flämischen Uradelsgeschlecht Lannoy (frz.: Maison de Lannoy), dessen bekanntester Vertreter der Feldherr Charles de Lannoy war. Sie ist das jüngste von acht Kindern des belgischen Grafen Philippe de Lannoy (1922–2019) und seiner Gemahlin Alix, geborene della Faille de Leverghem (1941–2012). Ihre Großeltern väterlicherseits waren Graf Paul de Lannoy (1898–1980) und Prinzessin Béatrice de Ligne (1898–1982); die Großeltern mütterlicherseits waren Baron Harold della Faille de Leverghem (1908–1994) und Madeleine de Brouchoven de Bergeyck (1912–1996). Ihre Familie väterlicherseits entstammt der flämischen Ritterschaft. Sie wuchs auf dem Familiensitz in Anvaing in der belgischen Provinz Hennegau auf.

Kurz vor ihrer Hochzeit mit Erbgroßherzog Guillaume erhielt sie vom luxemburgischen Parlament per Eilgesetz die luxemburgische Staatsbürgerschaft, denn eine Eheschließung führt in Luxemburg nicht automatisch zur Erlangung der luxemburgischen Nationalität. Die umstrittene Lex de Lannoy besteht aus einem einzigen Satz: "Die Staatsangehörigkeit wird Gräfin Stéphanie de Lannoy zuerkannt." In einem Interview betonte sie, dass sie als zukünftige Großherzogin nicht von der Möglichkeit der doppelten Staatsbürgerschaft Gebrauch macht, die belgische also ablegen wird.

Die Verlobung mit dem Erbgroßherzog Guillaume von Luxemburg wurde am 26. April 2012 in Luxemburg bekanntgegeben, die Feier fand am 27. April 2012 in Schloss Berg statt. Die standesamtliche Trauung fand am 19. Oktober in Luxemburg statt, die kirchliche Hochzeit folgte am 20. Oktober 2012 in der Kathedrale unserer lieben Frau durch Erzbischof Jean-Claude Hollerich.
Im Dezember 2019 wurde bekanntgegeben, dass das Erbgroßherzogspaar sein erstes Kind erwartet. Ihr Sohn Prinz Charles Jean Philippe Joseph Marie Guillaume kam am 10. Mai 2020 zur Welt.
Am 27. März 2023 folgte schließlich das zweite Kind des Erbgroßherzogpaares, Prinz François Henri Luis Marie Guillaume.

Da Mathilde d'Udekem d'Acoz seit der Thronbesteigung ihres Gatten Königin der Belgier ist, ist Erbgroßherzogin Stéphanie, neben Erbprinzessin Sophie von Liechtenstein, geborene Herzogin in Bayern, eine von nur noch zwei europäischen Thronfolger-Gemahlinnen, die einem Adelshaus entstammen.

Ausbildung und Beruf
Sie besuchte zunächst die niederländischsprachige Grundschule Sancta Maria in Ronse. Danach machte sie zwei Jahre ihrer Sekundarstudien am Collège Sainte-Odile in Nord-Frankreich, die sie dann im Anschluss in Brüssel am Institut de la Vierge Fidèle vervollständigte und wo sie auch im Jahr 2002 ihr Abschlussdiplom, etwa dem Abitur entsprechend, erhielt.

Mit 18 Jahren verbrachte sie ein Jahr in Moskau, um die russische Sprache und Literatur zu studieren.

Im Anschluss studierte sie Germanistik an der Université catholique de Louvain in Louvain-la-Neuve. Ein Masterstudium der deutschen Philologie an der Freien Universität Berlin schloss sie mit einer Abschlussarbeit über den Einfluss der deutschen Romantik auf die russische Romantik ab.

Sie verlängerte ihren Aufenthalt in Berlin durch ein Praktikum bei der Agence Wallonne à l'Exportation an der belgischen Botschaft. Nachdem sie aus Deutschland nach Belgien zurückgekehrt war, arbeitete sie für eine Investmentgesellschaft.

Außer ihrer Muttersprache, dem Französischen, sowie dem Niederländischen spricht sie fließend Deutsch, Englisch und Russisch. Zusätzlich lernte sie Luxemburgisch.

Weblinks
 A Royal Wedding bei wort.lu (englisch)
 Fiançailles de S.A.R. le Grand-Duc Héritier, Mitteilung des Großherzoglichen Hofs vom 26. April 2012 (französisch)
 Biografie (PDF; 10 kB) auf der Website des Großherzoglichen Hofs (französisch)
 Verlobung am Freitag auf Tageblatt.lu vom 26. April 2012
 Guillaume und Stéphanie: Verlobung am Freitag, Hochzeit in diesem Jahr In: Luxemburger Wort online vom 26. April 2012

Einzelnachweise

Gräfin
Prinz (Luxemburg)
Familienmitglied des Adelsgeschlechts Lannoy
⚭Stephanie #Luxemburg
Träger des portugiesischen Ordens für Verdienst (Großkreuz)
Großkreuz des Militär- und Zivildienst-Ordens Adolphs von Nassau
Belgier
Luxemburger
Geboren 1984
Frau

Stéphanie von Luxemburg