The spiderhunters are birds of the genus Arachnothera, part of the sunbird family Nectariniidae. The genus contains thirteen species found in the forests of south and southeastern Asia. They are large representatives of the sunbird family, with drab plumage and long strongly curved bills. They feed on both nectar and a range of small arthropods.

Distribution and habitat
Unlike the rest of the family, which is more widespread, the spiderhunters are confined to the Oriental zoogeographic region, occurring from India east to the Philippines and from the Himalayas south to Java; they reach their greatest species diversity in the Thai-Malay peninsula, Sumatra and Borneo. The spiderhunters are mostly forest birds, occupying a wide range of forest types including true rainforest, dipterocarp forest, swamp forest, bamboo forest, secondary forest, forest edge and other highly degraded forest. In addition several species occur in human-created habitat such as gardens or plantations. Most species are lowland species, but the Whitehead's spiderhunter is more of a montane species.

Description

The spiderhunters are amongst the largest of their family, measuring between  in length. The spectacled spiderhunter is the heaviest of the sunbirds, weighing as much as . The bills of the spiderhunters are long, at least twice the length of the head, and are decurved and stout. The tongue forms a complete tube for most of its length. The plumage is much drabber than the other brightly coloured sunbirds, is the same for both sexes, and contains no iridescence. The uppersides of most species are olive-green and the undersides dull white or yellow - in half the species the undersides are streaked. The most atypical spiderhunter plumage is that of the Whitehead's spiderhunter, which is dark brown with white streaking on the undersides and back and a yellow rump.

The calls of the spiderhunters are very simple, typically a metallic chip which is repeated multiple times to form the song. The song of the little spiderhunter is described as an "incessant squeaky whistle".

Diet and feeding

The spiderhunters are omnivorous. As their name suggests they will eat spiders, and are capable of extracting spiders from the centre of their webs, a tricky task. They also consume a wide range of other small arthropod prey including crickets, caterpillars, butterflies, ants and other insects. In addition to animal prey they also consume nectar from flowers. Their tubular tongue is pushed against the top of the upper mandible of the bill, then pulled in and out, creating a pressure difference which allows the nectar to be sucked into the mouth. Spiderhunters may be important pollinators of some species of plants, and species pollinated by spiderhunters have long tubular flowers. They may also participate in nectar robbing, which consists of inserting the bill into the side of the flower to extract nectar without being dabbed with pollen. Little is known about their territorial behaviour, but there have been reports of some species defending territories. The spiderhunters are less gregarious than other sunbirds, and are usually seen alone or as part of a pair.

Breeding
The spiderhunters are thought to be monogamous like most of the rest of the family. They vary from the other sunbirds in the nature of their nest, which is suspended underneath a large leaf, usually a banana leaf but sometimes a palm frond or even a branch. The style of nest can be quite variable, a simple cup in the case of the streaked spiderhunter, an elongated tube for the yellow-eared spiderhunter and a bottle shape for the long-billed spiderhunter. The nests are suspended from the leaf by using spider web or by pushing plant fibres through the leaf. The nests are made of grasses and leaves and lined with soft materials. Nest construction, as is typical of the family, is carried out by the female alone. Unlike the other sunbirds, however, both the male and female incubate the eggs. The spiderhunters lay two or three eggs. Their nests are sometimes parasitised by cuckoos.

Species
The genus contains 13 species:

References

External links

Spiderhunter videos on the Internet Bird Collection

Arachnothera

Taxa named by Coenraad Jacob Temminck

Spiderhunter


Dóra Hornyák (født d. 24. januar 1992 i Debrecen, Ungarn) er en ungarsk håndboldspiller som spiller for Ferencváros TC og Ungarns håndboldlandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Ungarn

Dóra Hornyák


දෙවියන්වහන්සේගේ ඒකීයත්වය හෙවත් තවිභීදය යනු දෙවියන්වහන්සේ (අරාබියෙන්;අල්ලාහ්) අසමසම (වාහිද්) බවත්, ඒකීය බවත් තරයේ විශ්වාස කිරීමයි. අල් කුර් - ආනය මෙලොව ඉක්මවා යන අසහාය නියත සත්‍යයක පැවැත්ම පිළිබඳව තරයේ කියා සිටියි. සම්පූර්ණ නිමැවුමෙන්ම ස්වාධීන වූත්, අනූපමේය වූත්, අභේද්‍ය වූත් භාවයක් පිළිබඳව අල් කුර් - ආනය සඳහන් කරයි.

කුර් - ආනයට අනුව,

" ඔහු නම් එකම දෙවියන් වහන්සේය, අභේද්‍ය වූ දෙවියන් ය, ඔහු උත්පත්තිය ලබා නොදෙන්නේ ය, ඔහු ඉපිදවන්නේ ද නැත. ඔහු ඔහු තුළමය, ඔහු කිසිවකත් මත යැපෙන්නේ නැත. "(සුරාව 112 – 1- 4)
"ඔබගේ අධිපතියා මුළුමනින්ම ස්වාධීන වේ, සියලු දේම ඔහු විසින් නිර්මාණය කරයි. ඔහුට රිසිවී නම් අනෙකෙකුගේ බීජයෙන් ඔබ තුළ ජනිත කළ සේම, ඔබව නෙරපා හැර අනිකුන් සමඟ ඔබව ප්‍රතිස්ථාපනය කළ හැකිය. "(සුරාව 5 : 133)

වින්සන්ට් කෝනෙල්ට අනුව අල් කුර් - ආනය, යතාර්ථය සමස්ථයක් වශයෙන් ඒකාබද්ධව ගෙන විස්තර කිරීම මඟින් දෙවියන් වහන්සේගේ අද්වෛතවාදී ප්‍රතිරූපය ගොඩනඟයි. මෙහිදී දෙවියන් වහන්සේ  පැවැත්මක් ඇති සියලු දේම විස්තර කරන හෝ සියලු දේම පවරන  තනි සංකල්පයක් ලෙස ගෙන ඇත.

''ඔහු මුල්ම සහ අවසාන පුද්ගලයායි. ඔහු බාහිර සහ අභ්‍යන්තර පුද්ගලයායි. එමෙන්ම සියලු දේ ගැනම දැනුමක් ඇත්තායි." (සුරාව 57:3) ඉස්ලාම් ධර්මයේ මුලික වශයෙන්  එන ඒකදේවවාදය හා සමඟ ඇති නොගැලපීම නිසාත්, මැවුම්කරු සහ සත්වයා යන දෙකෙහි  වෙනස අපැහැදිලි වන පරිදි දෙවියන් වහන්සේගේ අද්වෛතවාදී ප්‍රතිරූපයක් කරා යන නිසාත් ඇතැම් මුස්ලිම්වරු විසින් මෙම විවරණය, දැඩි ලෙස විවේචනයට ලක් කරනු ලබයි.

දෙවියන් වහන්සේගේ අභේද්‍ය භාවය(භේද රහිත බව), දෙවියන්වහන්සේගේ වෛරීභාවයේ අභේද්‍යත්වය හඟවයි. මෙය විශ්වය යන්න අනුභූතීන් සහ බහුදේව වාදයේ එන සදාචාරාත්මක ව්‍යාකූලත්වයට වඩා, සාධාරණ සහ සදාචාරාත්මක ලෙස සංගත දෙයක් යන අවබෝධය ඇති කරයි. තවද අල් කුර් - ආනය දැක්වෙන පරිදි කුසල් සහ අකුසල් යන දෙක ඇතිවන්නේ දෙවියන්ගේ නිර්මාණාත්මක ක්‍රියාවලින් බවත්, නපුරු බලවේග වලට කිසි දෙයක් නිර්මාණය කිරීමේ හැකියාවක් නැති බවත්, තර්කයන් ලෙස ගෙන, දෙවියන් වහන්සේගේ ද්වි ආකාර චින්තනයන් ප්‍රතික්ෂේප කරයි. ඉස්ලාම් ධර්මය අදහන දෙවියන් ස්ථානීය හෝ ගොත්‍රික නොව, සාර්වත්‍ර දෙවියෙකි, සාරධර්ම සමෝදානය කර අකුසල් වලට  කිසිදු ඉඩක් ලබා ගෙන නොදෙන බලවේගයකි.

තව්හීදයේ ඉස්ලාම් ධර්මයේ දැක්වෙන ප්‍රකාශයන්ගේ ප්‍රධානතම  වගන්තිය පිහිටුවයි.  තමාට කළ නොහැකියැයි අල් කුර් - ආනයේ සඳහන් වෙන එකම පාපය නම්, මැවූ වස්තුවක් දේවත්වයෙන් ලා සැලකීමයි. ඉස්ලාම් ධර්මයේ ඉගැන්වීම් සියල්ලම තව්හීද් යන ප්‍රතිපත්තිය මත පදනම් වේ යැයි මුස්ලිම්වරු විශ්වාස කරති.

සටහන්

{|

|-

|God in Islam Oneness of God
|-
{|
[[සැකිල්ල:ඉස්ලාම්]

බලන්න
 අල්ලා - වෙනත් භවිතාවන් - ආගම් සැසදුම

ඉස්ලාම් ධර්මයේ එන දෙවියන්වහන්සේ


Callitris monticola er barrtré af einisætt (Cupressaceae)

Það finnst einvörðungu í Ástralíu.

Tilvísanir

Barrtré

Callitris monticola


Die Aleksandra (, 1991–1992 Taras Shevchenko, 1992–2021 T. G. Shevchenko) ist ein Flusskreuzfahrtschiff, das im Jahre 1991 in Deutschland auf der Elbewerft Boizenburg GmbH in Boizenburg gebaut wurde und zur Dmitrity Furmanov-Klasse, Projekt 302MK, Serie IV, deutsche Bezeichnung – BiFa 129М (Binnenfahrgastschiff 129 Meter) – gehört. Bau-Nummer: 303. Das Schiff wurde von der ТОО Caspiy Ak Jhelken auf dem Kaspischen Meer in Kasachstan als Hotelschiff auf dem Ölvorkommen eingesetzt.

Geschichte
Das Flusskreuzfahrtschiff mit vier Passagierdecks unter dem Namen Taras Shevchenko wurde 1991 auf der deutschen Werft in Boizenburg für die Reederei "Dneprowskoje Retschnoje Parochodstwo" (Dnepr-Flussreederei) in Moskau gebaut und als letztes vom Projekt 302MK in die Sowjetunion geliefert. Es gehört zu einer 1983 bis 1991 hergestellten Baureihe von 27 + 1 (Vladimir Vysotskiy – nicht beendet) Schiffen der Dmitriy Furmanov-Klasse, einer Weiterentwicklung der Vladimir Ilyich-Klasse von derselben Werft. Das Schiff verfügt über einen Dieselantrieb mit drei Hauptmotoren. Die T. G. Shevchenko wurde von der ASK "UkrRetschFlot" auf der Kreuzfahrtstrecke Kiew-Sewastopol-Odessa-Istanbul und nach Kiew zurück betrieben. 2003 beendete das Flusskreuzfahrtschiff unter ukrainischer Flagge trotz des Verbots (in Russland sind Schiffe unter ausländischen Flaggen auf den Flüssen durch Ukas Peters des Ersten nicht zugelassen) erfolgreich die einzigartige, dem 300-jährigen Jubiläum gewidmete Reise auf der Strecke Constanța-Ust Dunaisk (Wylkowe)-Jalta-Cherson-Saporischschja-Dnipropetrowsk-Rostow am Don-Iljevka-Wolgograd-Saratow-Nischni Nowgorod-Tscheboksary-Jaroslawl-Sankt Petersburg-Kischi und zurück. Kapitän der T. G. Shevchenko (Stand 2003) war Anatoli Kot.

Ausstattung
Alle komfortablen 1-, 2-Bett-Kabinen sind ausgestattet mit Klimaanlage, Kühlschrank, Dusche und WC, 220-V-Anschluss und haben große Fenster (ausgenommen am unteren Deck). Bei Serie 302MK statt 350 nur noch 258 Passagierplätze, statt vier – 20 DeLuxe-Kabinen und gar keine 4-Bett-Kabinen. An Bord sind Restaurant und Bar-Restaurant, 2 Bars, Veranstaltungsraum, Sonnendeck mit Liegestühlen, Musiksalon, Sauna.

Siehe auch
 Liste von Flusskreuzfahrtschiffen

Fußnoten

Weblinks

 Projekt 302: Zeichnungen S. 1 bis 3, Technische Daten S. 4 bis 10, Liste und Bilder S. 11 - 16 und Umbau von der Vladimir Vysotskiy S. 17 (PDF, Bibliothek des Schiffbauingenieurs J. L. Smirnow; 1,5 MB) (russisch)
 Das Schiff auf infoflot.com (russisch)

Dmitriy-Furmanov-Klasse
Passagierschiff (Ukraine)
Taras Schewtschenko als Namensgeber

Aleksandra (Schiff)


İrlanda asıllı fizikçi, X-ışını kristallografisindeki öncü çalışmalarıyla tanınan J. D. Bernal'ın Modern Çağ Öncesi Fizik ya da özgün adıyla The Extension of Man (1972) kitabı "başlangıç"tan klasik fiziğin sona erdiği 19. yüzyıl sonlarına kadar uzanan süre içerisindeki fiziğin ilgi çekici ve önemli gelişimini tanıtırken, bilimin kültürle ortak bir payda altında toplanabildiği bir döneme de ışık tutar.

Fizik kitapları
1995 kitapları
İngilizce kitaplar
1972 kitapları

Modern Çağ Öncesi Fizik


Chantal Mouffe (d. 1943, Charleroi, Belçika), Belçikalı politik kuramcı.

İngiltere'de University of Westminster'de profesör olarak görev yapmaktadır. En çok Ernesto Laclau ile beraber kaleme aldığı Hegemonya ve Sosyalist Strateji kitabıyla tanınmaktadır. Düşünceleri daha çok post-marksist olarak nitelendirilmektedir çünkü 1960'ların toplum ve öğrenci hareketlerinde ve dolayısıyla işçi sınıfı ve yeni toplum hareketlerine etkin olarak katılmışlardır (Mouffe açısından özellikle ikinci dalga feminizm önemlidir).

Eserleri

Türkçeye Çevrilenler
(Ernesto Laclau ile) Hegemony and Socialist Strategy: Towards a Radical Democratic Politics. 1985 (Hegemonya ve Sosyalist Strateji & Radikal Demokratik Bir Politikaya Doğru, İletişim yay. 2008)
The Return of the Political. 1993 (Siyasetin Dönüşü, Epos yay. 2010)
(ed.) Deconstruction and Pragmatism. 1996 (Yapıbozum ve Pragmatizm, Sarmal yay. 1998)
The Democratic Paradox. 2000 (Demokratik Paradoks, Epos yay. 2009)
On the Political. 2005 (Siyasal Üzerine, İletişim yay. 2010)

Diğerleri
(ed.) Gramsci and Marxist Theory. 1979
(ed.) Dimensions of Radical Democracy: Pluralism, Citizenship, Community. 1992
Le politique et ses enjeux. Pour une démocratie plurielle. 1994
(ed.) The Challenge of Carl Schmitt. 1999
(ed.) Feministische Perspektiven. 2001
(ed.) The legacy of Wittgenstein: Pragmatism or Deconstruction. 2001
Hegemony, Radical Democracy, and the Political. 2013
Agonistics: Thinking The World Politically. 2013

Kaynakça
 İngilizce Vikipedi

1943 doğumlular
Belçikalı sosyologlar
Yaşayan insanlar

Chantal Mouffe


The Numismatist (formerly Numismatist) is the monthly publication of the American Numismatic Association. The Numismatist contains articles written on such topics as coins, tokens, medals, paper money, and stock certificates. All members of the American Numismatic Association receive the publication as part of their membership benefits.

History
The inaugural issue was a four-page leaflet originally published in 1888 by collector Dr. George F. Heath in Monroe, Michigan, as The American Numismatist. The name was changed to The Numismatist soon after. The name was purchased by the American Numismatic Association many years later when the organization began to print a monthly publication for the benefit of its members.

In December 2015, the ANA announced it had digitized every issue of the magazine.

In April 2020, longtime editor Barbara J. Gregory retired after 32 years as editor-in-chief and 39 years on the staff. She was succeeded in the position by Caleb Noel.

Content
As one of the leading numismatic publications, The Numismatist features several columns from its writers focusing on a wide range of topics. In addition to letters from the organization's president, the editor, letters to the editor, and values for select coin series, each issue includes:

USA Coin Album – Column focusing on various U.S. coin series
American Classics – Focusing on various popular defunct U.S. coin series such as Franklin half dollars
Auctions – Focusing on historic coin and paper money auctions in history
News & Notes – New releases from American and world mints
ANA News – News and happenings from the Association, including convention recaps
Money Museum – Highlighting the Edward C. Rochette Money Museum
Bookmarks – Reviews of new numismatic literature
Counterfeit Detection – Column by NGC
Coins and Collectors – Q. David Bowers' monthly column on numismatic history (1965–2021)
Around the World – World coin convention news
Early American Money – Ray Williams' column on colonial, post-colonial and early U.S. coinage
Numismatic Chronicles – Nancy Oliver and Richard Kelly column on coin series and historical hoards
Getting Started – A column of advice for collectors
Quiz Quarters – Trivia and games, such as crossword puzzles
Humor – Column by Jerry Cestkowski

Each issue also features an obituaries section to honor recently deceased ANA members.

Distribution
All members of the Association receive the magazine as part of their membership benefits: gold members receive a digital subscription while platinum members receive a print subscription.

In October 2019, Barnes & Noble announced that The Numismatist would be sold at over 600 stores nation-wide to increase circulation.

References

External links

American Numismatic Association
Current issue online

1888 establishments in Michigan
Hobby magazines published in the United States
Monthly magazines published in the United States
Magazines established in 1888
Magazines published in Colorado
Magazines published in Michigan
Mass media in Colorado Springs, Colorado
Numismatics journals

The Numismatist


وادي باجة وادٍ تونسي يقع بولاية باجة، وهو يصب في وادي مجردة.

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 وادي مجردة.

باجة
زوارع

وادي باجة


A Ordem das Três Estrelas () é a mais alta ordem civil entregue por serviços distintos à Letônia. Foi instituída em 1924, em memória da fundação da Letônia. Seu lema é "Per aspera ad astra", que significa "Através de dificuldades, para as estrelas". A Ordem tem cinco graus e três graus de medalhas de honra.

Classes

 Grã-Cruz com Colar (1.ª classe com Colar)
 Grã-Cruz (1.ª classe)
 Grande-Oficial (2.ª classe)
 Comendador (3.ª classe)
 Oficial (4.ª classe)
 Titular (5.ª classe)
 Medalha de Honra, 1.ª Classe
 Medalha de Honra, 2.ª Classe
 Medalha de Honra, 3.ª Classe

A cruz
A cruz da ordem é uma cruz de esmalte branco dentro de bordas douradas. No centro da frente da cruz há um medalhão de esmalte azul com três estrelas douradas de cinco pontas. O verso tem um medalhão dourado com inscrições "Per aspera ad astra" e "Latvijas Republika — 1918.g.18. novembris" ()

As estrelas
As estrelas são classificadas em primeira e segunda categoria. A classificação de primeira ordem e a classificação de segunda ordem (a grande estrela e a pequena estrela, respectivamente) têm desenho semelhante e diferem apenas em tamanho. As estrelas são em forma de estrela de cinco pontas de prata com medalhão de esmalte azul com três estrelas de cinco pontas douradas no centro. Em sua borda há a inscrição "Par Tēviju" ().

Colar da Ordem
O Colar da Ordem é concedido ao Comandante Grã-Cruz em casos excepcionais. Tem dez elos dourados com imagens alternadamente esculpidas de três estrelas, cruz de fogo, leão e grifo.

Medalha de Honra
Medalha de honra é uma medalha redonda na frente da qual a cruz da ordem é retratada. O verso tem a inscrição "Par Tēviju" com um coração flamejante abaixo da inscrição. Tem uma coroa de folhas de carvalho em sua borda. A medalha de honra tem três graus – ouro, prata e bronze.

Referências

Tres Estrelas

Ordem das Três Estrelas


Tebbet Suresi (Arapça: سورة المسد), Kur'an'ın 111. suresidir. Sure, 5 ayetten oluşur.

Sure, ismini, ilk ayetinde geçen ve "kurusun" anlamına gelen "tebbet" kelimesinden alır. Surenin diğer isimleri de Ebu Leheb, Leheb veya Mesed Suresi'dir.

Tebbet ismi, sadece Türkçede bu sureye isim olarak verilir. Fatiha Suresi'nden sonra Mekke'de indirildiğine inanılır. "Tebbet" kelimesi, "kurusun" anlamına gelen bir bedduadır. Surede, İslam peygamberi Muhammed'in amcası Ebu Leheb ve karısının cehenneme gireceği söylenmektedir.

Sure
1:  Ebu Leheb'in elleri kurusun. Zaten kurudu.

2:  Ona ne malı fayda verdi, ne de kazandığı.

3:  O, alevli bir ateşe girecektir.

4:  Sırtında odun taşıyarak karısı da (o ateşe girecektir),

5:  Boynunda bükülmüş hurma liflerinden bir ip olduğu hâlde.

Konusu
Rivayetlere göre Peygamber Muhammed'in mesajına inanmayarak kendisine muhalefet olanların başında, amcası Ebu Leheb ve karısı Ümmü Cemil geliyordu. Ebu Leheb ve karısı, Muhammed'e muhalefet olmakla da kalmıyor; kendisine her türlü eziyeti yapmaktan, örneğin onun geçeceği yollara dikenler sermekten veya pisliklerini onun evinin önüne atmaktan da geri kalmıyorlardı. Bu nedenlerle sure, tamamen Ebu Leheb ve karısının aleyhine indirilen beddua ayetlerini içermektedir.

Surenin inişiyle ilgili olarak İslam kaynaklarında çok sayıda rivayet yer almaktadır. Ancak bunların en meşhuru şöyledir: Kur'an'da "En yakın akrabanı uyar" ayetinin (Şu'ara Suresi: 214) inmesi üzerine Muhammed, bir sabah vakti Safâ tepesine çıkıp Kureyş mensuplarına ve Mekke halkına seslenmiş, onlar da etrafında toplanınca, "Size şu dağın arkasından bir düşman süvari ordusunun gelmekte olduğunu söylesem bana inanır mısınız?" diye sormuş, onlar da "Daha önce senin herhangi bir yalanını duymadık, inanırız." demiştir. Bunun üzerine Muhammed, Mekkelilere kendisinin gönderilmiş bir uyarıcı ve elçi olduğunu bildirmiştir. Dinleyiciler arasında bulunan amcası Ebu Leheb bu nedenle ona taş fırlatmış, azarlamış ve "Kahrolası! Bizi bunun için mi buraya çağırdın?" diyerek uzaklaşmıştır. İnanca göre, yaşanan bu olayın ardından, Ebu Leheb'in Muhammed için kullandığı "tebb" kavramıyla başlayan bu sure inmiştir.

Surenin ilk üç ayetinde, asıl adı "Ebû Utbe Abdüluzza" olan, fakat yüzünün parlaklığı ve kırmızılığı dolayısıyla babası Abdülmuttalib tarafından "Ebû Leheb" (alev alev parıldayan kişi, alevin babası) künyesiyle anılan amcasına beddua edilmekte, sahip olduğu servetin ve çocuklarının kendisini cehennem ateşinden kurtaramayacağı haber verilmektedir. Son iki ayette ise Ebu Leheb'in karısı Ümmü Cemil'in de tıpkı kocası gibi cehenneme gireceği belirtilmektedir.

Ayrıca bakınız

 Ebû Cehil
 Alak Suresi
 Şu'ara Suresi

Kaynakça

Sureler

Tebbet Suresi


L'Express 330 () est un film américain réalisé par Edwin Carewe et sorti en 1919.

Synopsis

Fiche technique
 Titre original :
 Réalisation : Edwin Carewe
 Scénario : Finis Fox
 Producteur : B. A. Rolfe
 Photographie : Robert B. Kurrle
 Production : Metro Pictures
 Durée : 5 bobines
 Date de sortie :

Distribution

 Bert Lytell : James Frederick Slocum, Jr.
 Gertrude Selby : Ethel Wheeler
 Frank Currier : James Frederick Slocum, Sr.
 Stanton Heck : Henry Fowler
 Ethel Shannon : Katherine Fowler
 Edward J. Connelly : Jasper Kennedy
 Bull Montana : Charles Miller, aka "Kid"
 Hal Wilson

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Film américain sorti en 1919
Comédie américaine
Moyen métrage américain
Film américain en noir et blanc
Film muet américain
Film réalisé par Edwin Carewe

L'Express 330


Balıkçılık; denizlerde, göllerde ve akarsularda balıkların ve diğer deniz ürünlerinin çeşitli yöntemlerle avlanmasıdır. Balığın yanı sıra midye, karides, ıstakoz, pavurya, istiridye ve ahtapotun hatta balina gibi deniz memelilerinin avlanması da balıkçılık kapsamına girer. Gölet, havuz ya da denizlerdeki suni tesislerde balık ve diğer deniz hayvanlarının üretilmesi de balıkçılığın bir parçasıdır. Amatör balıkçılık, ticari balıkçılık, zanaatkar balıkçılık, rekreasyonel balıkçılık, kültür balıkçılığı, amatör balıkçılık gibi balıkçılık yöntemleri bulunur.

Tarihçe

İnsanlar en eski çağlardan bu yana balık avlanmışlardır. 5 bin yıl öncesinden kalma, kemikten yapılmış ve bugün kullanılan örneklerine benzeyen iğneler bulunmuştur.

Çinliler MÖ 3000 yıllarında, tuzlu su doldurulmuş havuzlarda kefal üretiyorlardı. Eski Romalılar da havuz ve akvaryumlarda sazan ve tatlı su kefali yetiştiriyorlardı. Bu yöntemlerle balık yetiştirme ortaçağın sonlarına kadar sürdürüldü, ama bu tarihlerde terk edildi. Ancak 19. yüzyılda, Fransız hükûmetinin balık üretimini başlatmasıyla yeniden gündeme geldi.

Bugün dünyanın birçok ülkesinde, sofrada tüketilmek üzere büyük çapta balık üretimi yapılmaktadır. Havuzlarda en çok sazan, alabalık ve som balığı üretilir. Havuzlarda ayrıca soyu azalan balık türleri de yetiştirilmektedir. Tatlı su balıklarının üretiminde iki ayrı yöntem uygulanır. Örneğin sazan, besinini sudaki doğal ortamdan sağlayabileceği büyük göletlerde üretilir. Alabalık üretiminde, dar ve uzun ya da yuvarlak bir havuzdaki küçük bir alanda çok balık bir arada tutularak daha iyi sonuç alınır. Ama bu havuzlarda balıkların yemle beslenmesi ve gerekli oksijeni sağlayabilmek içinde suyun belirli aralıklarla değiştirilmesi gerekir. Başta Japonya olmak üzere çeşitli ülkelerde tuzlu su balıkları için denizlerde de üretim çiftlikleri kurulmuştur.

İstiridye, midye ve pavurya gibi öbür deniz hayvanları da bazı kıyı sularında yetiştirilmektedir. Doğal yolla üremiş larvalar ya da deniz üretim çiftliklerinde yetiştirilmiş yavrular, uygun koşullara sahip bir ortama bırakıldığında çoğalabilir. Bazı Uzakdoğu ülkelerindeki deniz çiftliklerinde büyük çapta teke ve karides üretilir.

Hayvan refahı

Her sene 1 trilyondan fazla balık insanların tüketimi için öldürülür. Darbeli ve elektrikli sersemletme gibi bazı nispeten daha insancıl kesim yöntemleri geliştirilmiş olsa da çoğu kez balık hasadı için açık havada boğma, karbondioksit ile sersemletme veya buzlu soğutma gibi balık refahı için ideal olmayabilen yöntemler tercih edilmeye devam etmektedir.

Çeşitleri

Tatlı su balıkçılığı
Makaralı oltalar bulunmadan önce, misina bir mantar ya da tahta parçasına elle sarılırdı. Balık oltaya takıldığında balıkçı seri hareketlerle balığı kıyıya çekerdi. Ama bu tür avlanma kolay değildi, misinanın dolaşması, düğüm olması gibi sorunlar yaşanırdı.

Oysa makaralı oltayla avlanmak çok kolaydır. Makara misinanın sarılmasını ve gerekirse gevşetilmesini kolaylaştırmıştır. Örneğin oltaya yakalanan balık sert hareketlerle direnirse makaradaki misina boşaltılarak balığa yol verilir. Balığın yorulup hareketlerinde yavaşlama görülünce, misina yeniden makaraya sarılarak balık çekilir. Ama makaralı oltayla balık avlarken, misinayı ne zaman boşaltıp ne zaman makaraya saracağını bilmek gerekir. Ayrıca misinanın da bir dayanma gücü vardır. Hızlı bir akıntıda balığın çekiş gücü karşısında bunu da hesaba katmak gerekir. Büyük bir balık yakalandığında, onun direnme gücünü kırmak için arada bir misinayı gevşetmek ve balığa yol vermek gerekir. Bunun sonucunda yorulan balık daha kolay çekilebilir.

Avlanmanın önemli noktalarından biri, uygun olta iğnesi seçmektir. Avlanacak balığa göre, değişik büyüklük ve biçimlerde iğneler vardır. Ama bütün olta iğnelerinin ucunda, balığın ağzına saplandıktan sonra çıkmasını engelleyen bir damak (çengel) vardır. İğnelerin sapında da genellikle bir halka bulunur. Hayvan bağırsağından, naylon ya da çelik telden yapılmış "köstek" bu halkadan geçirilerek iğneye bağlanır.

Balıklar çeşitli yemlerle avlanır. Canlı ya da cansız yemler, iğnenin ucundaki damağa geçirilir. Balığın doğal besini olan böcekler, solucanlar, küçük kurbağalar ya da avlanacak balığa göre çok küçük balıklar, en çok kullanılan canlı yemlerdir. Cansız yem olarak ise hamur, ekmek içi, haşlanmış buğday, peynir gibi yiyecekler ya da tüy parçası, yapay sinek gibi yapay yemler kullanılır.

Oltayla balık avlamak ustalık ister. Avlanacak balığın bulunabileceği yeri, suyun yüzeyinde ya da dibinde mi olduğunu bilmek gerekir. Öte yandan oltayı balığın yem aradığı yere atabilmek ya da indirebilmek gerekir. Örneğin sombalığı ve alabalık dışındaki bütün tatlı su balıklarını avlamak için olta dibe bırakılır. Sombalığı, alabalık, gölgebalığı, tatlı su kefali ve kızılkanat avlamada yaygın olarak sinek oltası kullanılır. Yapay sineği uzağa atabilmek için kamışın çok esnek olması, ucunda da kalınca bir misina bulunması gerekir. Oltanın ucuna bağırsak ya da naylondan yapılmış 2-3 metre uzunluğunda bir beden, bedenin ucundaki iğneye de tüy parçaları, kürk, ipek ve parlak tellerden yapılmış yapay sinek bağlanır bu şekilde balık avlanır.

Amatör deniz balıkçılığı

Amatör deniz balıkçılığında da tatlı su balıkçılığında kullanılan olta seti'nin hemen aynısı kullanılır. Ama kamış ve misinaların daha sağlam olması gerekir. Oltanın iyice derine inebilmesi için daha ağır kurşunlar (iskandil) ve iri balıkları da yakalayabilmek için daha büyük iğneler kullanılmalıdır. Dipte ya da dibe yakın derinliklerde yaşayan mezgit, morina ve yassıbalıkları avlamak için yem olarak karides, midye ve solucan tercih edilir. Uskumru ve lüfer ise, hareket halindeki tekneden kaşıkla ya da doğal yemle tutulur.

Deniz balıkçılığında köstekli olta da çok kullanılan olta tiplerinden biridir. Bu oltanın ucundaki iskandilli bedenine, belirli aralıklarla pirinç telden yapılmış köstekler bağlanır. Bu oltanın adı da bu kösteklerden gelir. Kösteklere kısa misinalar, misinaların ucuna da iğneler takılır. Köstekli oltayla balık avlamada canlı yemler kullanılır. Avlanma sırasında olta gergin tutulur ve balık yeme atladığı anda olta hafifçe silkelenerek balığın iğneyi yutması sağlanır. Sonra balığın iğneden kurtulmasına fırsat vermeden hızla çekilir.

Denizlerde balık avlamada çok yaygın olarak kullanılan çapari de bir tür köstekli oltadır. Ama çaparide canlı yem kullanılmaz, onun yerine genellikle hindi, kaz ve tavuk tüyü gibi yapay yemlerden yararlanılır. Çapari, bir olta (makaraya ya da mantara sarılmış misina), misinanın dolaşmasını engelleyen bir fırdöndü, fırdöndüden iskandile kadar uzanan ve gene misinadan yapılan bir beden ile en uçtaki iskandilden oluşur. Bedenin üzerine, belirli aralıklarla, uçlarına iğne takılmış kısa misina parçalarından köstekler bağlanır. İstavrit gibi küçük balıkları avlamada 10 köstekli (10 iğneli) bir çapari yeterlidir. Ama çaparideki köstek sayısı palamut avında 35'e, torik ve kofana denen iri palamut ve lüfer avında 55'e kadar çıkar.

Kılıçbalığı, orkinos ve tarpon gibi, bazılarının ağırlığı yarım tonu bulan büyük deniz balıkları da hareketli bir tekneden oltayla avlanabilir. Bunun için çok kalın ve sağlam bir kamış ve uzunluğu en az 360 metre olan misina gerekir. Bu tür avlanmada balıkçı kamışın ucunu, beline taktığı özel bir kemere oturtur. Oltaya yakalanan bu kadar ağır balıkları çekmek ve onların direnme gücüne karşı koyabilmek kolay değildir. Onun için yakalanan balık yoruluncaya kadar tekneyle izlenir. Uzun bir süre yol alındıktan sonra balıkçı misinayı makaraya sararak balığı tekneye yaklaştırır. Yakalanan balık ya tekneye alınır ya da teknenin yedeğinde limana kadar çekilir.

Ernest Hemingway'in Yaşlı Adam ve Deniz adlı romanında, oltayla büyük bir balık yakalayan yaşlı bir balıkçının, bu balığı kıyıya çekebilmek için verdiği mücadele ayrıntılarıyla anlatılmıştır.

Ticari balıkçılık yöntemleri
Deniz balıklarının bazıları su yüzeyine yakın yaşarlar ve bunlara yüzey balığı denir. Örneğin ringa, sardalye, hamsi, orkinos ve uskumru yüzey balıklarıdır. Deniz dibine yakın ve dipte yaşayan balıklara da dip balığı adı verilir. Dip balıklarına örnek olarak morina, mezgit, berlam ve bütün yassıbalıklar verilebilir.

Ticari amaçla yapılan balıkçılığın temeli ağla avlanmaya dayanır. Avlanmada balığın özelliğine, yaşadığı suyun derinliğine göre değişik ağlar kullanılır. Yaygın olarak kullanılan ağların başında trol ağı gelir. Trol ağı, külah biçiminde büyük bir torbaya benzer ve ağzı yaklaşık 30 metre genişliğindedir. Ağ atılırken ağzı açık balık tutma için her iki yanına tahta levhalar yerleştirilir. "Kapı" denen bu tahta levhalar da çelik kablolarla trol teknesine bağlanır. Deniz dibinin engebeli olmadığı yerlerde dip balıklarını avlamak için genellikle dip trolü kullanılır. Trol teknesinden denize bırakılan trol ağı, tekneyle sürüklenir ve ağ deniz dibini tarayarak yolunun üzerindeki balıkları toplar. Balık ağı sürükleme işi 1,5-3 saat kadar sürer. Sonra ağ bir vinç yardımıyla çekilir ve içindeki balıklar tekneye boşaltılır. Balıklar temizlenip yıkandıktan sonra, teknenin ambarında buzların arasına gömülerek saklanır. Bazı büyük ve gelişmiş trol teknelerinde balıklar temizlendikten sonra soğutma aygıtlarında dondurulur. Bu tür tekneler denizde daha  uzun süre kalıp avlanmaya devam edebilir.

Bazı dip balıklarını avlamada kullanılan yöntemlerden biri de paraketedir. Kalın bir misina (olta ipi) olan paraketenin üzerinde aralıklı olarak dizilmiş 1.000'e yakın yemli iğne bulunur. Avlanma sırasında zoka parakete deniz dibine bırakılır ve yeri şamandıralarla belirlenir. Parakete 24 saate bir denizden çekilerek yakalanan balıklar alınır ve iğnelerine yeniden yem takılır. Orkinos gibi bazı yüzey balıkları ise şamandıralara bağlanan su üstü paraketeleriyle yakalanır.
Dip balıklarının yakalanmasında çevirme ağları da kullanılır. Bu avlanma biçiminde önce balığın yoğun olduğu bölge ağlarla çevrilir, sonra balıklar ağın torba biçimindeki bölümüne doğru sürülür.

Yüzey balıklarının avlanmasında gırgır ve orta su trolü en çok kullanılan avlanma biçimleridir. Gırgırla avlanmada, balık sürüsü, suya dik indirilen ağla çevrilir. Daha sonra ağın alt bölümü, halatları çekilerek büzülüp kapatılır. Bir vinç yardımıyla gırgır teknesine çekilen ağın içindeki balıklar balık kepçesi ya da suyla pompalanarak tekneye alınır. Orta su trolünde ise, dip trolündekinden daha büyük bir ağ balıkların bulunduğu derinliğe bırakılır ve bir ya da iki tekneyle çekilir.

Deniz balıklarını avlamada kullanılan en eski yöntemlerden biri de dalyandır. Bu yöntem ilkçağlardan beri kullanılmıştır. Yakın tarihe kadar İstanbul'da Fenerbahçe ve Beykoz gibi pek çok yerde dalyanlar kurulurdu. Bu yöntemde, kıyıya yakın yerlerde ağla çevrili havuzlar oluşturulur. Havuzların ağzı açık bırakılır ve dalyanın içine balık girdiğinde ağız kısmı başka bir ağla kapatılır. Dalyandaki balıklar başka bir ağla toplanarak tekneye alınır.

Palamut, lüfer, uskumru, istavrit gibi bazı balıkların avlanmasında galsama ağı (düz ağ) kullanılır. Genellikle 1 km ya da daha uzun olan galsama ağları, bir perde gibi asılı duracak biçimde denize bırakılır. Bu avlanma yönteminde ağ ya demir ağırlık bağlanarak bir ucu dibe indirilir ya da tekneyle su yüzeyinde sürüklenir. Bu sırada ağa doğru hızla yüzen balıkların başı ağın deliklerinden geçer, ama solungaçları (eski terimiyle galsamaları) takıldığı için delikten geri çıkamaz. Tekneye çekilen ağdaki balıklar silkelenerek  dökülür.

Orkinos, uskumru, lüfer gibi bazı balıklar suda parıldayan herhangi bir şeyi yem sanırlar. Bu tür balıkları avlamak için ucunda üçlü iğneler bulunan ve biçimi küçük bir balığı andıran parlak metal kaşıklar kullanılır.

Balıkların değerlendirilmesi
Balıkçıların yakaladığı balıklar çeşitli biçimlerde değerlendirilir. Taze olarak tüketilecek balıklar, ya kıyıya gelir gelmez müşterilere satılır ya da buzlarla kasalara yerleştirilerek iç bölgelere gönderilir. Balıklar dilimlendikten ya da fileto çıkarıldıktan sonra dondurularak özel ambalajlar içinde satılır. Özellikle sardalya, orkinos (tonbalığı), hamsi ve sombalığı konserve olarak işlenir.

Bazı ülkelerde ringa, morina ve mezgit tütsülenerek saklanır. Türkiye'de torik denen iri palamutlar iyice temizlenip tuzlanarak lakerda yapılır. Uskumru ise tuzlanıp güneşte kurutulduktan sonra çiroz halinde tüketilir. Hamsi gibi bazı balıklar pişirilip öğütülerek un haline getirilir. Balık unu çiftlik hayvanları için yem olarak ya da gübre olarak kullanılır.

Bazı balık türlerinin pullarından yapay inci ve sedef yapılır. Köpekbalığı ve morina derisi çanta, ayakkabı ile eldiven yapımında kullanılır; ayrıca tutkal elde edilir. Morinanın karaciğerinden çıkarılan yağ, ilaç sanayisinde değerlendirilir.

Dünyada ve Türkiye'de ticari balıkçılık

Ticari balıkçılık 15. yüzyılın sonlarında ortaya çıktı. Sonraki iki yüzyıl içinde de büyük bir balıkçılık sanayisi oluştu. Yakalan balıkları işleyen, çeşitli aygıtlarla donatılmış büyük balıkçı filoları kuruldu.

Ne var ki aşırı avlanma zamanla balıkçılığı tehdit etmeye başladı ve günümüzde ciddi bir sorun haline geldi. Bazı avlanma biçimleriyle yavru balıkların ya da yumurta dökmeye hazırlanan dişilerin de yakalanması, birçok balık türünün soyunu tükenme noktasına getirdi. Günümüzde bu sorunu aşmak için birçok ülkede avlanacak balık miktarını kısıtlamak ve üreme mevsiminde balık avını yasaklamak gibi önlemler alınmaktadır.

Türkiye, üç yanı denizle çevrili olmasına ve bir içdenizin bulunmasına karşın, balıkçılıkta gelişmiş bir ülke değildir. Avlanan balık miktarı yılda 400 bin tonu biraz aşar; bunun yaklaşık 240 bin tonu hamsi, 20 bin tonu kefal, 20 bin tonu sardalya, 15 bin tona yakını da istavrittir. Tatlı su ürünleri üretimi ise 50 bin ton dolayındadır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Türkiye'de balıkçılık
 Balık yetiştiriciliği
 Aşırı avlanma
 Balıkçı gemisi
 Balık işleme

Hayatta kalma

Balıkçılık


Drogheda (írska: Droichead Átha, þýðing: Brú við vað) er bær við austurströnd Írlands, um 56 km norður af Dublin, við fljótið Boyne. Íbúar eru um 41.000 (2016). Newgrange-fornminjarnar eru 8 km vestur af bænum.

Borgir á Írlandi

Drogheda


Le championnat d'Espagne de rugby à XV 2021-2022, qui porte le nom de División de Honor 2021-2022 est une compétition de rugby à XV qui oppose les douze meilleurs des clubs espagnols.

Participants
Les 12 équipes de la División de Honor sont :

Format de la compétition
La compétition se déroule en poule unique, avec 16 matchs au programme. Les équipes sont réparties en deux groupes selon leur classement de l'année précédente. Les équipes jouent 5 rencontres contre des opposants de leur groupe, et 3 rencontres contre des opposants de l'autre groupe.
Les groupes sont les suivants :
 A : Alcobendas, El Salvador, Barcelone, Cisneros, Santboiana, La Vila
 B : VRAC, Ordizia, Burgos, Ciencias, Les Abelles, Gernika
Au terme de la phase de poule, les huit premiers se qualifient pour les phases finales. Le dernier est relégué, tandis que le  joue un barrage contre le second de deuxième division.

Classement de la première phase

|}

Attribution des points : victoire sur tapis vert : 5, victoire : 4, match nul : 2, défaite : 0, forfait : -2 ; plus les bonus (offensif : 4 essais marqués ; défensif : défaite par 7 points d'écart ou moins).

Règles de classement : ?

Exclusion d'Alcobendas
Fin mai, la FER annonce la relégation du club d'Alcobendas en deuxième division. Le club est jugé coupable d'avoir falsifié les papiers de son joueur Sud-africain Gavin van den Berg, afin de le qualifier comme joueur national. Ce joueur a ensuite été sélectionné par la sélection nationale, alors qu'il y était inéligible. Son inéligibilité ayant entraîné l'exclusion de la sélection espagnole pour la Coupe du monde 2023. Qualifié pour les quarts de finale du championnat, le club est déclaré forfait et doit laisser avancer son adversaire, Cisneros. De même, qualifié en finale de coupe d'Espagne, l'équipe est disqualifiée et laisse sa place au Ciencias Séville.

Résultats détaillés
L'équipe qui reçoit est indiquée dans la colonne de gauche.

Phase finale

Matchs pour le titre

Résultats détaillés

Finale

Barrage de promotion/relégation

Références

Lien externe
  Fédération espagnole de rugby à XV

2021-2022
Espagne
Rugby à XV M1

Championnat d'Espagne de rugby à XV 2021-2022


est le sixième album studio du groupe américain The Doobie Brothers, sorti le 19 mars 1976 sous le label Warner Bros. Records. C'est le premier album avec Michael McDonald comme chanteur soliste.

L'album a atteint la huitième place du hit-parade américain Billboard 200. Il a été certifié disque de platine par la RIAA.

Contexte
À la fin de 1974, les tournées commençaient à faire son effet sur le groupe, en particulier sur le chanteur du groupe Tom Johnston. Les choses ont empiré lors d'une tournée de soutien pour l'album Stampede lorsqu'on lui a diagnostiqué des ulcères à l'estomac. Son état s'est aggravé et plusieurs spectacles ont dû être annulés. Johnston étant contraint de réduire son implication dans le groupe, les autres membres ont envisagé d'arrêter, mais alors qu'il était à Bâton-Rouge, en Louisiane, le membre Jeff Baxter a suggéré d'appeler son ami et collègue diplômé du groupe Steely Dan, Michael McDonald. qui à l'époque était entre des concerts et vivre dans un garage. McDonald était réticent au début, sentant qu'il n'était pas ce qu'ils voulaient; selon lui, . Il a accepté de les rejoindre et les a rencontrés à l'hôtel Le Pavillon à La Nouvelle-Orléans, où ils ont emménagé dans un entrepôt pour répéter pendant les deux jours suivants. S'attendant à ne plus chanter pour le groupe une fois la tournée finie, McDonald a été surpris lorsque le groupe l'a invité au studio pour travailler sur leur prochain album.

Enregistrement
Avec Tom Johnston sur la touche, le groupe n'était pas sûr comment procéder ou même faire un album sans lui marcherait. , a admis Michael McDonald. . Avec les encouragements du producteur Ted Templeman, le groupe a commencé à se pencher sur les chansons dont ils disposaient. Ils savaient qu'ils en avaient besoin de plus, alors McDonald a apporté ses propres maquettes. Templeman leur a dit, selon Patrick Simmons, . Ils ont décidé d'enregistrer ses chansons en sachant que cela les emmènerait dans une direction complètement différente. Alors que Tom Johnston était absent pour la plupart des sessions, il a contribué à une chanson - Turn It Loose - ainsi que des chœurs et des voix en duo avec Patrick Simmons sur Wheels of Fortune. , a-t-il déclaré plus tard. .

Liste des titres

Crédits
 The Doobie Brothers
 Tom Johnston – guitare électrique, chant et chœurs (1), chœurs (8)
 Patrick Simmons – guitare électrique, chant, chœurs
 Jeff "Skunk" Baxter – guitares électrique et acoustique
 Michael McDonald – piano, piano électrique, clavinet, synthétiseur, chant, chœurs
  – basse, chœurs, chant (6)
  – batterie, percussions
 Keith Knudsen – batterie, percussions, chœurs

 Musiciens additionnels
The Memphis Horns
 Wayne Jackson – trompette
 Andrew Love – saxophone ténor
 James Mitchell – saxophone baryton
 Lewis Collins – saxophone ténor
 Jack Hale – trombone
 Bobby LaKind – congas (2, 4, 5)
 Richie Hayward – batterie (avec John Hartman) (1)
 Novi Novog – alto (4)
 Jesse Butler – orgue (2)
 Maria Muldaur – chœurs (5)
 Ted Templeman – percussions additionnelles

 Production
 Producteur : Ted Templeman
 Coordination de production : Beth Naranjo
 Ingénieur du son : Donn Landee
 Direction artistique : Ed Thrasher
 Photographie : Dan Fong
 Management : Bruce Cohn

Classements et certifications

Classements hebdomadaires

Classements de fin d'année

Certifications

Notes et références

Notes

Références

Album des Doobie Brothers
Album musical sorti en 1976
Album produit par Ted Templeman
Album publié par Warner Records
Album enregistré aux Sunset Sound Recorders
Album certifié disque de platine aux États-Unis
Album certifié disque d'argent au Royaume-Uni

Takin' It to the Streets


The University of Wisconsin–Eau Claire (UW–Eau Claire, UWEC or simply Eau Claire) is a public university in Eau Claire, Wisconsin. It is part of the University of Wisconsin System and offers bachelor's and master's degrees.

The campus consists of 28 major buildings spanning . An additional  of forested land is used for environmental research. UWEC is situated on the Chippewa River.

The university is affiliated with the NCAA's Division III and the Wisconsin Intercollegiate Athletic Conference (WIAC). The student body's mascot is Blu the Blugold.

History

Founded in 1916 as the Eau Claire State Normal School, the university originally offered one-, two- and three-year teachers' courses and a principals' course. At the school's founding ceremony Governor Emanuel L. Philipp said the university was founded "in order that you, the sons and daughters of the commonwealth, might have better educational service." He went on to say the University would "go on benefiting the state of Wisconsin as long as the walls of this massive building (Schofield Hall) last."

As a college primarily focused on educating teachers, Eau Claire housed Park Elementary, a laboratory school. Park Elementary had an unusual architectural design that included a hidden third story balcony used by professors and student teachers to observe classes.

As a result of the changing educational focus of the University, this method of teaching new teachers fell out of use and Park Elementary School was closed. Most of the building was repurposed for general university classroom use, with about a third of the space dedicated to a child daycare center. The building was demolished in 2012.

In 1927, the name of the college was changed to Eau Claire State Teachers College and the school began offering a bachelor's degree program. The campus was also altered to accommodate a 300-man detachment from the Army Air Corps.

Eau Claire's role as an educational institution underwent profound changes in the 1940s and 1950s. The university saw a significant rise in enrollment and widened its scope beyond educating future teachers. Eau Claire president W. R. Davies, speaking at a university assembly, said "the goal is a college of education that will rank as one of the best in the middlewest, with a wide enough offering to truly serve the needs of the college youth of northwest Wisconsin." In 1951, the Wisconsin Board of Regents of the University of Wisconsin System authorized the school to offer bachelor of arts and science degrees in liberal arts; subsequently, the name of the school was changed to the Wisconsin State College at Eau Claire.

During the 1960s, the University saw further expansion. Science and art buildings were erected and several dormitories were built or expanded to meet the needs of an ever-growing student population. The university began to market itself more aggressively because of increased competition from surrounding campuses. Eau Claire's nickname – "Wisconsin's Most Beautiful Campus" – was first developed during this time. Highlighting the university's aesthetic appeal, an Eau Claire poet wrote, "Through and from a shady glen / A charming streamlet hies / And rippling along its picturesque way / A campus glorifies." In 1964, the Board of Regents gave university standing to the state colleges, and the institution at Eau Claire was renamed Wisconsin State University – Eau Claire. The 1960s are remembered as a "flowering of excellence on the campus."

In 1962, Martin Luther King Jr. visited the campus and called on president John F. Kennedy to issue a second Emancipation Proclamation. King said "the first proclamation freed us from slavery – the second will free us from segregation, which is actually nothing more than slavery."

During the late 1960s, the University was involved in several protests against the Vietnam War, including a 42-hour vigil and several marches. Though there were numerous protests, all of them remained peaceful. After the Kent State shootings, the university community planted four trees as a memorial to the dead students. One protester, Eau Claire student John Laird, the son of U.S. Secretary of Defense Melvin R. Laird, made headlines when he announced his opposition to the war in Vietnam and his intention to join his fellow students in peaceful protest.

In 1971, the name of the institution was changed to the University of Wisconsin–Eau Claire following the merger of the Wisconsin State University System and the University of Wisconsin System. In subsequent years, the University would solidify its tradition as a liberal arts campus. Currently, the University's stated mission is to provide "rigorous undergraduate liberal education" alongside "distinctive professional and graduate programs that build on and strengthen our proud tradition of liberal education." Since the 1971 merger, Eau Claire has expanded its course offerings, added more faculty and students, and enlarged campus grounds. Eau Claire has also acquired hundreds of acres of forested land primarily used for environmental research and purchased St. Bede's Monastery in October 2011.

In 1974, the Richard E. Hibbard Humanities Hall opened on campus and an addition to the Davies Center was finished three years later in 1977. The Allied Health and Clinical Services Building was constructed in 1982 on the north bank of the Chippewa River, and in 1985 an addition to the Nursing building was constructed and opened. The construction of the new W.R. Davies Center was completed in 2012 and Centennial Hall was completed in 2013, later being opened in 2014. The construction of Centennial Hall was the first building on campus to be constructed and funded by "state dollars" in 30 years, while the new Davies Center was funded completely by student fees. Towers Hall, initially built in 1966, began a renovation project in 2017 starting with Towers South renovations during the 2017-2018 school year followed by Towers North renovations during the 2018-2019 school year. This renovation project was funded completely by student housing fees with expenditures over $35 million.

The University was involved in a gay rights controversy in 2016 when Tom Hilton, an information systems professor, negatively responded to a student email asking for his support for the Eau Queer Film Festival.
UW–Eau Claire was the center of a controversy related to an oak tree sacred to Native Americans.  Eventually, after much publicity, it was decided to scrap the old plans, despite the large added expense, and build the 48.8 million dollar building at another location.* In September 2016, a free speech board on campus had "UWEC is racist" written on it and it was promptly taken down.  The board sparked a discussion about racial equity and diversity on campus.

In 2018, UW-Eau Claire adopted UW-Barron College as a branch campus. The "merger" was part of a UW-System wide restructuring plan in an attempt to keep from having to shut down any campuses. The goal of merging the two campuses, and the goal of the UW System restructuring, was to expand access to college education for more students in Wisconsin.

In September 2019, a student's residence hall door decoration was vandalized with a racial slur against Indigenous people and the words "go back to the rez."
In November 2019, five football players were suspended from the team for using social media to convey racist messages targeting the campus Black Empowerment Organization.

Campus

The University of Wisconsin–Eau Claire campus sits on the banks of the Chippewa River. The campus is located in an urban setting, close to Eau Claire's historic Water Street.

The main academic building on campus is Schofield Hall, home to administrative offices. The building was named after Harvey Schofield, the first president of the university. Other academic buildings include the Phillips Science Hall, the Hibbard Humanities Hall, the Haas Fine Arts Center, the Schneider Social Sciences Hall, the Nursing Building, Vicki Lord Larson Hall, McIntyre Library, Human Sciences and Service, and Centennial Hall. The newest addition to campus is the Flesch Family Welcome Center, built in 2021.

Residence halls on campus include Horan, Governors, Murray, Bridgman, Sutherland, Oak Ridge, Chancellor's, The Suites, and Karlgaard Towers on upper campus, as well as off-campus residences such as the Priory, Haymarket Landing, and Aspenson-Mogenson.

The Davies Center, a hub of the campus, is home to dining halls, a movie theatre, the office for the student senate, a coffee shop, the student bookstore, and spaces for studying and socializing. The building was named after William R. Davies, a noted president of the University. In 2011, the old Davies Center was torn down. A new facility was completed in 2013.

Sports facilities include the W. L. Zorn Arena, Hobbs Ice Center, McPhee Center, Olson Addition, Bollinger Fields and Carson Park.

The University of Wisconsin- Eau Claire occupies the sacred and ancestral lands of Indigenous Peoples. The campus is on the traditional land of the Ojibwe and Dakota Nations. Before falling down in a windstorm in 1987, a tree on campus called the Council Oak stood where the Ojibwe and Dakota Nations as well as other Nations, including the Ho-Chunk, Menominee, and Potawatomi, met to share knowledge and discuss peaceful resolutions to their differences. The current Council Oak was planted and dedicated in 1990. The Council Oak is integrated into The University Seal to symbolize UW-Eau Claire's commitment to serving as a place of meeting and exchange.

Organization and administration
Since its founding in 1916, the University of Wisconsin–Eau Claire has had three presidents and six chancellors. One president, Leonard Haas, took an interim assignment with the UW System and returned as chancellor.
 Harvey Schofield, President 1916–1940
 William R. Davies, President 1941–1959
 Leonard Haas, President 1959–1971, Chancellor 1973–1980
 M. Emily Hannah, Chancellor 1981–1984
 Larry G. Schnack, Chancellor 1985–1997
 Donald J. Mash, Chancellor 1998–2005
 Brian Levin-Stankevich, Chancellor 2006–2012
 James C. Schmidt, Chancellor 2013–present

Academics
Eau Claire is organized into four colleges: the College of Business, the College of Arts and Sciences, the College of Education and Human Sciences, and the College of Nursing. The school offers about 109 undergraduate majors, 66 undergraduate minors, 48 undergraduate certificates, and 11 graduate programs. The university offers several master's degrees and one doctoral degree. Enrollment is approximately 10,000 undergraduate and 500 graduate students. Eau Claire's academic programs operate on a semester calendar.

The University of Wisconsin–Eau Claire has been accredited by the Higher Learning Commission since 1950. Other agencies also fully accredit specific programs.

Students are required to show competency in mathematics, English, a foreign language and foreign cultures. Courses that deal with issues relating to diversity are also required. Students are also required to take a "service-learning" course where they engage in charitable work with the Eau Claire community. Service-learning "is intended to provide students with an opportunity to serve their community, apply knowledge gained in the classroom, enhance their critical thinking skills, and become informed, ethical, responsible, and active citizens."

The Center of Excellence for Faculty and Undergraduate Student Research Collaboration was established at UW-Eau Claire to encourage students to incorporate "research into their undergraduate experience." Students working with faculty publish papers in academic journals. Eau Claire's faculty/student research program has been nationally recognized.

Reputation and rankings
For 2022, U.S. News & World Report ranked UW-Eau Claire 41st among regional universities in the Midwest out of 157 public and private colleges ranked. U.S. News has ranked Eau Claire among the top ten regional public institutions in the Midwest, and in the top third of public and private Midwestern regional universities every year since 1995.

University Honors Program
The University Honors Program's goal is to create opportunities that will help students develop intellectually, personally, and professionally. First-semester students are invited into the program based on ACT scores, SAT scores, and their academic standing in high school, and if students do not meet the requirements for an automatic invitation, they can request to be accepted through a holistic review process. To graduate with Honors, students must complete both first-year and senior Honors Seminars, 24 credits of any combination of Honors colloquia and Honors electives (at least two of which must be 300-level or higher), and attain a total and resident GPA of 3.5 or higher upon graduation. Students can also earn credit towards their 24 required Honors credits through mentoring in Honors, Honors contracts, and departmental honors. Honors courses count toward graduation requirements for general education, major and/or university requirements. Honors colloquia are interdisciplinary courses that encourage students to make connections across disciplines and sample knowledge outside their major while engaging in discussions with their classmates. A few activities within the Honors Program include the Hanging with Honors discussion series and group dinners in the Honors Living Learning Community.

Special Collections and Archives
The Special Collections and Archives at the University of Wisconsin–Eau Claire houses the official and unofficial records of the university from its founding to the present. It also holds one of the nation's largest collections of jazz, which includes more than 1000 charts and 1000 recordings of artists such as Woody Herman, Sammy Nestico, Count Basie, Stan Kenton, Benny Goodman and Henry Mancini. Several of the charts and recordings are signed and unique.

The UW-Eau Claire Archives is a member of the Area Research Center Network of the Wisconsin Historical Society, serving Buffalo, Chippewa, Clark, Eau Claire, Rusk and Taylor counties, and holds manuscripts and records pertaining to those counties.

Student life
In 2021, 61.1% of the student population was female, 11.1% were students of color, and 28.1% were First-Generation students. Additionally, 16.9% of undergraduate students were low-income. The university mainly attracted students from the Midwest, with 61.8% of students from Wisconsin, 28.8% from Minnesota, 7.5% from other U.S. states, and 1.9% being international students.

Athletics

The university's athletic teams participate in the NCAA Division III sports program as well as the WIAC Intercollegiate Conference. There are twelve men's varsity sports programs (basketball, cross country, football, golf, ice hockey, swimming and diving, tennis, indoor and outdoor track and field, wrestling, soccer, and baseball) and thirteen women's sports programs (basketball, cross country, golf, gymnastics, ice hockey, lacrosse, soccer, softball, swimming and diving, tennis, indoor and outdoor track and field, and volleyball). In terms of total wins, the Blugolds rank 14th in the entire NCAA Division III sports program.

The Blugolds have been national champions in cross country (1984, 2009, 2015), softball (2008), golf (2001), swimming (1983, 1987, 1988), ice hockey (1984, 2013) indoor track and field (2015, 2016), outdoor track and field(2019), and volleyball (2021). As of August 2015, the Blugolds have been conference champions in men's swimming 25 of the past 40 years, conference champions in women's swimming for 19 of the past 32 years, conference champions in women's tennis for 10 of the last 18 seasons, conference champions in softball for seven of the last 15 seasons, conference champions in women's golf for seven of the last 13 seasons, conference champions in women's soccer for three of the last six seasons, and conference champions in women's volleyball for three of the last five seasons. The Blugolds hold nine national titles. They hold 140 conference titles and have won 36 Academic All-American Awards. The Blugolds softball team appeared in one Women's College World Series in 1971.

Team name and mascot
Eau Claire athletes are referred to as "Blugolds," a name coined to reflect the school colors, navy blue and old gold. Previous athletic team names include the Normals and the Normalites (because UWEC was founded as the Eau Claire State Normal School), the Blue and Gold Warriors, the Blue and Gold Gridirons, the Zornmen (in honor of Willis L. "Bill" Zorn, basketball and football coach from 1928 to 1968), the Golden Zornadoes, the Blue and Gold Squad, and the Blugold Squad.

The University of Wisconsin–Eau Claire has no official university mascot. However, in 2011, the student body voted in favor of a mythical bird as a mascot following a student-led initiative. The bird represents "the students of UW-Eau Claire, not the university itself."

Undergraduate Research
Eau Claire offers its students the opportunity to participate in a nationally recognized research program through its Office of Research and Sponsored Programs (ORSP).  The student-faculty led, coauthored, research program has been a part of the University for more than 50 years, and continues to be part of student life.  Distinctions of Eau Claire's student led research program are its growing presence on campus, as well as its financial allocation for research projects.  Since the early 2000's, the total number of projects has increased by 41% and funding to the program by 60% (reaching $935915 in 2015-16).  The ORSP also recognizes students who pursue their research programs with funding and scholarships.  In 2020, the ORSP gifted around $10,000 in scholarships, along with funding for their projects  According to UW-Eau Claire's Factbook, 39.6% of graduates in 2020-21 were involved in research during their time at UW-Eau Claire.

Study abroad
Some students at the university take advantage of the study abroad programs available.  The program at Eau Claire holds one of the top participation rates among Universities at the Master's level in the country.  With more than 40 different programs in 35 countries, students can study at colleges in many parts of the world. According to UW-Eau Claire's Factbook, 13.4% of the Graduating Class of 2021 studied abroad during their collegiate career at UWEC.

National Student Exchange
Since 1984, the University of Wisconsin–Eau Claire has been a part of the National Student Exchange (NSE), a program that allows students to attend a semester or full academic year at a different institution while still paying UWEC tuition. Through NSE, around 3,500 students participate at 170 universities in 48 states, Canada, Puerto Rice, Guam, and the Virgin Islands; 40-50 of those students are from the University of Wisconsin–Eau Claire.

Clubs
The University of Wisconsin–Eau Claire has more than 210 campus organizations for student involvement, including academic and professional organizations, campus media, club sports, Greek life, honor societies, service organizations, special interest clubs, and clubs related to culture and identity, governance and politics, recreation, performing, and spiritual beliefs. The women's rugby club team won the 2022 National Collegiate Rugby Division II National Championship.

Marching band
The UW–Eau Claire Blugold Marching Band (BMB) is one of the largest collegiate marching bands in the country. In 2018, the BMB reached 400 members for the first time in its history and has continued to maintain its membership of 400+ students, as of 2021. The band performs at Blugold home games, field exhibitions, parades, stage shows, and other selected events. Since 2008, the BMB has made seven international performance tours with performances in Paris, Sydney, Venice, Rome, the Vatican, Athens, Singapore, London, Tokyo, Istanbul, and Barcelona. In addition to land-based international performances, BMB has performed on six separate cruise ships for Royal Caribbean Cruise Lines, Norwegian Cruise Lines, and Costa Cruises. BMB's cruise performances have taken its members to Malaysia, Thailand, Bali, Jerusalem, New Zealand, Haifa, and Izmir. BMB has performed three times as the guest exhibition band at the Bands of America Super Regional in Indianapolis and twice at the BOA St. Louis Super Regional. BMB has performed guest exhibitions for Youth in Music in Minneapolis for 14 of the past 15 years, as well as in high school competitions such as Music Along the Chippewa, Chicagoland, and others in the Twin Cities, Milwaukee, and Chicago areas.

Jazz
UW–Eau Claire's Jazz Ensemble I is an eight-time winner of Down Beat'''s "Best College Big Band" award and has been nominated for a Grammy twice. The New York Times has called the jazz program one of the most "well regarded in the country."
The university also hosts The Eau Claire Jazz Festival, one of the oldest, largest and most prestigious collegiate jazz festivals in the country.Playing with the big boys – Gustavus jazz ensemble displays its chops – Posted on April 27th, 2010 by Al Behrends. Finearts.blog.gustavus.edu (2010-04-27). Retrieved on 2011-01-26. The festival regularly attracts respected jazz musicians including Gary Burton, Bill Evans, Rufus Reid, Lewis Nash, Michael Brecker, Stanley Jordan, Eric Marienthal, Bobby Sanabria, Chris Potter, Benny Green, Charlie Byrd, Ira Sullivan and Slide Hampton. The festival is composed of college bands, high school bands and invited performers. The college and high school bands compete to win awards, and UW-Eau Claire's Jazz I regularly performs with the invited guests. The festival also offers clinics, lectures and master classes with the invited performers. As of 2021, the Eau Claire Jazz Festival is 54 years old.

Madrigal Dinner
The Madrigal Dinner is a 15th-century-style banquet. At the dinner, the Chamber Choir performs in costume as a royal court celebrating the harvest season and the holiday season. Traditionally, a student performs as a jester to add levity to the evening's festivities. Additionally, each year different students are chosen to play the roles of King and Queen. Guests attending the Madrigal Dinner often dress in period costumes, though no dress code is required. Beyond choral music, the Madrigal Dinner also incorporates modern Christmas music. Dishes such as wassail, beef vegetable soup and stuffed pork chops are served.

The Forum
The Forum lecture series invites notable speakers to share their ideas with the Chippewa Valley community. The program was founded in 1942 by President W. R. Davies to express his vision of what the college might become as a cultural center. The Forum has hosted a variety of speakers including Martin Luther King Jr., Carl Sagan, Henry Kissinger, William F. Buckley Jr., Maya Angelou, Richard Nixon and Noam Chomsky.

Ann Devroy Memorial Forum
The Ann Devroy Memorial Forum is a partnership between The Washington Post and the University of Wisconsin–Eau Claire. The program was set up after the death of Ann Devroy, the chief White House correspondent at The Washington Post'' and a 1970 UW-Eau Claire graduate. Each year a noted journalist presents a keynote address at the Ann Devroy Memorial Forum, and a fellowship is given to a promising UW-Eau Claire journalism student.

Viennese Ball
The annual Viennese Ball has been a tradition for over 40 years at the University of Wisconsin–Eau Claire. A formal event, the ball "recalls the culture, history and music of 19th-century Vienna." It is modeled on the New Year's Eve Kaiser Ball and showcases the University Women's Concert Choral and Singing Statesmen ensembles, which open the evening with several pieces including the American and Austrian national anthems, University Symphony Orchestra, which performs waltzes and polkas from the Strauss Era, and the Eau Claire Jazz Ensemble I, which plays music from the Big Band Era. Other music is performed by smaller student and faculty ensembles. The ball also offers Austrian and American cuisine. Proceeds have provided more than $1.5 million in music, service and international study awards for UW-Eau Claire students.

Gatsby's Gala
The annual Gatsby's Gala is a seven-year fundraising tradition at the University of Wisconsin–Eau Claire. The gala is a roaring 20s-themed party that supports both the Eau Claire Jazz festival and the UW–Eau Claire Jazz Studies program. Performances at this event include "swing classics, sultry ballads, and modern twists" from the UW–Eau Claire Jazz ensembles I and II, community guest artists, and "surprise vocalists." This event offers food and beverages to guests, as well as a raffle and "charity-gaming."

The Pablo Center at the Confluence
The Pablo Center at the Confluence is a building in downtown Eau Claire used for a variety of showings and performance art displays.  The center is available for community use, however it is also used exclusively by the University for its music and theatre arts students. Inside of the center are the Jamf and RCU theatres, two of the largest performing spaces available to college students in the nation, light and sound projection labs, recording studios, and several art galleries.  Often, the works of Blugolds are featured in their galleries.

See also
 List of University of Wisconsin–Eau Claire people

References

External links

UW–Eau Claire Athletics website

Eau Claire
Universities and colleges established in 1916
Buildings and structures in Eau Claire, Wisconsin
University of Wisconsin-Eau Claire
Education in Eau Claire County, Wisconsin
Tourist attractions in Eau Claire County, Wisconsin
1916 establishments in Wisconsin

University of Wisconsin–Eau Claire


Berylliumbromid er den kemiske forbindelse med den kemiske formel BeBr2. Den er meget hygroskopisk og opløses godt i vand. Forbindelsen er en polymer med tetraedriske Be-centre.

Den kan skabes ved at få berylliummetal til at reagere med brom ved temperaturer omkring 500 °C to 700 °C:
Be + Br2 → BeBr2

Berylliumbromid dannes også når man behandler berylliumoxid med hydrobromisk syre:
BeO + 2 HBr → BeBr2 + H2O

Det hydroliserer langsomt i vand: BeBr2 + 2 H2O → 2 HBr + Be(OH)2

Sikkerhed
Berylliumforbindelser er giftige hvis de inhaleres eller indtages.

Fodnoter

Berylliumforbindelser

Berylliumbromid


Ana Mercedes Hoyos née le 29 septembre 1942 et morte le 5 septembre 2014 est une peintre, sculptrice et pionnière de l'art moderne en Colombie. Elle commence sa carrière dans un style Pop Art, puis elle s'oriente vers l'art abstrait. Ses œuvres ultérieures se concentrent sur l'héritage afro-colombien et métis.

Formation et jeunesse
Ana Mercedes Hoyos Mejía est née le 29 septembre 1942 à Bogotá, en Colombie, fille d'Ester Mejía Gutiérrez et de Manuel José Hoyos Toro . Son père est ingénieur en architecture. Il encourage sa fille à étudier l'histoire de l'art. Pendant sa scolarité primaire et secondaire au Colegio Marymount de Bogotá, elle apprend la peinture avec Luciano Jaramillo. Elle voyage en Europe, au Mexique et aux États-Unis pour découvrir l'art dans d'autres cultures. Elle étudie les arts visuels à l'Université des Andes avec Luciano Jaramillo, ainsi que , Marta Traba et Armando Villegas, bien qu'elle n'ait pas terminé ses études. En 1967, elle  épouse Jacques Mosseri Hané, un architecte. Ils  passent un mois à New York, explorant des expositions de Pop Art, avant de rentrer chez eux à Bogotá. Leur fille Ana est née en 1969.

De 1961 à 1965, Ana Mercedes Hoyos enseigne à l'Université des Andes. À partir de 1966, elle expose régulièrement. Elle remporte le deuxième prix à la Biennale de la jeune peinture au . L'année suivante, elle remporte la première place de l'exposition Espacios ambientales du Musée d'art moderne de Bogotá.

Carrière artistique
Dans la dernière partie des années 1960, elle produit des œuvres Pop Art. Dans les années 1970, elle travaille dans un style minimaliste produisant des œuvres abstraites. Elle crée la série, Ventanas (fenêtre), considérée comme son œuvre la plus importante. Il s'agit de petits formats carrés, qui encadre un paysage abstrait. La fenêtre fige le paysage dans le temps. Le cadre représente la séparation de la réalité entre l'intérieur et l'extérieur. Dans ses œuvres ultérieures de cette série, l'image encadrée devient plus obscure et il est impossible de déterminer si l'on regarde à l'intérieur ou à l'extérieur.

Au milieu des années 1970, la série Atmósferas (Atmosphères) de Ana Mercedes Hoyos traverse la fenêtre et les images explorent l'étendue illimitée de la lumière, abandonnant complètement le cadre. Elle peint des couches alternées de différentes couleurs, chacune étant recouverte d'une couche blanche.

Ensuite Ana Mercedes Hoyos produit une série d'œuvres florales et fruitières, dans lesquelles elle dépouille la plupart des pétales et se concentre sur le capitule des tournesols. En utilisant uniquement les formes circulaires pour explorer la sensualité de l'abondance de la terre, elle supprime les références spatiales pour se concentrer sur la fleur elle-même. À partir de ces images, elle produit une série de natures mortes revenant à un cadre photographique en forme de fenêtre. Utilisant des fruits typiques de ceux trouvés sur les plages de Carthagène, sa forme devient oblongue, comme si le fruit était lui-même un paysage. Entre 1984 et 1987, ses natures mortes deviennent une exploration de l'histoire de l'art, rendant hommage aux maîtres de la peinture comme Caravage, Cézanne, Jawlensky, Lichtenstein, Van Gogh, Zurbarán. Elle inscrit sa propre vision de monde, l'expérience mythique et ethnique dans la tradition européenne.

À travers ses natures mortes, Ana Mercedes Hoyos intègre dans sa pratique l'héritage afro-colombien. Elle mène des recherches sur l'esclavage et son corollaire l'idée de liberté, pour comprendre comment ces événements historiques ont façonné et changé la Colombie. Elle commence à documenter à travers des photographies et des entretiens oraux l'histoire de San Basilio de Palenque, en recueillant des témoignages de gens ordinaires, leurs connaissances des plantes, leurs légendes, leurs jeux et leurs traditions culturelles. Cette exploration du passé de la Colombie l'amène à produire la série d'ouvrages sur la communauté afro-colombienne. Elle utilise une lumière saturée. Les détails imprégnés d'images et de couleurs tropicales pour représenter les populations et la végétation côtières des Caraïbes.

De novembre 2004 à mars 2005, une rétrospective itinérante du travail de Ana Mercedes Hoyos est présentée au Mexique, puis en Colombie. L'exposition comprend des œuvres sur une période de 36 ans. Son œuvre est le reflet à la fois les mouvements artistiques de son époque, ainsi que sa recherche picturale sur l'histoire de l'Amérique latine à travers les traditions multiculturelles des métis et des Afro-Latinos.

En février 2014, une exposition, Tres D (3-D), est organisée à la galerie Nueveochenta avec des œuvres sculpturales rarement vues de Ana Mercedes Hoyos. Peu de temps avant sa mort, en juillet 2014, Ana Mercedes Hoyos prend des dispositions pour que sa collection d'artefacts liés aux palenqueros soit donnée à l'Université des Nations Unies à Tokyo, une plus petite partie allant au Musée national d'histoire et de culture afro-américaines, qui abrite la collection d'histoire afro-américaine du Smithsonian.

Rétrospectives

 Pinturas y Dibujos, Musée d'art moderne, Bogotá, 1976
 Ana Mercedes Hoyos – Un decenio 1970-1980, Centre colombo-américain, Bogotá, 1981
 Dibujos y Serigrafías, Casa de la Cultura de México, Bogotá, 1994
 Nuevas Pinturas, Yokohama Museum of Art, Japon
 Ana Mercedes Hoyos dans les collections mexicaines, Museo José Luis Cuevas, México, 1998
 Retrospective, Museo de Conalcuta, México, 2004
 Tres D, Exposition retrospective, Galería Nueve Ochenta, Bogotá, 2014

Prix
Ana Mercedes Hoyos a reçu plus de dix-sept prix nationaux et internationaux en reconnaissance de son travail.

 Deuxième prix, Biennale de la jeune peinture, Musée d'Art Contemporain, Bogotá, 1967
 Premier prix, Exposition Espacios ambientales, Musée d'art moderne, Bogotá, 1968
 Premier prix de la ville de Caracas. XX Salón de Artistes , 1971
 Premier prix pan-américain, Premier salon des artistes, Université Jorge Tadeo Lozano, 1972
 Premier prix, XXVI salon national des arts visuels, 1974
 Premier prix, VI Concours Xerox, 1975
 Mention spécial, Artistes femmes, New Delhi, Inde, 1975
 Premier prix, XXVII salon national des arts visuels, 1978
 Honoris Causa en Art plastique, Université d'Antioquia, 2000

Notes et références

Liens externes

Peintre colombien du XXe siècle
Peintre colombien du XXIe siècle
Sculpteur colombien du XXe siècle
Sculpteur colombien du XXIe siècle
Peintre colombienne
Sculptrice colombienne
Culture afro-américaine
Naissance en septembre 1942
Naissance à Bogota
Décès en septembre 2014
Décès à 71 ans
Décès à Bogota
Pages avec des traductions non relues

Ana Mercedes Hoyos


Rupi (rupee, rupiah, rupaya, rupaye ya da rufiyaa olarak da bilinir) bazı Asya ülkelerinde kullanılan paralara verilen genel addır. Rupi kullanan ülkeler;

 Hindistan - Hindistan rupisi
 Pakistan - Pakistan rupisi
 Sri Lanka - Sri Lanka rupisi
 Nepal - Nepal rupisi
 Mauritius - Mauritius rupisi
 Seyşeller - Seyşeller rupisi
 Endonezya - Endonezya rupiahı
 Maldivler - Maldiv rufiyaası

Her ülkede kullanılan rupi birbirinden farklılık gösterir. Birbirlerine benzemezler. Bunun yanında Endonezya'nın para birimi rupiah ve Maldiv adaları'nın para birimi rufiyah da ismini rupiden alır. Rupi isminin kökeninin, Sanskritçe'de gümüş mânâsına gelen rūp ya da rūpā kelimesidir.

Rupi, 1, 2, 5, 10, 20, 50, 100, 500 ve 1000'lik olmak üzere dokuz alt birime ayrılmıştır.

Dış bağlantılar
 Şer Şah Suri tarafından basılan Mughal Rupisinin resmi

Para birimleri

Rupi


Joan Antoni Carrillo Milán (Monistrol de Montserrat, Španjolska, 8. rujna 1968.), španjolski nogometni trener i bivši nogometaš.

Karijera

Igračka karijera
Rodio se u španjolskome Monistrol de Montserratu, 8. rujna 1968. godine. Kao igrač debitirao je davne 1988., u dresu CF Lloreta, nakon kojega odlazi u Gironu. U devedesetima je još nastupao za Andorru, B momčad Espanyola, Polideportivo Ejido, Palamós CF i Vilassar de Mar. Pretežno je nastupao u trećoj ligi i Trećoj diviziji.

Trenerska karijera
Iste godine, 2001., nakon što je prekinuo igračku, Joan Carrillo započinje i trenersku karijeru. Započinje je funkcijom trenera u mladoj momčadi Espanyola, njegovog igračkog kluba. Kasnije trenira Gironu, za koju je također igrao u karijeri. Nakon Girone, 2008. se godine vraća u Espanyol u Barcelonu gdje postaje pomoćni trener B vrste. Jednu je godinu proveo kao asistent treneru u B momčadi Espanyola, a potom postaje pomoćnim trenerom prve postave istoga kluba. Nakon tri godine u Espanyolu, Carrilo odlazi u Mađarsku gdje postaje trenerom tamošnjeg prvoligaša Videotona. Prvo je tri godine (2011. – 14.) radio kao pomoćni trener, zatim preuzima funkciju glavnoga trenera na godinu dana. Nakon četiri godine u Mađarskoj, vraća se u Španjolsku gdje postaje trenerom Almeríje. Dana 5. prosinca 2016. godine, imenovan je trenerom splitskog Hajduka.  Dana 6. studenoga 2017. godine smijenjen je u Hajduku, nakon katastrofalnog prvenstvenog poraza od Rudeša dva dana prije. Nakon Hajduka preuzeo je kormilo Wisle Krakow. Međutim, tamo je izdržao samo šest mjeseci, kada je ekspresno smijenjen zbog neslaganja s upravom kluba poljskog kluba.

Izvori

Treneri Hajduka
Španjolski nogometni treneri
Španjolski nogometaši
Katalonija

Joan Carrillo


El término mosquero blanquianillado puede referirse a:

 Nombre común de las especies de ave Conopias parvus y Conopias albovittatus en Ecuador.

Mosquero blanquianillado


Kavaktepe, Elâzığ - Elâzığ ili merkez ilçesine bağlı köy
 Kavaktepe, Elbistan - Kahramanmaraş ili Elbistan ilçesine bağlı mahalle
 Kavaktepe, Mazgirt - Tunceli ili Mazgirt ilçesine bağlı köy

Kavaktepe


Fabijan Pavao Medvešek (Zagreb, 30. prosinca 1992.) je hrvatski kazališni, filmski i televizijski glumac i pjevač.

Sin je poznatog hrvatskog glumca i redatelja Renea Medvešeka te nastavnice likovne kulture Milene Matijević Medvešek. Završio je Akademiju dramskih umjetnosti Sveučilišta u Zagrebu. Član je ansambla zagrebačkog gradskog kazališta Komedija.

Iako je ostvario nekoliko značajnijih uloga u kazalištu i ne televiziji, u javnosti je postao prepoznatljiv ulogom svećenika Bože u televizijskoj seriji "Na granici" te ulogom policajca Branka Tabaka u seriji "Dar Mar"

Pobijedio je u 6. sezoni emisije Tvoje lice zvuči poznato. Od 2022. godine je član žirija u Supertalentu.

Filmografija
 Mrkomir Prvi kao zapisničar (2023.)
 Dar mar kao Branko Tabak (2020.)
 Na granici kao Božo Gnječ/Don Božo Dobroslavić (2018.)
 Čuvar dvorca kao milicioner (2017.)
 Crno-bijeli svijet kao dežurni na kapiji (2016.)
 Nemoj nikome reći kao Petar (2015.)
 Kroz prozor kao Mario (2013.)

Sinkronizacija
 Trolovi: Svjetska turneja kao Granko (2020.)
 Aladin kao Aladin (2019.)
 Soy Luna kao Nicolas "Nico" Navarro (2018.)
 Coco i velika tajna kao Hektor (2017.)
 Violetta kao Maximilano "Maxi" Ponte (3. sezona) (2017.)
 Auti 3 kao Rudi "Pista" Fergazer (2017.)
 Neparožderi kao Čakija Dralon (2017.)
 Merida hrabra (2012.)
 Talking Tom i prijatelji kao mačak Tom

Izvori

Vanjske poveznice
 Fabijan Pavao Medvešek na internetskoj bazi filmova IMDb-a
 Fabijan Pavao Medvešek u internetskoj bazi hrvatskih sinkronizacija

Hrvatski glumci
Hrvatski televizijski glumci
Hrvatski filmski glumci
Hrvatski kazališni glumci

Fabijan Pavao Medvešek


Rima Ažubalytė (* 27. Januar 1974 in der Litauischen SSR) ist eine litauische Juristin, Richterin  am Obersten Gericht Litauens, Rechtswissenschaftlerin, seit 2011 Professorin für Strafverfahrensrecht, ehemalige Dekanin der Rechtsfakultät der Mykolas-Romer-Universität in der litauischen Hauptstadt Vilnius.

Leben
Rima Ažubalytė absolvierte 1994 das Bachelorstudium an der Lietuvos policijos akademija und 1996 das Masterstudium an der Lietuvos teisės universitetas sowie am 14. Juni 2002 promovierte zum Thema Diskrecinis baudžiamasis persekiojimas: teoriniai pagrindai, taikymo problemos ir perspektyvos Lietuvoje an der Lietuvos teisės universitetas und wurde Doktor der Sozialwissenschaften. Ab 1996 lehrte sie am Lehrstuhl für Strafverfahrensrecht. Von 2005 bis 2010 war sie die Leiterin des Lehrstuhls und leitete von 2010 bis 2014 die Rechtsfakultät der MRU.
Seit Dezember 2014 ist sie Richterin der Abteilung für Strafsachen des Litauischen Obersten Gerichts

Rima Ažubalytė ist ledig.

Weblinks
 Website bei der Mykolas-Romer-Universität

Einzelnachweise

Strafprozessrechtler (21. Jahrhundert)
Richter (Oberster Gerichtshof Litauens)
Hochschullehrer (Mykolas-Romer-Universität)
Absolvent der Mykolas-Romeris-Universität
Sowjetbürger
Litauer
Geboren 1974
Frau

Rima Ažubalytė


Dinizia jueirana-facao,  vrsta drveta iz porodice mahunarki. Jedini poznati lokalitet gdje raste je na sjeveru brazilske države Espirito Santo, na Reserva Natural Vale, a izbrojano ih je svega 25.

Naraste do 40 metara visine (130 stopa).

Izvori

Mimozovke

Dinizia jueirana-facao


Die Hawaii-Mönchsrobbe (Neomonachus schauinslandi, Synonym: Monachus schauinslandi), auch Laysan-Mönchsrobbe genannt, ist eine vom Aussterben bedrohte Mönchsrobbenart, die endemisch im tropischen Nordpazifik bei Hawaii vorkommt. Der wissenschaftliche Name verweist auf den deutschen Zoologen Hugo Hermann Schauinsland, der 1899 einen Schädel auf Laysan fand.

Merkmale
Hawaii-Mönchsrobben ähneln mit ihrem langgestreckten Körper, dem langen Hals und dem kurzen, breiten Kopf und den kurzen Flippern (Flosse) äußerlich allen anderen Hundsrobben. Weibchen erreichen eine Länge von 2,4 m bei einem Maximalgewicht von über 270 kg, Männchen bleiben mit einer Länge von 2,10 m und einem Gewicht um 200 kg etwas kleiner. Sie sind auf der Oberseite des Körpers silber- bis schiefergrau, die Bauchseite ist cremefarben. Mit fortschreitendem Alter werden sie auf der Oberseite zunehmend bräunlich und auf der Unterseite gelblicher. Zudem können unregelmäßige Flecken auftreten und das Fell kann durch Algen grünlich oder rötlich verfärbt sein. Alte Männchen tragen oft tiefe Narben, die ihnen von Rivalen beim Streit um Weibchen zugefügt wurden. Jungtiere werden mit einem schwarzen, wolligen Fell geboren und haben ein kontrastierendes weißes Maul. Das Haarkleid der ausgewachsenen Tiere ist sehr kurz. Beim Fellwechsel lösen sich auch Fetzen alter Haut. Die Tasthaare an den Seiten der Schnauze sind weich und dunkel mit hellen Spitzen, die Tasthaarfelder dick und fleischig. Die Nasenlöcher der Hawaii-Mönchsrobbe öffnen sich nicht nach vorne, wie bei den meisten anderen Hundsrobben, sondern nach oben.

Lebensraum und Lebensweise
Die Hawaii-Mönchsrobbe kommt endemisch rund um die Hawaiiinseln vor. Sie entfernen sich normalerweise nur bis zu 140 km von der nächsten Insel. Einzelne Tiere wurden jedoch schon beim Johnston-Atoll, beim Palmyra-Atoll und der Wake-Insel gesichtet. Hawaii-Mönchsrobben haben ein weites Nahrungsspektrum und ernähren sich von Knochenfischen (79 %), Kopffüßern (16 %) und Krebstieren (5 %). Meist werden Meeresaale, Lippfische, Soldaten- und Husarenfische, Drückerfische und Papageifische gefangen. Zum Ausruhen bevorzugen sie terrassierte Felsküsten oder Sand- und Korallensandstrände, die von Vegetation beschattet werden. Außerhalb der Paarungszeit sind die Tiere unsozial und leben allein oder Weibchen zusammen mit ihren Jungen. In Gefahrensituationen zeigen die Robben ihre Bauchseite, reißen das Maul auf und heben einen Flipper.

Fortpflanzung
Die Fortpflanzungszeit dauert von Ende Dezember bis Mitte August. Für Paarung und Geburt werden fast ausschließlich sechs Atolle und kleine Inseln aufgesucht, die nordwestlich der Hauptinseln liegen, darunter die Midwayinseln, das Kure-Atoll, die French Frigate Shoals und die Insel Laysan und Lisianski. Die Männchen versuchen dann Strandabschnitte und die sich darauf aufhaltenden und ihre diesjährigen Jungen säugenden Weibchen unter ihre Kontrolle zu bringen und fechten untereinander heftige Kämpfe aus. In vielen Kolonien gibt es drei Mal so viele adulte Männchen wie geschlechtsreife Weibchen. Hawaii-Mönchsrobben paaren sich im Wasser. Die Jungtiere sind bei der Geburt etwa einen Meter lang und 16 bis 18 kg schwer. Sie werden sechs Wochen gesäugt.

Gefährdung

Die IUCN schätzt die Art als vom Aussterben bedroht (Critically Endangered) ein und geht von einer verbleibenden Gesamtpopulation von 600 Tiere aus. Das Pacific Islands Regional Office der NOAA schätzte die Population im Januar 2017 auf 1.400 Individuen. Die genetische Variabilität der verbliebenen Tiere ist sehr gering. Die wichtigsten natürlichen Feinde sind der Tigerhai (Galeocerdo cuvier) und der Galapagoshai (Carcharhinus galapagensis).

Literatur
 Rüdiger Wandrey: Wale und Robben der Welt. Franckh-Kosmos Verlags GmbH, 1997, ISBN 3-440-07047-6
 Hadoram Shirihai und Brett Jarett: Meeressäuger. Franckh-Kosmos Verlags GmbH, 2008, ISBN 978-3-440-11277-9.

Einzelnachweise

Weblinks

Robben
Endemisches Tier Hawaiis

Hawaii-Mönchsrobbe


is a generally masculine Japanese given name.

Possible writings
哲, "intelligent, philosophy, clear"
悟, "bodhi, enlightenment, apprehension"
敏, "quick, sharp"
智, "knowledge, wisdom"
聡, "intelligent, clever, bright"
慧, "bright, intelligent"
訓, "teach, instruct"
諭, "teach, to lead"

People with the name
, Japanese politician
, Japanese surgeon and astronaut
, Japanese politician
, Japanese actor and voice actor
, Japanese journalist
, Japanese voice actor
, Japanese judoka and mixed martial artist
, Japanese jazz guitarist
, Japanese politician
, Japanese origami master
 Satoshi Kanazawa (born 1962), American-British evolutionary psychologist
, Japanese scientist
, Japanese linguist
, Illustrator
, Japanese professional wrestler
, Japanese baseball player
, film director, animator, screenwriter and manga artist
, Japanese photographer
, Japanese swimmer
, Japanese actor
, Japanese computer scientist
, Japanese actor and voice actor
, Japanese journalist and the governor of Kagoshima Prefecture
, Japanese theatre director
, Japanese manga artist
, Japanese basketball player
 Satoshi Mori (skier) (born 1971), Japanese Nordic combined skier
, Japanese scholar
, Japanese race car driver
 Satoshi Nakamoto (born 1975), a presumed pseudonym of the creator of bitcoin, a digital currency; written in Japanese as サトシ・ナカモト
, Japanese computer scientist
, Japanese actor and musician
, biochemist, a winner of the 2015 Nobel Prize in Physiology or Medicine
, Japanese footballer
, Japanese cross-country skier
, Japanese manga artist
, Japanese boxer
, Japanese professional boxer
, Japanese swimmer
, Japanese businessman, banker, and the 25th Governor of the Bank of Japan
, Japanese screenwriter
, creator of Pokémon
, Japanese long jumper
, Japanese shogi player
, Japanese swimmer
, Japanese footballer
, Japanese DJ and electronic music producer
, Japanese actor
, Japanese actor and singer
, Japanese football player
, perpetrator of the Sagamihara stabbings
, manga artist and artist
, Japanese theoretical physicist
, Japanese beach volleyball player
, Japanese composer
, illustrator of Pokémon Adventures starting in volume 10
, Japanese race walker
, Japanese footballer
, Japanese professional Go player

Fictional characters
Ash Ketchum (known as Satoshi (サトシ) in Japan), the main character in the Pokémon television series
, in the Red River universe
 or Satoshi Hikari (氷狩 怜), in D.N.Angel media
Satoshi (Urusei Yatsura) (サトシ), also known as Megane, a member of Lum's Stormtroopers
, in Higurashi no Naku Koro ni media
, a racer in Initial D series
, in Hyōka
, in the Corpse Party series
, in the Food Wars: Shokugeki no Soma
, in the Kuroko's Basketball

References

Japanese masculine given names
Masculine given names

Satoshi


Kelvin, Uluslararası Birim Sistemi'ne göre temel sıcaklık ölçüsü birimi. Sembolü K'dir. İsmini, termodinamikteki mutlak sıfır kavramını ilk defa gazlardan tüm maddelere uygulayan İskoç asıllı bilim insanı Lord Kelvin'den alır.

Kelvin, sıcaklığın ölçüsü birimidir ve uluslararası birim sistemi (SI) tarafından tanımlanmıştır. Kelvin, mutlak sıfır sıcaklığına dayanan bir sıcaklık ölçeği olarak bilinir ve diğer sıcaklık ölçeklerine göre farklı bir ölçüm yöntemi kullanır.

Kelvin'in tanımı, belirli bir moleküler hareketliği ifade eden mutlak sıfır noktasından başlayan sıcaklık ölçeğine dayanır. Kelvin, Celsius ölçeği ile benzerdir ancak farklı bir sıfır noktası kullanır. Celsius ölçeği, suyun donma noktasının 0°C ve kaynama noktasının 100°C olduğu bir ölçekken, Kelvin ölçeği mutlak sıfır noktasını 0 Kelvin (K) olarak tanımlar ve sıcaklık arttıkça Kelvin cinsinden ölçülür.

Kelvin ölçeği, diğer sıcaklık ölçeklerine göre daha doğru ve ölçülebilir bir ölçek olarak kabul edilir. Ayrıca, Kelvin'in diğer sıcaklık ölçekleri ile ilişkisi sabit bir orana sahiptir, bu da Kelvin'in özellikle bilimsel ve endüstriyel uygulamalarda sıkça kullanılmasına neden olur.

Kelvin, termodinamik sistemin sıcaklığını ölçmek için kullanılır ve özellikle endüstriyel uygulamalarda, kimya, fizik, astronomi, mühendislik ve meteoroloji gibi birçok alanda yaygın olarak kullanılır.

Birim aralığı santigrat (Celsius) derecesiyle aynı olan kelvin, sıfır noktası olarak mutlak sıfırı (–273,15 °C) alır. 1954'teki onuncu Ağırlık ve Ölçüler Genel Konferansı'nda (Fr. ) suyun üçlü noktasının termodinamik sıcaklığının (mutlak sıfırla olan farkının) 273,16'da biri olarak tanımlanmıştır.

Santigrat derecesi sıfır noktasını suyun donma noktası olarak aldığından, 0 °C 273,15 K'e eşit olur. Benzer şekilde santigrat derece olarak ifade edilen herhangi bir sıcaklığı kelvine çevirmek için söz konusu değere 273,15 eklenir. Mesela 22 °C = 22 + 273,15 = 295,15 K.

Kelvin sıcaklık birimi, 1967'deki 13. Ağırlık ve Ölçüler Genel Konferansı'ndan beri "derece" sözcüğü kullanılmadan tanımlanmakta ve dolayısıyla derece işareti (°) olmadan yazılmaktadır.

10−12 düzeyinde, 1 kelvinin trilyonda biri kadar olan sıcaklığa ise pikokelvin denir.

Kaynakça

Sıcaklık birimleri
Temel SI birimleri
William Thomson
İskoç icatları
1848 tanıtımları

Kelvin


Arthrobotrys est un genre de champignons de la classe des Orbiliomycetes.

 Usage économique
Plusieurs espèces ou souches d'''Arthrobotrys ont été utilisées en lutte biologique contre les nématodes. On les désigne comme des champignons carnivores.

Liste des espèces
Selon Index Fungorum (site consulté le 23 octobre 2013), le genre compte les espèces suivantes :
Arthrobotrys aggregata - Arthrobotrys alaskana - Arthrobotrys amerospora - Arthrobotrys anomala - Arthrobotrys apscheronica - Arthrobotrys arthrobotryoides - Arthrobotrys azerbaijanica - Arthrobotrys bakunika - Arthrobotrys botryospora - Arthrobotrys brochopaga - Arthrobotrys candida - Arthrobotrys chazarica - Arthrobotrys chilensis - Arthrobotrys cladodes - Arthrobotrys clavispora - Arthrobotrys compacta - Arthrobotrys conoides - Arthrobotrys constringens - Arthrobotrys cylindrospora - Arthrobotrys dactyloides - Arthrobotrys dendroides - Arthrobotrys doliiformis - Arthrobotrys drechsleri - Arthrobotrys elegans - Arthrobotrys ellipsospora - Arthrobotrys entomopaga - Arthrobotrys eudermata - Arthrobotrys foliicola - Arthrobotrys fruticulosa - Arthrobotrys fusiformis - Arthrobotrys guizhouensis - Arthrobotrys hertziana - Arthrobotrys indica - Arthrobotrys iridis - Arthrobotrys irregularis - Arthrobotrys javanica - Arthrobotrys kirghizica - Arthrobotrys latispora - Arthrobotrys longa - Arthrobotrys longiphora - Arthrobotrys longiramulifera - Arthrobotrys longispora - Arthrobotrys mangrovispora - Arthrobotrys megalospora - Arthrobotrys megaspora - Arthrobotrys microscaphoides - Arthrobotrys multiformis - Arthrobotrys multisecundaria - Arthrobotrys musiformis - Arthrobotrys nematopaga - Arthrobotrys nonseptata - Arthrobotrys oligospora - Arthrobotrys oudemansii - Arthrobotrys oviformis - Arthrobotrys perpasta - Arthrobotrys polycephala - Arthrobotrys pseudoclavata - Arthrobotrys psychrophila - Arthrobotrys pyriformis - Arthrobotrys recta - Arthrobotrys reticulata - Arthrobotrys robusta - Arthrobotrys rosea - Arthrobotrys salina - Arthrobotrys scaphoides - Arthrobotrys shahriari - Arthrobotrys shizishanna - Arthrobotrys sinensis - Arthrobotrys soprunovii - Arthrobotrys stilbacea - Arthrobotrys straminicola - Arthrobotrys superba - Arthrobotrys tabrizica - Arthrobotrys thaumasia - Arthrobotrys venusta - Arthrobotrys yunnanensis

Références

 Corda, Pracht-Fl. Eur. Schimmelbild.: 43 (1839).

Liens externes

Orbiliomycetes
Genre de champignons (nom scientifique)

Arthrobotrys


An Miscanthus sacchariflorus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Maximowicz, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eduard Hackel. An Miscanthus sacchariflorus in nahilalakip ha genus nga Miscanthus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Miscanthus

Miscanthus sacchariflorus


Béarn Gaskonca : Bearn ya da Biarn. Fransa'nın güneyinde eski bir bölge. Bölge günümüzde 387 komün üzerinde kuruludur.Gaskonca bölgede yoğun olarak kullanılmaktadır. Yaklaşık nüfus 350.000 civarındadır.

Pyrénées-Atlantiques

Béarn


مرشح إيقاف النطاق  هو مرشح يعمل تماما عكس ما يعمله مرشح تمرير النطاق إذ يقوم برفض أو توهين الترددات الواقعة ضمن نطاق معين ويمرر ما دونها.

مراجع

انظر أيضا
 مرشح الترددات العالية
 مرشح الترددات المنخفضة
 مرشح تمرير النطاق
 مرشح مضاد للتشوهات

مرشحات ضوئية
معالجة الإشارة

مرشح إيقاف النطاق


Robert L. Heilbroner, İktisat Düşünürleri Büyük İktisat Düşünürlerinin Yaşamları ve Fikirleri ya da özgün adıyla The Worldly Philosophers: The Lives, Times, and Ideas of the Great Economic Thinkers kitabında, Harvard Üniversitesi'ne girdiği 1936 yılından itibaren, yıllar boyunca, belli başlı iktisat düşünürleri üzerinde yapmış olduğu çalışmaları derlemiştir.

Robert L. Heilbroner, kitabında:
 İktisadi Devrim
 Adam Smith'in Harika Dünyası
 Parson Malthus ve David Ricardo 'nun Hazin Öngörüleri
 Ütopyacı Sosyalistlerin Düşleri
 Karl Marx 'ın Amansız Sistemi
 Victoria Dönemi ve İktisatın Yeraltı Dünyası
 Thorstein Veblen'in Yaban Toplumu
 John Maynard Keynes'in Sapkınlıkları
 Joseph Schumpeter'in Çelişkileri
 Dünyevi Felsefenin Sonu mu?
gibi konuları ele alırken, tutkuları, zaafları ve hırslarıyla ikitisat tarihine yön vermiş bu düşünürleri ve insanları etkileyen fikirlerini ele almıştır.

İş kitapları
Ekonomi kitapları
2003 kitapları


15955 Johannesgmunden este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
15955 Johannesgmunden este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Linz de Erich Meyer. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,79 ua, o excentricitate de 0,04 și o înclinație de 3,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 15001-16000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi Agnia
Asteroizi cu nume de oameni
Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

15955 Johannesgmunden


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Gemerček enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Gemerček im Okres Rimavská Sobota.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Gemercek


Çamlıkale, Samsun ilinin Ayvacık ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Eski ismi Kamçı olup 1990 yılında bağlı bulunduğu Çökekli Mahalleninden ayrılarak yeni ismini Çamlıkale koymuşlardır.

Coğrafya
Samsun iline 88 km, Ayvacık ilçesine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Ayvacık'ın mahalleleri

Çamlıkale, Ayvacık


إرلنغن  هي مدينة في ولاية بافاريا الألمانية. يعيش بها أكثر من مئة ألف نسمة. أهم ما يميز المدينة هي جامعة إرلنجن نورنبرج، والفروع الرئيسية المتعددة لشركة سيمنز الألمانية.

توأمة
لإرلنغن اتفاقيات توأمة مع كل من:

 رين (1964 - )
 فلاديمير (1983 - )
 ينا (8 أبريل 1987 - )
 ستوك أون ترينت (1989 - )
 بشكطاش (2003 - )
 ريفرسايد (2013 - )

  منذ (1961 - )

أعلام

 هاينريش فاغنر
 لوتار ماتيوس
 فيلهالم دانيال يوزاف كوخ
 كارل جورج كريستيان فون شتاوت
 يوجين يوهان كريستوف اسبير
 جورج سيمون أوم
 بول غوردان
 كارل فريدريش فيليب فون مرتيوس
 إيمي نويثر
 يوهان كريستيان دانيل فون شربر

مراجع

إرلنغن
بلدات بافاريا
مدن بافاريا

إرلنغن


Nicolas Michael Angelis (29 April 1944 – 30 May 2020) was an English actor. He was best known for his television roles as Chrissie Todd in Boys from the Blackstuff, Martin Niarchos in G.B.H. and as a UK narrator of the British children's series Thomas & Friends from 1991 to 2012, as well as several other products and media related to the franchise.

Early life and career

Nicolas Michael Angelis was born on 29 April 1944 in Paddington, London to an English mother, Margaret (née McCulla) (1920–1947), and a Greek father, Evangelos Angelis (1894–1959). He was raised in Dingle, Liverpool. He trained at the Royal Scottish Academy of Music and Drama, Glasgow, where he played roles in, among other works,  Brendan Behan's The Hostage and The Zykovs by Maxim Gorky. He was featured in Boys from the Black Stuff (1982) and G.B.H..

Angelis appeared in comedies such as The Liver Birds (1975–1978) and Luv (1993–1994) and films such as A Nightingale Sang in Berkeley Square (1979) and No Surrender (1985). In 1983, he appeared at the Royal Exchange, Manchester in Harold Pinter's The Caretaker. He was a villain in the revived television series Auf Wiedersehen, Pet (2002), alongside former fellow Black Stuff star Alan Igbon. He narrated the British version of Thomas & Friends from 1991 to 2012.

He narrated John Peel's autobiography, Margrave of the Marshes, which was broadcast on BBC Radio 4 in 2005. In 2006 he starred in Fated, a film set in Liverpool, and in 2007 he appeared in episodes of Midsomer Murders and The Bill. In September 2011 he participated in the BBC Radio 4 programme The Reunion, talking with other cast members about Boys from the Blackstuff.

Personal life
Angelis married the Coronation Street actress Helen Worth in 1991, although they had been a couple since the mid 1970s. They divorced in 2001, following his much-publicised affair with the woman who would become his second wife, Welsh model Jennifer Khalastchi, whom he married in 2003. He and Worth remained friends.

He was the younger brother of fellow actor Paul Angelis.

Death
Angelis died from a heart attack at his home in Berkshire on 30 May 2020, at the age of 76.

Filmography

Film

Television

Video games

References

External links

1944 births
2020 deaths
20th-century English male actors
21st-century English male actors
Alumni of the Royal Conservatoire of Scotland
English male film actors
English male television actors
English male voice actors
English people of Greek descent
People from Dingle
Male actors from Liverpool
Male actors from London
Actors from Paddington

Michael Angelis