Kal Ho Naa Ho (, ), also abbreviated as KHNH, is a 2003 Indian Hindi-language romantic drama film directed by Nikhil Advani, written by Karan Johar with dialogue by Niranjan Iyengar, and produced by Yash Johar. The film stars Jaya Bachchan, Shah Rukh Khan, Saif Ali Khan, and Preity Zinta, with Sushma Seth, Reema Lagoo, Lillete Dubey, and Delnaaz Irani in supporting roles. In the film, Naina Catherine Kapur (Zinta) and Aman Mathur (Shah Rukh Khan) fall in love, but a secret prevents him from reciprocating his feelings and results in a plan to set Naina up with her best friend, Rohit Patel (Saif Ali Khan).

Collaborating with Johar, Shankar–Ehsaan–Loy composed the soundtrack and score. Anil Mehta, Manish Malhotra, and Sharmishta Roy were the cinematographer, costume designer and art director, respectively. Principal photography took place in Toronto, New York City, and Mumbai from January to October 2003. The soundtrack was released on 27 September 2003 to positive reviews; the title song, "It's The Time To Disco", "Kuch To Hua Hai", and "Pretty Woman" were particularly well-received.

Kal Ho Naa Ho was released on 28 November 2003 with the promotional tagline, "A Story of a Lifetime ... In a Heartbeat". The film received positive critical feedback and was commercially successful; it grossed 860.9 million (US$18.8 million), and was the highest-grossing Indian film of the year. The film explores non-resident Indians, inter-caste marriage, and homosexuality through innuendo and homosocial bonding. It won two National Film Awards, eight Filmfare Awards, thirteen International Indian Film Academy Awards, six Producers Guild Film Awards, three Screen Awards, and two Zee Cine Awards in 2004.

Plot

Naina Catherine Kapur is a pessimistic, uptight MBA student who lives in New York City with her widowed mother Jennifer, disabled brother Shiv, adopted sister Jia and paternal grandmother Lajjo. Jennifer runs an unsuccessful café with her neighbour, Jaswinder "Jazz" Kapoor. Lajjo is hostile to Jennifer and Jia as she believes that Jia's adoption led her son (Jennifer's husband and Naina's father) to commit suicide.

Naina has two best friends: her classmate, Rohit Patel, and Jaspreet "Sweetu" Kapoor, Jazz's sister. Her life is dull and overshadowed by the loss of her father until Aman Mathur and his mother move in next door with his uncle, Pritam Chaddha. Aman's cheerfulness gradually wins over Naina's family and he slowly starts to solve their problems. He suggests that they change the café to an Indian restaurant and its success alleviates their financial burdens. Aman encourages Naina to be happy and to live life to the fullest; she ends up falling in love with him.

Rohit also falls in love with Naina and asks Aman's help in expressing his feelings. Naina tells Rohit there is something she must say to him, leading him to think that she reciprocates his feelings. Naina reveals she is in love with Aman instead. Shaken, Rohit calls Aman to tell him what has happened. Naina goes to Aman's house and is shocked to see a wedding photograph of Aman and his wife, Priya. Heartbroken, she leaves.

Aman's mother confronts him about what has happened. He says he loves Naina but has decided to hide it because he is dying from a heart condition. He is not actually married. Priya is his childhood friend and doctor. Aman vows to bring Naina and Rohit together before he dies. He believes that Rohit will be able to provide for her better than he can. He hatches a plan to transform Naina and Rohit's bond, and gradually their friendship blossoms into love. Naina discovers his plan and chides Aman for trying to ruin her friendship with Rohit. Aman takes out Rohit's diary and confesses his feelings for Naina, saying they are Rohit's. Naina forgives Aman and Rohit.

Rohit proposes to Naina, and she accepts. Lajjo and Jennifer have a serious fight regarding Jia, who calls on Aman for help. Aman had previously discovered the truth about Jia's parents and despite Jennifer's objections, he reveals to Lajjo that her son had an extramarital affair and fathered Jia. When Jia's biological mother refused to accept her, Jennifer adopted her. Unable to deal with the guilt, Jennifer's husband committed suicide. An emotional Lajjo realises her mistakes and reconciles with Jennifer and Jia. Naina gains closure after learning the truth about her father's death.

During Naina and Rohit's engagement, Aman has a heart attack. Only his mother knows he has been admitted to the hospital. Naina encounters Priya at a jewellery store, whom she recognises as Aman's wife. She introduces herself and her husband, Abhay, who reveals the truth about Aman. Shocked, Naina realises that Aman has sacrificed his love for her and leaves the mall in an emotional frenzy. Priya calls up Aman and informs him about what happened. Aman leaves the hospital and meets a frustrated Rohit, who asks why he and not Aman should marry Naina. Aman urges Rohit to marry Naina as a sign of respect for his dying wish to see Naina happy. Aman meets Naina, and they embrace while he tries to persuade her that he does not love her. Rohit and Naina's wedding, which Aman attends, takes place soon afterwards.

Sometime after the wedding, Aman is on his deathbed and says goodbye to everyone. He is left alone with Rohit after Naina leaves the room in tears. Aman makes him promise that, although Naina is with Rohit in this lifetime, he will get her in the next.

Twenty years later, a middle-aged Naina tells a grown-up Jia how Aman affected every aspect of their lives. They are joined by her daughter Riya and Rohit, who tells Naina that he loves her as they embrace.

Cast

 Jaya Bachchan as Jennifer Kapur
 Shah Rukh Khan as Aman Mathur
 Saif Ali Khan as Rohit Patel
 Preity Zinta as Naina Catherine Kapur
 Sushma Seth as Lajwanti "Lajjo" Kapur
 Reema Lagoo as Namrata Mathur
 Lillete Dubey as Jaswinder "Jazz" Kapoor
 Delnaaz Paul as Jaspreet "Sweetu" Kapoor
 Shoma Anand as Kammo
 Kamini Khanna as Vimmo
 Ketki Dave as Sarlaben Patel
 Sulbha Arya as Kantaben
 Athit Naik as Shiv Kapur
 Jhanak Shukla as Jiah Kapoor
 Simone Singh as Camilla
 Satish Shah as Karsanbhai Patel
 Rajpal Yadav as Guru
 Dara Singh as Pritam Chaddha

Special appearances
 Sanjay Kapoor as Abhay Malhotra
 Kajol as a dancer in the song "Maahi Ve"
 Rani Mukerji as a dancer in the song "Maahi Ve"
 Sonali Bendre as Dr. Priya Malhotra
 Dheepesh Bhatt as Frankie Ramdayal
 Anaita Shroff Adajania as Geeta Parekh

Uncredited appearances
 Anil Mehta as Rajnath Kapur
 Farah Khan and Karan Johar as customers in Jenny's restaurant
 Uday Chopra as a narrator who says "Day 6"

Production

Origin

Unhappy with the polarising response to his 2001 production, Kabhi Khushi Kabhie Gham..., Karan Johar decided to make what he called "a cool film" with "a different energy" from his previous projects. He began working on the script for a film that would later be titled Kal Ho Naa Ho. Before the filming started, it was initially entitled Kabhi Alvida Naa Kehna, but Johar later changed it to Kal Ho Naa Ho (naming it after the song "Aisa Milan Kal Ho Naa Ho" from the 1997 film Hameshaa). He used the former title Kabhi Alvida Naa Kehna for his 2006 unnamed film.

Around the same time, Nikhil Advani, who had served as an assistant director for Is Raat Ki Subah Nahin (1996), Kuch Kuch Hota Hai (1998), Mohabbatein (2000), and Kabhi Khushi Kabhie Gham..., had planned to direct a spy thriller set in Kashmir featuring Shah Rukh Khan. Advani sent an initial draft to Johar and his father, Yash Johar. They felt it was controversial and did not want Advani to choose such a risky subject for his debut film. Johar described Kal Ho Naa Hos script to Advani who agreed to direct the film if he could make it his way. Johar agreed since he preferred not to direct the film to avoid repeating previous mistakes. He later regretted the decision and thought about taking over from Advani but refrained from doing so out of courtesy. Advani said that Johar "underestimated himself" thinking he could not "do justice to it." In an interview with Sukanya Verma of Rediff.com, Advani described Kal Ho Naa Ho as "the story of a family which is bogged down with a lot of problems"; one man enters their lives "and solves all their problems and makes them realise how their problems are not as big as they are perceived to be."

Cast and crew

Jaya Bachchan, Shah Rukh Khan, Saif Ali Khan and Preity Zinta were cast in the lead roles in December 2002. The first name of Shah Rukh Khan's character, Aman, was a departure from his previous collaborations with Johar where his first name in Kuch Kuch Hota Hai and Kabhi Khushi Kabhie Gham... was Rahul. Salman Khan, who is not related to Shah Rukh or Saif, and Kareena Kapoor were initially offered the roles of Rohit and Naina. Salman declined the offer because he did not wish to "play second fiddle", and Kapoor refused the role because of a salary dispute with Johar. Saif and Zinta subsequently agreed to be part of the project.

Neetu Singh was approached for the role of Naina's mother, Jennifer, but she declined. It was then offered to Bachchan, who was initially reluctant to take on the role. After Advani told her he would make the film in the style of Hrishikesh Mukherjee and Gulzar, both of whom were Bachchan's favourite directors, she changed her mind immediately, accepting the part. Kajol and Rani Mukerji made special appearances in the song "Maahi Ve". Vogue India fashion director Anaita Shroff Adajania made a cameo appearance as Geeta Parekh, Naina and Rohit's fellow MBA candidate. Farida Jalal was originally offered the role of Jennifer's mother-in-law, Lajwanti, but she declined as she did not want to appear as Bachchan's onscreen mother-in-law, having recently starred with her in Kabhi Khushi Kabhie Gham..., wherein she played a character similar to Bachchan's age. Thereafter, Sushma Seth, who had played Bachchan's mother in Kabhi Khushi Kabhie Gham..., was cast in the role.

Kal Ho Naa Ho was the last film produced by Yash Johar before his death on 26 June 2004. While Karan wrote the story and screenplay, the dialogue was written by Niranjan Iyengar. Anil Mehta and Sanjay Sankla were signed as cinematographer and editor, respectively; Mehta also appeared briefly as Naina's father (Jennifer's husband) at the beginning of the film. Sharmishta Roy was the film's production designer. Farah Khan choreographed the song scenes and appeared as a customer in Jennifer's café. Actor Arjun Kapoor was an assistant director of the film.

Costume design
The film's costumes were designed by Manish Malhotra. Zinta said in an interview with Subhash K. Jha that she preferred "a very 'preppy' look", similar to Ali MacGraw's in Love Story (1970), and wore glasses to indicate Naina's initially serious nature. Johar wanted Bachchan to wear jeans, believing that "it would be nice" for the audience "to see her in something unusual" and "break new ground" giving her a "fresh" look. Bachchan accepted without hesitation telling Johar, "If you are making it, I'll do it". Zinta designed and sewed the clothes for Gia's dolls in the film.

Pre-production
Johar and Advani were fascinated with New York City and wanted to set Kal Ho Naa Ho there. Johar went to New York City while he worked on the film's script and stayed at least one-and-a-half months studying the people, their culture, how they commute and the lifestyle of Americans and the non-resident Indians (NRI) there. He "sat in Central Park, stared at people, wrote the film, came back to Mumbai, narrated it to everybody, selected the cast."

The city appealed to Advani, since he believed it mirrored Naina's personality. He summarised the similarity between the two: "You can be surrounded by millions of people right in the middle of Grand Central Station. And you can be extremely lonely." He had never been to New York City before, and used the films of Woody Allen, Martin Scorsese, Rob Reiner and Nora Ephron to learn about life there. Like Johar, Advani analysed everything about the city:

Principal photography
Kal Ho Naa Ho was made on a budget of 220 million (about US$4,818,211 in 2003) or 300 million (about US$6,570,302 in 2003). Principal photography began on 20 January 2003 in Mumbai. Shah Rukh Khan became ill after four days of shooting and told Johar he would be unable to continue with the project, but Advani asked Johar to wait until the actor recovered. Khan's illness lasted for six months. Scenes with Saif Ali Khan and Zinta, including the song, "Kuch To Hua Hai", were shot in Toronto over an eight-day period in March–April 2003. Johar said in an interview with Subhash K. Jha that he tried to complete the film in Toronto thinking it would be a good substitute for New York City and avoid budget problems. He came to believe the idea was unoriginal and would not work out.

The 80-person production unit then moved to New York City for additional filming in July 2003, when Shah Rukh Khan joined them. Advani and Mehta wanted to capture the city's change of seasons from winter to summer to highlight the transformation of Naina's personality, but were unable to do so due to Shah Rukh Khan's illness. As a result, they filmed the sequences set in New York City during the summer.

Shooting in New York City began on 15 July, covering areas in and around the five boroughs and on Long Island. The street where Aman and Naina live was filmed in Brooklyn, where the unit camped for two weeks in local houses. A body double was used for Zinta's jogging scene during the film's opening credits since she had injured herself while shooting it. The Northeast blackout of 2003 forced the unit to cancel some filming. The shooting schedule in New York City lasted for fifty-two days. The final scenes, which included some songs, were filmed at the Filmistan Studios in Mumbai over about fifty days beginning in August 2003. Shooting ended in October 2003, "Maahi Ve" being the last scene filmed. According to Shah Rukh Khan, Kal Ho Naa Ho was made in sync sound as there were many indoor sequences in the film. He noted that sync sound "improved" his performance "considerably" describing it as "one of the biggest blessings for an actor."

Johar had planned the film's climax differently, but Yash Johar persuaded him that Aman should die. Given Shah Rukh Khan's screen persona, he believed Aman's death would have a bigger impact on the audience. In September 2015, Shah Rukh Khan revealed that Johar "made a special edit" of the film for his children as a favour to him; in this version, the film ends before his character dies.

Thematic analysis
Kal Ho Naa Ho continued the trend set by Dilwale Dulhania Le Jayenge (1995) in which Indian family values are always upheld, regardless of the country of residence. Social and cultural analysis professor Gayatri Gopinath (author of Impossible Desires: Queer Diasporas and South Asian Public Cultures) noted how the film asserts "the essential Indianness" of its characters, and the entry of Aman Mathur gives them a sense of pride in their identity as Indians. This is seen when Aman helps overcome Jennifer Kapur's financial constraints by turning her café into an Indian restaurant and replacing the American flag with the Indian tricolour. In Postliberalization Indian Novels in English: Politics of Global Reception and Awards, Maria Ridda compares the film with Kuch Kuch Hota Hai because both films depict the internalisation of Western ideologies into Indian culture. Ridda agrees with Gopinath on the impact of Aman's transformation of Jennifer's café. She notes that all of Jennifer's friends and family work together on the renovation and it reinforces "a 'pan-Indian' sense of belonging."

In an extensive comparative analysis of Kal Ho Naa Ho with Siddharth Anand's 2005 film, Salaam Namaste, Cleveland State University School of Communication assistant professor Anup Kumar believes the films are similar representing "as an archetype" the "unity in diversity of the characters. In Salaam Namaste, the characters are from across India—one is from Bangladesh. Kumar notes that the characters' last names "signify ethnicity and caste." In Kal Ho Naa Ho, Jennifer and Lajjo are a Christian and Punjabi Sikh, respectively; Rohit is a Gujarati. According to Kumar, Rohit and Naina's marriage symbolises the unity of the people of Punjab and Gujarat. Both films emphasise different aspects of marriage. In Salaam Namaste, central characters Nick and Ambar's (Saif Ali Khan and Zinta) professional careers come first and they are fearful of commitment. Conversely, in Kal Ho Naa Ho the tradition of love-cum-arranged marriage is encouraged.

Many critics noted Aman's resemblance to Rajesh Khanna's character, Anand Saigal, in Hrishikesh Mukherjee's Anand (1971). In both films, the protagonist is diagnosed with a terminal illness but believes in living life to the fullest. Despite accepting Aman and Anand's similar personalities, Mayank Shekhar of Mid-Day felt that the film had more in common with Farhan Akhtar's directorial debut, Dil Chahta Hai (2001), "in its look and lingos". Film journalists and critic, Komal Nahta, in his review of Kal Ho Naa Ho for Outlook, Ram Kamal Mukherjee of Stardust, Jitesh Pillai of The Times of India, and Paresh C. Palicha of The Hindu all agreed that the film is thematically similar to Anand. Each felt it shared common aspects with other films starring Khanna: 1970s Safar, where terminal illness is also a central motif, and Bawarchi (1972), in which the protagonist mends relationships between families and friends. Pillai also compared Shah Rukh Khan's death to Tom Hanks' in the 1993 legal drama, Philadelphia.

Some reviewers and scholars believe that Kal Ho Naa Ho has indirect homosexual themes. Manjula Sen of The Telegraph and Mimansa Shekhar of The Indian Express feel there is homosexual innuendo, particularly in scenes where Rohit's servant Kantaben finds Rohit and Aman in what she thinks are compromising situations, leading her to believe they are a couple. Dina Holtzman writes in her book, Bollywood and Globalization: Indian Popular Cinema, Nation, and Diaspora, that Aman's death was similar to the death of Jai (Amitabh Bachchan's character in the 1975 film, Sholay). According to Holtzman, their deaths broke the bond between the two male leads and were necessary to establish a normative heterosexual relationship between Rohit and Naina in Kal Ho Naa Ho, and Veeru and Basanti in Sholay.

Music

Johar ended his association with the composing duo Jatin–Lalit after they stated publicly they were dissatisfied with his decision to use other music directors for Kabhi Khushi Kabhie Gham.... The soundtrack for Kal Ho Naa Ho was composed by Shankar–Ehsaan–Loy in their first collaboration with Johar, with lyrics by Javed Akhtar.

Unlike in many previous Bollywood films, Johar complied with international copyright laws and obtained permission to rework Roy Orbison's 1964 song "Oh, Pretty Woman" for the film; the revised song was entitled "Pretty Woman". The music for the title song, "Kal Ho Naa Ho", was composed by Loy Mendonsa, while he and Advani were at a German Bakery in Pune. Advani wanted a song thematically similar to Celine Dion's 1997 recording of "My Heart Will Go On", which he was humming at the time. When he heard it, Mendonsa came up with the tune and recorded it on his phone. After Shankar Mahadevan and Ehsaan Noorani listened to it, the trio composed the song.

The soundtrack was released on 15 September 2003 under the Sony Music India label. The audio launch ceremony was held two days later at the Taj Lands End in Mumbai. The album had positive reviews and the title song, "It's the Time To Disco", "Kuch To Hua Hai" and "Pretty Woman" became popular. A Bollywood Hungama critic called it "a fabulous amalgamation of Indian melodies and contemporary sound." Another reviewer on the same website felt that, apart from "Kal Ho Naa Ho" and "Kuch To Hua Hai", the rest of the songs were in the average' to 'very average' category". Vipin Nair of Film Companion ranked the soundtrack 66th on his list of "100 Bollywood Albums". Nair noted that although the album "had a fairly diverse set of songs", he chose the title song as his favourite and called it "among the most moving songs produced since the start of the century". It was one of the highest-selling album of the year in India, with sales of over 2.3 million copies. The title track was referenced in 2015 by the German Embassy in India, which produced an eight-minute video entitled Lebe Jetzt ("Live now" in German). The video features German Ambassador to India Michael Steiner, his wife Elisse and former Indian Minister of External Affairs Salman Khurshid in the roles played by Shah Rukh Khan, Zinta and Saif Ali Khan respectively.

Release

Kal Ho Naa Ho was released on 28 November 2003, and promoted with the tagline, "A Story of a Lifetime ... In a Heartbeat". Its international distribution rights were acquired by Yash Raj Films. The film won the Prix Du Public award when it was screened at the 2004 Valenciennes Film Festival. It was also shown at the Marrakech International Film Festival in 2005.

Costumes worn by Shah Rukh Khan, Saif Ali Khan, and Zinta were auctioned in December 2003 by Fame Adlabs in Mumbai. The film's script was added to the Margaret Herrick Library, the main repository of the Academy of Motion Picture Arts and Sciences, later that month.

Reception

Critical response

India
Kal Ho Naa Ho received positive reviews from critics, with the direction, story, screenplay, music, cinematography and performances gaining the most attention. Film critic and author Anupama Chopra praised Advani's direction, noting in her India Today review that he "emerges as a distinctive voice". Although she appreciated its technical aspects, she criticised the film's first half and its sub-plots. Mayank Shekhar called Kal Ho Naa Ho "a carefully constructed compendium of moments" which helped the audience "to feel lighter and to lighten up", concluding that "it works and is worth your entertainment bucks." Komal Nahta praised the film's direction, screenplay and lead performances—particularly Shah Rukh Khan, calling his character Aman "one of the best roles of his career." Ram Kamal Mukherjee described Zinta's performance as "astounding", saying that she "skillfully handled the hues of the complex character" and "walked through the character with elan." Mukherjee called Advani's and Johar's treatment of the story "unique", admiring the film's technical aspects and its treatment of homosexuality "with a dash of [humour], and thankfully by not degrading its social connection."

Jitesh Pillai described Johar's screenplay as "endearing", writing that it "pinwheels with abandon from the bachelor with a heart of gold to the obdurate female lead." Pillai also praised the performances of Shah Rukh Khan and Saif Ali Khan, particularly their on-screen relationship and comic timing. He called Shah Rukh Khan "wonderful", describing him as "the soul" of the film and writing that Ali Khan's "joie de vivre makes it one of the most delectable performances seen in recent times." Rama Sharma of The Tribune thought that Shah Rukh Khan "infuses enough spark and affection", but was "overcharged" at times. He praised Mehta's cinematography for capturing nuances and "heightening the emotion."

In The Hindu, Paresh C. Palicha praised Iyengar's "witty and crispy" dialogue but criticised the characters' Indian accents. Another Hindu critic, Ziya Us Salam, agreed with Nahta that the film belonged to Shah Rukh Khan. Although Shah Rukh Khan "does the same thing over and over again", he performs his role "with such panache that all you can do is sit back and wait for that master artiste to unfold his magic again." A third review in The Hindu by Chitra Mahesh called Kal Ho Naa Ho "a smartly-made film" and praised Saif Ali Khan's performance, saying that "he has proved yet again what a wonderfully natural actor he is." However, she wrote that Shah Rukh Khan "tries too hard to impress".

Rohini Iyer of Rediff.com praised Kal Ho Naa Ho "fresh" storytelling and "spicy humour", saying that Zinta "captures the spirit" of her character. She concluded her review by saying that the film "will carry you with its exuberance." According to Archana Vohra of NDTV, Advani "seems to have come up with an innovative way to present a done-to-death plot" and added: "Irrespective of the frills, fancy clothes and well-dressed stars, the film does strike a chord". Vohra, finding Bachchan "extremely well cast" as Jennifer and Saif Ali Khan's screen presence "electrifying", criticised Shah Rukh Khan for "playing the same kind of roles" as he did in Dilwale Dulhania Le Jayenge, Kuch Kuch Hota Hai and Kabhi Khushi Kabhie Gham..., but he "isn't too bad. Just needs to go easy on the histrionics."

Overseas
Kal Ho Naa Ho received a rating of 70 percent on the review aggregator website Rotten Tomatoes based on ten reviews, with an average rating of 7.25 out of 10. Metacritic, which uses a weighted average, has given the film a score of 54 based on four reviews, indicating "mixed or average reviews".

In a positive review, Dave Kehr of The New York Times described Kal Ho Naa Ho as "a vigorous Bollywood blend of romantic comedy and family melodrama" and "a rich meal that may best be reserved for stomachs accustomed to such bountiful fare." Writing for Variety, Derek Elley called the film a "slam-dunk" effort from Johar, with "a lightness of touch that sets it apart from the previous hits." Elley praised Saif Ali Khan and Zinta, noting that they "more than hold" their own "against a huge cast". Manish Gajjar of the BBC found the script "fresh and appealing", and that Advani proves "he has the natural ability to handle both the lighter and serious moments in the film." Gajjar termed Kal Ho Naa Ho a "well-crafted product".

David Parkinson of Radio Times wrote that the film "retains a distinctive Bollywood flavour", despite being inspired by "Hollywood romantic comedies". Parkinson criticised its length. He noted: "The pace slackens as plot demands take precedence over set pieces". Jami Bernard of the New York Daily News wrote, "Bollywood musicals, those big, loud, colorful extravaganzas from India, are an acquired taste and much of Kal Ho Naa Ho doesn't translate easily"; despite this mixed review, Bernard noted that the lead cast's characters "grow on you."

Box office
Kal Ho Naa Ho was successful at the box office, particularly overseas due to its New York City setting. Kal Ho Naa Ho was released on 400 screens across India and grossed 21.7 million (US$475,000 in 2003) on its opening day, the year's fourth-highest first-day earnings. It earned 67.1 million (US$1.47 million in 2003) by the end of its opening weekend, breaking Koi... Mil Gaya record for the year's best opening weekend for Hindi films in India. At the end of its first week, the film collected 124.5 million (US$2.7 million in 2003). Kal Ho Naa Ho earned 581.8 million (US$12.7 million in 2003) in India and became the second-highest-grossing Indian film of 2003 in India, behind Koi... Mil Gaya.

Abroad, Kal Ho Naa Ho was released in 37 theatres in the United Kingdom. The film debuted in sixth place and grossed 29.41 million (about US$644,000 in 2003) over its first weekend, exceeded only by Kabhi Khushi Kabhie Gham.... In the United States, where it premiered on 52 screens, it earned 34.62 million (US$758,000 in 2003) by the end of its four-day first weekend. By the end of its first week, the film had grossed 84.64 million ($1.8 million in 2003), the year's highest overseas first-week gross for an Indian film. In the first month after its release, Kal Ho Naa Ho collected about 180 million (US$3.9 million in 2003) in the UK and US, grossing in the UK top ten. It earned 279.1 million (US$6.1 million in 2003) overseas, becoming the year's highest-grossing Indian film world wide. Box Office India estimated the film's total collections to be 860.9 million (US$18.8 million in 2003), making it 2003's most profitable Indian film.

Awards and nominations

At the 51st National Film Awards, Shankar–Ehsaan–Loy received the award for Best Music Direction and Sonu Nigam received the Best Male Playback Singer award. Kal Ho Naa Ho received eleven nominations at the 49th Filmfare Awards, and won eight—the most for any film that year, including: Best Actress (Zinta), Best Supporting Actor (Saif Ali Khan) and Best Supporting Actress (Bachchan). The film won thirteen of its sixteen nominations at the 5th IIFA Awards, including: Best Film, Best Actress (Zinta), Best Supporting Actor (Saif Ali Khan) and Best Supporting Actress (Bachchan).

See also

 List of films set in New York City
 List of highest-grossing Indian films

Notes

References

Bibliography

External links
 Official Website

2000s Hindi-language films
2003 directorial debut films
2003 films
2003 romantic drama films
Films directed by Nikkhil Advani
Films distributed by Yash Raj Films
Films scored by Shankar–Ehsaan–Loy
Films shot in India
Indian films set in New York City
Indian romantic drama films
Foreign films set in the United States
Films about Indian Americans
Films shot in Toronto
Films shot in New York City
Films shot in Mumbai

Kal Ho Naa Ho


පාහියන් ලෙන යනු ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ කළුතර දිස්ත්‍රික්කයේ පාහියන්ගලහි ඇති විශාල ලෙනකි.  ෆා හියන් නම් චීන ජාතික භික්ෂූන් වහන්සේගේ නමින් ලෙන නම්කර ඇත. මේ අසල විහාරස්ථානයක්ද වේ. මෙම ලෙන පශ්චාත් පෙලෙස්ටොසීන මානව ඇටසැකිලි වල ශේෂයන් 1960-1980 යන කාලයන් වලදී හමුවීම හේතුවෙන් වැදගත් වේ.මෙය දකුණු ආසියාවේ කටාරම් නොකෙටූ විශාලතම ස්වාභාවික ගල් ලෙනයි.මෙහි මිනිසුන් 3500කට එකවර සිටිය හැකිය.මෙහි විශාලත්වය දැක ගැනීමට ගුහාව ඇතුලටම ගොස් පිටත බැලිය යුතුය.මෙහි අවුරුදු 35000-60000 අතර කාලයේ ආදී මානවයා වාසය කර ඇත.ඔවුන් මුහුදු මාළු, ලුණු ,මෝර දත් පළඳනා භාවිතා කර තිබේ.මෙම ගල්ලෙන ගලක් වසර සියක්දහස් ගණනක් මුළුල්ලේ  විඛාදනය වීමෙන් සෑදී ඇත.

ප්‍රාග් ඓතිහාසික මානව නෂ්ටාවශේෂ  1986 සිට 2010 දක්වා කරනු ලැබූ පර්යේෂණ අනුව මානව අස්ථි හමුවන අතර ඒවා මගින් මනවයන්15 දෙනකු පිලිබදව තොරතුරු හමුවේ . එමෙන්ම කාන්තා අස්ථි කොටස්ද හමුවේ .එය සම්පූර්ණ ශරීරයකි . උස අඩි 5 '3 ක් වේ .

මේ ලිපිත් බලන්න
බලං‌ගොඩ මානවයා
බටදොඹලෙන

මූලාශ්‍ර
Kenneth A. R. Kennedy, "Fa Hien Cave", in Encyclopedia of Anthropology ed. H. James Birx (2006, SAGE Publications; ISBN 0-7619-3029-9)
"Pre- and Protohistoric settlement in Sri Lanka" — S. U. Deraniyagala, Director-General of Archaeology, Sri Lanka
Kenneth A. R. Kennedy and Siran U. Deraniyagala, Fossil remains of 28,000-year old hominids from Sri Lanka, Current Anthropology, Vol. 30, No. 3. (Jun., 1989), pp. 394–399.
Kenneth A. R. Kennedy, T. Disotell, W. J. Roertgen, J. Chiment and J. Sherry, Biological anthropology of upper Pleistocene hominids from Sri Lanka: Batadomba Lena and Beli Lena caves, Ancient Ceylon 6: 165-265.
Kenneth A. R. Kennedy, Siran U. Deraniyagala, W. J. Roertgen, J. Chiment and T. Disotell, Upper Pleistocene fossil hominids from Sri Lanka, American Journal of Physical Anthropology, 72: 441-461, 1987.

ප්‍රාග් ඓතිහාසික යුගය - ශ්‍රී ලංකා
කළුතර දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

පාහියන් ලෙන


Die bbg Berliner Baugenossenschaft eG (Eigenschreibweise: bbg BERLINER BAUGENOSSENSCHAFT) ist eine deutsche Wohnungsbaugenossenschaft mit Sitz in Berlin.

Mit einem Wohnungsbestand von 7018 Wohneinheiten verteilt auf 89 Wohnanlagen (Stand: 30. September 2022) gehört sie zu den größten der rund 80 Baugenossenschaften in Berlin. Der Bestand verteilt sich auf 21 der 96 Berliner Ortsteile. Am 30. September 2022 hatte die bbg 11.986 Mitglieder.

Geschichte
Die Genossenschaft wurde am 16. Mai 1886 mit 28 Mitgliedern gegründet und ist damit die älteste Wohnungsbaugenossenschaft in Berlin. Im Herbst 1886 wurde das erste Zweifamilienhaus in Adlershof fertiggestellt, die Mitgliederzahl war auf 58 gestiegen. 1887 wurde das zweite Haus fertiggestellt, 1888 weitere sechs und 1889 achtzehn. Am 1. Januar 1890 zählte sie 652 Genossenschaftsmitglieder. 1906 entstand das erste Miethaus, das Karl-Schrader-Haus, an der Ecke Malplaquet- und Liebenwalder Straße im Wedding.

Mit Ende des Ersten Weltkrieges und Einführung der Rentenmark im Jahr 1924 herrschte in Berlin große Wohnungsnot. Wie andere gemeinnützigen Unternehmen, war die bbg in den 1920er Jahren gezwungen, sich vom Eigenheim- auf den Miethausbau umzustellen.
In fünf Jahren schuf die bbg ein Bauprogramm und errichtete neue Wohnanlagen in Köpenick, Reinickendorf, Lichtenberg, Steglitz, Weißensee und Neukölln. Somit entstanden auch in Uhlenhorst und in Kaulsdorf die ersten 56 Mietwohnungen. Bis zum 40. Jubiläum im Mai 1926 wurden in Köpenick weitere 12 Wohnungen fertig, 116 Wohnungen waren in Reinickendorf und Lichtenberg im Bau und 173 Wohnungen befanden sich in Steglitz in Vorbereitung. So verfügte die bbg Ende 1926 über 324 Mietwohnungen. Ende 1929 war diese Zahl auf 1120 gestiegen. 1930 wurden in Pankow 324 Wohnungen fertiggestellt, somit verwaltete die bbg rund 1500 Wohneinheiten im Mietwohnungsbau in ganz Berlin. Im Zweiten Weltkrieg wurde auch der Wohnungsbestand der bbg stark zerstört. Von 1731 Wohnungen blieb nur jede fünfte unbeschädigt, 362 Wohnungen waren total zerstört.

Margareta Spettmann kümmerte sich nach Beendigung des Zweiten Weltkrieges vom Neuköllner Ilsenhof aus um die Belange der bbg. 1946 bestellten die Genossenschaftsmitglieder Margareta Spettmann zum ordentlichen Vorstandsmitglied. Ihr gelang es bis 1947, zwei Drittel der beschädigten Wohnungen wieder bewohnbar zu machen. Im Jahre 1958 wurde in Charlottenburg mit dem Bau von 168 Wohnungen begonnen,  1959/60 kamen 162 Wohnungen im Bezirk Wedding und 1961 noch einmal 165 in Tempelhof hinzu. So entstanden fast 500 Wohnungen in den fünfziger Jahren, ausgestattet mit Zentralheizung, zum Teil innenliegenden Bädern und Aufzug. Insgesamt verfügte die bbg damit wieder über 1659 Wohnungen. Nach Margareta Spettmann ist der Verein benannt, der vielfältige Mieteraktivitäten organisiert.

Mit der Teilung Berlins wurde der Genossenschaft die Verfügungsgewalt über 613 im Ostsektor der Stadt gelegenen Wohnungen entzogen. 1967 erwarb die bbg 13 Grundstücke an der Kurfürsten-, Machon-, König- und Kochstraße als Sanierungsträger. Anfang der 70er Jahre entstand als größtes Nachkriegsobjekt die Wohnanlage im Ortolanweg mit insgesamt 565 Wohnungen und zwei Gemeinschaftseinrichtungen. Sie wurde im Dezember 1975 fertiggestellt.

Die deutsche Wiedervereinigung brachte für die Genossenschaft das Zusammenwachsen ihres ehemals geteilten Wohnungsbestandes in Ost und West. Während dieser Prozess in Weißensee, Köpenick und Lichtenberg relativ konfliktlos verlief, entstanden größere Schwierigkeiten in Pankow und Hellersdorf, wo Wohnungen teilweise noch in der zweiten Hälfte der 1980er Jahre enteignet wurden. Danach versuchte die bbg, ihren Bestand im Ostteil der Stadt auf Schwerpunktbereiche zu konzentrieren. Dabei kam es 1993 zum Tausch von Bestandsliegenschaften mit dem Beamten-Wohnungs-Verein zu Köpenick eG – 32 Wohnungen der Siegfried-Straße wurden in die Lichtenberger Siedlung integriert und im Gegenzug 34 Wohnungen in Uhlenhorst abgegeben.

Die Genossenschaft hat den Anspruch, mietpreisdämpfend auf den Wohnungsmarkt zu wirken und engagiert sich im Sinne einer Stabilisierung von bestehenden Quartiersstrukturen. Es werden keine Wohnanlagen verkauft oder in Eigentumswohnungen umgewandelt. Jedes Mitglied hat das Recht auf lebenslanges Wohnen.

Mit Wirkung vom 1. Oktober 2018 traten Vorstandsbeschlüsse in Kraft, die neue Mitgliedschaften und den Erwerb freiwilliger Geschäftsanteile beschränken. Bis auf Widerruf werden neue Mitglieder nur aufgenommen, wenn sie aktiv wohnungssuchend sind und die Versorgung mit Wohnraum als umsetzbar eingeschätzt wird. Als Gründe wurden die das Angebot übersteigende Nachfrage, die stabile Eigenkapitallage der Genossenschaft und die im Vergleich zum Kapitalmarkt hohe Rendite angeführt.

Objekte
Der Bestand zum 30. September 2018 umfasste 7026 Wohnungen, 76 Gewerbeeinheiten und 1547 Garagen/Stellplätze, verteilt auf 88 Wohnanlagen.

Ausgewählte Wohnhäuser und -anlagen sind:

Karl-Schrader-Haus

Das Karl-Schrader-Haus wurde 1906 als erstes von der bbg errichtetes Mietshaus nach einem der Gründungsvätern der Genossenschaft benannt, dem Juristen Karl Schrader (1834–1913). Das Gebäude liegt an der Ecke Malplaquet- und Liebenwalder Straße im Wedding. Vierzehn Aufgänge verteilen sich um zwei Innenhöfe und einen offenen Straßenhof, um die verschatteten Verhältnisse Berliner Hinterhäuser zu vermeiden. Einige Wohnungen verfügten bereits über ein Bad. Zusätzlich gab es eine Bibliothek und eine Badeanstalt für die Bewohner im Hof der Wohnanlage. Das Haus umfasst heute (Stand 2016) 166 Wohnungen und 3 Gewerbeeinheiten sowie ein Genossenschaftsbüro, eine Waschküche und einen Gemeinschaftssaal. Die Wohnanlage steht unter Denkmalschutz.

Ilsenhof

Der 1928/29 nach Plänen von Hans Kraffert erbaute Ilsenhof in Berlin-Neukölln zählt zu den bedeutenden Beispielen des Reformwohnungsbaus in Berlin. Er umfasst 182 Wohnungen, die von der Jonasstraße 49–52 im Norden, der Schierker Straße 12–16 im Süden sowie Ilsenhof 1–10 zugänglich sind. Die Wohnungen verfügen über ein bis dreieinhalb Zimmer, die meisten sind von mittlerer Größe. Die ursprüngliche Ausstattung enthielt Kachelöfen, Doppelfenster, Kochstellen und wohnungseigene Badezimmer. Die Wohnanlage steht heute unter Denkmalschutz.

Ortolan-Schnecke

Ab 1986 entstand im Rahmen des sozialen Wohnungsbaus in Berlin-Britz am Ortolanweg die Ortolan-Schnecke genannte Wohnanlage. Dabei kam erstmals das Modell genossenschaftlicher Selbsthilfe zur Anwendung: Durch handwerkliche und finanzielle Eigenleistungen beim Ausbau der einzelnen Wohnungen konnten die Genossenschaftsmitglieder Baukosten und Mieten senken. Der Baukörper windet sich schneckenförmig um einen ehemaligen Luftschutzbunker, der nicht beseitigt werden konnte. Architekt Axel Gutzeit plante 93 Wohnungen mit individuell gestaltbaren Grundrissen, Balkonen und gemeinschaftlichen Dachterrassen.

Auf der anderen Straßenseite in Berlin-Buckow befindet sich die sogenannte Ortolanburg, eine neungeschossige Wohnanlage in Plattenbauweise von 1974/75.

Organe
Die Mitglieder wählen eine Vertreterversammlung, welche aus mindestens 50 Vertretern besteht. Diese wählen den ehrenamtlichen Aufsichtsrat, der aus drei bis neun Genossenschaftsmitgliedern zusammengesetzt ist. Er berät und kontrolliert den Vorstand. Aufsichtsratsvorsitzender ist Manfred Siering. Die Vorstandsmitglieder Kerstin Kirsch und Jens Kahl führen die Geschäfte der bbg.

Veröffentlichungen
Offizielles Organ der bbg Berliner Baugenossenschaft ist das Newsmagazin bbg intern, das vierteljährlich herausgegeben wird.

Weitere ausgewählte Schriften, die von der Genossenschaft herausgegeben wurden, sind:
 Renate Amann, Barbara von Neumann-Cosel (Red.): 125 Jahre Berliner Baugenossenschaft. Festzeitung. Reportagen, Anekdoten und Erlebnisse. Edition Arkadien, Berlin 2011, ISBN 978-3-930075-39-3.
 Renate Amann, Barbara von Neumann-Cosel (Red.): 80 Jahre Ilsenhof. Genossenschaftliche Oase im Neuköllner Kiez. Edition Arkadien, Berlin 2009, ISBN 978-3-930075-36-2.

Weblinks

 Website der bbg Berliner Baugenossenschaft
 Bärbel Wegner: Vom "Jedermann Hausbesitzer" zu "bei uns wohnt sich's gut". In: Die Wohnungswirtschaft, Nr. 11/2011, S. 52 f.

Einzelnachweise

Wohnungsbaugenossenschaft (Berlin)
Gegründet 1886

Bbg Berliner Baugenossenschaft


An Stipa dasyphylla in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Emanuilovitch von Lindemann, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Vasilij Matvejevitj Tjernjajev och Ernst Rudolf von Trautvetter. An Stipa dasyphylla in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Stipa

Stipa dasyphylla


سيلينا كنتانيا بيريز ، ولدت في 16 أبريل 1971 وتوفيت في 31 مارس 1995، كانت مغنية مكسيكية أمريكية، وصفت بأنها «ملكة موسيقى Tejano». قُتلت في سنة 1995 عن عمر يناهز 23 في الولايات المتحدة. تحلم أنت ألبومها الأخير أطلق سراحه في ما يزيد على تسعة وثلاثين بلدا في جميع أنحاء العالم. نمت شعبيتها بشكل أكبر بعد وفاتها. في عام 1997، جنيفر لوبيز سيلينا صورت في فيلم عن حياتها. جورج بوش، الحاكم السابق لتكساس، المسمى «سيلينا يوما» يوم 16 أبريل 1995. ممنوع الحب صدر في 1994 وباعت أكثر من 22,000,000 نسخة. يوم 9 مارس 2010 سيلينا لألبومه الجديد «ليجند»(La Leyenda : في الإنجليزية) سيتم الإفراج عنهم.

الطفولة
سيلينا ولدت قرب بحيرة جاكسون، تكساس، من أب مكسيكي إبراهام كوينتانيلا وأم مكسيكية أميركية، مارسيلا أوفيليا سامورا. وقالت إنها بدأت الغناء في سن ست سنوات.
عندما كانت في التاسعة من عمرها، افتتح والدها مطعما. بعد ذلك، تم تشكيل فرقة «سيلينا ذ لوس دينوس». المطعم أغلق بعد عامين. الأسرة في وقت لاحق بدأت الغناء لإعالة أنفسهم. إنهم في وقت لاحق انتقل إلى كوربوس كريستي في تكساس في عام 1982. في عام 1983، فقد بدأ تسجيل ألبوم تحت «الوثائق فريدي» التسميات. في عام 1984، تم الإفراج عن السجل الأول «سيلينا ذ لوس دينوس». في عام 1985، أفرج عن «فتاة في نيو تاون». الألبوم الثاني. في عام 1986، الفرقة تغير أصواتها إلى «Tejano». أطلقوا سراح «ألفا» في نفس العام.

حبها للموسيقى

البدايات
كان والد سيلينا يحب الموسيقى المكسيكية والإسبانية وكان يشجع سيلينا دائما على حب الموسيقى الإسبانية ومكسيكية كان عندهم مطعم في الولايات المتحدة ولكن ذلك المطعم أغلق من طرف الدولة في سنة 1979 اضطر الأب العودة إلى المكسيك وسيلينا لم ترى المكسيك أبدا أعجبت سيلينا ببلدها وتعرفت على ثقافته وخاصة من طرف الموسيقى مما سمح لها أن تبدأ حياتها بحلمها كمغنية وأصبحت تغني في مطعم أبيها بمدينة مكسيكو في سنة 1982 سيلينا أقامت بتسجيل برنامج غنائي وساعدها أبوها وكان أخوها الكبير وأختها
سوزي وأخوها الأصغر هم الذين ساعودها من حيث كانوا يعملون معها كفرقة عازفة وهي التي تغني، اشتهرت الفرقة في المكسيك وفي كل أنحاء العالم بدأت رحلة سيلينا الأسطورية من 1982 حتى بعد وفاتها ما زالت سيلينا
أسطورة غنائية.

سيلينا من ضمن سنة 1983 ومن ضمن سنة 1984 وأهم الأعمال التي قامت بها

سيلينا في عام 1983 قامت بعدة أعمال غنائية حتى إن ما زالت تسجل هذه الأغاني في تاريخ أسطورتها من أهمها يا ليتني أقع في حب في سنة 1983 وقامت هذه الأغنية في البومها أحلم بك في عام 1995 بعدما أطلق سراحه عنده وفاتها وأقامت عدة حفلات في عدة مهرجانات عالمية ومن أهمها مهرجان بندقية مكسيك في سنة 1984 وكانت سيلينا كل تلك سنوات النشاط تطمح لإقامة حفلة على إسمها بأن تكون حفلة خاصة بها لكن كان عليها الفوز في عدة مسابقات التي تدوم أربع سنوات في الولايات المتحدة اضطرت سيلينا العودة إلى الولايات المتحدة بعدما لم ترها لسنوات متعددة بعدما أقامت البوم الفا في سنة 1986 فازت سيلينا بي شهادة منحت من رئيس المكسيك منحها شهادة التقدير لحسن أدائها في هذا الألبوم استطاعت أن تنجح في محاولة أخيرة في سنة 1987 مما سمع لها في 15 جويلية 1987 أقامت أول حفلة كبيرة لها وفازت بأفضل أغنية وهي أغنية كوم لفلور التي سجلتها في سنة 1987 وسجلته في البوم سيلينا لايف في سنة 1993.

في بداية سنين 1990 وأهم أعمال التي قامت بها

سيلينا والبومه سيلينا لايف في سنة 1993
سيلينا لايف! وكان هذا الألبوم في عام 1993 وكان لهذا الألبوم شهرة عالمية من أهم أغانيه سهرة كارنفال التل سجلت هذه الأغنية في عام 1988 وسجلته في هذا البوم في عام 1993 وراحل هذا البوم من
مكسيك إلى الولايات المتحدة من الولايات المتحدة إلى فرنسا ومن فرنسا إلى هولندا واشتهرا في بقية أنحاء العالم كله وفازت سيلينا بعدة جوائز ورشحت لأخذ جائزة غرامي والتي أخذته في عام 1993 ورشحت لنيل جائزة كريستال الذهبي وكانت لها شعبية كبيرة جدا على مدى مسيرتها الفنية.

من اللغة الإسبانية إلى اللغة الإنجليزية وأهم ألبوم قامت به

سيلينا مع شركة إبراهام كوانتلينا الثالث افتتاح منذ عام 1992
كانت شركة إيمي لتينية هي التي تنتج ألبومات ل سيلينا، فتح والدها شركة إنتاج أغاني في المكسيك وكانت لها
شعبية كبيرة جدا وافتتحت هذه الشركة في عام 1992 كانت تنتج أغاني خاصة ل سيلينا وكان مدير هذه الشركة هو أبوها إبراهام كانتلينا بيرز وأول ألبوم ل سيلينا هو ألبوم سلينا لايف في 1993 وكانت أيضا سيلينا قد قامت بإنتاج البومات عديدة منها ألبوم ممنوع الحب في سنة 1994 .

ألبوم أحلم بك في سنة 1995 بلغة أخرى
أقامت سيلينا ألبومها أحلم بك وهو آخر ألبوم لها في سنة 1995 ويعتبر آخر البوم لها من حيث إنها توفيت في عام 1995 بسبب صديقتها يولاندا ساليفار وبعدما توفيت في عام 1995 أطلق صراح ألبومها الأخير
أحلم بك وأثار ضجة عالمية وخاصة أغنية أحلم بك.

النهاية وتاريخ وفاتها

وفاتها في عام 1995
كانت يولاندا ساليفار وهي التي كانت تعمل في منتدى سيلينا منذ عام 1990 اكتشف أبوها أنها كانت تسرق منها المال بطريقة التزوير والغش طوال تلك السنين وبعدما اكتشفت العائلة هذه الخيانة رفضت بولاندا ساليفار أن تعترف بالحقيقة وفي 31 مارس 1995 في الولايات المتحدة كانت سيلينا في عطلة في أمريكا وكان المنتدى في مسقط رأسها حيث كان النادي مقام لي مشجعه ذهبت العائلة لإخبار الشرطة وبقت سيلينا وصديقتها سوزي في الفندق حاصرت يولاندا ساليفار سيلينا وصديقتها سوزي بعدما أن اكتشفت الشرطة أمر يولاندا وحصارها في الفندق ارتبكت من الخوف وأطلقت يولاندا 5 رصاصات أصابت سيلينا وصديقتها ورصاصتين آخرتين أصابت الشرطي الذي دخل لإنقاذ سيلينا وصديقتها إستطاعت أن تنقذ نفسها وأنقِذت من الموت أما الشرطي توفي هناك وأما سيلينا ذهبت مسرعة رغم الألم وعندما لحقت هناك توفيت فورا وعلى حاله وأخذته سيارة الإسعاف وقد حاول إنقاذها بالإنعاش لكن بدون جدوى سيلينا توفيت وكانت له تأثيرات واسعة النطاق. الشبكات الرئيسية توقف برامجها العادية لكسر الأخبار السهر والعديد من النصب التذكارية عقدت في شرفها، والمحطات الإذاعية في ولاية تكساس لعبت الموسيقى لها من دون توقف. جنازتها وجه ما يقرب من 60,000 من المعزين، وكثير منهم من سافر خارج الولايات المتحدة. في أكتوبر 1995، أدانت هيئة محلفين هيوستن سالديفار من قتل من الدرجة الأولى، وحكمت عليها بالسجن مدى الحياة، مع إمكانية إطلاق سراح مشروط في ثلاثين عاما. جنيفر لوبيز سيلينا لعبت في الفيلم عنها في عام 1997.

إمي اللاتينية النشرات

 سيلينا (1989)
 تعال معي (1990)
 أدخل بلدي العالم (1992)
 سيلينا لايف! (1993)
 ممنوع الحب (1994)
 الحلم من أنت (1995)

روابط خارجية

مراجع

موسيقيون من كوربوس كريستي (تكساس)
أشخاص قتلوا في تكساس
أشخاص من كوربوس كريستي (تكساس)
أشخاص من مقاطعة برازوريا (تكساس)
أصحاب أعمال أمريكيون في الأزياء
أصحاب أعمال من تكساس
أمريكيون من أصل شيروكي
المرأة في موسيقى لاتينية
إناث ضحايا قتل
جرائم قتل في الولايات المتحدة 1995
حائزون على جائزة غرامي
راقصات أمريكيات
راقصون وراقصات أمريكيون
رئيسات تنفيذيات أمريكيات
سوبرانو أمريكيون
شهود يهوه أمريكيون
ضحايا قتل أمريكيون
فائزون بجائزة غرامي للإنجاز مدى الحياة
فاعلات خير أمريكيات
فاعلو خير أمريكيون
فاعلو خير في القرن 20
متحدثون رسميون
مدافن في تكساس
مصممات أزياء أمريكيات
مصممو أزياء أمريكيون
مصممو أزياء تنكرية أمريكيون
مغنو آر إن بي أمريكيون
مغنو بوب لاتينيون أمريكيون
مغنو رانشيرا أمريكيون
مغنو رقص لاتينيون
مغنو سول أمريكيون
مغنو ومغنيات بوب أمريكيون
مغنون أطفال أمريكيون
مغنون أمريكيون باللغة الإسبانية
مغنون أمريكيون في القرن 20
مغنون من تكساس
مغنيات أمريكيات في القرن 20
مغنيات أمريكيات هسبانيات ولاتينيات
مغنيات بوب أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات أمريكيات من أصل مكسيكي
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات قتلن
ممثلات من هيوستن (تكساس)
ممثلون أمريكيون قتلوا
مواليد 1971
مواليد في لايك جاكسون (تكساس)
موسيقيو بولكا
موسيقيو رقص أمريكيون
موسيقيو مرياتي أمريكيون
موسيقيون أمريكيون قتلوا
موسيقيون أمريكيون من أصل مكسيكي
موسيقيون نسويون
مؤسسات شركات أمريكيات
مؤسسو شركات أمريكيون
ناشطات أمريكيات
ناشطو التعليم
ناشطو مكافحة الإيدز
نساء أسسن شركات
وفيات 1995
وفيات إطلاق النار في تكساس
وفيات في كوربوس كريستي

سيلينا


නාගරික කෘෂිකර්මාන්තය හා පරි-නාගරික කෘෂිකර්මාන්තය යනු ගමක, නගරයක හෝ පුරයක ඇතුලත හෝ වටා ආහාර වගාකිරීම, බෙදාහැරීම හා සැකසුම් කිරීමයි. සමහර ජනකොටස් වල ප්‍රධාන අභිප්‍රාය විනෝදාංශය හෝ ප්‍රගාමනය (Recreation) වුවත්, නාගරික කෘෂිකර්මාන්ත සාමාන්‍යයෙන් කරන්නේ ආදායම් ඉපැයීම හා ආහාර නිෂ්පාදනය කිරීමයි. ආහාර කෘෂිකර්මාන්තය ආහාර සුරක්ෂතාවයට ක්‍රම දෙකකින් දායක වේ. පළමුව එය නගරවල ජීවත් වන මිනසුන්ට අවශ්‍ය ආහාර ප්‍රමාණය වැඩිකරන අතර, දෙවනුව එය එළවලු, මස් හා පළතුරු වැඩිපුර පරිභෝජනයට ඉඩ සලසා දේ. පොදු හා කාර්යක්ෂම නාගරික කෘෂිකාර්මික ක්‍රමයක් වන්නේ ජෛවතීව්‍ර (biointensive) ක්‍රමයයි. ශක්තිය ඉතිරිකරන, ආහාර නිෂ්පාදනය කරන ක්‍රමයක් නිසා, නාගරික හා පරි-නාගරික කෘෂිකර්මාන්ත සාමාන්‍යයෙන් නොනැසී පැවැත්වීමට උදව් දෙන (sustainable) ක්‍රියාවක් ලෙස නම් කල හැක.

නාගරික ජනයාට සේවා සැපයීමට පදිංචි ස්ථාන මාරුකිරීම නිසා ඇතිවන පරිසරයේ බිඳවැටීම් වැළැක්වීමට දියුණුවන හා දියුණු වූ රටවල් විවිධ ක්‍රමවේද යොදාගනී. එනම් නව නිෂ්පාදනවලින් යුතු නාගරික ගොවිපළ කෘෂිකාර්මික නගර තුල ස්ථාපනය කිරීමට උදව් වී තිබීමයි.

නාගරික කෘෂිකර්මාන්තයේ ඉතිහාසය

ආහාර නිෂ්පාදනයට කඳු ජලය වාරිමාර්ග ඔස්සේ (mountain water) සැපයීමෙන් පර්සියාවේ අර්ධ කාන්තාර ක්ෂේම භූමි බවට පත්වීය. ඊට අමතරව මිනිස් අපද්‍රව්‍යය නාගරික ගොවිතැන පෝෂණය කිරීමට යොදාගන්නා ලදී. මාචු පික්චු (Machu Picchu)වල වතුර සංරක්ෂණය කර නැවත භාවිතය නගරයේ ඇති කල වාස්තු විද්‍යාත්මක අංගයක් විය. භෝග වැඩෙන සෘතුවේදී එළවළු තවාන් නිර්මාණය කරන ලදී. I හා II ලෝක සංග්‍රාමයන්හිදී වැවු "වික්ටර් ගාඩ්න්ස්" ඇමරිකාව, කැනඩාව හා එක්සත් රාජධානියේ පළතුරු, එළවළු හා ඖෂධ උද්‍යානයන් වේ. යුද්ධයට අවශ්‍ය ආහාර නිෂ්පාදනයේ පීඩනය අඩුකිරීමට මෙම උත්සාහය රටවැසියන් විසින් ගන්නා ලදී. සමාජ ගෙවතු වගාව බොහෝ ජන සමාජවල පොදු ජනතාවට විවෘත අතර එය රටවැසියන්ට ශාක වගා කිරීමට ඉඩකඩ ලබාදේ. සියැටල් වල "P-පැච්" සමාජ ගෙවතු වගාව මේ සඳහා හොඳ නිදසුනකි.

නාගරික කෘෂිකාර්මික සත්‍යයන්

	50% වන ලෝක ජනගහනය නගරවල ජීවත් වේ.

	මිලියන 800 ක් වන නාගරික කෘෂිකර්මාන්තයේ යෙදී සිටින ලොව පුරා ජනතාව නාගරික නිවැසියන් පෝෂණය කිරීමට යෙදී සිටියි.

	අඩු ආදායම් ලබන පදිංචිකරුවන් ඔවුන්ගේ ආදායමෙන් 40% හා 60% අතර ප්‍රමාණයක් ආහාර මත වැයකරයි.

	වසර 2015 වන විට ලෝකයේ නගර 26 පමණ ජනගහනය මිලියන 10 ක් හෝ ඊට වැඩි වීමට ඉඩ තිබේ. මෙවන් තරමක නගරයක් පෝෂණය කිරීමට දිනකට අඩුම තරමේ ආහාර ටොන් 6000 ක් පමණ අවශ්‍ය වේ.

නාගරික කෘෂිකර්මාන්තය පිළිබද පර්යාදර්ශ

ප්‍රභව හා ආර්ථිකය
එක්සතක් ජාතීන්ගේ ආහාර කෘෂිකාර්මික සංවිධානය (FAO) විසින් ආගිමික කෘෂිකර්මාන්තය පහත පරිදි දක්වා ඇත.

"නගරයක හෝ පුරවරයක පාරිභෝජකයන්ගේ දෛනික ඉල්ලුමට ප්‍රතිචාර ලෙස නාගරික හා උපනාගරික ප්‍රදේශ වල භූමය හා ජල විසිරිමත ආහාර හා ඉන්ධන නිපදවීමේ සැකසීමේ හා වෙළද පොළට එක් කිරීමේ කර්මාන්තයකි. මේ සදහා ත්‍රීව්‍ර නිෂ්පාදන ක්‍රම යොදා ගන්නා අතරම බෝග හා පශු සම්පත් විවිධත්වයක් ලබාගැනීම සදහා ස්වාභාවික ප්‍රභව හා නාගරික අපද්‍රව්‍ය නැවත නැවත භාවිතා කරනු ලැබේ."

ආර්ථිකය හා සම්පත් භාවිතය පිලිගනිමින් නගරයේ සම්පත් නැවත නැවත භාවිතා කිරීමත් සමග නගරයේ පෝෂණ අවශ්‍යතා සදහා නගරය තුළින්ම ප්‍රතිචාර ලබාදෙන කර්මාන්තය ලෙස නාගරික කෘෂිකර්මාන්තය අර්ථ දැක්වීම මගින්, ප්‍රාදේශීය සෞඛ්‍ය ආහාර ආරක්ෂණය හා කුඩා මට්ටමේ සංවිධාන වල යෙදීම් පිලිබද අවධානයක් යොමු නොකරයි.

(මෙම අර්ථ දැක්වීම පදනම් වී ඇත්තේ අන්තර් ජාතික දියුණු කිරීම් හා පර්යේෂණ මධ්‍යස්ථානයේ ලුක් මව්ජියට් (Luc Mougeot) ගේ කාර්යයන් මත වන අතර ආහාර ආරක්ෂණය හා CIRAD වැනි අන්තර් ජාතික කෘෂිකර්මික පර්යේෂණ මධ්‍යස්ථාන සදහා FAO හි විශේෂ වැඩසටහන වු UN – HABITAT ගේ නාගරික කළමණාකරන වැඩ සටහනේ තාක්ෂණික හා පුහුණු කිරීමේ ප්‍රකාශන වල යොදා ෙගන ඇත).

පාරිසරික
කෘෂිකර්මය, විද්‍යාව හා තාක්ෂණය පිලිබද කවුන්සිලය (CAST) යනු ඒම්ස් අයෝවාහි පිහිටා ඇති විද්‍යාත්මක හා වෘත්තීමය සමාජයන්ගේ අන්තර් ජාතික මූල්‍ය ආයතනයකි. එමගින් ප්‍රතිපත්ති තන්න්නන්ට මාධ්‍යයන්ට පුද්ගලික අංශයට හා මහජනතාවට පිලිගත හැකි විද්‍යාත්මක තොරතුරු සැකසීම හා ඉදිරිපත් කිරීම සිදු කරයි. CAST මගින් පාරිසරික සෞඛ්‍ය, ප්‍රතිකර්මය හා ප්‍රතිනිර්මාණයේ අංග ඇතුළත් කිරීම සදහා නාගරික කෘෂිකර්මය පහත පරිදි අර්ථ දක්වයි.

"නාගරික කෘෂිකර්මාන්තය යනු නිෂ්පාදනය සැකසීම, වෙළද පොළට ඉදිරිපත් කිරීම, පරිභෝජනය සමග සම්බන්ධ වී ඇති සාම්ප්‍රදායික හර ක්‍රියාවන්ගේ සිට එතරම් පිලිගැනීමට හෝ ලේඛන ගත කිරීමට ලක් නොවන අනෙකුත් වාසි හා සේවාවන් වල විවිධත්වය දක්වා විශාල පරාසයක් ඇතුළත් වන සංකිර්ණ පද්ධතියකි.  මේවාට නව නිර්මාණය හා විවේකය, ආර්ථිකමය උනන්දුව හා ව්‍යාපාර ව්‍යවසායකත්වය, පුද්ගලික සෞඛ්‍ය හා යහපත් දිවි පැවැත්ම, මහජන සෞඛ්‍ය හා යහපත් දිවි පැවැත්ම, භූ දර්ශණ අලංකරණය හා පාරිසරික ප්‍රතිස්ථාපනය හා ප්‍රතිකර්මය ඇතුළත් වෙයි."

නූතන සැලසුම් කිරීමේ මුලපිරීම් නාගරික කෘෂිකර්මාන්තයේ මෙම ආකෘතියට වඩාත් වගකිව යුතු වෙයි. එයට හේතුව එය තිරසාර සැලසුම් කිරීමේ වර්ථමාන විශය පථය තුළ හොදින් ගැලපෙන නිසාය. මෙම අර්ථ දැක්වීම මගින් සංස්කෘතිය හා කාලය හරහා අර්ථ නිරූපණ රාශියකට ඉඩ ලබාදෙයි. වර්ථමානයේදී එය තිරසාර නගර ගොඩ නැංවීම සදහා ප්‍රතිපත්ති තීරණ වලට බැදී පවතී.

ආහාර ආරක්ෂණය
පෝෂණ ආහාර වලට ප්‍රවේශය නගර වල ආහාර හා පසු සම්පත් නිෂ්පාදනය ස්ථාන ගත කිරීම සදහා වන උත්සාහයේ තවත් පර්යා දර්ශයක් වෙයි. නාගරික ප්‍රදේශ වලට ලෝක ජනගහනයෙන්  අතිවිශාල පිරිසක් ගමන් කිරීමත් සමග නැවුම් හා ආරක්ෂිත ආහාර සදහා වන අවශ්‍යතාවය ඉහළ යයි. සමාජ ආහාර ආරක්ෂණ ඒකාබද්ධ පාලන මණ්ඩලය (CFSC) ආහාර ආරක්ෂණය පහත පරිදි අර්ථ දක්වයි.
"ඕනෑම වෙලාවක සමාජයේ සියලු පුද්ගලයන්ට දේශීය හා හදිසි නොවන ප්‍රභව හරහා සංස්කෘතිමය පිලිගත්, පෝෂණීය වශයෙන් ප්‍රමාණවත් ආහාර සදහා ප්‍රවේශයක් තිබීමයි."

කම්කරු ශ්‍රමය සපයා ගැනිම
නාගරික කෘෂිකර්මාන්තය හඳුන්වාදීමට අවධානය යොමුකරන බොහොමයක් නගර මුහුණදෙන ප්‍රධාන ගැටළුවක් වන්නේ ආහාර නිෂ්පාදනය සඳහා ප්‍රමානවත් තරම් කම්කරු කම්කරු ශ්‍රමයක් නොමැති වීමයි.කාර්ය සඳහා සුභසාදනය වැනි වැඩසටහන් මගින් නාගරික කෘෂිකාර්මික ව්‍යාපාර සඳහා කම්කරු ප්‍රභවයක් සපයයි. එමගින් විශාල නගරවල හා අර්ධ නාගරික ප්‍රදේශවල රැකියා ව්‍යුත්තික හා සුබසාදනය මත පදනම්වන ජනගහණය අඩුකිරීමේ ධන බාහිරතාවය සිදු කරයි.

වෙනත් යෝජනා වීඇත්තේ ආහාර නිෂ්පාදනය කිරීමට සිර කරුවන් පුරුදු පුහුණු කිරීමයි සැන්ප්‍රැන්සිස්කෝ සිර කඳවුර ට්‍රීකෝප්ස් හා ගාඩ්න් ප්‍රොජෙක්ට් සමග එකතුව සිර කරුවන්ට කෘෂිකර්මික අධ්‍යාපනය ලබා දෙන අතර ඔවුන්ගේම ආහාර වැවීම සඳහා ඔවුන්ගේම පාත්ති ලබා දේ. සිර කඳවුරු මගින් අනෙකුත් සිර කරුවන් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කරන්නේ කෙසේද යන්න හා ඔවුන්ගේ පෝෂණයට හා සෞඛ්‍යයට වගකිව යුත්තේ කෙසේද යන්න සිරකරුවන්ට ඉගැන්වීම සඳහා උද්‍යාන විද්‍යාව භාවිතා කරනු ලැබේ කෘෂිකර්මාන්තය හා උද්‍යානකරණය මගින් සිරකරුවන්ට නැවුම් වාත පරිසරය සකස් කර දෙනු ලබන අතර එමගින් සමාජය සමග මිශ්‍ර වීම සඳහා ඔවුන්ට උදවු කරන හැකියා වර්ධනය කර ගැනීමටද ඉඩ ලබා දේ. ගෙවතු ව්‍යාපෘතිය ආරම්භකර වසර දෙකක් තුළ සැන්ප්‍රැන්සිස්කෝ සිර කඳවුරේදී පුනරාවෘත්තී සීඝ්‍රතාවය 55% සිට 24% දක්වා පහළ වැටුණි. එම නිසා සිර කඳවුරු මගින් ගෙවතු ව්‍යාපෘති ආරම්භ සිදුකළ හැකි අතර පුනරුත්තාපනය කිරීමේ හා කෘෂිකර්මාන්ත අධ්‍යාපන පහසුකම් සඳහා ආයතන පරිවර්තනය කිරීම සිදු කරයි. පෙර චූදිතයන් ඉන් පසුව නාගරික කෘෂිකාර්මික ව්‍යාපෘතිවල මෙහෙකරු හිඩස පිරවීම සඳහා යොදාගත හැක.

කම්කරු ශ්‍රමය නොකඩවා ලබාගැනිම

පාසල් විසින් සාම්ප්‍රධායික පාසල් පරිසර වලට කෘෂිකාර්මික චක්‍රලේක ක්‍රියාත්මක කිරීම ආරම්භකර ඇත. වැල්ඩෝෆ් පාසල් විශ්ව විද්‍යාලවලින් ශිෂ්‍යයන්ට පෝෂණය ඉගැන්වීම සඳහා පාසල් පඅරා ක්‍රියාත්මක වන සමාජ උද්‍යානකරණය භාවිතා කරයි. එවැනි සංවිධාන තුළින් නාගරික පරිසරවල සිටින ශිෂ්‍යයන් ප්‍රාදේශීය කෘෂිකාර්මික ක්‍රියා පිළිවෙළට නිරාවරණය කෙරෙන අතර එසේ නොවුණි නම් ඔවුන් කිසි සේත්ම එවැනි දෙයක් අත් නොදකිනු ඇත. ඔවුන්ගේ නාගරික අධ්‍යාපනයේ සංගෘහිත කොටසක් ලෙස කෘෂිකර්මාන්තය වර්ණනා කිරීමට ශිෂ්‍යයන්ට උගන්වනු ලැබේ. මෙම අධ්‍යාපනය මගින් නාගරික කෘෂිකර්මාන්තයේ අනාගත වෘත්තීය ජීවිතයක් සඳහා මංපෙත් සපයා දේ. කෘෂිකර්මාන්තය හරහා නාගරික හා පෙර නාගරික පාසල් සඳහා පෝෂනය හඳුනා දීම තුළින් අනාගත පරම්පරා සඳහා නාගරික කෘෂිකර්මාන්ත කම්කරු බලයක් පවත්වා ගැනීම යම් බලාපොරොත්තුවක් වර්ධනය කරයි.

නාගරික කෘෂිකර්මයේ වාසි

UPA ගෙන එන වාසිදායක භාවිතාවක් ක්රියාවේ යොදවන්නා වු නගර විශාල සංඛ්යාවක් ආහාර පාරිභෝගිකයන් ගෙන් පටන් ගෙන නිෂ්පාදන බිහිකරන්නන් දක්වා වූ නගරයේ සිදුවන විපර්යාසය, කල්පවත්නා බව සෞඛ්යය අභිවෘද්දිය හා දිළිඳු කම අඩු කිරීම සඳහා සම්මාදන් වේ. කල්පවත්නා බව - නගරයෙන් පිට පළාත් වෙත අපද්රව්යය බැහැර කිරීම හා ග්රාමීය කලාප වලින් ආහාර ආයාත කිරීම  මගින් හඳුනාගත් විවෘත මුදු ක්රමය  නිම කිරීමට UPA උපකාර කරයි.

·	අපවිත්ර ජලය හා  ඓන්ද්රිය අපවිත්ර ඝන ද්රව්ය කෘෂිනිෂ්පාදන වගා කිරීමේ සම්පත් බවට වෙනස් කළ හැක. මුලින් කී අපවිත්ර ජලය වාරිමාර්ග සඳහා භාවිතා කළ හැකි මෙන්ම පසු කී දේ පොහොර වශයෙන් යොදාගත හැක .

·	හිස් නාගරික ප්රදේශ කෘෂි නිෂ්පාදන සඳහා යොදාගත හැක. අනෙක් ස්වභාවික සම්පත් ආරක්ෂා කිරීමට පුළුවන. වාරජල සම්පාදනය සඳහා අපද්රව්ය භාවිතය ගෘහස්ත පරිභෝජනයට හා බීමට ගන්නා නැවුම් ජලය සපයා ගැනීමේ හැකියාව වර්ධනය කරයි.

·	වගා බිම්වලට වෙනස් කිරීමේදී ජෛව කලාපීය ශාක හා සත්වයින් ඔවුනොවුන්ට හා පරිසරයට දක්වන සම්බන්ධතාවයන් ආරක්ෂා කිරීමට UPA උදව් කරයි.

·	නාගරික කෘෂිකර්මය  ශක්තිය පිරිමසනු ඇත. උදාහරණයක් වශයෙන් ග්රාමීය ප්රදේශවල සිට නාගරික ප්රදේශවලට ආහාර ප්රවාහනයේදී ක්ෂය කෙරෙන ශක්තිය සුරක්ෂිත කරනු ඇත. තවද ප්රාදේශීය ආහාර නිෂ්පාදනය මගින් ප්රවාහන වියදම් ගබඩා කිරීම් සහ නිෂ්පාදනය පාඩු වීම  ආදිය පිරිමැසීමට ඉඩ දෙනු ඇත. ගස් හා පැල සහිත උයන් හා අනෙකුත් ප්රදේශ ඇති කිරීම මගින් නාගරික පරිසරයේ තත්වය UPA මගින් වැඩිදියුණු කරනු ඇත. මේ මගින් දූෂණය අවම කෙරේ.

සෞඛ්‍යය වැඩි දියුණුව - එසේම පරිසරයේ තත්වය  වැඩිදියුණු කිරීම මගින් නගරය ජීවත් වීමට වඩාත් හිතකර ස්ථානයක් බවට නාගරික කෘෂිකර්මය විසින් පත් කරනු ඇත.

·	UPA සාගින්නට හා මන්දපෝෂණයට එරෙහිව සටන් කරන ඉතා කාර්යක්ෂම උපකරණයකි.එනම් එය නාගරික ජනගහනයේ දිළිඳු කොටස ආහාර වෙතට ප්රවේශ වීම පහසු කරයි.

·	දිළිඳු බව අඩු කිරීම :-  නාගරික කෘෂිකර්මයේ යෙදී සිටින ජනගහනයෙන් විශාල කොටසක් නාගරික දිළින්දන්ය. සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවල නාගරික කෘෂි නිෂ්පාදිතයෙන් බහුතරය යෙදෙනුයේ ස්වයං පරිභෝජනයටයි. අතිරික්තයක් වන අතර එය වෙළඳපොලේ දී අලෙවි කෙරේ. ආහාර හා කෘෂිකර්ම සංවිධානයට අනුව නාගරික දිළිඳු පාරිභෝගිකයින් ඉහළ ආහාර මිළ කෙරේ. බොහෝ පීඩා වෙමින් සිය ආදායටමන් 60% ත් 80%ත් අතර ප්රමාණයක් ආහාර මත වියදම් කෙරේ.

·	UPA ආහාර සපයන අතර පාරිභෝගික භාණ්ඩ මත කෙරෙන ගෘහස්ත වියදම් තුළ ඉතිරි කිරීම් නිර්මාණය කරයි. මෙසේ වන ආදායමේ වැඩිවීම් අනෙකුත් ප්රයෝජන සඳහා වෙන් කෙරේ.

·	නාගරික දිළිඳු ජනතාවගේ ආදායම් ඉහළ යාම ඇති කරමින් UPA  අතිරික්තය දේශීය වෙළඳපොලේ අලෙවි කළ හැක.

කෘෂිකර්මය නාගරික ජීවිතයේ අඛණ්ඩ කොටසක් ලෙස දැකීමට ප්රජා සංවිධාන හා උද්යාන මගින් ප්රජාවට උගන්වනු ලැබේ. ෆ්ලෝරිඩා සරසෝටාවේ තිරසාර සංවර්ධනය සඳහා වූ එලෝරිඩා නිවාස ආයතනය ප්රසිද්ධ ප්රජා හා අධ්යාපන ආයතනය හැටියට සේවාවේ යෙදේ. එහි දී කල් පවතින බලය පිරිමැසීමේ අදහස සහිත නව නිර්මාපකයින්ට ඒවා ක්රියාවේ යෙදවීමට හා පරීක්ෂා කිරීමට පුළුවන.

නාගරික ජීවන රටාව සමග කෘෂිකර්මය එකතු කිරීම ඇරඹීමටත් නාගරික කෘෂිකර්මය පිළිබඳව ඉගෙනීමටත් මධ්යස්ථානයක් ෆ්ලොරිඩා නිවාසය වැනි ප්රජා මධ්යස්ථාන මගින් නාගරික ප්රදේශ වෙත සපයා දෙනු ලැබේ.

ප්රජා මධ්යස්ථානවලට වෙනත් උදාහරණ වශයෙන් ෆිලඩෙල්පියාවේ "ග්රීන් ග්රෝ" ගොවිපොල සහ ඕස්ට්රේලියාවේ බ්රිස් බෙන්වල පිහිටි "නෝර්දි වීදි නුවර" ගොවිපොළ දැක්විය හැකිය. ග්රීස් ගෝ ගොවිපොළ අතහැර දමන ලද වැඩ බිමක් සිය නාගරික ගොවිපල බවට පාවිච්චි කරමින්, ආහාර වගා කරනු ලබන විදිය හා තමුන්ගේ ආහාර වගා කර ගත්තේ කෙලෙසද?  යන්න ප්රජාවට උගන්වනු ලැබේ. කෘෂිකාර්මික භාවිතා තුළ ප්රාදේශීය පදිංචිකරුවන් සම්බන්ධ කර ගැනුමට හා ඔවුන්ට අධ්යාපනය පිණිස "නෝර්දි වීදි නුවර" ගොවිපල සතිපතා ප්රජා ක්රියාකාරකම් සංවිධානය කරනු ලැබේ.

නාගරික කෘෂිකර්මාන්තයේදී පැන නඟින අපහසුතා

නිවැරදි පිළියම් කිරීමකින් හා නිරීක්ෂණයකින් තොරව වාරි මාර්ග සඳහා අපද්‍රව්‍යය ජලය භාවිතය ජනගහනය අතර රෝගාබාධ පැතිරීමට හේතු වී ඇත.
දූෂණය වී ඇති භූමියක වගාකිරීම මගින් පාරිභෝජකයන්ට සෞඛ්‍යයමය අවධානම් ඇතිවිය හැක.
මහාමාර්ග අසළ වගාකිරීම මගින් දේශීය වෙළඳපොළවලට නිෂ්පාදන බෙදා හැරීම පහසු කරවන නමුත් නිෂ්පාදන වාහන දූෂණයට නිරාවරණය වීම අවධානමක්ද ඇත.
කෘෂිකර්මාන්තය හා නාගරීකරණය වීම එකිනෙක නොගැළපෙන ක්‍රියාකාරකම් දෙකක් ලෙස සැළකෙන අතර ඒවා සීමා සහිත භූමියක ප්‍රවේශ වීමට හා ක්‍රියාකාරී වීමට තරඟ කරයි.සත්‍යය වශයෙන්ම නගරබද ප්‍රදේශවල පොදු හා පෞද්ගලික වෙන් කර ඇති ස්ධාන හා භාවිත කිරීමට නුසුදුසු ප්‍රදේශ (අධික බෑවුම් හා ජල ගැලීම්වලට ලක්වන තැනිතලා ) වැනි කෘෂිකර්මාන්තය සඳහා සුදුසු වැදගත් අවකාශයන් ඇත.
භූමිය හා ප්‍රභව( සැළකිය යුතු මිළකින් යුත් ජලය වැනි)  සඳහා ප්‍රවේශවීමට හෝ නීතිමය තහනම් කිරීම් හා ආර්ථිකමය අවහිරතා නාගරික කෘෂිකර්මාන්තයට මුහුණ දීමට සිදු වූ ප්‍රධාන ප්‍රශ්න අතර වේ.
යුක්තිය සඳහා ආරක්ෂාව මදිවීමද ගොවිතැන්කරණය සඳහා රෝදකයක් ලෙස ක්‍රියා කරයි. එයට හේතුව භාවිතා කරන භූමි දිග පිළිබඳ අවිනිශ්චිතතාවයි.
කර්මාන්තමය වගා කිරීම් තුළින් වඩා කාර්යක්ෂමව විශාල පරිමා වලින් ආහාර නිපදවිය හැකි යැයි පිළි ගන්නා පුද්ගලයන් විසින් නාගරික කෘෂිකර්මාන්තය විවේචනයට භාජනය කරනු ලැබේ.
ප්‍රධානතම තර්කයක් වන්නේ නාගරික ගොවිතැන් කරණයට පමණක් (කුඩා භූමි පුදේහවල වගා කිරීම) අපගේ ආහාර නිෂ්පාදනය ඉතා විශාල ප්‍රමාණයක් සපයන පිටිසර ප්‍රදේශවල භූමි විශ්තෘත නිෂ්පාදනය ප්‍රතිෂ්තාපනය කළ හැකිද යන්නයි. තවමත් කුස ගින්න නාගරික හා පිටිසර යන ප්‍රදේශවල පවතින අතර(ආහාර ආරක්ෂණය මත වැඩි දුර විස්තර බලන්න) කර්මාන්තමය කෘෂිකර්මාන්තයක් පැවතීම එය වැළැක්වීමට හේතුවක් බවට පත්ව නොමැත. මෙම ආහාර අවශ්‍යතාවය සඳහා නාගරික කෘෂිකර්මාන්තයට පිළිතුරු සැපයිය හැකි ප්‍රමාණය ක්‍රමාණුකූලව ගත් කළ නිර්ණය කළ නොහැකි අතර සමහරක් සමාජවල එය වැදගත් ආහාර ප්‍රභවයක් බවට සළකුණු පවතී.
අනෙකුත් විරුද්ධවාදීන් විවාදකර සිටින්නේ දේශීය කරණය වූ ආහාර නිෂ්පාදනය හා නාගරික ප්‍රදේශවලට පොදු සම්පත් හා පොදු භූමි හඳුන්වා දීම මගින් පොදු දේපලවල ශෝකාන්තයක් උදිවනු ඇති බවයි එනමුත් කළින් සඳහන් කර ඇති පරිදි බොහොමයක් නාගරික ගොවිපලවල් හා සමාජ උද්‍යාන පුද්ගලිකව හෝ සිවිල් සමාජ සංවිධාන හරහා කළමණාකරණය වනු ලැබේ.

ආශ්‍රිත

නාගරික කෘෂිකර්මාන්තය


An Andropogon ternatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Spreng., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Andropogon ternatus in nahilalakip ha genus nga Andropogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Andropogon

Andropogon ternatus


Saycon Sengbloh, née le  à Atlanta (Géorgie), est une actrice américaine. Elle est notamment connue pour ses rôles dans les séries télévisées Scandal, In the Dark et Les Années coup de cœur.

Biographie

Filmographie

Cinéma

 1999 : Un coeur dans les étoiles : Dearie jeune
 2007 : Across the Universe : la chanteuse de Sadie
 2017 : Double Play : Nora
 2018 : Ask for Jane : Roberta
 2021 : A Shot Through the Wall : l'organisatrice communautaire
 2021 : Respect : Erma Franklin

Télévision

Séries télévisées

 1999 : Dawson : une complotiste
 2008 : New York, police judiciaire : infirmière Jamie Peltzer
 2014 : The Good Wife : Stacie Wagner
 2014 : Songbyrd : Ellory
 2016 : The Night Of : Officier Tombs
 2017 : Scandal : Angela Webster (5 épisodes)
 2017 : Ten Days in the Valley : Diane (2 épisodes)
 2019 : The Passage : Jeanette Bellafonte
 2019–2020 : In the Dark : Jules Becker (14 épisodes)
 2021 : Delilah : Leah (8 épisodes)
 2021 : Les Années coup de cœur : Lillian Williams (9 épisodes)

Téléfilms

 1997 : The Ditchdigger's Daughters : Kimberly
 2008 : The Prince of Motor City : Roz
 2017 : Controversy : Ava Courtney

Émissions

 2009 : Late Show with David Letterman : Membre de la tribu
 2009 : The Tonight Show with Conan O'Brien
 2010 : Late Night with Jimmy Fallon : Sandra

Liens externes

Notes et références

Actrice américaine de télévision
Actrice américaine de cinéma
Naissance en octobre 1977
Naissance à Atlanta

Saycon Sengbloh


Criptofascism este un termen peiorativ utilizat cu scopul de a denota indivizi sau organizații care adoptă și susțin convingeri fasciste, însă își ascund agenda atât timp cât doctrina rămâne inacceptabilă din punct de vedere social. Termenul a fost utilizat pentru prima dată de către Gore Vidal în cadrul unei dezbateri televizate în cadrul postului ABC cu privire la Convenția Națională Democratică din 1968; acesta l-a descris pe William F. Buckley Jr. drept un "criptonazist". Vidal și-a rectificat declarația mai târziu, numindu-l pe Buckley "criptofascist". Cu toate acestea, termenul a apărut cu cinci ani înainte în lucrarea germană a sociologului Theodor W. Adorno, Der getreue Korrepetitor.

Cuvântul a fost utilizat și de către laureatul premiului Nobel Heinrich Böll într-un eseu din 1972 - intitulat Will Ulrike Gnade oder freies Geleit? - unde critica dur reportajul senzaționalist realizat de către tabloidul Bild a Baader-Meinhof Gang. În cadrul acestui eseu, Böll afirma că faptele celor de la Bild "nu sunt criptofasciste, nici fasciste, ci fascism curat. Agitație, minciuni, infamie."

Criticii dau ca exemplu partidul politic Frontul Național condus de Marine Le Pen. Aceste partide fac apel la cetățenii conservatori din clasa-mijlocie prin intermediul temelor naționaliste și tradiționaliste, însă exemplifică și tendințe spre violență, respectiv ambiguitate în ceea ce privește crimele fasciste din trecut. Alte partide de factură criptofascistă se găsesc în Ungaria, Italia, Grecia și Albania.

Referințe și Note

Fascism
Neofascism
Peiorative

Criptofascism


nasopharyngeal swab සහ සමාන ක්‍රමවේදයක් වන nasopharyngeal aspirate යනු නාසය සහ උගුර පිටුපසින් සාම්පල (sample) ලබා ගැනීමේ ක්‍රමවේදයකි.

මූලාශ්‍ර

Microbiology equipment
Respiratory therapy
Articles containing video clips

Nasopharyngeal swab


La  (E131けいでんしゃ/E131-keidensha ou JR東日本E131系電車/JR Higashinihon E131-keidensha) est un type de rames automotrices électrique utilisée pour les services de banlieue et périurbains exploités par la East Japan Railway Company (JR East) dans le grand Tokyo depuis 2021.

Histoire
Il a été annoncé que sa date de lancement d'exploitation sera le 12 mai 2020 (Reiwa 2).Il sera compatible pour des opérations dans la section terminale électrifiée de la ligne de Boso dans la péninsule de Bōsō

Jusque-là, les Série 209- 2000/2100 étaient exploitées en formations de 4 ou 6 voitures sur ce même tronçon, mais il sera désormais possible de régler de manière flexible les formations de trains en fonction de l'état d'utilisation de chaque tronçon / ligne. C'est nécessaire pour répondre aux trois exigences :
l'installation d'un dispositif de surveillance des équipements de voie, pour une maintenance efficace
l'installation d'un dispositif de surveillance et de maintenance de l'état des véhicules
fournir un véhicule confortable pour les passagers.

Pour ces raisons, un nouveau véhicule a été construit .

Jusqu'à présent, dans la région de Boso, des véhicules anciens tels que les séries 211 et 209 , devenus excédentaires sur d'autres lignes, y étaient transférés pour y être exploités jusqu'à leur fin de vie. Par conséquent, c'est la première fois en 51 ans, qu'un nouveau modèle de véhicule est utilisé dans la région de Bōsō, depuis la série 113 introduite à l'époque de la JNR (Japan National Railways) .

La série 209, qui a initialement adopté le système MM'unit ,peut avoir une formation de 4 voitures minimum incompressible de 2M2T, tandis que la série E131 utilise un système de 1M1T minimum, et est équipé d'un équipement compatible pour un unique conducteur , comme une caméra qui permet la surveillance de la montée et la descente depuis le siège du conducteur (conception wanman (ワンマン, "one man"). Un large corps en acier inoxydable est utilisé  , et le SiC  est utilisé uniquement dans la section de commutation et la section de diodes, pour réduire la consommation d'énergie .

En juillet 2020 (Reiwa 2), 2 trains de 2 voitures ont participé à des essais dans la zone l'usine de matériel roulant de Niitsu , et un essai sur la ligne principale a été effectué. Au total, 24 voitures, dont 12 trains de 2 voitures, ont été fabriquées et mises en service le 13 mars 2021 (Reiwa 3) .

Seuls des trains de 2 voitures ont été mis en place dans la zone de Bōsō, mais dans un communiqué de presse du 17 juin 2021 (Reiwa 3), un train de 4 voitures (2M2T) a été mis en place sur la ligne Sagami vers l'automne de la même année. Il a été annoncé qu'un train de 3 voitures (2M1T) sera introduit sur la ligne principale Tohoku ( ligne Utsunomiya ) et sur la ligne Nikko vers le printemps 2022.En Octobre 2023 un train a 3 voiture sera exploité sur la ligne Tsurumi.

Description

Extérieur
À l'exception d'une partie inférieure du châssis , il s'agit d'un corps élargi en acier inoxydable , et la cabine est basée sur la série E235 .La cabine est basée sur la série E129 , qui est plus grande que la série 209 . En supposant que nous entrerons dans une station équipée de portes palières à l' avenir, il y a quatre portes latérales de chaque côté pour aligner les portes au portes palières . À côté de chaque porte, il y a des interrupteurs de portes semi-automatiques ,retro eclairés LED , à l' intérieur comme à l'extérieur  . Des girouettes LED couleur sont installées à l' avant et sur les côtés  .

L' avant a été renforcé au même niveau que les séries E721 et E129 comme contre- mesure contre les accidents aux passages à niveau , et a la même résistance que la série E233 comme contre-mesure contre les collisions latérales, et de plus, est encore renforcée par une cage de protection . .. Quant à la structure du toit, afin de réduire au maximum la résistance des vents de travers, l'acrotère est omis sauf pour la partie climatiseur qui a peu d'effet sur la résistance . Compte tenu des performances du véhicule requises pour les lignes suburbaines et régionales, la conception a été prise en compte en amont afin de pouvoir ajouter des résistances de freinage et des pantographes de dégivrage . Des feux clignotants avant et arrière sont installés sur la partie supérieure de la face avant , pour améliorer la visibilité depuis le sol, et l'éclairage est à LED  . Pour éviter l'accumulation de neige sur des bords saillants, il est placé derrière la surface vitrée avant, et comme il génère moins de chaleur que les faisceaux conventionnels et les HID , la zone de chaleur sur le verre avant sont limités.

Semblable à la série E531- 3000 , une caméra de confirmation d'embarquement/descente et un dispositif de détection sont installés sur le côté du véhicule pour prendre en charge l'opération à un seul homme .

Intérieur
La largeur d'assise pour une personne est de 460 mm, soit 10 mm de plus que la série 209, et présente une hauteur d'assise plus basse et un rembourrage amélioré . En ce qui concerne les accoudoirs, les dimensions supérieures et inférieures ont été augmentées à l'instar de la série E235-1000 , la conception des cloisons (près des portes)a été considérablement modifiée par rapport à la conception précédente, afin de garder l'apparence des clients debout hors du champ de vision des passagers assis .

Au dessus des portes, l'espace publicitaire pour l'affichage des chaînes de train, etc. est omis , et des écrans LCD 17 pouces d'informations voyageurs sont installés en quinconce à chaque emplacement pour améliorer la fourniture d'informations en plusieurs langues . De plus, lorsque la porte est s'ouvre et se ferme, le carillon de porte installé sur chaque porte retentit, et en même temps, le voyant d'ouverture/fermeture de porte installé au bas du linteau de porte clignote .

La hauteur des sangles a été améliorée, la différence de niveau avec la plate-forme a été réduite et un espace libre a été mis en place dans chaque véhicule pour les passagers en fauteuil roulant et en poussette , et la palette de couleurs est facile à comprendre pour les sièges prioritaires.

Des caméras de sécurité sont installées dans les compartiments passagers de chaque véhicule, et le nombre de dispositifs d'appel d'urgence est porté à quatre pour chaque véhicule afin d'améliorer la sécurité .

De plus, la porte est conçue de manière à pouvoir être forcée facilement si un bagage est coincé  . Un dispositif de fermeture de porte électrique à pignon et crémaillère a été adopté pour le dispositif de porte coulissante latérale  .

Étant donné que l'espace sous le plancher est réduit, car le dispositif de surveillance des équipements de voie est installé sous le plancher, sur les formations qui prennent en charge l'installation du dispositif de surveillance des équipements de ligne (E131-80), les fonctions du dispositif ATS-P et du boîtier d'équipement commun sont augmentées en conséquence. Ils sont relocalisés dans le local technique et le plafond de la salle. Par conséquent, la disposition des sièges et le plafond sont différents de la formation de base.

Le dispositif de contrôle utilise du SiC pour l' élément semi -conducteur [6] . Un onduleur statique SC124 (SIV) est installé comme alimentation auxiliaire [6] . Le compresseur d'air adopte un type de défilement (sans huile).

Caractéristiques techniques
Le dispositif de contrôle des informations est équipé du type MON25. Il est équipé d'une fonction de surveillance de l'état des véhicules qui utilise une technologie de surveillance et une fonction de surveillance de l'état des équipements de voie pour certains véhicules (E131-80), ce qui permet de saisir à l'avance les signes de défaillance

Variantes

Affectations
 Series E131-0/-80 : Formations à 2 voitures utilisées sur les Ligne Kashima, Ligne Narita, Ligne Sotobō, and Ligne Uchibō
 Series E131-500/-580 : Formations à 4 voitures utilisées sur les Ligne Sagami and Ligne Yokohama
 Series E131-600 : Formations à 3 voitures utilisées sur les Ligne Nikkō and Ligne Utsunomiya

Série E131-0/-80

Au total, 12 ensembles de deux voitures ont été commandés et construits. Les tests ont commencé en juillet 2020, en commençant par les deux premiers ensembles livrés R01 et R02.Les dix premiers ensembles (R01-R10) sont entrés en service passagers le 13 mars 2021.

Les trains sont peints dans la palette de couleurs Uchibo / Sotobo Line et formés en ensembles de deux voitures avec quatre portes par voiture.

Lignes desservies
La série dessert les sections de lignes suivantes : [9]

Ligne Sotobō : Station Kazusa-Ichinomiya - Station Awa-Kamogawa
Ligne Uchibō : Station Kisarazu - Station Awa-Kamogawa
Ligne Kashima : Station Katori - Station Kashimajingū
Ligne Narita : Station Narita - Station Katori

Formations
Au 19 mars 2021 , 12 ensembles de deux voitures (R01–R12) sont basés au centre de matériel roulant de Makuhari dans la préfecture de Chiba et composés d' 1 voiture motorisée («M») et 1 voiture remorque («T»)

La voiture KuMoHa E131 est équipée d'un pantographe à un bras.
Les deux voitures ont un "espace libre" accessible/prioritaire.
La voiture KuHa E130 dispose d'une toilette de conception universelle .

Intérieur
La zone passagers consiste en une combinaison de sièges longitudinaux et transversaux. Des sièges prioritaires et des "espaces gratuits" accessibles aux fauteuils roulants et aux poussettes sont fournis dans chaque voiture.

Série E131-500/-580

Au total, 12 trains de quatre voitures ont été construits pour la ligne Sagami ; le premier train est entré en service le 18 novembre 2021.  Il remplacera les trains de la série 205-500 existants qui sont en service depuis 1991.

Ces trains sont également utilisés sur les services directs entre la ligne Sagami et la ligne Yokohama pendant la pointe du matin et du soir; ces services doivent prendre fin après le 11 mars 2022.

Lignes desservies
La série desservira les sections de lignes suivantes :
Ligne Sagami : Gare de Chigasaki - Gare de Hashimoto
Ligne Yokohama : Station Hashimoto - Station Hachiōji (jusqu'au 11 mars 2022)

Formations
Depuis le 26 janvier 2022 , douze ensembles de quatre voitures (G-01–G-12) sont basés au dépôt de Kōzu dans la préfecture de Kanagawa et formés avec 2 voitures à moteur ("M") et 2 remorques ("T"). Les ensembles G-11 et G-12 sont équipés d'un équipement de surveillance de la voie(Ce sont les E131-580).

Les voitures 2 et 4 ont chacune un pantographe à un bras.
Toutes les voitures ont un "espace libre" accessible/prioritaire.
La voiture 3 est désignée comme une voiture légèrement climatisée

Intérieur
L'agencement passagers se compose de sièges longitudinaux partout.  Des sièges prioritaires et des "espaces gratuits" accessibles aux fauteuils roulants et aux poussettes sont fournis dans chaque voiture.

Série E131-600/-680

Un total de 15 trains à trois voitures devraient être construits pour la ligne Nikkō et la ligne Utsunomiya , entrant en service le 12 mars 2022. Ils remplaceront les trains de la série 205-600 existants qui sont en service depuis 2013.

Lignes desservies
La série desservira les sections de lignes suivantes :
Ligne Nikkō : Station Utsunomiya - Station Nikkō
Ligne Utsunomiya : Station Oyama - Station Kuroiso

Formations
Au 14 février 2022 , 15 ensembles de trois voitures (TN1-TN15) sont basés au dépôt d'Oyama dans la préfecture de Tochigi et formés avec 2 voitures motorisées ("M") et 1 voiture remorque ("T") (la voiture MoHa E131 a un bogie moteur et un bogie porteur). Les ensembles TN14 et TN15 sont équipés d'un équipement de contrôle de voie.

La voiture KuMoHa E131 a deux pantographes à un bras, tandis que la voiture MoHa E131 en a un.
Toutes les voitures ont un "espace libre" accessible/prioritaire.
La voiture KuHa E130 dispose d'une toilette de conception universelle .

Série E131-1000/-1080

Le 24 juillet 2023, la succursale JR East Yokohama a annoncé l'introduction de la série E131 sur la ligne Tsurumi . Il sera introduit en remplacement de la série 205-1100 , et comme l'est l'actuelle série 205, un train à trois voitures 2M1T sera introduit  .

Le design du véhicule présente une bande bleu ciel inspirée de l'océan et une bande jaune, les couleurs de la ligne, et l'avant présente un motif à pois marron et jaune inspiré des couleurs des véhicules successifs de la ligne Tsurumi . Contrairement aux précédentes séries 0, 500 et 600, la largeur de la carrosserie est une carrosserie droite d'une largeur de 2 778 mm (et non galbé a 2.9m)  . Lorsque le département éditorial de Riding News a interviewé la succursale JR East Yokohama sur la raison, ils ont déclaré qu'ils ne pouvaient pas donner de détails précis, mais ont expliqué que cela était « dû aux restrictions sur les installations de la ligne Tsurumi. ».

L'intérieur de la voiture est entièrement équipé de sièges longitudinaux et la sellerie du siège est bicolore bleu et jaune, similaire à l'extérieur  .

Galerie photos

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 E531,E235 séries de rames dont la série E131 est inspirée.

Liens externes
  La série E233 sur le site de la JR East.

Automotrice du Japon
Automotrice 1500 V

JR East série E131


Don Métok, de son nom de naissance Sourou Ignace Mètokin, est un artiste chanteur, musicien et homme politique béninois. Il est né le 31 juillet 1974 à Allada, une commune située dans le département de l'atlantique au Bénin.

Biographie

Débuts et carrière musicale
Sourou Ignace Mètokin est originaire de Savalou. Il est né le 31 juillet 1974 à Allada. Après des études primaires dans la même ville, il poursuit un cursus au Collège d'Enseignement Général de Gbégamey où il obtient son baccalauréat. Don Métok obtient un BTS en informatique industrielle et maintenance à l'institut supérieur de technologie et devient technicien supérieur.

Il commence sa carrière musicale en 1993 à la faveur d'un concours inter-collèges nommé «Vedette en herbe» organisé par l'Office de Radiodiffusion et Télévision du Bénin (ORTB). Il décroche le troisième et le premier prix l'année suivante. À partir de 1998, il occupe le poste de chargé de production au sein du groupe de presse la Gazette du Golfe. Il compose Peace and love en 2001, une chanson dédiée à la paix au Bénin. En 2002, il sort un son qui devient l'hymne de l'équipe national intitulé Allez les écureuils.

Carrière politique
Don Métok est le vice-président du Parti du Pouvoir au Peuple (PPP) soutenant les FCBE, parti de l'opposition. À partir de 2021, il apporte son soutien au gouvernement de Patrice Talon. À ce titre, il compose puis sort une chanson en février 2021.

Discographie

Albums
 1996: Justice est corrompue
 2004: Allez les Ecureuils
 2007: La Vie
 2013: Hongan

Notes et Références

Liens externes

Naissance en juillet 1974
Chanteur béninois du XXe siècle
Chanteur béninois du XXIe siècle

Don Métok


ظهرت سندات الخزينة الأميركية لأول مرة عندما قررت الولايات المتحدة دخول الحرب العالمية الأولى ووجدت نفسها في حاجة للمال لتمويل الحرب. وهنا برزت فكرة طرح سندات مستحقة الأداء بعد عدد معين من السنوات وبنسبة فائدة محددة لجمع المال من العموم ومن المؤسسات. واستمرت الحكومة الأميركية في الحصول على تمويل الإنفاق وسد عجز الميزانية من خلال بيع سندات الخزينة إلى يومنا هذا، حيث يثور النقاش الآن حول سلامة هذه السندات وأمانها على المدى الطويل.

و حاليا تملك البنوك الأجنبية وصناديق الاستثمار والبنوك قيما كبيرة جدا من سندات الخزينة الأميركية. وتعد الصين أهم مالك أجنبي لهذه السندات وبالتالي أكبر ممول للإنفاق العام في أميركا.

تستخدم سندات الخزينة الأمريكية في احتساب أسعار الفائدة للتمويل طويل الاجل أي من خمس سنوات فاكثر وعادة ما تقارن هذه النسبة بأسعار معدل الفائدة للبنوك البريطانية LIBOR

مراجع

أدوات سوق المال
أدوات مدرة للفائدة
اقتصاد الولايات المتحدة
صناديق تصفح حكومة الولايات المتحدة
قوالب مالية
وزارة خزانة الولايات المتحدة

سندات الخزينة الأميركية


Levente Molnár (n. 10 martie 1976, Baia Mare) este un actor maghiar din România, cunoscut pentru rolul său din Fiul lui Saul, film distins cu premiul Oscar pentru cel mai bun film străin din 2016.

Studiile și începutul carierei
Molnár a studiat actoria la Universitatea Babeș-Bolyai, în clasa profesorului András Hatházi. În anul 2002, după absolvirea facultății, a fost angajat la Teatrul Maghiar de Stat din Cluj.

Nașteri în 1976
Actori români
Băimăreni
Maghiari din România

Levente Molnár


Kinderwhore fue una imagen utilizada por un puñado de bandas femeninas de punk rock en Estados Unidos durante la primera mitad de 1990.

El aspecto kinderwhore consistía en picardías rasgadas y ajustadas, mucho maquillaje y botas de cuero o zapatos Mary Jane de varios colores.

Historia
El origen exacto de la imagen kinderwhore está a debate. Pudo haber sido empezado por Kim Shattuck de The Pandoras y The Muffs a mediados de los ochenta, aunque se cree que Kat Bjelland de Babes in Toyland fue la primera en definirlo, mientras que Courtney Love de Hole fue la primera en popularizarlo.
Christina Amphlett de Divinyls puede ser vista con este estilo en la portada del álbum de la banda de 1983, Desperate. Love ha declarado en una entrevista en Ben Is Dead que ella tomó el estilo de Amphlett.

Referencias

Moda

Kinderwhore


Nummer-et hits i Danmark i 2003 er en liste over de singler der lå nummer et på den danske singlehitliste i 2003. Den var udarbejdet af International Federation of the Phonographic Industry og Nielsen Soundscan, og udgives af hitlisten.nu.

Historie

Se også
 Musik i 2003

Referencer

Danmark i 2003
2003
Musik i 2003

Nummer-et hits i Danmark i 2003


La Cascada de Fraga da Pena (en portugués: Cascata da Fraga da Pena) es una cascada portuguesa que se localiza en las proximidades de la localidad de Benfeita, Arganil, Distrito de Coímbra, en la Sierra del Açor.

Esta cascada tiene origen en un accidente geológico y es considerada uno de los mayores recursos naturales del paisaje protegido de la Serra do Açor.

Las aguas que se desprenden de esta cascada corren por un valle muy apartado en la montaña, dando así origen a un micropaisaje, que surge de forma repentina, dotado de una vegetación abundante.

El desnivel de la Cascada da Fraga da Pena llega apenas a los 20 metros de altura.

Véase también
Geografía de Portugal
Geografía de Europa

Referencias

Enlaces externos
Foto de la Cascada

Cascadas de Portugal
Arganil

Cascada de Fraga da Pena


خربة سعسع إحدى قرى فلسطين المهجرة قبل حرب 1948.

نبذة تاريخية وجغرافية
تقع خربة سعسع إلى الجنوب من شفا عمرو، وإلى الشرق من حيفا وتبعد 15 كم وترتفع 50 م عن سطح البحر. وتقوم على بقعة (كفار ساساي) الرومانية. كان عدد سكانها عام 1945 حوالي (130) نسمة، من عائلات القرية عائلة ابو خزنة التي يسكن بعض ابنائها اليوم في عكا وشفا عمرو وعائلة أبو العردات التي كان يسكن بعض أبنائها في وادي النسناس في مدينة حيفا وعائلة الشلبي، وقد قامت المنظمات الصهيونية المسلحة بهدم القرية وتشريد أهلها عام 1948 البالغ عددهم حوالي (151) نسمة وكان ذلك في 28-4-1948 وتحتوي الخربة على أساسات ومدافن منقورة في الصخر وصهاريج ومغر ويقع في ظاهرها الجنوبي (خبة جيباتا) وتضم تل أنقاض وحجارة مبعثرة وجدران متهدمة. دمجت الخربة ضمن أراضي شفا عمرو.

خربة سعسع قبل سنة 1948
كانت القرية مبنية على هضبة مستديرة قليلة الارتفاع، تشرف على الطرف الشرقي لسهل حيفا . ولمّا كان العلماء يعتبرون أن هذا هو موقع كفار ساساي (Kefar Sasai) الروماني، فمن المرجح أن جزءاً على الأقل من الآثار الظاهرة في خربة سعسع يعود تاريخه إلى القرون الميلادية الأولى. ومن المعروف أن كفار ساساي كان قرية قريبة من التخوم القديمة لبتوليمايس (Ptolemais) (عكا)، وسفّوريس (Sepphoris) (صفورية، لاحقاً، في قضاء الناصرة). وقد صُنّفت خربة سعسع مزرعةً في ((معجم فلسطين الجغرافي المفهرس)) (Palestine Index Gazetteer)، في فترة الانتداب. وتشتمل الآثار الباقية في الموقع على أُسس أبنية دارسة، وقبور منقورة في الصخر، وصهاريج، وكهوف. وإلى الجنوب من القرية تقع خربة جبياثا؛ وهي تل أثري تبرز منه أجزاء سور.

احتلالها وتهجير سكانها
كانت خربة سعسع تقع في منطقة تم احتلال بعض قراها في الأسابيع الأولى من الحرب. إلا أن الاستيلاء على معظم القرى المجاورة تم بعد سقوط حيفا، في الأسبوع الأخير من نيسان/ أبريل 1948. ولئن ظلّت القرية غير محتلة حتى آخر نيسان/ أبريل، فمن المرجح أن تكون احتلّت وقت سعت وحدات الهاغاناه لإحكام قبضتها على حيفا.

المستعمرات الإسرائيلية على أراضي القرية
لا مستعمرات إسرائيلية على أراضي القرية، التي دُمجت في أراضي بلدة شفا عمرو العربية.

القرية اليوم
تُشاهد أشجار التين ونبات الصبّار مبعثرة في أنحاء الموقع كما يشاهد بعض الحيطان الحجرية المنهارة جزئياً، وفي أحدها بوابة كبيرة مقوسة، وتُستعمل الأراضي المحيطة مرعى للمواشي.

انظر أيضًا
 قائمة المدن والقرى الفلسطينية التي طرد منها سكانها خلال حرب 1948

مراجع

وصلات خارجية
 موقع فلسطين في الذاكرة

قرى فلسطينية أخليت من سكانها في الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قضاء حيفا
مقالات تتضمن معلومات من موقع فلسطين في الذاكرة

خربة سعسع (حيفا)


كنيسة  هي قرية لبنانية من قرى قضاء عكار في محافظة عكار. تقع في منطقة تجمع للقرى يسمى وادي خالد.

المراجع

قرى لبنان
وادي خالد

كنيسة (عكار)


The Ghriba synagogue bombing was carried out by Niser bin Muhammad Nasr Nawar on the El Ghriba synagogue in Tunisia in 2002.

Bombing
On April 11, 2002, a natural gas truck fitted with explosives drove past security barriers at the ancient El Ghriba synagogue on the Tunisian island of Djerba. The truck detonated at the front of the synagogue, killing 14 German tourists, three Tunisians, and two French nationals. More than 30 others were wounded.

Although the explosion was initially called an accident, as Tunisia, France, and Germany investigated, it became clear that it was a deliberate attack. A 24-year-old man named Niser bin Muhammad Nasr Nawar was the suicide bomber, who carried out the attack with the aid of a relative. Al-Qaeda later claimed responsibility for the attack, which was reportedly organized by Khalid Sheikh Mohammed and Saad bin Laden. However, Saad's family denied he was involved in the attack.

In March 2003, five people were arrested in Spain in connection with the attack. On May 10, 2006, two of them, Spanish businessman Enrique Cerda and Pakistani national Ahmed Rukhsar, were sentenced to five years in prison for collaborating with a terrorist group. In June 2003, a German man named Christian Ganczarski was arrested at the Charles de Gaulle airport in Paris in connection with the bombing. He was arrested by a joint intelligence operation, in the frame of Alliance Base, which is located in Paris, and transferred to Fresnes Prison in Paris. In February 2009, Ganczarski was sentenced to 18 years in prison for the bombing.

Commemoration of the victims
On April 11, 2012, Tunisian President Moncef Marzouki, Tunisian Grand Rabbi Haim Bitan, the Ambassador of the Federal Republic of Germany to Tunisia, and Boris Boillon, Ambassador of the French Republic to Tunisia, visited Djerba to pay their respects to the victims on the attack's 10th anniversary. Marzouki met with victims' families and delivered a speech where he strongly condemned this attack and reassured Tunisian Jews of their place in Tunisian society.

See also
 List of terrorist incidents in Tunisia
 2023 Djerba shooting

References

2002 in Judaism
2002 murders in Tunisia
21st-century attacks on synagogues and Jewish communal organizations
21st-century mass murder in Africa
Al-Qaeda attacks
Antisemitism in Tunisia
April 2002 crimes
April 2002 events in Africa
Attacks on buildings and structures in 2002

Attacks on religious buildings and structures in Africa
Djerba
Explosions in Tunisia
Improvised explosive device bombings in 2002
Islam and antisemitism
Islamic terrorism in Tunisia
Islamic terrorist incidents in 2002
Jews and Judaism in Tunisia
Mass murder in 2002
Mass murder in Tunisia
Murder in Tunis
Suicide car and truck bombings in Africa
Terrorist incidents in Tunis
Terrorist incidents in Africa in 2002
Terrorist incidents in Tunisia
Attacks in Africa in 2002
2002 disasters in Tunisia

Ghriba synagogue bombing


Clément Vasilyovich Kvitka (en ukrainien : Климент Васильович Квітка), né le  à Khmeliv (région de Soumy)  et mort le  à Moscou, était un musicologue et ethnographe ukrainien. Il était le mari de la poétesse Lessia Oukraïnka.

Biographie
La famille de Clément Kvita joua un rôle important dans l'initiative de préserver la musique kobzar et d'enregistrer celle-ci sur des disques de cire pour être écoutée sur des phonographes.

Il a perdu son père tôt et sa mère l'a envoyé, à l'âge de cinq ans, dans une famille bourgeoise de Kiev, car elle ne pouvait pas subvenir aux besoins de son fils. Ils lui ont donné une éducation approfondie. Il a étudié la musique dès l'âge de 7 ans avec des professeurs privés, puis à l'école de musique de Kiev de la Société musicale russe. En 1897, il est diplômé du lycée de Kiev avec une médaille d'or.

Clément Kvitka a poursuivi ses études à l'Université Saint-Vladimir de Kiev (aujourd'hui l'Université nationale Taras-Chevtchenko de Kiev, obtenant son diplôme en 1902.

En 1907, il épouse la poétesse Lessia Oukraïnka.

En 1908, Les premiers enregistrements de doumy ont été réalisés en 1899. En 1908, Clément Kvitka et Lessia Oukraïnka enregistrèrent sur phonographe le chant du kobzar Hnat Hontcharenko et les cylindres de cire furent envoyés au musicologue et folkloriste Filaret Kolessa à Lviv pour transcription.

De 1920 à 1933 , il travailla à l'Académie des sciences de la République socialiste soviétique d'Ukraine, où il organise le Cabinet d'ethnographie musicale. Parallèlement, il enseigna à l'Institut supérieur de musique et de théâtre de Kiev. Pendant 8 ans, il a publié une quarantaine d'articles scientifiques, des recherches, des revues détaillées, deux recueils de chansons folkloriques.

En 1933, Clément Kvitka a été licencié pour des accusations politiques et arrêté pendant un mois et demi. Laissé sans moyens de subsistance et craignant une nouvelle arrestation, il s'installe à Moscou et commence à travailler au Conservatoire de musique de Moscou, où il donne un cours de musique des peuples de l'Urss.

Le 8 février 1934 , il est de nouveau arrêté dans le soi-disant Le "cas des Slaves", fabriqué par l'ODPU, a été emprisonné pendant 3 ans. Il a purgé sa peine dans les tristement célèbres camps de concentration de Karlag et d'Alma-Ata au Kazakhstan .

Le , il est libéré prématurément et réintégré au Conservatoire de Moscou. Jusqu'à la fin de sa vie, Clément Kvitka y a travaillé comme professeur et chef du Cabinet de musique folklorique.

Il est décédé le  à Moscou et enterré au cimetière Vagankovo.

Liens externes
Clément Kvita dans le Lexique encyclopédique ukrainien
Clément Kvita dans l'encyclopédie musicale russe

Musicien ukrainien du XXe siècle
Ethnographe ukrainien
Musicologue ukrainien
Naissance en janvier 1880
Naissance dans le gouvernement de Poltava
Décès en septembre 1953
Décès à Moscou
Personnalité inhumée au cimetière Vagankovo
Décès à 73 ans

Clément Kvitka


Hohenfelde (Stormarn), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaleti Stormarn iline bağlı bölge. 1,63 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu 30 Haziran 2005 itibarıyla 61 olarak tespit edilmiştir. Nüfus yoğunluğu ise 37 seviyesindedir. Belediye başkanlığı Heinrich Stahmer tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 Resmi site

Stormarn iline bağlı yerleşim birimleri

Hohenfelde, Stormarn


Blue Mountain Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Blue Mountain Township (Logan County, Arkansas)
 Blue Mountain Township (Stone County, Arkansas)

Blue Mountain Township


Ville Hermanni Valo (d. 22 Kasım 1976;  Helsinki, Finlandiya), Fin şarkıcı, söz yazarı ve müzisyen. Gothic rock grubu HIM'in solisti olarak tanınır.

HIM ve diğer projeleri
 Skreppers(1995)
 Apocalyptica(1996)
 Lullacry(1997)
 The 69 Eyes(1997)
 Tehosekoitin(1999)
 The 69 Eyes(1999)
 Neljä Ruusua & HIM (1999)
 Agents- Paratiisi, Jykevää On Rakkaus, Ikkunaprinsessa, Valo Yössä (Tuomari Nurmio cover'ı) (1999)
 Tributti Tuomari Nurmio: Ville Valo  ve Diğerleri (2000)') Musta Paraati, Ville Ville Valo, Gas Lipstick ve Diğerleri (2001) Daniel Lioneye And The Rollers / Daniel Lioneye And The Blues Explosion (2001) The 69 Eyes & Thulsa Doom (2001) Five Fifteen- The Prostitute & Season Of The Witch (2001) The 69 Eyes(2002) The Skreppers, Ville Valo, Migé Amour & Lily Lazer (2002) The Mission(2002) Lowemotor Corporation- Love Me (2003/2004) The Skreppers(2004) The 69 Eyes- Beneath the Blue (2004) Apocalyptica & Lauri Ylönen - Bittersweet  (2004) (Finlandiya: #1, Almanya: #6) Two Witches- Dracula Rising (2005) The Bloodhound Gang - Something Diabolical (2005) Isabelle's Gift - If I Die Tonight (2006) Cradle of Filth - The Byronic Man (2006) Daniel Cavanagh - Inner silence(Acoustic)(2006) Ville Valo & Tommi Viksten - Kun Minä Kotoani Läksin (2006) Kari Tapio- Täällä Pohjantähden Alla (2006) Ville Valo & Natalia Avelon - Summer Wine (2007) (Finlandiya: #1, Almanya: #2, Avustralya: #4, İsviçre: #2, Yunanistan: #1) Ville Valo & Mariam "Manna Lindström" Jäntti''' - Just for Tonight (2007)
 Dani Filth - Untitled (Tribute to Black Sabbath) (2010)
 Anathema - Angels Walk Among Us (2010)
 Mark Gemini Thwaite - Knowing Me Knowing You (2016)

Kaynakça

1976 doğumlular
Helsinki doğumlular
Macar asıllı Finler
Fin erkek şarkıcılar
Fin gitaristler
Yaşayan insanlar

Ville Valo


يولكينو  هي مدينة في مقاطعة سفيردلوفسك أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1271 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة سفردلوفسك

يولكينو


Teulada (sardinski: Teulàda) je grad i općina (comune) u pokrajini Južnoj Sardiniji u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 50 metara i ima 3 604 stanovnika. Prostire se na 246,19 km². Gustoća naseljenosti je 15 st/km².Susjedne općine su: Domus de Maria, Masainas, Piscinas, Pula, Santadi i Sant'Anna Arresi.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Teulada