36 වයදිනිලේ (සිංහල: තිස්-හයවන වියේ දී) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ රොෂාන් ඇන්ඩෲස් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ ඉන්දියානු දෙමළ ප්‍රහසන-නාට්‍ය චිත්‍රපටයකි. මෙය රචනා කරන ලද්දේ බොබී සංජේ විසින් වන අතර, මෙය නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ සූරියා විසින් සිය නිෂ්පාදන කලාගාරය වූ 2D එන්ටර්ටේන්මන්ට් යටතේ ය. How Old Are You (2014) නැමැති මලයාලම් චිත්‍රපටයේ නිල ප්‍රතිනිර්මාණයක් වන මෙහි ප්‍රධාන චරිතය නිරූපණය කරන්නේ ජ්‍යෝතිකා විසිනි. රහ්මාන් මෙහි සහාය රංගනයෙන් දායක වේ. මෙම චිත්‍රපටය ජ්‍යෝතිකාගේ නැවත ආගමනය සනිටුහන් කරන අතර, මෙහි ඇගේ රංගන ප්‍රතිභාව විචාරක පැසසුමට ලක් විය. මෙම චිත්‍රපටය මුදාහැර සති දෙකකින් එය ආර්ථික අතින් අතිශය සාර්ථකත්වයට පත්වූ බැව් නිවේදනය කෙරිණි. 63වන බ්‍රිටැනියා දකුණු ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන උළෙලේ දී ඇයට හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් විචාරක සම්මානය පිරිනැමුණේ මෙම චිත්‍රපටයේ රංගනය වෙනුවෙනි. මෙම සම්මානයත් සමගින් ඇය හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය - දෙමළ සහ හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් විචාරක සම්මානය යන සම්මාන ද්විත්වයම හිමි කරගත් පළමු නිළිය බවට පත්වූවා ය.

කථාපුවත
36 වන වියේ පසුවන වසන්ති (ජ්‍යෝතිකා) ආදායම් දෙපාර්තමේන්තුවේ ලිපිකාරිණියකි. ඇගේ සැමියා වන තමිල්සෙල්වන් (රහ්මාන්) ඕල් ඉන්ඩියා රේඩියෝ ආයතනයේ සේවය කරයි. තමිල්සෙල්වන් අයර්ලන්තය වෙත සංක්‍රමණය වීමට අපේක්ෂා කළත්, වසන්තිට ඔහු සමග පැමිණිය නොහැකි වන්නේ ඇගේ වයස හේතුවෙන් බොහෝ අයිරිෂ් සමාගම් ඇගේ රැකියා අයදුම්පත් ප්‍රතික්ෂේප කරන හෙයිනි. ඇගේ දිවියේ කිසිදු රසවත්භාවයක් නැත. ඇය ඒකාකාරී නීරස දිවියක් ගතකරන නමුත්, වෙනස් වීමට අපේක්ෂා කරයි.

එක් දිනෙක වසන්තිහට IG රාජන් (නසාර්) ගෙන් සිය කාර්යාලට පැමිණෙන ලෙස කැඳවීමක් ලැබෙයි. එහි දී ඇයට දැනගන්නට ලැබෙන්නේ ඉන්දියාවේ ජනාධිපතිවරයා ඇය සමග සාකච්ඡා කිරීමට කැමති බව ය. නමුත් මෙම හමුව ව්‍යසනයක් බවට පත්වන්නේ ඇය ජනපති ඉදිරියේ ක්ලාන්ත වී ඇද වැටීම හේතුවෙනි. මේ නිසා ඇය ෆේස්බුක් සරදම්වලට තේමාවක් බවට පත්වේ. ඇය අසරණභාවයට පත්වන්නේ ඇය ඉන්දියාවේ තබා, ඇගේ සැමියා සහ දියණිය මිථිලා (අම්රිතා අනිල්) අයර්ලන්තය බලා විදෙස්ගත වීමත් සමගයි.

වසන්තිට ඇගේ පැරණි පාසල් මිතුරියක වන සුසෑන් ඩේවිඩ් (අභිරාමි) මුණගැසෙයි. මේ වනවිට සුසෑන් සාර්ථක ප්‍රධාන අලෙවිකරණ නිලධාරිණියකව සිටින්නී ය. ඇය වසන්ති පාසල් වියේ ධෛර්යවන්ත, අධිෂ්ඨානශීලී යුවතියකව සිටි කාලය සිහිපත් කරන අතර, නැවත එම සුවිසල් සිහින මවන තරුණිය බවට පත්වන මෙන් ඇයව පොළඹවාලයි. මේ නිසා වසන්ති ධෛර්යමත් වන අතර, ඇගේ දිවියට සුවිසල් ඉලක්කයක් හිමිවන්නේ විවාහ මංගල්‍යයක ආහාර සැපයුම් ඇනවුමක් මාර්ගයෙනි. එහි දී ඇය වටහා ගන්නේ වෙළඳපලේ ඇති එළවළුවලට හානිකර කෘමිනාශක යොදා ඇති බැවින් ඒවා සෞඛ්‍යයට අහිතකර බවයි. මේ නිසා සිය නිවසේ වූ කුඩා හරිතාගාරය නවීකරණය කරන ඇය යාබද නිවෙස්වල සිටින කාන්තාවන්ව ද සිය පවුල්වල යහපැවැත්ම උදෙසා තමන්ගේම එළවළු වගාකරන මෙන් හරිතාගාර වගාවට යොමු කරවයි. සුසෑන් ඇයව ප්‍රදේශයේ වාර්ෂික වාස්තු විද්‍යා සමුළුව රැගෙන යන අතර, එහි දී ඇයට කථා කිරීමට අවස්ථාවක් ලබා දේ. මෙය රටේ උගතුන්ගේ ප්‍රසාදයට හේතුවන අතර, කාබනික හරිතාගාර වගාව පිළිබඳ සංකල්පය ප්‍රේක්ෂකයා විසින් හොඳින් ග්‍රහණයර කරගනියි. සිය සැමියාගෙන් එල්ල වන විරෝධය සහ සහාය මන්දෝත්සාහීභාවය නොසලකා වසන්ති සිය ව්‍යාපෘතිය ක්‍රියාවට නංවයි. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඇයට විවාහ මංගල්‍යයේ ඇනවුම සැපයීමට හැකියාව ලැබෙන අතර, ඇගේ උත්සාහය ද මල්ඵල ගැන්වේ. ඇයට ප්‍රදේශයේ මෙන්ම ජාතික වශයෙන් ද ගරු බුහුමන් ලැබේ. ඇගේ සාර්ථකත්වයෙන් පසුව, ඇයට නැවත වරක් ඉන්දියාවේ ජනපතිගෙන් ආරාධනයක් හිමි වේ. මේ අවස්ථාවේ නම්, වසන්ති නොපැකිළෙන අතර ඇය ජනපතිගේ පැණයන්ට සාර්ථකව පිළිතුරු සපයයි. අවසානයේ ඇය සිය සැමියාගේත් දියණිය‍ගේත් ගෞරවය නොමඳව ලබන්නට සමත් වන්නී ය.

චරිත නිරූපණය

ජ්‍යෝතිකා, වසන්ති තමිල්සෙල්වන් ලෙස
රහ්මාන්, තමිල්සෙල්වන් ලෙස
නසාර්, කොමසාරිස් රාජන් ලෙස
ඉලවරසු, එළවළු වෙළෙන්දකු ලෙස
සිද්ධාර්ථ බාසු, ඉන්දියාවේ ජනාධිපති ලෙස
අභිරාමි, සුසෑන් ඩේවිඩ් ලෙස
අම්රිතා අනිල්, මිථිලා තමිල්සෙල්වන් ලෙස
සේතුලක්ෂ්මී, තුලසි ලෙස
දිල්ලි ගනේෂ්, වසන්තිගේ මාමණ්ඩි ලෙස
ජයප්‍රකාශ්
එම්. එස්. භාස්කර්, ස්ටීවන් ලෙස
බෝස් වෙන්කට්, පොලිස් නිලධාරියකු ලෙස
ප්‍රේම්, ජයචන්ද්‍රන් ලෙස
කලාරංජිනී, වසන්තිගේ නැන්දණිය ලෙස
දේවදර්ශිනී, ගිරිජා ශ්‍රීනිවාසන් ලෙස
සුජාතා සිවකුමාර්, රාණි ලෙස

මෝහන් වී. රමන්, නාලබාගම් චෙල්ලූර් පිච්චෛ ලෙස
මුතුරමන්, වසන්තිගේ ප්‍රධානියා ලෙස
බායිල්වන් රංගනාතන්, බායිල්වන් රංගනාතන් ලෙස
සිසර් ම‍නෝහාර්, කුලීරථ රියැදුරා

ඛලීඩ් හුසේන්, උද්‍යාන නිලධාරියා ලෙස
සිවකුමාර්, ඉන්දියාවේ ජනාධිපති (හඬකැවුම) ලෙස

නිෂ්පාදනය
2014 අගෝස්තු මස නිවේදනය කෙරුණේ නිළි ජ්‍යෝතිකා සත් අවුරුදු නිහඬතාවකින් පසුව යළි රංගන ක්ෂේත්‍රයට පිවිසෙන්නේ රොෂාන් ඇන්ඩෲස්ගේ මලයාලම් චිත්‍රපටයක් වූ How Old Are You? (2014) චිත්‍රපටයේ දෙමළ ප්‍රතිනිර්මාණයෙන් බවයි. මෙහි මුල් නිර්මාණයේ ප්‍රධාන චරිතය නිරූපණය කළේ මංජු වාරියර් විසිනි. ජ්‍යෝතිකාගේ සැමියා වූ සූරියා මෙය සිය නිෂ්පාදන සන්නාමය වූ 2D එන්ටර්ටේන්මන්ට් යටතේ නිෂ්පාදනය කිරීමට එකඟ විය. එනමුත් මුල් ප්‍රභේදයෙහි අධ්‍යක්ෂක සහ නිෂ්පාදකවරුන් වූ රොෂාන් ඇන්ඩෲස් සහ බොබී සං‍ජේ ද මෙයට දායක කරගැනිණි. සූරියා අනාවරණය කළේ තම්න සහ ජ්‍යෝතිකා මෙම මලයාලම් චිත්‍රපටයෙන් විමතියට පත්වූ බවත්, නැවත නිළියක ලෙස රංගනයට පිවිසීමට එකඟ වීමට ජ්‍යෝතිකා දින දෙකක්ම වැය කළ බවත් ය. මුල් චිත්‍රපටයෙහි කුන්චකෝ බෝබන් විසින් නිරූපණය කළ චරිතය සඳහා 2014 ඔක්තෝබර් මස නළු රහ්මාන් තෝරාගැනිණි. සංගීත අධ්‍යක්ෂක සන්තෝෂ් නාරායණන් මෙම චිත්‍රපටයේ ස්වර ලිපි සහ නාදපථය නිර්මාණයට අත්සන් තැබී ය.

චිත්‍රපටයේ රූගත කිරීම් 2014 නොවැම්බර් මස ඇරඹුණු අතර, රූගත කිරීම් චෙන්නායි, දිල්ලි සහ රාජස්ථානයෙහි සිදු කිරීමට සැලසුම් කෙරිණි. ජ්‍යෝතිකාගේ චරිතය ජනපති මුණගැසීම සමග චිත්‍රපටයේ අවසන් දර්ශනය මුලින්ම රූගත කෙරුණු අතර, ජනපතිගේ චරිතය නිරූපණය කරන ලද්දේ සිද්ධාර්ත් බාසු විසිනි. මෙය නව දිල්ලියේ රාෂ්ට්'පති භවන්හි රූගත කෙරිණි. පළමු කාර්ය සටහන අනුව, නිළි අභිරාමි ද මෙහි ප්‍රධාන චරිතයක් නිරූපණයට අත්සන් තැබී යත මෙය වසර එකොළහක නිහැඬියාවකින් පසු ඇගේ දෙමළ චිත්‍රපට ආගමනය විය. නිෂ්පාදක සූරියා විසින් තමන් සමග වෙනත් නිෂ්පාදනයක් වූ මාස්ස් (2015) සඳහා දායකව සිටි සංජේ භාරතී හට ද සුළු චරිතයක් ප්‍රදානය කරන ලදී.

නාදපථය

චිත්‍රපටයේ නාදපථය නිමවන ලද්දේ සන්තෝෂ් නාරායණන් විසිනි. නාදපථ ඇල්බමය පථ එකොළහකින් සමන්විත අතර, ඒ අතරට මුල් නාදපථයෙහි වූ වාදන ඛණ්ඩ පහක් සහ කැරෝකේ නිර්මාණ තුනක් ඇතුළත් විය. ගීත තුන සඳහා පද රචනය සිදුකරන ලද්දේ විවේක් විසිනි. 2015 අප්‍රේල් 6 දින ඇල්බමය චෙන්නායිහි ලීලා මාලිගයේ දී මුදාහැරිණි. මින් ගීත දෙකක් වූ "රසාති" සහ "හැපී-නාලු කලුදා" සන්තෝෂ් විසින් එම අවස්ථාවේ සජීවීව ඉදිරිපත් කරන ලදී. එය මෙහෙයවන ලද්දේ දිව්‍යාදර්ශිනී විසිනි. මෙම ඇල්බමයට තරු 5න් 4ක් ලබාදෙමින් Sify රචනා කොට ඇත්තේ, "සන්තෝෂ් නාරායණන් ඔහුගේ චමත්කාරජනක චිත්‍රපට නිර්මාණ ලැයිස්තුවට තවත් අංගයක් එකතු කරමින් බිහිසුණු ඇල්බමයක් රැගෙන එයි. 36 වයදිනිලේ තුළ සිත්ගන්නා හොඳ ගීත එකතුවක් ඇති අතර, එය චිත්‍රපටයට විශේෂ අලංකාරයකි".

මුදාහැරීම
මෙම චිත්‍රපටයේ චන්ද්‍රිකා අයිතීන්e ජයා ටීවී වෙත අලෙවි කෙරිණි.

පිළිගැනීම
මෙම චිත්‍රපටය විචාරකයන් වෙතින් යහපත් ප්‍රතිචාර හිමි කරගැනීමට සමත් විය. Sify රචනා කළේ "සමස්තයක් ලෙස ගත් විට, 36 වයදිනිලේ යනු බොහෝ ඊනියා වානිජ චිත්‍රපට බොහෝමයට වඩා අනර්ඝ චිත්‍රපටයකි. ගුණාත්මක රසවින්දනයක් සොයන පවුලේ ප්‍රේක්ෂකයන් මෙය නැරඹිය යුතු ය. මෙම චිත්‍රපටය මගින් ලබාදෙන ධනාත්මක පණිවිඩ කිහිපයක්ම ඇත. මෙය ද ඇගයිය යුත්තකි". ද ටයිම්ස් ඔෆ් ඉන්ඩියා පුවත්පත මෙයට තරු 5න් 3.5ක් ලබාදෙමින් රචනා කොට ඇත්තේ "36 වයදිනිලේ කාන්තා ශක්තිය හා සමාන කථාවක් විය හැක. නමුත් මෙහි ඉදිරිපත් වන කරුණු [..] අතිශයින්ම වලංගු ය". Rediff මෙම චිත්‍රපටයට තරු 3ක් ලබාදෙමින් ලියා ඇත්තේ "සරල නමුත් සාධනීව පිටපත, අධ්‍යක්ෂකවරයාගේ මනා මෙහෙයවීම, වින්දනීය සංගීතය සමග මුසුව, සහ ජ්‍යෝතිකාගේ විස්මයජනක නිරූපණය නිසා 36 වයදිනිලේ නැරඹීමට තරම් අගනේ ය".

කෙසේනමුත්, මේ පිළිබඳ ඍණාත්මක විචාරයක් සපයන ද හින්දු පුවත්පත පවසන්නේ "36 වයදිනිලේ සිනමාවක් නොවේ. එය, සැබැවින්ම කිවහොත් උත්කර්ෂවක් සෝප් ඔපෙරාවකි. පුළුල්ව ලියැවුණු මෙය වේදිකාව වෙත ඉදිරිපත් කොට ඇති අතර, එහි පණිවිඩය ලබාදෙන්නේ ශබ්ද විකාශන යන්ත්‍රයක අයුරින් ඝෝෂාකාරීව ය".

ඇගයුම්

හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් විචාරක සම්මානය - ජ්‍යෝතිකා
බිහයින්ඩ්වුඩ්ස් ජනතාවගේ තේරීම නිළිය - ජ්‍යෝතිකා
බිහයින්ඩ්වුඩ්ස් හොඳම ආධුනික නිෂ්පාදක - සූරියා (2D එන්ටර්ටේන්මන්ට්)

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

 36 වයදිනිලේ සමූහ විචාර  සඳහා Vimarsi.comහි ඇති ගිණුම

2015 චිත්‍රපට
ඉන්දියානු චිත්‍රපට
දෙමළ-භාෂා චිත්‍රපට
ඉන්දියාවේ කාන්තාවන් පිළිබඳ චිත්‍රපට
ඉන්දියානු චිත්‍රපට ප්‍රතිනිර්මාණ
ස්ත්‍රීවාදී චිත්‍රපට
සන්තෝෂ් නාරායණන්ගේ ස්වර ලිපි නිර්මාණ
දිල්ලිය පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ චිත්‍රපට
දිල්ලියේ රූගත කළ චිත්‍රපට
ඉන්දියානු ජනයා පිළිබඳ සංස්කෘතික නිරූපණ

36 වයදිනිලේ


A graduate diploma (GradD, GDip, GrDip, GradDip) is generally a qualification taken after completion of a first degree, although the level of study varies in different countries from being at the same level as the final year of a bachelor's degree to being at a level between a master's degree and a doctorate. In some countries the graduate diploma and postgraduate diploma are synonymous, while in others (particularly where the graduate diploma is at undergraduate degree level) the postgraduate diploma is a higher qualification.

Australia

The graduate diploma is normally taken following a bachelor's degree, and some master's degree programs have graduate diploma as a nested (interim) award. The qualification is at level 8 of the Australian Qualifications Framework, the same as an honours degree. This qualification is at the same level as the post graduate diploma qualifications awarded in New Zealand institutions and Australian graduate diplomas should not be confused with New Zealand graduate diplomas as they belong to two different qualification levels.

Canada

Graduate diplomas offered in Canada (French: Diplôme d'études supérieures spécialisées) are typically taken following a bachelor's degree and a successful award allows progression to a master's degree. Depending on the institution, a graduate diploma in Canada may be at graduate level or bachelor's level. Similar courses at other Canadian institutions may be termed postgraduate diplomas at graduate level and post-baccalaureate diploma at bachelor's level.

Denmark
In Denmark there are two forms of master's degree. The master's degree or candidatus is a FQ-EHEA second-cycle qualification worth 120 ECTS credits. These degrees are research-based and offered through universities (e.g. University of Copenhagen and Copenhagen Business School). The second form is the Graduate Diploma within the adult further education system, which is worth 60 ECTS credits and is taught part-time. The graduate diploma is normally taken following a bachelor's degree. Diplomas (in Danish: HD) are studied in business-related fields such as Business Administration and Innovation Management. Programs are normally split into Part 1 (graduate certificate) and Part 2 (graduate diploma), each being 60 ECTS Credits (one year of full-time-equivalent study).

India
In India the graduate diploma, comes one level before a master's degree–level qualification which are usually is a 1/2-year specialized programs. Certain institutes provide master's level programs with increased number lower credit courses for two years. At times for transnational equivalency the same is casually noted as graduate diplomas. Advanced diplomas provided are equivalent to a post-baccalaureate diploma; this is a one to three-year course.

Ireland

In the Republic of Ireland, the graduate diploma or post-graduate diploma is a level 9 award on the National Framework of Qualifications (NFQ) which is the same level as a masters degree. The higher diploma is an award at level 8, the same level as an honours bachelor's degree. These programmes generally consist of one year of full-time study and are usually taken after, and/or in a different subject from, an earlier bachelor's degree. A wide variety of courses are offered; it is also possible to progress to a master's degree.

The diploma is generally in two forms:
 A reorientation type qualification to reskill a graduate with new specialised skills, for instance the HDipStats - Higher Diploma in Statistics is aimed at offering additional skills in statistics. See also Higher Diploma.
 A professional type qualification which is necessary to enter a profession, for instance the HDipEd - Higher Diploma in Education allows a person to register and practice teaching. See also Postgraduate Diploma.

The graduate diploma (GradDip) is offered by University College Dublin, the Dublin Institute of Technology, Dublin City University, HETAC and the University of Limerick. The higher diploma (HDip) is offered by HETAC, NUI institutions, and Trinity College, Dublin.

Malaysia
The graduate diploma forms part of the lifelong education pathway on the Malaysian Qualifications Framework. They are qualifications at the level of a bachelor's degree but with half of the credit value.

New Zealand

In New Zealand, a graduate diploma is an advanced undergraduate qualification normally completed after a bachelor's degree or done at the same time as the bachelors study, and can be used as a bridging qualification to prove a student's ability to undertake postgraduate studies for a completely different field. A graduate diploma (e.g., Graduate Diploma in Education etc.) is different from a postgraduate diploma, which is a course of study at postgraduate level (e.g., Postgraduate Diploma in Clinical Psychology etc.). In universities and learning institutes, a graduate diploma is commonly studied by students who have already graduated in a different field and allows them to pursue a new profession. It mainly involves undertaking courses in an accelerated undergraduate level (e.g., normally a mixture of second and third year courses from the bachelor's degree) in order for the student to attain the requirements equivalent to a student who studied towards an undergraduate degree.

Singapore

The graduate diploma is an academic or vocational qualification; as an academic qualification it is often taken after a bachelor's degree although sometimes only a foundation degree is required. It is usually awarded by a university or a graduate school and usually takes two terms of study to complete. It is also possible for academic graduate diploma holders to progress to a master's degree on an accelerated pathway compared to first embarking on a 3- or 4-year degree program. To ensure that the graduate diploma qualification is recognised, the awarding body must be registered with the Singapore Ministry of Education, like SUSS, NUS, JCU, SIPMM, etc.

The graduate diploma is generally a professional conversion qualification to reskill a graduate with new specialised skills, for instance the GDipPsy - Graduate Diploma in Psychology is aimed at offering specialised skills in psychology. See also postgraduate diploma.

The graduate diploma is offered at different levels by different institutions. The National University of Singapore requires study at master's level, but the graduate diplomas at the Singapore University of Social Sciences are UK (i.e. bachelor's-level) graduate diplomas awarded by the University of London and similarly the Ngee Ann - Adelaide Education Centre offers Australian graduate diplomas (i.e. Australian honours degree level) awarded by the University of Adelaide. The Graduate Diploma of Singapore Raffles Music College is a post-foundation degree qualification rather than post-bachelor's. Graduate diplomas from Aventis School of Management are part-time courses that is accredidated by The Association of Psychotherapists and Counsellors Singapore (APACS) or registered with European Foundation for Management Development and the European Council for Business Education (ECBE)

The WSQ Graduate Diploma is the highest qualification in Singapore's vocational Workforce Skills Qualifications framework, administered by the Singapore Workforce Development Agency. This is not tied to the levels of academic degrees.

United Kingdom

In the UK, a graduate diploma is a short course, with a value of 80–120 UK credits (equivalent to 40–60 ECTS credits), that is normally studied by students who have already graduated in another field. Graduate diplomas are distinguished from graduate certificates by having a longer period of study, equivalent to two thirds of an academic year or more. Until the 1990s, the British conservatoires of music offered three year undergraduate courses to some of their students, leading the award of the Graduate Diploma, e.g. GRSM, GTCL, equivalent to a university first degree in music.  When a  number of conservatoires became affiliated to or constituent colleges of universities, the graduate diplomas were gradually replaced by the award of the BMus degree to all successful students.

A graduate diploma should not be confused with a postgraduate diploma, which is a master's degree-level qualification in the UK. Historically, this has not always been the case, with postgraduate diploma and graduate diploma used interchangeably, but the Quality Assurance Agency now makes a clear distinction between these titles. Some institutions have renamed courses as a result, e.g. The College of Law renamed the official title for its law conversion course from Postgraduate Diploma in Law to Graduate Diploma in Law as, although the law conversion course is studied postgraduately, the contents of the course are only undergraduate in nature.

In 2018, the Royal College of Art launched a new Graduate Diploma in Art and Design programme aimed at preparing graduate students for its master's degree programmes in Art and Design.

United States
In the US, graduate diplomas are "Intermediate Graduate Qualifications" involving study beyond master's level but not reaching doctoral level. They are generally found in professional, rather than academic, fields. Other qualifications at this level include advanced graduate certificates, specialist certificates and specialist degrees.

See also

 Graduate certificate

References

Education in Australia
Education in England
Education in Singapore
Education in the Republic of Ireland
Qualifications

Graduate diploma


An Urochloa glumaris in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jan Frederik Veldkamp. An Urochloa glumaris in nahilalakip ha genus nga Urochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Urochloa

Urochloa glumaris


Forward Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Forward Township (North Dakota)
 Forward Township (Allegheny County, Pennsylvania)
 Forward Township (Butler County, Pennsylvania)

Forward Township


Jörg vom Haus Jacob (Georg Cajacob, or George of the House of Jacob), commonly known as George Blaurock (c. 1491 – September 6, 1529),  was an Anabaptist leader and evangelist. Along with Conrad Grebel and Felix Manz, he was a co-founder of the Swiss Brethren in Zürich, and thereby one of the founders of Anabaptism.

George Blaurock was born in 1491 in Bonaduz in Graubünden, Switzerland. He was educated at the University of Leipzig and served as a priest of the Roman Catholic Church until his conversion to evangelical Anabaptism. Blaurock had evidently departed from the Catholic Church before he arrived in Zürich circa 1524, for he had already taken a wife. Though he came to see Huldrych Zwingli, he soon became attached to the more radical followers of Zwingli. These radicals insisted on following only that which had Biblical support. They rejected the mass, images, and infant baptism. The city council condemned their position, ordered them to desist from their meetings, and ordered all unbaptized babies to be baptized within eight days. On January 21, 1525, the despondent group held a secret meeting at the home of Felix Manz. These believers went to their knees in prayer for guidance. Arising from the prayer, George Blaurock asked Conrad Grebel to baptize him upon a confession of faith in Christ. Grebel did so, and afterward Blaurock proceeded to baptize the others who were present.

George Blaurock worked closely with Felix Manz until Manz was martyred in Zürich on January 5, 1527. On that same day, Blaurock was severely beaten and permanently expelled from Zürich. He kept moving, laboring at Bern, Biel, the Grisons, and Appenzell. After his arrest and fourth banishment in April 1527, Blaurock left Switzerland never to return.

From here he turned to the Tyrol. In 1529 he became the pastor of the church in Adige Valley, after their former pastor, Michael Kürschner, was burned at the stake. Blaurock conducted a very successful ministry in Tyrol. Many believers were baptized and churches founded. The example of discipleship in full communities of goods that began among the churches that Blaurock started continues to be a source of inspiration to intentional communities such as the Hutterites and the Bruderhof. In August he and Hans Langegger were arrested by Innsbruck authorities. While in captivity they were tortured for information. On September 6, 1529, Blaurock and Langegger were burned at the stake near Klausen.

The only writings left by Blaurock were a letter and two hymns written during his last three weeks of life. The hymns are entitled Gott Führt Ein Recht Gericht ("God Holds a Righteous Judgment") and Gott, dich will ich loben ("God, You I Will Praise"). Both hymns are preserved in the Ausbund, an old Anabaptist hymnal still used by the Amish.

Gott, dich will ich loben
1. Lord God, how do I praise Thee
From hence and evermore,
That Thou real faith didst give me
By which I Thee may know.
6. Forget me not, O Father,
Be near me evermore;
Thy Spirit shield and teach me,
That in afflictions great
Thy comfort I may ever prove,
And valiantly may obtain
The victory in this fight.

Notes

References
The Anabaptist Story, by William Roscoe Estep
Anabaptist Portraits, by John Allen Moore (Has a short biography of Blaurock)

External links
 Blaurock, Georg (ca. 1492-1529) in Global Anabaptist Mennonite Encyclopedia Online

1490s births
1529 deaths
Bonaduz
16th-century Anabaptist ministers
16th-century Christian mystics
16th-century Protestant martyrs
16th-century Swiss people
Executed Swiss people
People executed for heresy
People executed by Austria by burning
Protestant mystics
Swiss Anabaptists

George Blaurock


La Galerie Mathgoth est une galerie d'art parisienne spécialisée dans l'art contemporain, et plus particulièrement l'art urbain.

Historique
En 2008, Mathilde et Gautier Jourdain élaborent le 400ML Project, création d'une collection de 400 bombes aérosol customisées par 400 artistes urbains du monde entier. En 2010, le couple créée La galerie Mathgoth en accolant les diminutifs de leurs prénoms.

La galerie est d'abord itinérante. les expositions se déroulent dans des lieux loués ponctuellement, à Paris dans le 9eme et le 11eme arrondissement, à Vincennes(expositions à Vincennes) ou à Nancy en 2011 avec l'exposition 40 ans de Graffiti .

Les fondateurs ont choisi pour ligne artistique l'art urbain français et international avec l'iranien A1one ou le new-yorkais Cope2.

La galerie s'installe en 2013 dans le 13ème arrondissement, dans le quartier de la gare. Les expositions collectives (Opposition, janvier 2014) alterne avec les expositions solo (Synergy de Jef Aérosol et Lee Jeffries, mars 2015) et les . Au fil des ans, la galerie continue d'exposer tour à tour de jeunes artistes émergents (Fintan Magee, Mademoiselle Maurice, Anders Gjennestad, Aurel Rubbish), et des artistes plus consacrés, au rang desquels figurent entre autres Gérard Zlotykamien, Jace, Speedy Graphito, C215, Miss Tic, Alëxone, Jean Faucheur ou Bordalo II.

La galerie mène aussi des projets de fresques exterieures dites "XXL", et ce, à travers toute la France (David Walker à Nancy, Mademoiselle Maurice à Paris, Astro à Calais, Jef Aérosol à Evry, Seth à Grigny ou Gérard Zlotykamien à Argenteuil). En 2019, la galerie investit un espace de plus de 1000 m2 pour l'exposition "Accord de Paris" de l'artiste portugais Bordalo II.

La galerie collabore régulièrement avec les institutions locales comme la Grand Paris Sud dans le cadre de son festival Wall Street Art. En 2019 Mathilde et Gautier Jourdain ont assuré le commissariat de l'exposition Conquête Urbaine du musée des Beaux-Arts de Calais en 2019. ville de Calais

Artistes représentés

Principales collaborations :

Publications

Références

Liens externes

 Site officiel de la galerie
 Présentation de la galerie, Site officiel de l'Office du Tourisme et des Congrès de Paris

Mathgoth

Galerie Mathgoth


Nossa Senhora de Lourdes es un municipio brasileño del estado de Sergipe. Se localiza a una latitud 10°04'46" sur y a una longitud 37°03'28" oeste, estando a una altitud de 222 metros. Su población estimada en 2004 era de 6.718 habitantes.

Posee un área de 80,66 km².

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Sergipe

Nossa Senhora de Lourdes


බන්දු සමරසිංහ බන්දු නැත්නම් මූසලයා.
ගැමුණු විජේසූරිය ආච්චී.
කුවින්ටස් වීරකෝන්
විමල් කුමාර් ද කොස්තා කොස්තා.
සුනිල් පෙරේරා බෙලෙක් කඩේ සුමනෙ.
රත්නා සුමනපාල "ඩොටී" රෝසිගේ අම්මා.
සුනිල් හෙට්ටිආරච්චි කිඹුලාගේ හෙන්චයියා.
රොනී ලීච් පරාක්‍රමබාහු.
සජීව මල්මාලආරච්චි
සසන්ති ජයසේකර
ස්වර්ණමාලි ජයලත්ගම
අනුර බණ්ඩාර රාජගුරු රෝසිගේ තාත්තා.
ස්ටැනි ද සිල්වා
ලක්ෂ්මන් රාජපක්ෂ

ඉදිරිපත් කිරීම - ලාලින්ද ෆිල්ම්ස්
නිෂ්පාදනය - ලාලින්ද විජේවික්‍රම
සහාය අධ්‍යක්ෂණය - ලාල් ප්‍රියදේව, චමින්ද පතිරණ
කැමරා අධ්‍යක්ෂණය - ජී. නන්දසේන කැමරා සහාය - ෆැරැන්ක්ලින් රූප්, දිනේෂ් කුමාර, ස්ටැන්ලි මාෂල්
සහාය - කැළුම් වික්‍රමසිංහ
අංග රචනය - මමෝ සෙල්වරාජ්
සංස්කරණ මැදිරි පාලක - හැරිස් නන්දසිරි (ෆිල්ම් ලොකේෂන් සර්විස්)
ශබ්ද පරිපාලනය - ලයනල් ගුණරත්න ( සරසවි චිත්‍රාගාරය)
ශබ්ද සහාය - ඩබ්ලිව්. පී. පොඩිරත්න, සුසන්ත ධර්මප්‍රිය, කුමාරසිරි ද සිල්වා, ජගත් චාමින්ද, කේ. ඩී. නන්දකුමාර
නිෂ්පාදන කළමනාකරණය - චන්ද්‍රකුමාර තල්පාවිල
නිෂ්පාදක විධායක - ප්‍රියන්ත ලොකුමාන
නිශ්චල ඡායාරූප - දිනේෂ් කුමාර, ගුණසිරි අල්විස්
රසායනාගාර කටයුතු - තිලක් අබේසිංහ (ඩිල් ෆිල්්ම්ස්)
රසායයනාගාර ශිල්පීන් - චමින්ද එස්. පෙරේරා, රංග සමරදිවාකර, එරංග පෙරේරා, එච්. ඒ. ඇල්බට්
නාමාවලිය - ඩික්ෂන් ෆොන්සේකා
ගීත පටිගත කිරීම - ජනක ශාන්ත (නිෂූ ශබ්දාගරය)
පසුබිම් සංගීතය පටිගත කිරීම - රොහාන් රූපසිංහ
හඬ කැවීම් - සරසවි චිත්‍රාගාරය
දෙබස් පටිගත කිරීම - විමල් රණවක
කැමරා උපකරණ හා රසායනාගාර පහසුකම් - ඩිල් ෆිල්ම්ස් ඉන්ටර් නැෂනල්
කාර්මික ශිල්පීන් - ජී. ඩී. ආරියපාල, සෝමදාස පෙරේරා, ලක්ෂ්මන් ප්‍රියදර්ශන
ඇඳුම් නිර්මාණය - ලකී මනම්පිටිය
ඇඳුම් මැසීම - නීලමණී මුණසිංහ
පසුතල නිර්මාණය - ස්ටැනි ද සිල්වා, විමලජිත් දොඹගහවත්ත
හඬ කැවීම් - තාරකා රසාංගනී ජයතිලක
කොණ්ඩා සැකසුම - වික්ටර් ලොයිඩ්

ගීතයන්
සංගීත අධ්‍යක්ෂණය - සරත් ද අල්විස්
ගීත හා ගායන ශිල්පීන් -
පින්බර රූබර සිරියාවියේ - බන්දු සමරසිංහ, මායා දමයන්ති, මර්වින් මාලේවන, කොරින් අල්මේදා
ඈ ඩිම්පල් නංගියා - රෝහිනි කුරුවිට, මායා දමයන්ති, මර්වින් මාලේවන, වික්ටර් විජයවන්ත
ඩොටී ඩොටී බෝඩිමේ - සුනිල් පෙරේරා, බන්දු සමරසිංහ, ගැමුණු විජේසූරිය

හායි හූයී බබි ආච්චී


صادق عبد الله عبد الماجد من مواليد مدينة الرهد في 1926 توفي في 29 مارس 2018، وهو أحد قادة العمل الإسلامي بالسودان وأحد الإخوان المسلمين السودانيين الذين التقوا حسن البنا، تخرج في جامعة القاهرة قسم الحقوق . انتخب مراقباً عاماً للإخوان المسلمين في السودان من العام 1991 حتى مارس 2008 م، ثم خلفه الحبر يوسف نور الدائم، ثم خلفه علي جاويش.

وصلات خارجية
 صادق عبد الله.. الإخوان المسلمون في السودان، برنامج زيارة خاصة، قناة الجزيرة، 28 يونيو 2007م الفيديو

مراقبو الإخوان المسلمين
سياسيون سودانيون
دعاة سودانيون
علماء دين سنة سودانيون
مواليد 1926
إخوان مسلمون سودانيون
صفحات تحتاج تصنيف سنة الوفاة
أشخاص من الخرطوم بحري

صادق عبد الله عبد الماجد


Gelidiopsis, rod crvenih algi iz porodice Lomentariaceae, sinonim je za Ceratodictyon. Jedina vrsta je morska alga Acrocarpus capitatus Kützing, otkrivena u vodama Nove Kaledonije, i bazionim je za G. capitata. Pod ovim imenom opisana je 2002. po primjercima pronađenim u vodama Eritreje, Tanzanije i Zanzibara

Tipski lokalitet je Wagap, Nova Kaledonija.

Sinonimi
 Acrocarpus capitatus Kützing

Izvori

Lomentariaceae

Gelidiopsis capitata


A list of museums in the United States by state. According to a government statement, there are more than 35,000 museums in the US.

Alabama

See List of museums in Alabama.
See also :Category:Museums in Alabama.

Alaska

See List of museums in Alaska.
See also :Category:Museums in Alaska.

Arizona

See List of museums in Arizona.
See also :Category:Museums in Arizona.

Arkansas

See List of museums in Arkansas.
See also :Category:Museums in Arkansas.

California

See List of museums in California.
See also :Category:Museums in California.

Colorado

See List of museums in Colorado.
See also :Category:Museums in Colorado.

Connecticut

See List of museums in Connecticut.
See also :Category:Museums in Connecticut.

Delaware

See List of museums in Delaware.
See also :Category:Museums in Delaware.

Florida

See List of museums in Florida.
See also :Category:Museums in Florida.

Georgia

See List of museums in Georgia.
See also :Category:Museums in Georgia (U.S. state).

Hawaii

See List of museums in Hawaii.
See also :Category:Museums in Hawaii.

Idaho

See List of museums in Idaho.
See also :Category:Museums in Idaho.

Illinois

See List of museums in Illinois.
See also :Category:Museums in Illinois.
See also List of museums and cultural institutions in Chicago.

Indiana

See List of museums in Indiana.
See also :Category:Museums in Indiana.

Iowa

See List of museums in Iowa.
See also :Category:Museums in Iowa.

Kansas

See List of museums in Kansas.
See also :Category:Museums in Kansas.

Kentucky

See List of museums in Kentucky.
See also :Category:Museums in Kentucky.

Louisiana

See List of museums in Louisiana.
See also :Category:Museums in Louisiana.
See also List of museums in New Orleans, Louisiana.

Maine

See List of museums in Maine.
See also :Category:Museums in Maine.

Maryland

See List of museums in Maryland.
See also :Category:Museums in Maryland.

Massachusetts

See List of museums in Massachusetts.
See also :Category:Museums in Massachusetts.

Michigan

See List of museums in Michigan.
See also :Category:Museums in Michigan.

Minnesota

See List of museums in Minnesota.
See also :Category:Museums in Minnesota.

Mississippi

See List of museums in Mississippi.
See also :Category:Museums in Mississippi.

Missouri

See List of museums in Missouri.
See also :Category:Museums in Missouri.

Montana

See List of museums in Montana.
See also :Category:Museums in Montana.

Nebraska

See List of museums in Nebraska.
See also :Category:Museums in Nebraska.

Nevada

See List of museums in Nevada.
See also :Category:Museums in Nevada.

New Hampshire

See List of museums in New Hampshire.
See also :Category:Museums in New Hampshire.

New Jersey

See List of museums in New Jersey.
See also :Category:Museums in New Jersey.

New Mexico

See List of museums in New Mexico.
See also :Category:Museums in New Mexico.

New York

See List of museums in New York.
See also :Category:Museums in New York (state).
See also List of university art museums and galleries in New York State.
See also List of museums and cultural institutions in New York City.
See also List of museums in New York City.
See also List of museums on Long Island.

North Carolina

See List of museums in North Carolina.
See also :Category:Museums in North Carolina.

North Dakota

See List of museums in North Dakota.
See also :Category:Museums in North Dakota.

Ohio

See List of museums in Ohio.
See also :Category:Museums in Ohio.

Oklahoma

See also List of museums in Oklahoma.
See also :Category:Museums in Oklahoma.

Oregon

See List of museums in Oregon.
See also :Category:Museums in Oregon.

Pennsylvania

See List of museums in Pennsylvania.
See also :Category:Museums in Pennsylvania.

Rhode Island

See List of museums in Rhode Island.
See also :Category:Museums in Rhode Island.

South Carolina

See List of museums in South Carolina.
See also :Category:Museums in South Carolina.

South Dakota

See List of museums in South Dakota.
See also :Category:Museums in South Dakota.

Tennessee

See List of museums in Tennessee.
See also :Category:Museums in Tennessee.

Texas

See List of museums in Texas.
See also :Category:Museums in Texas.

Utah

See List of museums in Utah.
See also :Category:Museums in Utah.

Vermont

See List of museums in Vermont.
See also :Category:Museums in Vermont.

Virginia

See List of museums in Virginia.
See also :Category:Museums in Virginia.

Washington

See List of museums in Washington.
See also :Category:Museums in Washington.
See also Museums and galleries of Seattle.

West Virginia

See List of museums in West Virginia.
See also :Category:Museums in West Virginia.

Wisconsin

See List of museums in Wisconsin.
See also :Category:Museums in Wisconsin.

Wyoming

See List of museums in Wyoming.
See also :Category:Museums in Wyoming.

Washington, D.C.

See List of museums in Washington, D.C.
See also :Category:Museums in Washington, D.C.

U.S. territories
See List of museums in the U.S. territories.

See also
List of most-visited museums in the United States
List of most-visited art museums
List of aquariums
List of Route 66 museums
List of notable museums and galleries
List of planetariums
List of zoos

Museums by type

Accredited by American Alliance of Museums
Aerospace museums
African American museums
American national museums
Archaeological museums
Art museums and galleries
Biographical museums
Children's museums
Computer Museums
Creationist museums
Defunct museums
Ethnic museums
Farm museums
Historic house museums
History museums
Industry museums
Jail and prison museums
Lighthouse museums
Living museums
Mass media museums
Medical museums
Military and war museums
Mill museums
Mining museums
Music museums
Native American museums
Natural history museums
Open-air museums
Philatelic museums
Presidential libraries
Railway museums
Religious museums
Science museums
Scouting museums
Sculpture parks
Ships as museums
Smithsonian Institution affiliates
Sports museums
Technology museums
Transport museums
University museums

References

External links
 USA Museums - MuseumStuff.com
 MuseumsUSA Museum Directory
 ASTC Science Center Search
 List Of Popular Museums In The USA

List of museums in the United States


Annuitetsopsparing er en form for opsparing, der fungerer som en annuitet, dvs. at man indbetaler et fast beløb hver termin, fx hver måned eller år, og samtidig løber der en fast rente på i hver termin.

Eksterne henvisninger
 om annuitetsopsparing på regneregler.dk
 om annuitetsopsparing på studieportalen.dk

Finansiel økonomi

Annuitetsopsparing


Platycladus is a monotypic genus of evergreen coniferous trees in the cypress family Cupressaceae, containing only one species, Platycladus orientalis, also known as Chinese thuja, Oriental arborvitae, Chinese arborvitae, biota or Oriental thuja. It is native to northeastern parts of East Asia and North Asia, but is also now naturalised as an introduced species in other regions of the Asian continent.

Description
A monoecious tree, it is small, slow-growing, reaching  and  trunk diameter (exceptionally to  tall and  diameter in very old trees). The foliage forms in flat sprays with scale-like leaves  long, which are bright green in colour but may turn brownish or coppery orange in winter. The cones are  long, green ripening brown in about eight months from pollination, and have 6–12 thick scales arranged in opposite pairs. The seeds are  long, with no wing.

The branches are relatively short, loosely arranged and, usually, sharply directed upwards, and the bark, brownish, is detached in narrow vertical strips. The twigs are compressed and are arranged in vertical planes. The leaves, arranged in four rows, fleshy, opposite, decussate, truncated, imbricated as adults, somewhat curved inwards, of uniform green color and with a resiniferous gland on the underside. The female cones, of pink-salmon color and later bluish-greenish when immature, centimetric and of annual maturation, are oval with 6-8 flattened, thick scales, coriaceous and provided with an apical hook.

Taxonomy

Although generally accepted as the only member of its genus, it has been suggested that the closely related species Microbiota decussata could be included in Platycladus, but this is not widely followed. Other fairly close relatives are Juniperus and Cupressus, both of these genera being graft-compatible with Platycladus. In older texts, Platycladus was often included in Thuja, which is reflected in one of its common names, "oriental thuja". But it is only distantly related to the genus Thuja. Differences include its distinct cones, wingless seeds, and its almost scentless foliage.

Etymology
The binomial Platycladus means "with broad or flattened shoots" deriving from Greek  platys "broad, flat, level"  and  klados "branch, shoot of a tree". The qualifier orientalis refers to its native habitat in China.

Distribution
It is native to northwestern China, but it is delicate to distinguish the areas where they are native safely from those where they have been introduced. It is distributed in Manchuria, Russian Far East (Amur and Khabarovsk), and now it is naturalised in Korea, Japan, India, Florida  and Iran as well. It is also cultivated in many parts of the world in parks, gardens, home yards, cemeteries and for hedges.

Uses

Resistant to drought, it is very often used as an ornamental tree, both in its homeland, where it is associated with long life and vitality, and very widely elsewhere in temperate climates. It is suitable for form cuts and year-round opaque hedges, but also forms impressive slender solitary trees. Several cultivars have been selected, of which 'Aurea Nana' has gained the Royal Horticultural Society's Award of Garden Merit.

The wood is used in Buddhist temples both for (lavairos) construction work, and chipped, for incense burning. Its twigs and leaves contain 0.12% essential oil containing pinene and probably caryophyllene.

Gallery

References

General references
 Gymnosperm Database - Platycladus orientalis
 Arboretum de Villardebelle - Platycladus cone photos
 Conifers Around the World: Platycladus orientalis - Oriental Arborvitae .

Cupressaceae
Monotypic conifer genera

Platycladus


Češki šaš (lat. Carex bohemica), trajnica, ili ponekad jednogodišnja biljka iz porodice šiljovki. Raširena je po Euroaziji, ali ujedno i kritično ugrožena vrsta.

Raste busenasto, s brojnim stabljikama koje se uzdižu ukoso od busena, visoke do najviše 60 centimetara, debele do 2mm, glatke, trobride, a u gornjem dijelu ne nose listove. U Hrvatskoj je zastupljena u kopačkom ritu, te u Baranjskoj mezoregiji.

Izvori

Šaš
Flora Europe
Flora Azije

Češki šaš


Gerhard Fuchs (* 24. April 1971 in Wels) ist ein österreichischer Koch.

Werdegang
Nach der Ausbildung im "Hotel Management School" in Bad Ischl und im "Hotel Rosenberger" in Wels ging Fuchs zum "Altwienerhof" nach Wien.
1992 wurde er Küchenchef im "Restaurant A la carte" in Klagenfurt. Nach weiteren Stationen war er 2002 Küchenchef in der "Saziani Stub'n" in Straden.

Von September 2006 bis November 2013 war er Küchenchef und Patron des "Kreuzwirt am Pössnitzberg" in Leutschach, wo er seit 2010 mit einem Michelin-Stern und 18 Punkten im Gault-Millau ausgezeichnet wurde.
Im September 2014 erschien das Kochbuch "Meine Südsteiermark" im Styria Pichler Verlag.

Seit Oktober 2014 kocht Fuchs im eigenen Lokal Die Weinbank in Ehrenhausen.

Auszeichnungen
 2005 "Koch des Jahres 2004", Gault Millau Österreich
 2009 "Wirt des Jahres 2009", "Wo isst Österreich"
 2014 Gourmand Award 2015 in der Kategorie "Best Local Cuisine Book" in Österreich

Weblinks
Restaurant und Wirtshaus Die Weinbank

Einzelnachweise

Koch (Österreich)
Österreicher
Geboren 1971
Mann

Gerhard Fuchs (Koch)


La riada es una obra de teatro de Julia Maura, estrenada en 1956.

Argumento
La obra comienza con el entierro de Don Victor, un hombre mujeriego, por lo que se sospecha que pudo haber sido asesinado por algún marido, cuya mujer le fue infiel con el.A dicho entierro acude Elisa, provocando todo tipo de murmuraciones, incluso en su marido Antonio, que cree que su mujer también le pudo haber engañado, lo que le lleva a asesinar a Braulio, pensando en el como amante de su mujer.Finalmente, se descubre que la asesina de Don Victor fue una sirviente ala que quiso forzar.Elisa lamenta la muerte del inocente Braulio.

Estreno
 Teatro Maria Guerrero, Madrid, 23 de abril de 1956.
 Dirección: Claudio de la Torre.
 Escenografía: Emilio Burgos.
 Intérpretes: Elvira Noriega (Elisa), Carmen Seco (Micaela), Mari Campos (Ines) , Ángel Picazo (Antonio), Fernando Nogueras, Pastor Serrador, Amelia de la Torre, Luisa Sala.

Referencias

Obras de teatro de Julia Maura
Obras de teatro de 1956

La riada


ලාඕසය (නිල නාමය: ලාඕ මහජන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජය) ගිනිකොණදිග ආසියාවේ පිහිටි රටකි. සතර අතින්ම ගොඩබිමින් මායිම් වුණු ලාඕසයේ වයඹින් බුරුමය සහ චීනය ද, නැගෙනහිරින් වියට්නාමය ද, දකුණින් කාම්බෝජය ද, බටහිරින් තායිලන්තය ද පිහිටා ඇත. 2012 දී එහි ඇස්තමේතුගත ජනගහණය මිලියන 6.5ක් පමණ විය. රටේ ජනගහණයෙන් 33%ක් පමණ ලෝක දරිද්‍රතා මායිමෙන් පහළ, එනම් දිනකට ඇමෙරිකානු ඩොලර් 1.25කට වඩා අඩු ආදායමක් උපයමින්, ජීවත් වෙති.

ලාඕසයේ ඉතිහාසය 14 සිට 18 වැනි ශතවර්ෂය දක්වා පැවති ලන් සං රාජධානිය තෙක් දිවෙයි. එතෙක් රාජ්‍ය තුනක් ලෙස පැවති මෙම රාජධානිය 1893 දී ප්‍රංශ යටත්විජිතයක් ලෙස ලාඕසය නමින් එක් රටක් බවට පත් විය. 1945 දී ජපාන ආක්‍රමණයකින් පසුව තාවකාලිකව නිදහස ලබා ගත්තත්, නැවත ප්‍රංශ ග්‍රහණයට නතු වුණු ලාඕසය ස්වතන්ත්‍ර රජයක් බවට පත් වූයේ 1949 දීය. 1953 දී ලාඕසය සිසවං වොං යටතේ ව්‍යවස්ථාදායක රාජාණ්ඩුවක් ලෙසින් නිදහස ලබා ගත්තේය. වසර කිහිපයකට පසු පැවැති සිවිල් යුද්ධයකින් රාජාණ්ඩුව පහකෙරුණු අතර පැතෙට් ලාඕ නමැති කොමියුනිස්ට් කණ්ඩායම 1975 දී බලය පැමිණෙන ලදී.

ලාඕසය ඒක-පාර්ශ්වික සමාජවාදී ජනරජයකි. එක මිලිටරි නායකයන්ගෙන් සැදුණු කොමියුනිස්ට් දේශපාලන පක්ෂයකින් පාලනය වෙයි. අගනුවර වියෙන්තියාන් වන අතර ලාඕ බස රාජ්‍ය භාෂාව ලෙස භාවිතා වෙයි.

ආශ්‍රිත

අග්නි දිග ආසියානු රටවල්
ලාඕසය

ලාඕසය


Mads Raben (født 8. februar 1996) er en dansk fodboldspiller, der spiller som angriber i Dalum IF. Han skiftede til den danske klub fra OB i sommeren 2016. Han har også spillet for U16, U17 og U18-landsholdet. I 2016 skiftede han til FC Fredericia. I 2020 skiftede han til Færøernes ældste fodboldklub, TB Tvøroyri, der spillede i Betrideildin, Færøernes bedste række.

Mads Raben blev student i 2016 fra Tietgen Handelsgymnasium. Da han var 16 år gammel, fik han sin debut i Alka Superliga i 2012, og det gør ham den næst yngste spiller, der er debuteret i den danske liga.

Hans første fodboldklub var Middelfart Boldklub før hans skift til OBs ungdomsklub.

Referencer

 http://www.fcfredericia.dk/nyheders/fc-fredericia-tilknytter-mads-raben/
 http://www.ob.dk/artikel/ob-forlaenger-med-mads-raben.aspx

Fodboldspillere fra FC Fredericia
Fodboldspillere fra Odense Boldklub
Fodboldspillere fra TB Tvøroyri

Mads Raben


In mathematics, the multinomial theorem describes how to expand a power of a sum in terms of powers of the terms in that sum. It is the generalization of the binomial theorem from binomials to multinomials.

Theorem
For any positive integer  and any non-negative integer , the multinomial formula describes how a sum with  terms expands when raised to an arbitrary power :

where

is a multinomial coefficient.  The sum is taken over all combinations of nonnegative integer indices  through  such that the sum of all  is .  That is, for each term in the expansion, the exponents of the  must add up to .  Also, as with the binomial theorem, quantities of the form  that appear are taken to equal 1 (even when  equals zero).

In the case , this statement reduces to that of the binomial theorem.

Example
The third power of the trinomial  is given by

This can be computed by hand using the distributive property of multiplication over addition, but it can also be done (perhaps more easily) with the multinomial theorem. It is possible to "read off" the multinomial coefficients from the terms by using the multinomial coefficient formula. For example:

 has the coefficient
 has the coefficient

Alternate expression
The statement of the theorem can be written concisely using multiindices:

where

and

Proof
This proof of the multinomial theorem uses the binomial theorem and induction on .

First, for , both sides equal  since there is only one term  in the sum. For the induction step, suppose the multinomial theorem holds for .  Then

by the induction hypothesis.  Applying the binomial theorem to the last factor,

which completes the induction.  The last step follows because

as can easily be seen by writing the three coefficients using factorials as follows:

Multinomial coefficients
The numbers

appearing in the theorem are the multinomial coefficients.  They can be expressed in numerous ways, including as a product of binomial coefficients or of factorials:

Sum of all multinomial coefficients
The substitution of  for all  into the multinomial theorem

gives immediately that

Number of multinomial coefficients

The number of terms in a multinomial sum, , is equal to the number of monomials of degree  on the variables :

The count can be performed easily using the method of stars and bars.

Valuation of multinomial coefficients
The largest power of a prime  that divides a multinomial coefficient may be computed using a generalization of Kummer's theorem.

Asymptotics
By Stirling's approximation, or equivalently the log-gamma function's asymptotic expansion, so for example,

Interpretations

Ways to put objects into bins
The multinomial coefficients have a direct combinatorial interpretation, as the number of ways of depositing  distinct objects into  distinct bins, with  objects in the first bin,  objects in the second bin, and so on.

Number of ways to select according to a distribution
In statistical mechanics and combinatorics, if one has a number distribution of labels, then the multinomial coefficients naturally arise from the binomial coefficients. Given a number distribution   on a set of  total items,  represents the number of items to be given the label .  (In statistical mechanics  is the label of the energy state.)

The number of arrangements is found by
Choosing  of the total  to be labeled 1.  This can be done  ways.
From the remaining  items choose  to label 2.  This can be done  ways.
From the remaining  items choose  to label 3.  Again, this can be done  ways.

Multiplying the number of choices at each step results in:

Cancellation results in the formula given above.

Number of unique permutations of words

The multinomial coefficient

is also the number of distinct ways to permute a multiset of  elements, where  is the multiplicity of each of the th element. For example, the number of distinct permutations of the letters of the word MISSISSIPPI, which has 1 M, 4 Is, 4 Ss, and 2 Ps, is

Generalized Pascal's triangle
One can use the multinomial theorem to generalize Pascal's triangle or Pascal's pyramid to Pascal's simplex. This provides a quick way to generate a lookup table for multinomial coefficients.

See also
 Multinomial distribution
 Stars and bars (combinatorics)

References

Combinatorics
Factorial and binomial topics
Articles containing proofs
Theorems about polynomials

Multinomial theorem


La motonáutica es una familia de deportes de competición basada en carreras de lanchas motoras.

Las principales disciplinas de la motonáutica son la velocidad en alta mar, la velocidad en la costa y la resistencia. También se incluyen las carreras de rally y las carreras tipo dragster, para distancias ultracortas. Las diferentes disciplinas están cubiertas por varias federaciones internacionales, tales como la Unión Internacional Motonáutica (UIM), reconocida por el COI, la International Jet Sports Boating Association o la American Power Boat Association.

Historia
La primera carrera de lanchas a motor se realizó en la balsa Asnières-Courbevoie en 1898. La motonáutica fue un deporte de demostración en los Juegos Olímpicos de 1900 y se incluyó en el programa olímpico de Londres 1908, entregándose tres títulos, dos de ellos a manos de británicos y uno a un francés (categoría open).

En 1917 se desarrolló el primer motor fuera borda, lo que favorecería el desarrollo de la motonáutica.

Gracias a los esfuerzos del irlandés John Ward, en 1922 se creó la Unión Internacional Motonáutica (UIM) en Bruselas. En 1928 se estableció la homologación de los récords de velocidad y en 1938 se celebra el primer campeonato del mundo.

Competiciones

Velocidad «inshore»

La velocidad en la costa se lleva a cabo en lagos y ríos, e incluyen a las carreras de Catamarán F1, las de más alto nivel y equivalentes a las carreras automovilísticas de Fórmula 1. El campeonato del mundo de F1 motonáutico se creó en 1981.

Velocidad « offshore »

La velocidad en alta mar comprende a los PowerBoat P1, que forman la élite de esta disciplina. El campeonato de 2006 contó con 6 grandes premios: Malta, Italia, Alemania, Mediterráneo (Italia), Gran Bretaña y Portugal.

Carreras de esta disciplina tienen lugar en todo el mundo, incluyendo a los Estados Unidos.

Resistencia
En esta disciplina destacan las 24 horas motonáuticas de Ruan, que se celebran en mayo en la localidad francesa de Ruan.

Rally motonáutico
En esta disciplina destaca la Carrera de los Gabares, que se disputa con balsas neumáticas.

Carreras de drag boat
Estas carreras se disputan en un cuarto de milla (402 metros) y se alcanzan velocidades de 400 km/h. La federación que se encarga de cubrir este tipo de pruebas es principalmente la americana International Hot Boat Association.

Enlaces externos

 (en inglés) Sitio oficial de la UIM
 (en inglés) Historia de la UIM

Motonáutica


Alvimiantha es un género monotípico de arbustos de la familia Rhamnaceae. Su única especie, Alvimiantha tricamerata Grey-Wilson, es originaria de Brasil.

Taxonomía
Alvimiantha tricamerata fue descrita por Grey-Wilson y publicado en Bradea 2: 288, en el año 1978.

Referencias

Gouanieae

Alvimiantha


Udkantsdreng er en dansk kortfilm fra 2015 instrueret af Tonni Zinck.

Medvirkende

 Baldrian Sector, Dreng #1
 Christian Bulow, Dreng #2

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2015

Udkantsdreng


Mellum (også Alte Mellum) er en relativ ung klit-ø i Nordsøen, ni kilometer øst for Schillig i den tyske delstat Niedersachsen. Den udviklede sig fra at være et højsand til en ø, og er beliggede ved nordspidsen af des Hohe-Weg-Wattrückens, og foran feriebyerne Horumersiel og Schillig. Først i den sidste fjerdedel af det 19. århundrede er den opstået ved vadevandsgrænsen mellem farvandet Innenjade (ved Wilhelmshaven) og Weser. Den er en af de tre ubeboede øer i Nationalpark Niedersächsisches Wattenmeer, som alle er fredet. Cirka syv kilometer mod nordøst ligger den af og til oversvømmede, cirka 0,4 km² store sandbanke West-Eversand. Videre ni kilometer nordøstlig ligger sandbankerne Hohe Knechtsand.

Øen tilhører ingen kommune og Landkreis og er også et ikke kommunefrit område. Niedersachsen ejer den største del af øen. Et lille areal på 4522 m² har siden 1950 med en naturbeskyttelsesstation Mellum) og tilhører foreningen "Oldenburger Landesverein für Geschichte, Natur- und Heimatkunde".

Der har kun været få menneskelige indgreb i Mellums natur. Mod syd befinder der sig et ringdige, som er blev anlagt under den 2. verdenskrig, da der blev stationeret et antiluftskytsbatteri på øen. Stedet er øens eneste stormflodssikre område. Størrelsen af det inddigede areal udgør cirka fire hektar. Fra ringdiget løber der en sti mod sydvest hen til øens sydstrand. Ved stien befinder der sig en mindesten for 312. Marine-Festungspionierbataillons.

Geografi
Øen har en længde fra sydvest til nordøst på cirka tre kilometer. Mod nordvest til sydøst strækker øen sig cirka 1,8 kilometer. Den består hovedsagelig af klit og saltenge. På grund af strøm og vind ændrer øen konstant form. Græs og saltengenes areal vokser og udvider sig. Ø-området bliver gennemskåret af en indtil 2 meter dyb pril. 1903 var øens græsareal på 10 hektar som i 2006 var vokset til 75 hektar.

Galleri

Eksterne henvisninger

Østfrisiske Øer
Niedersachsens geografi

Mellum


DecoTurf er en hardcourt overflade der især benyttes til tennisbaner. Dækket består af forskellige lag af akryl, gummi, silicium og andre materialer. Det installeres på asfalt eller andre hårde overflader. Gulvbelægningen er fremstillet hos det Andover, Massachusetts-baserede selskab Decosystems, et datterselskab af California Products Corporation.

Eksterne henvisninger
 DecoTurfs officielle websted

Tennis
Underlag til sport

DecoTurf


An Thelymitra irregularis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Henry Nicholls. An Thelymitra irregularis in nahilalakip ha genus nga Thelymitra, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Thelymitra

Thelymitra irregularis


Beatriz Thibaudín (Buenos Aires, 9 de agosto de 1927 - ibíd. 7 de febrero de 2007) fue una actriz argentina de cine, teatro y televisión.

Biografía
Estudió arte dramático (con Luis Gutman, 3 años; con Lito Cruz, 18 meses; y con Augusto Fernández, 18 meses), expresión corporal, danzas clásicas, baile americano y canto.

En su primera juventud practicó equitación.
Realizó sus primeros trabajos cuando ya había superado la barrera de los cuarenta, y su familia ya no la necesitaba a tiempo completo.
Se volvió muy reconocida con la obra de teatro Mil quinientos metros sobre el nivel de Jack, en la que se pasaba metida en una bañera durante cincuenta minutos.

En 2002, actuó en Tan de repente, de Diego Lerman, y fue premiada en los festivales de cine de Biarritz (España) y La Habana (Cuba).
También ganó el premio Clarín Espectáculos y un Cóndor de Plata a la mejor actriz de reparto.

En cine hizo pequeños papeles en películas como La historia oficial y La amiga.
Durante diez años trabajó en El Lazarillo de Tormes, una versión para adolescentes, por la tarde en escuelas secundarias. A la noche hacía obras para adultos, como Crónica de adultos o El diario de Ana Frank. Trabajó también en otras obras, como 1500 metros sobre el nivel de Jack.

En televisión participó en capítulos de
Hombres de ley,
Nosotros y los miedos,
Mi cuñado,
Gasoleros y
Primicias.
Trabajó en varios episodios de Los Simuladores, representando a la Sra. de Ravenna, madre del simulador Emilio Ravenna (representado por el actor Diego Peretti).

En sus últimos años, actuó en películas como La vida por Perón, Mientras tanto ―también de Diego Lerman― y Arizona Sur.

Trabajos

CineTrabajos en cine en el sitio Aersys.com.ar.

 Abierto de 18 a 24, dirigida por Victor Dinenzon
 Tres esposas, coproducción con Italia.
 1979: Contragolpe, dirigida por Alejandro Doria.
 1979: La isla, dirigida por Alejandro Doria.
 1979: El poder de las tinieblas, dirigida por Mario Sabato.
 1985: La historia oficial, dirigida por Luis Puenzo.
 1986: Miss Mary, dirigida por María Luisa Bemberg.
 1986: Perros de la noche, dirigida por Teo Koffman, como la abortera.
 1989: La eterna sonrisa de Nueva Jersey, dirigida por Carlos Sorín; como la esposa de Ulises (Julio De Grazia), con Daniel Day-Lewis.
 1992: La amiga, dirigida por Jeaninne Merapfel; como la vecina Nachnarin.
 1995: Hasta donde llegan tus ojos, dirigida por Silvio Fischbein.
 1998: Dibu 2, la venganza de Nasty, dirigida por Carlos Gallettini.
 2000: Esperando al Mesías, de Daniel Burman; como una anciana.
 2002: Tan de repente, dirigida por Diego Lerman, como Blanca.
 2002: Premio especial del jurado, del público y mención de SIGUES en el Festival Internacional de Cine Independiente de Buenos Aires.
 2003: Tus ojos brillaban, dirigida por Silvio Fischbein.
 2004: La vida por Perón, dirigida por Sergio Bellotti; como Cata.
 2004: Arizona Sur (sin estrenar), dirigida por M. A. Roca y Daniel Peusa; como Mercedes.
 2006: Mientras tanto, dirigida por Diego Lerman, como Magdalena, la madre de Dalmiro.

Cortometrajes

 Las fotografías, dirigida por Dora López
 Mouse de chocolate y ¿Tenés fuego, Mamá?, dirigida por Bernardo Kononovich
 Del color del cielo, dirigida por Jorge Daus
 El círculo xenético, dirigida por Boy Olmi y Luis María Hermida
 La bicicleta del Sr. Arnalde, dirigida por Mónica Facceninni
 El destape, dirigida por Edgardo González Amer
 El intruso, dirigida por Daniel Brumack
 La vieja del agua, dirigida por Daniel Rivero
 El día de Navidad, dirigida por Gustavo Rondolini
 Anacronismo, dirigida por Gabriela Cárcova
 2007: Simpatía, dirigida por Galel Maidana.
 2007: Abismos, dirigida por Juan Matías Loiseau; como la madre.

Teatro

 1980: Crónica para adultos'''', dirigida por Juan Freund.
 1980-1989: El lazarillo de Tormes, dirigida por Enrique C. Pérez. Realizó una gira por las provincias argentinas en 1983.
 1982: Ana y las langostas, dirigida por Ana Dolinsky (Teatro Abierto).
 1982-1983: La importancia de llamarse Ernesto, dirigida por Santiago Doria.
 1985: El Diario de Ana Franck, dirigida por Carlos Altube.
 1986: Vade retro, dirigida por César Franco.
 1989: Gris de ausencia y La ñata contra el libro.
 1990-1991: Dos señoritas formales, dirigida por Enrique C. Pérez.
 1992: Comedia repugnante de una madre, dirigida por Arnaldo Strasnoy.
 1993: El clú, dirigida por Alfredo Zemma.
 1994-1995: La casa de Bernarda Alba, dirigida por Alejandro Rico (1994-1995).
 1996: La ñata contra el libro, dirigida por Enrique Morales. Verano en Mar del Plata
 1999-2002: 1500 metros sobre el nivel de Jack, dirigida por Federico León.
 Primer Premio en el Concurso de Dramaturgia organizado por el Instituto Nacional de Teatro (1998).
 1998: mención honorífica en el Concurso de Dramaturgia organizado por el Fondo Nacional de las Artes.
 1998: finalista del Premio Tirso de Molina.
 1999: premio Teatro XXI, mejor escénica.
 2000: participación en los siguientes festivales internacionales: Viena (Austria), Ámsterdam (Holanda), Hannover (Alemania), Slagelse (Dinamarca), Polverigi (Italia) y Edimburgo (Escocia). Temporada Hebbel-Teatre de Berlín (Alemania).
 2001: participación en los siguientes festivales internacionales: Bruselas y Amberes (Bélgica), Montreal (Canadá) y Bayonne, Estrasburgo, París y Toulouse (Francia).
 2002: participación en los siguientes festivales internacionales: Londrina (Brasil) y Melbourne (Australia).
 2003: Repollo francés, unipersonal con canciones francesas, dirigida por Santiago Doria (2003).
 2003: El emisario, semimontado en Argentores, dirigida por Daniel Marcove.

 Televisión

 Nosotros y los miedos Compromiso Clave de sol Buscavidas Su comedia favorita 1991: Celeste La banda del Golden Rocket Alta comedia Mi otro yo Luces y sombras Son de diez ¡Grande, Pa! Inconquistable corazón Quereme Mi cuñado Señor K Poliladron De poeta y de locos Los hermanos Pérez Conde Trillizos Como vos y yo Gasoleros Primicias 2003: Los Simuladores, como la madre de Ravenna
 2004: Culpable de este amor, como Greta.
 2005: Hombres de honor, como la Nona
 2005: Elefante blanco, de Jorge Labaké.

 Miniseries

 De los Apeninos a los Andes, para la televisión Italiana
 Marie Galanté, para la televisión francesa

 Publicidad televisiva

 Bordolino
 Clarín'' Clasificados
 Colchones (Chile)
 Fiestas de Gancia (publicidad en vivo)
 galletitas Express
 Mantecol
 Poxipol
 Pritty Limón (provincia de Córdoba)
 Tarjeta Oasis BNL (medalla de plata en el Festival de Nueva York)
 Turismo al Uruguay (medalla de plata en el Festival de Nueva York, premio Creativos de la Argentina, premio Publicidad latinoamericana, mención en el Festival de Cannes y Clio Awards de 1992)
 TV Española

Notas

Actrices de Argentina
Porteños

Beatriz Thibaudin


أكتوبرفست (بالألمانية Oktoberfest، تلفظ: اكتُبِرفِست). وتعني بالعربية مهرجان أو احتفال أكتوبر. ويقام الاحتفال سنويا به في ميونخ وتستمر فعاليات المهرجان لستة عشر يوما.

يعتبر هذا المهرجان من أهم الفعاليات التي تقام في ألمانيا ويشارك فيه ستة ملايين شخص سنويا. والمهرجان جزء لايتجزأ من الحضارة البافارية، والذي يقام منذ العام 1810 م بمناسبة زفاف ولي العهد لودفيغ البافاري من قرينته تيريز دي ساكس-هيلدبورغهاوزن، وتشمل أنشطة المهرجان شرب البيرة، وتناول الطعام، والغناء والرقص. ويرتدي العديد من الزوار الأزياء التقليدية.

يصنف أكتوبرفست كأكبر مهرجان للجعة في العالم من حيث عدد الزوار. ففي عام 2007 م تم استهلاك 7 ملايين لتر من البيرة خلال الستة عشر يوما. الزوار قد تتمتع أيضا بمجموعة متنوعة من الأطعمة التقليدية مثل الدجاج المقلي، لحم الخنزير المشوي، النقانق، فطائر البطاطا أو الخبز، الأسماك المشوية على عصا، الجبن الشعرية، مخلل الملفوف.

معرض صور

مراجع

أحداث أكتوبر
أحداث سبتمبر
أحداث سنوية في ألمانيا
الثقافة في ميونخ
إرهاب في ألمانيا
تأسيسات سنة 1810 في بافاريا
جائحة فيروس كورونا في ألمانيا
تراث شعبي ألماني
مهرجانات أسست في 1810
مهرجانات في ألمانيا
مهرجانات في ميونخ
مواقع جذب سياحي في ميونخ

أكتوبرفست


Østre Omfartsvej er en to sporet omfartsvej der går øst om Bjerringbro. Vejen er en del af sekundærrute 575 der går imellem Lindum og Kongensbro.

Den er med til at lede trafikken der skal mod Viborg, Aarhus og Hobro uden om Bjerringbro, så byen ikke bliver belastet af for meget trafik.

Vejen forbinder Sortehøjvej i nord og Borrevej i syd. og har forbindelse til Nørregade og Poul Due Jensens Vej.

Kilder

Bjerringbro
Omfartsveje i Danmark

Østre Omfartsvej (Bjerringbro)


جبل سيدي علي بن عون جبل يقع بوسط الجمهورية التونسية على الحدود بين ولايتي قفصة والقصرين، جنوب غربي مدينة بئر الحفي وغربي مدينة سيدي علي بن عون. يبلغ ارتفاعه 816 م.

قمم جبلية تونسية
ولاية القصرين
ولاية سيدي بوزيد

جبل سيدي علي بن عون


Robert Lopez (født 23. februar 1975)  er en amerikansk komponist kendt for at skrive værker som "Avenue Q" (med Jeff Marx), "The Book of Mormon" (med Matt & Trey) og sangene til Frost sammen med sin kone Kristen Anderson-Lopez  Heriblandt "Let It Go" (på dansk "Lad det ske"), som de vandt en Oscar at the 86th Academy Awards den 2. marts 2014. Robert Lopez er en af de kun tolv EGOT-vindere med en Emmy, Grammy, Oscar og Tony.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Official Avenue Q website
 Official ''The Book Of Mormon" website

Personer fra New York
Komponister fra USA

Robert Lopez


Wolfgang Pesendorfer ist der Name folgender Personen:

* Wolfgang Pesendorfer (Jurist) (1949–2022), österreichischer Jurist und Richter
 Wolfgang Pesendorfer (Wirtschaftswissenschaftler) (* 1963), US-amerikanischer Wirtschaftswissenschaftler und Hochschullehrer

Wolfgang Pesendorfer


Radon, periyodik cetvelin VIIIA grubunda yer alan soy gazdır. Simgesi Rn, atom numarası 86, atom ağırlığı 222 olan radon; renksiz, kokusuz, tatsız ve doğada bütünüyle radyoaktif bir gazdır.

-62 °C'ta kaynar; -71 °C'ta erir. 1900'de F. E. Dorn tarafından bulunmuş, 1908'de William Ramsay ve Robert Whytlaw-Gray tarafından yalıtılmıştır. Soy gazlar grubunun en son üyesi ve en ağırı olan radon, radyum tuzunun suyla işlenmesi sonunda, karışım durumunda bulunduğu hidrojen ve oksijenden, sıvılaştırılmış havadan geçerek ayrılır. Bilinen 35 izotopunun başlıcaları arasında toryumun emanasyonu olan toron (220Rn), radyumun emanasyonu olan (222Rn) ve aktinyumun emanasyonu olan aktinon (219Rn) sayılabilir.

Yeraltındaki uranyumlar uzun süreler sonra bozunarak radon gazı açığa çıkarır. Bu gaz, aynı şekilde yeraltında ki çatlaklardan yeryüzüne ulaşmak ister ve bazen insanların bodrum katları, kapalı spor ve yüzme salonlarında birikebilir. Bu yüzden bu tarz yer seviyesinden daha altta mekanların insan sağlığı için, iyi bir havalandırma sistemine ve radon gazı testine ihtiyacı vardır.

Dış bağlantılar
 Radon gazı kirliliği ve halk sağlığına etkileri

IARC grup 1 kanserojenler
Soy gazlar
Toprak kirliliği
Elementler

Kanserojenler
Endüstriyel gazlar

Radon


"Flor e o Beija-Flor" é uma canção da dupla sertaneja Henrique & Juliano, com participação da cantora e compositora brasileira Marília Mendonça. Foi lançada em 2015 como um dos singles do álbum Novas Histórias.

Composição
"Flor e o Beija-Flor" é uma das composições de Marília Mendonça ao lado de seu principal parceiro criativo, o compositor Juliano Tchula. A faixa foi escolhida por Henrique & Juliano que, na mesma época, foram convidados por Marília para cantar em "Impasse".

Lançamento e recepção
"Flor e o Beija-Flor" foi lançada como single do álbum Novas Histórias em 2015, com produção musical de Eduardo Pepato e direção de Fernando Trevisan.

A música foi um sucesso comercial e, além de se tornar um dos maiores sucessos da carreira de Henrique & Juliano, também se tornou a música que projetou Marília Mendonça nacionalmente ainda em 2015. Em novembro de 2021, o vídeo da música tinha mais de 500 milhões de visualizações no YouTube. Foi a 27ª música brasileira mais tocada nas rádios em 2016.

Em 2016, a faixa fez parte da trilha-sonora da novela Carinha de Anjo, exibida pelo Sistema Brasileiro de Televisão (SBT).

Em novembro de 2021, Henrique & Juliano cantaram "Flor e o Beija-Flor" no velório de Marília Mendonça no Goiânia Arena.

Singles de 2015
Canções gravadas por Marília Mendonça
Canções gravadas por Henrique & Juliano
Canções de música sertaneja
Canções em português
Canções produzidas por Eduardo Pepato

Flor e o Beija-Flor


Mike Pringle ist der Name folgender Personen:

* Mike Pringle (Politiker) (* 1945), schottischer Politiker
 Mike Pringle (Footballspieler) (* 1967), US-amerikanischer Footballspieler

Mike Pringle


Essay er en dansk eksperimentalfilm fra 2001 instrueret af Malene Choi Jensen efter eget manuskript.

Handling
[¿ esei¿] sb forsøg; essay, afhandling; (i skole) stil...ikke rigtig en film, men heller ikke en rigtig dokumentar...
...nærmere ...uden dog at være en afhandling..
[¿ ¿] eng kort afhandling om videnskablige el. kunstneriske emner, holdt i populær form...med musik og sang
...hvor vi
[e¿sei¿] vb forsøge, prøve at se på hvilken størrelse verden er.. og hvad den gør ved os...

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 2001

Essay (eksperimentalfilm)


Public holidays in South Korea each belong to one or more of three categories:
National day ()
National flag raising day ()
Public holiday ()
Each category has a different legal basis. All national days are also flag raising days.

List of public holidays in South Korea

National celebration days

These days celebrate events considered joyous to Korea. In the beginning, Independence Declaration Day (March 1) was first stipulated in 1946. After the establishment of the Government of the Republic of Korea in 1948, four major National Celebration Days (Independence Declaration Day, Constitution Day, Liberation Day, National Foundation Day) were provided by "The Law Concerning the National Celebration Days" (국경일에관한법률) in 1949.
In 2005, Hangul Day became the 5th National Celebration day.

National flag raising days

All the National Celebration Days, Memorial Day (half staff), Armed Forces Day are provided by Article 8 of the "National Flag Law" (대한민국국기법 제8조). On these days, the raising of the taegukgi at every house and along every roadside is promoted.

Public days off

They are provided by the "Regulations on Holidays of Public Agencies" (관공서의 공휴일에 관한 규정) This Regulation originally applied only to government and public offices, but most individual business offices also follow it.

Dates in solar calendar of Lunar New Year's Day, Buddha's Birthday, and Chuseok

See also
Festivals of Korea
Korean calendar
Lunar Month
Public holidays in North Korea
 Working hours in South Korea

General:
Culture of Korea
Culture of South Korea
Culture of North Korea

References

External links
Korean public holidays - history and search by year.
Korean public holidays - Korea Tourism Organization

Holidays
South Korean culture
Korea, South

Public holidays in South Korea


Sensor (otomobil) Amerikalı otomobil üreticisi
 Sensor isim latince sensus=his duygu dan Bkz. eşanl. Algılayıcı

Sensor


An Setaria latifolia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Frank Lamson Scribner, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni R.A.W.Herrm.. An Setaria latifolia in nahilalakip ha genus nga Setaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Setaria

Setaria latifolia


Pseudepigraphie im Zusammenhang mit der Bibel bezeichnet entweder die angeblich falsche Autorschaft biblischer Texte (= Pseudepigraphie in der Bibel) oder die angebliche Abfassung außerbiblischer Schriften durch biblische Personen (= Pseudepigraphie zur Bibel).
Die Anfertigung literarisch-religiöser Werke, verbunden mit bewusst falsch angegebener Verfasserschaft, war als Phänomen schon im Altertum bekannt. Seit dem frühen 18. Jahrhundert sind im Zuge der historischen Kritik auch einige Schriften des Bibelkanons als pseudepigraph eingestuft oder in Betracht gezogen worden. Der Nachweis von Pseudepigraphie ist methodisch oft schwierig, wie zum Beispiel die ausgedehnte Diskussion rund um die Pastoralbriefe zeigt.

Die Qualifizierung einer Schrift als "pseudepigraph" sagt nichts über die inhaltliche oder literarische Qualität aus. Dessen ungeachtet kann die Frage, ob eine biblische Schrift vom angegebenen Verfasser stammt, auch unter Wissenschaftlern einen Loyalitätskonflikt hervorrufen und heftige Debatten auslösen, weil es dabei um den Kanon heiliger und mithin maßgebender Schriften geht.

Da die Kirchen vor allem den Umfang des Alten Testaments verschieden bestimmen, kann dies auch den Umfang biblischer Pseudepigraphie mitbetreffen.

Begriffsbestimmung
Eine Schrift mit falscher Verfasserangabe heißt Pseudepigraph (von griech.: ψευδής, pseudēs: "lügenhaft", "falsch" und ἐπιγραφή epigraphē: "Name", "Inschrift"; zusammengenommen: "falsche Überschrift/Betitelung"). Pseudonymität liegt hingegen dann vor, wenn sich ein Autor – meist aus Sicherheitsgründen – unter einem fremden, unbekannten Namen zu Wort meldet.

Wurde der Verfassername vom Verfasser(-kreis) bewusst falsch angegeben, spricht man von primärer Pseudepigraphie; wurde der Verfassername von einer anderen Person fälschlicherweise hinzugefügt, spricht man von sekundärer Pseudepigraphie (zum Beispiel wurde die Didache erst nachträglich den zwölf Aposteln zugewiesen). Zu den Pseudepigraphen kann man auch Werke zählen, die nicht ausdrücklich von einem bestimmten Autor geschrieben sein wollen, diesen aber perfekt nachahmen und so den Anschein erwecken, von ihm geschrieben zu sein. Auf diese Weise kann eine weithin angenommene, aber fälschlich zugeschriebene Verfasserschaft einen Text pseudepigraphisch machen.

In den Bibelwissenschaften werden mit Pseudepigraphen jene religiösen Schriften des Judentums bzw. des beginnenden Christentums bezeichnet, die ungefähr zwischen 200 v. Chr. und 200 n. Chr. geschrieben wurden. Dabei sind nicht alle im formalen Sinne pseudepigraphisch. Sie werden evangelischerseits von den deuterokanonischen Schriften (so die Bezeichnung katholischer- und orthodoxerseits) bzw. Apokryphen (evangelische Bezeichnung) unterschieden, die in der Septuaginta und Vulgata, aber nicht im hebräischen bzw. evangelischen Bibelkanon erscheinen. Die römisch-katholische Kirche unterscheidet nur zwischen deuterokanonischen und all den anderen Schriften, die sie "Apokryphen" nennt, womit sie auch die Pseudepigraphen bezeichnet.

Der Sinn biblischer Pseudepigraphie
Pseudepigraphen wurden üblicherweise biblischen Gestalten zugeschrieben bzw. untergeschoben, die hohes Ansehen genossen. Deren Autorität wurde genutzt, um eigene Vorstellungen und Ideen zu verbreiten bzw. ihnen Geltung zu verschaffen. Im Bereich biblischen Schrifttums muss mit der Möglichkeit gerechnet werden, dass die Aufnahme in den Bibelkanon oder in die Liturgie bezweckt wurde.

Kriterien und Wahrscheinlichkeit

Kriterien für Pseudepigraphie
 Altersbestimmung der Schriftstücke (radiologisch/paläographisch)
 Beurteilung anderer Schriften des Bibelkanons (Datierung, Verfasserschaft, evtl. literarische Abhängigkeit)
 Einschätzung der literarischen Fähigkeiten biblischer Verfasser/Gestalten
 Vergleich mit als echt anerkannten Schriften des Verfassers (Stil, Wortschatz, Inhalt)
 Vorstellungen über religionsgeschichtliche Entwicklungen
 Einschätzung der Wahrscheinlichkeit, dass eine Person überhaupt etwas geschrieben hat oder dass es überliefert wurde

Wahrscheinlichkeit
Bei Aussagen zur Verfasserschaft biblischer Schriften handelt es sich – wie bei allen historischen Urteilen – um Wahrscheinlichkeitsurteile. Die wachsende Einsicht in historische Zusammenhänge, das "Verstehen" von Geschichte, kann als ein spiralförmiger Vorgang verstanden werden, der unabdingbar und unvermeidbar durch Vorurteile und deren Auflösung bestimmt ist.

Beispiel: Während die Abfassung des Epheserbriefs durch Paulus vielen Gelehrten (vor allem aus briefinternen Gründen) als unmöglich erscheint, einigen anderen aber durchaus als möglich, sei der 2. Brief des Petrus nach der "beinahe einhelligen Meinung der Neutestamentler" pseudepigraph.

Klassische antike Literatur
Griechische Autoren beziehen sich oft auf Texte, die beanspruchen, von Orpheus oder seinem Schüler Musaeus geschrieben worden zu sein, aber allgemein als nicht von ihnen geschrieben betrachtet wurden. So erkannte man beispielsweise bereits im Altertum die Sammlung der Hymnen Homers als pseudepigraphisch, das heißt, man war sich bewusst, dass sie nicht von Homer stammten. In säkularen literaturwissenschaftlichen Studien setzte man ein "Pseudo-" vor den traditionellen Verfassernamen, wenn gezeigt werden konnte, dass eine Schrift pseudepigraphisch war. So wird etwa die enzyklopädische Zusammenstellung griechischer Mythen namens "Bibliotheke" oft nicht mehr Apollodor, sondern einem "Pseudo-Apollodor" zugeschrieben.

Bibelwissenschaft
Bei biblischen Texten bezieht sich der Ausdruck Pseudepigraphen speziell auf Werke, die vorgeben, von bekannten Autoritäten des Alten oder Neuen Testaments oder von Personen geschrieben worden zu sein, die in die jüdische oder christliche Forschung oder Geschichte involviert waren. Diese Werke können auch biblische Themen zum Gegenstand haben. Oft sind sie so geschrieben, dass sie so autoritativ in Erscheinung treten wie die Werke, die in den jüdischen oder einen christlichen Bibelkanon aufgenommen wurden. Der Kirchenvater Eusebius von Caesarea weist darauf hin, dass diese Gepflogenheit mindestens bis zu dem Bischof Serapion von Antiochia zurückreicht, und er merkt an: "Aber jene Schriften, die fälschlich mit ihren Namen bezeichnet sind (τα ψευδεπιγραφία, ta pseudepigraphia), weisen wir als erfahrene Leute zurück […]".

Begriffsverwirrung: Pseudepigraphisch und apokryph
Viele der eben genannten Werke wurden als "Apokryphen" bezeichnet, was ursprünglich "Geheimschriften" bedeutete, nämlich jene, die für den öffentlichen Gebrauch im Gottesdienst abgelehnt wurden. Die Oden Salomos sind ein Beispiel für einen sowohl pseudepigraphischen als auch apokryphen Text: Pseudepigraphisch, weil er nicht von König Salomo stammt, sondern wahrscheinlich um 130 n. Chr. verfasst wurde, und apokryph, weil diese Sammlung von Hymnen weder in den jüdischen noch den christlichen Bibelkanon aufgenommen wurde.

Die evangelischen Kirchen verwenden den Ausdruck "Apokryphen" für Schriften, die nicht im hebräischen Kanon, nur in der Septuaginta zu finden sind. In neuerer Zeit bezeichnen sie diese Werke neutraler auch als "Spätschriften des Alten Testaments". Katholiken bezeichnen sie als "deuterokanonisch". Von daher kam es unter einigen protestantischen Bibelgelehrten zu einem weitreichenden Gebrauch des Begriffs Pseudepigraphen für außerkanonische Werke, wo es aufgrund der ihnen zugeschriebenen Verfasserschaft schien, als sollten sie ein Teil des biblischen Kanons sein, die aber außerhalb der protestantischen oder katholischen Bibel stehen. Daher kann der Ausdruck "pseudepigraphisch", wie er nun oft unter Protestanten und römisch-katholischen Christen gebraucht wird (vermeintlich um Klarheit in der Diskussion zu schaffen), es schwierig machen, mit einem Laienpublikum Fragen pseudepigraphischer Verfasserschaft "kanonischer" Schriften unvoreingenommen und objektiv zu erörtern. Noch verwirrender ist die Tatsache, dass orthodoxe Christen manche Bücher als kanonisch akzeptieren, die von den westlichen Kirchen als pseudepigraphisch betrachtet werden oder bestenfalls als kaum Autorität besitzend betrachtet werden. Es gibt außerdem Kirchen, die einige biblische Schriften verwerfen, die von Katholiken, Orthodoxen und Protestanten als kanonisch akzeptiert sind.

Die Bezeichnung "Pseudepigraphen" wird bei Werken vermieden, die nach 300 n. Chr. entstanden sind und sich auf biblische Themen beziehen. Dennoch gibt es aus dieser Zeit klassische Beispiele von Pseudepigraphie: das im Spätmittelalter abgefasste Barnabasevangelium, die Apokalypse des Pseudo-Methodius, der Pseudo-Apuleius (Verfasser eines Buches über Kräuter aus dem 5. Jahrhundert, dem Apuleius zugeschrieben) und der Verfasser, der traditionellerweise als "Pseudo-Areopagit" bezeichnet wird. Im 5. Jahrhundert veröffentlichte der Moralist Salvian von Marseille das Buch Contra avaritiam ("Gegen die Gier") unter dem Namen des Timotheus; der Brief, in dem er seinem früheren Schüler, Bischof Salonius, seine Beweggründe schildert, ist erhalten geblieben.

Beispiele
Eindeutige Beispiele von Pseudepigraphen mit angeblich alttestamentlichem Verfasser:
 der Äthiopische Henoch (kanonisch in der Äthiopisch-Orthodoxen Kirche)
 das Buch der Jubiläen (Jubiläenbuch, manchmal auch: Kleine Genesis) (kanonisch in der Äthiopisch-Orthodoxen Kirche)
 das Leben Adams und Evas
 das Liber Antiquitatum Biblicarum (sogenannter Pseudo-Philo)

Eindeutige Beispiele von Pseudepigraphen mit angeblich neutestamentlichem Verfasser:
 Petrusevangelium
 Barnabasevangelium
 Laodizenerbrief
 3. Korintherbrief (kanonisch in der Syrisch-Orthodoxen Kirche)

Pseudepigraphie im Alten Testament

Psalmen
Bei zahlreichen Psalmen, die König David zugeschrieben werden, rechnet man mit Pseudepigraphie. Allerdings ist der hebräische Ausdruck "ledawid" (hebräisch: לְדָּוִיד) in den Psalmenüberschriften nicht zwingend mit "von David" zu übersetzen. Es kann auch "für David" heißen, bedeutete dann also "dem König David gewidmet". Auch die Nennung von Mose und Salomo als Psalmendichter unterstreicht die Autorität und die Bedeutung der Texte und reiht sie in die Tradition Israels ein.

Pseudepigraphie im Neuen Testament
Folgende Briefe werden von historisch-kritischen Theologen häufig als Pseudepigraphen bezeichnet:
 Brief des Paulus an die Epheser
 Brief des Paulus an die Kolosser
 2. Brief des Paulus an die Thessalonicher
 1. Brief des Paulus an Timotheus
 2. Brief des Paulus an Timotheus
 Brief des Paulus an Titus
 1. Brief des Petrus
 2. Brief des Petrus
 Brief des Jakobus
 Brief des Judas
Die drei Briefe des Johannes sind ein Thema für sich. Die Tradition hat sie dem Apostel Johannes zugeordnet. In den Briefen wird die Verfasserschaft durch den Apostel nicht ausdrücklich behauptet. Möglicherweise liegt also eine Verwechslung mit einem Presbyter gleichen Namens vor.

Außerkanonische Pseudepigraphen

Pseudepigraphen zum Alten Testament
Zwischen 200 v. Chr. und 200 n. Chr. entstanden zahlreiche religiöse Werke, die wichtigen Persönlichkeiten der Bibel zugeschrieben wurden. Die meisten sind jüdisch, was Herkunft und Charakter betrifft, einige dürften auch von Christen stammen. Einen Sonderfall stellt Psalm 151 dar, der von den Ostkirchen als kanonisch anerkannt wird.

Die Äthiopisch-orthodoxe Kirche erkennt die folgenden sechs Schriften als kanonisch an:

 Äthiopisches Henochbuch (1. Henoch)
 Buch der Jubiläen
 Gebet des Manasse
 1. Buch der Makkabäer
 2. Buch der Makkabäer
 3. Buch der Makkabäer

Allgemein als außerkanonisch geltende Schriften:
 2. Henoch, oder: Slawisches Henochbuch
 Hebräisches Henochbuch (3. Henoch)
 2. Baruch, oder: Syrische Baruch-Apokalypse
 3. Baruch, oder: Griechische Baruch-Apokalypse
 4. Baruch
 3. Buch Esra
 4. Buch Esra
 5. Buch Esra
 6. Buch Esra
 3. Buch der Makkabäer
 4. Buch der Makkabäer
 5. Buch der Makkabäer
 6. Buch der Makkabäer
 7. Buch der Makkabäer
 8. Buch der Makkabäer
 Adam Octipartitus
 Apokalypse des Abraham
 Apokalypse des Adam
 Apokalypse des Daniel (griech.)
 Apokalypse des Elias
 Apokalypse des Ezekiel
 Apokalypse des Mose → Leben Adams und Evas
 Apokalypse des Sedrach
 Apokalypse der Sieben Himmel
 Apokalypse des Zephania
 Apokryphon des Ezechiel
 Apokryphon von Jakob and Joseph
 Apokryphon Jeremias, auch: Koptisches Apokryphon Jeremias
 Apokryphon des Melchisedek
 Apokryphon der Zehn Stämme
 Aristeasbrief
 Assumptio Mosis → Himmelfahrt des Mose
 Brief des Rehobeam
 Buch Assafs (hebräisch)
 Buch der Höhlenschätze
 Buch der Weisheit
 Buch Noah
 Darlegung Sems
 Eldad und Modad
 Elias Bittgebet
 Fragen Esras
 Gebet des Jakob
 Gebet des Josef
 Gemeinderegel
 Geschichte des Josef
 Geschichte der Rechabiten
 Griechische Esra-Apokalypse
 Henochisches Buch der Riesen (anderer Name: "Ogias, der Riese")
 Himmelfahrt des Jesaja
 Himmelfahrt des Mose, lateinisch: Assumptio Mosis, auch: Testament des Mose
 Jakobs Leiter (hebräisch: Sulam Yaakov, סולם יעקב)
 Jannes und Jambres
 Joseph und Aseneth
 Leben Adams und Evas
 Das Leben der Propheten
 Oden Salomos
 Psalmen Salomos
 Psalmen 152–155
 Sibyllinisches Orakel
 Testament Abrahams
 Testament Adams
 Testament Hiobs
 Testament Isaaks
 Testament Jakobs
 Testament Salomos
 Testamente der zwölf Patriarchen
 Vision Esras
 Visionen von Himmel und Hölle
 Worte des Sehers Gad
 Zeichen des Gerichts

Pseudepigraphen zum Neuen Testament

Evangelientexte und geheime Offenbarungen Jesu
 Thomasevangelium (teilweise gnostisch)
 Evangelium der Wahrheit Evangelium Veritatis (gnostisch)
 Koptisches Ägypterevangelium (gnostisch, sethianisch)
 Nikodemusevangelium (zweiter Teil auch als "Pilatusakten", lateinisch "Acta Pilati" bekannt)
 Gamalielevangelium
 Apokryphon des Johannes (gnostisch, sethianisch)
 Apokryphon des Jakobus (zur Gnosis neigend)
 Dreigestaltige Protennoia (gnostisch, sethianisch)
 Pistis Sophia koptisch (gnostisch)
 Thomasbuch (auch: Buch des Athleten Thomas)
 Sophia Jesu Christi (gnostisch)

Kindheitsevangelien
 Evangelium der Geburt Marias, Libellus de Nativitate Sanctae Mariae → Protoevangelium des Jakobus
 Pseudo-Matthäus-Evangelium
 Kindheitsevangelium nach Thomas
 Protoevangelium des Jakobus (auch Geburt der Maria)
 Arabisches Kindheitsevangelium (syrisch)
 Armenisches Kindheitsevangelium (armenisch)
 Syrisches Evangelium der Kindheit unseres Herrn Jesus, oder: Geschichte von Josef, dem Zimmermann

Teilweise überlieferte Evangelien
 Judasevangelium (gnostisch)
 Petrusevangelium
 Evangelium der Maria
 Philippusevangelium
 Evangelium der Eva (gnostisch)
 Evangelium des Mani
 Unbekanntes Berliner Evangelium (auch: Evangelium des Erlösers) (gnostisch, 6. Jh.?)
 Evangelium nach Bartholomäus
 Evangelium der Zwölf

Rekonstruierte Evangelien
 Ebionitenevangelium
 Griechisches Ägypterevangelium
 Hebräerevangelium
 Geheimes Markusevangelium
 Evangelium nach Matthias
 Nazaräerevangelium
 Barnabasevangelium (islamisch beeinflusst, 14.–16. Jh.)

Apostelakten
 Andreasakten, Acta Andreae
 Barnabasakten
 Johannesakten, Acta Ioannis
 Märtyrerberichte
 Paulusakten
 Akten des Paulus und der Thekla, Acta Pauli et Theclae
 Petrusakten
 Akten des Petrus und Andreas
 Akten des Petrus und Paulus
 Akten des Petrus und der Zwölf
 Philippusakten, Acta Philippi
 Pilatusakten im Nikodemusevangelium
 Thomasakten Acta Thomae (auch: Apostelgeschichte des Thomas)
 Timotheusakten
 Akten von Xanthippe, Polyxena und Rebekka

Briefe
 Laodizenerbrief
 Brief der Korinther an Paulus
 3. Korintherbrief (kanonisch in der syrisch-orthodoxen Kirche?), Teil der Paulusakten
 Briefwechsel zwischen Seneca und Paulus, 4. Jh. n.

Apokalypsen
 Visio Sancti Pauli (auch Apokalypse des Paulus bzw. Offenbarung des Paulus)
 Offenbarung des Petrus (auch: Petrusapokalypse oder Apokalypse des Petrus)
 Apokalypse des Pseudo-Methodius
 Apokalypse des Thomas
 Apokalypse des Stephanus
 1. Apokalypse des Jakobus (auch: Offenbarung des Jakobus)
 2. Apokalypse des Jakobus (gnostisch)

Weitere
 Apostolische Konstitutionen, lateinisch: Constitutiones Apostolorum
 Buch des Nepos
 Apostolische Kanones
 Syrische Schatzhöhle oder "Buch der Schatzhöhle" oder "Die Schatzhöhle"
 Klementinen oder Pseudo-Klementinen
 Didache (ältester Katechismus)
 Liturgie des Hl. Jakobus
 Gebet des Apostels Paulus, lateinisch: Precatio Pauli (gnostisch) Protoevangelium des Jakobus

Außerkanonische Schriften (ohne Verfasser)
Schriften oder Schriftfragmente, die biblischen Stoff darbieten und weder einen Verfassernamen
tragen noch den Eindruck erwecken wollen, von jemand bestimmtem geschrieben worden zu sein (siehe oben den Abschnitt Begriffsbestimmung), sind unabhängig von der Echtheit bzw. Historizität der überlieferten Worte als apokryph bzw. außerkanonisch zu bezeichnen. Dazu sind zu zählen:

 Fajjum Fragment
 Papyrus Oxyrhynchus 840
 Papyrus Oxyrhynchus 1224
 Papyrus Egerton 2
 Papyrus Cairensis 10 735
 Straßburger koptischer Papyrus
 Evangelium der Frau Jesu (koptisches Fragment, Echtheit zweifelhaft, möglicherweise moderne Fälschung)

Siehe auch
 Apostolische Väter
 Interpolation (Literatur)
 Nag-Hammadi-Schriften

Literatur
Vgl. die ausführliche Literaturliste im Artikel Pseudepigraphie.
 Armin Daniel Baum: Pseudepigraphie und literarische Fälschung im frühen Christentum. Mit ausgewählten Quellentexten samt deutscher Übersetzung (WUNT; 2/138). Mohr Siebeck, Tübingen 2001.
 James H. Charlesworth (Hrsg.): The Old Testament Pseudepigrapha, Vol. 1, Peabody: Massachusetts 1983/2010, ISBN 978-1-59856-491-4.
 James H. Charlesworth: Art. Pseudepigraphen des Alten Testaments. In: TRE 27 (1997), S. 639–649 (Überblick über einzelne pseudepigraphe Schriften)
 Richard Bauckham: Pseudo-Apostolic Letters, in: Journal of Biblical Literature, Vol. 107, No. 3, September 1988, S. 469–494.
 Kurt von Fritz (Hrsg.): Pseudepigrapha I, Genf 1972. (Aufsatzsammlung)
 Emil Kautzsch: Die Apokryphen und Pseudoepigraphen des Alten Testaments. 2 Bände, Tübingen 1898 und 1900, Band 2 (Die Pseudepigraphen des Alten Testaments), Tübingen 1900.
 Bruce M. Metzger: "Literary forgeries and canonical pseudepigrapha", in: Journal of Biblical Literature No. 91 (1972), S. 3–24.

Weblinks
 "Online Critical Pseudepigrapha" Online texts of the Pseudepigrapha in their original or extant ancient languages
 Smith, Mahlon H. "Pseudepigrapha" entry in Into His Own: Perspective on the World of Jesus online historical source book, at VirtualReligion.net
 Journal for the Study of the Pseudepigrapha official website
 The Value of the Pseudepigrapha for Biblical Studies A brief discussion of how pseudepigraphal works can be utilized in the field of Biblical Studies

Einzelnachweise

Pseudepigraphie
Bibelwissenschaft
Fälschung
Apokryphen

en:Pseudepigrapha#Biblical studies

Pseudepigraphie (Bibel)


Rigsmål har forskelllige betydninger:
 Rigsdansk - en standardiseret form for dansk, især om udtalen
 Riksmål - en standardiseret form for norsk, især om skriftsproget inden bokmål

Rigsmål


بلدية فالي دي فالديليغوانا , هي إحدى بلديات مقاطعة برغش, التي تقع في منطقة قشتالة وليون, والتي تقع في شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 214 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

بلديات برغش
بلدات في إسبانيا

فالي دي فالديليغوانا


Polykaste () ist eine Person der griechischen Mythologie.

Polykaste ist eine Tochter des Nestor, bei Homer wird als ihre Mutter Eurydike angegeben, in der Bibliotheke des Apollodor hingegen Anaxibia. Ihre Geschwister sind Peisidike, Perseus, Stratichos, Aretos, Peisistratos, Echephron, Antilochos und Thrasymedes.

Bei Homer wird sie die jüngste Tochter des Nestor genannt, die dem bei Nestor einkehrenden Telemachos das Bad bereitet und ihn danach ankleidet. Im späteren Mythos erscheint sie als Gattin des Telemachos, mit dem sie den Sohn Persepolis hat.

In der Anthologia Palatina werden Telemachos und Polykaste als Eltern des Homer bezeichnet.

Literatur

Anmerkungen

Person der griechischen Mythologie

Polykaste (Tochter des Nestor)


Air Burundi es la aerolínea de bandera de Burundi. Posee su sede central en Buyumbura.

Revisión
La aerolínea opera vuelos regionales de pasajeros a Ruanda, Tanzania y Uganda. Su base de operaciones principal es el Aeropuerto Internacional de Buyumbura. Cesó sus operaciones en 2007. En 2008, la aerolínea retomó sus operaciones con vuelos diarios a Kigali y Entebbe. En septiembre de 2009, la aerolínea cesó sus operaciones con el único avión que poseía, un Beechcraft 1900 cuando llegó a las doce horas de vuelo. El avión fue trasladado a Sudáfrica para efectuar las labores de mantenimiento, valorados en al menos un millón de dólares.

Historia
La aerolínea fue fundada en abril de 1971 e inició sus operaciones en 1975. Fue fundada como Societe de Transports Aériens du Burundi y adoptó el nombre actual en junio de 1975. Es propiedad del Gobierno de Burundi.

 Destinos
En septiembre de 2009, Air Burundi opera vuelos regulares internacionales a los siguientes destinos:

  - Aeropuerto Internacional de Buyumbura Base de operaciones'

  - Aeropuerto Internacional de Kigali

  - Aeropuerto Internacional de Entebbe.

  - Aeropuerto Internacional del Kilimanjaro

Flota
La flota de Air Burundi incluye las siguientes aeronaves (en marzo de 2007):

 1 Raytheon Beech 1900C Airliner

Previamente operados
En agosto de 2006 también había operado:

 1 DHC-6 Twin Otter Series 300

Reestructuración
En agosto de 2011, los medios de comunicación del Este de África notificaron que Air Burundi había iniciado un proceso de reestructuración. Seis compañías internacionales han mostrado ya su interés en la compañía, a través de ofertas competitivas, proponiendo un proceso de reestructuración. Los planes buscan adquirir o alquilar aviones para poder garantizar las operaciones.

Véase también
 Aeropuerto Internacional de Buyumbura

Referencias

Enlaces externos
 Air Burundi en mitad de su reestructuración

Aerolíneas fundadas en 1971
Asociación de Aerolíneas Africanas
Buyumbura
Aerolíneas de Burundi

Air Burundi


La Fondation Burkhardt-Felder Arts et Culture est une institution culturelle privée située dans le village de Môtiers (Val-de-Travers) dans le canton de Neuchâtel en Suisse. Depuis 2008, la fondation expose dans deux musées ses collections culturelles, dédiées respectivement à l'art aborigène australien et aux automobiles anciennes.

Histoire
Vivant en Australie depuis 1981, les collectionneurs Gérard et Theresa Burkhardt découvrent l'art aborigène australien et commencent à constituer un ensemble d'œuvres d'art et d'automobiles. De retour en Suisse vingt-cinq années plus tard, le couple crée en 2002 la Fondation Burkhardt-Felder Arts et Culture et acquiert le Château d'Ivernois à Môtiers. Il installe ses collections dans deux dépendances rénovées du domaine afin de les rendre accessibles au public.

Le Musée de l'art aborigène australien « La grange » et le Musée de l'automobile « Le manège » sont inaugurés la même année, en 2008.

Musées

Musée de l'art aborigène australien « La grange »
Le Musée de l'art aborigène australien « La grange » doit son nom au bâtiment qui l'abrite : une grange historique de 1721 restaurée, appartenant au domaine du Château d'Ivernois à Môtiers. Le musée présente des peintures, des sculptures et des artefacts de la collection d'art aborigène australien de la Fondation Burkhardt-Felder Arts et Culture, dans le cadre d'expositions temporaires.

Musée de l'automobile « Le manège »
Le Musée de l'automobile « Le manège » abrite la collection de voitures anciennes de la Fondation Burkhardt-Felder Arts et Culture. Ancien manège à chevaux situé dans le parc du Château d'Ivernois, ce bâtiment de 1856 a fait l'objet de restaurations et réaménagements intérieurs. Depuis son inauguration, « Le manège » présente de façon permanente plus de vingt-cinq voitures de collection.

Les expositions

Musée « La grange »

 2008-2009 : Treasures of the Spirit
 2010-2011 : Visions Aborigènes
 2012 : Waii, Dennis Nona
 2013-2015 : Sky and Desert
 2016-2017 : Ochre Magic
 2018-2019 : Islands in the Sea
 2020-2022 : Voyage across Aboriginal Australia. Founders' Favourites

Musée « Le manège »

 Exposition permanente de voitures anciennes des années 1897 à 1980.

Liens externes
 Site officiel de la Fondation Burkhardt-Felder

Références

Aborigènes d'Australie
Musée dans le canton de Neuchâtel
Fondation en Suisse

Fondation Burkhardt-Felder


Niels Knudsen Petersen (født 12. juli 1885 i København, død 29. august 1961 i Søllerød) var en dansk gymnast, som deltog i de olympiske mellemlege 1906 samt de olympiske lege 1908 og 1912.

Ved mellemlegene i 1906 i Athen var Niels Petersen en del af det 20 mandshold, der vandt sølvmedalje i holdgymnastik. Ved legene i 1908 var han med på det tilsvarende hold, der opnåede en fjerdeplads i samme disciplin, og fire år senere vandt han sammen med 19 andre danske deltagere bronzemedalje i holdgymnastik efter frit system, Desuden deltog han i 1912 i den individuelle samlede konkurrence, hvor han blev en delt nummer 34.

I holdkonkurrencen i 1906 deltog seks hold, og vinderne blev Norge med 19,00 point, mens Danmark på andenpladsen fik 18,00 point og et italiensk hold fra Pistoja/Firenze blev treer med 16,71 point. Ved konkurrencen i 1908 deltog otte hold, og Danmark måtte se sig besejret af Sverige, Norge og Finland. Ved OL i 1912 kæmpede fem hold, og her vandt Norge med 22,85 point foran Finland med 21,85 og Danmarks 21,25.

Referencer

Gymnaster fra Danmark
Deltagere for Danmark ved de olympiske mellemlege 1906
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1908
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1912
Olympiske sølvmedaljevindere fra Danmark
Olympiske bronzemedaljevindere fra Danmark

Niels Petersen (gymnast)


Papilio morondavana est une espèce de lépidoptères (papillons) de la famille des Papilionidae. Cette espèce est endémique de Madagascar.

Description
Cette espèce fait entre 90 et 98 mm d'envergure. À l'avers les ailes sont noires. Les ailes antérieures portent une bande médiane jaune pâle, des macules irrégulières dans la cellule et une série de macules submarginales de même couleur. Les ailes postérieures sont prolongées par de fines queues noires. Elles portent également une bande médiane jaune pâle dans le prolongement de celle des ailes antérieures et une série de macules de même couleur dans la partie submarginale. Il y a une ocelle bleuâtre cernée de noir et bordée d'ocre près du bord supérieur et une autre ocelle rouge brique dans l'angle anal surmontée de noir et de bleu.

Le revers présente les mêmes motifs mais le noir est remplacé par du jaune pâle bordé de marron. Le corps est jaune pâle en dessous et marron foncé au-dessus et l'extrémité des antennes est orange.

La femelle est plus grande que le mâle mais son apparence est la même.

Écologie
L'écologie de cette espèce est mal connue. Les juvéniles ne sont pas documentés et la plante hôte n'a pas été identifiée, bien qu'il s'agisse probablement d'une espèce de rutacées ou d'ombellifères comme les autres espèces de Papilionidae. Les chenilles passent sans doute par cinq stades avant de se transformer en chrysalide.

Les adultes sont plus nombreux en novembre.

Habitat et répartition
Papilio morondavana est endémique de Madagascar. L'espèce vit dans les forêts sèches de l'ouest de l'île jusqu'à 800 m d'altitude. Sa présence est attestée de la forêt d'Ankarafantsika dans la province de Majunga jusqu'à la forêt d'Andronovory dans le province de Toliara.

Systématique
L'espèce Papilio morondavana a été décrite pour la première fois en 1891 par l'entomologiste Henley Grose-Smith dans The Annals and magazine of natural history. L'espèce a été décrite à partir d'un spécimen trouvé à Mahabo près de la rivière Morondava, qui lui a donné son nom .  Papilio morondavana appartient au groupe de P. demoleus. L'espèce ressemble beaucoup à P. erithonioides, également endémique de Madagascar, mais ses plus proches parents sont P. grosesmithi et P. demoleus.

Papilio morondavana et l'Homme

Nom vernaculaire
L'espèce est appelée "Madagascan Emperor Swallowtail" en anglais.

Menaces et conservation
L'espèce est évaluée comme DD (données insuffisantes) par l'UICN. Elle est menacée par la destruction de son habitat et par la collecte excessive pour les collectionneurs.

Liens externes

Notes et références

Papilionidae
Lépidoptère d'Afrique
Faune endémique de Madagascar
Lépidoptère décrit au XIXe siècle

Papilio morondavana