Inhibitor korozije ili korozijski inhibitor je kemijska tvar koja dodana u korozivni okoliš smanjuje brzinu korozije do tehnološki prihvatljivih iznosa. Dodaju se povremeno ili stalno (kontinuirano) u zatvorene ili iznimno u otvorene prostore. Prema kemijskom sastavu inhibitori su anorganski ili organski spojevi. Korozijskim inhibitorima smanjuje se korozijska agresivnost okoliša.

Podjela
Prema načinu djelovanja, inhibitori se dijele na anodne, katodne i miješane (anodno-katodne), prema tome koče li ionizaciju metala (anodnu reakciju), redukciju oksidansa (katodnu reakciju) ili oba ta procesa.

Anodni inhibitori
Anodni inhibitori sprječavaju ionizaciju metala. Najvažniji su anodni inhibitori pasivatori, to jest topljive soli oksidativnih aniona, kakvi su kromati CrO4-2, nitriti NO-2, molibdati, MoO4-2, volframati, WO4-2 i vanadati, VO-3 koji u otopinama s pH od 5 do 9 prevode željezo, nikal, kobalt i njihove legure u pasivno stanje (snažno kočenje procesa korozije ili spora korozija). Takvi se inhibitori često nazivaju "opasnima" jer uz nedovoljnu koncentraciju ne pasiviraju čitavu metalnu površinu, osjetno smanjujući anodnu i povećavajući katodnu ploštinu, što izaziva jamičastu koroziju. Osim pasivatora, među anodne inhibitore ubrajaju se i takozvani taložni inhibitori koji s ionima konstrukcijskog metala, nastalima na lokalnim anodama, daju slojeve netopljivih korozijskih produkata. Među tim se inhibitorima ističe vodeno staklo (natrijev silikat) koje na anodama tvori sloj silikagela i metalnog silikata.

Katodni inhibitori
Katodni inhibitori izravno koče katodnu reakciju (redukciju vodika ili kisika) ili djeluju kao taložni inhibitori, tvoreći na lokalnim katodama netopljive produkte. Pri dekapiranju i kiselinskom čišćenju postrojenja i uređaja često se koriste inhibitori koji povećavaju prenapon redukcije H+ i izlučivanja vodika (na primjer spojevi As, Sb, Sn, Bi, i tako dalje). U slabo kiselim, neutralnim i lužnatim otopinama u kojima je katodna reakcija korozijskog procesa redukcija kisika apsorbiranog iz zraka (redukcija kisika), koriste se katodni taložni inhibitori. Takvo djelovanje imaju cinkove i kalcijeve soli. Za razliku od anodnih, katodni inhibitori dodani u bilo kojoj količini smanjuju brzinu korozije i nisu opasni.

Mješoviti inhibitori
Mješoviti inhibitori imaju dvostruko djelovanje, i anodno i katodno (usporavaju anodnu i katodnu reakciju). To su najčešće organski spojevi koji se adsorbiraju na metalnu površinu, tvoreći spojeve u obliku zaštitnih monomolekulskih filmova, pa se često nazivaju i adsorpcijski inhibitori. Najpoznatiji su želatina, agar-agar, škrob, tanin, K-glukonat. U ovu skupinu inhibitora spadaju i derivati acetilena, soli organskih kiselina, spojevi s dušikom (amini) i njihove soli (nitrati), spojevi sa sumporom, tioalkoholi (merkaptani), sulfidi.

Hlapivi inhibitori korozije
Hlapivi inhibitori korozije (eng. Volatile Corrosion Inhibitor ili VCI) čine posebnu skupinu inhibitora koji štite metale od atmosferske korozije. To su organske tvari u čvrstom stanju koje imaju dovoljno visok tlak para da bi sublimacijom (izravno isparavanje čvrste faze) učinile nekorozivnim okolni zrak ili neki drugi plin. Koriste se u obliku praha ili se njihovom alkoholnom otopinom natapaju papiri, odnosno spužvaste tvari (najčešće spužvasti poliplasti). Isparavanjem, hlapivi inhibitori korozije putuju prema svim dijelovima metalne površine te je pokrivaju. Pri dodiru s metalnom površinom, para hlapivih inhibitora korozije se kondenzira u tanki monomolekularni film koji putem ionskog djelovanja štiti metal. Te molekule organskih inhibitora korozije su dipolne, tako da se pozitivni dio molekule veže za površinu (-), a negativni dio je okrenut prema mediju i on je hidrofoban, odnosno odbija vodu i kisik te izolira predmet od njegove okoline. Nastali film se dalje održava i nadomješta daljnjom kondenzacijom pare. Hlapivi inhibitori korozije se, na primjer stavljaju u zaštitne omote za skladišno ili transportno konzerviranje metalnih predmeta. Para inhibitora se unutar takva omota otapa u filmu vlage, odnosno kondenzatu koji nastaje na površini konzerviranog predmeta i štiti predmet od korozije.

Organski spojevi velike molekularne težine, koji snažno prianjaju uz metalne površine, stvaraju zaštitni sloj koji štiti metal od uzročnika korozije (atmosfera, sumporovodik, kiseline, lužine, soli, i tako dalje). Upijajući zaštitni sloj fizički štiti metalnu površinu i sprječava dodir fluida i metala. Usto zaštitni sloj inhibitora priječi ione da migriraju s površine metala u otopinu. Zaštitni sloj se zadržava i štiti kod niskih pH-vrijednosti. Svi inhibitori korozije pokazuju dobru toplinsku stabilnost pri temperaturama do 300 °C. Neki organski spojevi pri tim temperaturama neće imati dobra svojstva inhibicije, ali ih je potrebno staviti u područje visokih temperatura da bi inhibitor dospio do mjesta hlađenja i kondenziranja tijekom tehnološkog procesa i tada djelovao zaštitno.

Primjena
Praktična primjena hlapivih inhibitora korozije u obliku praha poznata je još iz 19. stoljeća iz Švedske, gdje su kamfor koristili za zaštitu oružja. Kasnije su korišteni prahovi organskoga i anorganskog nitrita, a danas su to uglavnom organske soli.

Primjena inhibitora se koristi na mnogim tehničkim područjima, gdje se druge metode zaštite od korozije (na primjer, prevlačenje) nisu pokazale uspješnim. Oni se koriste u sustavima za grijanje i hlađenje, u parnim kotlovima, pri dobivanju i preradi nafte i plina, u kemijskoj industriji, pri hlađenju i podmazivanju tijekom obrade rezanjem, pri kiselinskom nagrizanju metalnih predmeta, za zaštitu različite opreme i strojeva tijekom prijevoza i tako dalje, čime se postižu značajne uštede i omogućuje kvalitetniji rad. Inhibitori služe i za sprječavanje pukotina zbog napetosne korozije, vodikove bolesti metala i korozijskog zamora, a naročito su prikladni za zaštitu od korozije unutrašnjosti cijevi i drugih šupljih predmeta u vrijeme njihova rada ili skladištenja.

Primjena hlapivih inhibitora
Hlapivi inhibitori korozije uspješno štite električne i elektronske komponente tijekom proizvodnje, montaže, skladištenja, prijevoza i primjene. Štite važne dijelove u rasklopnim i osiguračkim kutijama, komunikacijskim i pomorskim uređajima, radio i računalnim uređajima, električkim upravljačkim sklopovima, tiskanim pločama, kontaktima, motorima i generatorima. Osnovna prednost primjene inhibitora pred drugim metodama zaštite je vrlo jednostavna montaža, konstantnost električnih i mehaničkih svojstava, te samoobnavljanje zaštitnog djelovanja tijekom eksploatacije ili mirovanja navedenih elemenata.

Zaštita električnih i elektroničkih komponenata
Inhibicija je osobito prikladna za zaštitu postrojenja s potpuno kružnim tokom elektrolita, ali se često isplati i u postrojenjima s djelomično kružnim, a katkad i protočnim tokom. U zatvorenom se sustavu inhibitor, kao negativni katalizator, ne troši. Tako se određene vrste inhibitora mogu dodati vodi pri hidrostatskoj probi parnog kondenzatora, izmjenjivača ili kotlova. Inhibitori djeluju zaštitno i pri 100% relativnoj vlažnosti, pa je oprema zaštićena i pri najnepovoljnijim uvjetima. Također, inhibitori se mogu primijeniti i prilikom obustave pogona, jer nije potrebno sušiti unutrašnjost opreme, a pogon je spreman za pokretanje u rad u svakom trenutku.

Prerada tehničkih kovina
Prerada tehničkih kovina od ingota do žice, lima ili cijevi traži primjenu velikog broja tehnoloških tekućina i maziva tijekom različitih vrsta tehnološke obrade. Uporabom tehnoloških tekućina u svim fazama postižu se odlična svojstva površine, brzine proizvodnje i produžuje se vijek alata za obradu. Tek obrađeni dijelovi su izloženi koroziji i kao takvi trebali bi se nakon obrade odmah zaštititi. Primjenom isparljivih inhibitora u tehnološkim tekućinama sprječava se korozija obrađenog dijela i troškovi naknadne obrade čišćenja korozijskih produkata s površine prije njegove daljnje obrade ili ugradnje.

Zaštita u graditeljstvu
Trajnost i upotrebljivost konstrukcija od armiranog betona izloženih korozijskom okolišu uvelike je smanjena, pa čak i do te mjere da je ugrožena sigurnost konstrukcije. Armaturna mreža se proizvodi od čelika koji je sklon koroziji u atmosferi te ga je, na neki način, potrebno zaštititi. Migrirajući inhibitori korozije (MCI), kao sredstva za zaštitu armature od korozije, pripadaju najnovijoj tehnologiji zaštite. Oni se dodaju mješavini betona tijekom gradnje novih i za vrijeme procesa sanacije starih konstrukcija, pri čemu MCI migrira kroz beton do čelične armaturne mreže. Veže se za armaturu i čeličnu mrežu, stvarajući tanak zaštitni sloj MCI-ja koji sprječava kemijsku reakciju između okoliša i čelika u strukturi betona, a tako i daljnju koroziju.

Zaštita oružja
Oružje i vojnu opremu koja se kraće ili duže vrijeme nalazi izvan uporabe potrebno je štititi. Primjenom hlapivih inhibitora korozije kod skladištenja oružja i opreme izbjegava se dugotrajan postupak konzervacije i naknadne dekonzervacije prije uporabe. Oružje se na primjer očisti i zapakira u vrećice u koje su u postupku proizvodnje impregnirani hlapivi inhibitori korozije. Oni isparavaju i popunjavaju prostor u vrećici i na taj način čine okoliš nekorozivnim. Tako zapakirano oružje skladišti se u sanducima u koje se dodatno postavljaju emiteri koji u slučaju oštećenja vrećica štite opremu od korozije. U slučaju ratne ugroze, oružje se vadi iz vrećica i trenutačno je spremno za uporabu.

Zaštita metalnih predmeta kulturne i tehničke baštine
Povijesni i arheološki predmeti kulturne ali i tehničke baštine još su jedno od područja primjene korozionih inhibitora. Kako se radi o specifičnoj   primjeni ovdje prednost imaju prije svega netoksični inhibitori korozije.

Izvor

Kemijski spojevi
Prevlaka metala
Konzervacija

Inhibitor korozije


Dwars door Vlaanderen 2016 var den 71. udgave af cykelløbet Dwars door Vlaanderen. Det var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev afviklet 23. marts 2016. Løbet blev vundet af belgiske Jens Debusschere fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Lars Bak kørte for
Magnus Cort kørte for
Rasmus Guldhammer kørte for
Mads Pedersen kørte for
Rasmus Quaade kørte for
Michael Reihs kørte for
Michael Carbel kørte for

Resultater

Referencer

Eksterne henvisninger

2016
UCI Europe Tour 2016

Dwars door Vlaanderen 2016


Le monolithe Bennett, également stèle Bennett (du nom de son découvreur Wendell Clark Bennett, monolithe de Pachamama (bien qu'il n'y ait pas de lien évident avec Pachamama) ou stèle  (selon la classification du Centro de Investigaciones Arqueologicas Antropologicas y Administracion de Tiwanaku (CIAAAT)), est une stèle de  de haut qui a été trouvée dans les ruines du site de Tiwanaku. C'est la plus haute stèle jamais trouvée dans les Andes. Le monolithe, ou stèle, a été sculptée par la culture Tiwanaku, une civilisation précolombienne. La capitale de l'empire Tiwanaku était la ville de Tiwanaku, qui se trouve à près de  d'altitude sur le haut plateau de l'Altiplano, près du lac Titicaca en Bolivie. La stèle se caractérise par sa richesse de symboles et de motifs.

Données de base
Le monolithe mesure  de haut, est large de  et pèse quelque  et est en grès. L'iconographie corporelle du monolithe montre, entre autres, la « figure représentée de face » typique de l'iconographie de Tiwanaku, qui est entourée de figures subsidiaires. Il a été trouvé  dans la "cour engloutie" du temple souterrain de Tiwanaku et peut être attribué à un genre de monolithe spécifique de la culture Tiwanaku, les monolithes de présentation. Le monolithe (ou stèle) a été érigé dans le temple semi-enterré de Tiwanaku à côté d'une stèle plus ancienne de style Yaya Mama (stèle "El Barbado"). Le monolithe daterait de .

Histoire
 vignette | gauche | Bennett et  à Tiwanaku.
La stèle a été découverte en 1932 par l'archéologue américain Wendell Clark Bennett (1905-1953) au centre du temple semi-enterré de Tiwanaku. Les journaux nationalistes boliviens ont alors attaqué Wendell et l'ont présenté comme un étranger. D'autres fouilles ont été interrompues en raison des tensions politiques entre la Bolivie et le Paraguay. Craignant que les habitants et les touristes ne détruisent le monolithe, le chercheur autrichien  organise la relocalisation du monolithe à La Paz. En signe de patriotisme, la stèle a été placée dans le centre-ville afin qu'elle soit clairement visible pour tous les habitants. Les élites boliviennes blanches méprisaient le monolithe et considéraient l'artefact précolombien comme un témoignage primitif d'une culture perdue. Au fil du temps, le monolithe a inspiré à la fois des artistes et des nationalistes indigènes. En 1940, la stèle est transportée dans un musée en plein air. Victime de graffitis, elle est ensuite ramenée à Tiwanaku en 2002. À Tiwanaku, elle se trouve maintenant dans une pièce séparée du musée régional de Tiwanaku.

Notes et références

Liens externes

Artéfact archéologique
Archéologie en Bolivie
Sculpture en pierre
Département de La Paz (Bolivie)

Monolithe Bennett


An Chusquea aspera in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lynn G. Clark. An Chusquea aspera in nahilalakip ha genus nga Chusquea, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chusquea

Chusquea aspera


Glen Auldyn je uska dolina na otoku Manu. Duga je 6 km, a kroz nju teče rijeka s istog imena, koja teče u smjeru NNE i ulijeva se u rijeku Sulby nedaleko od njenog ušća, blizu Ramseya. U cijelosti je unutar župe Lezayre. Donja trećina doline je naseljena i dijelom je prati cesta B16. Na ovaj dio gleda Sky Hill.

Srednji dio doline sadrži hrastovu šumu.

U dolini se nalazi crkvica sv. Fingana.

U dolini se nalazi podzemni rezervoar kapaciteta oko 6,800 m3 koji opskrbljuje sjeverni i istočni dio otoka.

Izvori

Reljefni oblici otoka Man
Doline

Glen Auldyn


Dominatet (284-476 e.kr) var den sidste af de to faser af Romerriget. Den første fase var principatet og dominatet var den "despotiske" senere regeringsperiode. Dominatet ses som at have begyndt med Kejser Diocletian i 284 efter krisen i det tredje århundrede (235-284) og sluttede med det Vestromerske riges sammenbrud i 476, med regeringen af Justinian I (527-565) eller med Herakleios (610-641). I den østlige del af Romerriget, og især fra det tidspunkt, Justinian I, udviklede dominatet sig til autokratisk despotisme.

Udtrykket "Dominatet" stammer fra , . Tiltaleformen, der allerede anvendtes af slaverne til deres ejere og herrer, blev ind imellem brugt om kejsere af det julisk-claudiske dynasti (den første dynasti). Specielt Tiberius siges at have set det som overdreven lefleri. Men det var almindeligt under Diocletian, hvilket derfor var et logisk valg som navnet for den første regent af det "tidlige" dominat siden han opgav den tidligere titel Imperator Cæsar for den nye titel Dominus Noster.

Referencer

Romerriget

Dominatet


Los novios (título original en italiano, I promessi sposi) es la segunda ópera del compositor Amilcare Ponchielli, compuesta sobre libreto de varios autores, entre los que estuvo el propio compositor, basado en la novela homónima de Alessandro Manzoni. Se estrenó en el Teatro Concordia de Cremona el 30 de agosto de 1856.

El libreto fue reelaborado para representaciones posteriores, como la del Teatro dal Verme de Milán el 4 de diciembre de 1872. La última y decisiva revisión del libreto fue confiada a Emilio Praga. La ópera no fue muy fiel a la novela de Manzoni. Faltan de hecho episodios importantes e incluso algunos personajes clave como Don Abbondio y Perpetua.

Personajes

Referencias

Enlaces externos

Óperas de Amilcare Ponchielli
Óperas en italiano
Óperas de 1856
Óperas estrenadas en Italia

Los novios (Ponchielli)


An Thrixspermum fuscum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Elmer Drew Merrill. An Thrixspermum fuscum in nahilalakip ha genus nga Thrixspermum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Thrixspermum

Thrixspermum fuscum


A savant is someone with savant syndrome.

Savant may also refer to:

Places
 Côte de Savant, the Chablis region of Burgundy, France
 Savant Lake, a place in Ontario, Canada

People
 Savant (musician) (born 1987), Norwegian musician
 Doug Savant (born 1964), American actor
 Marilyn vos Savant (born 1946), American author
 Savant Young (born 1976), American professional mixed martial artist

Arts, entertainment, and media
 Savant (DC Comics), a comic book character
 Savant (Wildstorm), a comic book character
 Savant, a 1993 novel by James Follett

Brands and enterprises
 Savant Investment Group, an American wealth management company
 Savant publications, an American not-for-profit magazine publisher

See also

 Prodigy (disambiguation)

Savant (disambiguation)


Obi Emegano, né le  à Lagos, Lagos, est un joueur nigérian de basket-ball. Il évolue aux postes d'ailier fort et de pivot.

Biographie

Carrière universitaire
Entre 2011 et 2012, il joue pour les Leathernecks à l'.

Entre 2013 et 2016, il joue pour les  à l'université Oral Roberts.

Carrière professionnelle

Novipiu Casale Monferrato (2016- fév. 2017)
Le , lors de la draft 2016 de la NBA, automatiquement éligible, il n'est pas sélectionné.

Le 16 juillet 2016, il signe son premier contrat professionnel en Italie avec le .

Kutno (fév. - juil. 2017)
Le 28 février 2017, il signe avec l'équipe polonais de .

Rouen Métropole (2017-2018)
Le 21 juillet 2017, il signe avec le club français du Rouen Métropole.

JDA Dijon (2018-2019)
Le 21 juillet 2017, il signe avec le club français de la JDA Dijon.

Le Mans Sarthe Basket (2019-2020)
Le 2 juillet 2019, il signe avec le club français du Le Mans Sarthe.

Baloncesto Fuenlabrada (2020-2022)
Le 25 mai 2020, il rejoint le club espagnol du Baloncesto Fuenlabrada.

Le 15 juillet 2021, il prolonge son contrat avec Fuenlabrada.

En , les Levallois Metropolitans annoncent l'arrivée d'Emegano pour les playoffs du championnat de France. Il pallie l'absence sur blessure de Jordan McRae. Mais Emegano n'arrive jamais effectivement dans l'effectif des Metropolitans.

Casademont Zaragoza (depuis 2023)
Le 27 juillet 2023, Emegano signe avec le club espagnol du Casademont Zaragoza à la suite de la relégation du Baloncesto Fuenlabrada en .

Statistiques

Universitaires
Les statistiques en matchs universitaires d'Obi Emegano sont les suivantes :

|-
| align="left" | 2011-2012
| align="left" | Western Illinois
| 33 || 31 || 33,3 || 48,6 || 40,0 || 76,0 || 3,94 || 1,03 || 1,03 || 0,03 || 13,06
|-
| style="text-align:left;"| 2012-2013
| style="text-align:left;"|
| style="text-align:center;" colspan="11"|  Redshirt
|-
| align="left" | 2013-2014
| align="left" | Oral Roberts
| 4 || 4 || 28,0 || 65,6 || 66,7 || 78,9 || 4,00 || 2,00 || 0,50 || 0,00 || 19,00
|-
| align="left" | 2014-2015
| align="left" | Oral Roberts
| 34 || 34 || 34,4 || 44,7 || 38,7 || 78,8 || 4,71 || 2,24 || 1,68 || 0,18 || 18,29
|-
| align="left" | 2015-2016
| align="left" | Oral Roberts
| 29 || 29 || 35,4 || 43,4 || 38,1 || 85,3 || 5,14 || 1,83 || 1,14 || 0,34 || 23,07
|-bgcolor=#e9d9ff
| align="left" | Total
| align="left" |
| 100 || 98 || 34,1 || 45,7 || 39,1 || 80,4 || 4,55 || 1,71 || 1,26 || 0,17 || 17,98

Références

Liens externes

Joueur nigérian de basket-ball
Joueur américain de basket-ball
Naissance en avril 1993
Naissance à Lagos
Joueur de basket-ball des Golden Eagles d'Oral Roberts
Joueur du SPO Rouen
Joueur de la JDA Dijon
Joueur du Mans Sarthe Basket
Joueur du Baloncesto Fuenlabrada
Joueur du Basket Zaragoza 2002

Obi Emegano


Marko Grubišić (Sovići kraj Gruda, 1958.) magistar je ekonomije, politički zatvorenik u Jugoslaviji, jedan od osuđenih u Lašćinskom procesu i predsjednik Hrvatskog društva političkih zatvorenika. Brat je konzervativnog političara i nekadašnjeg zastupnika u Hrvatskom saboru Bore Grubišića. Marko Grubišić poznat je i po javnoj podršci koju je iskazao tadašnjem ministru kulture dr.sc. Zlatku Hasanbegoviću iz Vlade Tihomira Oreškovića.

Životopis
Rođen je u Imotskom 1958., a šesteročlana obitelj mu se već sljedeće godine odselila iz Sovića, Bobanove Drage, u Slavonski Brod, gdje je završio osnovnu školu i gimnaziju. Upisao je Ekonomski fakultet u Zagrebu, gdje je, kako često ističe, zbog redovitoga pohađanja misa zadušnica za kardinala Alojzija Stepinca bio označen kao »nacionalist«, čak i »kleronacionalist«.
Povod za akciju SDS-a bila je zapravo izborna konferencija u studentskom domu. Studenti nisu htjeli prihvatiti kandidate za Samoupravljačku skupštinu koje je delegirao Savez komunista iz doma, nego su imali vlastite nekomunističke protukandidate. Vlasti su zbog toga samo čekale prigodu kad će im podmetnuti. Malo poslije te konferencije skupina budućih osumnjičenika bila je na rođendanu jedne kolegice 23./24. listopada 1982., gdje se kao i na mnogim drugim rođendanima pjevalo pjesme 'Marjane, Marjane', 'Vilo Velebita', vjersku pjesmu 'Ima jedna duga cesta' i ine. Vlasti su to iskoristili kao razlog za prikazivanje nacionalizma, premda pjesme nisu imale nacionalistička izokretanja teksta. Nitko na proslavi rođendana nije nacionalistički istupao.
Studentske izjave nisu uzimali u obzir. UDBA je proizvodila neprijatelje da bi opravdala svoje postojanje. Ondašnja očajna ekonomska situacija velikih nestašica osnovnih potrepština i buđenje hrvatskog nacionalnog zanosa na športskim terenima, zbog uspjeha zagrebačkih športskih klubova Dinama i Cibone, mogla je rezultirati širim nacionalnim nezadovoljstvom koje bi se moglo otrgnuti kontroli. Zbog toga je vlast kontrolirala situaciju režiranim slučajevima hrvatskog nacionalizma.

Dana 11. studenoga 1982. su ih uhitili. U 4.30 sati studentski su dom opkolili specijalci sa psima i 30 vozila, kao da love nekog ozbiljnog zločinca, a ne skupinu studenata. Uhitili su Grubišića i Sušca, obojicu iz Hercegovine. Grubišića su prvo zadržali 10 dana zbog prekršaja jer navodno nije bio prijavljen u domu. Za mjesec dana opet je priveden. Dana 16. prosinca iste godine odveli su ga, ali ovaj je put istraga je trajala dulje od četiri mjeseca.

Ispitanici su ispitivani represivnim mjerama izvan zakonskih ovlaštenja za vrijeme istraživanja u krivičnom postupku. Vezivani su za radijator posebnim lisicama (tzv. španjolkama, koje odmah reagiraju i urezuju se u zapešće) uz grube nasrtaje kojima su pokušavali iznuditi željene odgovore od osumnjičenika. Često su im prijetili ubojstvom. Prislanjali su im pištolj na sljepoočnicu, prijetili izbacivanjem kroz prozor s trećeg kata uz režiju osumnjičekova bijega. Na detektoru laži su metodom ispitivanja kreirali ispitaničke odgovore na izrežirana pitanja, poput povezanost s neprijateljskom emigracijom, postavljanjem bombe u Nami i slično. Osumnjičenicima su stalno "obećavali" robije od 15 do 20 godina. Istražitelji su pritiskali osumnjičenike izjavama da im odvjetnici Željko Olujić i Ivan Gabelica pripadaju 'ustaškoj bandi',  da su zatvoreni u istoj zgradi te im neće pomoći. Istražitelj je osumnjičenike držao na detektorima cijelo vrijeme, ne bi li "priznali" da su postavili bombu. Usred noći dolazio im je u ćeliju i tukao ih. Dolazio je i u ponoć na sam Božić u ćeliju istražnog zatvora u Petrinjskoj šikanirati osumnjičenike. Uz to su režimski mediji kreirali 'slučaj Lašćina', pa su kolporteri s Trga vikali izmišljotine da je osumnjičeni Marko Grubišić "pronađen", premda je pet godina živio na Lašćini.

Sve što je Grubišićev istražitelj mučitelj radio ovoj skupini osumnjičenika, poslije je radio i drugima, kao u političkim procesima Filipu Bagiću i Mirni Sunić.

Istražni je postupak trajao pet mjeseci. Nastavljen je presudom od četiri godine zatvora. Osumnjičenici su osuđeni bez dokaza. Samo zbog pjevanja hrvatskih domoljubnih pjesama dobili su drakonske kazne. Osuđeni su na četiri godine strogog zatvora u Lepoglavi. Apsurdnost presude je bila na svakom polju. Osudio ih je sud s adresom na Trgu Nikole Šubića Zrinskog, a Grubišić i Sušac su optuženi da su pjevali pjesma o tim istim Zrinskima i Frankopanima. Osuđenici su robijali u zatvoru u Lepoglavi s Josipom Bilušićem, Markom Dizdarom, Vladom Gotovcem, Tončijem Marinkovićem, Želimirom Meštrovićem, Dobroslavom Paragom, Markom Veselicom, Antom Znaorom. Tada su politički zatvorenici bili najgore tretirana skupina u zatvorima. Savezni sud iz Beograda poslije je osumnjičenicima smanjio kaznu, Grubišiću s četiri na 2,5 godina, a Sušcu s 2,5 na godinu i pol. Smanjenje kazne bilo je tempirano. Osuđenici su pušteni nekoliko dana prije 27. rođendana da zbog starosnog ograničenja ne bi izbjegli služenje JNA. Grubišića, obilježenog kaznom zbog hrvatskog nacionalizma i bombaštva, poslali su pod prisilom služiti vojsku u Prokuplju 30-ak kilometara od Niša. Kad je izišao do 1990. godine Grubišić nije dobio putovnicu pod izlikom da je opasan, iako ju je tražio 6 puta.

Šikaniranje se nastavilo i poslije. Grubišić je nakon zatvora nekoliko puta bio priveden. Godine 1989. godine opkolili su mu kuću u Sinju u kojoj je živio s trudnom suprugom. Bio je optužen za postavljanje bombe pod spomenik palim borcima u Hrvacama. Na njegovu sreću, u vrijeme tog događaja koji su mu imputirali bio je u Zagrebu i taj ga je alibi spasio.

Žrtve ovog montiranog procesa 1991. su pisanom izjavom obavijestili Ured predsjednika Franje Tuđmana, upozorivši ga na prijašnje ponašanje u SDS-u njegova podređenog suradnika. Bilo je to u vrijeme afere sa snimkama Martina Špegelja.

Izvori

Životopisi, Sovići (Grude)
Hrvatski ekonomisti
Hrvatska politička emigracija (1945. – 1989.)

Marko Grubišić


Konstantin – Kosta Nađ (mađarski: Kosztá Nagy; 13. svibnja 1911. – 19. studenog 1986.) bio je sudionik Španjolskog građanskog rata i Narodnooslobodilačke borbe, general armije JNA i narodni heroj Jugoslavije.

Životopis
Rođen je 13. svibnja 1911. godine u Petrovaradinu. Osnovnu školu i nižu gimnaziju završio je u Petrovaradinu, a 1926. godine počeo je učiti zanat u avio-industriji "Icarus". Zbog očevog lošeg materijalnog stanja, obitelj se morala preseliti iz Petrovaradina u Zagreb, gdje su ubrzo preminuli Kostini roditelji Stjepan i Ana.

Konstantin je kasnije upisao Vojnu podčasničku školu u Bileći. Kada je završio, zadržan je u Bileći da obučava nove pitomce. Tu se počeo zanimati za marksističku literaturu i radnički pokret. Kada je vojna policija otkrila da podčasnik Kosta Nađ posjeduje marksističke knjige, 1932. godine, uhićen je i odveden isprva u Nikšić, a potom u Sarajevo, gdje je 1933. godine osuđen na dvije godine zatvora. Pošto je uspio da pobjeći iz Sarajeva, otišao je u Zagreb, gdje živi ilegalno.

Pošto su Kostina braća već bili članovi KPJ, i on se priključio partijskom radu, isprva u ilegalnoj tiskari Pokrajinskog komiteta KPJ za Hrvatsku, koja se nalazila u podrumu kuće u kojoj je stanovao, a potom je surađivao i u organizaciji "Prijatelji slobode". Odmah nakon izbijanja Španjolskog građanskog rata, u proljeće 1936. Kosta se prijavio dr. Pavlu Gregoriću, koji je organizirao slanje jugoslavenskih dobrovoljaca u Španjolsku.

Španjolski građanski rat

Poslije nekoliko neuspješnih pokušaja, uspio je ilegalno prijeći granicu u siječnju 1937. godine. Na putu do Španjolske, bio je zatvaran u Austriji i Švicarskoj, ali je uspio prijeći Pirineje i 8. ožujka 1937. godine se prijavio u prihvatni logor dobrovoljaca u Fignerasu.

U Internacionalnim brigadama Kosta Nađ bio je vodnik, zapovjednik čete i zapovjednik Balkanskog bataljuna. Krajem siječnja 1939. godine, štiteći odstupnicu tisućama španjolskih izbjeglica, primio je zapovijed jedne od dvije poslednje brigade, koje su se povlačile preko Pirineja na sjever. U borbama kod Brunetea i na Ebru bio je četiri puta ranjen. Dobio je čin kapetana i odlikovan španjolskim republikanskim ordenom Oslobođenja, a 1937. godine primljen je u KPJ.

Pošto je Kraljevina Jugoslavija zabranila povratak jugoslavenskim dobrovoljcima u zemlju. Kosta je, s nekoliko stotina Jugoslavena, od veljače 1939. do svibnja 1941. godine bio u francuskim logorima: Saint Cyprien, Girs i Verne. U svibnju 1941. godine, s ostalim drugovima, odlazi iz logora u Njemačku u radni logor Dessau. To je učinjeno po preporuci rukovodstva KPJ, kako bi se lakše uspjeli prebaciti u okupiranu Jugoslaviju.

Drugi svjetski rat

Kosta je s prvom grupom španjolskih dragovoljaca, stigao u Zagreb 16. srpnja 1941. godine. Rade Končar i Vlado Popović su ga tu zadržali do 5. kolovoza, kada je poslan u Karlovac, da pomogne Operativnom rukovodstvu u organiziranju ustanka. U kolovozu je djelovao u Topuskom, Velikoj Kladuši, vrginmoščanskim selima i Držnici. Zajedno sa Vladom Popovićem i vojnim rukovoditeljima Korduna, sudjelovao je 5. rujna na vojno-političkom savjetovanju s ličkim rukovodstvom ustanka, u Krbavicu.

Od 9. rujna do kraja listopada, Kosta je po nalogu Glavnog štaba NOPO Jugoslavije, djelovao u Bosanskoj krajini. Na savjetovanju u Stolicama, bio je imenovan za člana Glavnog štaba NOPO Bosne i Hercegovine. Od 6. studenog 1941. do 9. veljače 1942. godine zapovjedao je romanijskim, jahorinskim i drugim postrojbama NOVJ u istočnoj Bosni.

Kada je Vrhovni zapovjednik NOPO Jugoslavije Josip Broz Tito reorganizirao rukovodstvo partizanskih postrojbi BiH-a, početkom veljače 1942. godine, Kosti Nađu je povjereno zapovjedništvo nad svim postrojbama zapadne Bosne (od rijeke Bosne do Une). Od 23. veljače do kraja srpnja, kada je u zapadnu Bosnu prodrla grupa proleterskih brigada s Vrhovnim štabom, postrojbe pod Kostinim zapovjedništvom (oko 14.000 boraca) stvorile su ogroman slobodan teritorij, povezan sa Dalmacijom, Likom, Banijom i Slavonijom.

Tijekom 1942. godine partizanske postrojbe pod zapovjedništvom Koste Nađa oslobodile su: Prijedor, Krupu, Dobrljin, Ključ, Drvar, Bosanski Petrovac, Mrkonjić Grad, Jajce... Od 2. do 4. studenog Kosta je rukovodio dotad najvećom operacijom NOR-a, bitkom za Bihać. Njegova taktika osvajanja utvrđenih gradova, po sustavu klinova, iznenađivala je i zbunjivala neprijatelja. Tito je 6. studenog Kostinim postrojbama uputio priznanje i pohvalu za "junačko držanje i pri oslobođenju Bihaća".

U studenom 1942. godine, kada je osnovana NOV i PO Jugoslavije i formiran Prvi bosanski korpus, Kosta je bio postavljen za njegovog zapovjednika. Tito je, 10. kolovoza 1943. godine, svojim najvišim zapovjednicima dodijelio časničke činove. Kosta Nađ, Peko Dapčević i Koča Popović su tada postali pukovnici, a desetak dana kasnije generali. Brzojav o unaprijeđenju je zatekao Kostu na putu za istočnu Bosnu.

Osnovni zadatak divizija, kojima je od jeseni 1943. godine, zapovjedao Kosta Nađ, bio je osiguranje planiranog prodora NOVJ na istok, u Srbiju. To je bilo moguće ostvariti tek 1944. godine, kada počinje prva faza završnih operacija za oslobođenje Jugoslavije. Početkom 1944. godine postavljen je za zapovjednika Glavnog štaba NOV i PO Vojvodine.

U jesen 1944. godine, i tijekom zime 1944./1945. godine, Kostine postrojbe (1. siječnja prerasle u Treću armiju JA) forsirale su Dunav i Dravu na Srijemskoj bojišnici, potpuno oslobodile Vojvodinu, Baranju i dio Slavonije. U završnim operacijama, Treća armija je tri puta pohvaljena, za borbe kod Batine, za brzi prodor uz Dravu, preko Slavonije i Podravine u Štajersku i 15. svibnja za slamanje neprijateljskih postrojbi između Celovca, Celja i Maribora.

Poslijeratna karijera i odlikovanja

Poslije oslobođenja Jugoslavije obavljao je niz odgovornih dužnosti u JNA. U više saziva je bio poslanik Savezne skupštine, a od Sedmog kongresa SKJ, četiri puta je biran u CK SKJ. Od 1974. do 1981. godine bio je predsjednik Saveznog odbora SUBNOR-a Jugoslavije.

Umro je 19. studenog 1986. godine. Sahranjen je, zajedno sa suprugom Dušankom, u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.

Odlikovan je ordenima:
 Ordenom junaka socijalističkog rada,
 Ordenom slobode
 Ordenom partizanske zvijezde, sa zlatnim vencem, dva puta,
 Ordenom ratne zastave,
 Ordenom narodne armije, sa lovorovim vencem, dva puta,
 Ordenom za vojne zasluge, sa velikom zvezdom,
 Ordenom zasluga za narod, sa zlatnom zvezdom,
 Ordenom bratstva i jedinstva sa zlatnim vencem
 Ordenom za hrabrost

Nositelj je Partizanske spomenice 1941. godine. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 20. prosinca 1951. godine.

Njegov sin Branko Nađ je bio višestruki prvak Jugoslavije u automobilizmu.

Izvori

Literatura
 Vojna enciklopedija (knjiga peta), Beograd 1973. godina.
 Narodni heroji Jugoslavije. "Mladost", Beograd, 1975. godina.

Vojvođanski Mađari
Životopisi, Novi Sad
Jugoslavenski komunisti
Partizanski zapovjednici
Narodni heroji Jugoslavije
Vojni zapovjednici u JNA

Kosta Nađ


Mübadele şu anlamlara gelebilir:

 Mübadele - Değişim, değişme, değiş tokuş anlamındaki Arapça sözcük
 Nüfus mübadelesi
 Türkiye-Yunanistan nüfus mübadelesi

Mübadele


Vyšný Čaj este o comună slovacă, aflată în districtul Košice-okolie din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 286 de locuitori.

Istoric
Localitatea Vyšný Čaj este atestată documentar din 1335.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Vyšný Čaj


Krčagovina (lat. Amphoricarpos), biljni rod iz porodice glavočika. Postoji pet priznatih vrsta iz Turske, Grčke, Srbije, Kosova, Bosne i Hercegovine, Makedonije, Crne Gore i Kavkaza (Gruzija). Dvije od njih rastu i na području nekadašnje Jugoslavije, to su autarijatska i Nojmajerova krčagovina.

Rod Amphoricarpos obuhvaća heterokarpne (one kojima su periferna i središnja ahenija kapituluma morfološki različite) višegodišnje planinske hazmofitne biljke iz istočnog Mediterana (Balkan, Anatolija i Kavkaz) složene taksonomije. Tri su svojte rasprostranjene na Balkanskom poluotoku: A. neumayerianus (Vis.) Greuter, A. autariatus Blečić et Mayer ssp. autariatus Blečić et Mayer i A. autariatus Blečić et Mayer ssp. bertisceus Blečić et Mayer. Neki autori predlažu da se sve balkanske krčagovine trebaju tretirati kao jedna vrsta, A. neumayerianus.

Vrste
 Amphoricarpos autariatus Blecic & E.Mayer, Autarijatska krčagovina
 Amphoricarpos elegans Albov
 Amphoricarpos exsul O.Schwarz
 Amphoricarpos neumayerianus (Vis.) Greuter, Nojmajerova krčagovina
 Amphoricarpos praedictus Ayasligil & Grierson

Sinonimi
 Alboviodoxa Woronow ex Grossh.
 Barbeya Albov

Vanjske poveznice

Izvori

Xerantheminae

Krčagovina


David Director Friedman (født 12. februar 1945) er en anarkokapitalistisk filosof, økonom og teoretiker.

Eksterne henvisninger
  Wikiquote: Citater af David Friedman

Økonomer fra USA
Anarkokapitalister
Anarkokapitalisme

David Friedman


Yehasuri (Yenosu'riye, Yehasu'rie), Yehasuri su nestašni, patuljasti duhovi prirode iz folklora Indijanaca Catawba. Općenito nisu opasna stvorenja, ali trikovi koje izvode ponekad mogu biti destruktivni, a ponekad su korišteni kao bauk da bi upozorili djecu na loše ponašanje. Poznati su i kao: Divlji Indijanci, Mali divlji Indijanci, Divlji ljudi, Nisu ljudi

Izvori

Indijanska mitologija (Mali ljudi)
Indijanska mitologija (duhovi prirode)
Catawba

Yehasuri


Masahiro Iwata (født 23. september 1981) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Nagoya Grampus Eight og FC Gifu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masahiro Iwata


Saitama Super Arena (), Japonya'nın Saitama kentinde bulunan bir kapalı arenadır. Arena, 1 Eylül 2000 tarihinde açılmış olup 36.500 kişilik oturma kapasitesine sahiptir ve bu sayade dünyanın ikinci büyük kapalı spor salonudur.

Arena, o sırada mimarlık firması Ellerbe Becket için Nikken Sekkei ile birlikte çalışan Dan Meis tarafından tasarlandı. Meis'in tasarımı, uluslararası bir tasarım yarışmasının sonucunda seçildi. Arena, daha küçük etkinlikler için kapasiteyi azaltabilen ve daha samimi bir ortam yaratabilen devasa hareketli bir oturma bölümüne sahiptir.

Arena, puroresu (Japon profesyonel güreşi) ve karma dövüş sanatları için favori bir mekandır. Ayrıca boks, basketbol, voleybol, tenis, buz hokeyi ve jimnastik gibi diğer spor etkinliklerine de ev sahipliği yapmıştır. Özellikle Amerikan futbolu için donatılmış tek Japon arenasıdır.

Arena aynı zamanda John Lennon'un hatıralarını sergileyen ve 2010'da kapanan John Lennon Müzesi'ne de ev sahipliği yapmaktaydı.

2006 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası'nın final turu bu arenada oynanmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Saitama Super Arena (in English by Saitama Arena Co., Ltd.)
 Saitama Super Arena | Cultural/Sports | Projects | Nikken Sekkei Ltd.
 Saitama Super Arena — Meis architects

2000'de tamamlanan spor mekânları
Saitama'daki yapılar
Japonya'daki spor salonları
Japonya'daki basketbol salonları
Japonya'daki voleybol tesisleri
Japonya'daki buz hokeyi tesisleri
Japonya'daki boks tesisleri
Japonya'daki müzik tesisleri
Saitama prefektörlüğündeki spor mekânları

Saitama Super Arena


Pueblo del Barro, teilweise auch als Pueblo de Barro bezeichnet, ist eine Ortschaft in Uruguay.

Geographie
Pueblo del Barro befindet sich auf dem Gebiet des Departamento Tacuarembó in dessen Sektor 7 in der Cuchilla del Yaguarí. Nächstgelegene Ansiedlung ist im Nordnordwesten Ansina, im Norden Pueblo de Arriba, im Südwesten La Hilera und im Osten Puntas de Cinco Sauces. Westlich fließt in wenigen Kilometern Entfernung der Río Tacuarembó. Nordwestlich findet sich der Cerro Ñandubai.

Infrastruktur
Durch den Ort führt die Ruta 26.

Einwohner
Beim Census 2011 betrug die Einwohnerzahl von Pueblo del Barro 98, davon 55 männliche und 43 weibliche. Für die vorhergehenden Volkszählungen der Jahre 1963, 1975, 1985 und 1996 sind beim Instituto Nacional de Estadística de Uruguay keine Daten erfasst worden.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Weblinks
 Stadtplan von Pueblo del Barro (PDF; 80 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento Tacuarembó

Pueblo del Barro


Olaylar
 Haziran - Konstantinopolis Muharebesi gerçekleşti.

Doğumlar
 Liutprando di Cremona, Lombardiyalı tarihçi, yazar ve rahip (ö. 972)
 Satuk Buğra Han, Karahanlılar Hükümdarı (ö. 955)

Ölümler
 20 Şubat - Theodora, I. Romanos'un eşi
 26 Mart - Hallâc-ı Mansûr, spiritüalist yazar ve mistik şâir (ö. 922)
 tarihi bilinmeyen
 Aleksios Mosele, Bizanslı amiral
 Fortún Garcés, Pamplona kralı

922


La Tour de Flandes femenino (oficialmente Ronde van Vlaanderen voor vrouwen) es una carrera profesional femenina de ciclismo en ruta de un día que se disputa anualmente en la región de Flandes, en Bélgica. Es la versión femenina de la carrera del mismo nombre y se celebra el mismo día que su homónima, primer domingo de abril.

Su primera edición se corrió en 2004 como prueba puntuable para la Copa del Mundo de Ciclismo Femenina y desde 2016 forma parte del UCI WorldTour Femenino creado ese año.

Palmarés

Palmarés por países

Estadísticas

Más victorias

Véase también
 Tour de Flandes
 Tour de Flandes sub-23
 Deporte en Bélgica

Referencias

Enlaces externos

 Sitio oficial del Tour de Flandes
 El encanto del Tour de Flandes
 Tour de Flandes femenino (sitiodeciclismo.net)
 Tour de Flandes femenino (memoire-du-cyclisme.net)
 Tour de Flandes (esciclismo.com)

Flandes
Competiciones de ciclismo profesionales femeninas
Flandes
Clásicas

Tour de Flandes femenino


Biñan City (Tagalog: Lungsod ng Biñan) ist eine philippinische Component City in der Provinz Laguna, in der Verwaltungsregion IV, Calabarzon. Sie hat  Einwohner (Zensus ), die in 24 Barangays lebten. Sie wird als Gemeinde der ersten Einkommensklasse auf den Philippinen und als hoch urbanisiert eingestuft. Biñan City wurde bereits 1571 von Juan de Salcedo gegründet, nur einen Monat nach der Gründung von Manila durch Miguel López de Legazpi.

Geographie
Biñan City liegt im Nordwesten der Provinz Laguna, am größten Süßwassersee der Philippinen, dem Laguna de Bay. Die Nachbargemeinden sind San Pedro im Nordwesten, Santa Rosa City im Süden, Carmona und General Mariano Alvarez im Westen. Die Topographie der Stadt ist gekennzeichnet durch ausgedehnte Flachländer, die über 86 % der Stadtfläche einnehmen. Die Großstadt liegt ca. 40 km südlich der Hauptstadtregion Metro Manila und ist über den South Luzon Expressway erreichbar. Seit 2010 besteht auch eine Zugverbindung zum Hauptbahnhof Tutuban in Manila, sie wird von der Philippine National Railways angeboten.

Klima
Das Klima von Biñan City ist gekennzeichnet durch eine Trennung in eine Trocken- und Regensaison. Die Trockenzeit beginnt im November und endet im April, der Rest des Jahres wird gekennzeichnet durch regelmäßige Niederschläge, die am stärksten im Juni und Juli ausfallen.
Biñan City liegt innerhalb des philippinischen Taifungürtels, wird aber durch die hohen Gebirgszüge der Sierra Madre geschützt.

Baranggays

Hochschulen
In der Gemeinde befindet sich ein Campus der Polytechnic University of the Philippines.

Persönlichkeiten
 Encarnacion Alzona (1895–2001), Historikerin, Hochschullehrerin und Suffragistin
 Ambrosio Rianzares Bautista (1830–1903), Rechtsanwalt und Verfasser der philippinischen Unabhängigkeitserklärung vom 12. Juni 1898

Weblinks

Ort auf den Philippinen

Biñan


Alla Yarochinskaya (en  Alla Oleksandrivna Yaroshynska, en , Alla Alexandrovna Yarochinskaïa), née le  à Jytomyr, (République socialiste soviétique d'Ukraine), est une politologue, journaliste, romancière et docteure en philosophie.

Députée du peuple de l'URSS, ancienne membre du Conseil présidentiel sous Boris Eltsine. Elle reçoit le prix «Right Livelihood Award» en 1992 en Suède. Elle est nominée pour le Prix Nobel de la Paix en 2005 dans le cadre de la campagne de Peace Women Across The Globe.

Biographie

Formation
Alla Yarochinskaya est diplômée de la faculté de journalisme de Kiev et a commencé à travailler à Jytomyr, dans le nord de la république d'Ukraine, en 1971.

En 1997, elle a soutenu une thèse de doctorat en philosophie à l'Académie russe du service public auprès du président de la fédération de Russie, sur la question de la sûreté nucléaire.

Carrière
Le travail d'Alla Yarochinskaya est cité par des chercheurs, comme les spécialistes d'histoire soviétique et post-soviétique, Serhii Plokhy et Kate Brown.

De 1989 à 1991, Alla Yarochinskaya est députée du peuple de l'URSS (membre du Groupe parlementaire interrégional), travaille au ministère de la Presse et de l'information de la fédération de Russie, au Centre fédéral d'information auprès le président de la fédération de Russie, au Conseil présidentiel de Boris Eltsine. En tant que membre de la délégation russe officielle, elle a travaillé dans les comités préparatoires et à la Conférence des Nations unies sur la prolongation du Traité de non-prolifération des armes nucléaires (1995). Yarochinskaya est également autrice et co-autrice de plus de vingt livres et monographies sur la liberté d'expression, les droits humains, l'écologie et la sûreté nucléaire, dont certains ont été traduits dans de nombreuses langues.

Depuis 2012, ses travaux sont régulièrement publiés sur le site Rosbalt.

Reconnaissance internationale
Elle a reçu plusieurs prix, dont le prix «Right Livelihood Award» (Suède) et le prix du journalisme «Zolotoe pero» (Plume d'or) (Ukraine).

Œuvres
L'ouvrage documentaire Tchernobyl, vérité interdite (titre original : Чернобыль с нами), paru en russe en 1991 est traduit en français en 1993, traduit dans les principales langues européennes, ainsi qu'en japonais.

L'éditeur et rédacteur de la première «Encyclopédie nucléaire» au monde (1996).

Le roman "Кремлевский поцелуй» en deux volumes (le premier - "Криминальный транзит" (Transit criminel), le second - "Полковник знает всё" (Le colonel sait tout sur tout) (2001).

Le recueil d'histoires psychologiques "Дверь напротив" (La porte en face) (2002).

Le documentaire «Чернобыль 20 лет спустя. Преступление без наказания» (Tchernobyl: 20 ans plus tard. Crime sans châtiment) (2006).

«Чернобыль. Большая ложь » (Tchernobyl: le grand mensonge) (2014).

Tchernobyl vérité interdite (1991)
Alla Yarochinskaya n'est pas seulement une personnalité politique et publique. Elle fait partie des événements de la tragédie de Tchernobyl. On la présente comme une informatrice, une lanceuse d'alerte. Elle-même et sa famille étaient au centre des événements lorsque la catastrophe s'est produite en mai 1986, puisqu'elle vivait dans la ville de Jytomyr, qui se situe à 195 kilomètres du lieu de l'accident. Elle connaît donc l'amertume et la douleur des personnes vivantes dans des zones contaminées. Elle, comme d'autres résidents de ces zones, ne connaissait pas les conséquences de la catastrophe et était dans la panique en raison du manque d'informations de la part du gouvernement soviétique. Puisque son mari travaillait comme pompier, ils savaient que quelque chose de grave était arrivé par les rumeurs.

Pour Alla Yarochinskaya, la catastrophe de Tchernobyl et ses conséquences sont devenues le sujet principal de son travail. Elle a décidé de mener sa propre enquête malgré l'opposition des autorités. Dans son livre Tchernobyl, vérité interdite (1993) elle parle d'une enquête sur les villages de la région ukrainienne qui ont été considérés comme assez sûrs pour installer la population réfugiée de la zone d'exclusion. Alors qu'elle travaillait au parlement, Alla Yarochinskaya a été la première à briser le blocus de l'information sur Tchernobyl lors d'une réunion qui a été diffusée à la télévision le 25 mai 1989. Devant des millions de citoyens, elle a offert à Mikhail Gorbatchev une vidéo cassette montrant les terribles conditions dans laquelle vivaient les gens ordinaires sur les territoires contaminés. Les principales questions posées par l'écrivain lors de son enquête sont : Pourquoi les gens ne sont-ils pas déplacés des zones à fort rayonnement? Qui a pris la décision de construire de nouvelles maisons, écoles, crèches pour les enfants dans une zone ayant un niveau de la radiation très élevée?  Pourquoi des dizaines de milliers de personnes vivent-ils dans l'ignorance depuis trois ans après la catastrophe et qui en est responsable ?

Grâce à son travail en tant que députée au sein du Conseil suprême, Alla Yarochinskaya a réussi à obtenir des documents secrets révélant les mensonges de l'État sur la catastrophe elle-même et sur sa gestion. Le dixième chapitre de la version française du livre est dédié à la révélation des documents confidentiels qu'elle a réussi à obtenir, en 1991, lors de l'effondrement de l'URSS.

Références

Liens externes

Naissance en février 1953
Naissance à Jytomyr
Journaliste ukrainienne
Étudiant de l'université nationale Taras-Chevtchenko de Kiev

Alla Yarochinskaya


An Eulophia buettneri in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Victor Samuel Summerhayes. An Eulophia buettneri in nahilalakip ha genus nga Eulophia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eulophia

Eulophia buettneri


Desmond John Humphrys (born 17 August 1943) is a Welsh broadcaster. From 1981 to 1987 he was the main presenter of the Nine O'Clock News, the flagship BBC News television programme, and from 1987 until 2019 he presented on the BBC Radio 4 breakfast programme Today. He was the host of the BBC Two television quiz show Mastermind from 2003 to 2021, for a total of 735 episodes. Humphrys now presents a regular Sunday afternoon show on Classic FM, where he also sometimes fills in on the weekday More Music Breakfast show.

Humphrys has a reputation as an outspoken and challenging interviewer; occasionally politicians have, after being subjected to a tough interview on live radio, been critical of his style.

Early life and career
Humphrys was born into a working-class environment in Cardiff, at 193 Pearl Street, Adamsdown, son of Winifred Mary (Matthews), a hairdresser, and Edward George Humphrys, a self-employed Conservative-voting French polisher. He was one of five children. During early life Humphrys had a bout of whooping cough and,  concerned that he would be known as 'Dismal Desmond', his mother opted to use the name John. His parents encouraged him to do his homework and he passed the eleven plus exam. He became a pupil at Cardiff High School (then a grammar school), but he did not fit into the middle-class environment there. He was an average pupil and left school at 15, choosing not to go to university and instead became a reporter with the Penarth Times, a weekly newspaper that focused on local news in the town of Penarth, a seaside resort south of Cardiff.

Humphrys later joined the Western Mail, a larger regional newspaper based in Cardiff. He joined Television Wales and the West (TWW), a commercial television channel based in Wales, and was the first reporter on the scene of the Aberfan disaster, which killed 144 people and destroyed entire parts of a town, in October 1966.

Career at the BBC
Humphrys joined the BBC later in 1966 as the district reporter for Liverpool and the north-west, where he reported on the dock strikes of that time, sometimes for the national news. He then worked as a foreign correspondent, initially having to go abroad and leave his family for six-to-nine-month periods at a time when his children were still young and growing up. Later he took his family with him to the United States and South Africa where he was sent to open a news bureau. He reported the resignation of president Richard Nixon in 1974 on television by satellite from the United States, and the execution of Gary Gilmore in 1977; later, when based in South Africa, he reported on the end of Rhodesia and the creation of the new nation of Zimbabwe. Humphrys became disillusioned with living in hotels and life on-the-road as a foreign correspondent, and returned to London in 1980 to take up the post of BBC Diplomatic Correspondent.

In 1981, he became the main presenter of the BBC's flagship Nine O'Clock News. This appointment marked a change in the BBC's approach to news broadcasting. With the appointment of Humphrys and John Simpson, the presenters of the news became part of the process of preparing the broadcast, rather than just reading a prepared script as with previous presenters. In addition to this, Humphrys also briefly read the midweek classified football results. Humphrys began presenting Today in January 1987, joining Brian Redhead. He still made occasional appearances fronting BBC Television news bulletins in the 1990s. During the 1991 Gulf War, he was a volunteer presenter on the BBC Radio 4 News FM service.

From 1993, he presented the weekly On The Record political TV show until its demise in 2002. He was the subject of This Is Your Life in January 2001 when he was surprised by Michael Aspel while presenting an edition of On The Record at the BBC Television Centre. He also appeared on Series 1 Episode 5 of Da Ali G Show, which aired on 28 April 2000.

Humphrys has also presented Panorama and was the presenter of the revived version of the game show Mastermind between 2003 and 2021. He became the programme's fourth regular host, succeeding Magnus Magnusson, Peter Snow and Clive Anderson.

Humphrys is an agnostic, but has said that he has a curiosity to test his agnosticism and challenge established religions to see if they can restore his childhood belief in God. In 2006, he presented a BBC Radio 4 programme, titled Humphrys in Search of God, in which he spoke to leading British authorities on Christianity, Judaism and Islam in order to try to restore his faith.

On 12 November 2009, he became a temporary replacement for David Dimbleby as the host of Question Time when Dimbleby was recovering from an injury. On 3 January 2011, Humphrys announced that he had extended his contract to present the Today programme, but in doing so had agreed to a pay cut. In 2014, he appeared as himself in The Life of Rock with Brian Pern.

Humphry's interview with the Director-General of the BBC George Entwistle on 11 November 2012 on the Today programme was widely reported to have been a major factor in Entwistle's resignation later that day. In the interview, Entwistle admitted he was unaware of a Newsnight investigation which wrongly accused a senior Conservative figure of child abuse until after it was broadcast. The report came about during the unfolding of the Jimmy Savile sexual abuse scandal, which was also considered a factor that contributed to Entwistle's resignation.

On the day of the interview, Humphrys' co-presenter James Naughtie recalled "It was electric in that studio. There were three of us sitting there, George, John and me. And I think all three of us knew we could see a man destroying his own job, on the spot. He was at sea. And it was a deeply uncomfortable 10 minutes." Humphrys later said: "I know it was said in the papers the following morning that he had been humiliated. I didn't set out to humiliate him, of course I didn't."

In a March 2014 interview with the Radio Times, Humphrys noted some of the biases at the BBC, describing it as "broadly liberal as opposed to broadly conservative". He highlighted failings in coverage of the issues of Europe and immigration, stating: "We weren't sufficiently sceptical – that's the most accurate phrase – of the pro-European case. We bought into the European ideal. We weren't sufficiently sceptical about the pro-immigration argument. We didn't look at the potential negatives with sufficient rigour."

In February 2019, Humphrys announced that he was to leave the Today programme, saying that he should have quit "years ago". He hosted his final edition on 19 September, when his interviewees were Tony Blair, Dame Edna Everage and David Cameron.

On 6 February 2021, in his Daily Mail column, Humphrys announced he would leave his position on Mastermind after 18 years of hosting the programme. His 735th and final episode of the show aired on 26 April 2021. He was replaced by TV presenter Clive Myrie, who made his debut on 23 August 2021.

Other interests
Humphrys has written several books, including Lost for Words, in which he criticises what he sees as the widespread misuse of the English language, plus Devil's Advocate, Beyond Words, The Great Food Gamble and In God We Doubt: Confessions of a Failed Atheist. In September 2019, he released his memoir A Day Like Today, which included his views on the internal political climate at the BBC.

He played himself in the 2013 crime thriller film Closed Circuit with Eric Bana playing the lead.

After leaving the BBC, Humphrys joined the Daily Mail as a weekly columnist and became a presenter on Classic FM on Sunday afternoons between 3 pm and 5 pm.

Humphrys is a keen gardener who makes his home-made compost and uses his own urine to water his lawn.

Political views
Humphrys has been described as a "natural liberal" and does not view himself as conservative, saying; "I am not conservative, you know. I am genuinely one of those pathetic people who has very strong views about issues".

He also stated that his political views are heavily influenced by what he sees and who he talks to as a reporter. "So every other bloody week I change my mind about something or other, and when you vote, you look for the party that comes closest to what you believe."

When asked if he was happy with having the extracts of his books published in the Daily Mail, Humphreys responded, saying: "Yes. They did and they not only did that, but they also sought my approval. I was not particularly happy with the splash [the headline] the Mail used, but you know… I don't give a flying fuck whether people think that a particular newspaper is biased in this way or that way. All I'm concerned with is that my material is presented in the way I've written it and they didn't change a word."

He also responded to a further question titled "Do you understand why some people don't like the Daily Mail?" saying that he has always read the Daily Mail simply because it reaches an awful lot of people, and that it may not always be compatible with his own views, but said that he also thinks the same about The Guardian, which hosted the interview.

He views himself as feminist, stating in 2019: "I detest the word feminism, because of course I'm a feminist. God, why does one have to say it?"

Personal life
Humphrys married Edna Wilding (August 1942 – September 1997) in 1964 and they had two children, a son and daughter, Christopher and Catherine. Their marriage broke down in the late 1980s. Wilding died of cancer in Glamorgan, South Wales; Humphrys described her last days in a hospice in his book Devil's Advocate (2000). Humphrys' son Christopher is now a professional cellist, while his daughter Catherine is a professional vegan chef.

On 2 June 2000, when he was 56 years old, Humphrys and his then partner, Valerie Sanderson, had a son, Owen James. Sanderson was a newsreader with Spotlight, then with BBC News 24, and is now a radio producer. Humphrys had a reverse vasectomy. He referred to these facts on 31 October 2006 on BBC Radio 4 in the programme Humphrys in Search of God. He and Sanderson subsequently separated. In 2009, he began a relationship with the journalist Catherine Bennett, a contributor to The Observer.

In 2005, he founded the Kitchen Table Charities Trust, a charity that funds projects to help some of the poorest people anywhere in the world; it not only helps the most vulnerable but, in the longer term, "helps the country to stand on its own feet".

Humphrys is a keen listener to classical music, and cites Mozart, Beethoven and Bach as particular favourites, although he once saw the Rolling Stones in concert and said "they blew me away". He was a guest on the BBC Radio 4 show Desert Island Discs on 6 January 2008. His favourite record of the eight he selected for the show was Elgar's Cello Concerto; he chose the biggest poetry anthology possible as his book and, as his luxury item, a cello.

Humphrys' brother, Bob Humphrys, was a sports television presenter on BBC Wales Today. He died of lung cancer in Cardiff on 19 August 2008, aged 56.

In December 2013, Humphrys was featured in an episode of the BBC Wales series Coming Home, together with his older brother Graham. It was revealed that their great-grandmother Sarah Willey was, from the age of six, resident at the Cardiff workhouse and that their paternal great-grandfather was from Finland.

Awards
Humphrys has won a number of industry awards, including being named Journalist of the Year in February 2000 at an awards ceremony organised by The House and Channel 4, the Gold Sony Radio Award in 2003, and a silver platter for Crystal Clear Broadcasting from the Plain English Campaign.

He holds an honorary degree from Abertay University, which is located in Dundee, Scotland.

Bibliography

References

External links

 John Humphrys on Classic FM
 BBC Video of John Humphrys' house from The One Show
 Clint Eastwood interviewed for television by John Humphrys (1967)
 John Humphrys – Today profile
 Telegraph October 2006
 Independent October 2005
 Independent March 2005

1943 births
Living people
BBC newsreaders and journalists
BBC Radio 4 presenters
Welsh agnostics
British game show hosts
Welsh television journalists
Welsh radio presenters
Welsh television presenters
Journalists from Cardiff
People from Splott

John Humphrys


Antoinette Chahine est une militante libanaise contre la peine de mort et la torture.

Biographie
Antoinette Chahine est accusée à tort à l'âge de 22 ans d'avoir participé à un attentat et au meurtre d'un prêtre au Liban en 1994. Elle est arrêtée le 21 mars 1994, pour un crime dont son frère, membre des Forces libanaises, pourtant en exil au moment des faits, est accusé par l'État libanais.
Elle est condamnée à mort en 1997.   Après avoir été torturée et emprisonnée  pendant cinq ans, elle est finalement libérée le 24 juin 1999 grâce à la mobilisation d'ONG dont Amnesty International et l'Action des chrétiens pour l'abolition de la torture (ACAT), ainsi que de son avocat qui ont permis d'aboutir à un nouveau procès.

Sa condamnation reposait sur deux témoignages extorqués sous la torture, dont les auteurs se sont rétractés ultérieurement.

Le 25 juin 2001, elle participe au Premier congrès mondial contre la peine de mort  qui réunit pendant trois jours à Strasbourg des militants abolitionnistes comme Philippe Maurice , le dernier condamné à mort français (gracié par  François Mitterrand en 1981), Kerry Max Cook ou encore Sakae Menda.

Elle milite aujourd'hui aux côtés d'Amnesty International, en sensibilisant le public à la peine de mort et la torture par le récit de son histoire. Elle fait connaitre son combat en allant à la rencontre d'étudiants ou de jeunes détenus.

Œuvres
 Crime d'innocence, 2007

Références

Liens externes

Erreur judiciaire
Adversaire de la peine de mort

Antoinette Chahine


Cretacicul Superior sau Cretacicul Târziu este cea mai recentă din cele două epoci ale Cretacicului. În general este considerat că s-a desfășurat acum 100,5–66 milioane de ani. S-a terminat printr-o masivă extincție, Extincția Cretacic-Terțiar, care a dus la sfârșitul dinozaurilor.

Descriere
Cretacicul târziu a durat 35 de milioane de ani  S-a caracterizat print-o tendință de răcire care va continua și în perioada cenozoică. În cele din urmă tropicul s-a limitat la ecuator și zonele dincolo de liniile tropicale au prezentat modificări sezoniere extreme. Dinozaurii încă prosperau cu noi specii, cum ar fi Tyrannosaurus, Ankylosaurus, Triceratops și hadrozaurii care dominau lanțul trofic.

Pterozaurii, reptilele zburătoare, încep să piardă bătălia cu păsările care sunt mai bine adaptate la zbor. Ultimul pterozaur care a dispărut a fost Quetzalcoatlus. Marsupialele s-au dezvoltat în pădurile de conifere mari ca necrofagi. În oceane pe lângă Mozazauri se dezvoltă și pleziozauri uriași cum ar fi Elasmosaurus. Apar primele plante cu flori. La sfârșitul Cretacicului, regiunea vulcanică denumită Capcanele Deccan, și alte erupții vulcanice au otrăvit atmosfera.

Cretacicul se sfârșește cu o altă extincție în masă, cunoscută sub numele de extincția Cretacic-Paleogen, a cincea și cea mai recentă extincție, în care 75% din viața de pe Pământ a dispărut, inclusiv toți dinozaurii non-zburători. Tot ce avea peste 10 kilograme a dispărut.

Subdiviziuni
Cretacicul Superior  cuprinde următoarele subdiviziuni:

Galerie

Note

Cretacic

Cretacic târziu


الشجرة العظيمة ديكو هي شجرة خيالية في لعبة ذا ليجند أوف زيلدا في جزء أوكرينا أوف تايم.
هي شجرة ضخمة.
وفي اللعبة,وضع جانوندورف لعنة عليه,لكي يأخذ منه جوهرة من جواهر القوة الثلاثية.
ولكنه لم يستطع,إذ أعطى لينك الجوهرة وجنية تدعى نافي.

مراجع

شخصيات ذا ليجند أوف زيلدا

الشجرة العظيمة ديكو


Maria Eduarda Barjona de Freitas (Alcoutim,1882 - Porto, 1952), foi uma jornalista, escritora, investigadora e crítica literária portuguesa. Foi também enfermeira militar, tendo sido condecorada com a medalha de louvor, pelos serviços prestados durante o golpe de estado organizado por Sidónio Pais em 1917.

Biografia
Maria Eduarda Brak-Lamy Lopes Alves Barjona de Freitas, nasceu em Alcoutim no dia 13 de Setembro de 1882 e baptizada em Março do ano seguinte.

Após estudar em Lagoa, no Colégio das Irmãs Dominicanas de São José e ter publicado o seu primeiro conto com apenas 20, intitulado O Ladrão, no Diário Illustrado, vai para Paris fazer o curso de de Decoração Artística, onde recebe dois prémios literários.

Regressada a Portugal, frequenta a Faculdade de Letras de Lisboa e adopta os pseudónimos Maria Arade, Maria Luísa Aguiar e Pimentel de Vabo, com os quais assina artigos para vários jornais portugueses, franceses, italianos, belgas, entre eles: A Luz, O Rebate, O Mundo, La Pensée, La Razione, La Republicana e Le Rappel.

Em 1911, torna-se directora do Jornal da Mulher, com o qual continuará a colaborar, após trocar Lisboa pela cidade do Porto em 1914. Voltará a assumir a direcção em 1931.

É no Porto que durante a Primeira Guerra Mundial, tira o curso de enfermagem da Cruz Vermelha Portuguesa e em 1918 é colocada no Hospital Militar do Porto. No ano anterior, havia sido condecorada com a Medalha de Louvor nº 1 pelos serviços prestados durante o golpe de estado protagonizado por Sidónio Pais, em que este derrubou o então presidente da república portuguesa Bernardino Machado.

Dois anos mais tarde, em 1919, dá-se a contra-revolução monárquica no Porto que fica conhecida como a Monarquia do Norte. Maria Eduarda abandona a cidade com a filha de dois meses e apresenta-se ao serviço, no Hospital Militar da Estrela, em Lisboa. O facto de ter abandonado o posto, no hospital militar do Porto, faz com que seja acusada de deserção, sendo presa e libertada após 13 dias encarcerada.O processo foi arquivado, uma vez que era impossivel provar que tinha desertado por se ter apresentado em Lisboa. Equiparada a oficial, reforma-se com a patente de tenente.

Durante todo este período nunca deixa de escrever, sendo responsável pela secção Arte e o Lar do jornal republicano A Luta, para o qual escreveu vários artigos, entre os quais se destaca o que escreveu sobre o pintor Amadeo de Souza Cardoso com o pseudónimo Maria Arade.

Desenvolve também uma carreira como investigadora tendo publicado vários livros sobre encadernação artistica e a história do livro.

Rejeita em 1924, o convite para fazer parte da Academia das Ciências de portugal e funda a Academia Feminina Portuguesa de Ciencias e Artes que não vinga.

Funda, em 1926, uma biblioteca para cegos com livros em braille que doa ao Asilo de Cegos de Nossa Senhora da Saúde em Lisboa.

Morre no dia 18 de Julho de 1952 no Porto, onde se encontrava a participar num seminário.

Obras Seleccionadas
Entre as suas obras destacam-se:

 1923 - Eterna Luta: Tentativa para o Restabelecimento do Poder Temporal do Papa

 1935 - Martírio: Cenas da Vida Conventual do Sécilo XVIII

 1937 - A Arte do Livro

 1937 - Manual do Encadernador, Livraria Sá de Costa

 1941 - Manual do Decorador de Livros e do Dourador de Livros

 1945 - Um livreiro encadernador frances em Portugal
 1952 - Os Livreiros de Lisboa Quinhentista

Homenagem
Foi condecorada com a Medalha de Louvor Nº1 pelos serviços prestados enquanto enfermeira militar durante o golpe de estado protagonizado por Sidónio Pais em 1917.

O seu nome consta na toponímia de Alcoutim e de Faro.

O Ecomuseu Municipal do Seixal conserva o seu espólio documental, composto por 1500 documentos, no Fundo Maria Eduarda Barjona de Freitas.

Referências

Ligações externas
Exposição Rostos da República em que Maria Eduarda foi uma das figuras homenageadas (2020)

Nascidos em 1882
Enfermeiras de Portugal
Escritoras de Portugal
Jornalistas de Portugal

Maria Eduarda Barjona de Freitas


Colton es una parroquia civil y un pueblo del distrito de South Lakeland, en el condado de Cumbria (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Colton tiene una superficie de 51,54 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Colton tenía 765 habitantes (50,59% varones, 49,41% mujeres) y una densidad de población de 14,84 hab/km². El 12,16% eran menores de 16 años, el 75,95% tenían entre 16 y 74 y el 11,9% eran mayores de 74. La media de edad era de 47,65 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 25,6% estaban solteros, el 57,29% casados y el 17,11% divorciados o viudos.

El 97,51% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 0,39% de la población, mientras que el 2,09% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 99,61% eran blancos y el 0,39% mestizos. El cristianismo era profesado por el 78,82%, el budismo por el 0,92% y cualquier otra religión, salvo el hinduismo, el judaísmo, el islam y el sijismo, por el 0,52%. El 14,12% no eran religiosos y el 5,62% no marcaron ninguna opción en el censo.

374 habitantes eran económicamente activos, 361 de ellos (96,52%) empleados y 13 (3,48%) desempleados. Había 326 hogares con residentes, 26 vacíos y 68 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Cumbria
Parroquias civiles de Cumbria

Colton (Cumbria)


Salettes ist der Name zweier französischer Gemeinden:

 Salettes (Drôme)
 Salettes (Haute-Loire)

Salettes


Guamatela, monotipski biljni rod smješten u vlastitu porodicu Guamatelaceae, dio reda Crossosomatales. Jedina vrsta  G. tuerckheimii, vazdazeleni grm iz Meksika (Oaxaca, Chiapas), Gvatemale i Hondurasa

Rod je izvorno opisan po primjerku iz Gvatemale i smješten u tribus Neillieae, porodica Rosaceae. U zasebnu porodicu Guamatelaceae uključena je kasnijim istraživanjima, i to nakon izdvajanja DNA iz dva herbarijska primjerka G. tuerckheimii, jednog prikupljenog u državi Oaxaca, Meksiko 1969. godine, a drugog u odjelu El Progreso, Guatemala 2000. godine. Filogenetske analize gena kloroplasta rbcL, atpB i matK snažno podupiru Guamatelu kao članom rozidnog reda Crossosomatales, i na temelju ovih rezultata, je predložena nova potodica Guamatelaceae za smještaj ovog roda.

Vrste

Izvori

Porodice reda Crossosomatales
Biljne porodice

Guamatela


Biserica romano-catolică din Hodoșa, cu hramul Sfântul Mihai, este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Hodoșa, comuna Hodoșa. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 117514.01.

Localitatea
Hodoșa (în ) este satul de reședință al comunei cu același nume din județul Mureș, Transilvania, România.

Satul Hodoșa este atestat documentar în anul 1332 cu numele Hudus.

Biserica
Biserica romano-catolică, menționată deja în 1332, a fost reconstruită în stil gotic în secolul al XV-lea. A fost reconstruită (mărită) între 1763 și 1768. Turnul bisericii a fost construit în anul 1754.

Note

Imagini din exterior

Monumente istorice din județul Mureș
Biserici romano-catolice din România
Biserici din județul Mureș
Biserici din secolul al XIV-lea din România
Biserici cu hramul Sfântul Mihail

Biserica romano-catolică din Hodoșa


Ante Bulat (Šibenik, 18. travnja 1932. – Šibenik, 27. svibnja 2021.), hrvatski šahovski FIDE majstor.

Osnovnu školu i gimnaziju je pohađao u Šibeniku, maturirao je 1950. godine, nakon čega upisuje Prirodoslovno- matematički fakultet, odsjek geografija. Godine 1955. diplomira, zapošljava se u školi na Perkoviću, gdje je radio dvije godine te još nekoliko godina u općinskim službama, a od 1961. godine do umirovljenja 1995. radi u šibenskoj Gimnaziji.

Šah počinje igrati kao 14 godišnjak a prvo prvenstvo grada igra sa 16 godina 1948. godine i u konkurenciji 25 igrača zauzima 5. mjesto. 1950. godine gdje nastavlja igrati kao student, pa 1951. već kroz prvenstvo Hrvatske gdje kao polufinalist osvaja visok plasman, dobija titulu majstorskog kandidata.
1953. kroz niz jakih prednatjecanja ulazi na prvenstvo bivše države i u konkurenciji Olimpijskih pobjednika sa šahovske olimpijade u Dubrovniku osvaja zadnje mjesto.
Od 1953. do 1960. je stalno na polufinalima prvenstva države, a kao član ŠK Mladost iz Zagreba zajedno sa  Bertokom, Rabarom, Marovićem, Udovčićem, Gliksmanom, Vranešićem i Damjanovićem 1957. i 1958. osvaja dva ekipna prvenstva bivše države.
Na turniru majstorskih kandidata bivše države u Portorožu osvaja 1. mjesto u konkurenciji budućih velemajstora.
Godina 1957. i 59, igra stari turnir u Dortmundu gdje je bio i drugoplasirani.
1960. godine, 6. mjesto na prvenstvu bivše države, kako stječe i titulu majstora.
1962. je reprezentativac i na Prvenstvu Mediterana u Monaku reprezentacija prvak, a Ante Bulat tako ulazi u uski krug športaša koji su kao reprezentativci imali takav ekipni rezultat.
Dvaput je bio pojedinačni Prvak Hrvatske, 1975. godine u Biogradu i 1983. godine u Vodicama.
Bio je član klubova Mladost, Zora iz Opatije, Kvarner Rijeka, Mravinci Solin i šibenskih klubova Metalac TEF i ŠK Šibenik.
Zadnje prvenstvo bivše države odigrao je 1984. i bio zadnji među velemajstorima u Subotici.

Višestruki je prvak Šibenika u šahu i prvak ŠK Šibenik, a u zadnjoj fazi je radio sa mladima.
Ante Bulat je jedini majstor koji je ravnopravno igrao s velemajstorima šta je još sedamdesetih godina zabilježeno kao raritet u svjetskim razmjerima, npr. u dobi od 73 godine je 2005. osvojio remi protiv jakog zagrebačkog VM Krunoslava Hulaka.
Godine 2009. Zajednica športova grada Šibenika mu je dodijelila posebno priznanje "Zaslužnog dugogodišnjeg športskog djelatnika Šibenika".

Preminuo je 27. svibnja 2021. godine u Šibeniku, te je pokopan na mjesnom groblju u Prvić Šepurini.

Zajednica športova grada Šibenika u prosincu 2022. mu je dodijelila posebnu Postumnu Nagradu za rad u športu.

Izvori

Hrvatski šahisti
Životopisi, Šibenik

Ante Bulat


Sabine Sparwasser (geboren 1957) ist eine deutsche Diplomatin und Botschafterin in Kanada. Zuvor war sie Sonderbeauftragte der Bundesregierung für Afghanistan und Pakistan.

Leben
Nach dem Abitur am Görres-Gymnasium Koblenz studierte Sparwasser von 1976 bis 1981 Germanistik, Romanistik, Englische Literatur und Sprachwissenschaften an der Johannes Gutenberg-Universität Mainz. Ein anschließendes postgraduales Studium der Politikwissenschaften mit dem Studienschwerpunkt Internationale Beziehungen am Institut d'études politiques de Paris (SciencesPo) schloss sie 1983 mit einem Diplom ab und war daneben von 1981 bis 1984 als freie Journalistin für das deutsche Fernsehen tätig. Danach schloss sich von 1984 bis 1985 eine Tätigkeit am Lehrstuhl von Joseph Rovan für Deutsche Geschichte und Politik an der Universität Paris-Vincennes, wo sie Forschungsassistentin für europäische Integration war.

1985 trat sie in den Auswärtigen Dienst ein und wurde nach Abschluss der Laufbahnprüfung für den höheren Dienst zwischen 1987 und 1989 zunächst Referentin im Referat für Öffentlichkeitsarbeit im Auswärtigen Amt in Bonn sowie danach als Referentin in der Politischen Abteilung der Ständigen Vertretung bei der Europäischen Gemeinschaft in Brüssel. Danach war sie von 1991 bis 1993 in der Politischen Abteilung der Botschaft London (Großbritannien) und im Anschluss bis 1996 Referentin für die Vereinten Nationen, Nordamerika, Lateinamerika, Nahen Osten, Mittleren Osten und Asien im Pressereferat des Auswärtigen Amtes.

Daraufhin war Sparwasser zwischen 1996 und 1999 Ständige Vertreterin des Leiters der Botschaft San José (Costa Rica) und dann bis 2002 stellvertretende Sprecherin des Auswärtigen Amtes in Berlin, ehe sie von 2002 bis 2003 als Austauschbeamtin im kanadischen Ministerium für auswärtige Angelegenheiten und internationalen Handel (Department of Foreign Affairs and International Trade) in Ottawa eingesetzt war. Danach blieb sie in Ottawa und war von 2003 bis 2006 Ständige Vertreterin des Leiters der Botschaft Ottawa (Kanada) sowie im Anschluss von 2006 bis 2009 Leiterin des Referats für den Nahen Osten und die Staaten des Maghreb im Auswärtigen Amt.

Von 2009 bis zum Sommer 2013 war Sparwasser Generalkonsulin in Toronto als Nachfolgerin von Holger Raasch. Von 2013 bis 2014 war sie Beauftragte für Kommunikation, das Deutschland-Bild im Ausland und Deutsch als Fremdsprache; in den Jahren  2014 bis 2015 war sie Leiterin der Akademie Auswärtiger Dienst des Auswärtigen Amts in Berlin.

Von Juli 2015 bis September 2017 war Sparwasser Sonderbeauftragte der Bundesregierung für Afghanistan und Pakistan und Leiterin der zweiten Politischen Abteilung (Abteilung 3) im Auswärtigen Amt. Sie koordinierte in dieser Eigenschaft das diplomatische Engagement Deutschlands gegenüber dieser Region. Für die Aufgabe als Sonderbeauftragte arbeitete ihr das Länderreferat für Afghanistan und Pakistan (343) zu, welches zu der von Sparwasser geleiteten Abteilung zählt. Sie hatte außerdem den Vorsitz der Internationalen Kontaktgruppe der Afghanistan-Sonderbeauftragten inne.

Seit August 2017 ist Sparwasser deutsche Botschafterin in Kanada.

Im September 2023 war sie im kanadischen Parlament anwesend, als einem ehemaligen Angehörigen der Waffen-SS-Division "Galizien", Jaroslaw Hunka, als Ehrengast während des Besuchs des ukrainischen Präsidenten Wolodymyr Selenskyj mit stehenden Ovationen als Kämpfer gegen die Russen geehrt wurde. Auch Sparwasser erhob sich, um Hunka zu applaudieren. Der Pressesprecher des Auswärtigen Amts bestätigte zunächst die Teilnahme Sparwassers. Die Botschafterin habe "als Vertreterin des Diplomatischen Corps gemeinsam mit ihren Kolleginnen und Kollegen aus der G7 tatsächlich auf der Tribüne des kanadischen Parlaments an der Veranstaltung teilgenommen". Dann fügte er entschuldigend hinzu, "dass die wahre Identität von Herrn Hunka, nämlich dass er als Freiwilliger Mitglied der Waffen-SS gewesen ist, den Anwesenden nicht bekannt war, da seine Teilnahme ja auch nicht angekündigt worden ist". Im Bemühen, Sparwasser zu verteidigen, erklärte der Sprecher des Auswärtigen Amts, es habe im Zweiten Weltkrieg "unterschiedlichste Gruppierungen" gegeben, "die sich sowohl gegen die Wehrmacht als auch gegen die Rote Armee gewehrt" hätten. Insofern sei alles "nicht ganz so eindeutig." Als Beispiel nannte er die Polnische Heimatarmee. Die aber kämpfte gegen  die Nazi-Besatzung und wurde im Zuge der brutalen Niederschlagung des Warschauer Aufstands nahezu vollständig aufgerieben. Erst nach dem Sieg der Roten Armee über die Wehrmacht nahmen einzelne, als verstoßene Soldaten bezeichnete Kämpfer den bewaffneten Widerstand gegen die neue, von Moskau unterstützte polnische Regierung auf.

Weblinks
 Lebenslauf auf der Homepage der Botschaft in Ottawa

Einzelnachweise

Deutscher Diplomat
Deutscher Botschafter in Kanada
Deutscher
Geboren 1957
Frau

Sabine Sparwasser


Akupresör-Düğümovma, Çin'de binlerce yıldır uygulanan bir tedavi yöntemidir. Genel olarak belirli noktalara ovma yoluyla bölgede toplanan enerji yoğunluğunun dağıtılması ve ilgili noktalarla bağlantılı organların bu şekilde rahatlatılmasına dayanır.

İğnesiz akupunktur olarak da nitelendirilen yöntem, değişik aletlerle yapılabildiği gibi doğrudan parmaklarla da yapılabilmektedir.

Kuram
GÇT (Geleneksel Çin tıbbı) kuramına göre akupresör (ovma) noktaları ve etkilerinin seçiminde vücudda GÇT'nin kabul ettiği meridyen sistemi etkilidir. Belirli noktalara basınç uygulayarak yin, yang ve çi'nin dengelenmesi sağlanmaya çalışılır. Söz konusu kuram modern bilime değil, GÇT'nin deneyimsel bilgilerine dayanmaktadır.

Uzakdoğa savaş sanatçıları akupresörü savunma sanatları ve sağlık amacıyla kullanmışlardır. Savaş sanatçıları kendi akupresör noktalarına masaj yaparak meridyenlerdeki engelleri kaldırdıklarını ve böylelikle herhangi bir atağa karşı daha esnek kalabildiklerini düşünürler. Bu noktalara basınç uygulayarak enkefalin, endorfin ve dinorfin gibi endojen analejiklerin salınımı sağlanarak  acı dindirilir.

Ayrıca bakınız
 Refleksoloji
 Alternatif tıp
 Sözdebilim
 Şiatsu

Dış bağlantılar
 Simple Acupressure Techniques

Akupunktur
Alternatif tıp

Akupresür


İstatistik fizik, kuramsal fiziğin temel disiplinlerinden biri olup fizik problemlerinin çözümünde olasılık metotlarını kullanır. Bu problemler; nükleer reaksiyonlar, biyoloji, kimya, nöroloji ve hatta sosyoloji gibi sosyal bilimler alanında olabilir.

İstatistik fizik terimi, klasik mekanik ve kuantum mekaniğine olasılık ve istatistiksel yaklaşımları içerir. İstatistiksel yaklaşım, klasik sistemlerde serbestlik derecesi (dolayısıyla değişkenlerin sayısı) tam çözümün bulunmasına imkân vermeyecek kadar büyük olduğunda, çözüm sağlar.

İstatistik fizik alanındaki bazı problemler, yaklaşımlar kullanarak analitik olarak çözülebilirse de, günümüz araştırmaları, simülasyon veya yaklaşık çözümler bulmada modern bilgisayarların gücünden yararlanır. İstatistiksel problemlerin çözümünde Monte Carlo simülasyonu yöntemi gibi çeşitli yüksek başarımlı hesaplamalara dayalı yöntemler günümüzde sıklıkla kullanılmaktadır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 İstatistik termodinamik
 Termodinamik

Termodinamik

İstatistik fizik


Radosna vijest hrvatski je katolički misijski časopis.

Povijest
Misijski informativni list Radosna vijest počeo je izlaziti u Sarajevu na Svijećnicu 1972. godine. Nastavio je tradiciju misijskih listova Crkve u Hrvata koji su prestali izlaziti tijekom i nakon II. svjetskog rata (Crnče, Jeka iz Afrike i Katoličke misije). Odluku o pokretanju lista donijelo je Misijsko vijeće Biskupske konferencije Jugoslavije pri Misijskoj središnjici u Sarajevu na svom zasjedanju 13. siječnja 1972. godine. Od tada pa do današnjeg dana, s malom pauzom od rujna 2000. pa do rujna 2001. godine uključivo, nije prestao izlaziti i ostvarivati smisao svoga postojanja. Počeo je izlaziti prvo kao dvomjesečnik da bi kasnije prerastao u mjesečnik. Na prvom mjestu služio je misijskoj animaciji, ali i kontaktima brojnih prijatelja misija s hrvatskim misionarima i misionarkama.

Radosna vijest kroz cijelo vrijeme svoga izlaženja nije bila konkurencija nijednoj drugoj katoličkoj tiskovini. Nije zauzimala ničije mjesto i nije potiskivala nijednu tiskovinu. Samom činjenicom kako je to misijski informativni list svima odmah pojašnjava kako je njezino usmjerenje isključivo misijsko bilo u Domovini bilo na drugim kontinentima i u drugim zemljama. Bavi se misijskim temama i misijskim poslanjem Katoličke crkve na općem planu, ali i u našoj Domovini. Prvenstveno je željela biti sredstvo misijske informacije i formacije kao i sredstvo misijske animacije po našim biskupijama, župnim i redovničkim zajednicama u bivšoj državi, a u novim prilikama u dvije zemlje Bosni i Hercegovini te u Republici Hrvatskoj. Bila je i ostala listom povezanosti između hrvatskih misionara i misionarki diljem svijeta i brojnih prijatelja misija i misionara u našoj Domovini. Kroz cijelo vrijeme izlaženja Radosna vijest bila je misijski orijentirana. Osim redovitih uvodnika, koji su se bavili aktualnim misijskim temama kako na razni opće Crkve tako i Crkve u Hrvata, ona je obrađivala i druge misijske teme. Brojnim prijateljima misija prezentirana je povijest svih četiriju Papinskih misijskih djela kao i prvi i drugi aktualni Statut. Misijski dokumenti Svete Stolice bili su dobro zastupljeni. Svoje mjesto redovito su imale i godišnje skupštine i to na nacionalnoj razini u veljači jedna u Bosni i Hercegovini, a druga u Republici Hrvatskoj te opća u Rimu u prvoj polovini svibnja. Naši misionari i misionarke i njihov rad redovito su zauzimali središnje mjesto. Posebnu zainteresiranost imale su osobe ili ustanove iz misijskih područja koji su trebali biti dodatna potpora gradnje misijske svijesti i odgovornosti. Ali i aktivni prijatelji misija i misionara u Domovini dobivali su dio prostoru za što učinkovitiju misijsku animaciju i kao uzori drugima. Aktualne vijesti iz misijskih područja uzimane su iz raznih listova i agencija, zatim su prevođene i stavljane u list kako bi što bolje informirali misijsku javnost u našoj Domovini. Predstavljanje naših misionara i misionarki, dijecezanskih ravnatelja Papinskih misijskih djela kao i ljetni susreti misionara u našim nad/biskupijama također su nalazili svoje mjesto u Radosnoj vijesti.

Radosna vijest prvo je bio list Nacionalne uprave Papinskih misijskih djela bivše države kratko nazvanoj Misijska centrala u Sarajevu. Od pokretanja Radosne vijesti 1972. godine pa do odlaska u Zagreb krajem travnja 1992. godine, bez ikakvih financijskih obveza (stanarina, struja, voda i dr.), uredništvo kao dio Nacionalne uprave Papinskih misijskih djela bivše države bili su smješteni u ulici Kaptol 7 u Sarajevu u zgradi Prvostolnog kaptola vrhbosanskog.
Isto tako jedno kratko vrijeme za postojanja jedne Nacionalne uprave Papinskih misijskih bio je zajednički list za obje novonastale države Republiku Hrvatsku te Bosnu i Hercegovinu. Od početka izlaženja pa do kraja travnja 1992. godine izlazio je u Sarajevu. Zbog vojne blokade Sarajeva od početka svibnja 1992. godine ondašnja Nacionalna uprava Papinskih misijskih djela i uredništvo Radosne vijesti "privremeno" su preseljeni u Zagreb. Vjerovalo se kako će ratne strahote brzo završiti kako će se ubrzo vratiti u Sarajevo. Međutim, rat je trajao nekoliko godina, ali razmišljanja najodgovornijih o povratku u Sarajevo išla su u pravcu ostanka u Zagrebu. Dolaskom u Zagreb Misijska centrala sa svojim listom Radosna vijest "dobiva" privremene uredske prostorije u vraćenom dijelu zgrade Nadbiskupskoga dječačkog sjemeništa na Šalati u ulica Voćarska cesta 106. U tim prostorima i na toj adresi ostaje do novoga ustrojstva Nacionalnih uprava Papinskih misijskih djela na prostorima Republike Hrvatske i Bosne i Hercegovine do početka 2001. godine. Za korištenje istih prostora tijekom svoga boravka Misijska centrala za svojim listom plaćala je redovito stanarinu i sve drugo (struja, voda i dr.) ravnateljstvu Dječačkoga sjemeništa u Zagrebu.

Od jeseni 2001. godine Misijske središnjice u Sarajevu i Misijskog ureda u Zagrebu. Bio je to plod dogovora dvojice tada imenovanih nacionalnih ravnatelja Papinskih misijskih djela dviju novoutemeljenih nacionalnih uprava Papinskih misijskih djela Bosne i Hercegovine i Republike Hrvatske vlč. Tome Kneževića i vlč. Tome Petrića. Do utemeljenja dviju Nacionalnih uprava Papinskih misijskih djela Crkve u hrvatskom narodu Bosne i Hercegovine i Republike Hrvatske početkom 2001. godine misijski informativni list Radosna vijest bio je list Nacionalne uprave Papinskih misijskih djela bivše države kratko zvane Misijska centrala i jedini misijski list za spomenuto područje bivše države osim za područje ondašnje Republike Slovenije koja je imala svoju Nacionalnu upravu Papinskih misijskih djela i svoj misijski list Misjonska obzorja.

Uredništvo
Najodgovornije osobe za ovaj misijskih list u tom vremenskom razdoblju bili su nacionalni ravnatelji Papinskih misijskih djela bivše države: vrhbosanski nadbiskup mons. dr. Smiljan Čekada (1969. – 1972.), dr. Zvonimir Baotić (1974. – 1988.) i vlč. Stipo Miloš (1988. – 1995.).  U vremenu "privremenog" udomljenja u Zagrebu pa do 2000. najodgovornije osobe za ovaj misijski list bio je nacionalni ravnatelj Papinskih misijskih djela Republike Hrvatske te Bosne i Hercegovine hvarsko-bračko-viški biskup i predsjednik Komisije za misije pri Hrvatskoj biskupskoj konferenciji mons. Slobodan Štambuk (1996. – 2000.) te voditelj Misijske centrale i odgovorni urednik Radosne vijesti vlč. Anto Burić. Trenutno kao plod dogovora dvojice nacionalnih ravnatelja Papinskih misijskih djela Republike Hrvatske i Bosne i Hercegovine, početkom srpnja 2001. godine, mr. Tome Petrića (2001. – 2006.) i mr. Tome Kneževića (2001. – 2011.) misijski list Radosna vijest zajednički je misijski list dviju novonastalih nacionalnih uprava Papinskih misijskih djela s istim pravima i istim obvezama. Jedan je glavni urednik, a drugi je zamjenik glavnog urednika. Oni naizmjence pišu i uvodnike. Ovakva plodna i učinkovita suradnja nastavljena je i dolaskom te imenovanjem novog nacionalnog ravnatelja Papinskih misijskih djela Republike Hrvatske dr. Milanom Špeharom (2006. – 2011.). 'Radosna vijest' priprema se u prostorijama Nacionalne uprave Papinskih misijskih djela Republike Hrvatske smještene u Prebendi Sv. Marte u Zagrebu, a tiska se u Zagrebu u tiskari Markulin. Svaka nacionalna uprava Papinskih misijskih djela za svoje područje samostalne šalje ovaj list i vodi brigu o naplati istog. Trenutno se tiska oko 3.500 primjeraka.

Izvori

Vannjske poveznice
Mrežna mjesta
 Radosna vijest, na stranicama Papinskih misijskih djela u Hrvatskoj
 Misijski informativni list Radosna vijest (povijest), missio.ba

Sarajevski tiskani mediji
Katolički misijski časopisi
Bosanskohercegovački katolički tisak
Tiskani mediji na hrvatskom jeziku u Bosni i Hercegovini
Zagrebački tisak
Hrvatski katolički tisak

Radosna vijest (časopis)


Kaupang was a Norse term for market-place composed of kaup- (buy) and angr (fjord, harbor), hence "buy fjord" or "buy harbor" (similar to the literal translation of Copenhagen). Today, it is generally used as a name of the first town-like market-place in Norway,  the Kaupang in Skiringssal, which is located in Tjølling near Larvik in Vestfold. Kaupang was an important merchant and craft center during the  Viking period and as yet the first known Norwegian trading outpost.

At Kaupang lie remains of one of Scandinavia's earliest urban sites, established in year 800 A.D. Kaupang was abandoned in the mid-10th century.

It has been described as Norway's most important monument from the Viking Age.

History

Kaupang was founded in the 780s and abandoned for unknown reasons in the early 10th century. It was situated on a beach by Viksfjord in Larvik municipality. Documentary sources indicate that the area was an important royal seat in the 8th and 9th centuries.

There is a general perception that Kaupang is mentioned under the name of Skiringssal (Old Norse: Skíringssalr) in Ohthere of Hålogaland's account of his travels. But the name of the port Ohthere visited at the end of the 9th century is only recorded as "Sciringes heal" in Old English, and there is no scientific evidence that "Sciringes heal" corresponded to Kaupang in Skiringssal.

Excavation

Archaeological evidence indicates that the site might have been the first proto-urban settlement of some significance in Norway. The excavations which have been conducted at Kaupang have found evidence for a handicraft and commercial center, with around 1,000 inhabitants. The settlement had diverse craft production and extensive trade with foreign countries. Commodities traded included iron, soapstone and perhaps fish.

In 1867 Nicolay Nicolaysen conducted the first excavations of the area, mapping one of the grave-fields around the settlement and excavating 79 grave mounds. He also uncovered a cremation cemetery, largely dated to the 10th century. Charlotte Blindheim started excavating in 1947 and completed her last publication in 1999, and Dagfinn Skre and his associates undertook a new program of work at Kaupang in 1997.

In the summer of 2000 the Institute for Archaeology, Conservation and Historical Studies at the University of Oslo began a new excavation program at Kaupang, under the direction of Dagfinn Skre, which ran until 2002, and a smaller excavation was conducted in Kaupang's harbour area in 2003. In total, four possible houses were uncovered, as were a number of hearths, pits and postholes. Following the excavations, scholars worked on analysing both artefacts and environmental samples from the excavations.

The results from the post-excavation work has been published in a series of three books, the first of which became available in 2007, the last being published in 2011. Many of the approximately 100,000 finds from excavations have been on display at the University of Oslo, including Arab silver coins, gold coin from Dorestad, hundreds of glass beads, jewelry of gold and bronze, pottery, weapons and tools.

See also
Kjøpstad
Köping
Købstad
Copenhagen
Kaupanger

References

Other sources
 Blindheim,  Charlotte Kaupang: Vikingenes handelsplass (Mortensen. 1972)
 Helle, K. et al., Norsk Byhistorie (Pax forlag, Oslo 2006) .
 Skre, Dagfinn; Stylegar Frans-Arne, Kaupang the Viking town (Jac Trykk as, Oslo 2008) .
Skre, Dagfinn (editor) Kaupang in Skiringssal  (Kaupang Excavation Projekt Publication. 2007)

External links
 Kaupang Excavation Project
Kaupang Exhibition

Villages in Vestfold og Telemark
Archaeological sites in Norway
Larvik
Former populated places in Norway

Kaupang


25472 Joanoro este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
25472 Joanoro este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Ametlla de Mar de Jaume Nomen Torres. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,59 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 12,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 25001-26000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

25472 Joanoro


En el monte de los equinoccios es el décimo álbum de Arturo Meza, lanzado en 1991.

Producción
Todos los instrumentos fueron interpretados por Meza. El disco fue financiado por Agustín Santamarina y Antonio Giner y publicado por el sello independiente Gente de México en disco de vinilo y luego en casete.

Contenido

Lírico
Las canciones del disco son metafóricas hacia referencias medievales y fantásticas. Dos de las canciones son musicalizaciones de poemas, A Tirzah es To Tirzah de William Blake y Adam Castforth es de Jorge Luis Borges.

Melodías e instrumentación
En este disco Meza continúa haciendo una mezcla de folk y rock progresivo. La canción En la tierra de Klom fue compuesta por el autor por el nacimiento de su hijo Giel.

Lista de canciones

Referencias

Álbumes de 1991

En el monte de los equinoccios


Göcenovacığı, Çorum ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Ovacık olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 35 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çorum merkez belde ve köyleri

Göcenovacığı, Çorum


Cisticercul reprezintă stadiul larvar al cestodelor (diferite tipuri de taenia: Tænia solium, Tænia saginata, Tænia marginala etc.) care se prezintă sub forma unor vezicule de mărimea unui bob de mazăre.
Cisticercii se dezvoltă în țesuturile gazdei intermediare, mai ales în mușchii mamiferelor (porci, vaci etc.).
După ce a ajuns în intestinul gazdei definitive (care poate fi și omul), cisticercul evoluează în cestod adult și cauzează cisticercoza.

Carnea infestată cu cisticerci este cunoscută sub denumirea de carne măzărată.

Cestoda

Cisticerc


Argentinsko-hrvatska gospodarska komora (CACIC) je dvonacionalna organizacija koja promiče i podupire gospodarsku suradnju između Republike Hrvatske i Argentinske Republike te posredno između Europske unije i Mercosura. Osnovana je 1991. godine sa sjedištem u Buenos Airesu kao nevladina organizacija, što je čini najstarijom hrvatskom dvonacionalnom komorom.

Vidi također

 Hrvati u Argentini
 Vanjskotrgovinsko poslovanje
 Hrvatska gospodarska komora

Vanjske poveznice

 Popis ugovora koji uređuju odnose između Argentine i Hrvatske (Ministarstvo vanjskih poslova Republike Argentine, na španjolskom)
 Ministarstvo vanjskih poslova Republike Argentine: Popis bilateralnih ugovora

Izvori

Međunarodne nevladine organizacije
Hrvati u Argentini
Politika Argentine
Ekonomske organizacije

Argentinsko-hrvatska gospodarska komora


Amahl y los visitantes nocturnos (título original en inglés, Amahl and the Night Visitors) es una ópera en un acto de Gian Carlo Menotti con un libreto original en inglés del mismo compositor. Fue un encargo de la NBC y fue estrenada por el NBC Opera Theatre el 24 de diciembre de 1951, en la ciudad de Nueva York en el NBC studio 8H en el Rockefeller Center, y retransmitida en vivo por la televisión como la producción de debut del Hallmark Hall of Fame. Fue la primera ópera específicamente compuesta para la televisión en Estados Unidos.

Esta ópera se representa poco; en las estadísticas de Operabase aparece la n.º 126 de las óperas representadas en 2005-2010, siendo la 3.ª en los Estados Unidos y la primera de Menotti, con 25 representaciones en el período.

Personajes

Referencias
Notas

Fuentes
Barnes, Jennifer (2003), Television Opera: The Fall of Opera Commissioned for Television,  Boydell Press, ISBN 0-85115-912-5
Licencia

Enlaces externos

 Notas, discografía y libreto (inglés / español) en Kareol

Óperas estrenadas en Nueva York
Óperas en inglés
Óperas de 1951
Óperas de Gian Carlo Menotti
Óperas en un acto

Amahl y los visitantes nocturnos


Louga [] ist eine Stadt im Nordwesten des Senegal. Sie ist Hauptstadt der Region Louga und des Départements Louga.

Geographische Lage
Louga liegt 203 Kilometer nordöstlich von Dakar und 68 Kilometer südöstlich von Saint-Louis im Bereich der regenarmen Sahelzone. Die Grande-Côte am Atlantik ist 38 Kilometer entfernt.

Geschichte
Louga entwickelte sich aus einem kleinen Dorf und Marktflecken in dieser Ndiambour genannten Gegend schnell zu einer Stadt, nachdem die französische Kolonialverwaltung im Jahr 1883 hier ein Fort errichtet hatte, um diesen Landstrich südlich der Stadt Saint-Louis zu befrieden. Bald zogen viele Menschen aus dem unruhigen Umland hierher unter den Schutz der Kolonialmacht. Am 18. Januar 1887 errichtete diese den Cercle (Kreis) Louga. Dies förderte die Mittelpunktfunktion der Stadt. Ihre Bewohner widmeten sich fortan nicht allein dem Ackerbau und der Viehzucht, sondern auch anderen Erwerbszweigen und dem Handel und dem gesellschaftlichen Leben. Eine erste planmäßige städtische Siedlung entstand 1894. Seitdem entwickelte Louga das Aussehen und die Infrastruktur einer typischen französischen Kolonialstadt.

Ab dem Jahr 1900 brachte die Einrichtung eines Vieh- und Bauernmarktes (Marbath) der Stadt Louga einen beträchtlichen Entwicklungsschub. 1901 entstand westlich der 1885 eröffneten Eisenbahnstrecke Dakar–Saint-Louis der Stadtbezirk Santhiaba.

Bevölkerung
Die Stadt Louga hatte bereits im Jahr 1887 eintausend Einwohner. Die letzten Volkszählungen ergaben für die Stadt jeweils folgende Einwohnerzahlen:

Partnerstädte
 Millau, Frankreich seit 1962

Persönlichkeiten der Stadt
 Abdou Diouf (* 1935), Präsident Senegals 1982 bis 2000

Siehe auch
 Liste der Städte im Senegal

Weblinks

 Commune de Louga bei www.communesenegal.net
 Louga bei Geonames

Einzelnachweise

Ort im Senegal

Ort in Afrika
Hauptort einer Verwaltungseinheit

Louga


PCV may refer to:

Biology and medicine
 Packed cell volume, a clinical test
 Palm Creek virus, a virus
 Polycythemia vera, a disease
 Polypoidal choroidal vasculopathy, an eye disease
 Procarbazine/CCNU/vincristine, a chemotherapy regimen for brain tumors
 Pneumococcal conjugate vaccine
 Porcine circovirus, a virus
 Plasma cell variant of Castleman disease
Penicillin V, a type of antibiotic

Transportation
 Passenger Carrying Vehicle
 Propelling Control Vehicle, British railway coach for carrying mail
 Positive crankcase ventilation, of an internal combustion engine

Organisations
 Presbyterian Church of Victoria, Australia
 Presbyterian Church of Vanuatu
 Communist Party of Venezuela (Partido Comunista de Venezuela), a communist party in Venezuela

Other uses
 Product category volume, weighted measure of distribution based on store sales within the product category
 Police Community Volunteer, UK
 Peace Corps Volunteer, of the Peace Corps

See also
PVC (disambiguation)

PCV


واره، منطقة من مناطق محافظة الأحمدي في الكويت سميت بهذا الاسم بسبب وجود جبل واره فيها. سكنت القبائل منطقة واره عام 1971 بسبب كثرة الرمث والعرفج والصيد الوفير ورعي المواشي، وقدروا عددهم 1664 حسب تعداد 1970  ، وهي حاليا غير آهلة بالسكان حاليا، وقد هجرت بعد التوسع العمراني الكبير الذي شهدته الكويت.

تعرف هذه المنطقة عند العرب أيام الجاهلية باسم أوارة. شهدت منطقة واره أحداث تاريخية، فقامت بها معركتين، يوم أوارة الأول ويوم أوارة الثاني.

تاريخ
شهدت أرض واره أحداث تاريخية في العصر الجاهلي أبرزها يوم أوارة الأول بين المنذر بن ماء السماء وقبيلة بكر بن وائل أنتهت بهزيمة قبيلة بكر بن وائل. تليها يوم أوارة الثاني بين قبيلة بني تميم وعمرو بن هند ملك الحيرة والتي انتهت بهزيمة بني تميم.

ماذا قيل عنها في كتب العرب قديما

قال ياقوت الحموي:

 قال الاعشى: ها إن عجزة امه بالسفح اسفل من اواره
 قال زهير: عداوية هيهات منك محلها إذا ما هي احتلت بقدس اوارة
 قال ابن دريد في مقصورته: ثم ابن هند باشرت نيرانه يوم اوارة تميما بالصلا

المصادر
 الموسوعة الكويتية المختصرة - أحمد محمد السعيدان
 كتاب معجم البلدان - ياقوت الحموي

مراجع

جغرافيا الكويت

واره


Rimini er en dansk kortfilm fra 1991 instrueret af Maria Sødahl og efter manuskript af Maria Sødahl og Ole Meldgård.

Handling
En ung kvinde er på vej til Syden i bil med sin kæreste og et andet par. Turen forløber ganske uproblematisk lige indtil det øjeblik, hvor de samler en blaffer op. Nu starter en rejse ladet med erotiske spændinger.

Medvirkende

 Rikke Weissfeld
 Peter Mygind
 Lars Kaalund
 Mette Marckmann
 Morten Nielsen

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 1991

Rimini (film)