A cornerstone (or foundation stone or setting stone) is the first stone set in the construction of a masonry foundation. All other stones will be set in reference to this stone, thus determining the position of the entire structure.

Over time a cornerstone became a ceremonial masonry stone, or replica, set in a prominent location on the outside of a building, with an inscription on the stone indicating the construction dates of the building and the names of architect, builder, and other significant individuals. The rite of laying a cornerstone is an important cultural component of eastern architecture and metaphorically in sacred architecture generally.

Some cornerstones include time capsules from, or engravings commemorating, the time a particular building was built.

History
 The ceremony typically involved the placing of offerings of grain, wine and oil on or under the stone. These were symbolic of the produce and the people of the land and the means of their subsistence. This in turn derived from the practice in still more ancient times of making an animal or human sacrifice that was laid in the foundations.

Frazer (2006: pp. 106–107) in The Golden Bough from 1890 charts the various propitiary sacrifices and effigy substitution such as the shadow, states that:
Nowhere, perhaps, does the equivalence of the shadow to the life or soul come out more clearly than in some customs practised to this day in South-eastern Europe. In modern Greece, when the foundation of a new building is being laid, it is the custom to kill a cock, a ram, or a lamb, and to let its blood flow on the foundation-stone, under which the animal is afterwards buried. The object of the sacrifice is to give strength and stability to the building. But sometimes, instead of killing an animal, the builder entices a man to the foundation-stone, secretly measures his body, or a part of it, or his shadow, and buries the measure under the foundation-stone; or he lays the foundation-stone upon the man's shadow. It is believed that the man will die within the year. The Roumanians of Transylvania think that he whose shadow is thus immured will die within forty days; so persons passing by a building which is in course of erection may hear a warning cry, Beware lest they take thy shadow! Not long ago there were still shadow-traders whose business it was to provide architects with the shadows necessary for securing their walls. In these cases the measure of the shadow is looked on as equivalent to the shadow itself, and to bury it is to bury the life or soul of the man, who, deprived of it, must die. Thus the custom is a substitute for the old practice of immuring a living person in the walls, or crushing him under the foundation-stone of a new building, in order to give strength and durability to the structure, or more definitely in order that the angry ghost may haunt the place and guard it against the intrusion of enemies.

Ancient Japanese legends talk about Hitobashira (人柱, "human pillar"), in which maidens were buried alive at the base or near some constructions as a prayer to ensure the buildings against disasters or enemy attacks.

Freemasonry
Historically, Freemasons sometimes performed the public cornerstone laying ceremony for notable buildings. This ceremony was described by The Cork Examiner of 13 January 1865 as follows:
...The Deputy Provincial Grand Master of Munster, applying the golden square and level to the stone said ; " My Lord Bishop, the stone has been proved and found to be 'fair work and square work' and fit to be laid as the foundation stone of this Holy Temple".' After this, Bishop Gregg spread cement over the stone with a trowel specially made for the occasion by John Hawkesworth, a silversmith and a jeweller. He then gave the stone three knocks with a mallet and declared the stone to be 'duly and truly laid'. The Deputy Provincial Grand Master of Munster poured offerings of corn, oil and wine over the stone after Bishop Gregg had declared it to be 'duly and truly laid'. The Provincial Grand Chaplain of the Masonic Order in Munster then read out the following prayer: 'May the Great Architect of the universe enable us as successfully to carry out and finish this work. May He protect the workmen from danger and accident, and long preserve the structure from decay; and may He grant us all our needed supply, the corn of nourishment, the wine of refreshment, and the oil of joy, Amen. So mote it be.' The choir and congregation then sang the Hundredth Psalm.

The initiate (Entered Apprentice) in Freemasonry is placed in the north-east corner of the Lodge as a figurative foundation stone. This is intended to signify the unity of the North associated with darkness and the East associated with light.

Contemporary usage

Normally, a VIP of the organization, or a local celebrity or community leader, will be invited to conduct the ceremony of figuratively beginning the foundations of the building, with the person's name and official position and the date usually being recorded on the stone. This person is usually asked to place their hand on the stone or otherwise signify its laying.

Often still, and certainly until the 1970s, most ceremonies involved the use of a specially manufactured and engraved trowel that had a formal use in laying mortar under the stone. Similarly, a special hammer was often used to ceremonially tap the stone into place.

The foundation stone often has a cavity into which is placed a time capsule containing newspapers of the day or week of the ceremony plus other artifacts that are typical of the period of the construction: coins of the year may also be immured in the cavity or time capsule.

Ecclesiastical

A cornerstone (Greek: Άκρογωνιεîς, Latin: Primarii Lapidis) will sometimes be referred to as a "foundation-stone", and is symbolic of Christ, whom the Apostle Paul referred to as the "head of the corner" and is the "Chief Cornerstone of the Church" (Ephesians 2:20). A chief or head cornerstone is placed above two walls to maintain them together and avoid the building to fall apart. Many of the more ancient churches will place relics of the saints, especially martyrs, in the foundation stone.

Western Roman Catholic Churches
According to the pre-Vatican II rite of the Roman Catholic Church: Before the construction of a new church begins, the foundations of the building are clearly marked out and a wooden cross is set up to indicate where the altar will stand. Once preparations have been made, the bishop—or a priest delegated by him for that purpose—will bless holy water and with it sprinkle first the cross that was erected and then the foundation stone itself. Upon the stone he is directed to engrave crosses on each side with a knife, and then pronounce the following prayer: "Bless, O Lord, this creature of stone (creaturam istam lapidis) and grant by the invocation of Thy holy name that all who with a pure mind shall lend aid to the building of this church may obtain soundness of body and the healing of their souls. Through Christ Our Lord, Amen."

After this, the Litany of the Saints is said, followed by an antiphon and Psalm 126 ( in the Hebrew numbering), which appropriately begins with the verse, "Unless the Lord build the house, they labour in vain that build it". Then the stone is lowered into its place with another prayer and again sprinkled with holy water. More antiphons and psalms follow, while the bishop sprinkles the foundations, dividing them into three sections and ending each with a special prayer. Finally, Veni Creator Spiritus is sung, and two short prayers. Then the bishop, if he deems it opportune, sits down and exhorts the people to contribute to the construction, appointments and maintenance of the new church, after which he dismisses them with his blessing and the proclamation of an indulgence.

Eastern Churches

In the Eastern Orthodox Church the blessing of the bishop must be obtained before construction on a new church may commence, and any clergyman who ventures to do so without a blessing can be deposed.  The "Rite of the Foundation of a Church" (i.e., the laying of the cornerstone) will differ slightly depending on whether the church is to be constructed of wood or of stone. Even when a church is built of wood, the cornerstone must in fact be made of stone.

The cornerstone is a solid stone cube upon which a cross has been carved.  Below the cross, the following words are inscribed:
In the Name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit, this church is founded, in honour and memory of (here the name of the patron saint of the new church is inserted); in the rule of (here the name of the ruler is inserted); in the episcopacy of (here the name of the bishop is inserted); in the Year of the World _ (Anno Mundi), and from the Birth in the flesh of God the Word _ (Anno Domini).
In the top of the stone a cross-shaped space is hollowed out into which relics may be placed. Relics are not required, but they are normally placed in the cornerstone. If no relics are inserted in the stone, the inscription may be omitted, but not the cross.

After the foundations for the new church have been dug and all preparations finished, the bishop (or his deputy) with the other clergy vest and form a crucession to the building site. The service begins with a moleben and the blessing of holy water. Then a cross is erected in the place where the Holy Table (altar) will stand, and the cornerstone is consecrated and set in place.

See also

 Bai sema
 Builder's plate
 Builders' rites
 Church architecture
 Consecration
 Datestone
 Dedication
 Foundation deposit
 Foundation Stone
 Golden spike
 Keystone (architecture)
 Quoin
 Phurba
 Pomerium
 Related Bible parts: Psalm 127, Isaiah 28, Luke 20, Romans 9, Ephesians 2, 1 Peter 2
 Stump capping, an alternative in timber buildings
 Topping out
 Votive offering

References

External links

Blessing and laying Foundation Stone (Malankara Syriac Orthodox Church)

Stonemasonry
History of construction
Architectural elements
Ceremonies
Stone objects
Christian religious objects
Catholic liturgy
Eastern Christian liturgy
Rituals attending construction

Cornerstone


Anthelme-François Lagrenée (født 1774 i Paris, død 1832 i samme by) var en fransk maler.

Han var søn af Louis-Jean-François Lagrenée, elev af François-André Vincent, malede under et ophold i Rusland i 1823 portrætter for kejser Alexander. Ellers var dyremaleri af heste hans specialitet. På sine senere dage dyrkede han fortrinsvis miniaturmaleriet.

Lagrenée udstillede på Parisersalonen fra 1799 til 1831. Han døde i Paris af kolera.

Kilder

Anthelme-Francois
Malere fra Frankrig
Miniaturmalere
Dyremalere
Portrætmalere
Franskmænd i 1700-tallet
Franskmænd i 1800-tallet
Personer fra Paris

Anthelme-François Lagrenée


Floyd Mayweather, Jr. vs Conor McGregor (cunoscut și ca "The Money Fight" – lupta banilor) a fost un meci de box care a avut loc la 26 august 2017 pe T-Mobile Arena, în Las Vegas, Nevada, Statele Unite ale Americii, și în care campionul mondial Floyd Mayweather, Jr. a luptat împotriva campionului la categoria ușoară din UFC Conor McGregor.

Mayweather Jr. a câștigat meciul prin knockout tehnic în runda 10 ajungând la recordul 50-0, întrecând recordul de 49-0 al lui Rocky Marciano.

Istorie

După succesul lui în promoția de arte marțiale mixte Ultimate Fighting Championship (UFC), Conor McGregor a fost interesat de un meci de box împotriva lui Floyd Mayweather, Jr., pe atunci retras. Mayweather a apelat la Freddie Roach pentru a se reantrena, în caz că meciul va avea loc. Pe atunci, președintele UFC Dana White nega orice zvon despre meci, pentru că McGregor era sub contract cu Zuffa LLC.

Pe 7 martie 2017, Mayweather i-a cerut lui McGregor să "semneze contractul" și "să facă să se întâmple", argumentând că "dacă Conor McGregor vrea cu adevărat ca această luptă să aibă loc, să înceteze să mai lanseze zvonuri". Mayweather a declarat că doar o luptă cu McGregor l-ar face să se întoarcă din retragere. Pe 16 martie, White a cedat și a permis ca meciul să fie organizat oficial, susținând că nu îl va priva pe McGregor de marea sumă de bani pusă în joc. În cele din urmă, la 18 mai, McGregor ar fi fost de acord cu toți termenii lui Mayweather și a semnat contractul.

Detalii

Centura
La 23 august 2017, WBC a lansat o curea făcută exclusiv pentru câștigătorul luptei. Eea făcută din piele de aligator, cântărea 1,5 kg, avea aur de 24 de carate, și consta din 3.360 diamante, 600 safire și 300 de smaralde.

Arbitru, judecători și reguli
La 16 august 2017, a fost anunțată lista arbitrilor și judecătorilor:
 Arbitru: Robert Byrd;
 Judecători: Burt Clements, Dave Moretti și Guido Cavalleri.

Inițial mănușile luptei trebuiau să fie de 10 uncii, greutate aprobată de Comisia de Atletism din Statul Nevada (NSAC). McGregor a spus că vrea să le înlocuiască cu cele de 8 oz, iar Mayweather a fost de acord. La rândul său, McGregor a fost avertizat că dacă va da o lovitură ilegală (ghiont, kick, genunchi etc.), i se va impune o mare sancțiune financiară.

Referințe

Box

Floyd Mayweather Jr. vs. Conor McGregor


Ein Verlust (auch: Ausfall) bezeichnet beim Militär das Einbüßen eines Einsatzmittels.

Sprachgebrauch

In der Regel wird der Begriff in der Mehrzahl verwendet und bezieht sich auf Menschen und auf Material (etwa: "Die Verluste beliefen sich auf zehn Mann, einen Panzer und einen Hubschrauber"). Personelle Verluste untergliedert man in Gefallene, Verwundete sowie Vermisste.

Zur weiteren Eingrenzung spricht man auch von unwiederbringlichen Verlusten, was die Möglichkeit einer vorübergehenden Kampfunfähigkeit aufgrund Verletzung oder Beschädigung ausschließt. Unwiederbringliche personelle Verluste sind zum Beispiel Kriegsgefangene, Kriegsversehrte und an Krankheit oder Unfällen gestorbene Kombattanten.

Militärgerät, das dermaßen stark beschädigt aus dem Kampf zurückkehrt, dass der weitere Einsatz nicht sinnvoll erscheint, wird als Verlust abgeschrieben.

Bezeichnungen in anderen Sprachen
In der englischen Sprache gibt es analog zur deutschen den Begriff casualties für Verluste. Diese werden untergliedert in im Einsatz Gefallene killed in action (KIA), im Einsatz Verwundete wounded in action (WIA) sowie im Einsatz Vermisste missing in action (MIA).

Auch in den russischen Streitkräften findet eine umgangssprachliche Kodierung statt. Gefallene werden als двухсотые (Zweihunderter) und Verwundete als трехсотые (Dreihunderter) bezeichnet. Diese Bezeichnungen gehen auf einen nach dem Afghanistan-Krieg vom sowjetischen Verteidigungsministerium ausgegebenen Befehl zurück, der Frachtbezeichnungen normiert. Demnach ist Fracht 200 etwa ein Gefallener im Zinksarg.

Weblinks
Verlustlisten aus dem Ersten Weltkrieg:
Deutsches Reich

Russland

Einzelnachweise

Fachbegriff (Militärwesen)

Verlust (Militär)


Francisc Spielmann () a fost un fotbalist maghiar din România, jucător în echipa națională de fotbal a României, pentru care a marcat patru goluri.

În sezonul 1948/49 a câștigat campionatul României la fotbal cu echipa CAO din Oradea.

Legături externe
 Francisc Spielmann pe romaniansoccer.ro
 Francisc_Spielmann pe national-football-teams.com

Nașteri în 1916
Decese în 1974
Fotbaliști internaționali români
Fotbaliști internaționali maghiari
Maghiari din Transilvania
Orădeni

Francisc Spielmann


Ženski rukometni klub Pitomača (ŽRK Pitomača, Pitomača) je ženski rukometni klub iz Pitomače, Virovitičko-podravska županija.

O klubu
Klub je osnovan 1978. godine.
Osamostaljenjem Hrvatske, u sezoni 1992./93. su članice 1. B lige - Sjever, a sljedećih godina uglavnom nastupaju u 2. HRL - Sjever. U sezonama 2015./16. i 2016./17. su prvakinje 2. HRL - Sjever i postaju članice Prve HRL u kojoj igraju u sezoni 2017./18. i završavaju na 10. mjestu.
Na ljeto 2018. godine klub donosi odluku o istupanju iz 1. HRL, te sezonu 2018./19. igraju u 3. HRL - Sjever.

Uspjesi
 2. HRL
 prvakinje: 2015./16. (Sjever), 2016./17. (Sjever)

Pregled po sezonama

Poznate igračice

Unutrašnje poveznice
 Pitomača

Vanjske poveznice
 ŽRK Pitomača, facebook stranica
 furkisport.hr/hrs, Pitomača, natjecanja po sezonama
 sportilus.com, Ženski rukometni klub Pitomača
 arhiva.pitomaca.hr, Ženski rukometni klub "Pitomača"

Izvori
 bisnode.hr, 						ŽENSKI RUKOMETNI KLUB "PITOMAČA" PITOMAČA

Pitomača
Pitomača
Pitomača

ŽRK Pitomača


Plecarea Vlașinilor este un film românesc din 1983 regizat de Mircea Drăgan. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Emanoil Petruț, Silviu Stănculescu și Károly Sinka.

Rezumat

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Emanoil Petruț — baciul Alexa Banu, judele obștii Vlașinilor
 Silviu Stănculescu — baciul Nicolae Branga
 Károly Sinka — feldwebelul Janek, ofițer austriac
 Nae Gh. Mazilu — Tănase, slujitorul nevolnic al lui Branga
 Ioana Drăgan — Istina Bozdog, fosta ibovnică a lui Branga
 Florina Luican — Vuța, soția lui Branga
 Radu Dunăreanu — moș Stănilă, baci bătrân
 Ion Pascu — preotul Gherasim
 Eugenia Bosînceanu — bătrâna țărancă Paraschiva
 Cezara Dafinescu — Frida, slujnica de la hanul "La mielul alb"
 Christian Maurer — cpt. Petauer, ofițer austriac
 Mircea Hîndoreanu — baciul Prăghițan
 Emilia Porojan — țăranca Reveica
 Maria Pătrașcu — țăranca Sorița
 Hans Pomarius — Gromer, magistrul (primarul) cetății Sibiu
 Hans Hupprich-Grumm — lt. Karek, ofițer austriac (menționat Huprich Grum)
 Luminița Vătămănescu — Salomia, fiica lui Branga
 Dan Bădărău — Ilarie, fiul baciului Alexa
 Ion Anghelescu Moreni
 Gert Brotschi
 Valentin Teodosiu — ciobanul Onea Butoacă
 Liviu Manolache — ciobanul Ieronim
 George Buznea — ciobanul Pătru
 Mihai Vasile Boghiță — baci vlașin
 Gheorghe Dițu
 Alexandru Popa
 Dana Maria Popa
 Dumitru Ghiuzelea
 Cornel Ispas
  (menționat Șandor Keresztes)
  (menționat Andrei Török)
 Mariana Teodosiu
 Mircea Bîrlea
 Dan Turbatu
 George Șerb
 Sandu Hontu
 Miron Murea
 Radu Popescu
 Ioan Burciu
 Simion Reuer
 Eremia Ștefan
 Cornelia Dordea
 Florin Moga Poplăcean
 Adelia Bălășan
 Ana Moga Poplăcean
 Suzana Bogdan
 Maria Tudoran
 Ana Florea
 Călin Constantin
 Constantin Pintea
 Virgil Müller
 Siegfried Siegmund
 Helmut Hans Hochmann

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.670.430 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1983 în film

Filme din 1983
Filme regizate de Mircea Drăgan
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești

Plecarea Vlașinilor (film)


හේජු චෝයි වංශයේ රාජකීය වංශවත් සුක් බිසව () (1670 දෙසැම්බර් 17 – 1718 අප්‍රේල් 9) යනු ජොසොන්හි සුක්ජොං රජුගේ උපබිසෝවරුන් අතරින් වඩාත් ප්‍රකටම උපබිසවකි. රාජකීය වංශවත් සුක් බිසව බවට පත් වන ඇය උපත ලැබූයේ 1670 ජොසොන්හි හ්යොන්ජොං රජුගේ එකොලොස්වන වර්ෂයේ එකොලොස් වන චන්ද්‍ර මාසයේ සය වන දිනයේ ය. ඇය චෝයි හ්යෝ-වොන් සහ නම්යංහි හොං ආර්යාවගේ (1639–1673) බාලම දියණියයි. (; 1638–1672) ඇයට චෝයි දොං-හූ () නමින් වැඩිමහල් සොයුරකු වූ අතර, ඔහු සුන්හ්‍යුංහි අන් ආර්යාව සමග විවාහ විය. ඇයට සිටි එකම වැඩිමහල් සොයුරිය, සියෝ ජොන් () සමග විවාහ වූවා ය.

චරිතාපදානය

වයස අවුරුදු 7දී ඇය මාලිගයට ඇතුළු වූවා ය. ඇය අයත් වූයේ ජොසොන් රාජවංශයේ පහත්ම පන්තිය වූ "චොන්මින්" සමාජ පන්තියටයි. නමුත් ඇය පළමුව රජුව දැන හඳුනාගත් අයුරු නොදනී. වඩාත් පිළිගැනෙන මතය නම්, ඇය "මුසුරිවරියක" ලෙස (උදාහරණ ලෙස මාලිගයේ දිය ගෙනයන්නියක්, මාලිගයේ වහල් සේවිකාවක් වැනි) ඉන්හ්යොන් අගබිසව(එකල අග බිසව) පිටුවහල් කොට ජෑං හුයි-බින් (ඔක්ජෝන්) උපබිසව අගබිසව තනතුරට පත්ව සිටි සමයේ මාලිගයේ සේවය කරන්නට ඇති බවයි. එක් රැයක, චෝයි සුක්-බින්(ඩොන් යී) ඉන්හ්යොන් අගබිසවගේ සුවය පතා යාඥා කරමින් සිටින විට, ජොසොන්හි සුක්ජොං රජු සංචාරක නිරතව සිට නැවත මාලිගයට පැමිණෙමින් සිටියේ ය. ඔහුට මෙය ඇසුණු අතර ඇගේ වදන්වලින් කම්පාවට පත් විය. යි මුන් ජොං (1656–1726) විසින් රචිත 수문록 ග්‍රන්ථයේ ජෑං හුයි-බින් බිසවට දඬුවම් පැමිණවීමට අදාළ සිදුවීම් විස්තර කොට ඇත. සුක්ජොං රජ සමයේ ජීවත් වූ මෙම රචකයා එය මෙලෙස සඳහන් කරයි:

"එක් රැයක, රජුට [සුක්ජොං] නිදාගැනීමට නොහැකි විය. නින්ද ඔහු කරා ළඟානොවිණි. ඔහු පිටතට යාමට තීරණය කළේ ය. නැවත මාලිගයට පැමිණෙමින් සිටින අතරතුර, සේවක කුටි පසුකරන විට ඔහුට කුඩා කුටියක් දෙසින් ඉකිබිඳින හඬක් ඇසිණි. කුතුහලයෙන් යුතුව, ඔහු කාමරය තුළට එබී බැලී ය. එම පිරිසිදු පිළිවෙල කාමරය දැක ඔහු පුදුමයට පත් විය. එතැන භෝජන සංග්‍රහයක් ලෙස පූජාවක් සකස් කොට තිබූ අයුරු ඔහු දුටුවේ ය. අනතකුරුව ඔහු දුටුවේ තරුණ මාලිග මුසුරිවරියක් සිය නිල ඇඳුමෙන් යුතුව සිහිවටන මේසයක් ඉදිරිපස වැළපෙන අයුරු ය. මෙම අනුස්මරණ මේසය සකසා තිබුණේ හිටපු අගබිසව වූ ඉන්හ්යොන් වෙනුවෙනි. ඉන්හ්යොන් අගබිසව මේ වන විට බලයෙන් පහකොට තිබූ බැවින් රජු පුදුමයට පත් විය. මුසුරිවරිය සිහිවටන ඵලකයක් තබා තිබූයේ, බලයෙන් පහකළ ඉන්හ්යොන් අගබිසව රජු වෙනුවෙන් සිය දිවිය කැපකර තිබූ නිසාවෙනි. නමුත් ජෑං හුයි බින් අගබිසවගේ බලපෑම හේතුවෙන් කිසිවකු බලයෙන් පහකළ අගබිසව අනුස්මරණයට ඉදිරිපත් වූයේ නැත. තමන්ට ද, ඉන් දඬුවම් හිමිවේ යැයි ඔවුහු බිය වූහ. මෙවන් ව්‍යසනාකාරී වාතාවරණයක් යටතේ සිය ජීවිතය ගැන නොතකා, ඉන්හ්යොන් අගබිසවගේ යහපත පතා පූජාවක් පැවැත්වීමට යමකු ඉදිරිපත් වීමෙන් රජු විස්මයට පත් විය. ඔහු ඇයව ඇමතී ය. මුසුරිවරිය (පසුකලෙක චෝයි සුක් බින් බවට පත් වන) ඔහුගේ හඬ ඇසී හැරී බැලී ය. රජුව දැකීමෙන් ඇය තැතිගත්තා ය. ඔහුව හඳනාගත් ඇය ඔහුගේ දෙපාමුල වැටුණා ය. ඔහු ඇයට මේ පිළිබඳ පැහැදිළි කරන මෙන් පැවසී ය. වෙව්ලන හඬින් යුතුව මුසුරිවරිය පිළිතුරු දුන්නේ, "චොන් නා, මා ඉන්හ්යොන් අගබිසව, අගබිසවව සිටි සමයේ ඇය වෙනුවෙන් සේවය කළා. අද ඇගේ උපන් දිනයයි. මා ඇය යටතේ සෙවය කළ සමයේ ඉන්හ්යොන් අගබිසව මා වෙත දැක් වූ කරුණාව මා හට අමතක කළ නොහැකියි. එම නිසා මා පෞද්ගලික මට්ටමින් ඇය වෙනුවෙන් අනුස්මරණයක් සූදානම් කළා. කරුණාකර මට මරණ දඬුවම ලබා දුන මැනවි" ,මෙම කන්නලව්ව ඇසීමෙන් රජු පුදුමයට පත් විය. ඇගේ තත්ත්වයේ සිටින සෙස්සන් සිය ජීවිතය ආරක්ෂා කරගැනීමට මෙවන් අවදානමක් ගත්තේ නැත. නමුත් මෙම මුසුරිවරිය හිටපු අගබිසව වෙනුවෙන් මෙම මරණීය අවදානම ගත්තා ය. ගුණවත්, පැසසිය යුතු අයකු වූ ඇගේ හැසිරීමෙන් රජු සලිත විය. අනතුරුව ඔහු එම තරුණ මුසුරිවරිය සිය  මාලිගයට කැදවන ලදී . ඔහුගේ අනුකම්පාව ප්‍රේමයක් බවට පරිවර්තනය විය. ඔහු ඇය සමග කුලුපගව බොහෝ වේලාවන් ගතකළේ ය. කාලයත් සමග මෙම මුසුරිවරිය චෝයි සුක් බින් බිසව ලෙස ප්‍රකට විය".

රජුගේ ප්‍රසාදය දිනූ ඇය, සුක්ජොං රජුගේ දහනවවන වර්ෂයේ (1693) සිව්වන චන්ද්‍ර මාසයේ, ඇය සුක්ජොංගේ සුක්-වොන් නිල මට්ටමේ උපබිසවක් බවට පත් වූයේ කුමරකුට උපත ලබාදීමත් සමගයි. නමුත් එම කුමරු කුඩාකල මියගියේ ය. 1694දී, සුක්ජොංගේ විසිවන වර්ෂයේ, ඇය විසින් යෝනිං කුමරුට උපත ලබාදීමත් සමග, ඇයව සුක්-උයි (රාජකීය වංශවත් බිසව, ශ්‍රේණිය 2) නිලමට්ටමට උසස් කරන ලදී. 1695දී, ඇයව නැවත ග්වයි-ඉන් නිලයට උසස් කෙරිණි. 1698දී ඇය තවත් කුමරකුට උපත දුන් නමුත් එම දරුවා උපතේදී මියගියේ ය. 1699දී ඇයව බින් (රාජකීය වංශවත් බිසව ශ්‍රේණිය 1) නිලයට උසස් කොට , "පවිත්‍ර" යන අරුතැති සුක් (淑) නැමැති නාම විශේෂණය ලබා දෙන ලදී.

චෝයි උපබිසව විවෘතව ඉන්හ්යොන් අගබිසවට සහාය පලකළ අතර, ඉතිහාසයේ කෲර ස්ත්‍රියක ලෙස සඳහන් වන ජෑං හුයි-බින් (ඔක්ජෝන්) බිසවට විරුද්ධව කටයුතු කළා ය.  1693දී, රජු තුළ ජෑං හුයි-බින් සහ දක්ෂිණ පක්ෂය කෙරෙහි ඇති විශ්වාසය නැති වන්නට විය. 1694දී සුක්ජොං රජු නැවත ඉන්හ්යොන් අගබිසව මාලිගයට කැඳ වූ අතර, ජෑං හුයි-බින්(ඔක්ජෝන) ව උපබිසෝ තනතුරට පහත හෙළී ය. 1701දී, ඉන්හ්යොන් අගබිසව හඳනා නොගත් හේතුවක් නිසා මියගියා ය; ඇතැම් ඉතිහාසඥයන් පවසන්නේ ඇයට ඔක්ජෝන් විසින් වස දුන් බවයි. නමුත් මෙය තහවුරු වී නොමැත. එක් විස්තරයක් අනුව, ජෑං හුයි-බින් බිසව(ඔක්ජෝන්) සිය කුටිය තුළ කොරියානු යකැදුරුවරියක සමග ඉන්හ්යොන් අගබිසව මරණයට පත්කිරීමට හූනියමක් සිදු කරමින් සිටනු සුක්ජොං රජු දැක ඇත. ජොසොන් රාජවංශයේ වාර්ෂික වාර්තා පදනම් කරගත් අපැහැදිළි සටහනක් ආධාරයෙන් සිදුකළ තවත් අනුමානයක් අනුව, චෝයි සුක්-බින් විසින්, එම මායාකර්ම අගබිසවට හානි සිදුකිරීමට කළ ඒවා බව රජුට පවසා ඇති බවයි. අගබිසවගේ කැමැත්ත යන තේමාව යටතේ මෙය පහත පරිදි ලියා ඇත: "ඔයිගන් (外间) උද්ධෘතය--"සිය සුපුරුදු ලාලිත්‍යය සමගින් අගබිසවගේ (ඉන්හ්යොන්) ගුණ කියමින් (追慕), සහ වැළපෙමින් (痛哭) රජුගේ සිත දිනාගත නොහැකි වූ තැනැත්තිය වෙනුවෙන් ශෝකවූවා ය. ඇය රජුට සත්‍යය පිළිබඳ හෙළිකළා ය." මෙමගින් පැවසෙන්නේ ඇය රජුට අගබිසවගේ අවසන් වචන පමණක් හෙළිකළ බවයි. නමුත් මාලිගාව තුළ ජෑං හුයි-බින් බිසව යකැදුරුවරයකු ලවා අගබිසවට ශාප කළ බවට කටකතා පැතිරගියේ ය. මින් චින්-වොන් අනුව, ඉන්හ්යොන් අගබිසව මෙම කටකතා පිළිබඳ දැනගෙන ඇත. 1701 අනුවාර්ෂික වාර්තාවන්හි සඳහන් වන්නේ, මින් චින්-වොන් සහ මින් චින්-හු විසින් සුක්ජොං රජුට ජෑං හුයි-බින්ගේ මායාකර්මය පිළිබඳ දැනුවත් කරමින් එය ඉන්හ්යොන් අගබිසව සිය මරණයට පෙර තමන්ගෙන් සිදුකළ ඉල්ලීම බව පැවසූහ.

කෙසේනමුත්, රජු මේ පිළිබඳ දැනගත් අයුරු නොසලකා, කටකතා පසුපස ඇති සත්‍ය සොයාබැලී ය. එහිදී ජෑං හුයි-බින්බි(ඔක්ජෝන්) සිය මාලිගය තුළ යකැදුරු පුදසුනක් ඉදිකළ බවටත්, එතැනින් ඉන්හ්යොන්ගේ නම සඳහන් කළ බෝනික්කන් හමුවූ බවත් සඳහන් වේ. පසුව, ඇගේ පාලිකාවන් හෙළිකළේ ඇය තමන්ට දිනකට තුන්වර බැගින් ඉන්හ්යොන් අගබිසවගේ රුවකට ඊතල පහර දෙන ලෙස නියෝග කළ බවයි. එසේම ඔවුන් විසින් අගබිසවගේ මාලිගයේ උද්‍යානය තුළ මියගිය සතුන් වැළලීම ද සිදුකොට ඇත. ඇයට සමාව දෙන මෙන් දක්ෂිණ පක්ෂයෙන් නොයෙකුත් අභියාචනා ඉදිරිපත් වූවද, ඇගේ හැසිරීම පවිටු බව සුක්ජොං රජුට හැඟී ගියේ ය. 1701දී, ජෑං හුයි-බින් සහ එයට දායක් වූ සියලු දෙනා වස දී මරණයට පත්කිරීමට රජු විසින් නියෝග කරන ලදී. ඇගේ දඬුවමින් පසු සුක්ජොං රජු "බින්" තනතුරේ කිසිදු උපබිසවකට අගබිසව බවට පත් විය නොහැකි ලෙස වාරණ නියෝගයක් පැනවී ය.  අගබිසව තනතුරට ඊළඟ සුදුසුකම් ඇත්තිය චෝයි සුක්-බින්(ඩොන් යී) බවට අසත්‍ය මතයක් පැතිර ඇති අතර එය පදනම් විරහිත මතයකි. අගබිසව වීමට ඊළඟ සුදුසු තැනැත්තිය වූයේ කිම් වංශයේ රාජකීය වංශවත් යොං උපබිසව (영빈 김씨) යි. මීට අමතරව, වෙනත් උපබිසවක් වූ යැංබැන් පාන්තිකයකුගේ දියණියක වූ මිර්යැං පාක් වංශයේ රාජකීය වංශවත් මියොං උපබිසව (명빈 박씨) ද, 1699දී කුමරකුට උපත දුන් නිසා ඇය කිම් වංශයේ රාජකීය වංශවත් යොං උපබිසවට පසු, අගබිසව තනතුරට සුදුසුකම් ඇත්තිය ලෙස සැලකෙයි. කොන්ෆියුසියානු සමාජ ක්‍රමය තුළ මුසුරිවරියක ලෙස චෝයි සුක්-බින් උපබිසවගේ පහත් සමාජ තත්ත්වය ඇයට අගබිසව ලෙස සුදුසුකම් ලැබීමට බාධාවක් විය. අපට මෙම කරුණ, සිය මෑණියන්ගේ පහත් සමාජ තත්ත්වය නිසා යොංජෝ රජුට (ඩොන් යී ගෙ ප්ත් යොනින් කුමරු) මුල්කාලයේ නොයෙකුත් තර්ජන එල්ල වීමෙන් වටහාගත හැක. පසුව ඔහුගේ රාජ්‍ය පාලනය ස්ථාපිත කෙරුණ ද, මෙය සිය මවගේ වහල් සමාජ තත්ත්වය හේතුවෙන් සිදු වන්නට ඇතැයි ඔහු වටහාගෙන ඇත.

ඇගේ එකම ජීවත් වූ පුත්‍රයා වූ යෝනිං කුමරු (යි ගුම්න්, පසුව ජොසොන්හි යොංජෝ ලෙස රජ වූ) කුඩා කල සිටම ආශ්චර්යමත් පුද්ගලයකු වූ අතර, ඔහු ජොසොන් රාජවංශයේ ශ්‍රේෂ්ඨතම රජුන් අතරින් අයකු ලෙස සැලකෙයි. සුක්ජොං රජු සහ චෝයි(ඩොන් යි) උපබිසව සිය පුත්‍රයා පිළිබඳ බෙහෙවින් ආඩම්බර වූ අතර, ඔහු වෙනුවෙන් බොහෝ වියදම් කළහ. නමුත් යොංජෝ පහත් කුලයක උපබිසවකට දාව උපන් නිසාත්, සෙසු සියලු නිලධාරීන් වංශවත් නිවෙස්වල ඉපිද, වංශවත් ස්ත්‍රීන් සමග විවාහව සිටි නිසාත්, ඔවුහු කුමරු සහ ඔහුගේ මව(ඩොන් යී) දෙස බැලූයේ අවඥා සහගත අයුරිනි. ඔවුන් සුක්ජොං රජුව, අරපිරිමැස්ම සහ විනීතබව කෙරෙහි දැනුවත් කළ ද, රජු ඔවුන්ව නොසලකා හැරියේ ය. 1704දී රජු යෝනින් කුමරුගේ විවාහ මංගල්‍යය උත්කර්ෂවත් අයුරින් බොහෝ වියදම් දරා පැවැත් වී ය. නමුත් රජු කුමරු කෙරෙහි දක්වන අසීමිත ආදරය පිළිබඳ අමාත්‍යවරු රජුට චෝදනා කළහ. එම වර්ෂයේම පසුකලෙක, සුක්ජොං රජු චෝයි සුක්-බින්(දොන් යී) උපබිසවට සිය ශිශිර මාලිගය වූ ඉහ්යොන් මාලිගය (සුක්ජොං රජු සිය තරුණ විය ගත කළ මාලිගය) ත්‍යාගකළේ ය.

වැඩිවියට පත් යොංජෝ රජු සිය මව පිළිබඳ බෙහෙවින් සවේදී වූ අතර, සිය සැබෑ මෑණියන් වූ චෝයි සුක්-බින් බිසව කෙරෙහි ඔහු තුළ පැවතියේ දැඩි ගෞරවයකි. ඔහු ඇයට නොයෙකුත් කවි ලිවී ය. ඉන් එකක මෙලෙස සඳහන් වේ, "මාගේ පියා මා ඉපද වී ය, මගේ මව මා වැදුවා ය, පෝෂණය කළා ය, මා මෙහෙයවූවා ය, මා ඉහළට ගෙනගියා ය, මා දැඩිකළා ය, මා දෙස නෙත් යොමා සිටියා ය, හැමවිටම මට උපකාර කළා ය. ඔවුන්ගේ යහ ගුණ මා ප්‍රදානය කරන්නෙමි". රාජසභාව තුළ යොංජෝ සිය මෑණියන් වූ චෝයි සුක්-බින් බිසව රාජ්‍ය මෑණියන්(මව් බිසව) ලෙස නම් කිරීමට උත්සාහ ගත්තේ ය.ඇය රජකුගේ මව වුවත් ඇයට මව් බිසව තනතුර දැරිමට නොහැක. පෙර රජුගේ අග බිසවට පමනක් පසු රජුගෙ මව් බිසො තනතුර දැරිය හැක. එනිසා ඇයව යොන්ජෝ රජුගේ පෞද්ගලික මව" ලෙස පමනක් සැලකිනි. නමුත් එය වෙනස් කිරීමට යොංජෝට අවශ්‍ය වූ අතර, ඇයව සිය "මව් බිසව" ලෙස පත්කිරීමට අවශ්‍ය වුවත්, නිලධාරීන් එයට විරුද්ධ වූයේ අමාත්‍යවරුනට ඇයට ගරුකිරීමට සිදු වන නිසා ය. නමුත් රජුට සිය රාජකීය උත්සවවල කොටසක් ලෙස සිය මවගේ සොහොන බැහැ දැකීමට ඇයි අයිතියට ඔවුහු ගරුකළහ.

මෙම තත්ත්වය පිළිබඳ ඔහුගේ සිතිවිලි අන්තර්ගත රසවත් වාර්තා දෙනන් පවතී. 1739දී, චෝයි සුක්-බින් බිසවගේ සොහොන නැරඹීමට නියම කරගත් දිනයට පෙර දිනයේ, චාරිත්‍ර කමිටුව ඇඳ තිබූ සිතුවම් පිළිබඳ නොසතුටට පත් රජු එයට වගකිව යුතු නිලධාරීන් දෙනෙකුට දෝෂාරෝපණය කර ඇත. මේ පිළිබඳ සිලොක් (අනුවාර්ෂික වාර්තාවේ) සඳහන් වන්නේ, "රජු ගෞරවණීයව සිය පෞද්ගලික මෑණියන්ට [චෝයි සුක්-බින්] සැලකී ය. නමුත් සිය ආශාව ඉටු කිරීමට සිය නිලධාරීන් අකමැති බවට ඔහු සැකකළේ ය. සෑම අවස්ථාවක දී ම, නොයෙකුත් හැලහැප්පීම් සිදු වූ අතර, ඒ අවස්ථා රාජ උදහසට ලක් විය. "වෙනත් අවස්ථාවක, රජු ඇගේ සොහොන දැකීමට මාලිගයට පිටත් යෙමින් පැවතිණි. දෝලාවට නැගීමට නියමිතව පැවති අවස්ථාවේ ඔහු යුධ කටයුතු අමාත්‍යවරයා වූ කිම් සොංගුං කැඳවී ය. ඉකිබිඳිමින් ඔහු පැවසූයේ, "1737 සිට, මම මාගේ මවට ආචාර දැක්වීමට පැමිණි පළමු අවස්ථාව මෙයයි. පසුගිය වසරවල, මගේ හද ශෝකයෙන් පිරී තිබිණි. දරුවන් ඇද වැටෙන විට, ඔවුන් ඉබේම සිය මවට හඬනගයි. එය මිනිස් ස්වභාවයයි. නිමිති කී අවස්ථාවේ, කිසිදු අයෙකු මහපොළොවට සත්කාර නොකරන්නේ නම්, එහි කෙසේද දිව්‍යත්වයක් ඇත්තේ? එලෙසම මා විසින් මාගේ මෑනියන් මව් බිසෝ තනතුරට පත් කිරීමට නියෝග දී ඇත.  නමුත්, එය භාර කාර්යාංශ එය නොසලකා හැර තිබේ. ඇත්ත වශයෙන්ම, පාලකයකුට සිය පෞද්ගලික අවශ්‍යතා සලකා බැලීමට අවසර නැහැ. නමුත් සිය නිලධාරීන් අතර විශ්වාසය තබාගත නොහැකි වීම වරදකි. ප්‍රභූ විද්වතුන් අදවන විට දැඩි-සිත් ඇති අය බවට පත්ව ඇත. මේ ප්‍රභූ විද්වතුන්ට ද දෙමව්පියන් සටිනවා. ඔවුන් දෙව්ලොවෙන් බට අය හෝ පොළොවෙන් පැනනැගුණු අය නොවෙයි."  අවසානයේ ඔහු තම අරමුණ ඉටු කරගත් අතර, චෝයි සුක්-බින් උපබිසව ඔහුගේ රාජ්‍ය මාතාව ( මව් බිසව) ලෙස නම්කරන ලදී.

1699-1702 අතර කාලයේ, හ්වෙයොම්සා විහාරයේ ගඛ්වංජොන් දාන ශාලාවේ ප්‍රධාන දානපතිනිය ලෙස චෝයි වංශයේ රාජකීය වංශවත් සුක්-බින්(දොන් යී) උප බිසව කටයුතු කොට ඇත.

1703දී, ඉන්වොන් අගබිසව (පසු අග බිස්ව) විසින් යෝනින් (යී ගුම්න්) කුමරුන්ව හදාවඩා ගනු ලැබූ අතර, ඇගේ ප්‍රියතම පුතු වූ ඔහුට ඇය සිය පුතකුට මෙන් සලකා ඇත.

1704දී, ජොසොන්හි වාර්ෂික වාර්තාවන් අනුව යෝනින් කුමරුගේ(යි ගුම්න්) විවාහ මංගල්‍යයට රජු විශාල මුදලක් වියදම් කොට ඇත. විවාහ මංගල්‍යයේ වියදම පිළිබඳ වංශවත්හු පැමිණිලි කරන්නට වූහ. (ඔහු උපබිසවකගේ පුතකු සහ කිරුළහිමි කුමරුන් නොවීම නිසා)

1704දී, ජොසොන් රාජවංශයේ වාර්ෂික වාර්තා පවසන්නේ සුක්ජොං විසින් චෝයි සුක්-බින් (දොන් යී) උපබිසවට ඉන්හ්යොන් මාලිගය ප්‍රදානය කළ බවත්, අනතුරුව ඇය 1711දී සිය පුතුගේ විවාහය වෙනුවෙන්, පුතුට එය ප්‍රදානය කළ බවයි. එය සෝල් නුවර පිහිටි විශාල, ඉඩකඩ සහිත මාලිගයක් වූ බව පැවසේ.

1711දී, ඉන්වොන් අගබිසවට වසූරිය වැළඳුණු අවස්ථාවේ, චෝයි උපබිසව පාලිකාවට මාලිගයෙන් පිටතට ගොස් අගබිසව සුවපත් කළ හැකි අයකු සාමාන්‍ය ජනයා අතුරින් සොයාගෙන එන ලෙස නියෝගකළා ය. අවසානයේ ඇය සුවපත් විය.

1716දී, රෝගී වීම හේතුවෙන් චෝයි සුක්-බින් බිසව මාලිගයෙන් පිටතට රැගෙන යන ලදී. එම වර්ෂයේම පසු කලෙක සුක්ජොංට ලිපියක් යවමින් යෝනින්(යි ගුම්න්) කුමරු සිය මෑණියන්ගේ සෞඛ්‍ය තත්ත්වය අසාධ්‍ය බවත්, ඇයට වෛද්‍ය ආධාර එවන ලෙසත් ඉල්ලා සිටියේ ය.

1717දී, සුක්ජොං දේශපාලනයෙන් විශ්‍රාම ගත් අතර, සිය පුතු වූ කිරුළහිමි කුමරුට රජයේ බොහෝ කටයුතු පාලනයට පවරා චොයි සුක් බින් (දොන් යී) බිසව සමග ජීවත් වීමට ගියේය.

1718දී, 49 වියැති රාජකීය වංශවත් චෝයි සුක්-බින් බිසවගේ අභාවය ඉන්හ්යොන් මාලිගයේදී සිදු විය. එම වර්ෂයේදී ම, සුක්ජොං රජු කිරුළහිමි ග්යොංජොං (ඔක්ජෝන් බිසවගෙ පුත්) කුමරුන්ව සිහසුනට පත්කළේ ය.

ඇගේ සිහිවටන ඵලකයෙහි (මෙය සොර්යොංවොන්හි ඇගේ රාජකීය සොහොන්ගැබේ ඇත), ඇගේ චරිතය පිළිබඳ විස්තරයෙහි මෙලෙස සඳහන් වේ: "ඇගේ චරිතය සහ ඇගේ තත්ත්වය අනභිබවනීයයි. ඇය ජනයාව අංශු මාත්‍රයකුදු සැකකළේ නැත. ගෞරවනීය තැනැත්තියක වූ ඇය, නිරතුරුවම ඉන්හ්යොන් අගබිසව සමීපයේත්, අනතුරුව ඉන්වොන් අගබිසව සමීපයේත් රැඳීසිටියා ය. ඇගේ ප්‍රඥාව සහ බුද්ධිය සෙස්සන් ඇතර ඇයව බැබලවී ය. ඇය සිය යුතුකම් සහ වගකීම් මැනවින් ඉටුකළා ය. ඇය කිසිදින මාලිගයේ ආරවුල්වලට මැදිනොවූවා ය. ඇය සිය දිවිය සාමයෙන් සහ සමාදානයෙන් ගතකළා ය." ඇයව පාජු ප්‍රදේශයේ සොර්යොංවොන්හි (昭寧園) භූමදානය කරන ලදී. මෙම ස්ථානය ඓතිහාසික ස්ථානය අංක. 358 (ලිපිනය: 267 යොංජං-රි, ග්වංතන්-ම්යොන්, පාජු, ග්යොංගි පළාත) ලෙස නම්කොට ඇත.

1720දී සුක්ජොං රජු මියගිය අතර, ඔහු මියයාමට පෙර, යි යි-යොන් කුමරුට, යෝනින් (යි ගුම්න්) කුමරුන්ව ග්යොංජොං රජුගේ (ඔක්ජෝන් පුත්) ගේ කිරුල හිමි කුමරු ලෙස පත්කරන මෙන් පවසා තිබිණි.

ඇගේ පුතු රාජ්‍යත්වයට පැමිණි පසු, යොංජෝ රජු ඇගේ සොහොන්ගැබ අසල ශෝක වීම සඳහා ජෙසිලයක් ස්ථාපනය කළේ ය. ඇගේ සොහොන වටා සිව්කොනේ ඵලක ගෘහ සතරක් ඉදි කිරීමට අමතරව, ඔහු සොහොන්ගලක් ද ඉදිකළේ ය. එහි අන්තර්ගතය ඔහු විසින් ලියවන ලද්දකි. ඇගේ සමරු ඵලකය පසුව යුක්සංම්යෝ ("පූජාසනය") ලෙස හැඳින්වුණු සක්බින්ම්යෝ සහ චිල්ගුං (ඓතිහාසික ස්ථානය අංක. 149) පෙදෙසෙහි නිදන්කොට ඇත. එහි අගබිසවගේ තත්ත්වයට එළැඹිය නොහැකි වූ, රජවරුන්ට උපත දුන් තවත් රාජකීය උපබිසෝවරුන් හත් දෙනකුගේ සමරු ඵලක තැන්පත් කොට ඇත.

චෝයි දොන් යි උපබිසවට ඇගේ මරණින් පසු, "හ්වාග්යොං ආර්යාව, චෝයි වංශයේ රාජකීය වංශවත් සුක් බිසව" () යන මරණාපර නාමය ලබා දිණි. එසේම ඇයව 1753දී, හ්වා-ග්යොං ("සුමිහිරි ප්‍රණාමය") සහ  නැවත හ්වි-දොක් ("උතුම් සද්ගුණය") සහ අන්-සුන් ("ශාන්ත පාරිශුද්ධය") වන මරණාපර නාමයන්ට ඔසවා තබන ලදී.

පවුල

පූර්වජයින්
මී-මී-මුත්තණුවන්
චෝයි ඉයොක්-ජි ()
මී-මුත්තණුවන්
චෝයි මල්-ජොං ()
පීතෘ පාර්ශ්වීය මුත්තණුවන්
චෝයි තේ-ඉල් ()
පීතෘ පාර්ශ්වීය මිත්තණිය
ප්යොංගං ජං වංශයේ ජං මැතිණිය ()
මාතෘ පාර්ශ්වීය මුත්තණුවන්
හොං ග්යේ-නම් ()
මාතෘ පාර්ශ්වීය මිත්තණිය
කිම් මැතිණිය ()
පියා
චෝයි හ්යෝ-වොන් () (1638–1672)
මව
නම්යං හොං වංශයේ හොං මැතිණිය ()
සොහොයුරා
චෝයි දොංජු

දරුවන්
රාජකීය වංශවත් සුක් බිසව, සුක්ජොං රජුට දාව පුතුන් තිදෙනකු බිහි කළා ය:
යොංසු කුමරු (1693), කුඩා කල මියගියේ ය.
යෝනින් කුමරු (1694–1776), පසුකලෙක යොංජෝ රජු බවට පත් විය.
නම් නොලද පුත්‍රයෙක් (1698), කුඩා කල මියගියේ ය.

ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය තුළ
 ලී මි-යොං විසින්, 1981 MBC රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ විමෙන් ඔෆ් හිස්ට්‍රි: ජෑං හුයි-බින්.
 ක්යොන් මි-රි විසින්, 1988 MBC රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ 500 ඉයර්ස් ඔෆ් ජොසොන්: ක්වීන් ඉන්හ්යොන්.
 නම් ජූ-හී විසින්, 1995 SBS රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ ජෑං හුයි-බින්.
 පාක් යේ-ජින් විසින්, 2002 KBS2 රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ රෝයල් ස්ටෝරි: ජෑං හුයි-බින්.
 හන් හ්‍යෝ-ජූ විසින්, 2010 MBC රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ දොං යි.
 හන් ස්‍යුං-යොන් විසින්, 2013 SBS රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ ජෑං ඔක්-ජොං, ලිවිං බයි ලව්.
 යූන් ජින්-සියෝ විසින්, 2016 SBS රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ ජැක්ජොට්.

මූලාශ්‍ර

ජොසොන් රාජවංශයේ ජනයා
17වන සියවසේ කොරියානු ජනයා
1670 උපත්
1718 මරණ
හේජු චෝයි වංශය

සුක්-බින් චෝයි


Les Yeux fermés est un téléfilm français réalisé par Olivier Py, sorti en 2000.

Synopsis
L'histoire d'amour entre Olivier, un homme de théâtre et Vincent, un expert en catastrophes aériennes.

Fiche technique
 Titre : Les Yeux fermés
 Réalisation : Olivier Py
 Scénario : Olivier Py
 Photographie : Luc Pagès
 Montage : Lise Beaulieu et Béatrice Maleville
 Production : Jacques Fansten et Philippe Martin
 Société de production : La Sept-Arte, Télécip et Les Films Pelléas
 Société de distribution : ID Distribution (France)
 Pays :
 Genre : Drame et romance
 Durée : 80 minutes
 Dates de sortie :
 :  (cinéma)

Distribution
 Olivier Py : Olivier
 Samuel Churin : Vincent
 Michel Fau : Michel
 Benjamin Ritter : Benjamin
 Eléonore Briganti : Eléonore
 Philippe Girard : Philippe
 Céline Chéene : Céline
 Bruno Sermonne : Bruno
 Arnaud Aldigé : Ariel
 Wissam Arbache : Ahmed

Accueil critique
Jean-Michel Frodon pour Le Monde évoque un film « émouvant, romanesque et cru ». Pierre Murat pour Télérama « la double quête d'Olivier et de Vincent ne suscite qu'un intérêt poli ».

Notes et références

Liens externes

Téléfilm français des années 2000
Téléfilm diffusé en 2000
Téléfilm dramatique
Téléfilm romantique
Téléfilm d'Arte
Film des Films Pelléas
Premier long métrage sorti en 2000
Téléfilm sorti au cinéma
Téléfilm sur les LGBT
Homosexualité masculine à la télévision
Film français sur l'homosexualité masculine

Les Yeux fermés (téléfilm)


Rough Night in Jericho (album Dreams So Reala) iz 1988.
Nasilje u Jerichu (1967.)

Rough Night in Jericho


Un commissaire était un législateur nommé ou élu pour représenter un burgh royal ou un comté au Parlement écossais d'avant l'Union et à la Convention des États associée.

Le Parlement écossais (également connu sous le nom de Trois États) et la Convention des États étaient des législatures monocamérales, de sorte que les commissaires siégeaient aux côtés des prélats (le premier domaine) et des membres de la noblesse (le second domaine).

Commissaires de Burgh

Les commissaires de Burgh étaient le tiers état constituaient le groupe de commissaires au parlement le plus ancien et le plus puissant. Ils y assistèrent pour la première fois en 1326.

Les commissaires de Burgh ont souvent agi et fait pression collectivement, aidés par le fait que la Convention des Burghs royaux se réunissait souvent en association avec des sessions parlementaires.

Commissaires de Comté

À partir du XVIe siècle, le second domaine de la noblesse a été réorganisé par la sélection de commissaires de comté issus de la petite noblesse : cela aurait créé un quatrième domaine.

Chaque comté, stewartry ou constabulary a envoyé deux commissaires de comté au parlement, à l'exception des petits comtés de Clackmannan et Kinross qui n'en ont envoyé qu'un. Cependant, chaque comté n'avait qu'un seul vote, ce qui signifie que les deux commissaires devaient coopérer et faire des compromis l'un avec l'autre. Ils semblent avoir possédé les plena potestas et n'étaient pas nécessairement tenus de consulter leurs électeurs.

Les premiers commissaires de comté étaient des barons inférieurs, la première élection de comté enregistrée ayant eu lieu le 31 janvier 1596, dans l'Aberdeenshire.

Les pouvoirs des commissaires de comté se sont considérablement élargis au fil du temps, en particulier avec le déclin à long terme du pouvoir des prélats. En 1640, les Covenanters ont aboli les épiscopats et chaque commissaire de comté a reçu son propre vote. Cet arrangement s'est poursuivi lors de la restauration des épiscopats en 1662.

Références

Article connexe
 Lord Haut Commissaire au Parlement d'Écosse, le propre commissaire personnel du monarque au Parlement, après l'Union des couronnes de 1603, lorsque le monarque écossais résidait en Angleterre
 Membre du Parlement écossais
 Membre du Congrès
 Membre du Parlement
 Liste des circonscriptions au Parlement d'Écosse au moment de l'Union

Parlement d'Écosse

Commissaire (Parlement écossais)


Ivana Kubešová (geb. Kleinová, geschiedene Walterová; * 26. Mai 1962 in Šumperk) ist eine ehemalige tschechoslowakische und tschechische Mittel- und Langstreckenläuferin.

1983 gewann sie bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften in Budapest Bronze über 1500 m. Bei den Leichtathletik-Weltmeisterschaften in Helsinki wurde sie über dieselbe Distanz Elfte und schied über 3000 m im Vorlauf aus.

Einer Bronzemedaille über 3000 m bei den Hallen-EM 1984 in Göteborg folgte ein siebter Platz über 1500 m bei den Hallen-EM 1985 in Piräus.

Bei den Leichtathletik-Europameisterschaften 1986 in Stuttgart wurde sie Vierte über 1500 m, und bei den Hallen-EM 1987 in Liévin holte sie über dieselbe Distanz Bronze.

1991 errang sie Silber bei den Leichtathletik-Hallenweltmeisterschaften in Sevilla, schied aber über dieselbe Distanz bei den WM in Tokio im Vorlauf aus. Bei den  Hallen-EM 1992 in Genua wurde sie Siebte über 1500 m.

1983 wurde sie tschechoslowakische Meisterin über 3000 m, 1984 sowie 1986 über 1500 m und 1990 über 800 m. In der Halle holte sie 1982 den tschechoslowakischen Titel über 3000 m und 1983 sowie 1985 über 1500 m. 1993 wurde sie tschechische Meisterin über 800 m in der Halle und über 1500 m im Freien.

Persönliche Bestzeiten
 800 m: 2:01,12 min, 11. Juni 1986, Ostrava
 Halle: 2:02,99 min, 1984
 1000 m: 2:39,87 min, 10. September 1991, Berlin
 1500 m: 4:01,84 min, 11. August 1986,	Budapest
 Halle: 4:06,22 min, 10. März 1991, Sevilla
 1 Meile: 4:22,82 min, 5. September 1986, Brüssel
 3000 m: 8:55,54 min, 8. August 1983, Helsinki
 Halle: 9:02,13 min, 13. Februar 1991, Berlin

Weblinks

 Athletenporträt bei Atletika – běhy

Einzelnachweise

800-Meter-Läufer (Tschechoslowakei)
1500-Meter-Läufer (Tschechoslowakei)
3000-Meter-Läufer (Tschechoslowakei)
800-Meter-Läufer (Tschechien)
1500-Meter-Läufer (Tschechien)
3000-Meter-Läufer (Tschechien)
Tschechoslowake
Tscheche
Geboren 1962
Frau

Ivana Kubešová


Jacob Harry Maguire (fæddur 5. mars 1993) er enskur knattspyrnumaður sem spilar með Manchester United og enska landsliðinu.

Maguire, Harry
Maguire, Harry

Harry Maguire


La croix de cimetière de Sotteville-sous-le-Val est un monument situé à Sotteville-sous-le-Val, en Normandie.

Localisation
La croix est située dans le cimetière du village.

Historique
La croix est datée du .

Le monument est classé au titre des monuments historiques depuis le .

Description

La croix est en pierre et mesure  de haut.

Références

 Le patrimoine des communes de Seine-Maritime

Voir aussi

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Seine-Maritime
 Liste des monuments historiques de l'arrondissement de Rouen

Liens externes

Sotteville-sous-le-Val
Monument historique dans la Seine-Maritime
Monument historique classé en 1913

Croix de cimetière de Sotteville-sous-le-Val


Politbiro Centralnog komiteta FRELIMA je bio Politbiro koji je upravljao Narodnom Republikom Mozambikom od 19. listopada 1986. do 6. studenoga 1986. godine.

Članstvo 1986.
Marcelino dos Santos
Joaquim Chissano
Alberto Chipande
Armando Guebuza
Jorge Rebelo
Mariano de Araújo Matsinhe
Sebastião Marcos Mabote
Jacinto Soares Veloso
Mário da Graça Machungo
José Óscar Monteiro

Vidi
Popis šefova države Mozambika

Izvori

Povijest Mozambika
Komunističke organizacije

Politbiro Centralnog komiteta Frelima


El topónimo Oceanside puede hacer referencia a varios lugares de Estados Unidos:

 Oceanside, una ciudad en el estado de California;
 Oceanside, un lugar designado por el censo en el estado de Nueva York;
 Oceanside, un lugar designado por el censo en el estado de Oregón.

Oceanside


Polska er en gruppe af pardanse og en musikform i 3/4 takt, som har været spillet, danset og udviklet siden slutningen af 1400-tallet. Formen kendes fra de nordiske lande, hvor den især i Norge kendes under andre navne som "springleik" eller "pols".

Folkedans

Polska


Meden Rudnik es el barrio más grande de la ciudad de Burgas. Su población en 2010 fue de unos 29.000 habitantes. El nombre antiguo de la localidad es "Kará Baír".

Historia
Igual que otros barrios de Burgas (Sarafovo, Kraimorie), la historia de Meden Rudnik está relacionada con la pregunta de Tracia, que se pregunta la propiedad de los territorios de la zona de Tracia después de la caída del Imperio Otomano.
Con el paso de los años, mucha gente se fue trasladando a esa zona, hasta que en el año 1920 el Ayuntamiento de Burgas les cede una zona. En el año 1934 "Kará Baír" sufre un cambio de nombre, pasando a ser llamado Meden Rudnik.
La mayoría de sus habitantes son de la cercana sierra Istranca.

Actualidad
En Meden Rudnik hay 4 colegios: "Konstantin Petkanov", "Elin Pelin", "Naiden Gerov" y "Petko Rosen". El barrio está dividido en 5 zonas (A,B,C,D,E).En la nueva zona E, en la cual se construyen edificios altos y modernos, hay como una comunidad de vecinos privada, Sunny Hill. Meden Rudnik es uno de los barrios que más rápido se desarrollan y modernizan de toda la ciudad de Burgas.
En la zona hay varios hipermercados, supermercados, bares y otros lugares de entretenimiento, además de centros comerciales. En la entrada del barrio hay dos parques: "Borovata Gorichka" y "Meden Rudnik". Además, es travesado por la Avda. "Zajari Stoianov", donde se ha establecido un recorrido de carril bici. En la zona A se está construyendo un nuevo hospital y hay un proyecto sobre un nuevo pabellón deportivo.

Referencias

Localidades de la provincia de Burgas
Municipio de Burgas

Meden Rudnik


O.R Tambo es un distrito municipal de Sudáfrica en la Provincia Oriental del Cabo. Comprende una superficie de 15 947 km². El centro administrativo es la ciudad de Mthatha.

Municipios locales
El distrito está integrado por los siguientes municipios locales:

Referencias

O.R Tambo

O.R. Tambo


مركز عمان لدراسات حقوق الإنسان مؤسسة علمية غير حكومية مستقلة في الأردن يقوم باجراء الدراسات حول كل ما يتعلق بحقوق الإنسان والحريات ويصدر تقارير عن الحريات في الأردن

وللمركز مرصد متخصص بالانتخابات في العالم العربي، كما يصدر نشرات دورية متخصصة بالاستحقاقات الانتخابية، ويعد شهرياً حلقة تعنى بالتمكين السياسي للمرأة العربية تحت عنوان (واقع المرأة العربية في ظل النظم الانتخابية). كما أنه يقيم يقيم دورات توعية وتثقيف بحقوق الإنسان بصورة عامة وبحقوق المرأة والحريات الأكاديمية.

مراجع

انظر أيضا
 الشبكة الأوروبية المتوسطية لحقوق الإنسان

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

تأسيسات سنة 1999 في الأردن
حقوق الإنسان في الأردن
منظمات أسست في 1999
منظمات حقوق الإنسان
منظمات حقوق الإنسان مقرها في الأردن

مركز عمان لدراسات حقوق الإنسان


Gisela Inês de Rath (; Kleinwülknitz, 9 de outubro de 1669 — Nienburg, 12 de março de 1740) foi  princesa consorte de Anhalt-Köthen pelo seu casamento com Emanuel Lebrecht de Anhalt-Köthen, e condessa de Nienburg a partir de 1694. Também foi regente de seu filho, Leopoldo de Anhalt-Köthen, de 1704 a 1715.

Família
Gisela era filha do conde Baltasar de Rath-Kleinwülknitz e Madalena Doroteia de Wuthenau, que era uma família originária da Marca de Brandemburgo.

Os seus avós paternos eram Guilherme de Rath, quem comandou as tropas de Luís I, Príncipe de Anhalt-Köthen, durante a Guerra dos Trinta Anos e Doroteia de Hackborn.

Os seus avós maternos eram Henrique, Senhor de Großpaschleben, e Sofia ou Sibilia de Bindauf.

Ela teve uma irmã, Sofia Madalena, e um irmão, Leopoldo.

Biografia
Na recepção de ano novo em janeiro de 1691, Gisela Agnes conheceu o príncipe Emanuel Leberecht de Anhalt-Köthen, que ainda estava sob tutela. Ele ficou tão impressionado com ela que logo a pediu em casamento. A mãe dele, Ana Leonor de Stolberg-Wernigerode, tentou pôr um fim ao relacionamento, devido à baixa nobreza da moça, e assim, considerada inadequada para se casar com um príncipe reinante. Sendo assim, a princesa enviou Gisela Inês para a sua irmã em Stadthagen. Contudo, logo após Emanuel Lebrecht assumir o governo, ele casou-se com ela, "discretamente", em 30 de setembro de 1692, em Wörbzig.

O casamento morganático, entre a noivo calvinista e o noiva luterana, provocou protestos veementes da igreja reformada e da casa principesca. Somente em 1698 os filhos dessa união vieram a ser considerados legítimos pelo Príncipe de Anhalt, e em 1699 pelo Imperador. Toda a família ducal de Saxônia-Anhalt, mais tarde, descende deles.

Em 1694, teve sua posição foi elevada à condessa de Nienburg, pelo imperador, conquista que se devia ao seu marido.  O mesmo lhe deu o castelo, a cidade e o distrito de Nienburg como posses vitalícias, em 1699.

O casamento teria sido muito feliz.

Regência
Em vida, o príncipe Emanuel deixou tudo certo para que Gisela se tornasse a regente do filho Leopoldo, após a sua morte, o que aconteceu em 30 de maio de 1704.

Ela apoiou os luteranos no principado, e fundou a Igreja de St Agnus, em Köthen, da qual Johann Sebastian Bach viria a fazer parte mais tarde. Já em 1711, a princesa fundou um convento secular para senhoras nobres, batizado de Gisela Agnes Stift.

Em 1714, foi formada uma orquestra da corte, formalmente fundada pela condessa, porém, financiada por Leopoldo. A composição era principalmente de antigos membros da orquestra da corte de Berlim, a qual havia sido dissolvida no ano anterior. O primeiro condutor foi o compositor Augustin Reinhard Stricker, que, três anos depois, em 1717, foi substituído por Bach.

Após onze anos de regência, em 1715, ela se aposentou e passou a morar em Nienburg, de onde ainda apoiava os luteranos. Nessa época, ela formou uma amizade com August Hermann Francke, que até mesmo a visitava na sua casa de viúva.

Em 24 de janeiro de 1716, sua filha, Leonor Guilhermina, se casou com Ernesto Augusto I, Duque de Saxe-Weimar-Eisenach, em Nienburg. Acredita-se que Leopoldo, seu filho, conheceu Bach nesta ocasião.

Gisela Inês faleceu em 12 de março de 1740, em Nienburg, aos 70 anos de idade, e foi sepultada na na cripta principesca da Igreja de São Jacó, em Köthen.

Seu enorme retrato doado por Antoine Pesne ainda adorna a Igreja de St. Agnus.

Descendência
 Augusto Lebrecth (24 de maio de 1693 – 25 de outubro de 1695);
 Leopoldo (29 de novembro de 1694 – 19 de novembro de 1728), sucessor do pai. O seu Mestre de capela foi Johann Sebastian Bach. Foi casado duas vezes: primeiro com Frederica Henriqueta de Anhalt-Bernburg, com quem teve uma filha a quem deu o nome de Gisela Inês, e depois foi marido de Carlota Frederica de Nassau-Siegen, com quem teve mais dos filhos que morreram jovens;
 Leonor Guilhermina (7 de maio de 1696 – 30 de agosto de 1726), casou-se com Frederico Erdmano de Saxe-Merserburgo, porém, ele morreu apenas quatorze semanas após o casamento. Em 1716, casou-se com Ernesto Augusto I, Duque de Saxe-Weimar-Eisenach, com quem teve vários filhos;
 Augusto Luís (9 de junho de 1697 – 6 de agosto de 1755), sucessor do irmão. Foi casado três vezes: primeiro com Inês Guilhermina de Wuthenau, quem serviu à mãe dele como sua dama de companhia durante a sua regência, com quem teve duas filhas; após a morte dela, foi casado com Emília de Promnitz-Pless, com quem teve cinco filhos; novamente viúvo, casou-se com a irmã de Emília, Ana Frederica, tendo mais duas filhas com ela;
 Gisela Augusta (24 de julho de 1698 – 3 de setembro de 1698);
 Cristina Carlota (12 de janeiro de 1702 – 27 de janeiro de 1745).

Bibliografia

Princesas de Anhalt-Köthen
Condessas da Alemanha
Regentes da Alemanha
Alemães do século XVII
Alemães do século XVIII
Mulheres do século XVII
Mulheres do século XVIII
Esposas morganáticas

Gisela Inês de Rath


Strahimir (Straho) Bosnić je hrvatski učitelj glazbene umjetnosti, glazbeni pedagog, glazbenik i skladatelj. Cijeli radni vijek djelovao je kao glazbeni pedagog u odgojno-obrazovnim institucijama te u društveno-kulturnim aktivnostima u mjestu Pakrac (Požeško-slavonska županija, Republika Hrvatska) i šire. Četrdeset godina poučavao je glazbenu kulturu i umjetnost, zborsko pjevanje, klavir, orgulje, harmoniku i sintesajzer.

Rodio se 13. rujna 1931. godine u mjestu Rakovica (Karlovačka županija, Republika Hrvatska). Otac Dušan Bosnić (1906, Rakovica - 1934, Zagreb) preminuo je kada je Strahimir imao samo tri godine. Majka Katarina kasnije se preudala i uzela novo prezime Hitter.

Strahimir Bosnić je odrastao u Pakracu gdje je završio osnovnoškolsko i srednjoškolsko obrazovanje. Maturirao je u tadašnjoj učiteljskoj školi u Pakracu. Nakon mature, 1950. godine otišao je raditi kao učitelj u mjesto Legrad (Podravina, Republika Hrvatska), gdje se zadržao manje od godinu dana. Zatim je oko četiri mjeseca radio u mjestu Glavica u blizini Pakraca. Godine 1951. odlazi na služenje vojnog roka. Studij glazbene umjetnosti završio je na tadašnjoj Pedagoškoj Akademiji u Zagrebu 1970. godine.

U Pakracu je 1952. godine počeo raditi u osnovnoj školi, a zatim u pakračkoj učiteljskoj školi između 1961. i 1963. godine. Ponovno je nastavio rad u pakračkoj osnovnoj školi između 1963. i 1993. godine, kada je otišao u mirovinu. Za vrijeme Domovinskog rata je kao prognanik u Kraljevici radio u izbjegličkoj osnovnoj školi. Umro je 8. ožujka 1997. godine. Sahranjen je na pakračkom groblju, a na njegovom nadgrobnom spomeniku je i njegov kratki notni zapis.

U Pakracu je upoznao svoju suprugu Mariju (rođ. Turković, Sirač, 1932.). U Pakracu su odgojili dvije kćeri, Vera Varga (rođ. Bosnić) i Vesna Crnković (rođ. Bosnić) te troje unučadi (Ariana, Danko i Vanesa).

Uglazbio je niz zbornih pjesama: Ševa (na stihove Grigora Viteza), Selo (glazba i tekst), Pozdrav Djedu Mrazu (tekst Katice Hitter), Pozdrav Republici (tekst jedne pionirke), Školi za rođendan i Naš Jožek (tekst Božidara Stanića), Harmonika nas prati i dr. Jedna od njegovih najupečatljivijih pjesma je ona pod nazivom Srušili su mi kuću koja je nastala u suradnji s prijateljem Dragom Britvićem. Također, Dvanaesta je majka Slavonije koja je nastala u suradnji s tekstopiscem Božidarom Stanićem, Josipom Lisac i Ladaricama. Njegove je skladbe izdavao Jugoton.

Hrvatski glazbenici
Odgoj i obrazovanje u Hrvatskoj

Strahimir Straho Bosnić


El puente Jules Wijdenbosch (), también llamado puente de Surinam, es un puente que cruza el río Surinam localizado entre la capital Paramaribo y Meerzorg, en el distrito de Commewijne.  El puente forma parte del enlace entre Oriente y Occidente, y lleva el nombre del expresidente Jules Wijdenbosch.  Fue construido por el constructor neerlandés Ballast-Nedam, el puente tiene dos carriles, tiene una longitud de 1504 m y fue inaugurado el 20 de mayo de 2000.

Véase también
 Puentes colgantes más largos del mundo
 Puentes más largos del mundo

Referencias
  News article from Peoples Daily Online
 Article from construction.com
  — south bridge
  — north bridge

Enlaces externos

Jules
Puentes de carretera
Puentes de hormigón
Surinam en 2000
Puentes inaugurados en 2000
Transporte de Paramaribo
Distrito de Commewijne

Puente Jules Wijdenbosch


La cruzada saboyana (1366-1367) nació del mismo proceso de planificación que condujo a la cruzada de Alejandría. Esta idea surgió del papa Urbano V y fue dirigido por Amadeo VI de Saboya, contra el Imperio otomano en Europa Oriental. Aunque originalmente se planeó como una colaboración con el Reino de Hungría y el Imperio bizantino, la cruzada se desvió para atacar el Segundo Imperio búlgaro, donde hizo unas pequeñas ganancias territoriales que fueron entregadas a los bizantinos. También consiguió victorias menores contra los turcos otomanos en las cercanías de Constantinopla y en Galípoli.

Observando la creciente atención de los turcos sobre Bulgaria, el historiador Nicolae Iorga argumentó que «no era una cruzada, sino que esta expedición se parecía más una aventura». Sin embargo, la toma de Galípoli, según Oskar Halecki, fue «el primer éxito logrado por los cristianos en su lucha por la defensa de Europa, y al mismo tiempo la última gran victoria cristiana [sobre los turcos] durante todo el siglo ».

Referencias

 Cox, Eugene L. (1967). The Green Count of Savoy: Amadeus VI and Transalpine Savoy in the Fourteenth Century. Princeton, New Jersey: Princeton University Press.

Cruzadas
Guerras de Bulgaria
Guerras del Imperio bizantino
Guerras búlgaro-bizantinas
Conflictos en 1366
Conflictos en 1367
Segundo Imperio búlgaro
Historia de Saboya
Años 1360 en el Imperio otomano

Cruzada saboyana


Le lac Athapapuskow est un lac glaciaire au Manitoba et en Saskatchewan au Canada. Il se situe à  au sud-est de Flin Flon. La  y prend sa source.

En fait, le lac Athapapuskow est composé de trois plans d'eau reliés entre eux : Big Athapap au sud, Little Athapap au centre et North Arm au nord. La majorité de la superficie du lac se trouve au Manitoba avec seulement  se trouvant en Saskatchewan. Le lac comprend plus de  dont la majorité n'ont pas de nom.

Notes et références

Lac au Manitoba
Lac en Saskatchewan

Lac Athapapuskow


An Pycreus camagueyensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Nathaniel Lord Britton, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Tetsuo Michael Koyama. An Pycreus camagueyensis in nahilalakip ha genus nga Pycreus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pycreus

Pycreus camagueyensis


බෙක්ජේහි කිරුළ යන වදන භාවිතා වන්නේ කැනීම් කටයුතුවලින් අනාවරණය කරගෙන ඇති බෙක්ජේ රාජධානියේ රජවරුන්, රැජිනියන් සහ වංශවතුන් විසින් භාවිතා කළ රාජකීය ශීර්ෂාභරණයන් කිහිපයක් හැඳින්වීමටයි. ඇතැම් කිරුළු සිල්ලා කිරුළුවලට සමාන සම්ප්‍රදායයකින් යුක්තව වෘක්ෂ මෝස්තර සහ ෂමනවාදී සංකේතාත්මක රූ භාවිතා කොට ඇත.  කෙසේනමුත්, රජවරුන්ගේ සහ රැජිනියන්ගේ කිරුළු අනුව පෙනීයන්නේ බෙක්ජේ ජනයා හට ඔවුනට විශේෂිත වූ ශීර්ෂාභරණ සම්ප්‍රදායයක් පැවතී ඇති බවයි.

කොරියාවේ ජාතික වස්තුව අං. 154

ග්‍යුම්ජේග්වන්සික් යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ බෙ‍ක්ජේ රජු විසින් පැළඳි රත්රන් කිරුළු දෙකකි. 1974 ජූලි 9 දින මේවා 154වන කොරියානු ජාතික වස්තුව ලෙස නම්කරන ලදී. වර්තමානයේ මෙම කිරුළු ද්විත්වය ගොංජු ජාතික කෞතුකාගාරයේ එකතුවේ ප්‍රදර්ශනයට තබා ඇත. මෙම කිරුළු සොයාගන්නා ලද්දේ 1971දී දකුණු කොරියාවේ ගොංජුහි මුර්යොං රජුගේ සොහොන්ගැබේ කැනීම්වලිනි. මෙම කිරුළු මිනී පෙට්ටිය තුළ රජුගේ හිසට ආසන්න ස්ථානයක එකක් මත එකක් වශයෙන් පිළිවෙලට ගොඩගසා තිබිය දී හමු විය.

කිරුළු ද්විත්වය අතුරින් පළමුවැන්න සෙන්ටිමීටර 30.7ක් උසැති වූ අතර, සෙන්ටිමීටර 14ක් පළල විය. අනෙක් කිරුළ සෙන්ටිමීටර 29.2ක උසකින් සහ සෙන්ටිමීටර 13.6ක පළලකින් යුක්ත විය. මෙම කිරුළු තුනී රන් තහඩුවකින් කපා සකස් කොට තිබූ අතර, එහි ඝනකම මිලීමීටර දෙකක් පමණ විය.

මේ සෑම ශීර්ෂ පළඳනාවකම පහළ මුදුවක් ඇත. එය බොහෝවිට සේදවලින් තනා තිබෙන්නට ඇතැයි සිතිය හැකි රාජකීය හිස්වැස්මකට කිරුළ සවිකිරීමට යොදාගත් කොක්කක් විය හැක. ඓතිහාසික වාර්තා මත පදනම්ව, රජු විසින් සිය කළු පැහැ හිස්වැස්මේ පසුපස අලංකෘත රන්වන් පුෂ්පයක් පැළඳි බව පැවසේ. මේ නිසා මෙම රාජකීය ශීර්ෂ පළඳනා රාජකීය හිස්වැස්මේ වමේ සහ දකුණේ හෝ ඉදිරිපස සහ පසුපස පළඳින්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ. මෙම කිරුළු හිස්වැස්මේ දෙපසම පැළඳි විට පියාපතක් මෙන් දිස්වන්නට ඇත. මෙය පුනරුත්පත්තිය පිළිබඳ විශ්වාසය සංකේතවත් කෙරෙන ශමනවාදයේ එන මෝස්තරයකි.

සම්පූර්ණ ශීර්ෂ පළඳනාවම සැලකූ විට, එය ගිනි සිළුවක වැනි හැඩයකට සැකසුණු ලතාමය හෝ ශාඛාමය මෝස්තරයකින් සමන්විත ය. මෙම ගිනි සිළුවක් වැනි මෝස්තරය සහ ඇරබස්ක් පුෂ්ප මෝස්තර බෞද්ධ සම්ප්‍රදායයන්ගේ ආභාසය ලබා නිමවූවක් වන්නට ඇත. එයට හේතුව ඒවා බෞද්ධ ප්‍රතිමාවල දැක්වෙන රශ්මි මාලාවලට සමානත්වයක් දැක්වීමයි. මෙම ශීර්ෂ පළඳනා නොයෙකුත් රන් කැබලි භාවිතයෙන් විසිතුරු කොට ඇත.

බෙක්ජේ සොහොන් ගැබකින් සොයාගන්නා ලද මෙම ආකාරයේ පළමු කිරුළ මෙයයි. එයට හේතුව බෙක්ජේහි එවැනි ආකාරයේ සොහොන්ගැබ් සොහොන් සොරුන්ට පහසුවෙන් ප්‍රවේශ විය හැකි පරිදි තනා තිබීමයි. මෙම ඔටුනු හේතුවෙන් බෙක්ජේ රාජකීයයන් පිළිබඳ නවතම අවබෝධයක් ඇති කරගත හැක.

කොරියාවේ ජාතික වස්තුව අං. 155

ග්‍යුම්ජෙග්වන්සික් (රැජිනියගේ හිස් පළඳනාවේ රත්රන් ආභරණ) කිරුළු ද මුර්යොං රජුගේම සොහොන්ගැබෙන් හමුවූ අතර එය, කොරියාවේ ජාතික වස්තුව අංක 154ට හැඩයෙන් සහ ප්‍රමාණයෙන් සමානත්වයක් දක්වයි. 1974 ජූලි 9 දින මේවා 155වන ජාතික වස්තූන් ලෙස නම්කෙරිණි. මෙම කිරුළු හමුවූයේ රැජිනගේ මිනී පෙට්ටියෙහි හිසෙහි තිබී ය. ඒවා ද පිළිවෙලින් එකක් මත එකක් පළඳවා තිබිණි.

මෙම කිරුළු දෙකම සෙන්ටිමීටර 22.6ක උසකින් සහ සෙන්ටිමීටර 13.4ක පළලින් යුක්ත ය. මෙම කිරුළු ද නිර්මාණය කොට ඇත්තේ රන් තහඩුවක් කැපීමෙනි. එය හැඩ ගැන්වීමට රන් තහඩුවෙහි කැටයම් කොට ඇති අතර, විසිතුරු ශාඛා රටාව මෙයට සම්බන්ධ කෙරිණි.  මෙහි පුෂ්ප සහ නෙළුම් මල් රටා දැකගත හැකි අතර, සමස්ත කිරුළේම දළ හැඩය ගිනි සිළුවක හැඩය ගනියි. රජුගේ ආභරණ සේම, මෙම ශීර්ෂ පළඳනා ද්විත්වය ද රාජකීය හිස්වැස්මක දෙපස පළඳින්නට ඇතැයි සිතිය හැක. රජුගේ කිරුළු මෙන් නොව රැජිනගේ කිරුළ විසිතුරු රන් කැබලිවලින් සරසා නැත.

කොරියාවේ ජාතික වස්තුව අං. 295

සින්චොන්-රි ගොඩැල්ලෙන් හමුවූ ආලේපිත-ලෝකඩ කිරුළ (නාජු සින්චොලි ගෝබුන් චුල්දෝග්‍යුම් දොංග්වන්) ද කොරියාවේ තුන් රාජධානි යුගයට අයත් ය. 1997 සැප්තැම්බර් 22 දින, එය කොරියාවේ 295වන ජාතික වස්තුව ලෙස නම්කෙරිණි. වර්තමානයේ එය කොරියාවේ ජාතික කෞතුකාගාරයේ තැන්පත් කොට ඇත. 1917-1918 අතර කාලයේ නාජුහි සින්චොන්-රිවලින් මෙය හමුවූයේ බන්නම්-ම්යොන් කැනීම් කටයුතු වලදී ය.

මෙම කිරුළ සෙන්ටිමීටර 25.5ක් පමණ උසකින් යුක්ත ය. එය සිල්ලා කිරුළු සම්ප්‍රදායේ ආභාසය අනුව නිමවා ඇති බව පෙනුනත්, එහි පැහැදිළි වෙනස්කම් ද ඇත. ඇතුළු කිරුළ සිලින්ඩරාකාර ඵලක දෙකකින් නිර්මිත තඹ හිස්වැස්මකි. ඇතුළු කිරුළ ජපානයේ ජොල්ලාබුක්-දෝ පළාතේ ඉප්ජොම්-රිහි කැනීම්වලින් හමුවූ කිරුළුවලට සමානත්වයක් දක්වයි. මෙය බෙක්ජේ සහ යමාටෝ ජපානය අතර පැවති ප්‍රබල සංස්කෘතික සම්බන්ධතාවයට සාක්ෂි සපයයි. පිටත කිරුළේ වෘක්ෂ වැනි නෙරුම් තුනක් දැකගත හැකි අතර, ඒවා සිල්ලා කිරුළු මෙන් ශෛලිගත නැත. මෙම ශාඛා වඩාත් විසිතුරු සහ අලංකාර ය.

මෙම කිරුළ කා සඳහා නිමවූවක් ද යන්න තවමත් මතභේදයට තුඩු දී ඇත. මෙය මෙම ප්‍රදේශයේ නායකයාට හිමි කිරුළක් යැයි සැලකෙන අතර, එය රජකුගේ විය නොහැකි බැව් පෙනේ. මෙම කිරුළ ඇතැම්විට මෙය හමුවූ ප්‍රදේශයේ නිර්මාණය වූවක් හෝ බෙක්ජේ රජු විසින් සිය යටත් රජකුට ලබා දුන් ත්‍යාගයක් විය හැක.

ගැලරිය

මේවාත් බලන්න
කොරියාව හා සම්බන්ධ මාතෘකා ලැයිස්තුව
කොරියාවේ ඉතිහාසය
කොරියාවේ තුන් රාජධානි
කොරියානු කලාව
සිල්ලාහි කිරුළ
ගයාහි කිරුළ
මුර්යොං රජුගේ සොහොන

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
සංස්කෘතික උරුමය: ජාතික වස්තුව අංක 154. සම්ප්‍රවේෂණය ජූනි 27, 2007.
සංස්කෘතික උරුමය: ජාතික වස්තුව අංක 155. සම්ප්‍රවේෂණය ජූනි 27, 2007.
සංස්කෘතික උරුමය: ජාතික වස්තුව අංක. සම්ප්‍රවේෂණය ජූනි 27, 2007.
කොරියානු ජාතික උරුමය මාර්ගස්ථව: ගොංජු ජාතික කෞතුකාගාරය. සම්ප්‍රවේෂණය ජූනි 27, 2007.
ගොංජු ජාතික කෞතුකාගාරය. සම්ප්‍රවේෂණය ජූනි 27, 2007.

කොරියාව
බෙක්ජේ
කොරියානු කලාව
දකුණු කොරියාවේ ජාතික වස්තූන්

බෙක්ජේහි කිරුළ


Ben Casey is an American medical drama series that aired on ABC from 1961 to 1966. The show was known for its opening titles, which consisted of a hand drawing the symbols "♂, ♀, ✳, †, ∞" on a chalkboard, as cast member Sam Jaffe uttered, "Man, woman, birth, death, infinity." Neurosurgeon Joseph Ransohoff served as a medical consultant for the show.

Plot
The series stars Vince Edwards as medical doctor Ben Casey, the young, intense, and idealistic neurosurgeon at County General Hospital. His mentor is chief of neurosurgery Doctor David Zorba, played by Sam Jaffe, who, in the pilot episode, tells a colleague that Casey is "the best chief resident this place has known in 20 years." In its first season, the series and Vince Edwards were nominated for Emmy awards. Additional nominations at the 14th Primetime Emmy Awards on May 22, 1962, went to Sam Jaffe, Jeanne Cooper (for the episode "But Linda Only Smiled"), and Joan Hackett (for the episode "A Certain Time, a Certain Darkness"). The show began running multi-episode stories, starting with the first five episodes of season four; Casey developed a romantic relationship with Jane Hancock (Stella Stevens), who had just emerged from a coma after 15 years. At the beginning of season five (the last season), Jaffe left the show and Franchot Tone replaced Zorba as new chief of neurosurgery, Doctor Daniel Niles Freeland.

Cast
Vince Edwards as Dr. Ben Casey
Sam Jaffe as Dr. David Zorba (1961–1965)
Harry Landers as Dr. Ted Hoffman
Bettye Ackerman as Dr. Maggie Graham (In real life, Bettye Ackerman was married to Sam Jaffe.)
Nick Dennis as Orderly Nick Kanavaras
Jeanne Bates as Nurse Wills
Don Spruance as Dr. Robert Ward
Franchot Tone as Dr. Daniel Niles Freeland (1965–1966)
John Zaremba as Dr. Harold Jensen
Ben Piazza as Dr. Mike Rogers (1964)
Jim McMullan as Dr. Terry McDaniel
Gregory Morton as Walter Williams
Stella Stevens as Jane Hancock
Marlyn Mason as Sally Weldon
Sherwood Price as Owen Carter (recurring role)
Ed Gilbert as Robert Cramer (recurring role)
Hari Rhodes as Gunner Garrison (recurring role)
Barton Heyman as Dr. Paul Cain (recurring role)
Sidney Blackmer as Dr. Morgan Granger (recurring role)

Production notes
Creator James E. Moser based the character of Ben Casey on Dr. Allan Max Warner, a neurosurgeon whom Moser met while researching Ben Casey. Warner served as the program's original technical advisor in 1961. He worked closely with the actors, showing them how to handle medical instruments, according to an article in TV Guide (September 30 – October 6, 1961).

Ben Casey had several directors, including Irvin Kershner and Sydney Pollack. Its theme music was written by David Raksin and is in 5/4 time signature; a version performed by pianist Valjean was a top 40 hit in the United States, peaking at number 28 on 23 June 1962.

Filmed at the Desilu Studios, the series was produced by Bing Crosby Productions.

Spin-off

Vince Edwards appeared on the television series Breaking Point as Ben Casey. The episode was "Solo for B-Flat Clarinet" and debuted 16 September 1963. Both Ben Casey and Breaking Point were produced by Bing Crosby Productions. Cast members of Breaking Point also had guest roles on Ben Casey.

Episodes

 Original run
The most frequent time slot for the series is in bold text.

Monday at 10–11 p.m. on ABC: October 2, 1961 – May 13, 1963; September 14, 1964 – March 21, 1966
Wednesday at 9–10 p.m. on ABC: September 9, 1963 – April 22, 1964

Home media
On October 9, 2019, CBS Home Entertainment released the first season on DVD in 2 volume sets.

Reception
Due to the combination of CBS' The Beverly Hillbillies and The Dick Van Dyke Show, Ben Casey returned to its original Monday-night time slot in the fall of 1964, remaining there until its cancellation in March 1966. Daytime repeats of the series also aired on ABC's weekday schedule from 1965 through 1967.

Nielsen ratings
NOTE: The highest average rating for the series is in bold text.

Television series tie-ins

Comics
Both a comic strip and a comic book were based on the television series. The strip was developed and written by Jerry Capp (né Caplin) and drawn by Neal Adams. The daily comic strip began on November 26, 1962, and the Sunday strip debuted on September 20, 1964. Both ended on July 31, 1966 (a Sunday). The daily strip was reprinted in The Menomonee Falls Gazette. The comic book was published by Dell Comics for 10 issues from 1962 to 1964. All had photo covers, except for that of the final issue, which was drawn by John Tartaglione.

Novels
From 1962 through 1963, the paperback publisher Lancer Books also issued four original novels based on the series. They were Ben Casey by William Johnston, A Rage for Justice by Norman Daniels, The Strength of His Hands by Sam Elkin, and The Fire Within, again by Daniels, small-print standard mass-market size paperbacks of 128 or 144 pages each. The covers of the books featured photographs of Edwards as Casey, or in the case of the last novel, a drawing of a doctor with Edwards' appearance.

1988 television film The Return of Ben Casey
In 1988, the made-for-TV-movie The Return of Ben Casey, with Vince Edwards reprising his role as Casey, aired in syndication. Harry Landers was the only other original cast member to reprise his role (as Dr. Ted Hoffman). The film was directed by Joseph L. Scanlan. The pilot was not picked up by the major networks to bring the series back.

In popular culture
In 1962, the series inspired a semicomic rock song, "Callin' Dr. Casey", written and performed by songwriter John D. Loudermilk. In the song, Loudermilk refers to the TV doctor's wide-ranging medical abilities and asks whether Casey has any cure for heartbreak. The song reached number 83 on the Billboard Hot 100 chart.

During the Vietnam War, the term "Ben Casey" was used by American troops as slang for a medic.

In the popular Japanese medical drama Doctor-X: Surgeon Michiko Daimon the office cat is named Ben Casey.

Parodies
The long-running Cleveland, Ohio, late-night movie program The Hoolihan and Big Chuck Show and its successor program, The Big Chuck and Lil' John Show, regularly aired comedy skits under the title "Ben Crazy" that parodied Ben Casey. The skits opened with a spoof of the chalkboard sequence, adding one more symbol at the end — a dollar sign ($), accompanied by a laugh track. "Big Chuck" Schodowski, one of the hosts of the show, said that the skits continued to air for so many years after the 1966 cancellation of Ben Casey that younger viewers probably did not recognize the opening, and also that real-life doctors would send in ideas for skits, some of which were used on the show.

Dickie Goodman released a novelty song in 1962 titled "Ben Crazy" that parodied Ben Casey as "Ben Crazy", Dr. Zorba as "Dr. Smorba", and also parodied Dr. Kildare, the main character on another popular 1960s medical drama series. Goodman's recording used his "break-in" technique of sampling lines from then-popular songs to "answer" comedic questions; it also sampled the Ben Casey title sequence and theme. The record reached number 44 on the Billboard Hot 100.

The Flintstones featured several parodies of Ben Casey:

 "The Blessed Event" (season three, episode 23, 1963) features the birth of Pebbles Flintstone. While wandering around the hospital looking for the maternity ward, Fred Flintstone runs into caricatures of Ben Casey and Dr. Zorba. They help Fred on his way, and then walk into a TV studio (which is inexplicably in a hospital), as Fred remarks that they seemed awfully familiar.
 "Ann-Margrock Presents" (season four, episode 1, 1963) features a dentist named Ben Cavity, who is a parody of Ben Casey.
 "Monster Fred" (season five, episode two, 1964) featured a mad doctor character named "Len Frankenstone" (voiced by Allan Melvin) and his associate, "Dr. Zero" (voiced by Doug Young). These characters were parodies of Ben Casey and Dr. Zorba.

In "My Husband Is Not a Drunk", a 1962 episode of The Dick Van Dyke Show, a hypnotized Rob addresses the bald Mel Cooley as "Dr. Zorba", a rare instance of the show referencing another actual TV series.

In Who's Minding the Store? (1963), Jerry Lewis watches Ben Casey on TV—the gag being that he's also played by Lewis.

The veterinarian in The Simpsons, first introduced in the episode "Dog of Death" performing surgery on Santa's Little Helper, was based on Ben Casey. In addition, the Springfield Hospital motif played at the start of a Hospital-based scene is based on the opening of the Ben Casey musical theme.

In his song, "One Hippopotomi", a parody of "What Kind of Fool Am I?" by Anthony Newley, Allan Sherman sings the lyrics: "When Ben Casey meets Kildare, that's called a paradox."

In the 1966 Batman episode "Rats Like Cheese" which was a Thursday night Batman show were the Dynamic Duo are brought to a hospital because Mr. Freeze froze them solid. They're in a chamber that raises the temperature slowly. Chief O'Hara refers to the Ben Casey look alike doctor as Vince. Dr. Vince yells back in Ben Casey fashion that he's doing all he can.

References

Further reading

External links

1961 American television series debuts
1966 American television series endings
1960s American drama television series
American Broadcasting Company original programming
1960s American medical television series
Black-and-white American television shows
1962 comics debuts
1966 comics endings
Dell Comics titles
English-language television shows
Casey, Ben
Casey, Ben
Television shows adapted into comics
Television series by CBS Studios

Ben Casey


Der Mexikanische Riesenysop (Agastache mexicana) ist eine Pflanzenart aus der Gattung Agastache innerhalb der Familie der Lippenblütler (Lamiaceae). Sie stammt aus Zentralmexiko.

Beschreibung

Vegetative Merkmale
Mexikanischer Riesenysop ist eine ausdauernde, krautige Pflanze, die Wuchshöhen von 50 bis 70 Zentimetern erreicht.

Die kreuzgegenständig angeordneten Laubblätter sind oft in Blattstiel und -spreite gegliedert. Der Blattstiel ist kürzer als 1 cm, zumindest bei Blättern in der Mitte des Stängels. Die einfache Blattspreite ist lanzettlich bis eiförmig-lanzettlich. Der Blattrand ist gesägt oder gekerbt.

Generative Merkmale
Im Blütenstand sind die Scheinquirle mit deutlichen Abständen angeordnet und enthalten jeweils etwa zwölf Blüten. Die zwittrig Blüte ist zygomorph und fünfzählig mit doppelter Blütenhülle. Die Kelchblätter sind zu einer 6,5 bis 11,5 Millimeter langen Röhre verwachsen, die in 2,5 bis 4 Millimeter langen Zähnen endet. Die Kronblätter sind röhrenförmig verwachsen und 19 bis 27 Millimeter lang. Die Staubfäden der vier Staubblätter verlaufen parallel.

Die Chromosomenzahl beträgt 2n = 18.

Vorkommen
Der Mexikanische Riesenysop kommt in Mexiko in Höhenlagen von 2600 bis 3200 Metern vor. Die Standorte befinden sich in Nadelwäldern und Eichenwäldern.

Systematik
Die Erstbeschreibung erfolgte 1818 unter dem Namen (Basionym) Dracocephalum mexicanum durch Karl Sigismund Kunth in Friedrich Wilhelm Heinrich Alexander von Humboldt, Aimé Jacques Alexandre Bonpland, Karl Sigismund Kunth in Nova Genera et Species Plantarum (quarto ed.), 2, Tafel 160. Die Neukombination zu Agastache mexicana  wurde 1945 durch Harold LeRoy Lint und Carl Clawson Epling in American Midland Naturalist, Volume 33, S. 227 veröffentlicht. Ein Synonym für Agastache mexicana  ist Cedronella mexicana

Je nach Autor gibt es etwa zwei Unterarten:
 Agastache mexicana  subsp. mexicana
 Agastache mexicana subsp. xolocotziana : Sie kommt nur im zentralen Mexiko vor.

Verwendung
In Mexiko wird der Mexikanische Riesenysop  als Heilpflanze genutzt. Aus den USA wird von einer Verwendung als Bienenweide berichtet.

Als Zierpflanze wird der Mexikanische Riesenysop auch als einjährige Pflanze kultiviert. Der Mexikanische Riesenysop  ist nur bedingt winterhart, sie benötigt einen sonnigen Standort und durchlässigen Boden.

Einzelnachweise

Lippenblütler

Mexikanischer Riesenysop


Heybeli aşağıdaki anlamlara gelebilir:

Yerleşim yerleri
 Heybeli, Sason, Batman ili Sason ilçesine bağlı köy
 Heybeli, Adilcevaz - Bitlis ili Adilcevaz ilçesine bağlı köy
 Heybeli, Bucak - Burdur ili Bucak ilçesine bağlı köy
 Heybeli, Erzincan - Erzincan ili merkez ilçesine bağlı köy
 Heybeliada, Adalar - İstanbul ili Adalar ilçesine bağlı mahalle
 Heybeli, Saruhanlı - Manisa ili Saruhanlı ilçesine bağlı mahalle
 Heybeli, Nusaybin - Mardin ili Nusaybin ilçesine bağlı mahalle

Heybeli


Le prix littéraire de la Ville de Caen est un prix littéraire français créé en 1976 par la Ville de Caen.

Historique
Le prix est attribué début mars par un jury composé de 17 personnes qui désignent le lauréat parmi une sélection d'ouvrages dont l'action se déroule dans l'ancienne Basse-Normandie ou dont l'auteur réside sur ce territoire.

De 1998 à 2016, un prix des Lycéens est aussi attribué.

Liste des lauréats du prix

Liste des lauréats du prix des lycéen

Notes et références

Prix littéraire en France
Prix récompensant l'auteur d'un roman
Distinction fondée en 1976

Prix littéraire de la Ville de Caen


Catherine G. Constable est une géophysicienne australienne qui est professeure à l'Institut d'océanographie Scripps. Ses recherches portent sur le paléo- et le géomagnétisme. Constable a reçu le prix William-Gilbert de l'Union américaine de géophysique en 2013 et a été élue membre de l'Association américaine pour l'avancement des sciences en 2017.

Enfance et éducation
Constable est née, en 1958, à St Andrews en Écosse. À l'âge de onze ans, sa famille déménage en Australie. Elle a terminé ses études secondaires à Perth et a fréquenté l'Université d'Australie-Occidentale pour ses études de premier cycle. En tant qu'étudiante diplômée, Constable a déménagé à l'Université nationale australienne. Son mémoire de maîtrise portait sur les variations du géomagnétisme holocène dans le Queensland. Elle était doctorante à l'Institut d'océanographie Scripps, où elle a continué à étudier le géomagnétisme et s'est concentrée sur l'analyse statistique.

Recherche et carrière
Constable a été nommée à la faculté de l'Institut d'océanographie Scripps après avoir obtenu son doctorat, où elle a finalement été nommée professeure de géophysique. Elle a continué à étudier la variation temporelle des champs géomagnétiques et comment ces processus dynamiques ont un impact sur l'intérieur profond de la planète Terre.

De 2006 à 2009, Constable a été chef de la section Terre à l'Institut Scripps. En 2009, elle est nommée directrice adjointe de la recherche et vice-chancelière associée pour les sciences de la mer. Parallèlement à son travail à la Scripps Institution, Constable a occupé divers postes de direction à l'Union américaine de géophysique (AGU). Elle a supervisé les communautés du géomagnétisme et du paléomagnétisme. Constable a participé au groupe de travail Future Focus de l'AGU et a contribué au projet d'alignement de la mission (MAP). Elle a été élue au conseil d'administration de l'AGU en 2013.

Prix et distinctions
En 1997 elle reçoit la médaille Price de la Royal Astronomical Society pour le géomagnétisme.
En 2004 elle est lauréate de la médaille du service en Antarctique de la Fondation nationale pour la science.
En 2013 elle reçoit le prix William-Gilbert de l'Union américaine de géophysique.

En 1999 elle est membre élue de l'Union américaine de géophysique et en 2017 elle est membre élue de l'Association américaine pour l'avancement des sciences

Vie privée
Constable est mariée au géophysicien Steven Constable.

Publications (sélection)

 .

Références

Liens externes

Géophysicienne
Étudiant de l'université nationale australienne
Étudiant de l'université d'Australie-Occidentale
Scientifique australien
Membre de l'Union américaine de géophysique
Naissance à St Andrews
Naissance en 1958

Catherine Constable


El Crédito con Garantía del Estado, también conocido como Crédito con Aval del Estado (CAE), es un crédito universitario establecido en Chile en junio de 2005 mediante la ley 20027, redactada y aprobada bajo el gobierno de Ricardo Lagos. Consiste en la entrega de un crédito otorgado por el sistema financiero a las instituciones de educación superior (IES).

El beneficio va dirigido para aquellos alumnos con dificultades económicas para financiar sus estudios y que desean ingresar o continuar sus estudios de educación superior.

Historia

Una vez terminada la Gratuidad en la Educación Superior con la Reforma Universitaria de 1981 impulsada por la Dictadura Militar, la única alternativa para los estudiantes más vulnerables económicamente, era postular para el Fondo Solidario de Crédito Universitario, que solo beneficiaba a los alumnos de las 25 universidades tradicionales del Consejo de Rectores de las Universidades Chilenas y que solo cubría un porcentaje del arancel, según la acreditación económica del estudiante. Las universidades privadas, los centros de formación técnica (CFT) y los institutos profesionales (IP), así como el resto de los estudiantes de educación superior no tenían acceso a este tipo de financiamiento por cursar sus estudios en una institución privada, lo que obligaba a apoderados y alumnos a endeudarse en créditos privados con la banca, o recurrir a prestamistas informales.

Muchas personas pensaron que la educación era la herramienta que debería impulsar a Chile al desarrollo pleno como nación. Esto motivó al gobierno a dar un paso en la igualdad de oportunidades para acceder a la educación superior, al impulsar en 2005, un sistema de créditos con garantía del Estado para estudios superiores, con el fin de sustituir parcialmente el actual Fondo Solidario y extender la cobertura del sistema de crédito existente hacia las universidades privadas, aumentar la cobertura al acceso a la educación superior y su porcentaje de cobertura.

La ley 20027, promulgada el 1 de junio de 2005, otorgó el beneficio a miles de jóvenes que se han esforzado en sus estudios y que necesitan apoyo económico para iniciar o continuar una carrera sin importar si decide estudiar en una institución privada.

Crédito aval del estado (CAE)

Proyecto original
El crédito es entregado por un sistema financiero que está respaldado por la institución en la que estudia el alumno y garantizado por el Estado el cual será aval del beneficiario hasta que este haya pagado por completo su deuda. Está expresamente prohibido exigir otro aval que no sea el Estado. Además el alumno, una vez que firma el contrato es el único responsable de pagar el crédito.

El alumno puede pedir como monto mínimo 200.000 pesos chilenos, aproximadamente unos 300 dólares americanos, y como máximo el 100% del arancel de referencia, establecido cada año por el Ministerio de Educación para cada carrera e institución. El arancel de referencia normalmente es menor que el arancel real, el resto del dinero lo debe financiar el alumno.

Inicialmente la tasa de interés del CAE era de un 5,8% a diferencia del "Fondo Solidario de Crédito Universitario" para universidades tradicionales que es de un 2%.

Cuando el beneficio se asigna, éste se extiende por toda la carrera, sin embargo, el beneficiario debe renovar el crédito cada año y matricularse en su casa de estudios en los plazos establecidos. Al momento de renovar el crédito, el alumno puede pedir el monto que estime respetando el monto mínimo y el máximo de dinero que puede pedir.

A partir del segundo año el alumno puede decidir que no requiere financiamiento del crédito para cubrir algunos de los años de su carrera, al momento de renovar el alumno puede pedir valor cero, sin perder su crédito, lo que significará que el costeará por su cuenta aquellos años de estudio.

El beneficiario tiene derecho a cambiarse una sola vez de carrera sin perder el crédito y sin importar que a la vez se haya cambiado de institución. Para eso debe matricularse en un plazo máximo de un año desde que abandona la carrera anterior, de lo contrario será declarado desertor académico. También debe asegurarse de que la nueva casa de estudios también forme parte del Sistema de Crédito con Garantía Estatal y lo acepta como un estudiante matriculado con el crédito.

El alumno además puede seguir una carrera profesional al terminar una carrera técnica, con el mismo beneficio o con un segundo crédito.

El Ministro de Educación anunció el pasado 23 de abril de 2012 que las entidades bancarias privadas se van a excluir del financiamiento.

El CAE se otorga en UF, está afecto al Impuesto de Timbres y Estampillas, el alumno lo puede pagar a 12, 15 y 20 años, dependiendo de cuánto dure la carrera, del nivel de estudios y del monto total que adeudará. A menor monto, menor es el plazo de pago.
La tasa de interés es de un 5,8% pero a partir del 2012 la tasa de interés será de 1UF + 2% anual.
En caso de cesantía o si la cuota supera el 50% del ingreso del alumno deudor, hay posibilidad de suspender el pago de la deuda por un plazo máximo de un año.
El cobro del Crédito se hace efectivo después 18 meses de la fecha de egreso de la carrera.
El alumno egresado puede solicitar la suspensión del pago del Crédito por un plazo máximo de tres años si acredita que está realizando un Magíster o por un máximo de cuatro años, si se trata de un Doctorado. El Crédito CAE incluye un seguro de desgravamen e invalidez sin costo para el alumno.

Reformas de 2012
En 2011 los estudiantes alzaron la voz y pusieran este tema como una de las tantas demandas estudiantiles para mejorar la educación en Chile. Después de varias manifestaciones y paralización de clases en la mayoría de los establecimientos de educación superior y secundaria en Chile, además de la gran cantidad tomas en los colegios secundarios en algunas regiones, donde se puso en palestra el tema del endeudamiento estudiantil, el ministro de educación Felipe Bulnes anunció el 17 de agosto de 2011 una serie de medidas que reforman el Crédito:

 El gobierno asumirá el costo fiscal de 100 mil millones de pesos anuales para bajar la tasa de interés del CAE del 5,8 % al 2 %.
 Las cuotas no podrán exceder el 10 % de los ingresos formales del deudor.
 Se aumentara la cobertura, el Crédito quedara accesible a cualquiera que lo solicite.
 El alumno podrá solicitar la suspensión del pago de la cuotas del crédito por cesantía o desempleo por un periodo de 6 meses, renovables por otro seis meses y así sucesivamente, indefinidamente.
 Si se trabaja en comunas necesitadas se puede solicitar al Estado que reembolse el monto anual de las cuotas del CAE  por cada año de servicio laboral prestado en alguna de esas comunas más necesitadas.

Anuncio de Reformas

Durante el Segundo Gobierno de Michelle Bachelet
Durante el Segundo Gobierno de Michelle Bachelet se envió un proyecto de ley que termina con el CAE y reestructura el crédito en uno nuevo con las siguientes características:

 Si alguien gana menos de $400 mil mensuales la cuota a pagar es cero al igual que el interés, es decir, "si no puede pagar no paga" y su deuda "no seguirá creciendo".
 Si la persona gana entre $400 mil y $1 millón 220 mil mensuales, "la cuota a pagar es el 10% del sueldo y el interés anual es del 2%".
 Si se gana más del monto "la cuota a pagar es de 15% del sueldo y el interés del 4% cuando el sueldo sea superior a $2 millones 300 mil".
 el crédito concluye con el pago total de la deuda o si se cumplen 10 años y el saldo adeudado es menor a 25 UTM
 El proyecto considera la posibilidad de renegociar la dueda del CAE. La idea es que los deudores puedan repactar y continuar con este nuevo régimen

Durante el Segundo Gobierno de Sebastián Piñera
Durante la primera cuenta del Segundo gobierno de Sebastián Piñera, se propuso finalizar con el CAE y el Fondo Solidario, reemplazándose por un crédito "solidario" bajo las siguientes garantías:

 Lo administrará una sociedad anónima estatal, guiada por Tesorería General de la República, eliminando a la banca privada
 Será para todos los estudiantes que estén en los 9 primeros deciles que estudien en una institución de educación superior acreditada, para los que entren a la universidad será necesario 475 puntos en la prueba PSU como mínimo o un NEM de 5.3 o superior.
 Financiará el arancel regulado y un porcentaje del arancel real, como tope 1,5 del arancel regulado, las instituciones deben garantizar que el 60% más vulnerable no copague mientras estudie.
 Tendrá como tasa de interés el 2% real anual.
 Tendrá un máximo de 180 cuotas (15 años) como máximo al 10% de la renta anual real, una vez cumplido los 15 años, el crédito se condonará, incluso si se solicita suspensión de cuotas durante los 15 años.
 Se podrá migrar del CAE a este nuevo crédito.

Postulación
La postulación se realiza vía internet a través de la comisión administrativa "ingresa", donde el alumno debe llenar en las fechas establecidas, el "formulario único de acreditación socioeconómica" (FUAS) el cual verifica si el postulante cumple con los requisitos para ser beneficiado con el crédito, además de otros beneficios entregados por el MINEDUC.

Requisitos de un aval o tutor

Requisitos generales
       Tener nacionalidad chilena.
       Que el aval o tutor no esté matriculado en ninguna institución de la "CNA" Comisión Nacional de Acreditación (siendo su propio aval).
	Condición socioeconómica que justifique la necesidad del beneficio.
	Matricularse en una carrera de pregrado en una institución de educación superior acreditada y perteneciente al sistema de créditos con garantía del estado.
	No haber egresado de una carrera de nivel universitario financiada por el "fondo solidario de crédito universitario" o el "crédito aval del estado".
	Llenar correctamente el formulario único de acreditación socioeconómica (FUAS).

Requisitos para estudiantes que ingresan a primer año
	Promedio PSU (Prueba de Selección Universitaria) mayor o igual a 475 puntos
	Promedio de Notas en la enseñanza media (NEM) mayor o igual 5,3 para institutos profesionales o centros de formación técnica.

Requisitos para estudiantes que ya cursan una carrera
	Haber aprobado el 70% de sus cursos los últimos dos semestres.
	Estar respaldado por la institución
Nota: Hay universidades que pueden pedir requisitos adicionales para aceptar alumnos matriculados con el crédito.

Casas de estudio partícipes del sistema de créditos con garantía estatal

Universidades tradicionales
Pontificia Universidad Católica de Chile
Pontificia Universidad Católica de Valparaíso
Universidad Arturo Prat
Universidad Austral de Chile
Universidad Católica de la Santísima Concepción
Universidad Católica de Temuco
Universidad Católica del Maule
Universidad Católica del Norte
Universidad de Antofagasta
Universidad de Atacama
Universidad de Chile
Universidad de Concepción
Universidad de La Frontera
Universidad de Los Lagos
Universidad de Magallanes
Universidad de Santiago de Chile
Universidad de Talca
Universidad de Tarapacá
Universidad de Valparaíso
Universidad del Bío-Bío
Universidad de La Serena
Universidad de Playa Ancha de Ciencias de la Educación
Universidad Metropolitana de Ciencias de la Educación
Universidad Técnica Federico Santa María
Universidad Tecnológica Metropolitana UTEM

Universidades privadas
Universidad Academia de Humanismo Cristiano
Universidad Adolfo Ibáñez
Universidad Adventista de Chile
Universidad Alberto Hurtado
Universidad Arcis
Universidad Autónoma de Chile
Universidad Bernardo O'Higgins
Universidad Católica Cardenal Raúl Silva Henríquez
Universidad Central de Chile
Universidad de Las Américas
Universidad de Los Andes
Universidad de Viña del Mar
Universidad del Desarrollo
Universidad del Mar
Universidad del Pacífico
Universidad Diego Portales
Universidad Finis Terrae
Universidad Iberoamericana de Ciencias y Tecnología
Universidad Internacional SEK
Universidad Mayor
Universidad Nacional Andrés Bello
Universidad Pedro de Valdivia
Universidad San Sebastián
Universidad Santo Tomás
Universidad Tecnológica de Chile Inacap
Universidad Ucinf
Universidad UNIACC

Institutos Profesionales
Instituto Profesional Virginio Gómez
Ip Escuela de Contadores Auditores
Instituto Profesional Santo Tomás
Instituto Profesional Valle Central
Instituto Profesional Los Leones
Instituto Profesional Providencia
Instituto Profesional Inacap
Instituto Profesional La Araucana
Instituto Profesional Escuela Moderna de Música
Instituto Profesional de Chile
Instituto Profesional DuocUC
Instituto Profesional AIEP
Instituto de Estudios Bancarios Guillermo Subercaseaux
Instituto Profesional de Arte Y Comunicación Arcos

Centros de formación técnica
CFT Cámara de Comercio de Santiago
CFT del Medio Ambiente
Centro de Formación Técnica Santo Tomás
Centro de Formación Técnica Instituto Tecnológico de Chile Itc
CFT Barros Arana
Centro de Formación Técnica San Agustín
Centro de Formación Técnica Inacap Antofagasta
Centro de Formación Técnica DuocUC
Centro de Formación Técnica Inacap
Centro de Formación Técnica De Tarapacá
Centro de Formación Técnica Duoc
Ceduc UCN
Centro de Formación Técnica Andrés Bello

Otros créditos
Fondo Solidario de Crédito Universitario
Aporte Fiscal Indirecto
Crédito Corfo Pregrado

Véase también
 Centro de formación técnica
 Instituto profesional
 Universidades de Chile
Aporte Fiscal Directo

Referencias

Enlaces externos
 Comisión Ingresa
 Portal
 Crédito con Garantía Estatal (CAE)
 Información Crédito CAE

Educación superior en Chile

Crédito con Garantía del Estado


Izbori za Deveti saziv Hrvatskog sabora održani su 11. rujna 2016. godine. Birači su birali svih 151 zastupnika Hrvatskog sabora: 140 iz deset izbornih jedinica na teritoriju Republike Hrvatske, 3 predstavnika dijaspore i 8 predstavnika nacionalnih manjina.

Nakon što je 16. lipnja 2016. Hrvatski sabor sa 125 glasova za izglasao nepovjerenje (opoziv) Tihomiru Oreškoviću, koji je dužnost predsjednika Vlade obnašao 146 dana, najkraće do tada u hrvatskoj modernoj povijesti, pobjednička Domoljubna koalicija na čelu s HDZ-om nije uspjela u zakonskom roku od 30 dana, pridobiti (formirati) parlamentarnu većinu, zbog čega je predsjednik HDZ-a Tomislav Karamarko dao ostavku na mjesto predsjednika stranke. Prema planu, predsjednikom vlade trebao je posati tadašnji ministar financija Zdravko Marić.

Po isteku zakonskog roka za formiranje nove Vlade, 16. srpnja 2016. je predsjednica RH Kolinda Grabar Kitarović objavila raspisivanje prijevremenih parlamentarnih izbora, s danom održavanja u nedjelju 11. rujna 2016. u RH, a u hrvatskim diplomatsko-konzularnim predstavništvima u inozemstvu u subotu, 10. i u nedjelju, 11. rujna.

Rezultati izbora

Broj zastupnika u Hrvatskom saboru
{| width=100%
| bgcolor=blue width=27%|61
| bgcolor=red width=25%|54
| bgcolor=orange width=13%|13
| bgcolor=black width=8%|8
| bgcolor=green width=6%|3
| bgcolor=violet width=5%|2
| bgcolor=brown width=4%|1
| bgcolor=#0674ba width=4%|1
|
| HDZ
| Narodna koalicija
| Most
| Živi zid
| IDS
| Bandić Milan 365
| HDSSB
| Neovisna lista - Željko Glasnović
|}

Rezultati

Izlaznost
Na birališta je izašlo 54,62%  birača Republike Hrvatske.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice Državnog izbornog povjerenstva Republike Hrvatske
 Službeni rezultati izbora za zastupnike u Hrvatski sabor utvrđeni i objavljeni 26. rujna 2016.

Hrvatski parlamentarni izbori 2016.
2016

Hrvatski parlamentarni izbori 2016.


සාමාන්‍ය වශයෙන් ආනතිය යනු,  සමුද්දේශ තලයක් සහ වෙනත් තලයක් හෝ දිශා අක්ෂය හෝ අතර කෝණය වෙයි.

කක්ෂීය ආනතිය


Folia Geobotanica et Phytotaxonomica, (abreviado Folia Geobot. Phytotax.), fue una revista ilustrada con descripciones botánicas que fue editada en Praga. Fueron publicados los números 2 al 32 en los años 1967 a 1997. Fue precedida por Folia geobotanica et phytotaxonomica Bohemoslovaca y sustituida por Folia geobotanica. Pruhonice.

Referencias

Enlaces externos
en IPNI

Revistas de botánica

Folia Geobotanica et Phytotaxonomica


Guillaume Apollinaire (d. 26 Ağustos 1880 - ö. 9 Kasım 1918), İtalyan asıllı Fransız şair, yazar ve sanat eleştirmeni.

Hayatı

Gerçek adı  Wilhelm Albert Włodzimierz Apolinary Kostrowicki olan Apollinaire Polonyalı bir anne ile İtalyan bir babanın oğludur. 1880 yılında Roma'da doğdu. Anne tarafından büyükbabası, Kırım Savaşı'nda öldürülen Rus İmparatorluk Ordusunda bir generaldi . Monako'daki Collège Saint-Charles'da Fransızca öğrenim gördü. 1902'de Paris'e yerleşti, Cannes ve Nice'de çeşitli okullara eğitimine devam etti. Edebiyat ve resim çevrelerinde sık sık görünmeye başladı.

1903'te Le Festin d'Esope adlı dergiyi kurdu. Fransa'da Pablo Picasso, André Derain, Ossip Zadkine, Marcel Duchamp, Marc Chagall, André Derain, Faik Bey, Erik Satie, Aleksandra Ekster, Juan Gris ve Marie Laurencin ile tanıştı. Daha sonra Rheinland-Pfalz'e giderek, bir süre öğretmenlik yaptı. Bu yıllarda şiirleri Fransız modern şiirleri arasındaydı. Anarşizm'e ilgi duymaya başlayan Apollinaire Dreyfus davası ile de yakından ilgilendi ve duruşlara katıldı. 1911 yılında Pablo Picasso ve Georges Braque ile birlikte Kübist Oda 41'in düzenlenmesine yardım etti. Böylelikle resim eleştirmenliğine ağırlık verdi. İlerleyen yıllarda edebiyata özellikle şiirlere bir resim akımı olan kübizmi oturttu. Kübizme duyduğu ilgi ile birlikte sürrealizm benimsedi. Bu süreçte Amedeo Modigliani ile mektuplaştı. Sembolizm'e de ilgi duydu. Keza Arthur Rimbaud'nun eserlerini okudu.

Apollinaire'in Tiresias'ın Memeleri adlı oyunu tanımlamak için kullandığı sürrealist dram ifadesi sürrealizm akımının isminin esin kaynağı oldu. Eser 1947'de Francis Poulenc tarafından operaya uyarlandı. Birinci Dünya Savaşı öncesi en önemli Kübist sergisi olan 1912 Salon de la Section d'Or'un açılış adresini Apollinaire verdi. Bu sergi Albert Gleizes, Francis Picabia, Gertrude Stein ve Fernand Léger gibi sanatçılardan tam not aldı.

İlk inceleme yazılarını ve şiirlerini çeşitli ressamların gravürleriyle birlikte yayınladı. 1913'te geçmiş 15 yılın şiir seçkisi olan Alcools eserini yayınladı. Daha sonra kübist ressamların resimlerini analiz ettiği Kübist Ressamlar adlı eseriyle kübizmden ayrılıp, kuramlarını ve öncülüğünü kendisinin yaptığı Orphizmi benimsedi. Bu kuramda Robert Delaunay ve Frantisek Kupka'nın eserlerine atıflarda bulundu.

1911 yılında Mona Lisa tablosunu çaldığı şüphesiyle bir hafta gözaltında tutuldu, suçsuz olduğu anlaşılınca serbest bırakıldı. Apollinaire, I. Dünya Savaşı'nda piyade subayı olarak görev aldı. 1916'da şarapnel parçası kafatasına saplandı, ağır yaralandı. Bundan sonra Apollinaire için uzun bir tedavi süreci başladı. Hastanedeki tedavisi sırasında Paris'te İspanyol gribi'ne yakalandı. Vefat etmeden 1 ay önce yakın arkadaşı Raymond Duchamp-Villon'un ölüm haberini öğrenmişti.

Arkadaşı Henri Hertz aşağıdaki konuşmanın ona ait olduğunu söylemiştir.
Açılın ey mezarlar! Müzelerdeki ölüler, saraylarda şatolarda ,manastırlarda paravanların altındaki cesetler! İşte gelmiş geçmiş bütün zamanların anahtarlarını taşıyan efsanevi bekçi. En sağlam kilidi bile zorlayıp açıyor ve sizi bugünün dünyasına, paranın soylu kıldığı teknisyenlerin, hamalların arasına karışmaya çağırıyor. Şövalyenin zırhları kadar güzel olan otomobillerinde kendinizi evinizdeymiş gibi hissetmenizi, uluslararası yataklı vagonlarda yerinizi almanızı, ayrıcalıklardan hala gurur duyabilen insanlarla kaynaşmanızı istiyor sizden. Ama uygarlık fazla süre tanımayacak onlara.

Kaynakça

Apollinaire, Guillaume
Apollinaire, Guillaume
Apollinaire, Guillaume
Fransız sanat eleştirmenleri
I. Dünya Savaşı'nda Fransız askerler
Père Lachaise Mezarlığı'na defnedilenler
Kübist ressamlar
İspanyol gribinden ölenler

Guillaume Apollinaire


Kuća Dujma Balistrilića, kuća u mjestu Nečujmu, otok Šolta, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Ladanjska kuća Dujma Balistrilića iz druge polovice 15. stoljeća nalazi se na istočnoj strani u dnu uvale Nečujam, na otoku Šolti. Otok Šolta, sa zapadne strane morskog kanala pred Splitom, oduvijek je predstavljao posjed Splita s razvijenom antičkom tradicijom bazilika i vila rustica. Mnogi su splitski plemići na Šolti imali svoje posjede koje su redovito obilazili u tradiciji renesansnog ladanja. Tako je na imanju svog prijatelja Dujma Balistrilića, u uvali Nečujam, boravio Marko Marulić "otac hrvatske književnosti" (Split, 1450-1514.). Pedesetak godina nakon toga, 1555. Balistrilićev omanji ljetnikovac bit će mjesto književnog i kulturnog hodočašća drugog velikog pjesnika, Starograđanina Petra Hektorovića (1487. – 1572.). U svom spjevu "Ribanje i ribarsko prigovaranje" (1556.) opisuje svoje ribarsko plovljenje kojemu je konačni cilj bio posjet Nečujmu i sjećanje na Marulića. Tako ova pitoma nečujmska uvala simbolički vezuje dva velika hrvatska renesansna pjesnika Marka Marulića i Petra Hektorovića.

Zaštita
Pod oznakom Z-6982 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "memorijalna baština".

Izvori

Zaštićene memorijalne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Nečujam

Kuća Dujma Balistrilića u Nečujmu