Ensembles in Neuburg

Ensemble Obere Stadt
Aktennummer: E-1-85-149-1

Kern des Ensembles, dem auch die inneren Teile der beiden Vorstädte, der unteren um die Luitpoldstraße, der oberen um den Wolfgang-Wilhelm-Platz sowie Elisenbrücke und Leopoldineninsel zugehören, ist die Obere Stadt. Sie dehnt sich über den gesamten, 20 m über der Donau aufragenden Jura-Rücken. Rückgrat und organisierende Achse des Stadtgrundrisses in diesem Kernbereich ist die
Amalienstraße. Sie legt sich von W nach O, vom oberen zum unteren Tor, über den Kamm des Hügels, dessen westliche Spitze sie jedoch von Süden her in kurzem, steilem Anstieg erreicht. In ihrem Nordostteil, einschließlich Karlsplatz und südliche Nebengassen, ist die befestigte agilolfingische "Civitas nova", eine Marktsiedlung des 7. Jahrhunderts, zu sehen, welcher keltische und römische Besiedlung und Befestigung vorausgehen.

Das Castell Venaxamodurum der späten Kaiserzeit befand sich an der Westspitze des Stadtberges im Bereich der heutigen Münz. Auf dem Platz der späteren Hofkirche stiftete Herzog Heinrich IV. von Bayern (als deutscher König Heinrich II.) 1002 ein Benediktinerinnenkloster, das gleichzeitig der civitas als Pfarrkirche diente. Der Provinzialbibliothek am Karlsplatz ging eine romanische Martinskirche voraus. Auf dem Westteil der Amalienstraße besteht mit St. Peter seit dem 7. Jahrhundert die älteste Pfarrkirche Neuburgs. (In der zweiten Hälfte des 8. Jahrhunderts war sie Diözesansitz eines kurzlebigen agilolfingischen Bistums Neuburg.) Südlich gegenüber, in der Münz, errichteten die Marschälle von Kalendin als königliche Burggrafen seit dem 12. Jahrhundert eine
Stadtburg, seit 1247 bauten die Wittelsbacher als Stadtherren diese Anlage aus. Der gesamte Bereich der westlichen Oberstadt wurde erst im frühen 15. Jahrhunderts vollständig
besiedelt und befestigt.

Die Blütezeit Neuburgs, durch welche das Bild der oberen Stadt neu geprägt wurde, begann 1503 mit der Installierung eines Fürstentums Pfalz-Neuburg und dem Ausbau der Stadt zur Residenz. Das neue Fürstenschloss des Pfalzgrafen Ottheinrich am Nordostrand des Stadtberges ließ dort das neue städtebauliche Schwergewicht entstehen, wie es bis zur Gegenwart wirksam ist. Hofbauten, Hofkirche, ehemaliges Jesuitenkolleg, stattliche Adels- und Hofbeamtenhäuser aus dem 16. und 17. Jahrhundert in der Amalien- und der parallel laufenden Herrengasse bestimmen seitdem die Physiognomie der oberen Stadt. Spätbarocke Ausgestaltungen fehlen fast ganz, da Neuburg 1685 seine Residenzfunktion verlor.

Der innere Teil der unteren Vorstadt an der Luitpoldstraße ist durch den alten nord-südlichen Verkehrsweg am Fuße des Stadtberges und durch den Donauübergang bestimmt. An diesem zwar ungeschützten, doch verkehrsgünstigen Platz, beim jetzigen Postamt in der Luitpoldstraße, befand sich auch der agilolfingische Herzogs- und spätere Königshof. Nachdem sich das geschäftliche Leben Neuburgs im frühen 19. Jahrhundert vorwiegend von der oberen Stadt in die untere Vorstadt verlagerte, entstand in der dortigen Hauptstraße, der Luitpoldstraße, auch eine Reihe repräsentativer Bauten, die sich von der niederen Bebauung der ostwärts anschließenden Nebenstraßen abhebt.

Die obere Vorstadt um den Wolfgang-Wilhelm-Platz nahm eine der großen gegenreformatorischen Klosteranlagen Neuburgs, das Ursulinenkloster (seit 1816 Seminar) auf. Um diesen Komplex vor dem oberen Tor ordnen sich Bürgerhäuser und einige Adelspalais; der ganze Bereich unterscheidet sich deutlich von den südlich anschließenden Stadterweiterungen des 19. Jahrhunderts.

Ensemble Bahnhofstraße
Aktennummer: E-1-85-149-2

Die Anlage der Straße geht auf die spätrömische Zeit zurück. Die Straße führte von dem auf der Westspitze des Stadtberges befindlichen Kastell über das abgebrochene Feldkirchener Tor nach Feldkirchen. In dieser Form im letzten Viertel des 19. Jahrhunderts angelegte breite Vorstadtstraße mit seitlicher Bepflanzung, auf das Bahnhofsgebäude zielend. Beiderseits lockere Bebauung durch Villen in historisierendem Stil, dazwischen Gärten.

Stadtbefestigung
Aktenzeichen: D-1-85-149-270 – (Amalienstraße A 7; Ottheinrichplatz A 119; Schlagbrückchen C 7)
 Stadtbefestigung, Bering der Altstadt Neuburg, nach 1392 und später (15. Jahrhundert), noch weitgehend unverbaut erhaltener Befestigungsring um die Altstadt mit vorgelagerten Terrassen, Bastionen und Zwinger;
 West- und Südfront: weitgehend vollständig erhalten, Grabenanlage mit Wallaufschüttung, äußerer Stadtmauerzug mit Stützpfeilern, obere Stadtmauer mit Schalentürmen und mehreren Bastionen, Ausbildung eines Zwingers,
 Innere Stadtmauer mit ehemaliger Fronfeste (Bereich Gerichtsgasse A 109), Umgestaltung zum Hofgarten unter Herzogin Anna Amalia 1795/1800;
 Nordfront: in Teilstücken erhalten, mit vorgelagerten Terrassen bis zum Donauufer, teilweise mit Wehrgang;
 Ostfront: durch neuen Zugang zur Oberstadt 1868 teilweise abgetragen, entlang der Luitpoldstraße restliche Mauern;
 Sogenannter Hexenturm, siehe Amalienstraße A 36;
 Sogenannter Hugenottenbau (Teil der inneren Barbakane zwischen innerem und äußerem Oberen Tor), siehe Amalienstraße A 37;
 Sogenanntes Unteres Stadttor, siehe Residenzstraße A 2;
 Sogenanntes Oberes Tor, siehe Amalienstraße A 32;
 Sogenannte Burgwehr, siehe Hofgartenstraße A 119.

Baudenkmäler nach Gemeindeteilen

Neuburg

|}

Bergen

|}

Bittenbrunn

|}

Feldkirchen

|}

Joshofen

|}

Laisacker

|}

Maxweiler

|}

Ried

|}

Rohrenfeld

|}

Zell

|}

Weitere Gemeindeteile

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Neuburg an der Donau

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Neuburg An Der Donau
Baudenkmaler Neuburg An Der Donau

Liste der Baudenkmäler in Neuburg an der Donau


Olaylar
 Bögü Kağan, Soğdlardan aldığı Mani dinini devletin resmi dini olarak ilan etti.

Doğumlar

Ölümler

761


Honkai: Star Rail () é um jogo de RPG gacha 3D desenvolvido e publicado pela HoYoverse. Foi lançado para Windows e dispositivos móveis em 26 de abril de 2023; há previsão de lançamento para PlayStation 4 e 5. É o quarto lançamento da série Honkai, sendo baseado em personagens de Honkai Impact 3r e com elementos de jogabilidade de Genshin Impact.

Jogabilidade
Honkai: Star Rail segue as convenções de jogabilidade dos clássicos jogos de RPG japoneses: os jogadores constroem uma seleção de personagens e controlam uma equipe de quatro deles em combate por turnos. Estão presentes elementos de mundo aberto e exploração de masmorras, com vasta articulação mecânica e o sistema gacha herdado do RPG de ação da HoYoverse, Genshin Impact.

História
O jogo se passa em um universo fictício de fantasia científica no qual a humanidade adora a seres divinos, os Aeons, e luta para afastar uma força corruptora generalizada. O personagem do jogador, cujo gênero é escolhido pelo usuário, desperta sem memória a bordo de uma estação espacial, descobrindo mais tarde que está possuído por uma entidade cósmica maléfica, o Stellaron. Eles se juntam a uma equipe de aventureiros viajantes, percorrendo diferentes mundos a bordo de um trem espacial.

Desenvolvimento
Honkai: Star Rail foi anunciado em outubro de 2021 no canal oficial do jogo no YouTube. No final daquele mês, foi realizado seu primeiro teste beta fechado. Um segundo teste fechado foi realizado entre maio e junho de 2022. Um teste beta fechado final foi realizado em fevereiro de 2023, antes do lançamento do jogo. Em abril de 2023, a HoYo Verse anunciou ter 10 milhões de usuários pré-registrados.

Recepção

Honkai: Star Rail recebeu "críticas predominantemente positivas", de acordo com o agregador de críticas Metacritic.

A Eurogamer recomendou o jogo por seu "humor deliciosamente bobo, elenco de voz carismático e combate verdadeiramente magnífico", apesar da tendência dos escritores de "dar explicações de uma frase para detalhes importantes, mas gastar oito parágrafos explicando extensivamente a reviravolta mais simples na trama". A Rock, Paper Shotgun considerou que o jogo "ainda [está] em seus estágios iniciais, mas (...) incrivelmente divertido de jogar", comparando-o a "Star Ocean, mas se todos fossem mais agradáveis e você pudesse jogar". O revisor elogiou o sistema de combate por ser rebuscado, mas acessível, e observou que, como em Genshin, não era necessário gastar dinheiro para progredir, pois todo o conteúdo do jogo poderia ser utilizado com os personagens que os jogadores recebem gratuitamente. A PC Gamer apreciou o "estilo visual impecável e a profundidade estratégica" de Star Rail e seu "tom elástico, que oscila do otimismo heroico de uma ópera espacial, à comédia sombria de um jogo Nier, com mistura de muita narrativa de novela de Final Fantasy 14". Para o crítico, a principal atração do jogo era sua "imensa criatividade" e "destila o que há de mais satisfatório nos RPGs baseados em turnos: decisões táticas baseadas em equipe".

Ligações externas

Jogos eletrônicos com protagonistas de gênero selecionável
Jogos eletrônicos desenvolvidos na China
Jogos eletrônicos de space opera
Jogos eletrônicos de ficção científica
Jogos eletrônicos de fantasia científica
Jogos eletrônicos de RPG
Jogos para PlayStation 5
Jogos para PlayStation 4
Jogos para celular
Jogos para Windows
Jogos para iOS
Jogos eletrônicos gratuitos para jogar
Jogos eletrónicos de fantasia
Jogos para Android
!Artigos com texto em chinês simplificado

Honkai: Star Rail


Kosrae er fylki í Míkrónesíu. Það er austast og minnst af fjórum ríkjum landsins. Höfuðborgin er Tofol í sveitarfélaginu Lelu.

Míkrónesía

Kosrae (fylki)


Foulques Chastan, seigneur de La Routte, dit Fouquet de La Routte, (v. 1536-1589), est un aristocrate français d'origine dauphinoise. Gouverneur de Marsal durant les années 1580, il fut tué au combat durant les guerres de Religion, et inhumé dans la collégiale Saint-Léger de Marsal.

Histoire
Foulques Chastan est né vers 1536 dans le Dauphiné. Issu par sa mère de la famille De Coste, il est connu comme seigneur de La Routte, tout comme son frère André, qui fut écuyer du roi Charles IX puis capitaine des gardes du duc de Lorraine Henri II.

Capitaine de deux compagnies à Metz en 1573, Foulques devient gouverneur de Marsal à la suite de plusieurs faits de guerre à Casale-Montferrato, à Bourges et à La Rochelle. Il fut également pourvu des charges de gentilhomme de la Chambre du Roi, et de conseilleur des guerres du duc de Lorraine. Compagnon d'armes du duc d'Epernon, favori d'Henri III, il le reçoit à Marsal en 1583.

Appartenant à la Ligue catholique, Fouquet de la Routte s'oppose au roi de France, et à son représentant dans la région, le gouverneur de Metz Roger de Comminges, dont les troupes entrent dans Marsal le 27 avril 1589. Le soir même, Fouquet de La Routte est tué au combat d'un coup de sabre par un Messin.

Le duc de Lorraine Charles III lui fait élever un somptueux monument funéraire dans le collégiale Saint-Léger de Marsal en 1593, réalisé par Jean Appier avec la participation d'Alphonse de Rambervillers. Ce monument inspirera celui du duc Henri II de Lorraine.

Famille
Fouquet de la Routte a épousé Orianne Warin de Clémery, dame dudit lieu, morte avant 1583, dont il a deux enfants :

 Jacques Chastan de La Routte, né vers 1580, baucheur des salines de Salonnes, mort en 1600 sans postérité.
 Madeleine Chastan de La Routte, mariée à Georges Frédéric du Hautoy, morte en 1619, inhumée dans l'église de Nubécourt, où son monument funéraire subsiste

Sources

 Vincent Hadot, «Fouquet de la Routte, Un gouverneur lorrain pendant les Guerres de religions », in Pays Lorrain, Nancy, Société d'histoire de la Lorraine et du Musée lorrain, septembre 2019
 Claire Decomps. Marsal: Moselle. Itinéraires du Patrimoine. France: Éditions Serpenoise, 2003.
 Claude Derblay. Roger de Comminges, sieur de Saubole, gouverneur de Metz, 1553-1615. France: Les Presses Universitaires de France, 1927, p. 49-50.

Dauphiné médiéval
Noble français du XVIe siècle

Fouquet de La Routte


Lagün, Kıyı set gölü veya deniz kulağı dalgalar tarafından oluşturulan kıyı birikim şekillerindendir. Oluşumunda, kıyı akıntılarının da etkisi vardır. Kıyılardaki koyların ve girintilerin ağız kısımlarının dalga biriktirmesiyle oluşan kıyı kordonları ile kapanması sonucunda meydana gelirler. Lagünler genellikle kıyı lagünleri ve atol lagünleri olmak üzere iki gruba ayrılır. Karışık kum ve çakıl kıyılarında oluşur. Kıyı lagünleri olarak sınıflandırılan su kütleleri ile haliç olarak sınıflandırılmış su kütleleri arasında bir çakışma vardır. Lagünler dünyanın birçok yerinde ortak kıyı özellikleridir.

Lagün ve haliç

Lagünler; sığ veya açık mercan resifi veya benzer özellikler ile daha büyük bir su kütlesinden ayrılan, genellikle uzun su kütleleridir. Bazı araştırmacılar lagünü tatlı su kütleleri olarak tanımlarken diğerleri lagünü, belli bir derecede tuzluluk derecesine sahip su kütleleri olarak tanımlar. "Lagün" ve "haliç" arasındaki ayrım da araştırmacılar arasında değişir. Richard A. Davis Jr. "lagün"ü gelgit ile sınırlar. Düzenli olarak temiz su akışı alan herhangi bir körfezi ise "haliç" olarak adlandırır. Davis, "lagün" ve "haliç" terimlerinin "bilimsel literatürde" ne kadar ciddiye alınmadığını göstermiştir. Timothy M. Kusky, lagünleri kıyıya paralel olarak uzatılmış olarak nitelendirirken, haliçleri ise genellikle kıyıya dik uzatılmış parça olarak nitelendirir.

Mercan kayalığı
Mercan kayalığı ekosistemlerin ayırt edici bir kısmı bağlamında kullanıldığında, "lagün" terimi, mercan kayalığı, bilimciler tarafından aynı alana atıfta bulunmak için daha yaygın olarak kullanılan "arka kayalık" veya "arka kaya" terimi ile eş anlamlıdır. Kıyı lagünleri deniz içi kütleleri olarak sınıflandırılır.

İsimler
Birçok lagünde lagün ismi kullanılmaz. Albemarle ve Pamlico, Kuzey Carolina'da. Long Island ve New York'taki Fire Island'ın.  bariyer plajları arasında Büyük Güney Körfezi, [ Ocean City, Maryland'i Worcester County, Maryland'in geri kalanından ayıran Wight Körfezi, Florida'daki Banana Nehri, Yeni Güney Galler'deki Illawarra Gölü, İskoçya'daki Montrose Havzası ve Galler'deki Geniş Su adlarına rağmen lagün olarak sınıflandırılmıştır. İngiltere'de Chesil Plajı'ndaki Filo'da bir lagün vardır.

Bazı dillerde lagün kelimesi sadece bir göl türüdür: Türkçede göl, göl; lagün, gölcüktür. Benzer şekilde, Çincede bir göl o (湖), bir lagün xihu'dur. (潟湖)

Diğer bazı dillerde bu tür su kütleleri için özel kelimeler vardır: İspanyolcada, kıyı lagünleri genel olarak laguna costera'dır, ancak Akdeniz kıyısındakiler özellikle albufera olarak adlandırılır. (es) Rusça ve Ukraynacada Karadeniz (лиман), geneline ise laguna (Лагуна). Benzer şekilde, Baltık ülkelerinde, Dancanın kendine özgü Nor (da) ve Almancaya özgü Bodden ve Haff (de) ve "laguna"dan türetilen jenerik terimler vardır. Yeni Zelanda Maori hapua kelimesi, karışık kum ve çakıl plajlarının olduğu örgülü bir nehrin ağzında oluşan bir kıyı lagününü ifade ederken, waituna kelimesi daha genel bir terimdir.

Bazı diller kıyı ve atol lagünleri arasında ayrım yapar: Fransızcada lagon (fr), özellikle bir atol lagününü ifade ederken, kıyı lagünleri, bir göl veya göletin genel kelimesi olan etang (fr) olarak tanımlanır. Vietnamcada, Đầm san hô bir atol lagününü ifade ederken, Đầm phá kıyıya aittir.

Latin Amerika lagünü
Latin Amerika'da, lagünün tercüme ettiği İspanyolca laguna terimi, küçük bir tatlı su gölü için benzer şekilde bir derenin küçük bir nehir olduğu düşünülebilir. Bununla birlikte, ülkenin bölgeye göre üçüncü büyük gölü olan Meksika'daki Laguna Catemaco gibi tam boyutlu bir gölü tanımlamak için yaygın olarak kullanılır. Tuzlu su lagünü bu nedenle açıkça "kıyı lagünü" (laguna costera) olarak tanımlanır. Portekizce'de aynı kullanım bulunur: lagoa sığ bir deniz suyu kütlesi veya denize bağlı olmayan küçük bir tatlı su gölüdür.

Etimoloji
Lagün, Venedik çevresindeki suları, Venedik Lagünü'nü ifade eden İtalyan lagunalarından türetilmiştir. Laguna kelimesi, İngilizce olarak 1612'de onaylanmıştır ve 1673'te "lagune" olarak İngilizceleştirilmiştir. 1697'de William Dampier Meksika sahilinde bir "Lagune veya Tuzlu Su Gölü" keşfetti. Kaptan James Cook, 1769'da "ortasında bir Lagün ile oval formda bir ada" keşfetti.

Atol lagünü
Mercan resifleri yukarıya doğru büyüdükçe atoll lagünleri oluşur, resiflerin çevrelediği adalar azalır, en sonunda sadece resifler deniz seviyesinin üzerinde kalır. Saçak resiflerin kıyılarını oluşturan lagünlerin aksine, atol lagünleri genellikle bazı derin (> 20m) den uzun bölümleri vardır.

Kıyı lagünleri
Kıyı lagünleri, bariyer adalarının veya resiflerin kıyıdan gelişebileceği hafifçe eğimli kıyılarda oluşur ve deniz seviyesi kıyı boyunca karaya göre yükselir (ya deniz seviyesinde içsel bir artış ya da arazinin çökmesi nedeniyle). Kıyı lagünleri sarp veya kayalık kıyılarda oluşmaz. Deniz seviyesindeki göreceli bir düşüş, bir lagünü büyük ölçüde kuru bırakabilirken, deniz seviyesindeki bir artış, denizin bariyer adalarını ihlal etmesine veya yok etmesine ve lagünü koruyan resifleri su altında bırakabilir. Kıyı lagünleri genç ve dinamiktir ve jeolojik açıdan kısa ömürlü olabilir. Kıyı lagünleri yaygındır ve dünya kıyılarının yaklaşık yüzde 15'inde görülür. Amerika Birleşik Devletleri'nde, lagünler Doğu ve Körfez kıyılarının yüzde 75'inden fazlasında bulunur.

Kıyı lagünleri genellikle bariyer adaları arasındaki girişlerle açık okyanusa bağlanır. Girişlerin sayısı ve boyutu, yağış, buharlaşma ve tatlı su girişi lagünün doğasını etkiler. Açık okyanusla çok az veya hiç değişimi olmayan lagünler, çok az tatlı su girişi veya hiç su girişi (Güney Afrika'daki St. Lucia Gölü) yüksek buharlaşma oranları yüksek oranda tuzlu hale gelir. 19. yüzyılın ortalarında Florida'daki Lake Worth Lagünü gibi açık okyanusa bağlantısı olmayan önemli miktarda tatlı su girişi olan lagünler tamamen taze olur. Öte yandan, Wadden Denizi gibi birçok geniş girişe sahip lagünlerin güçlü gelgit akımları ve karışımı vardır. Kıyı lagünleri, akan nehirlerden, lagünün kıyılarından akıntıdan ve gelgit tarafından lagüne giriş yoluyla tortulardan taşınan tortulardan tortu biriktirme eğilimindedir. Fırtına dalgaları bariyer adalarını yıkadığında zaman zaman büyük miktarlarda tortu birikebilir. Mangrovlar ve bataklık bitkileri bir lagünde tortu birikimini kolaylaştırabilir. Bentik organizmalar tortuları stabilize edebilir veya dengesini bozabilir.

Ayrıca bakınız

 Haliç
 Kıyı boyu sürüklenme
 Sediment taşınması

Kaynakça

Dış kuvvetlerin etkisiyle oluşmuş yerşekilleri
Set gölleri

Lagün


Mark Allen Olberding (nacido el  en Melrose, Minnesota) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó once temporadas en la NBA, una en la ABA y otra más en la liga italiana. Con 2,03 metros de estatura, jugaba en la posición de ala-pívot.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó una única temporada con los Golden Gophers de la Universidad de Minnesota, en la que promedió 16,0 puntos por partido. Fue elegido MVP de su equipo.

Profesional
Fue elegido en el Draft de la ABA por San Antonio Spurs, pero fue traspasado a San Diego Sails, que había contratado como entrenador a Bill Musselman, que dirigió a Olberding en Minnesota. Pero tras 11 partidos en los que promedió 15,3 puntos y 9,5 rebotes, la franquicia quebró, realizándose un draft de dispersión, siendo asignado a los Spurs.

En el equipo tejano, que contaba con Larry Kenon y Billy Paultz que podían jugar en su misma posición, contó con menos minutos de juego, pero a pesar de ello realizó una destacada temporada, siendo incluido en el mejor quinteto de rookies de la ABA.

Al año siguiente la ABA desapareció, y el equipo se integró en la NBA, y Olberding jugó allí 6 temporadas más, casi siempre como sexto hombre, siendo la más destacada de todas la 1981-82, en la que promedió 13,8 puntos, 6,5 rebotes y 3,0 asistencias por partido. En esas últimas temporadas en San Antonio se unió a jugadores como George Johnson, Dave Corzine, Kevin Restani, Paul Griffin y Reggie Johnson, siendo conocidos en la década de los 80 como los "Bruise Brothers" por su estilo físico de juego.

Antes del comienzo de la temporada 1982-83, fue traspasado junto con Dave Corzine a Chicago Bulls a cambio de Artis Gilmore, donde jugó una temporada en la que promedió 8,7 puntos y 4,5 rebotes por partido. al año siguiente fue traspasado, junto con los derechos sobre Larry Micheaux a los Kansas City Kings, a cambio de los derechos sobre Ennis Whatley y Chris McNealy, además de una futura segunda ronda del draft.

En los Kings jugó 4 temporadas, las dos últimas ya en la ciudad de Sacramento, tres de ellas como titular, siendo relegado al banquillo en la temporada 1986-87, en la que apenas promedió 3,3 puntos y 3,4 rebotes por partido.

Tras acabar contrato, alargó su carrera un año más jugando en la Benetton Treviso de la liga italiana, en la que promedió 14,7 puntos y 7,1 rebotes por partido.

Estadísticas de su carrera en la NBA y la ABA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

Baloncestistas de Minnesota
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de la ABA
Baloncestistas estadounidenses de la Lega Basket Serie A
Baloncestistas de los Minnesota Golden Gophers
Baloncestistas de los San Diego Sails
Baloncestistas de los San Antonio Spurs
Baloncestistas de los Chicago Bulls
Baloncestistas de los Kansas City Kings
Baloncestistas de los Sacramento Kings
Baloncestistas del Pallacanestro Treviso

Mark Olberding


කපුරැල්ල උණුදිය උල්පත ශ්‍රී ලංකාවේ උණුදිය උල්පත් අතුරින් උෂ්ණත්වය වැඩිම උණුදිය උල්පත ලෙස සැළකේ. උල්පත මගින් මුදාහරින ජලයෙහි උෂ්ණත්වය 55-56°C අතර විචලනය වේ.

පිහිටීම
චෙන්කලඩි-පදියතලාව මාර්ගයේ මහඔය 69 හන්දියෙන් හැරී, කපුරැල්ල උණුදිය උල්පත් වෙත පිවිසිය හැකි වේ.

මේවාද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ උණුදිය උල්පත්

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ උණුදිය උල්පත්

කපුරැල්ල උණුදිය උල්පත්


Gümülcine (Yunanca: Κομοτηνή Komotini), Yunanistan'ın Trakya bölgesinde (Batı Trakya), Rodopi (Rodop) ilinin (nomos) merkezi ve önemli miktarda bir Türk nüfusun yaşadığı bir şehirdir. Şehrin 2011 yılı itibarıyla nüfusu 66.919'dur.

Edirne Vilayet Matbaası Müdürü Şevket Dağdeviren'in yazdığı 1892 tarihli salnameye göre;

Gümülcine sancağının kazası olan Gümülcine kasabasının 32 mahallesi içinde 2451 hane olup kasaba nüfusu 11.261'dir, 149 köyü ile beraber nüfusu 49.029'dur. Zahire, kabak çekirdeği, koyun derisi, badem ve ipek ticareti yapılır. Kasaba içinde 2 un fabrikası, 3 kiremit fabrikası, hükûmet konağı, hapishane, telgrafhane, belediye binası, rüştiye okulu, Gureba hastanesi, 10 cami, 15 mescit, 9 okul, 9 medrese, 3 tekke, 3 kilise, 1 havra, 156 çeşme, 12 köprü, 5 şadırvan, 20 kabristan, 20 türbe, 65 su terazisi, 1 imaret, 1 külhanlı bir de hamam vardır.

Gümülcine 1361 yılında Osmanlı topraklarına katılmış, 1913 yılında Bükreş Antlaşması ile Bulgaristan'a bırakılmış, 1920 yılında imzalanan San Remo Antlaşması sonucunda ise tüm Batı Trakya ile birlikte Yunanistan'a dahil edilmiştir. 1920 yılı itibarıyla nüfusun büyük çoğunluğunu oluşturan Türkler, bugün Gümülcine nüfusunun yaklaşık %40'ını oluşturmaktadır.

Gümülcine'de bulunan Türk mahalleleri
 Kalkanca
 Harmanlık
 Kırmahalle
 Mastanlı
 Yenimahalle
 Yenicemahalle
 Çayüstü
 Serdarmahalle
 Tabakhane Mahallesi (Tabağna)
 Hamam Mahallesi
 Kumara
 Kozluköy Mahallesi
 Poşpoş Mahallesi
 Yarımçınar
 Bağlar Mahallesi
 Alankuyu
 Arifhane Mahallesi
 Şehreküstü Mahallesi

Gümülcine şehrine bağlı yerleşim birimleri

 Gümülcine (Κοmotini)
Küçük Doğanca (Mıkro Doukato)
Büyük Doğanca (Mega Doukato)
Nuhçalı (Glyfada)
 Uysallı (İsalon)
 Kardere (Drimi)
 Ircan (Arisvi)
 Karacaoglan (Aratos)
 Büyük Müsellim (Mega Pisto)
 Yukarı Aralıkburun (Ano Mitika)
 Yukarı Adadere (Ano Megali Ada)
 İricanhisar (Gratini)
 Kalkanca (İfestos)
 Kafkasköy (Thriloriyo)
 Yabacıklı (Yamboli)
 Salmanlı (Salmoni)
 Hasköy (İtea - Hatisiyon)
 Kargılısarıca (Kalamokastro)
 Kalfa (Kalha)
 Kozluköy (Karidya)
 Küçükköy (Kozmiyo)
 Aşağı Adadere (Kato Megali)
 Tuzcuköy (Kikidiyo)
 Büyük Sungurlu (Mega Kranovuniyo)
 Adadere (Megali Ada)
 Kurtbeyli (Mesohori)
 Küçük Adaören (Mikri Ada)
 Küçük Sungurlu (Mikro Kranovuniyo)
 Aralıkburun (Mitika)
 Yanıkköy (Nimfea)
 Dereköy (Pandrosso)
 Murhan (Paradimi)
 Killik (Roditis)
 Sarancına (Sarakini)
 Demircili (Siderades)
 Baraklı (Stilariyo)
 Semetli (Simvola)
 Bulduklu (Tihiro)
 Çuhacılar (İfande)
 Yahyabeyli (Amaranta)
Seymen (Filakas)
 Ballahor (Vragia)
 Kalenderköy (Kalindirio)
 Aşağı Sirkelli (Filira)
 Yukarı Sirkeli (Agra)
 Satıköy (Lambro)
 Dundarlı (Drosia)
 Yeniköy (Skiada)
 Domruköy (Dokos)
 Değirmendere (Darmeni)
 Taşkınlar (Kinira)
 Payamlar (Plagia)
 Bulatköy (Asomatos)
 Haci Ören (Ano Virsini)
 Musacık (Mirtiski)
 Hemetli (Organi)
 Koz Dere (Drania)
 Gerdeme (Kardamos)
 Keziren (Kimi)
 Kuvanlık (Kovalo)
 Çalabı  (Smigada)
 Eşekçili (Thamna)
 Gebecili (Rizoma)
 Ayazma (Agiasma)
 Yuvacılı (Folea)
 Sendelli (Dimi)
 Menetler (Skaloma)
 Basirliköy (Passos)
 Kuzuren (Kato Virsini)
 Kozlukebir (Arriana)
 Sinirdere (Nevra)
 Kurcali (Lykio)
 Kücük Müsellim (Mikro Pisto)
 Çepelli (Mishos)
 Kayrak (Ardia)
 Çelebiköy (Arhontika)
 Lefeciler (Lofario)
 Makıf (Vakos)
 Muratlı (Mirana)

Not

Yunanistan'daki şehirler
Rodop (il)

Gümülcine


Arif Susam (d. 1956, Elazığ), Türk taverna müziği şarkıcısıdır. Ayrıca orkestra şefliği de yapmıştır. 8 yıl klasik batı müziği eğitimi almıştır. Bir ekol yarattığını düşünenler bulunur. Albümlerinin neredeyse tamamı canlı kayıttır ve canlı performans atmosferini yansıtır. Şarkılarının arasında konuşması ile ünlüdür. Emirgan Köşem Restaurant'ta 14 yıl aralıksız sahne almıştır.

İstanbul Konservatuvarı Klasik Batı müziği eğitimi almıştır. Askerliğini Yeniköy Orduevi'nde orkestra şefi olarak yapmıştır. 1982 yılında Tarabya'da sahne almaya başlamıştır. 1984'te ilk albümü olan Efsane Aşkı çıkarmıştır. Ayrıca Cengiz Kurtoğlu'yla birlikte Şahin Özer plakçılığın ilk sanatçılarındandır. 1986 yılında çıkarmış olduğu Tavernada Yıldönümü adlı kaseti Türkiye'de 1,5 milyonun üzerinde bir satışa ulaşmıştır. O yıllara Arif Susam'ın altın yılları denilebilir.

Arif Susam Emirgan Köşem Bistro'da aralıksız 14 yıl sahne almıştır. 5 yıl kadar Kumkapı Kordon Restaurant'ta sahne almıştır.

Albümleri
 Efsane Aşk (1984)
 Kara Kara (1985)
 Tavernada Yıldönümü (1986)
 Kararsız Gönlüm (1987, 2002'de yeniden basıldı)
 Kader Utansın (1988)
 En Büyük Cimbom - Şampiyonluk Gecemiz (Cengiz Kurtoğlu ve Mehmet Yüktaşır'la birlikte) (1988)
 O Kadın İçin (1988, 2002'de yeniden basıldı)
 Hasreti Kutluyorum (1989, 2002'de yeniden basıldı)
 Salimin Tavernasında Krallar El Ele (1989)
 Evliler De Sevebilir - Hasret Olmasın (1990)
 Beni Düşün (1991)
 Sevenler İçin (1992)
 Boncuk Gözlüm (1993)
 Unutulmuyor (1994)
 İşte Yeniden - Çılgınım (1996)
 Sakın Unutma (1998)
 Aşkımız Bitmesin (1999)
 Ölümsüz Sevdim (2011)
 Best Of Arif Susam  (2020)

Filmleri
 Kader Utansın (1987)
 Hatıram Olsun (1988)
 Herşeyi Bitirdik (1990)
 Benimi Buldun (1990)
 Veda Gecesi (2000)

Dış bağlantılar
 Arif Susam albümleri
 Resmi Web Sitesi* Resmi Facebook Sayfası
 Resmi Twitter Sayfası

1956 doğumlular
Taverna müziği
Sindoma Müzik sanatçıları
Şahin Özer Müzik sanatçıları
Yaşayan insanlar
2010'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
1980'lerin şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Poll Production sanatçıları
20. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
21. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar

Arif Susam


Pârjoale moldovenești sunt un fel de chiftele, fiind o specialitate românească din regiunea geografică Moldova. Cărnii tocate i se adaugă cartofi, morcovi, usturoi și verdețuri, în primul rând mărar. Rețeta diferă minimal, dependent de regiune.

Ingrediente
Pentru prepararea pârjoalelor este nevoie de o jumătate de kilogram de carne tocată (vită, porc sau mixtă), ceapă, după plăcere usturoi, o bucată de morcov, un cartof, o felie de pâine albă, un ou, verdeață tocată (pătrunjel, mărar, leuștean), sare, piper negru, pesmet pentru tăvălit și untură (ulei sau grăsime de porc).

Rețeta pârjoalelor moldovenești diferă adesea ușor. Variațiile în pregătirea lor se referă însă mereu la compoziția verdețurilor adăugate. După Sanda Marin se poate adăuga și carne de miel.

Preparare
Carnea se amestecă bine cu oul, un cartof și un morcov crud, ambii rași și bine storși, cu franzela muiată în lapte sau bulion de carne și stoarsă (sau pesmet), cu ceapa, tăiată mărunt și prăjită în puțin ulei precum cu verdețurile tocate fin și condimentele.  Se modelează perișoare în formă de bilă care se tăvălesc prin pesmet (nu prin faină) și se turtesc, până capătă o formă lunguiață și mari cât palma, cu o grosime de aproximativ 2 cm. Apoi se pune untdelemn sau untură într-o tigaie la foc și când este încinsă, se prăjesc pârjoalele pe o parte și pe alta aproximativ 10 minute.

Mod de servire

Pârjoalele se pot servi reci cu murături, în special cu ardei iuți și pâine sau calde cu orice garnitură de legume, cu salată de cartofi, cu fasole bătută, varză călită, piure de spanac sau urzici, cu sos de măcriș sau de roșii.

Note

Legături externe
 Prepararea pârjoalelor moldovenești (a uitat morcovul)

Vezi și
 Pârjoală

Bucătăria românească
Mâncăruri românești
Bucătăria moldovenească

Pârjoale moldovenești


Božidar Puretić (Bjelovar, 8. listopada 1921. – Zagreb, 30. rujna 1971.), hrvatski liječnik pedijatar

Životopis
Rođen u Bjelovaru. Poslije rat završio studij medicine u Zagrebu. Pedijatriju specijalizirao 1952. godine. Radio u zagrebačkoj Klinici za dječje bolesti. Osnovao je i vodio Dojenački odjel. Predavao na Medicinskom fakultetu.

Područje njegova znanstvena interesa bila je biologija i patologija dojenačke dobi. Osobito se bavio poremećajima prehrane i bolestima dišnih organa.

Pisao o stafilokoknim infekcijama na dječjim odjelima, tuberkulozi, tuberkuloznom meningitisu, Sturge-Weberovu sindromu, poremećajima prehrane i dr., a članke objavio u Zdravstvenim novinama, Jugoslavenskoj pedijatriji, Liječničkom vjesniku, The British Journal of Dermatology, Radovima Medicinskog fakulteta u Zagrebu, Annales paediatrici. International review of pediatrics, Tuberkulozi i dr.

Svjetskoj je medicinskoj znanosti pridonio definiranjem jednog sindroma. Sa suprugom Štefanijom Puretić (1922. – 2015.), dječjom dermatologinjom, definirao je taj sindrom, sindrom mezenhimne displazije, syndroma Puretić.

Izvori

Vanjske poveznice
 Sjećanje
National Center for Biotechnology Information PubMed: Puretic B
PubMed - NCBI Juvenile hyaline fibromatosis (Murray-Puretic-Drescher syndrome)  oral and systemic findings in siblings
PubMed - NCBI Puretić syndrome--gingival fibromatosis with hyaline fibromas

Hrvatski liječnici
Životopisi, Bjelovar
Životopisi, Zagreb
Pedijatri

Božidar Puretić


Les Autels-Saint-Bazile () is a former commune in the Calvados department in the Normandy region of north-western France. On 1 January 2016, it was merged into the new commune of Livarot-Pays-d'Auge.

Geography
Les Autels-Saint-Bazile is located some 45 km south-east of Caen and 28 km south-west of Lisieux. The eastern and southern border of the commune is the departmental border between Calvados and Orne. Access to the commune is by the D38 road from Heurtevent in the north which forms part of the northern border before crossing the commune and passing through the village continuing to the south. The D155 comes from the north and passes down the north-eastern side of the commune before continuing south to Le Renouard. The D38A goes east from the village to connect with the D155. The D111 also passes south through the western extension of the commune. The commune is mixed forest and farmland.

The Monne river forms the eastern border of the commune as it flows north-east to join the Vie north of La Brévière. An unnamed stream rises in the centre of the commune and flows east to join the Monne. The Aubette forms the western border  of the western extension of the commune. The Ruisseau de Clermont rises in the west of the commune and flows north to join the Aubette.

Administration

List of Successive Mayors

Demography
In 2017 the delegated commune had 50 inhabitants.

Culture and heritage

Religious heritage

The Parish Church of Saint Basile contains two items that are registered as historical objects:
A Consecrated water bowl with water-sprinkler (17th century)
A Statue: Virgin and child (15th century)

See also
Communes of the Calvados department

References

External links
Les Authels and St. Bazile on the 1750 Cassini Map

Former communes of Calvados (department)
Populated places disestablished in 2016

Les Autels-Saint-Bazile


Le raïon de Tosno (en ) est une subdivision administrative de l'oblast de Léningrad, dans le nord-ouest de la Russie. Son centre administratif est la ville de Tosno.

Géographie
Le raïon couvre une superficie de .

Il est situé au sud-ouest de l'oblast et borde le raïon de Kirovsk au nord, le raïon de Kirichi à l'est, le raïon de Tchoudovo de l'oblast de Novgorod au sud-est, le raïon de Novgorod de l'oblast de Novgorod au sud, le raïon de Louga au sud-ouest, le raïon de Gatchina à l'ouest, ainsi que le district de Pouchkine et le district de Kolpino de la ville de Saint-Pétersbourg au nord-ouest.

Subdivisions

Population
Recensements (*) ou estimations de la population :

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Articles connexes

Raïon de Tosno

Raïon de Tosno


Čudnić lijeva je pritoka rijeke Vrbanje. Izvor, koji se nalazi 1180 metara iznad nadmorske visine, na šumovitim je i strmim padinama Omorike (1243 m) - Glavica (1163 m). Teče između istoimenog sela (Čudnić) i sela Panići i u nju se ulijeva u selu Kruševo Brdo (ispod Arapova brijega), na 612 m nadmorske visine.

Čudnić Izvire na onom dijelu jugoistočnih padina podvlašićkog gorja iznad kojeg protječu Ilomska i njene pritoke, tj. na razvođu s Kovačevića potokom i Ćorkovcem. Vodotok je vrlo strm i brz; u lokalnom stanovništvu je ustaljeno uvjerenje da se u njega "prelijeva" i dio voda sliva Ilomske. Šezdesetih godina 20. vijeka, na Čudniću su bile četiri vodenice.

Izvori

Rijeke u Bosni i Hercegovini
Pritoke Vrbanje

Čudnić


Saturnino López Novoa (29 de novembro de 1830 - 12 de março de 1905) foi um padre católico romano espanhol e co-fundador das Hermanitas de los Ancianos Desamparados que ele estabeleceu com Santa Teresa de Jesús Jornet e Ibars. Ele viveu com sua tia desde a infância e depois de ser ordenado sacerdote serviu seu tio que havia sido nomeado bispo da diocese de Huesca. Novoa serviu seu tio como seu assessor até que este morreu em Roma durante o Concílio Vaticano I, no qual Novoa serviu como consultor teológico de seu tio. Ele continuou a ministrar aos pobres e doentes após a morte de seu tio e começou a estabelecer novas casas e instalações para sua congregação religiosa.

O processo de beatificação de Novoa foi solicitado desde sua morte, pois as pessoas em Huesca e Barbastro passaram a reverenciá-lo como um santo. O processo não foi lançado até a década de 1990, quando ele recebeu o título de Servo de Deus. A causa culminou em meados de 2014, depois que o Papa Francisco reconheceu sua virtude heroica e o intitulou Venerável.

Vida
Saturnino López Novoa nasceu em Siguença em Guadalaxara em 29 de novembro de 1830 às 9h00 como o primeiro de três filhos de Julián López Muñoz e Ildefonsa Novoa Bueno (1802-1835). Seus dois irmãos que o seguiram foram Silverio (n. 1832) e Justa. Novoa foi batizado em 30 de novembro e nomeado em homenagem a São Saturnino. Sua mãe morreu em 1835 quando ele tinha cinco anos depois que ela deu à luz Justa, que morreu pouco mais de duas semanas depois. Uma prima dele era María Magro Novoa.

Seu pai Julián desejava ser padre a ponto de receber a tonsura e fazer seus estudos filosóficos. Mas ele decidiu fazer música e trabalhar com o coro da catedral antes de sua ordenação, embora em 1827 tenha abandonado sua intenção de se tornar padre e decidiu se casar.

Foi depois da morte de sua mãe que ele foi para Berlanga de Duero onde viveu com sua tia materna Manuela (nascida em 1771 em Las Inviernas). Acompanhava Manuela na visita aos pobres e na distribuição do pão que ela fazia em casa para eles. Sua tia era casada e tinha onze filhos que morreram todos bebês ou crianças; seu marido Juan de Dios Gil (tio de Novoa) era sapateiro. Em 1838, ele e sua tia se mudaram para morar com o tio de Novoa, Basilio Gil i Bueno, que havia sido ordenado sacerdote em 1835. No outono de 1838 começou seus estudos em latim sob o cônego Miguel Ormazábal e foi logo depois disso que seu pai se casou novamente em 1840 com Antonia Arauzo (seu filho Guillermo nasceu em 1841). Foi por volta de 1840 que recebeu a Primeira Comunhão e a Confirmação. Seu pai também trabalhava no conselho local, mas foi demitido e assim conseguiu uma loja para fornecer renda para seu filho recém-nascido e esposa.

Iniciou seus estudos eclesiais em 1842 e pôde assumir a batina pela primeira vez após a obtenção de uma bolsa de estudos em 28 de setembro de 1846. Novoa recebeu a tonsura ao lado de seu irmão Silverio em Sigüenza em 21 de junho de 1848, enquanto sua tia Manuela morreu em 25 de janeiro de 1849, mas ele não ouviu essa notícia até menos de uma semana depois. Ele terminou seus estudos eclesiais (que incluíam grego) em 1852, mas não pôde ser ordenado naquela época, pois não havia atingido a idade canônica nem havia recebido uma dispensa para tal. Em 12 de março de 1853, ele recebeu as ordens menores, sendo feito subdiácono em 3 de março de 1854 e depois diácono em 2 de junho. Novoa recebeu sua ordenação ao sacerdócio em 22 de setembro de 1854 (recebendo essas três ordenações do bispo de Huesca Pedro de Zarandía i Endara desde que o bispo de Barbastro estava doente) e celebrou sua primeira Missa em outubro nos arredores de Barbastro em um santuário mariano.

Em setembro de 1856 assistiu à primeira missa de seu irmão Silverio em sua terra natal, mas teve que voltar alguns meses depois para o funeral de seu pai. Em junho de 1857, em Toledo, fez seu exame de mestrado em estudos teológicos e, no final de agosto de 1861, estava novamente em Toledo para um exame de doutorado, realizado em latim sobre o tema "De Deo uno". Seu tio Basilio Gil i Bueno tornou-se bispo de Huesca em 23 de dezembro de 1861 e nomeou Novoa como seu assessor particular para ajudá-lo a administrar os assuntos diocesanos; Novoa tinha sentimentos contraditórios sobre isso desde que passou a amar Barbastro e não desejava partir para Huesca. Novoa esteve presente para a consagração episcopal de seu tio em 27 de abril de 1862 e sua instalação em 1 de junho. Foi no dia 15 de junho que foi incardinado na diocese de Huesca e para celebrar deu esmolas aos pobres.

Em 1860, seu meio-irmão Guillermo iniciou os estudos eclesiais após a morte de sua esposa e ele seria ordenado sacerdote em 1864. Não foi muito depois disso, em 1865, que seu irmão Silverio morreu. A Revolução Gloriosa espanhola viu Novoa e seu tio se exilarem de Huesca e esse exílio durou de 6 de outubro de 1868 a 13 de setembro de 1869; a dupla recebeu uma recepção triunfante em seu retorno quando a crise diminuiu na região. Ele ajudou seu tio como consultor teológico durante o Concílio Vaticano I em Roma, durante o qual seu tio morreu em 12 de fevereiro de 1870; a saúde de seu tio era frágil, mas o bispo insistira em comparecer ao Concílio. A dupla chegou a Roma em 27 de novembro de 1869 antes do previsto, então decidiu visitar as principais basílicas e as relíquias de São Lourenço. Após a morte de seu tio veio mais desgosto para Novoa: sua sobrinha Saturnina (b. 1860 e cujo pai era Guillermo) morreu em 1880, enquanto seu pai morreu em 1882. Em 25 de dezembro de 1882, ele adotou o bebê Francisco Olivan Palacin (nascido em 14 de dezembro) depois que sua mãe morreu em 20 de dezembro. Ele contratou uma enfermeira para cuidar da criança, mas o batizou e depois o confirmou quando ele completou cinco anos. Os serviços da enfermeira cessaram na véspera de Natal de 1884, mas ele mesmo continuou a criar a criança como se fosse sua. Ele também deu à criança sua Primeira Comunhão em dezembro de 1891, enquanto essa criança nas décadas seguintes migraria para o México, onde se casou e estudou medicina.

Novoa fundou várias confrarias religiosas em Huesca. Ele co-fundou sua congregação religiosa ao lado de sua amiga Santa Teresa Jornet Ibars em 27 de janeiro de 1873 com a primeira casa sendo estabelecida em Barbastro. Em 1885 foi condecorado com a Cruz da Ordem Civil da Beneficência em reconhecimento por seus extensos esforços humanitários em uma epidemia de cólera que atingiu Huesca. Novoa recebeu a aprovação papal do Papa Leão XIII para sua ordem em 24 de agosto de 1887, mas não recebeu notícias até setembro. Foi uma década depois, em 30 de agosto de 1897, que ele presidiu o funeral de sua amiga Jornet, que havia morrido após um período de problemas de saúde.

Em fevereiro de 1903, organizou seus arquivos pessoais e completou seu último testamento, que assinou em 25 de março, sabendo que sua saúde estava piorando gradualmente. No final do verão, sentiu-se um pouco melhor e descobriu que podia fazer caminhadas curtas e responder a correspondências. Ele sofria de dores nas costas que o obrigaram a dormir em julho e pôde retomar a celebração da missa em 23 de julho, quando rezou uma pela alma do Papa Leão XIII após a morte deste. Ele não deixou sua casa muito depois disso, mas na véspera de Natal em 1904 sua condição piorou devido a ter contraído pneumonia. Ele celebrou sua missa final em 23 de fevereiro de 1905, após a qual sua condição o manteve confinado em sua cama, da qual ele descobriu que não podia sair. No dia 11 de março ele recebeu o Viático e depois recebeu a Unção dos Enfermos naquela noite em estado de lucidez enquanto sofria de grande dor. Novoa morreu de pneumonia às 5h do dia 12 de março. Seus restos mortais foram exumados em 6 de maio de 1912 e transferidos para a casa-mãe da ordem e depois enterrados em uma área diferente na casa- mãe em 25 de agosto de 1913.

Processo de beatificação
O processo de beatificação iniciado depois que o fórum do processo diocesano foi transferido em 21 de novembro de 1997 da diocese de Huesca para a arquidiocese de Valência, onde o processo foi iniciado em 7 de novembro de 1998; esta investigação foi concluída em 2 de abril de 2000, enquanto também a Congregação para as Causas dos Santos emitiu o decreto " nihil obstat " (sem objeções à causa) e intitulou Novoa como Servo de Deus. A CCS validou o processo em 23 de novembro de 2001 como tendo cumprido as suas normas de condução de causas e em 2011 e em 2012 recebeu as duas partes do dossiê oficial da Positio. Este dossiê continha todas as evidências relevantes compiladas durante o processo diocesano que atestariam a santidade de Novoa.

Consultores históricos avaliaram e aprovaram a causa em 21 de junho de 2011, enquanto nove teólogos manifestaram sua aprovação à causa em 11 de junho de 2013. Os membros do cardeal e bispo da CCS também aprovaram a causa em 17 de junho de 2014, enquanto em 8 de julho ele foi intitulado Venerável depois que o Papa Francisco emitiu um decreto reconhecendo a vida de virtude heroica de Novoa.

A atual postuladora desta causa é a Dra. Silvia Mónica Correale.

Referências

Ligações externas

 Hagiography Circle
 Official website

Padres católicos da Espanha
Fundadores de ordens religiosas
Espanhóis do século XX
Espanhóis do século XIX
Mortos em 1905
Nascidos em 1830

Saturnino López Novoa


ISO 3166-2:CO is the entry for Colombia in ISO 3166-2, part of the ISO 3166 standard published by the International Organization for Standardization (ISO), which defines codes for the names of the principal subdivisions (e.g., provinces, states or departments) of all countries coded in ISO 3166-1.

Currently for Colombia, ISO 3166-2 codes are defined for 1 capital district and 32 departments. The capital district of Bogotá has special status equal to the departments.

Each code consists of two parts, separated by a hyphen. The first part is , the ISO 3166-1 alpha-2 code of Colombia. The second part is either of the following:
 two letters: capital district
 three letters: departments

Current codes
Subdivision names are listed as in the ISO 3166-2 standard published by the ISO 3166 Maintenance Agency (ISO 3166/MA).

Subdivision names are sorted in traditional Spanish alphabetical order: a-c, ch, d-l, ll, m-n, ñ, o-z.

Click on the button in the header to sort each column.

Changes
The following changes to the entry have been announced by the ISO 3166/MA since the first publication of ISO 3166-2 in 1998. ISO stopped issuing newsletters in 2013.

See also
 Subdivisions of Colombia
 FIPS region codes of Colombia
 Neighbouring countries: BR, EC, PA, PE, VE

External links
 ISO Online Browsing Platform: CO
 Departments of Colombia, Statoids.com

2:CO
ISO 3166-2
Colombia geography-related lists

ISO 3166-2:CO


Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti (RSFSC) (Rusça: Росси́йская Сове́тская Федерати́вная Социалисти́ческая Респу́блика; Rossiyskaya Sovetskaya Federativnaya Sotsialistiçeskaya Respublika), Sovyetler Birliği'nin nüfus ve yüzölçümü bakımından en büyük ve kurucu cumhuriyetidir.

Rusya Federatif Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti 7 Kasım 1917'de Ekim Devrimi ile kuruldu. 30 Aralık 1922'de Rusya Federatif Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin, Belarus SSC, Ukrayna SSC, Orta Asya ve Kafkas cumhuriyetleriyle birleşmesiyle de Sovyetler Birliği resmen kuruldu. 12 Aralık 1991 tarihinde yerine  kurulan Rusya'nın yasal varisidir.

Tarih
1917 tarihli Şubat Devrimi ile Rus İmparatorluğu sona erdi. Sovyet rejiminin kurulmasından sonra, İşçi, Köylü ve Asker Sovyetleri Ocak 1918'de III. Tüm-Rusya Sovyetler Kongresi'nde, Rusya Federatif Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti (RFSSC)'nin (1917-1991) kurulduğunu ilan etti.
1917 Ekim Devrimi'nden sonra Temmuz 1918'de, Sovyet V. Kongresi, RSFSC'nin ilk anayasasını onayladı. İç Savaş yıllarında (1918-1922) ve sonrasında, RSFSC sınırlarında birtakım özerk cumhuriyetler kuruldu: Türkistan (1918), Başkır (1919), Tatar (1920), Karelya (1923), Dağıstan (1921) ve Yakut (1923). Aynı zamanda özerk bölgeler de kuruldu. 30 Aralık 1922'de, SSCB Sovyetleri I. Kongresi'nde Sovyetler Birliği'nin kurulması karara bağlandı. Bu karara göre SSCB, ulusların kendi yazgılarını özgürce belirleme ilkesine dayanarak oluşturulmuş, "çok uluslu federal ve birleşmiş bir devlet"'ti. Yeni federasyon, İç Savaş'ın ardından yeniden kazanılan toprakları da içermekteydi(Türkistan, Batı Sibirya gibi). Ancak 1924'te Türkmenistan ve Özbekistan, RSFSC'den ayrılarak Sovyetler Birliği'ni oluşturan eşit cumhuriyetlerden olurken birçok yeni ulusal topluluk RSFSC içinde özerklik kazandı.

Nüfusun eşit olmayan biçimde dağıldığı Rusya Federasyonu'nda dört bölgesel bütün yer almaktadır: Rus ovası, Ural ve Batı Sibirya, Orta Sibirya, Doğu Sibirya. Çarlık Rusyası'nın iki tarihsel ve siyasal başkenti (Leningrad ve Moskova), bu cumhuriyetin toprakları içindedir. 1925'te RSFSC, 10 özerk sovyet sosyalist cumhuriyet ve 13 özerk bölgeden oluşmaktaydı. Bu arada 1924-1926 yılları boyunca RSFSC, üstünde daha çok Beyaz Ruslar'ın oturduğu önemli büyüklükteki toprakları Beyaz Rusya Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'ne verdi. Tüm Rusya Sovyetleri'nin XII. Kongresi'nde (Mayıs 1925) ise, SSCB Anayasası'na uygun duruma getirilen ikinci bir RSFSC Anayasası kabul edildi. 1928-1929 arasında yeni bir idari düzenleme gerçekleştirildi: idari büyüklüklerine göre Oblastlar, Kraylar ve Okruglar oluşturuldu. Şubat 1926'da Özerk Kırgız Bölgesi, Kırgız SSC'ye dönüştü. Ocak 1937'de, XVII. Kongre sırasında RSFSC'nin yeni anayasası onaylandı. Böylece RFSSC'nin anayasası SSCB'nin yeni anayasasıyla (1936) uyum sağlamış oluyordu.

O sırada RSFSC  birtakım değişiklikler sonucunda 17 özerk cumhuriyet ve 6 özerk bölgeyi içine alıyordu. Sovyet-Fin Savaşı, bu arada belirli bir değişme daha getirdi. Savaş içinde (Ağustos 1941), özerk Volga Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti kaldırıldı. Savaşın bitiminde, Batı'dan ve Uzak Doğu'dan kimi topraklar katıldı (Köninsberg bölgesi, Kuril Adaları, Güney Sahalin Adası vb). Ayrıca, 1954'te RSFSC içinde bulunan Kırım Bölgesi Ukrayna SSC'ye bağlandı: 1956'da da, Karelya-Finlandiya SSC, Karelya Özerk Cumhuriyeti'ne dönüştü.

SSCB'nin dağılmasından önce RFSSC'ye bağlı 31 özerk SSC, il ve eyalet mevcuttu. Cumhuriyete bağlı on sekiz özerk sosyalist sovyet cumhuriyeti ise şunlardı: Başkurdistan, Buryatistan, Karelya, Dağıstan, Yakutistan, Kabardino-Balkar, Kalmuk, Komi, Mari, Mordovya, Kuzey Osetya, Udmurtsiya, Tataristan, Çeçen-İnguş, Çuvaş ve Tuva Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri.

Yönetim
Her federe cumhuriyet kendi anayasasına ve "isterse RSFSC'den ayrılma" hakkına sahipti. Hepsinin federal devletin siyasal organlarına benzer organları vardı. Ayrıca, cumhuriyetler kendine özgü başka yönetim birimlerine de sahipti.

Ekonomi
RSFSC'nin ana çekirdeğini oluşturan Moskova havzasında, Sovyet sanayi üretiminin üçte biri üretilmekteydi. Ancak, ham madde ve enerji kaynakları bu bölgede bulunmazdı. Büyük ırmaklar, hidroelektrik enerji üretiminin yoğunlaştığı havzalar olmuşlardı. Buna karşılık demir-çelik, makine (otomotiv) kimya ve dokuma sanayileri de, Moskova havzasında yer almıştı. Leningrad, SSCB'nin en büyük liman kentiydi. Urallar, Sovyet sanayisinde önemli yer tutardı. Bu da, Batı Sibirya'nın kalkınmasını olanaklı kılmıştı. Doğu Sibirya ve Güney Sibirya ise 1970'lerde petrol ve doğalgaz yataklarının bulunmasıyla kalkındı.

Demografi
Sovyetler Birliği'nde 1991'de yapılan son nüfus sayımında Rusya Federatif Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin nüfusu yaklaşık olarak 147 milyon tespit edilmiştir. Bu da Sovyetler Birliği'ndeki toplam nüfusun yaklaşık olarak %51'ine denk gelmektedir. Rusya SFSC'de bu dönemdeki en kalabalık etnik gruplar şunlardır:

¹ Nüfus ve yüzdeler

² Nüfus

Rusya SFSC'deki Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri
 Başkurt ÖSSC
 Buryat ÖSSC
 Dağıstan ÖSSC
 Yakut ÖSSC
 Kabardey-Balkar ÖSSC
 Kalmık ÖSSC
 Karelya ÖSSC
 Komi ÖSSC
 Mari ÖSSC
 Mordov ÖSSC
 Kuzey Oset ÖSSC
 Udmurt ÖSSC
 Tatar ÖSSC
 Çeçen İnguş ÖSSC
 Çuvaş ÖSSC
 Tuva ÖSSC

Kaynakça

Totaliter devletler


An Aponogeton vanbruggenii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Barre Hellquist ngan Surrey Wilfrid Laurance Jacobs. An Aponogeton vanbruggenii in nahilalakip ha genus nga Aponogeton, ngan familia nga Aponogetonaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aponogeton

Aponogeton vanbruggenii


André Gallas, né le  à Bourail et mort le  à Toulon, est un militaire et résistant français, Compagnon de la Libération. Commercial en poste en Afrique, il se rallie à la France libre en 1940 et combat en Afrique, au Proche-Orient, en Italie et en France où il est grièvement blessé. Après la guerre, il entre dans l'administration coloniale et exerce en métropole et en Afrique.

Biographie

Jeunesse et engagement

André Gallas naît le 12 juillet 1907 à Bourail en Nouvelle-Calédonie d'un père médecin dans la marine. De 1917 à 1926, il est élève du Prytanée national militaire à La Flèche. Après son baccalauréat, il devient agent commercial dans l'import-export et obtient un poste au Cameroun.

Seconde Guerre mondiale

Toujours en poste au Cameroun, il est mobilisé en 1939. Mécontent de l'armistice du 22 juin 1940, il se rallie à la France libre en même temps que la colonie le 27 août. Engagé dans les forces françaises libres, il participe à la campagne du Gabon avec la légion du Cameroun. Au début de l'année 1941, il est affecté à la  demi-brigade de légion étrangère avec laquelle il prend part à la campagne d'Érythrée puis à la campagne de Syrie en juin. Après cette dernière campagne, il suit le cours des élèves officiers à Damas et en sort aspirant avant d'être muté au bataillon de marche  (BM11). En avril 1942, le BM11 part pour la Libye où il intègre la  brigade française libre du général Cazaud. André Gallas participe à la seconde bataille d'El Alamein en septembre et novembre 1942 puis à la campagne de Tunisie en mai 1943.

Toujours avec le BM11, qui fait maintenant partie de la  division française libre ( DFL), il prend part à la campagne d'Italie à partir d'avril 1944. Le 17 mai, une violente attaque ennemie met hors de combat son capitaine et les autres officiers de son unité. Il prend alors le commandement de sa compagnie et mène le combat à son terme. Le 10 juin suivant, à Montefiascone, il est blessé à la tempe par un éclat d'obus. Sa blessure ne l'empêche pas de reprendre la lutte avec le BM11 et, le 15 août 1944, il participe au débarquement de Provence avec la  DFL. Suivant l'avancée des troupes alliées en France, il participe à la libération de la vallée du Rhône puis à la bataille des Vosges. Après avoir été promu lieutenant le 25 septembre 1944, il prend part à la bataille d'Alsace au cours de laquelle il est à nouveau blessé, le 18 janvier 1945, à Sand. Il doit alors être amputé d'une jambe et cesser les combats.

Après-guerre

Après le conflit, André Gallas entre dans l'administration coloniale. Servant d'abord au sein du ministère de la France d'outre-mer, il est ensuite envoyé en Oubangui-Chari en 1951. André Gallas meurt le 17 décembre 1956 à Toulon où il est inhumé.

Décorations

Références

Bibliographie

 .
 .
 .

Voir aussi

Articles connexes

 Ordre de la Libération
 Libération de la France

Liens externes

Élève du Prytanée national militaire
Officier des Forces françaises libres (terrestres)
Personnalité ayant servi à la Légion étrangère
Résistant français
Officier de la Légion d'honneur (date non précisée)
Compagnon de la Libération
Titulaire de la croix de guerre 1939-1945
Titulaire de la médaille de la Résistance française
Titulaire de la médaille coloniale
Naissance en juillet 1907
Naissance dans la Province Sud (Nouvelle-Calédonie)
Décès en décembre 1956
Décès à Toulon
Décès à 49 ans

André Gallas


Druga hrvatska rukometna liga za žene za sezonu 2022./23. je igrana u tri skupine - Sjever, Zapad i Jug, u kojima su ukupno nastupila 33 kluba.

Jug

 Izvori:
 hrs,hr, 2.HRL Jug - Žene
 hrs,hr, 2.HRL Jug - Žene, wayback
 ferata.hr

Sjever

 Izvori:
 hrs,hr, 2.HRL Sjever - Žene
 hrs,hr, 2.HRL Sjever - Žene, wayback
 sportalo.hr

Zapad

 Izvori:
 hrs,hr, 2.HRL Zapad - Žene
 hrs,hr, 2.HRL Zapad - Žene, wayback
 istrasport.eu

Povezani članci

Vanjske poveznice
 hrs.hr

Izvori

2022-23
ž-2

2. HRL za žene 2022./23.


An Neottia latilabra in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Evrard ngan François Gagnepain, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ined.. An Neottia latilabra in nahilalakip ha genus nga Neottia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Neottia

Neottia latilabra


O Club Atlético Banco de la Nación Argentina, também chamado de Club Banco Nación é  uma agremiação poliesportiva argentina, da cidade de Buenos Aires, com destaque para  o hóquei, rugby, judô, Caratê e voleibol indoor, entre outros.

Histórico

Fundado em 12 de outubro de 1909, pelos funcionários do  banco estatal "Banco de la Nación Argentina", o da Argentina. Nos primórdios estava localizado perto da estação Colegiales,  e em 1928 sua localização mudou para Calle Zufriategui onde está atualmente.

Rugby

O time de rugby do Banco Nación  conquistou os títulos do Torneio URBA (Unión de Rugby de Buenos Aires) nos anos de 1986 e 1989, entre outros torneios. No clube atuou Hugo Porta que capitaneou seleção nacional e esteve no clube toda sua carreira, além dele defendeu o time Fabián Turnes, Pablo "Hacha" Dinisio, Fabio "Aguja" Gómez e Adolfo Capelletti. Em 14 de julho de 1990, o elenco do clube derrotou a seleção da Inglaterra com uma vitória impressionante por 29 a 21, sendo o único clube de rugby a vencer a seleção inglesa no mundo, além de ser único clube argentino  que derrotou duas seleções, tendo realizado isso em 1989 diante da seleção canadense por 21 a 9.

Em 2006, fruto desses anos gloriosos, o Banco foi eleito "Melhor Equipa de Clubes de todos os tempos", numa shortlist que partilhou com as equipas do Pucará (1944/1952) e do SIC (1977/1988).Em 2010, o time foi rebaixado para a segunda divisão, junto com o Club de Pueyrredón. Em novembro de 2011, derrotou o Hurlingham Club por 31 a 28 para se tornar o campeão da divisão. Foi campeão da única edição da Taça Libertadores de Rugby. A categoria 71 conquistou um Campeonato Juvenil da URBA e a 74 foi bicampeã (uma vez junto com a 73), sendo chamado de Los Champions.

Vale destacar que ambos os títulos foram compartilhados, em 1990 com Alumni e Belgrano Athletic e em 1995 com San Cirano. A categoria 74 nunca perdeu a nível internacional, ostentando uma invencibilidade de 21 partidas entre as seleções A e B, com 19 vitórias e 2 empates em suas passagens pelo Uruguai, Chile, Austrália e Nova Zelândia, tendo também enfrentado a Seleção Uruguaia como local.Ele voltou à Primeira Divisão em 1993 até 2010, quando foi rebaixado novamente. Depois de jogar no Grupo I em 2015 e 2016, com a reestruturação da URBA, está na "A" desde 2017.

Caratê

Em 1989, o torneio sul-americano de caratê estilo Uechi-Ryu foi realizado no Club Atlético Platense. O Club Banco Nación conquistou o título de campeão contra concorrentes do Brasil, Chile e outros países. Em 1990, no microestádio do River Plate, também conquistou o primeiro lugar no Torneio Nacional de Caratê, em diversas categorias, competindo com representantes de todo o país e de diferentes escolas de caratê.

Judô

Entre os judocas que representaram o clube, está a judoda olímpica Carolina Mariani.

Hóquei em grama

Atletas como Agostina Alonso e Pilar Campoy vestiram as cores do clube.

Voleibol

O departamento de vôlei feminino, sagrou-se tricampeã da Liga Nacional (2007-08, 2008-09 e 2009-10), alcançou vários vice-campeonatos na liga e torneios da federação metropolitana de vôlei de Buenos Aires. Em 2010 conquistou a medalha de bronze no Campeonato Sul-Americano de Clubes em Lima, passou a formar e revelar jogadores como a jogadora Tatiana Rizzo, da seleção nacional (2014).

Títulos

Rugby

Campeonato Sul-Americano de Clubes de Rugby
Campeão: 1987

Torneio URBA:
Primeira divisão: 1986, 1989
Segunda divisão: 2011
Setes URBA: 1974, 1984, 1986 e 1987,

Hóquei em campo

Primeira Divisão Feminina Metropolitana:
Campeão:1968, 1970, 1973, 2018

Voleibol feminino

 Campeonato Argentino:
Campeão: 2007-08, 2008-09, 2009-10
Vice-campeão: 2003-04, 2005-06, 2006-07

 Campeonato Sul-Americano:
Terceiro lugar: 2010

Ligações externas

Clubes de voleibol feminino da Argentina
Clubes de rugby