La princesa gitana (título original en alemán, Die Csárdásfürstin o A Csárdáskirálynő en húngaro; se suele traducir como "La princesa gitana" aunque literalmente significa "La princesa de las csárdás") es una opereta en tres actos con música de Imre Kálmán Koppstein y libreto en alemán de Leo Stein y B. Jenbach. Se estrenó el 17 de noviembre de 1915 en el Johann Strauss Theater en Viena, Austria.

Se han realizado numerosas versiones en cine y grabaciones. Es una opereta muy apreciada en Hungría, Austria, Alemania, toda Europa y particularmente en la anterior Unión Soviética, donde se adaptó en una película enormemente popular. Es sin duda la obra más exitosa de Kálmán. Sigue en el repertorio, aunque no está entre las más representadas; en las estadísticas de Operabase aparece la n.º 62 de las cien óperas más representadas en el período 2005-2010, siendo la 2.ª en Hungría y la primera de Kálmán, con 70 representaciones.

Personajes

Argumento
Lugar: Budapest y Viena
Tiempo: poco antes del estallido de la Primera Guerra Mundial

La aristocracia de  Europa Central está en decadencia poco antes del estallido de la Primera Guerra.

Acto I
Sylva Varescu, una intérprete de cabaret autosuficiente y profesionalmente exitosa de Budapest, se va a embarcar en una gira por América. Tres de sus aristocráticos "fans de la puerta de artistas ", llamados Edwin, Feri y Boni, prefieren que se quede. Edwin, no consciente de que sus padres ya han arreglado su matrimonio allá en Viena, ordena a un notario que prepare un pagaré de su esperado matrimonio con Silva dentro de diez semanas. Sylva entonces deja para ir a su gira americana, y Edwin se marcha a cumplir sus obligaciones militares en tiempos de paz.

Acto II
El pagaré está a punto de vencer. Sylva visita el palacio de Edwin en Viena, pretendiendo haberse casado con Boni como su forma de entrar en contacto con su familia. Edwin está a punto de prometerse con Stasi, quien no se preocupa por él y sólo desea un matrimonio arreglado. Boni se enamora de Stasi y Edwin lamentan no haber mantenido su promesa a Sylva antes. Sin embargo, Edwin comete el error de informar a Sylva que sus padres aceptarían a Sylva "sólo" si ella pretende haberse divorciado de Boni y por lo tanto ya entrada en sociedad a través de un matrimonio anterior. El padre de Edwin informa separadamente a Sylva de que si ella se casa con Edwin sin haber logrado alcanzar el rango noble por alguna otra vía, su papel en la sociedad podría ser simplemente el de una "princesa gitana" en caso de que ella siguiera adelante con el matrimonio, dándole la espalda y marchándose en la presencia de sus amigos reunidos.

Acto III
Se ambienta en un hotel vienés al que Feri ha acompañado a la compañía desde Budapest, quien está a punto de embarcarse a otra gira americana con Sylva. Todo el mundo aparece y se reconocen entre sí, Feri reconoce a la madre de Edwin como una cantante de cabaret retirada de Budapest que brilló como estrella antes de la época de Sylva. Sin darse cuenta de que aquellos aristócratas que se quedaban detrás pronto sufrirán la más completa aniquilación durante la escalada en el esfuerzo bélico en Austria y Hungría después del asesinato del príncipe heredero, la madre de Edwin se une a las dos parejas, Sylva/Edwin y Boni/Stasi, todos sin darse cuenta dirigiéndose a la seguridad de esta gira americana. Cae el telón.

Grabaciones

 Anna Moffo (Sylva), René Kollo (Edwin), Dagmar Koller (Condesa Stasi), Sándor Németh (Baron Káncsiánu), László Mensáros (Kerekes) – Orquesta Sinfónica Graunke, Bert Grund -  Eurodisc (1972)

Referencias

Amadeus Almanac, consultado 17 de septiembre de 2008
http://www.kino-teatr.ru/kino/movie/sov/6432/annot/

Enlaces externos

 Página de Naxos con un artículo largo
 Versión en cine del año 1935

 Óperas de Emmerich Kálmán

Operetas
Óperas en alemán
Óperas de 1915
Óperas estrenadas en Viena
Música de Hungría

La princesa gitana


جامعة جورج ماسون هي جامعة أمريكية تقع في ولاية فرجينيا الأمريكية وتعتبر من الجامعات العريقة في الولايات المتحدة الأمريكية تأسست الجامعة عام 1957.

أساتذة بارزون
 هيلون هابيلا: روائي وشاعر نيجيري.

مراجع

جامعات وكليات معتمدة من قبل الرابطة الجنوبية للكليات والمدارس
التعليم في مقاطعة أرلنغتون (فيرجينيا)
التعليم في مقاطعة برينس ويليام (فيرجينيا)
التعليم في مقاطعة فيرفاكس (فيرجينيا)
التعليم في مقاطعة لودون (فيرجينيا)
تأسيسات سنة 1949 في فرجينيا
جامعات وكليات الهندسة في الولايات المتحدة
جامعات وكليات في كوريا الجنوبية
جامعات وكليات في فيرجينيا
جورج ماسون
هيئات تعليمية أسست في 1949
هيئات تعليمية أسست في 1957

جامعة جورج ماسون


البرماويون هي المجموعة العرقية المهيمنة في بورما ، تشكل حوالي 68 ٪ أي 30 مليون من السكان.

مراجع

أشخاص من جنوب شرق آسيا
جاليات بوذية
مجتمعات بوذية في تايلاند
مجتمعات بوذية في ميانمار
مجموعات عرقية في تايلاند
مجموعات عرقية في ميانمار

برماويون


Kovalenko  es un jútor del ókrug urbano de la ciudad-balneario de Anapa del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado en la cabecera de un arroyo tributario del Shumaika, afluente del Gostagaika, 27 km al sudeste de la ciudad de Anapa y 109 km al oeste de Krasnodar. Tenía 5 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio rural Gostagáyevskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace.
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net .

Localidades de la Ciudad de Anapa del krai de Krasnodar

Kovalenko (Anapa, Krasnodar)


El jefe de la República de Chechenia, conocido comúnmente como jefe de Chechenia, es el cargo más alto del Gobierno de Chechenia. El cargo fue instaurado en 2003 durante el desarrollo de la segunda guerra chechena, cuando el Gobierno federal ruso recuperó el control sobre la región caucásica.

Potestades
De conformidad con el artículo 63 de la Constitución de la República de Chechenia, el jefe de la República de Chechenia es el funcionario más alto de la república y encabeza el máximo órgano ejecutivo permanente del poder estatal de la República de Chechenia.

El Jefe de la República de Chechenia, como jefe del poder ejecutivo que forma parte del sistema unificado del poder ejecutivo de la Federación de Rusia, determina la estructura de los órganos ejecutivos del poder estatal de la República de Chechenia.

De conformidad con el artículo 64 de la Constitución de la República de Chechenia, el jefe de la República de Chechenia es elegido por los ciudadanos de la Federación de Rusia que viven en el territorio de la República de Chechenia y que tienen, de conformidad con la ley federal, derechos de voto activos, en el sobre la base del sufragio universal, igual y directo, mediante votación secreta.

Un ciudadano de la Federación de Rusia que, de conformidad con la Constitución de la Federación de Rusia y la ley federal, tiene un derecho electoral pasivo, que no tiene la ciudadanía de un estado extranjero ni un permiso de residencia u otro documento que confirme el derecho a la residencia permanente de un ciudadano de la Federación de Rusia en el territorio de un Estado extranjero puede ser elegido Jefe de la República de Chechenia y ha cumplido 30 años.

De conformidad con el artículo 68 de la Constitución de la República de Chechenia, el jefe de la República de Chechenia:

1) representa a la República de Chechenia en las relaciones con los órganos del gobierno federal, los órganos de gobierno de las entidades constitutivas de la Federación de Rusia, los órganos de los gobiernos locales y en la implementación de las relaciones económicas exteriores y tiene derecho a firmar contratos y acuerdos en nombre de la República de Chechenia;

2) firma y promulga leyes de la República Chechena o rechaza leyes adoptadas por el Parlamento de la República Chechena, firma tratados y acuerdos en nombre de la República Chechena;

3) somete a consideración del Presidente de la Federación de Rusia, el Gobierno de la Federación de Rusia y otros órganos gubernamentales de la Federación de Rusia proyectos de ley, cuya adopción es de su competencia;

4) forma el Gobierno de la República Chechena y decide su dimisión;

5) forma el Consejo de Seguridad Pública y Económica de la República Chechena;

6) presenta al Parlamento de la República de Chechenia candidatos para el nombramiento de jueces del Tribunal Constitucional de la República de Chechenia, jueces de paz;

7) al menos una vez al año, envía un mensaje al Parlamento de la República de Chechenia y al pueblo de la República de Chechenia sobre el desarrollo socioeconómico de la República de Chechenia y las tareas de las autoridades estatales de la República de Chechenia para el próximo año. ;

8) coordina con los órganos ejecutivos federales los candidatos para el nombramiento de jefes de órganos ejecutivos territoriales de la Federación de Rusia en la República de Chechenia en la forma prescrita por la legislación de la Federación de Rusia;

8-1) aprueba la candidatura presentada por el Fiscal General de la Federación de Rusia para el cargo de fiscal de la República de Chechenia;

9) nombra la mitad de los miembros de la Comisión Electoral de la República Chechena;

10) tiene derecho a exigir la convocatoria de reuniones extraordinarias del Parlamento de la República de Chechenia, así como a convocar al Parlamento recién elegido de la República de Chechenia para su primera reunión antes del plazo establecido para ello por la Constitución de la República de Chechenia. República;

11) tiene derecho a participar en los trabajos del Parlamento de la República de Chechenia con derecho a voto consultivo;

12) forma la Administración para garantizar las actividades del Jefe de la República Chechena y del Gobierno de la República Chechena, determina sus poderes y procedimientos, aprueba su estructura, niveles de personal, nombra a su jefe, que es miembro ex officio de la Gobierno de la República Chechena y representa los intereses del Jefe de la República Chechena en él;

13) nombra, durante el período de sus poderes, a un representante del órgano ejecutivo del poder estatal de la República de Chechenia en el Consejo de la Federación de la Asamblea Federal de la Federación de Rusia; nombra y destituye al representante plenipotenciario del Jefe de la República de Chechenia en el Parlamento de la República de Chechenia;

14) nombra y destituye a los representantes de la República de Chechenia en las entidades constitutivas de la Federación de Rusia, así como, en la forma prescrita por la legislación federal, a los representantes de la República de Chechenia en las entidades constitutivas de estados extranjeros;

15) suspende el funcionamiento de los actos normativos y de otro tipo de las autoridades ejecutivas de la República de Chechenia y los cancela si contradicen la legislación federal y la Constitución de la República de Chechenia;

16) otorga premios estatales de la República de Chechenia, se presenta de acuerdo con el procedimiento establecido para la concesión de premios estatales de la Federación de Rusia;

17) garantiza la coordinación de las actividades de las autoridades ejecutivas de la República de Chechenia con otras autoridades estatales de la República de Chechenia y, de conformidad con la legislación de la Federación de Rusia, la interacción de las autoridades ejecutivas de la República de Chechenia con las autoridades ejecutivas federales y sus órganos territoriales , órganos de gobierno local y asociaciones públicas;

18) ejerce otros poderes de conformidad con las leyes federales, la Constitución de la República de Chechenia y las leyes de la República de Chechenia.

Elegibilidad
Según el artículo 66 de la Constitución de la República Chechena, todo ciudadano ruso mayor de treinta años de edad puede ser elegido jefe de Chechenia. La duración del cargo es de cuatro años y no hay posibilidad de que un Jefe permanezca más de dos legislaturas consecutivas. Al Jefe no se le tiene permitido ser, al mismo tiempo, diputado del Parlamento de la República Chechena o diputado de un órgano representativo del gobierno local.

Lista de Jefes

Notas

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial del Presidente y el Gobierno Checheno
 Sitio web oficial del Parlamento
 Sitio web oficial del Gabinete de Prensa Checheno

Política de Chechenia

Jefe de la República de Chechenia


An Uncinia obtusifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Peter B. Heenan. An Uncinia obtusifolia in nahilalakip ha genus nga Uncinia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Uncinia

Uncinia obtusifolia


Licania alba est une espèce d'arbre sud-américain, de la famille des Chrysobalanaceae.

On le connaît en Guyane sous les noms de Gaulette blanche grande feuilles, Gaulette, Gaulette azon, Gris-gris (Créole), Weti koko (Nenge tongo), Korokoro (Kali'na), Kwep (Palikur, nom s'appliquant aussi à Licania sprucei), Ɨwatã'ɨy (Wayãpi), ou encore Caraipé au Brésil, Kautaballi, Counter au Guyana, Hierro, Hierrito au Venezuela.

Description
Licania alba est un arbre atteignant  de haut, aux jeunes rameaux pulvérulents, devenant glabres avec l'âge.

Les feuilles sont simples, alternes.
Le pétiole mesure  de long, et est courtement tomentelleux-pubescent, canaliculé, et généralement agrémenté de glandes médianes.
Les stipules sont de forme elliptique, longs jusqu'à  de long, subpersistantes, axillaires.
Le limbe est coriace, oblong-elliptique, acuminé à l'apex (acumen long de ), à base arrondie, glabre sur le dessus, et mesure .
La surface abaxiale (inférieure) comporte de profondes cavités stomatiques, masquées par une dense pubescence laineuse-arachnoïde blanche.
La nervure médiane est nettement imprimée sur le dessus dans toute sa longueur, pulvérulente près de la base, mais devenant glabre par la suite.
Les 8 à 12 paires de nervures secondaire sont nettement imprimées et glabres au-dessus, et saillantes en dessous.

Les inflorescences sont des panicules racémeux, terminaux et axillaires, dépourvus de pédicelles.
Le rachis et les rameaux sont tomentelleux-pubescents.
Les bractées et bractéoles sont persistantes, de forme ovale, longue jusqu'à , souvent munies de glandes appariées à la base, tomenteuses à l'extérieur.

Les fleurs sont longues de , sessiles sur les branches primaires et secondaires de l'inflorescence.
Le réceptacle est campanulé, sessile, tomentelleux à l'extérieur, tomenteux à l'intérieur.
Les lobes du calice sont aigus, tomentelleux sur les deux faces.
Les pétales sont absents.
On compte 6-8 étamines, incluses, insérées en un cercle complet, avec des filets pubescents, libres à leur base, et plus courts que les lobes du calice.
L'ovaire est inséré à la base du réceptacle, villeux, avec un style velu de même taille que les filets.

Le fruit est piriforme, long jusqu'à , comprenant un stipe long de .
L'épicarpe (ou exocarpe) est pulvérulent, de couleur brun sale ferrugineuse.
Le mésocarpe est fin, très dur, peu hirsute à l'intérieur.

Répartition
Licania alba est présent du Venezuela, au Brésil amazonien, en passant par le Guyana, le Suriname, et la Guyane.

Écologie
Licania alba pousse dans les forêts de terre ferme (non inondées), de basse altitude, sempervirentes, au Venezuela autour de  .
Il fleurit en août, septembre, novembre, et fleurit en février/mai.

Les graines de Licania alba sont disséminées par des rongeurs, notamment par l'acouchi.

Licania alba a été étudié dans le cadre de l'écologie forestière, ainsi que pour les préférences pédologiques.

Utilisation
Au Guyana, la décoction d'écorce interne de Licania alba est employée pour soigner les morsures de certains serpents, et la poudre d'écorce externe sert à soigner les douleurs et les ulcères.

Le bois de Licania alba est bon comme bois de chauffe, mais trop dur et riche en silice pour être facilement utilisé dans l'industrie.

En Guyane, les Palikur emploient les cendres de Licania alba (et d'autres Licania) pour tempérer l'argile dans la poterie.
Ils consomment aussi la décoction d'inflorescences de Licania alba (une tasse trois fois par jour) pour soigner les toux chroniques.

Protologue

En 1775, le botaniste Aublet propose le protologue suivant :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Liens externes

Chrysobalanaceae
Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)
Plante décrite par Aublet

Licania alba


මහායාන බුදුසමයේ ප්‍රභවය උදෙසා වූ මූලික පියවර ආරම්භ වන්නේ ක්‍රි.ව. 1 වන සියවසේදී ය. ඉන්දියාවේ කණිෂ්ක රාජ්‍ය යුගය වශයෙන් සැලකෙන මෙම අවධියේ දී කාශ්මීරයේ ජාලන්දර නම් වූ ස්ථානයේ දී කණිෂ්ක රජුගේ රාජ්‍ය අනුග්‍රහය සහිතව පාර්ශ්ව සහ අශ්වඝෝෂ යන තෙරුන්වහන්සේ ගේ ප්‍රධානත්වයෙන් පවත්වන ලද සිවුවන ධර්ම සංගායනාවේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ස්ථිර ලෙසම මහායාන බුදු සමයේ විකාශනය ආරම්භ විය. එහෙත් පොත පතෙහි සඳහන් වන ආකාරයට මෙහි මුල්ම ආරම්භකයින් වශයෙන් සැලකෙන්නේ දෙවැනි සංගායනාවෙන් පසුව ප්‍රතිසංස්කරණවාදී මත පිළිගත් වජ්ජිපුත්‍රක භික්‍ෂූන්ගෙන් ආරම්භ වූ මහාසාංගික නිකායිකයන් ය. ඔවුන් නිසා කණිෂ්ක රාජ්‍ය යුගය වන විට මහායාන බුදු සමය තරමක් දුරට විකාශනය වී තිබිණි. කෙසේ නමුත් "මහායාන" වැනි නව ආගමික සම්ප්‍රදායයක් බිහි වීමෙහි ලා බලපෑ හේතු සාධක මොනවාද යන්න විමසා බැලීම යුතු ය.

1. අභ්‍යන්තර හේතු සාධක.

2. බාහිර හේතු සාධක

වශයෙන් ඒ පිළිබඳ වෙන වෙනම කරුණු ගෙන සාකච්ඡා කිරීම මෙහිදී වැදගත් වේ.

මහායාන බුදුසමයේ ආරම්භය සඳහා බලපෑ සාධක අතර අභ්‍යන්තර හේතු සාධක වලට වැදගත් තැනක් හිමි වෙයි. මහායානය නම් වූ නව ආගමික සම්ප්‍රදාය ක්‍රි.ව. 1 වන සියවසේ දී පමණ ආරම්භ වූවා යැයි විශ්වාස කළ ද ඒ සඳහා වූ හේතු සාධක ජීවමාන බුදුන් වහන්සේගේ කාලය දක්වා ඈත අතීතයකට හිමිකම් කියයි. මහායාන බුදු සමයේ මූල බීජ බුදුන් වහන්සේ ජීවමාන සමයේ දී ම ශාසනය තුළ වැඩෙමින් පැවැති බව, ධර්මය හා විනය තුළ සඳහන් වන කරුණු තුළින් සනාථ වෙයි. චුල්ල වග්ග පාලිය පාරාජිකා පාලිය වැනි විනය පිටකයට අයත් ග්‍රන්ථ වල සඳහන් වන දේවදත්ත තෙරුන්ගේ ක්‍රියා කලාපය, ඝෝසිතාරාමයේ ධර්මධර විනයධර භික්‍ෂූන්ගේ ක්‍රියා කලාපය, සුනක්ඛත්ත, ඛොරක්ඛත්තිය, බහුභාණ්ඩික තිස්ස, ඛෝකාලික, ඡබ්භග්ගිය, සත්ථාරසවග්ගිය වැනි භික්‍ෂූන් වහන්සේ ගේ ක්‍රියා කලාප, මඟින් බුද්ධ කාලයේ සිටම විනය පිළිබඳ දැක් වූ නව ආකල්ප වටහා ගත හැකි ය. එමෙන්ම මුල් බුදු සමයේ බුද්ධ චරිතය හා ධර්මය සම්බන්ධ වූ ඇතැම් කරුණු ද, මහායානයේ ප්‍රභවයට, හේතු සාධක වී ඇත.

මහායාන බුදුසමයේ මූලික සංකල්පයක් ලෙස 'බුද්ධ' සංකල්පය හැඳින්විය හැකි ය. එය මනඞකල්පිත වූ බුදුවරයකු පිළිබඳ ඉගැන්වීමකි. නමුත් ථෙරවාද බෞද්ධ සාහිත්‍යය තුළ එසේ නිර්මාණය කරන ලද බුද්ධ සංකල්පයක් නැත. ථෙරවාද බුදුදහම තුළ ඇත්තේ, ඓතිහාසික උත්තරීතර මනුෂ්‍ය ශාස්තෘවරයෙකු පිළිබඳ විශ්වාසයක් පමණකි.

බුදුන් වහන්සේට දේවත්වයක් ආරෝපණය කිරීමට හේතු වී ඇත්තේ, මුල් ථෙරවාදී නිකාය ග්‍රන්ථයන්හි බුදුන් වහන්සේ හඳුන්වා දීමට යොදාගත් වචන සාවද්‍ය ලෙස අර්ථ විවරණය කොට ගැනීමයි. මුල් පෙළ පොත් වල බුදුන් වහන්සේ හඳුන්වා ඇති 'අනුත්තර', 'අසදිස', 'අප්පටිම' වැනි අභිධාන මෙසේ සාවද්‍ය ලෙස අර්ථ විවරණය කළ වචන ලෙස, පෙන්වා දිය හැකි ය.

මුල් පෙළ පොත් වල බුදුන් වහන්සේ මෙවැනි වචන යොදා හඳුන්වා දෙන්නට උත්සාහ ගෙන ඇත්තේ, උන්වහන්සේ දෙවි මිනිසුන් සහිත ලෝකයේ කිසිවකුටත් සමාන කළ නොහැකි නිසා ය. මුල් බුදු සමයේ සඳහන් වන එක්තරා අවස්ථාවක්, මේ සඳහා උදාහරණ ලෙස දැක්විය හැකි ය. එනම් උපක ආජීවකයා හට බුදුන් වහන්සේ හමු වූ අවස්ථාවේ දී උපක බුදුන් වහන්සේ කවුරුන්දැයි ප්‍රශ්න කරයි. එහිදී බුදුන් වහන්සේ තමන් වහන්සේ හඳුන්වා දෙන්නේ,

 "න මෙ ආවරියො අත්ථි
 සදිසො මෙ න විජ්ජති
 සදේවකස්මිං ලෝකස්මිං
 නත්ථි මෙ පටිපුග්ගලො"

යනුවෙනි.තමන් වහන්සේට ආචාර්ය වරයකු නැති බවත්, තමන් වහන්සේ ලොව කිසි සත්වයෙකුට (දෙවි, බඹුන්, මිනිසුන්,සහිත ලෝකයේ) සමාන කළ නොහැකි බවත් පෙන්වා දෙති. තවත් එක් අවස්ථාවකදී බුදුන් වහන්සේ ට හමුවන ද්‍රෝණ බමුණා, බුදුන් වහන්සේගෙන් ප්‍රශ්න කරන්නේ ඔබ දෙවියෙක් ද? බ්‍රහ්මයෙක් ද? යක්‍ෂයෙක්ද? ගාන්ධර්වයෙක්ද? නැතහොත් මනුෂ්‍යයෙක් ද? ආදී ලෙසිනි. එහිදි ද බුදුන් වහන්සේ තමන් වහන්සේ හඳුන්වා දෙන්නේ තමන් ඒ කිසිවකුටත් සමාන කළ නොහැකි බවත්, තමන් වහන්සේ හැඳින්වීමට ඇති සුදුසුම වචනය 'බුද්ධ' යන්න බවත් ය.

මෙසේ බුදුන් වහන්සේ තමන් ආශ්චර්යවත් පුද්ගලයකු ලෙස හුවා දැක්වූයේ අනෙක් මිනිසුන්ට නැති ශාරීරික අංගෝපාංග හා ක්‍රියාකාරකම් තමන්ට ඇති නිසා නොව, චිත්ත පාරිශුද්ධියෙන් උන්වහන්සේ සියලු සත්වයන්ට වඩා ඉහළින් සිටි නිසා ය. ඒ නිසාම උන්වහන්සේ මිනිසුන් අතර උත්තරීතර මිනිසා වූහ. නමුත් පසුකාලීන මහායානික ආචාර්යවරුන් දේශනා උපයෝගී කරගෙන බුදුන් වහන්සේ ජාති, ජරා, ව්‍යාධි, මරණයන්ට ලක් නොවන විවිධ අවතාරයන්ගෙන් ;පනී සිටින සදාකාලික ද උතුමෙකු ලෙසින් හඳුන්වා දී ඇත.

මහායානිකයන් අතර පවත්නා ඇතැම් දාර්ශනික සංකල්ප ද ප්‍රභව වී ඇත්තේ මුල් බුදු සමයෙහි එන ඇතැම් ඉගැන්වීම් තුළිනි. මහායාන බුදු දහමෙහි ඉතා ජනපි‍්‍රය අංගයක් වන ත්‍රිකාය සංකල්පයට අයත් ධර්මකාය සංකල්පය මෙසේ වර්ධනය වූ දාර්ශනික සංකල්පයකි.

ධර්ම කාය යනු බුදුන් වහන්සේ මූර්තිමත් කරන්නා වූ එක් අවස්ථාවකි. මෙවැනි සංකල්පයක් නිර්මාණය වීම උදෙසා බලපෑ මුල් බුද්ධ දේශනාවක් 'චක්ඛලී යමෙක් ධර්මය දකී නම් හේ මා දකී මා දකී නම් හේ ධර්මය දකී' යන්න ය.

මෙම ප්‍රකාශයද පසුකාලීන මහායාන ආචාර්යවරුන් විසින් ධර්මයට පුද්ගලත්වයක් ආරෝපණය කිරීමට හේතු සාධක වන්නට ඇත.

ඒ අනුව පැහැදිලි වන්නේ මහායානිකයන්ගේ ධර්මකාය සංකල්පය මුල් බුදු සමයේ ඇතැම් ධර්ම දේශනා පාඨ තුළින් නිර්මාණය කරගත් දාර්ශනික සංකල්පයක් බවය.

එමෙන්ම 11 වන සංගායනාවෙන් පසුව බිහි වූ මාධ්‍යමික, යෝගාවාර, වෛභාෂික හා සෞත්‍රාන්ත්‍රික යන නිකායිකයින් ගේ ශූන්‍යතාවාදය විඥප්තිමාත්‍රතා සිද්ධිවාදය, සර්වං අස්තිවාදය හා බාහ්‍යාර්ථ අනුමෙය වාදය යන මහායාන හා අර්ධ මහායාන දර්ශනවාද ද මුල් ථෙරවාද බුදු දහමේ එන ඇතැම් ධර්ම කරුණු ඇසුරින් ගොඩ නැඟුණු දාර්ශනික සංකල්ප බව පෙනේ.

 "ය ඞ ප්‍රතිත්‍ය සමුත්පාදං
 ශුන්‍යතාං තාං ප්‍රචක්ෂ්මහේ
 සා ප්‍රඥප්තිරුපාදාය
 ප්‍රතිපද්සෛව මධ්‍යමා"

යන මාධ්‍යමික කාරිකෝක්තියෙන් පෙන්වා දෙන්නේ ස්වකීය ශූන්‍යතාවාද දර්ශනයට, බුදුන් වහන්සේ දේශනා කරන ලද "ප්‍රතිත්‍ය සමුත්පාද ධර්මය" පදනම් වී ඇති බවකි.

හේතුවක් තිබෙන තුරු ඵලයක් ඇති නම්, ඵලය ඇතිවෘමට හේතුවක් ඇත්නම්, තනිකරම හේතුවක් හෝ ඵලයක් ගැන කතා කළ නොහැකි බව ආචාර්ය නාගජ්ජුනයන් සිය ශූන්‍යතා වාදය තුළින් පෙන්වා දී ඇත.

එමෙන්ම තම ශූන්‍යතා දර්ශනය කිසිසේත් මුල් බුදු සමයට පරිබාහිර වූවක් නොවන බව, නාගර්ජුනයින් වැඩි දුරටත් සඳහන් කොට ඇත.

1. ඉමස්මිං සති ඉදං හොති

2. ඉමස්ස උප්පාදා ඉදං උප්පජ්ජති

3.ඉමස්මිං අසති ඉදං න හොති

4. ඉමස්ස නිරෝධා ඉදං නිරුජ්ජති.

යමක උපත හා විපත සම්බන්ධයෙන් මුල් බුදුසමයේ දක්වා ඇති මෙම චතුර්විධ න්‍යාය හා ශූන්‍යතාවාදී දර්ශනය තුලනය කර බැලීමෙන් පැහැදිලි වන්නේ, මෙය මුල් බුදු දහමින් කිසිසේත්ම පරිබාහිර ඉගැන්වීමක් නොවන බව ය. ශූන්‍යතාවාදී දර්ශනයට අනුව

1. අස්ති - ඇත

2. නාස්ති – නැත

3. අස්ති නාස්ති – ඇත නැත.

4. නේවාස්ති නාස්ති – ඇත්තේත් නැත. නැත්තේත් නැත.

යනුවෙන් එක හෝ අන්තයකට බැස ගැනීම, දෘෂ්ටි ග්‍රහණයක් බවත්, එම දෘෂ්ටිග්‍රහණය සත්‍යාවබෝධයේ දී සම්පූර්ණයෙන්ම බැහැර කළ යුතු බවත්,

 "ශුන්‍යතා සර්වදෘෂ්ටිනාං
 ප්‍රෝක්තා නිහ්ශරණං පිනෛඞ
 යෙෂාං තු ශුන්‍යතා දෘෂ්ටිඞ
 තාන් අසාධ්‍යාන් බහාෂිරෙඞ

යනුවෙන් මාධ්‍යමිකයන් පෙන්වා දී ඇත. මෙය මුල් බුදු දහමේ දේශනාවලට පරිබාහිර නොවූවක් බව, පැහැදිලි කැරෙන බුද්ධ දේශනාවක්, සංයුක්ත නිකායෙහි සඳහන් වෙයි. එනම්,

"සබ්බං අත්ඵිති බො කවිවායන අයං එකො අන්තෝ සබ්බං නත්ඵිති ඛො කවිවායන අයං දුතියො අන්තො එතො උභෝ අන්තෙ අනුපගම්ම මජජෙන තථාගතො ධම්මං දෙසෙති" යන්නයි.

එමෙන්ම චුල්ල සඤ්ඤත සූත්‍රය, මහ සුඤ්ඤත සූත්‍රය, සුත්ත නිපාතයේ මොඝරාජ සූත්‍රයේ සඳහන් වන ශුන්‍යතා ප්‍රතිසංයුත්ත දේශනාද මාධ්‍යමිකයින් ගේ ශුන්‍යතාවාදය මුල් බුද්ධ දේශනා පදනම් කර ගනිමින් ගොඩ නැගී ඇති බවට නිදසුන් වේ.

යෝගාචාර නිකායිකයන්ගේ විඥානවාද හා සෞත්‍රාන්තික නිකායිකයන්ගේ බාහ්‍යාර්ථ අනුමෙය වාදය හෙවත් ක්‍ෂණභංග සිද්ධාන්තයට පදනම් වී ඇත්තේ ද මුල් බුදු දහමේ විඥානය හා අනිත්‍යතාව සම්බන්ධව ඉදිරිපත් කොට ඇති බුද්ධ දේශනාම බව පාලි නිකාය ග්‍රන්ථ විමර්ශනය කිරීමෙන් පැහැදිලි වේ.

"මහායානය" නම් වූ අභිනව ආගමික සම්ප්‍රදායේ වර්ධනය උදෙසා බුද්ධ කාලයේ සිටම මේ අයුරින් මූල බීජ රෝපණය වී කෙමෙන් කෙමෙන් කාලයත් සමග එය වර්ධනය වන ආකාරයක් දැක ගත හැකි ය. විශේෂයෙන් බුද්ධ කාලයේ සිටම ධර්මය විවරණය කිරීමේ අයිතියක් භික්‍ෂූන්ට ලැබී තිබීම මහායාන ධර්මයේ ප්‍රභවයට විශාල රුකුලක් විය.

"තථාගථප්ප වේදිථො ධම්මො විවඨො විචොරවති නො පටිවින්නෝ" (ම.නි. විමංසක සූත්‍රය)

බුද්ධ වචනය විවෘතව විමසීමට විවේචනය කිරීමට භික්‍ෂූන්ට මුල සිටම ඉඩ කඩ ලබා දී තිබිණි. ඒ නිසාම ඇතැම් භික්‍ෂූන් මෙම අවසරය අයථා ලෙස ප්‍රයෝජනයට ගත්හ.

මජ්ඣිම නිකායේ අලගද්දුපම සූත්‍රයෙහි අරිට්ඨ නම් භික්‍ෂුව කම්සැප විඳීම භික්‍ෂූන්ට අන්තරාය නොවන බවත් හේතුව කම්සැප විඳින ගිහියන්ද රහත් ඵලයට පත්වන බව දැක්වීම මේ සඳහා එක් උදාහරණයකි.

මෙසේ බුද්ධ කාලයේ සිටම මහායානයේ උදාව සඳහා වූ මූල බීජ රෝපණය වෙද්දී එම බීජයන් දළුලා වැඩෙන්නට අවශ්‍ය බාහිර සාධක රාශියක් ද මූලාශ්‍ර ග්‍රන්ථ අධ්‍යයනය තුළින් දැකගත හැකි ය.

සම්බුද්ධ පරිනිර්වාණයන් වසර සියයක් පමණ යනතුරු කිසි භේද භින්නතාවයකට මුහුණ නොදුන් බුදු සසුන 11 වන ධර්ම සංගායනාවෙන් පසුව නිකායාන්තර වශයෙන් බෙදී වෙන් වන්නට විය.

මේ ආකාරයට භික්‍ෂූන් වහන්සේ භේද භින්න වී නිකාය වශයෙන් වෙන් වන්නට සියවසක කාලයක් පුරා පැවතුණා වූ සමාජ, දේශපාලන, ආර්ථික, ආගමික දාර්ශනික ආදී වූ නොයෙක් අංශවල විපර්යාස බලපාන්නට ඇතැයි සිතිය හැකි ය. විවිධ අධිරාජ්‍යයන් ගේ දේශපාලන ආගමනයත් ක්‍රම ක්‍රමයෙන් සංවර්ධනය වූ ආර්ථික රටාවත් ඔස්සේ නව නගර බිහි වීම, අධි සුඛෝපභෝගී ජීවන රටා ඇතිවීමත්, මෙසේ ඇති වූ භෞතික සංවර්ධනය හේතුවෙන් මිනිසුන් තුළ පැවැති විසමාචාර ගති බහුලවීමත් හේතුකොට ගෙන බුදු සමය වැනි නිස්සරණාද්‍යාශයෙන් අනුගමනය කළ යුතු ධර්මයක් කෙරෙහි ජනතාවගේ අවධානය අඩු විය. කාලාන්තරයක් මුළුල්ලේ භාරතීය ජනතාවගේ සිත් සතන් තුළ මුල් බැසගෙන තිබූ බාහිර බලවේගයක පිහිට හා ආරක්‍ෂාව පිළිබඳ ආකල්ප මේ වන විට යළිත් හිස ඔසවමින් තිබුණු අතර බුදු සමයෙහි එබඳු ප්‍රවේශයක් දැක ගත නොහැකි විය. ඒ නිසාම භාරතීය ජන සමාජය තුළ ඉතා කුඩා ඒකකයක් වූ බෞද්ධ සමාජයට එය තව දුරටත් පවත්වාගෙන යාමේ අපහසුවක් ඇති විය. විශේෂයෙන්ම අශෝක අධිරාජයාගෙන් පසුව බුදු සමයේ සංවර්ධනය උදෙසා අනුග්‍රහ දැක් වූ රජෙකු බිහි නොවීමත්, බුදු දහම අභිබවා හින්දු දහම නැගී සිටීමට ප්‍රබල හේතුවක් විය. මෙම අභියෝග වලට මුහුණ දී බුදු දහම තව දුරටත් රැක ගැනීමට නම් සම්ප්‍රදාය තුළ නවීකරණය වීමේ අවශතාවය පැන පැඟුණි. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස "මහා සාංඝීක" නම් වූ නව නිකායක් වෙනම සංවිධානය විය. ක්‍ෂණික රාජ්‍ය යුගය වන විට මෙම නව නිකාය තව දුරටත් වර්ධනය වී තිබුණි. ඔවුන්ගේ මූල ධර්ම ඇතුළත් මුල්ම මූලාශ්‍රය වශයෙන් හඳුනාගෙන ඇත්තේ මහ සාංඝිකයන්ගේ මහාවස්තු අපදාන නම් ග්‍රන්ථයයි. එයට අනුව බුද්ධ සංකල්පය, බෝධි සත්ව සංකල්පය, පාරමිතා සංකල්පය, දශභූමි සංකල්පය, ත්‍රිකාය සංකල්පය, බුද්ධ ක්‍ෂේත්‍ර සංකල්පය, හා ථෙරවාද අර්හත් සංකල්පය පහත් කොට සැලකීම යන මහායාන ඉගැන්වීම් රාශියක් දැක ගත හැකි ය.

මහායාන බුදුසමයේ ප්‍රභවය උදෙසා බලපෑ බාහිර සාධක අතරට ජාත්‍යන්තර වශයෙන් සිදු වූ දේශපාලන බලපෑම් ද ඇතුළත් කළ හැකි ය. ඒ අනුව මහා ඇලෙක්සැන්ඩර් රජුගෙන් පසුව ගී‍්‍රසිය, බැක්ට්‍රියාව, පර්සියාව වැනි රටවල් වයඹ දිග ඉන්දියාව ආක්‍රමණය කිරීම ද ඒ වන විටත් භාරතය තුළ පැවැති බෞද්ධාගමික සංකල්ප වෙනස් වීමට හේතුවක් විය. විශේෂයෙන් පර්සියන් වරුන් අතර පැවතුණා වූ සූර්ය දේවතා ඇදහිල්ල පසුකාලයේ දී මහායාන, බෞද්ධයන් අතර අමිතාභ බුද්ධ සංකල්පය පහළ වීමට ;හ්තුවක් වී ඇත. එකල ගී‍්‍රක්වරුන් අතර පැතිර පැවැති දේවතා රූප නිර්මාණය කිරීමේ සංකල්පය ඇතිවීමට ඉවහල් වූවා විය හැකි ය. විශේෂයෙන් ගී‍්‍රක් වරුන් විසින් නිර්මාණය කරන ලද ඇපලෝ දෙවියන් ගේ රූපය බෞද්ධයන් විසින් අනුකරණය කොට බුද්ධ ප්‍රතිමාව නිර්මාණය කරන්නට ඇත.

බ්‍රාහ්මණ වංශිකයන් සසුන්ගත වීමද පසුකාලයේ දී මහායාන ධර්මය ප්‍රභවයට හේතුවක් වූ බව පෙනේ. බ්‍රාහ්මණ වංශිකයන් පැවිදි වූවද ඔවුන් විසින් පාරම්පරිකව පිළිගනිමින් පැවැති විවිධ ආගමික, සාමාජික මතිමතාන්තර වලින් ගැලවීමට හැකි වී නොමැත. පිළින්දවච්ඡ, යමේලු හා තේලුක චූල මාලුක්‍යපුත්ත වැනි (බ්‍රාහ්මණ වංශික) තෙරුන් වහන්සේගේ ක්‍රියා කලාප තුළින් ඒ බව පැහැදිලි වේ. බුදුරජාණන් වහන්සේ ජීවමානව වැඩ සිටි බැවින් ඔවුන් ගේ මිථ්‍යා සංකල්පවලට ඉඩ නොලැබුණද සම්බුද්ධ පරිනිර්වාණයෙන් පසුව ඔවුන්ට සිය මත ප්‍රකාශයට පත්කිරීමටත් ඒවා පිළිපැදීමටත් බාධාවක් නොවී ය. පසු කාලයේ දී මහායාන බුදු සමයේ වර්ධනය උදෙසා ක්‍රියා කළ අශ්ව, ඝෝෂ, නාගර්ජුන, අසංග, වසුබන්ධු වැනි මහායාන ආචාර්ය වරුන් ද බ්‍රාහ්මණ වංශිකයන් වීම මෙහිලා සඳහන් කළ යුතුමය.

විශේෂයෙන් ක්‍රි.ව. 1 වන සියවසෙන් පසුව බුදු සමය දේශ දේශාන්තරයන්හි ව්‍යාප්ත වීමද මහායාන බුදු සමයේ උදාවට බලපෑ බාහිර බලපෑමක් ලෙස පෙන්වා දිය හැකි ය. චීනය, ජපානය, ටිබේටය හා කොරියාව මධ්‍ය ආසියාව වැනි රටවලට බුදු දහම පැතිර යත්ම ඒ ඒ රටවල පැවතුණා වූ ආගමික ඉගැන්වීම් හා පුද පූජා සමග එකට සංකලනය වී ජන හදවත් තුළ තැන්පත් විය. ජන සමාජ ක්‍රමයෙන් භෞතික සංවර්ධනය කරා එළඹෙත්ම භික්‍ෂූන් අතර ද ප්‍රතිපත්තිය අභිබවා පර්යාප්තිය නැගී සිටින්නට විය. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස නාගර්ජුන තෙරුන් මාධ්‍යමික දර්ශනයත්, අසංග හා වසුබන්ධු තෙරවරුන් විඤ්ඤාණවාදී දර්ශනයත්, කුමාර ලබ්ද තෙරුන් බහ්‍යාර්ථ අනුමෙයවාදී දර්ශනයත් ගොඩ නැගූහ. ආරණ්‍යගත ජීවිතයකට වඩා භික්‍ෂුව සමාජගත ජීවිතය පි‍්‍රය කිරීමද පසුකාලීනව විවිධ මහායාන ඉගැන්වීම් බිහි වීමට හේතුවක් විය. කලින් කලට මිනිසුන් තුළ ඇතිවන්නා වූ විවිධ අවශ්‍යතා සපුරාලීමට භික්‍ෂූන් වහන්සේ ඉදිරිපත් වීම නිසා තාන්ත්‍රික සිද්ධාන්ත ගරුකර ගත් පන්ත්‍රයාන මන්ත්‍රයාන වැනි විවිධ මහායානික ශාඛා බිහි විය.

මහායාන බුදු සමයේ ඇති විශේෂිත ලක්‍ෂණයක් වන්නේ මුල් බුද්ධ දේශනා නොයක් ආකාරයෙන් විමර්ශනයට ලක් කොට නව තාක්‍ෂණික සංකල්ප ඉදිරිපත් කිරීමයි. සම්බුද්ධ පරිනිර්වාණයෙන් පසුව සසුන තුළ පිළිගත හැකි නායකත්වයක් නොතිබීම මෙයට ප්‍රධාන හේතුව විය.

බුදුන් වහන්සේ වැඩ සිටි අවධියේ දී භික්‍ෂූන් වහන්සේට ධර්මය හා විනය සම්බන්ධව යම් කිසි ගැටලුවක් මතුවුවහොත් එය බුදුන් වහන්සේ වෙත ඉදිරිපත් කොට විසඳා ගත හැකි විය. නමුත් උන්වහන්සේ ගේ පරිනිර්වාණයෙන් පසුව භික්‍ෂූන් වහන්සේ සිය ධර්මය හා විනය සම්බන්ධ ගැටලු ස්වප්‍රත්‍යක්‍ෂතා ධර්මය අනුව විවිධ විභින්න ආකාරයෙන් විග්‍රහ කොට විසඳා ගත්හ. මේ නිසාම විවිධ බෞද්ධ දර්ශන වාද බිහිවන්නට විය. සම්බුද්ධ පරිනිර්වාණයෙන් පසුව සසුන තුළ නායකත්වයක් නොතිබීම මහායාන බුදුසමයේ ප්‍රභවයට සුවිශේෂී හේතුවක් වන ආකාරය මෙයින් පැහැදිලි වේ.

භාරතීය ජන සමාජය තුළ පාරම්පරිකව පැවැත එන්නා වූ හින්දු දේව සංකල්පයද මහායාන බුදු සමයේ උදාවට ප්‍රබලව බලපෑම් කළේ ය. මහායාන බුදු සිරිතේ විවිද අවස්ථා පිලිබඳ සළකා බලන විට පැහැදිලි වන්නේ ඒ සඳහා හින්දු දේව වාදය ප්‍රබලව බලපෑම් කොට ඇති බවකි. අශ්වඝෝෂ හිමියන් බුද්ධ චරිත මහා කාව්‍යයේ සිදුහත් උපත නිරූපණය කර ඇති ආකාරය මේ සඳහා නිදසුන් ලෙස දැක්විය හැකි ය. එහි උන්වහන්සේ බුදු සිරිත දේව චරිතය ඉක්මවා යන අයුරින් නිරූපණය කොට ඇත. බුදුන් වහන්සේ දේවාති දේව, ශක්‍රාති ශක්‍ර මාරාති මාර හා බ්‍රහ්මාති බ්‍රහ්ම යන විශේෂිත පද වලින් හඳුන්වා තිබීමෙන් එය පැහැදිලි වේ. මහායානිකයන් බුදුන්වහන්සේ ගැලවුම් කරුවෙකු බවට පත් කොට බෝධිසත්ව සංකල්පය නිර්මාණය කොට ඇත්තේ ද මෙම හින්දු දේව සංකල්පයේ බලපෑමෙන් බව පෙනේ. මහායාන ත්‍රිකාය සංකල්පයෙහි එහ නිර්මාණ කාය පිළිබඳ අදහස ද ඔවුන් තුළ ඇතිවන්නේ හින්දු දේව සංකල්පයේ ආභාෂයෙන් බව කිව යුතු ය.

ගෝතම හිමි

මහායාන
බුදු දහම සහ බුද්ධාගම

මහායාන බුද්ධ ධර්මය - ප්‍රභවය


SOLRAD (diminutif de ), parfois confondu avec le GRAB (pour , nom du programme auquel les premières sondes SOLRAD sont rattachées), est un programme de satellites de reconnaissance du gouvernement fédéral des États-Unis financé par l'US Navy et développé par l'United States Naval Research Laboratory (NRL) au cours des années 1960 et 1970. Couverture scientifique du projet, les données recueillies sur le Soleil par le programme sont par la suite utilisées par diverses agences fédérales américaines afin de mieux comprendre l'effet de l'étoile sur le matériel électronique.

Contexte

Durant la guerre froide, les États-Unis et l'Union soviétique cherchent, notamment, à obtenir des informations sur leur adversaire. Pour ce faire, les Américains utilisent principalement des avions, dont le Lockheed EC-121K Warning Star, pour obtenir des renseignements. Cependant, la perte d'avions et de leur équipage est fréquente. La collecte de signaux par des avions est peu à peu abandonnée au fur et à mesure que se développent les satellites artificiels.

Les programmes spatiaux des deux pays se développent à grande vitesse à partir de la fin des années 1950. Le 29 juillet 1958, la National Aeronautics and Space Administration (NASA) est créée. On y transfère quelque 200 ingénieurs et scientifiques du groupe du NRL. Un petit groupe demeure à la Navy et, sous l'influence de Martin Votaw, forme la Satellite Techniques Branch. Le groupe travaille sur le projet SOLRAD.

Composantes

Les satellites de la famille GRAB n'étaient pas plus gros qu'un ballon de basketball, faisant environ 51 cm de diamètre pour un poids situé entre 18 et 25 kg.

SOLRAD 1 possède deux photomètres Lyman-alpha (chambre d'ionisation d'oxyde nitrique) pour l'étude de la lumière ultraviolette et un photomètre à rayons X (une chambre d'ionisation argon), tous montés autour de l'équateur du satellite. Un aimant permanent de  est ajouté afin de protéger les instruments du rayonnement de la ceinture de Van Allen.

Lancements

 est lancé le 22 juin 1980 à bord d'une fusée . Sa mission principale est d'intercepter des signaux radars provenant des installations soviétiques afin d'en apprendre davantage sur leur défense aérienne. Son objectif scientifique est d'observer les raies Lyman-alpha de l'hydrogène solaire et les émissions de rayons X mous. Ces données visent à aider les militaires à mieux comprendre les effets du Soleil sur leurs équipements électroniques.

En tout, 16 satellites SOLRAD seront développés et 14 seront mis en orbite.

SOLRAD 11A et SOLRAD 11B sont lancés ensemble le 15 mars 1976 avec un positionnement d'environ 180 degrés l'un de l'autre. Les deux satellites contenaient chacun 25 expérimentations pour mesurer des ondes électromagnétiques émises par le Soleil. SOLRAD 11B finira pas cesser toute transmission en décembre 1976. Pour le 11A, il continuera à fonctionner sporadiquement jusqu'en juillet 1977.

Notes et références
Notes

Références

Programme spatial militaire américain
Satellite d'écoute électronique
Satellite scientifique

SOLRAD


General Electric J47 var en turbojetmotor (GE firmabetegnelse TG-190) som blev udviklet af General Electric på basis af den tidligere J35. Motoren blev startet første gang 21.Juni 1947, og fløj første gang i Maj 1948. J47 var den første aksiale turbojetmotor der blev godkendt til kommerciel anvendelse i USA. Den blev benyttet i mange forskellige flytyper, og der blev fremstillet mere end 30.000 eksemplarer før produktionen blev indstillet i 1956. Motoren var i tjeneste ved USAs militær indtil 1978. Packard byggede i alt 3.025 af motorerne på licens.

Design og udvikling
Der foreligger ikke mange data om motorens udvikling.

J47-designet benyttede erfaringer fra den tidligere TG-180/J35 motor, som tidsskriftet Flight i 1948 beskrev som den mest udbredte amerikansk-opfundne turbojet.

Driftstiden mellem renoveringer for en J47 var kun 15 timer i 1948, men steg til teoretisk 1.200 timer i 1956; i praksis var kun 625 timer opnåelige (Til sammenligning skal en moderne General Electric F110 tages ud af flystellet og inspiceres hver 2000 driftstimer). For eksempel var J47-GE-23 godkendt til 225 timers time between overhaul (TBO). Denne motor ville, installeret i en F-86F, svigte en gang for hver 33.000 driftstimer i 1955 og 1956.

Varianter
J47-GE-1
4.850 pounds-force (22 kN) trykkraft

J47-GE-2
6.000 pounds-force (27 kN) ved 7.950 omdr. pr. minut, benyttet i North American FJ-2 Fury

J47-GE-11
Benyttet i Boeing B-47A og B-47B

J47-GE-13
Benyttet i North American F-86E Sabre & North American B-45C tornado

J47-GE-15
Benyttet i North American B-45C tornado

J47-GE-17
 5.425 pounds-force (24 kN) ved 7.950 omdr. 'tør', 7.350 pounds-force (33 kN) ved 7.950 omdr. 'våd' (med efterbrænder), benyttet i North American F-86D Sabre

J47-GE-17B
5.425 pounds-force (24 kN) trykkraft

J47-GE-19
5.200 pounds-force (23 kN), benyttet i Convair B-36D & B-36F

J47-GE-23
5.800 pounds-force (26 kN), benyttet i Boeing B-47B og RB-47B

J47-GE-25
5.970 pounds-force (27 kN) trykkraft 'tør', 6.970 pounds-force (31 kN) med vandindsprøjtning, benyttet i Boeing B-47E og RB-47E

J47-GE-27
5.970 pounds-force (27 kN) trykkraft, benyttet i North American F-86F Sabre

J47-GE-33
5.550 pounds-force (25 kN) trykkraft, benyttet i F-86F & F-86K

Anvendelse

 Boeing B-47 Stratojet
 Boeing KB-50J Superfortress
 Boeing KC-97 Stratofreighter
 Chase XC-123A
 Convair B-36 Peacemaker
 Convair NB-36
 Curtiss XF-87 Blackhawk
 Martin XB-51
 North American B-45 Tornado
 North American F-86 Sabre
 North American F-86D Sabre
 North American FJ-2 Fury
 Republic XF-91 Thunderceptor

Køretøjer der benyttede motoren:
 Spirit of America
 M-497 Black Beetle jetdrevet lokomotiv

Den atomdrevne X39

I 1950-erne førte militærets interesse i udviklingen af atomdrevne fly til at GE eksperimenterede med to atomdrevne gasturbinedesigns, det ene baseret på J47, det andet på en ny og langt større motor kaldet X211.

Designet baseret på J47 blev til X39-programmet. Dette system bestod af to modificerede J47 motorer som, i stedet for at forbrænde jetbrændstof, modtogm deres opvarmede og komprimerede luft fra en varmeveksler der var en bestanddel af Heat Transfer Reactor Experiment (HTRE) reaktoren. X-39 blev med succes benyttet sammen med tre forskellige reaktorer, HTRE-1, HTRE-2 og HTRE-3. Hvis ikke programmet var blevet aflyst, ville disse motorer have været benyttet i den planlagte Convair X-6.

Specifikationer (J47-GE-25)

Se også
Relateret:
 General Electric J35
 General Electric J73

Lignende motorer:
 Armstrong Siddeley Sapphire
 Rolls-Royce Avon
 Avro Canada Orenda

Referencer

 http://www.flightglobal.com/pdfarchive/view/1956/1956%20-%200590.html

Eksterne henvisninger

 Globalsecurity.org – J47

Forbrændingsmotorer
Flymotorer

General Electric J47


جنرال موتورز هولدن هي شركة أسترالية لصناعة السيارات مقرها بورت ملبورن، فكتوريا، وكانت الشركة مستقلة بذاتها حتى سنة 1931 عندما امتلكت جنرال موتورز 60٪ منها، وتعد أقدم شركة لصناعة السيارات في أستراليا، وعلى الرغم من مشاركة هولدن في الصادرات تقلبت منذ 1950م، وتراجع مبيعات السيارات الكبيرة في أستراليا أدى بالشركة أن تنظر إلى الأسواق الدولية لزيادة الربحية، وفي عام 2006 وصل حجم الصادرات للاتحاد الأفريقي وحدها ما يقرب من على 1.3 مليار دولار من العائدات.

دخولها للشرق الأوسط

بعدما قامت شركة جنرال موتورز بضم شركة هولدن لمجموعة شركاتها تكبدت شركة هولدن خسائر كبيرة في المبيعات وانخفض حجم صادراتها، فقررت جنرال موتورز تغيير استراتيجيتها بالكامل حيث
وجدت في أسواق الشرق الأوسط العصب القوي لشركة هولدن حتى تتكمن من زيادة مبيعاتها، ولكن كانت نقطة الخلاف الجوهري أن المجتمع العربي لن يتقبل سيارات شركة لم يسمع بها من قبل وبالتالي ستفشل هولدن بالشرق الأوسط، فعمدت جنرال موتورز إلى سحب بعض وكالاتها من الشرق الأوسط ومن ضمنها الماركة الفخمة بيويك وأيضا الماركة الشعبية بونتياك من الوكلاء المحليين وأبقت على على بعض الماركات وهي كاديلاك وجي إم سي وشيفروليه، ومن ثم قامت بعمل تصاميم مشتركة بين شركاتها هولدن الأسترالية ودايو الكورية وبيوك قسم الصين. فبعد دراسات كثيرة وجدت جنرال موتورز أن طرازي شيفروليه كابريس ولومينا كانا ذات شعبية كبيرة في منطقة الخليج العربي والشرق الأوسط، فاستغلت هذه الشعبية وقامت بوضع هذه الأسماء على طرازات شركة هولدن حيث أن طراز ستيتس مان أصبح في الشرق الأوسط شيفرولية كابريس، وطراز هولدن كومودور أصبح شيفروليه لومينا. ثم قامت جنرال موتورز بتصدير طرازات شركة هولدن الأسترالية إلى الشرق الأوسط ووضعت عليها علامتها المميزة شيفروليه، حيث لاقت رواجاً كبيراً وخصوصاً في منطقة الخليج العربي حيث طرحت في البداية طرازين مخصصين لفئة الشباب هما كابريس ولومينا بشعار شيفروليه وذلك بعد إيقاف تصنيعهما في مصانع شيفروليه الأمريكية وتخصيص الطرازين المصنعين في هولدن أستراليا للشرق الأوسط فقط دون السوق الأمريكية.

وفي أواخر 2006 قامت جنرال موتور بتصدير طراز جديد من هولدن إلى الشرق الأوسط بشعار شيفروليه وهو طراز (كابتفيا) الذي وصل أول موديلاته لعام 2007.

مراجع

وصلات خارجية

انحلالات سنة 2020 في أستراليا
تأسيسات سنة 1856 في أستراليا
جنرال موتورز ماركيز
شركات أسترالية انحلت في 2020
شركات أسترالية أسست في 1856
شركات تصنيع مركبات أسست في 1856
شركات تصنيع سابقة في أستراليا
شركات تصنيع مركبات انحلت في 2020
شركات صناعة سيارات بمحركات
شركات مصنعة لسيارات فارهة
علامات تجارية أسترالية
فروع جنرال موتورز
مصنعو سيارات

هولدن


A Fase Final da Liga Conferência Europa da UEFA de 2022–23 foi disputada entre os dias 16 de fevereiro, data do início dos play-offs, e 7 de junho de 2023, dia da final que será disputada na Fortuna Arena, em Praga, República Tcheca. Um total de 24 equipes participarão nesta fase.

Os fusos horários das partidas serão CET/CEST, conforme listado pela UEFA.

Equipes classificadas

A fase final será disputada por 24 equipes: as 16 que se classificaram como líderes ou vice-líderes de cada um dos oito grupos da fase de grupos da competição, e as 8 que se classificaram como terceiro-colocados da fase de grupos da Liga Europa.

Fase de grupos da Liga Conferência Europa

Fase de grupos da Liga Europa

Formato

Todos os confrontos da fase final, exceto a final, serão disputados em jogos de ida e volta. A equipe que marcar mais gols no placar agregado das duas partidas avançará para a fase seguinte. Caso o resultado no agregado seja igual para as duas equipes, será disputada uma prorrogação de 30 minutos (não haverá critério de gol fora de casa). Se o placar agregado continuar empatado após a prorrogação, o vencedor da partida será decidido nos pênaltis. Na final, que será disputada em partida única, caso o resultado seja igual para as duas equipes ao fim do tempo regulamentar, será disputada uma prorrogação e, caso seja necessário, uma disputa de pênaltis.

O formato do sorteio para cada parte da fase final é:

 No sorteio dos play-offs para fase final, os oito 2º colocados da Liga Conferência Europa serão designados como "Cabeça de chave", enquanto os oito 3º colocados da Liga Europa serão designados como "Não cabeça de chave". As equipes cabeça de chave sorteadas serão as mandantes das partidas de volta. Equipes da mesma associação não podem ser sorteadas para se enfrentar.

 No sorteio das oitavas de final, os oito 1º colocados da Liga Conferência Europa serão designados como "Cabeça de chave", enquanto os oito vencedores dos play-offs para a fase final serão designados como "Não cabeça de chave". As equipes cabeça de chave sorteadas serão as mandantes das partidas de volta. Equipes da mesma associação não podem ser sorteadas para se enfrentar.

 No sorteio das quartas de final e semifinal, não há cabeças de chave e equipes da mesma associação podem ser sorteadas para se enfrentar. Como o sorteio das quartas de final e da semifinal serão realizados juntos antes das partidas das quartas de final serem disputadas, as equipes vencedoras das quartas ainda não serão conhecidas no sorteio da semifinal. Também será realizado um sorteio para definir qual semifinal em que o vencedor será considerado a "equipe mandante" da final (apenas por motivos administrativos, já que a final será disputada em local neutro).

Calendário

Todos os sorteios serão realizados na sede da UEFA em Nyon, na Suíça.

Play-offs da fase final
O sorteio ocorreu no dia 7 de novembro de 2022, às 14:00 CET. As partidas de ida serão realizadas no dia 16 de fevereiro e as partidas de volta no dia 23 de fevereiro de 2023.

|}

Partidas

1–1 no agregado. Gent venceu por 5–3 nos penâltis.

Basel venceu por 2–1 no agregado.

Lazio venceu por 1–0 no agregado.

Lech Poznań venceu por 1–0 no agregado.

Fiorentina venceu por 7–2 no agregado.

AEK Larnaca venceu por 1–0 no agregado.

Sheriff Tiraspol venceu por 3–2 no agregado.

2–2 no agregado. Anderlecht venceu por 3–0 nos penâltis.

Oitavas de final
O sorteio das oitavas de final ocorreu no dia 24 de fevereiro de 2023, às 13:00 CET. As partidas de ida foram disputadas nos dias 7 e 9 de março, enquanto que as partidas de volta aconteceram nos dias 15 e 16 de março de 2023.

|}

Partidas

West Ham venceu por 6–0 no agregado.

Fiorentina venceu por 5–1 no agregado.

AZ Alkmaar venceu por 4–2 no agregado.

Lech Poznań venceu por 5–0 no agregado.

4–4 no agregado. Basel venceu por 4–1 nos penâltis.

Nice venceu por 4–1 no agregado.

Anderlecht venceu por 2–1 no agregado.

Gent venceu por 5–2 no agregado.

Quartas de Final

|}

Partidas

Fiorentina venceu por 6–4 no agregado.

West Ham venceu por 5–2 no agregado.

Basei venceu por 4–3 no agregado.

2–2 no agregado. AZ Alkmaar venceu por 4–1 nos penâltis.

Semifinais

{{TwoLegResult||ENG|3–1||HOL|2–1|1–0}}

|}
 Partidas West Ham venceu por 3–1 no agregado.Fiorentina''' venceu por 4–3 no agregado.

Final

A final foi disputada em 7 de junho de 2023 no Estádio Sinobo, em Praga . Foi realizado um sorteio a 17 de março de 2023, após os sorteios dos quartos-de-final e das meias-finais, para determinar a equipa "da casa" para efeitos administrativos.

2023 no futebol
Desporto na Europa em 2023

Liga Conferência Europa da UEFA de 2022–23 – Fase Final


Çamlıgüney, Çorum ilinin Bayat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Zeyveli olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 82 km, Bayat ilçe merkezine 24 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Bayat belde ve köyleri

Çamlıgüney, Bayat


Maurice Dubois, né en  à Genève en Suisse et mort le  en Suisse, est un boxeur suisse.

Biographie
Après avoir été battu par Panama Al Brown en 1934 à Genève, Maurice Dubois devient champion d'Europe des poids coqs contre le Belge Nicolas Petit-Biquet en 1935. La même année, le populaire Genevois conserve son titre face à Émile Pladner à Genève avant de le perdre devant Joseph Decico l'année suivante par knockout à la quatrième reprise. En 1938, il dispute au tenant du titre IBU des poids plumes Maurice Holtzer le premier titre mondial disputé en Suisse devant 7 000 spectateurs dans le bâtiment électoral de Genève et fait match nul.

Références

Liens externes

Boxeur suisse
Naissance en 1909
Naissance à Genève
Décès en mai 1986
Décès en Suisse
Décès à 76 ans

Maurice Dubois (boxe anglaise)


Vinačka klisura je dolinsko suženje u gornjem toku Vrbasa, u središnjoj Bosni. Uzvodno se nalazi Skopaljska dolina, a nizvodno Jajačka kotlina.

Strme strane klisure su obrasle listopadnim šibljem i šumom. Na visokim zaravnima iznad klisure nalaze se Novo Selo, Sandžak, Brdo i Dobro Brdo na sjeveroistoku te Semin, Vukovo i Selište na jugozapadu. U samoj klisuri se nalaze Rasavci i Džihanići.

Kroz Vinačku klisuru prolazi magistralna cesta M 16 Donji Vakuf - Jajce.

Izvori

Riječne doline u Bosni i Hercegovini

Vinačka klisura


Orlando Péricles Brito de Oliveira (Janaúba, 8 de fevereiro de 1950 — Taguatinga, 11 de março de 2022) foi um fotojornalista brasileiro. Em quase sessenta anos de carreira, retratou cenas da política nacional. Também acompanhou questões sociais, indígenas e eventos esportivos, cobrindo eventos em mais de sessenta países.

Biografia
A família de Brito mudou-se para a região de Brasília em 1956, para trabalhar na construção da nova capital. Iniciou a carreira aos 14 anos, como laboratorista para o jornal Última Hora; aos 17 anos já era fotógrafo profissional, cobrindo a falta de um colega.

Brito captou momentos da história política brasileira, acompanhando presidentes, parlamentares e militares em eventos oficiais mas também nos bastidores, com um olhar crítico, desafiando a censura oficial da ditadura militar. Dentre alguns de seus registros estão:

 a foto do soldado em guarda na frente do Congresso Nacional, em 13 de dezembro de 1968, data da promulgação do AI-5;  Brito focou os coturnos em primeiro plano;

 a foto do plenário da Câmara vazio, com o fechamento do Congresso em 1977 pelo Pacote de Abril promulgado pelo presidente Ernesto Geisel;
 a 'dança das cadeiras', registro de 1982 de  uma reunião entre o presidente João Baptista Figueiredo, Delfim Netto, Golbery do Couto e Silva e Newton Cruz;
 o último retrato de Ulysses Guimarães, em silhueta, meses antes de seu desaparecimento no mar em outubro de 1992.

Trabalhou para o jornal O Globo entre 1968 e 1982, para o  Jornal do Brasil, para as revistas Veja (entre 1982 e 1998) e Caras.  Por fim, fundou a agência ObritoNews. Em 2016, foi um dos fundadores do site Os Divergentes, com Helena Chagas, Andrei Meireles e Itamar Garcez.

Foi o primeiro fotógrafo brasileiro a ganhar o prêmio World Press Photo em 1979, na categoria sequência fotográfica. Ganhou o Prêmio Abril de Fotografia por onze vezes, tornando-se hors-concours. Recebeu uma bolsa da Fundação Vitae em 1991.

Morte
Brito morreu em 11 de março, no Hospital Regional de Taguatinga, por complicações decorrentes de uma cirurgia no intestino.

Livros publicados
1981 - Perfil do Poder
1992 - Senhoras e Senhores
1996 - Brasil: de Castello a Fernandos
2002 - Poder, Glória e Solidão
2003 - Iluminada Capital
2006 - Corpo e Alma

Ligações externas

 Página Oficial

Fotojornalistas do Brasil
Naturais de Janaúba

Orlando Brito


Europski pravac E662 (ukratko: E662) je europski pravac koji vodi od srpskog grada Subotice preko Sombora, Batine, Čeminca i Bilja prema Osijeku.

Ukupna dužina iznosi 121 kilometara.

Tijek

 Srbija
 Subotica - Sombor
 Sombor - Bezdan
 Bezdan

 Hrvatska
 Batina - Kneževi Vinogradi
 Čeminac - Darda - Bilje - Osijek

Vanjske poveznice

Europski pravci
Državne ceste u Hrvatskoj
Ceste u Srbiji

Europski pravac E662


Der Catubig (eng.: Catubig River) ist ein Fluss in der Provinz Northern Samar auf den Philippinen. Er entspringt in den zentralen Gebirgen der Insel Samar, auf einer Höhe von ca. 800 Metern am Mount Capotoan. Der Fluss mündet in der Gemeinde Laoang mit einem Delta in die Philippinensee, durch das die Insel Laoang von der Hauptinsel Samar abgetrennt wird. Der Catubig hat eine Länge von 54 km und ein Wassereinzugsgebiet von 836 km², zu dem unter anderem die Gemeinden Catubig und Las Navas gezählt werden.

Im Mündungsbereich liegt ein 444 Hektar großer Mangrovenwald, der mit der Nipapalme (Nypa frulicans) durchsetzt ist. Landwirtschaftlich genutzte Flächen zum Reisanbau umfassen 15.604 Hektar (ha) und 10.994 ha umfassen Kokosnussplantagen. Die weitere Flächennutzung im Einzugsgebiet des Catubig wird wie folgt beschrieben: 1.118 ha Grasflächen, 4.694 ha Buschwälder,  5.022 ha Sekundär- und 43.254 ha Primärwald. Der pH-Wert des Wassers des Flusses reicht von 6,3 bis 8,0.

Die Region in der der Fluss liegt weist ein tropisch-schwüles Klima auf ohne Trockenperioden. Die stärksten Niederschläge fallen von November bis Januar.

Weblinks
 Der Catubig auf der webseite des ASEAN Centre for Biodiversity

Einzelnachweise

Northern Samar
Samar
0Catubig

Catubig (Fluss)


රණසිංහ ආරච්චිලාගේ අජන්තා සරත් කුමාර රණසිංහ (30 මැයි 1940 - 27 පෙබරවාරි 2016), ජනප්‍රිය අජන්තා රණසිංහ ලෙසින්, සම්මානලාභී ශ්‍රී ලාංකික මාධ්‍යවේදියෙකු, ගීත රචකයෙකු, කවියෙකු සහ නවකතාකරුවෙකු විය.  රට තුළ මෙතෙක් බිහි වූ වඩාත්ම කැපී පෙනෙන  සහ සාරවත් ගී පද රචකයෙකු ලෙස සැලකේ, වසර 40 ක වෘත්තීය ජීවිතය තුළ ඔහු චිත්‍රපට 60 කට ආසන්න ප්‍රමාණයකට සහ ගීත 400 කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයකට දායක විය.

ප්‍රසිද්ධ ගී
විවිධ යුගවල ගායක ගායිකාවන්ට ගීත 4000කට අධික ගීත සංඛ්‍යාවක් රචනා කර ඇත..

ආදර සැමරුම් කැටිවු
Adaraneeya Wasanthe
Api Ayeth Hamu
ආශා නිරාශා මැවු
Bodhiye Viharaye'Bol Vee AhuruBonda Meedum KadurelleBudun Methun Lowa UththamaDaesama RiddanaDawasak ThiyewiDegoda Thala Ganga Galaදිනෙක මතුදාDuhul Meedume Sihil MarutheDuras Wannata Me LesinDuwa Maa WageGame Kopi KadeGanga JaleGela Wata Banda WuHanga GalleneHindi VadanHiru NonegeewaIgillila Yanna YanIndunil GangulalIrata Udin Sakwalata UdinIra UdinIra Wata Yana GirawunIthin Aneකල්පනා ලොව මල් වනේKanden EhaKeena Dam Mitakකිරි කවඩි සිනාKiri Sudu SeleKoho Koho Kohe IdanKurullo Nube ThalenMage DinapothehiMage Kadulin NimawuMage Lowata ObaMalanika MathakayenMal Parawena LokeMal Pokuru PokuruMala Giraa GelaMangala Mal DamaMata Mani WageMata WasanaMe Ayurin ApiMe Mai Gaha YataMe Pasal Meda MidulaiMe Seetha NilleMidule Athana NangoMuthumenike Ude RayinNinda Nena RathriyeNiranjala KatadoNirwana Swarna Dwarayenපාලු සුසානේPaloswaka Sanda PayanuParami Dam PuramuPata Podak ThilakalaPem RajadahanePemathura HengumPokuru Pokuru Mal Senakili Punchi Dawas WalaRa Dolos PayeRa Duru Rata MeRa Pal RakinaRa Vee La Ai Me UdeRali Palama Sudu PatataRallen Rallata Pawena OruweRana Hansa YuwalaRan Kenden BedaRaththaran Pem PuraneRuwan Wala WimaneSalalihiniyoSanda Sangi (Praveena teledrama song)Sath Ruwan WassaSeegiri LanduneSihala KalakaruwaneniSihina Nelum MalSili Sili Seethala Alle
Siri Bo Meda
Sithata Danena Me Lathawul
Sudu Sesathak Wan
Suwanda Dani Danenawa
Suwanda Dena Malwane
Tharu Arundati
Ukulata Nawath
Veedi Kone Mawatha Addara
Wala Theerayen Eha
Wanka Giriya
Werale Muhuru Walle
Villuda Punchi Depa
Yaluwe Sithin Hadannepa
Yadha Bime Awi

මුලාශ්‍ර

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ශ්‍රී ලාංකික ගී පද රචකයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
2016 මරණ
1940 උපත්

අජන්තා රණසිංහ


مدينة إيفيان  هي مدينة فرنسية تقع ضمن إقليم سافوا العليا أحد أقاليم رون ألپ. وتطل المدينة على بحيرة ليمان أحد أكبر البحيرات الأوروبية.

تاريخ
قد يعود تاريخ إيفيان إلى الحضارة الرومانية حيث هناك ما يدل إلى إنشاء مستوطنات رومانية في المنطقة ولكن التاريخ الحديث لإيفيان يعود إلى بدايات القرن التاسع عشر. ففي عام 1826 افتتح المصرفي السويسري فرانكو فوكنيه  منتجع صحي خاص. وقد بني المنتجع في الطريق الرئيسي في إفيان ويسمى الطريق الوطني  ولكن في عام 1853 تعرض فوكنيه للإفلاس وبيع المنتجع لرابطة المياه المعدنية . وفي عام 1839 تم بناء فندق بجانب المنتجع.

و في عام 1860 انتقلت تبعية إيفيان والمدن المحيطة بها من حكم دوق إقليم سافوي  إلى فرنسا إثر موافقة 99.8٪ من السكان. وقد تم اتصال إيفيان بسكك الحديد الفرنسية عام 1864. ومنذ اكتشاف آبار الماء في إيفيان ما بين عام 1869-1875، أصبحت وجهة العديد من وجهاء أوروبا.

ماء إيفيان

اكتسبت إيفيان شهرتها بجودة ونقاء مائها. فقد أقرت الأكادمية الطبية الفرنسية  استخدام ماء إيفيان للاستخدامات الطبية. ومنذ ذلك الحين توافد العديد من الأشخاص لزيارة المنتجعات الصحية في إيفيان (خاصة في عام 1902 حينما تم إثبات فوائد الماء للكلى). ولكن لم يتم إنتاج قناني مياه الشرب بشكل صناعي إلا في عام 1960. ومنذ ذلك الحين اكتسبت مياه إيفيان شهرة عالمية واسعة، وينتج المصنع حالياً ما يقارب 4 ملايين قنينة سنوياً تباع في 125 دولة. وتعود ملكية المصنع إلى شركة دانون.

اقتصاد
تعتمد مدينة إيفيان على مصدرين رذيسيين للدخل:
 إنتاج المياه المعلبة.
 يعتبر كازينو إيفيان - أنشئ عام 1912 - المصدر الثاني للدخل. وقد اشتهر الكازينو في المنطقة نتيجة القوانين السويسرية التي تمنع صالات القمار.

أشهر الاجتماعات

تم عقد العديد من الاجتماعات المؤثرة والتي كان لها تأثير واضح في التغيرات العالمية لعل أشهرها:
 مؤتمر إيفيان والذي أقيم في يوليو من عام 1938 وفيه تم مناقشة أوضاع اليهود في العالم.
 إتفاقيات إيفيان وهي مفاوضات تمت بين الجزائر وفرنسا بين عامي 1960 و1962، ومن خلالها حصلت الجزائر على استقلالها من فرنسا.
 القمة التاسعة والعشرين لمجموعة الثماني (G8) عام 2003. والتي أقيمت في أعرق فندق في إيفيان وهو الفندق الملكي  والذي تم بنائه في 1909.

توأمة
لإيفيان اتفاقيات توأمة مع كل من:
 إزومو
 إيركوتسك
 بنو قاسم

أعلام

 ألفرد لوروا
 جيل جاكيه
 أندريه سيمون
 ديدييه بلان
 يوهان دوراند
 هوغو نيز
 ألبرت أرنولف
 أديلايد، كونتيسة بورغندي

المراجع

أماكن مأهولة على بحيرة ليمان
بلديات إقليم سافوا العليا
حمامات طبية في فرنسا
مدن فرنسا

إيفيان


Fred Allan Hartley Jr. (* 22. Februar 1902 in Harrison, New Jersey; † 11. Mai 1969 in Linwood, New Jersey) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1929 und 1949 vertrat er den Bundesstaat New Jersey im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Fred Hartley besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat und studierte danach an der Rutgers University in New Brunswick. In den Jahren 1923 und 1924 arbeitete er als Bibliothekar in Kearny. Von 1924 bis 1928 war er dort Feuerwehr- und Polizeibeauftragter. Politisch wurde er Mitglied der Republikanischen Partei.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1928 wurde Hartley im achten Wahlbezirk von New Jersey in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1929 die Nachfolge von Paul J. Moore antrat. Nach neun Wiederwahlen konnte er bis zum 3. Januar 1949 zehn Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Seit 1933 vertrat er als Nachfolger von Frederick R. Lehlbach den zehnten Distrikt seines Staates. Während seiner Zeit im Kongress wurden dort die New-Deal-Gesetze der Bundesregierung unter Präsident Franklin D. Roosevelt verabschiedet. Seit 1941 war auch die Arbeit des Kongresses von den Ereignissen des Zweiten Weltkrieges und dessen Folgen bestimmt. Im Jahr 1933 wurden der 20. und der 21. Verfassungszusatz ratifiziert.

Von 1947 bis 1949 war Hartley Vorsitzender des Bildungs- und Arbeitsausschusses. Im Jahr 1947 war er zusammen mit US-Senator Robert A. Taft Initiator des Taft-Hartley Act, durch den die Rechte der Gewerkschaften eingeschränkt wurden. 1948 verzichtete Fred Hartley auf eine erneute Kandidatur. Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus arbeitete er als Geschäftsberater. Im Jahr 1954 kandidierte er erfolglos für den US-Senat. Er starb am 11. Mai 1969 in Linwood.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für New Jersey
Mitglied der Republikanischen Partei
US-Amerikaner
Geboren 1902
Gestorben 1969
Mann

Fred A. Hartley


محمد الطوبي شاعر مغربي ولد عام 1955 في القنيطرة بالمغرب أنهى تعليمه الابتدائي والثانوي في مدينة القنيطرة. عمل موظفاً بدار الثقافة. بدأ نشر نصوصه الأولى في أواسط السبعينيات في بعض الصحف المغربية والمجلات العربية والأوربية في القاهرة، وبيروت، ودمشق، وبغداد، والكويت، والرياض، وطرابلس، وتونس، والجزائر، وباريس، ولندن، وقبرص. ترجمت بعض أشعاره إلى الإسبانية كما شارك في العديد من الملتقيات المغربية، والعربية في المربد وجرش والجزائر وتونس. توفي في 7 يناير 2004 ودفن في مسقط رأسه بمدينة القنيطرة.

دواوينه الشعرية

 سيدة التطريز بالياقوت 1980
 صعوداً أناديك سهوا 1983
 أيقونة العاشق المغربي 1985
 صبوات المجنون 1986
 في وقتك الليلكي هذا انخطافي 1987
 مَلِك الصعاليك الجميل 1990
 تجربة الإكليل في كمنجات الحريق 1995
 طفولة الوردة 1996
 قمر الأندلس الأخير 1997
 أسطورة النورس القتيل 1986 - دمشق
 قمر الأندلسي الأخير القنيطرة، منشورات البوكيلي، 1997
 بتول بتول 92 دمشق
 وقت لجسد النشيد 2003، الرباط
 المجد لينا يا حضرة النبيذ 2003، الرباط·
 غواية الأكاسيا القنيطرة منشورات البوكيلي عن جمعية اصدقاء الشاعر محمد الطوبي للثقافة والإبداع

وأعمال شعرية أخرى.

مراجع

شعراء مغاربة
مواليد 1955
وفيات 2004

محمد الطوبي


Villaputzu (sardinski: Biddepùtzi) je grad i općina (comune) u pokrajini Južnoj Sardiniji u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 11 metar i ima 4 763 stanovnika. Prostire se na 181,31 km². Gustoća naseljenosti je 26 st/km².Susjedne općine su: Armungia, Arzana, Ballao, Escalaplano, Jerzu, Muravera, Perdasdefogu, San Vito, Ulassai i Villasalto.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Villaputzu


Bjarne Henriksen (* 18. Januar 1959 in Såderup bei Nyborg, Fünen) ist ein dänischer Film- und Theaterschauspieler.

Leben und Karriere
Henriksen trat in verschiedenen Theaterstücken am Jomfru Ane Teatret in Aalborg und am Svalegangen Theater in Aarhus auf. In zahlreichen dänischen Filmen spielte er seit 1994 Neben- und Hauptrollen, darunter in Zwei Helden und Das Fest von Thomas Vinterberg, sowie Pizza King, Deep Water – Im Sog der Angst und Chinaman. Henriksen spielte in den Filmen Let's Get Lost und Monas verden unter der Regie von Jonas Elmer die Hauptrolle. 2005 empfing Hendriksen den FIPRESCI-Preis für seine Darstellung im Film Chinaman auf dem Filmfestival in Karlsbad. 2007 war er neben Sofie Gråbøl in der ersten Staffel von Kommissarin Lund – Das Verbrechen zu sehen. In dem deutschen Dokumentarspielfilm Fräulein Stinnes fährt um die Welt von 2009 spielte er neben Sandra Hüller die Hauptrolle als Carl-Axel Söderström. Zwischen 2010 und 2013 war er in 15 Folgen neben Sidse Babett Knudsen in Borgen – Gefährliche Seilschaften zu sehen.

Filmografie (Auswahl)

Kinofilme
 1996: Zwei Helden (De største helte)
 1997: Let's Get Lost
 1998: Das Fest (Festen)
 1999: Besessen (Besat)
 1999: Pizza King
 2001: Monas verden
 2004: King's Game (Kongekabale)
 2004: Träumer schießen keine Tore (Af Banen)
 2004: Torremolinos 73
 2005: Chinaman
 2008: Wen du fürchtest (Den du frygter)
 2008: Troubled Water
 2009: Fräulein Stinnes fährt um die Welt
 2012: Die Jagd (Jagten)
 2014: Rettet Weihnachten! (Get Santa)
 2018: Kursk

Fernsehfilme und Serien
 1999: Deep Water – Im Sog der Angst (Dybt vand)
 2000–2002: Hotellet (Fernsehserie, 31 Folgen)
 2005: Codename: Medizinmann (Medicinmannen, Fernsehserie, 8 Folgen)
 2007:	Kommissarin Lund – Das Verbrechen (Forbrydelsen, Fernsehserie, 20 Folgen)
 2007: Irene Huss, Kripo Göteborg (Irene Huss, Fernsehserie, Folge Tatuerad torso)
 2009–2010: Blekingegade (Fernsehfünfteiler)
 2010–2013: Borgen – Gefährliche Seilschaften (Borgen, Fernsehserie, 15 Folgen)
 2011: Der Verdacht
 2015–2016: Trapped – Gefangen in Island (Ófærð, Fernsehserie, 10 Folgen)
 2020: Cry Wolf (Ulven kommer, Fernsehserie, 8 Folgen)

Weblinks

Theaterschauspieler
Filmschauspieler
Däne
Geboren 1959
Mann

Bjarne Henriksen


Víga-Glúms saga, İzlanda sagalarından biridir. Çeşitli insanları öldüren ve suçunu örtmeye çalışan bir reisten bahseder. Saganın 13. yüzyılda yazıldığına inanılır.

Sagalar

Víga-Glúms saga


Zombi, vudunun Afro-Caribbean ve Creole ruhani inanç sistemlerinde ölümsüz bir insandır. Bu folklorik zombiler doğaüstü güçler ve şamanistik hekimliği vasıtasıyla, yaşayanlar arasında korku yaratmak amacı ile ölü insan bedenlerinin yeniden canlandırılmasıdır. Zombilerin daha korkunç versiyonları yamyamlık ögesi kullanılarak korku sinemasında sıkça sergilenmektedir. Ayrıca bu tür varlıklar hortlaklar ile aynı kapasitededir.

Vudu'da zombiler

Vudu inancına göre ölü, bir insan ya da Mambo tarafından yeniden diriltilebilir. Zombilerin kendi bilinçleri ya da istekleri olmadığı için Bokor ya da Mambo'nun kontrolü altındadırlar. Zombi aynı zamanda vudu yılan tanrısı Niger-Congo'nun adıdır. Kongo dilinde kullanılan ve tanrı anlamına gelen "nzambi" sözcüğüne benzemektedir.

1937 yıılında Haiti'deki gelenek ve adetler üzerinde yapılan bir araştırma sırasında Zora Neale Hurston, 1907 yılında 29 yaşındayken ölmüş ve gömülmüş Felicia Felix-Mentor ile ilgili bir söylentiyle karşılaştı. Köylüler ölümünden 30 yıl sonra Felicia'yı yollarda sersem bir şekilde ve yanında birkaç kişi ile birlikte yürürken gördüklerini söylüyorlardı. Hurtson, bu bahsedilen insanlara çok güçlü ilaçlar verilmiş olduğu söylentilerinin peşine düştüysede daha fazla bilgi vermeye istekli bireyler bulamadı.

 cümleleri ile bir yazısında bu konuya değinmiştir.

80'li yıllarda Kanadalı etnobotanist Wade Davis zombilerin farmakolojik durumu ile ilgili iki kitap yayınladı; The Serpent and the Rainbow  (Yılan ve Gökkuşağı) (1985) ve Passage of Darkness: The Ethnobiology of the Haitian Zombie (Karanlığın pasajı: Haitili zombilerin etnobiyolojisi) (1988). Davis 1982 yılında Haiti'ye gitmiş ve orada yaptığı araştırmalar sonucunda, yaşayan bir insanın iki özel tür tozu almasıyla  bir zombiye dönüştürülebileceğini iddia etmişti. Birincisi coup de poudre (Fransızca: 'toz çarpması') içerisinde bulunan tetrodotoxin (TTX) maddesi nedeniyle ölü benzeri duruma neden olur. Tetrodotoxin Japonların yemek zevkini oluşturan, fugu ya da kirpi balığı içinde bulunan zehirli toksin ile aynı özelliklere sahiptir. Öldürücü etkisi olan bu maddenin 1 mg'lık dozu insanı günlerce bilinci açık olmasına rağmen, yarı ölü bir durumda bırakabilir. İkinci toz ise (şaşkınlık veren halüsinasyon etkisi vardır) insanı bilinçsiz ve kendi istemi dışında hareket eden zombi benzeri bir duruma sokar. Davis aynı zamanda bu deneyimleri yaşamış Clairvius Narcisse'ın hikâyesini de popülerleştirmişti. David'in yaptığı çalışmaların gerçekliği ve doğruluğu üzerinde hâlen şüpheci görüşler bulunmaktadır.

Bazı modern filmlerde zombiler yaşayan ölüler değil, salgın bir hastalığa yakalanmış hasta insanlar olarak gösterilmektedir.

Popüler kültürde zombiler

Popüler kültürde zombilere korku ve fantastik temalı, kurgu ve eğlencede düzenli olarak rastlanmaktadır. Zombiler genellikle akılsız, aç, insan eti düşkünü ve bazı durumlarda insan beyni düşkünü olan bozulmaya yüz tutmuş cesetler olarak tasvir edilir. 2009 itibarıyla, zombiler popülerlikleri açısından vampirlerle kıyaslanabilir.

Filmlerdeki zombi kavramına göre, zombiler öldükten sonra dirilir ve beyin fonksiyonları sadece et ihtiyacını gidermeye programlanır. Zombileri öldürmek için kafa bölgesine sert bir vuruş yapmak yeterlidir.

Kaynakça

Vodun
Korku filmi canavarları
Kültüre bağlı sendromlar

Zombi


pfsync – eine Abkürzung von  packet filter synchronization (deutsch: Paketfiltersynchronisation) – ist ein Netzwerkprotokoll um Firewall-States zwischen PF-Firewalls zu synchronisieren.

Verwendung

Es wurde von den Entwicklern der PF-Firewall im Rahmen des OpenBSD-Projektes entwickelt. Die Synchronisation wird bei hochverfügbaren Firewalls verwendet, bei denen ein Slave beim Ausfall des Masters seine Aufgaben übernehmen muss. pfsync wird daher im Zusammenhang mit Common Address Redundancy Protocol (CARP) verwendet.

Protokoll
Das Protokoll ist binär und setzt direkt auf dem IP-Protokoll auf. Die pfsync-Nachrichten sind Datagramme und werden als IP-Payload verschickt. Die Nachrichten beinhaltet einen Header, mehrere Sub-Header und Daten. Diese werden per IPv4 oder auch IPv6 übertragen. Die Nachrichten über Änderungen in der State-Table können als Broadcast- oder Unicast-Paket verschickt werden.

Weblinks
 http://www.openbsd.org/cgi-bin/man.cgi?query=pfsync
 http://www.undeadly.org/cgi?action=article&sid=20090619100514

OpenBSD
Netzwerkprotokoll
Abkürzung

Pfsync


Charles Dantzig es un escritor francés nacido en Tarbes el 7 de octubre de 1961.

Cursos
Una vez terminado el bachillerato, con apenas diecisiete años, prefiere empezar estudios de Derecho, en lugar de seguir la tradición familiar o la vía de preparación para ingreso en la Escuela Normal Superior, a la que había sido admitido. Alcanza el grado de Doctor en Derecho en Toulouse. Una vez terminados sus estudios, Dantzig decide instalarse en París.
Pocos años después, con solo veintiocho, publica un ensayo sobre Remy de Gourmont (Remy de Gourmont, Cher Vieux Daim !, Le Rocher, 1990), al que sigue su primera colección de poesía, Le chauffeur est toujours seul, inmediatamente bien recibido por la crítica.

Escritor y editor
Se dedica a la edición en la editorial Belles Lettres, donde crea y dirige tres colecciones: «Brique», de literatura contemporánea, «Eux & nous», en la que escritores franceses hablan sobre autores de la antigüedad clásica, y «Trésors de la nouvelle», de título bastante evocador. Publica la primera  traducción al francés de una colección de poemas de Francis Scott Fitzgerald, Mille et un navires, y traduce su obra de teatro Un légume. Es asimismo el traductor de la primera edición francesa de las crónicas de Oscar Wilde, Aristote à l'heure du thé. Charles Dantzig publica también las obras completas de Marcel Schwob (Œuvres, Les Belles Lettres).
Sus primeros ensayos se publican en la editorial Belles Lettres; entre otros Il n'y a pas d'Indochine, en 1995, et La Guerre du cliché, en 1998 ; así como sus colecciones de poesía: Que le siècle commence, en 1996 (premio Paul Verlaine), Ce qui se passe vraiment dans les toiles de Jouy, en 1999, À quoi servent les avions ?, en 2001, donde, antes de los atentados del  11 de septiembre, imagina la destrucción de las torres gemelas. Más adelante escribe a este respecto: «Algunas personas me han dicho: así es la fuerza misteriosa de la poesía, que presiente los acontecimientos. No estoy muy seguro. […] La poesía razona más que presiente. Su resultado, como toda la literatura y hasta una obra de arte, es pensamiento. Pero en lugar de obtenerlo poniendo en marcha la especulación, lo consigue mediante las imágenes, con las exigencias de ritmo y ocasionalmente de prosodia». («Abandoné muy pronto la carrera de poeta».) En 2003 se publica una selección de su obra poética con el título En souvenir des long-courriers. Ese mismo año, Charles Dantzig publicó su Bestiaire, un libro de poemas de animales.
De 2006 a 2008, Charles Dantzig firma el epílogo de todas las reseñas del Magazine Littéraire, ofreciendo así al lector fiel su parecer de eterno iconoclasta literario sobre temas que van de «la francofonía» a «los escritores y el psicoanálisis».
En octubre de 2010, gana el Grand Prix Jean Giono por el conjunto de su obra, como antes que él lo ganaran autores como Pascal Quignard o JMG Le Clézio.

Las novelas
Su primera novela, Confitures de crimes (donde hace referencia a un verso de H.J.-M. Levet : Le soleil se couche en des confitures de crimes), se publica en Belles Lettres en 1993. Es la historia de un poeta que llega a Presidente de la República. Y ¿qué es lo que hace ese poeta una vez elegido? Declara una guerra. Es la primera manifestación de Dantzig en la ficción de su pasión por la literatura y de su ironía frente a las posturas y las comedias. Su segunda novela, Nos vies hâtives, se publica en Grasset en 2001 y se ve recompensada con el premio Jean Freustié y el  Roger Nimier. La tercera (Un film d'amour) llega en 2003. Es una novela coral  hábilmente estructurada, se supone que transcribe un documental de televisión sobre un joven cineasta desaparecido, Birbillaz. «Este libro, inteligente desde la primera hasta la última línea, y que al principio parece una fantasía formalista para comprenderse luego que apunta a una especie de totalidad, como todos los grandes libros, cuando está ya a medio camino el tema anunciado, la plancha del retrato de Birbillaz, y pasa a su hermano, su igual y contrario, al modo de los personajes de Stevenson: fracasado, amargado, podrido, que dice que no y que no hasta la obstinación, hasta el dolor,  que no al amor, al talento, a la creación, al bien, a la belleza. Un no que lanza a voces a la cara de los hombres, hasta la entrada del infierno —y sin duda alguna más allá—». (Jacques Drillon, Le Nouvel Observateur, 16 de octubre de 2003). Su cuarta novela (Je m'appelle François) se publica en 2007, de nuevo en Grasset. Se inspira en un suceso real, la vida de  Christophe Rocancourt, que Dantzig transforma y transfigura para inventarle un destino. En agosto de 2011 publica otra novela, Dans un avión pour Caracas.

Los ensayos
En 2005, publica su Dictionnaire égoïste de la littérature française, ganador entre otros del premio Décembre, del premio de Ensayo de la Academia Francesa y del Gran Premio de las Lectoras de la revista Elle; en él expone su visión estética de la literatura, ilustrándola con numerosos comentarios estilísticos. El éxito de crítica y de público, no solo en Francia sino también en el extranjero, lo convierte en el acontecimiento literario del año.
Publica en enero de 2009, también en Grasset, una nueva suma y un nuevo éxito, la Encyclopédie capricieuse du tout et du rien, escrita en forma de listas. Fue recibida elogiosamente por la crítica y llegó primera plana en el diario Le Monde con un dibujo de Plantu. En mayo de 2009, obtiene por unanimidad con este libro el premio Duménil 2009.
En octubre de 2010, Charles Dantzig publica un ensayo sobre la lectura, Pourquoi lire?. La crítica lo recibe con elogios y obtiene el Grand Prix Giono y un importante éxito de público.

Los poemas
En enero de 2010, Charles Dantzig publicó simultáneamente en la colección azul de Grasset un nuevo libro de poemas, Les nageurs así como una antología de poemas suyos completada con algunos inéditos y ensayos sobre poesía, La Diva aux longs cils; la selección de poemas es de Patrick McGuinness (St. Anne's College, Oxford). A ellos vino a añadirse una nueva edición de Je m'appelle François, en libro de bolsillo, y una reedición en «Les Cahiers Rouges» de sus traducciones de Oscar Wilde y de Francis Scott Fitzgerald. Les nageurs y La Diva aux longs cils fueron objeto de una presentación especial en la Maison française d'Oxford, en 2010.

Las artes
Charles Dantzig no se limita al libro, se interesa también por otras formas de arte, tales como las artes plásticas. Colabora en revistas de arte y de estética en las que se ha visto que trabajaba con pintores como Philippe Cognée o Antonio Seguí. Abrió la serie del «Petit pan de mur jaune» del museo del Louvre, en 2007, hablando ante un cuadro de Van Dyck, Carlos Ludovico y Ruperto, príncipes palatinos. Es comisario adjunto de la exposición de apertura del Centro Pompidou-Metz, «Chefs-d'œuvre ?». El espacio Charles Dantzig se interroga sobre la noción de obra maestra en literatura.

Referencias

Bibliografía
Ensayos
 Proust Océan (Grasset, 2022)
 Le napoléonisme. Les trois stades du légendaire (Silvana Editoriale, 2021)
 Théorie de théories (Grasset, 2021)
 Dictionnaire égoïste de la littérature mondiale (Grasset, 2019)
 Chambord-des-songes, L'idée de château mène le monde, Flammarion, janvier 2019
 Traité des gestes (Grasset, 2017)
 Les Écrivains et leurs mondes (Laffont, Bouquins, 2016)
 À propos des chefs-d'œuvre (Grasset, 2013)
 Por qué leer (451 editores, 2011, traducción de Elena M. Cano e Íñigo Sánchez-Paños)
 Pourquoi lire ? (Grasset, 2010, Grand Prix Giono)
 Encyclopédie capricieuse du tout et du rien (Grasset, 2009, premio Duménil)
 Dictionnaire égoïste de la littérature française (Grasset, 2005, et Le Livre de Poche, prix Décembre, premio de Ensayo de la Academia Francesa, Gran Premio de las Lectoras de Elle))
 La Guerre du cliché (Les Belles Lettres, 1998)
 Il n'y a pas d'Indochine (Les Belles Lettres, 1995)
 Le style cinquième (Les Belles Lettres, 1992)
 Remy de Gourmont, Cher Vieux Daim ! (Le Rocher (éditions)|Le Rocher, 1990 ; 2ª edición : Grasset, 2008)

Poemas
 Genre : fluide (Points Poésie, éditions du Seuil, 2022)
 Démocratie de bord de mer (Grasset, 2018)
 La diva aux longs cils, (Grasset, 2010)
 Les Nageurs (Grasset, 2010)
 Bestiaire, avec des encres de Mino (Les Belles Lettres, 2003)
 En souvenir des long-courriers (Les Belles Lettres, 2003)
 À quoi servent les avions ? (Les Belles Lettres, 2001)
 Ce qui se passe vraiment dans les toiles de Jouy (Les Belles Lettres, 1999)
 Que le siècle commence (Les Belles Lettres, 1996, premio Paul Verlaine)
 Le chauffeur est toujours seul (La Différence, 1995)

Novelas
 Histoire de l'amour et de la haine (Grasset, 2015)
 Dans un avion pour Caracas (Grasset, 2011)
 Je m'appelle François (Grasset, 2007, y Le Livre de Poche)
 Un film d'amour (Grasset, 2003, y Le Livre de Poche)
 Nos vies hâtives (Grasset, 2001, y Le Livre de Poche, premio Jean Freustié, premio Roger Nimier)
 Confitures de crimes (Les Belles Lettres, 1993)

Traducciones
 Francis Scott Fitzgerald, Un légume (Grasset, "Les Cahiers rouges", 2010)
 Oscar Wilde, Aristote à l'heure du thé (Grasset, "Les Cahiers rouges", 2010)

Véase también
 Retrato de Charles Dantzig en la página de la librería Mollat
 Retrato de Charles Dantzig por Nils C. Ahl para Le Monde
 Entrevista de Charles Dantzig por Josyane Savigneau para Le Monde

Poetas de Francia del siglo XX
Ensayistas de Francia del siglo XX
Poetas de Francia del siglo XXI
Ensayistas de Francia del siglo XXI
Novelistas de Francia del siglo XX
Novelistas de Francia del siglo XXI
Premio de ensayo de la Academia Francesa
Premio de literatura Príncipe Pedro
Nacidos en Tarbes

Charles Dantzig


Die 42. Vuelta al Táchira fand vom 7. bis zum 21. Januar 2007 in Venezuela statt. Das Straßenradrennen wurde in vierzehn Etappen und einem Ruhetag über eine Distanz von 1892 Kilometern ausgetragen. Es gehörte zur UCI America Tour 2007 und war dort in die Kategorie 2.2 eingestuft.

Gesamtsieger des Etappenrennens wurde der Kolumbianer Hernán Buenahora von Gobernación del Zulia - Alcaldía de Cabimas vor seinem venezolanischen Teamkollegen Manuel Medina, der seinen Vorjahrestitel nicht verteidigen konnte. Dad Podium wurde komplettiert von Medinas Landsmann Jackson Rodríguez (Loteria Del Tachira-Banfoandes).

Teilnehmer
Am Start standen Teams aus Kolumbien, Kuba, Italien, Mexiko und Venezuela, darunter eine Nationalmannschaft. Insgesamt nahmen zwanzig Teams teil.

Etappen

Siehe auch
 Venezuela
 Táchira

Weblinks
 Offizielle Webseite der Vuelta al Táchira
 Das Rennen bei luisaviles.blogia.com
 Ergebnisse des Rennens auf live-radsport.ch

2007
Radrennen 2007

Vuelta al Táchira 2007


Horse Cave est une ville américaine située dans le comté de Hart, dans le Kentucky. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kentucky
Comté de Hart (Kentucky)

Horse Cave (Kentucky)


Tipografi, (Eski Yunanca: τύπος, týpos, "etki, baskı, şekil, tip" ve -graphy veya -grafie, "yazmak, çizmek") birden fazla anlamı olan bir terimdir: geleneksel anlamıyla yazılı ve basılı malzemenin tasarımını ifade eder. Basın ve yayın literatüründe tipografi, el yazısının aksine, elektronik ve basılı yazı anlamına gelir.

Yazı tipi, punto büyüklüğü, satır uzunluğu, satır arası boşluk ve benzer etkenlerin kombinasyonları ile yapılır. Harf ve yazınsal-görsel iletişime ilişkin diğer elemanların hem görsel, fonksiyonel ve sanatsal düzenlemesi hem de bu elemanlarla oluşturulan bir tasarım dili, anlayışıdır. Reklam amaçlı her faaliyette; mesajı ikna edici kılan tipografi, vazgeçilmez bir unsur olarak öne çıkmıştır.

Tipografi dalında uzmanlaşmış kişilere tipograf denir. Tipograflar; grafik tasarım, reklamcılık ve web tasarımı gibi görsel mesajların ağırlıklı olduğu iş kollarında görev yapmaktadırlar.

Filateli terminolojisi

Tipografi


An Warczewiczella palatina in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Karlheinz Senghas, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert Louis Dressler. An Warczewiczella palatina in nahilalakip ha genus nga Warczewiczella, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Warczewiczella

Warczewiczella palatina


Help! bezeichnet:

 Help! (Album), fünftes Album der Beatles (1965)
 Help! (Lied), Lied der Beatles (1965)
 Help!, Originaltitel eines britischen Films von Richard Lester (1965), siehe Hi-Hi-Hilfe!

Siehe auch:
 Help

Help!


බංග්ලාදේශ ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 2017 මාර්තු මස සිට 2017 අප්‍රියෙල් මස දක්වා සංචාරය කළ අතර ටෙස්ට් තරග 2 ක්, එක්දින තරග 3 ක් සහ විස්සයි විස්ස තරග 2 කට සහභාගී විය. දෙවන ටෙස්ට් තරගය බංගලාදේශය සහභගී වූ සියවන ටෙස්ට් තරගයද විය. ටෙස්ට් තරගාවලියට පෙර දෙදින පුහුණු තරගයක් හා එක්දින තරගාවලියට පෙර නිල නොවන එක්දින පුහුණු තරගයක්ද පැවැත්විය. ටෙස්ට් තරගාවලිය ජෝයි බංගලා කුසලානය ලෙස නම් විය.

තරගාවලියට පෙර ශ්‍රී ලංකා නිත්‍ය නායක ඇන්ජලෝ මැතිව්ස්  ආබාධ විම නිසා මෙම තරගාවලියට තරග කිරීමට නොහැකිවිය. රංගන හේරත් නව ටෙස්ට් නායකයා විය. මැතිව්ස් ගෙන් පුරප්පාඩු වූ එක්දින හා විස්සයි විස්ස නායකත්වය උපුල් තරංග ට හිමි විය.

ටෙස්ට් තරගාවලිය 1-1 ක් ලෙස සම විය,  බංගලාදෙශය ජයගත් තරගාවලියේ දෙවන ටෙස්ට් තරගය ඔවුන් ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහිව ලැබූ පළමු ටෙස්ට් ජයග්‍රහනයයි. එමෙන්ම ඔවුන්ගේ නමවන ටෙස්ට් ජයග්‍රනය හා ටෙස්ට් ක්‍රීඩා කරන රටවල් අතුරින් ශ්‍රී ලංකාව, ඔවුන් එරෙහිව ක්‍රීඩා කර ජයගත් හතරවන රටයි. එක්දින තරගාවලියද 1-1 ක් ලෙස සම විය. දෙවන තරගය වර්ෂාව නිසා අතහැර දැමීය. විස්සයි විස්ස තරගාවලියද 1-1 ක් ලෙස සම විය.

එක්දින තරගමාලාව අවසානයේදී බංග්ලාදේශයේ නායක මෂ්රාෆ් මෝටාසා, තෙවැනි තරගය අඩු වේගයෙන් පවත්වාගෙන යාම සඳහා එක් තරගයක් සඳහා අත්හිටුවන ලදී.  ඒ අනුව 2017 මැයි මාසයේ දී අයර්ලන්ත තරගාවලියේ මුල් තරගය අහිමි වනු ඇති. පළමු විස්සයි විස්ස තරගයේ කාසියේ වාසියේදී ඔහු විස්සයි විස්ස තරග බිමෙන් සමුගන්නා බව ප්‍රකාශයට පත් කෙරිනි.

සංචිත

බංග්ලාදේශ නායක මුෂ්ෆිකුර් රහීම්ට පිතිකරුවෙකු ලෙස පමණක් ක්‍රීඩා කරන ලෙස ඉල්ලා සිටි අතර ලිටන් දාස් ටෙස්ට් තරගාවලියේ කඩුලු රකින්නා බවට පත්විය. කෙසේ වෙතත්, දෙවන ටෙස්ට් තරගයට පෙර පුහුණුවීම් වලදී දාස්ට ඉළ ඇටයක් කැඩී ගිය අතර අවසන් ටෙස්ට් තරගය සඳහා කඩුලු රකින්නා ලෙස මුෂ්ෆිකුර් රහීම් නැවත පැමිණියේය.. පළමු එක්දින තරග දෙක සඳහා කුසල් පෙරේරා ශ්‍රී ලංකා සංචිතයෙන් ඉවත් වූ නමුත් ඔහු තෙවැනි හා අවසන් තරගය සඳහා සුදුසු වනු ඇතැයි අපේක්ෂා කරන ලදී. සීමිත පන්දුවාර තරගාවලිය ආරම්භ වීමට පෙර මෙහඩි හසන් බංග්ලාදේශයේ එක්දින සංචිතයට ඇතුළත් කරන ලදී. පළමු එක්දින තරගයේදී නිරෝෂන් දික්වැල්ලගේ අතේ අස්ථි බිඳීමක් සිදුවී ඇති අතර සෙසු තරගමාලාවෙන් ඉවත් විය. දිල්රුවන් පෙරේරා, නුවන් කුලසේකර සහ නුවන් ප්‍රදීප් යන අය ශ්‍රී ලංකාවේ එක්දින සංචිතයට එක්විය. යෝග්‍යතාවයට යටත්ව කුසල් පෙරේරා ශ්‍රී ලංකාවේ විස්සයි 20 සංචිතයට ඇතුළත් කර ඇති අතර, අවශ්‍ය නම්, ආවරණයක් ලෙස සඳුන් වීරකෝඩි එකතු කරන ලදී..

පුහුණු තරග

දෙදින තරගය: ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් සභාපතිගේ පිළ එ බංගලාදේශය

එක්දින තරගය: ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් සභාපතිගේ පිළ එ බංගලාදේශය

ටෙස්ට් තරගමාලාව

1 වන ටෙස්ට් තරගය

2 වන ටෙස්ට් තරගය

එක්දින තරගමාලාව

පලවන එක්දින තරගය

දෙවන එක්දින තරගය

තුන්වන එක්දින තරගය

වි20ජා තරගමාලාව

පලමු විස්සයි විස්ස තරගය

දෙවන විස්සයි විස්ස තරගය

යොමුව

බාහිර සබැදි
 Series home at ESPN Cricinfo

2017 බංගලාදේශ ක්‍රිකට්
2017 ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට්

බංගලාදේශ ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ 2016-17 ශ්‍රී ලංකා තරග සංචාරය


Balat (Fransızca: Ballade), dört parçadan oluşan nakaratlı bir Fransız nazım şeklidir. Manzum, masal ya da efsane anlamlarına da gelmektedir.14.yüzyılda doğmuş bir dans şarkısı olan Balat, kimi zaman gülünç kimi zaman da acıklı olaylar dile getiren bir şiir biçimidir. Üç uzun, bir kısa bentten oluşur. Bentlerin son dizeleri nakarattır ve hiç değişmeden yinelenir.

Şarkı formları
Rönesans müziği
Fransız edebiyatı

Balat (edebiyat)


La Fiesta Nacional de la Noche más Larga se celebra el 21 de junio de cada año en Ushuaia, Tierra del Fuego, Argentina.

La noche más larga del año se produce por el solsticio de invierno en el hemisferio sur, en la noche del 21 de junio; por lo que también se tiene el día más corto del año, donde el sol estará sobre el horizonte aproximadamente desde las 10 h hasta las 17 h. Para muchas culturas ha sido de gran importancia reconocer el inicio de las estaciones del año en provecho de las actividades relacionadas con la agricultura y la cacería, para saber cual era el mejor momento para sembrar y cosechar, o el movimiento migratorio de los animales.

Nació en la década del 70 pero fue reconocida como Fiesta Nacional en 1986. La celebración se extiende durante tres días, desde el 20 hasta el 22 de junio.

Actividades
Las actividades se desarrollan en polideportivos, centros de jubilados, centros culturales, y adhieren a la celebración museos, restaurantes y pubs. Participan  artistas nacionales y locales y visitantes que llegan de otras zonas de la provincia y del país y del exterior. Algunas de las actividades: trabajos de escultura en hielo y nieve, espectáculos musicales y teatrales, muestras pictóricas.
 Ritual de la quema de los obstáculos o impedimentos.
Se trata de anotar en un papel los obstáculos o impedimentos que han impedido cumplir objetivos. Durante el solsticio se enciende una gran fogata en la que deberá ser arrojado el papel con los impedimentos detallados.
 Marcha con  antorchas: es una caminata con antorchas alrededor de la bahía Encerrada, que culmina con un espectáculo de fuegos artificiales.

Historia
En la edición 2014 de la Fiesta Nacional de la Noche Más Larga se presentó la cantante de folklore Suna Rocha y además, se hicieron presentes los artistas de "T4NGO +" y los bailarines Silvia Toscano y Andrés Sosa.

Referencias

Fiestas nacionales de Argentina
Ushuaia

Fiesta Nacional de la Noche más Larga


Türközü, Balıkesir'e 125 km, Ayvalık'a 18 km mesafede olan 303 nüfuslu (2000 yılı), Ayvalık ilçesine bağlı bir mahalledir.

Bölgede ılıman Marmara iklimi görülür.

Kaynakça
https://www.e-icisleri.gov.tr/Anasayfa/MulkiIdariBolumleri.aspx Genel Mahalle Listesi, T.C.İçişleri Bakanlığı, Mart 2020.

Ayvalık'ın mahalleleri

Türközü, Ayvalık


Shadow of the Giant (2005) is a science fiction novel by American writer Orson Scott Card, the fourth novel in his Ender's Shadow series, also called the Bean Quartet.

Plot summary

A belief is spreading in conquered China that the government has lost the Mandate of Heaven. Han Tzu meets up with Mazer Rackham, who passes him a blow dart pen, calling it the "Mandate of Heaven". Han Tzu confronts the emperor, Snow Tiger, who is shot and killed by a guard, allowing Han Tzu to overthrow the Chinese government and install himself as the new emperor.  Meanwhile, Peter Wiggin, Hegemon of Earth, along with Petra Arkanian, goes to visit Alai, Caliph of the Muslim League. The two help Alai realize that he is little more than a glorified prisoner, and that others have been ruling Islam in his stead. After uncovering a conspiracy against him, Alai resolves to take firmer control of his nation and guarantee the human rights of his subjugated peoples.

The rest of the book deals with Peter Wiggin working to create a world government free of war through his Free People of Earth (FPE) alliance. Caliph Alai of the Muslim League and Virlomi, now the virtual goddess of India, oppose his efforts.  Against this backdrop of world political machinations by the former Battle School children is the extremely personal story of Julian (Bean) Delphiki. Anton's Key is making him grow at an astounding rate and he has only a short time before his body will become too large for his heart to support.  He searches frantically for his and Petra's missing children. Graff assists them in locating the surrogate mothers of their children. While Bean and Petra wait for news, Graff extends invitations to the other members of Ender's Jeesh to leave Earth and rule colonies, where they can conquer to their heart's content without causing needless wars between themselves, and instructs Bean to support Peter in forming the FPE.

The FPE alliance begins with only twenty-two countries, among them  Brazil, Rwanda, and the Netherlands. The first test of the FPE comes when they recognize the sovereignty and nationhood of the Nubian, Quechua, and Aymara peoples, ethnic minorities that are politically part of other nations.  Peru and Sudan send troops against these "rebel" strongholds, but Peter defends them using Bean and Suriyawong, leading Rwandan and Thai troops, to show that war against one FPE member is war against all of them. The FPE's victories, and especially their militarily brilliant commanders, bolster support for the FPE, and nations begin to freely vote on whether to join it.

Meanwhile, Bean suspects that Peter is embezzling Ender's military pension to fund the FPE, so he requests that Ender's funds be placed under the control of an autonomous computer. Colonel Graff has the Mind Game reprogrammed to accurately predict financial markets and turns it loose over the ansible network, where it continues to invest Ender's pension and, as revealed later in the Enderverse chronology, eventually evolves into the artificial intelligence known as Jane. The Mind Game also speeds the search for Bean's missing children, allowing the International Fleet to find eight of them;  two of whom have Anton's Key turned, as does the baby Petra is carrying.  The ninth remains undetected, as Achilles had it implanted into a woman named Randi, brainwashed to think that it is the baby of Achilles, whom she worships as a hero assassinated by foul enemies.  To avoid persecution, Randi determines to leave Earth and live in a colony, where she can raise her child (who appears to have Anton's Key turned, as the baby is born prematurely) to follow in Achilles' footsteps.  Her story, and that of her child Randall Firth, is concluded in Card's later novel Ender in Exile.

Virlomi attempts to guarantee India's freedom via dynastic marriage, turning down an offer from Han Tzu to instead attempt to seduce Peter Wiggin.  When Peter turns her down, she turns to Alai whom she finds easier to outmaneuver.  Their new marriage is fraught with tension and Alai discovers that, despite his wife's status as an infidel and a woman, the more hotheaded members of his empire actually prefer her aggressive and expansionist policies.  Virlomi then declares war on China, setting off all manner of plots: Muslim hardliners attempt to assassinate Alai; Russia invades China and eastern Europe using "contingency" plans drawn up by a horrified Vlad; and Fly Molo of the Philippines is instructed to invade Taiwan, his nation suicidally confident in their Jeesh member.  In these different ways, all the Battle School grads are convinced to take up Graff's offer to travel the stars, realizing that their presence on Earth guarantees continued and wasteful war.  Even Virlomi agrees, after Suri manages to snap her out of her growing megalomania.

With the secret help of Mazer Rackham, Bean divorces Petra for her own sake, takes the three found children with Anton's Key, and flies away on a starship provided by the Fleet to achieve relativistic speeds and thereby stay alive long enough for medical researchers to find a cure.  Bean's departure breaks Petra's heart, but she becomes Peter's military commander, eventually marrying and having five children with him, though she never stops loving Bean. By the end of the novel, all of the world's nations, except the United States, have joined the FPE.  Peter reconciles with Ender via ansible, giving the "Speaker for the Dead" all he needs to write The Hegemon, a deeply felt and truthful biography of his brother. Petra reads his biography at his grave, thinking of him as the man who truly changed her life. Still, Bean remains the one whom she loves and has changed her life the most.

See also

List of Ender's Game characters
Orson Scott Card bibliography

References

External links

 About the novel Shadow of the Giant from Card's website

2005 American novels
2005 science fiction novels
American science fiction novels
Ender's Game series books
Tor Books books

Shadow of the Giant


Gladys Knight & the Pips voru bandarísk ryþmablús-/sálartónlistar-/fönkhljómsveit frá Atlanta í Georgíu sem starfaði í um þrjá áratugi við mikinn orðstír. Meðal þekktustu smella hljómsveitarinnar eru lögin "I heard it through the grapevine" frá 1967 og "Midnight train to Georgia" frá 1974.

Hljómsveitin var stofnuð árið 1952 af systkinunum Gladys Knight, Merald "Bubba" Knight, Brendu Knight og frændsystkinum þeirra Eleanor og William Guest og hét þá einfaldlega "The Pips". Hljómsveitin komst á samning hjá Brunswick Records árið 1957 og tóku þar upp tvær smáskífur sem seldust illa. Eleanor og Brenda yfirgáfu hljómsveitina 1959, en í þeirra stað komu Edward Patten og Langston George. Þau tóku upp fyrsta smell sveitarinnar "Every beat of my heart" árið 1961 en árið eftir hættu bæði Gladys og Langston í hljómsveitinni. Gladys gekk svo aftur til liðs við hana árið 1964. Hljómsveitin varð snemma þekkt fyrir æfða sviðsframkomu og dansspor sem tryggðu henni vinsældir.

Árið 1966 tók Motown hljómsveitina upp á sína arma sem "Gladys Knight and the Pips" og þar náði hún mestum vinsældum. Fyrsti smellur hennar hjá Motown var "I heard it through the grapevine" eftir lagasmíðadúóið Norman Whitfield og Barrett Strong. Hljómsveitin tók upp fjölda vinsælla laga fyrir útgáfuna, eins og "If I were your woman" og "Neither one of us (wants to be the first to say goodbye)". Árið 1973 hvarf hljómsveitin frá Motown og til Buddah Records. Þar tók hún upp stærsta smell hljómsveitarinnar "Midnight train to Georgia" eftir Jim Weatherly sem náði í 1. sæti á bandaríska Billboard-listanum 1974. Árið 1980 fór hljómsveitin til Columbia Records og 1989 hætti hún störfum.

Bandarískar hljómsveitir

Gladys Knight & the Pips