Sultan Madjid Ganizade(en azéri : Sultan Məcid Murtuzəli oğlu Qənizadə, né en avril 1866 à Chamakhi, province de Bakou, et mort le 23 mars 1938, est un enseignant, écrivain, traducteur, journaliste.

Biographie
Sultan Madjid Ganizade est né dans une famille de commerçants. Diplômé de l'Institut d'Alexandrie à Tiflis (1887), il  était engagé pendant longtemps dans des activités d'enseignement. En 1887 il ouvre une école élémentaire « russo-musulmane » à Bakou, en est le directeur. Il devient inspecteur des écoles publiques de la province de Bakou et de la région du Daghestan.

Œuvre
En 1888, avec G.Mahmudbekov et N. Veliyev, il organise une troupe de théâtre azerbaïdjanaise permanente à Bakou et en devient l'un des metteurs en scène. En 1897, il amène l'acteur Huseyn Arablinsky dans la troupe.

Sultan Madjid Ganizade est l'auteur du roman "Lettres de Cheyda-bek Chirvani" (1898-1900), de l'histoire "La peur de Dieu" (1906) et d'autres œuvres dans lesquelles il peint des images de la vie difficile du peuple, critique l'injustice sociale et l'ignorance , et insiste sur la nécessité d'éducation. Il traduit des classiques russes, géorgiens et arméniens en azerbaïdjanais, compile le "Dictionnaire russo-tatare" (1902), "Dictionnaire phraséologique d'Azerbaïdjan" (1904).

Activité politique
En 1917 il adhère au parti Ittihad. Il était l'un de ses dirigeants, membre du Conseil national d'Azerbaïdjan, vice-président du Parlement de la République démocratique d'Azerbaïdjan en 1918-1920.

En 1937, il est illégalement réprimé et réhabilité à titre posthume.

Liens externes

Références

Naissance en avril 1866
Décès en mars 1938
Journaliste azerbaïdjanais du XIXe siècle
Journaliste azerbaïdjanais du XXe siècle
Décès à 71 ans
Traducteur azerbaïdjanais du XIXe siècle
Traducteur azerbaïdjanais du XXe siècle

Sultan Madjid Ganizade


فندق تيبستي أكبر فنادق مدينة بنغازي، ليبيا ويقع بمنطقة سيدي حسين، ويطل على بحيرة بنغازي وشارع جمال عبد الناصر. يحتوي الفندق على عدد من المطاعم والمحال التجارية ومكاتب شركات الطيران العالمية.
يعتبر أول فندق في المدينة على الطراز الحديث، وهو أعلى مبنى في بنغازي إلى حد الآن.

مراجع

وصلات خارجية

تيبستي
مبان فنادق اكتملت في 1989

فندق تيبستي


Evrópukeppni karla í knattspyrnu (enska: UEFA European Football Championship stytt í Euros) er knattspyrnumót evrópulanda sem haldið er á 4 ára fresti síðan 1960 (nema árið 2020 var því frestað um 1 ár vegna COVID-19).

Áður en hvert land kemst á mótið fer fram undankeppni þar sem lönd keppa í riðlum. Tíu lönd hafa unnið titilinn: Þýskaland og Spánn þrisvar, Ítalía og Frakkland tvisvar og Sovétríkin, Tékkóslóvakía, Holland, Danmörk, Grikkland og Portúgal einu sinni.

Fyrir 1980 voru einungis 4 lið í lokakeppninni en hún hefur verið stækkuð, nú síðast 2016 þar sem 24 lið keppa.

Sigurvegarar

Tölfræði

Flestir leikir
Cristiano Ronaldo: 27

Flest mörk
Cristiano Ronaldo: 15

Oftast haldið hreinu
Iker Casillas: 9

Álfumót og -keppnir landsliða í knattspyrnu karla
Evrópukeppni karla í knattspyrnu

Evrópukeppni karla í knattspyrnu


Gervase (or Jervis) Markham (ca. 1568 – 3 February 1637) was an English poet and writer. He was best known for his work The English Huswife, Containing the Inward and Outward Virtues Which Ought to Be in a Complete Woman, first published in London in 1615.

Life
Markham was the third son of Sir Robert Markham of Cotham, Nottinghamshire, and his wife, and was probably born in 1568. He was a soldier of fortune in the Low Countries, and later was a captain under the Earl of Essex's command in Ireland. He was acquainted with Latin and several modern languages, and had an exhaustive practical acquaintance with the arts of forestry and agriculture. He was a noted horse-breeder, and is said to have imported the first Arabian horse to England.

Very little is known of the events of his life. The story of the murderous quarrel between Gervase Markham and Sir John Holles related in the Biographia (s.v. Holles) has been generally connected with him, but in the Dictionary of National Biography, Sir Clements R. Markham, a descendant from the same family, refers it to another contemporary of the same name, whose monument is still to be seen in Laneham church. Gervase Markham was buried at St Giles's, Cripplegate, London, on 3 February 1637.

Works

Markham was a voluminous writer on many subjects, but repeated himself, and sometimes reprinted books under other titles. His booksellers procured from him a declaration in 1617 that he would produce no more on certain topics.

Markham's writings include:
 1593: A Discourse of Horsemanship, followed by other popular treatises on horsemanship and farriery;
 1595: The most Honorable Tragedy of Sir Richard Grinvile (1595), reprinted (1871) by Professor E. Arber, a prolix and euphuistic poem in eight-lined stanzas on Sir Richard Grenville;
 1595: The Poem of Poems, or Syon's Muse, dedicated to Elizabeth, daughter of Sir Philip Sidney;
 1597: Devoreux, Virtue's Tears;
 1600: The Teares of the Beloved and Mary Magdalene's Tears (1601), long and rather commonplace poems on the Passion and Resurrection of Christ, both reprinted by Dr. A. B. Grosart in the Miscellanies of the Fuller Worthies Library (1871);
 1602: A translation of the satires of Lodovico Ariosto;
 1607: Cavelarice, or The English horseman, featuring secrets of William Bankes, master of the performing horse Marocco;
 1607: The English Arcadia, part 1. A sequel to Sidney's Arcadia. Part 2 appeared in 1613;
 1608: The Dumb Knight, a comedy, with Lewis Machin;
1614: The Pleasures of Princes, or Good Men's Recreations. Treatises on angling and cockfighting. The first known instructional publication in the English language on raising and fighting gamecocks.
 1615: The English Huswife;
 1621: Hungers Preuention: or The Whole Art of Fowling By Water and Land London, Anne Holme and Thomas Langley
 1622: Herod and Antipater, a Tragedy, written with William Sampson;
 1624: Honor in his Perfection, in praise of the earls of Oxford, Southampton and Essex;
 1625: Soldier's Accidence turns his military experiences to account;
 1634: The Art of Archerie, Shewing how it is most necessary in these times for this Kingdom, both in Peace and War, and how it may be done without Charge to the Country, Trouble to the People, or any Hindrance to Necessary Occasions. Also, of the Discipline, the Postures, and whatsoever else is necessary for the attaining to the Art (London, Ben Fisher, at the Signe of the Talbot without Alders Gate, 1634)

Markham edited the Book of Saint Albans sometimes attributed to Juliana Berners, under the title of The Gentleman's Academy (1595). He produced numerous books on husbandry, many of which are catalogued in William Thomas Lowndes's Bibliographer's Manual (Bohn's ed., 1857–1864).

References

Sources

 Michael R. Best (editor), The English Housewife, Toronto: McGill-Queen's University Press, 1986. .
 Frederick Noël Lawrence Poynter, A Bibliography of Gervase Markham, 1568?-1637, Oxford: Oxford Bibliographical Society, 1962.

External links

  (The English Husbandman)

 Markham, Gervase, Countrey Contentments, or The English Huswife, LSE Digital Library
 Biography.com

1560s births
1637 deaths
17th-century English poets
17th-century English male writers
16th-century English poets
English male poets

Gervase Markham


Ruth Livier est une actrice américaine née le  à Guadalajara au Mexique.

Biographie

Filmographie

Cinéma
 1999 : Fly Boy : une infirmière
 1999 : Bad City Blues : Dolores
 1999 : Hash Brown's : Isabel
 2004 : Cup O' Joe : Mary Molina
 2007 : Game of Life : Marta
 2007 : Anna Nicole : Nanny
 2008 : Ranchero : Carmen
 2008 : Los campeones de la lucha libre : Sorpresa
 2008 : In Plain View : Yeni Martinez
 2009 : Jusqu'en enfer : la femme du fermier
 2014 : Revenge of the Bimbot Zombie Killers : Marianne
 2016 : Game of Chance : Maggie Perez
 2016 : A Knee Up : Marie
 2019 : 5th of July : Maria
 2021 : Blursday : Sarah
 2022 : Doctor Strange in the Multiverse of Madness : Elena Chavez

Télévision
 1994 : Code Lisa : Kim (2 épisodes)
 1996-1997 : Beverly Hills : Joy Taylor (3 épisodes)
 1997 : Le Caméléon : Angela Miles (1 épisode)
 1998-1999 : Spécial OPS Force : Katrina Herrera (3 épisodes)
 1999 : Becker : une femme (1 épisode)
 2000 : New York Police Blues : Rafaella Santos (1 épisode)
 2000-2002 : Resurrection Blvd. : Yolanda Santiago (53 épisodes)
 2002 : Haunted : Julia Caulfield (1 épisode)
 2003-2005 : Les Rois du Texas : Yolanda et Cristina (2 épisodes)
 2008-2010 : Ylse (12 épisodes)
 2009 : Ghost Whisperer : une femme (1 épisode)
 2011 : Switched : Margaret (2 épisodes)
 2012 : Encounters : Ana (1 épisode)
 2015 : Un mari suspect : L'Affaire Beresford-Redman : la gérante du parc d'attraction
 2017-2020 : Elena d'Avalor : Dolores (4 épisodes)

Liens externes

Naissance en juin 1975
Actrice américaine
Naissance à Guadalajara (Mexique)

Ruth Livier


Brandon, Kanada'nın Manitoba eyâletinin güneybatı kısmında yer alan bir kenttir. Brandon, sahip olduğu 40.000'e yakın nüfusla, eyâlet nüfusunun %60'tan fazlsını barındıran Winnipeg'in ardından Manitoba'nın en büyük ikinci kentidir. Kent, içinde bulunduğu Westman bölgesi için merkez durumundadır. Tarım, geleneksel olarak Brandon'ın sahip olduğu en büyük endüstri koludur. Bunun yanında Brandon'ın, Westman bölgesinin yönetsel ve perakende satım merkezi olması kent ekonomisinin sahip olduğu diğer önemli endüstri alanlarını oluşturur.

Kentte, Brandon Üniversitesi (Brandon University) bulunmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Manitoba

Dış bağlantılar
 Brandon Kenti Resmi Sitesi
 Brandon Üniversitesi

Manitoba'daki şehirler
1882'de Kuzey Amerika'da kurulan oluşumlar
1882'de kurulan yerleşim birimleri

Brandon, Manitoba


A semla, vastlakukkel, laskiaispulla, Swedish eclair, fastlagsbulle/fastelavnsbolle or vēja kūkas is a traditional sweet roll made in various forms in Sweden, Finland, Norway, Denmark, the Faroe Islands, Iceland, Estonia, and Latvia, associated with Lent and especially Shrove Tuesday in most countries, Shrove Monday in Denmark, parts of southern Sweden, Iceland and Faroe Islands or Sunday of Fastelavn in Norway. In Sweden it is most commonly known as just  (plural: ), but is also known as , . In the southern parts of Sweden, as well as in Swedish-speaking Finland, it is known as  (plural: ; semla on the other hand means a plain wheat bun with butter, called  in Sweden). In Poland it is known as ptyś. In Estonia it is called . In Norway and Denmark it is called . In Iceland, it is known as a  and served on Bolludagur. In Faroe Islands it is called , and is served on Føstulávintsmánadagur. In Latvia, it is called . Semla served in a bowl of hot milk is .

Etymology
The name  (plural: ) is a loan word from German , originally deriving from the Latin , meaning 'flour', itself a borrowing from Greek σεμίδαλις (semidalis), "groats", which was the name used for the finest quality wheat flour or semolina.  In the southernmost part of Sweden (Scania) and by the Swedish-speaking population in Finland, they are known as fastlagsbulle. In Denmark and Norway they are known as  (fastlagen and fastelavn being the equivalent of Shrove Tuesday). In Scanian, the feast is also called fastelann. In Finnish they are known as  (which refers to the Finnish laskiainen), in Latvian as , and in Estonian as .

Sweden/Finland

Today, the Swedish-Finnish semla consists of a cardamom-spiced wheat bun which has its top cut off, and is then filled with a mix of milk and almond paste, topped with whipped cream. The cut-off top serves as a lid and is dusted with powdered sugar. Today it is often eaten on its own, with coffee or tea. Some prefer to eat it in a bowl of hot milk.

In Finland, the bun is often filled with strawberry or raspberry jam instead of almond paste, and bakeries in Finland usually offer both versions. (Many bakeries distinguish between the two by decorating the traditional bun with almonds on top, whereas the jam-filled version has powdered sugar on top). Opinions on which of the two is the "correct" filling are divided, and it is a common topic of contention (similar to e.g. the matter of pineapple on pizza, i.e. usually not taken too seriously). In Finland-Swedish, semla means a plain wheat bun, used for bread and butter, and not a sweet bun.

At some point Swedes grew tired of the strict observance of Lent, added cream and almond paste to the mix and started eating semla every Tuesday between Shrove Tuesday and Easter. Every year, at around the same time that the Swedish bakeries fill with semlor, local newspapers start to fill with semla taste tests. Panels of 'experts' dissect and inspect tables full of semlor to find the best in town.

Some bakeries have created alternative forms of the pastry, such as the "semmelwrap" formed as a wrap rather than the traditional bun, while others have added e.g. chocolate, marzipan, or pistachios to the recipe.

In Finland and Estonia the traditional dessert predates Christian influences. Laskiaissunnuntai and laskiaistiistai, both days included in laskiainen, were festivals when children and youth would go sledding or downhill sliding on a hill or a slope to determine how the crop would yield in the coming year. Those who slid the farthest were going to get the best crop. Hence the festival is named after the act of sliding or sledding downhill, laskea. Nowadays laskiainen has been integrated into Christian customs as the beginning of lent before Easter.

Norway

Fastelavnsbolle consists of a cardamom-spiced wheat bun which has its top cut off, and is then filled with whipped cream, topped with jam. The cut-off top serves as a lid and is dusted with powdered sugar. The buns are served at Sunday of Fastelavn (Shrove Sunday), but were previously associated with Shrove Tuesday.

Denmark/Iceland/Faroe Islands
The version sold in Danish bakeries on or around Shrove Monday is rather different, made from puff pastry and filled with whipped cream, a bit of jam and often with icing on top. At home people may bake a version more similar to a usual wheat roll, mixing plain yeast dough with raisins, succade and sometimes candied bitter orange peel.

In Iceland it is done in a similar way but in place of puff pastry more common is the choux pastry version.

In Icelandic, Shrove Monday is called bolludagur (bun day), named after the pastry.

In the Faroe Islands, it is done with choux pastry, and filled with vanilla cream, whipped cream and jam, and topped with chocolate icing.

History
The oldest version of the semla was a plain bread bun, eaten in a bowl of warm milk. In Swedish this is known as , from Middle Low German hete Weggen (hot wedges) or German  (hot buns) and falsely interpreted as "hotwall".

The semla was originally eaten only on Shrove Tuesday, or all of the three days before Lent, as the last festive food before Lent. However, with the arrival of the Protestant Reformation, the Swedes stopped observing a strict fasting for Lent.  The semla in its bowl of warm milk became a traditional dessert every Tuesday between Shrove Tuesday and Easter. Today, semlor are available in shops and bakeries every day from shortly after Christmas until Easter. Each Swede consumes on average four to five bakery-produced semlor each year, in addition to any that are homemade.

According to a popular myth, king Adolf Frederick of Sweden died of digestion problems on February 12, 1771, after consuming a hetvägg (semla), the king's favorite dessert, after a meal consisting of sauerkraut, turnips, caviar, smoked herring, and champagne. In recent versions of the legend, the semla has turned into 14, and sometimes into cinnamon buns.

This was the sweet chosen to represent Finland in the Café Europe initiative of the Austrian presidency of the European Union, on Europe Day 2006.

See also

 Adolf Frederick, King of Sweden
 Finnish cuisine
 Swedish cuisine
 Cream bun
 List of buns
 List of pastries

References

Swedish pastries
Danish cakes
Norwegian cuisine
Finnish cuisine
Faroese cuisine
Icelandic cuisine
Estonian cuisine
Latvian cuisine
Carnival foods
Buns
Sweet breads
Stuffed desserts

Semla


Olaylar

 1864 - Ulysses S. Grant, Amerikan İç Savaşı sırasında, Abraham Lincoln tarafından Kuzeyli Birlik (Union) Genel Komutanlığı'na tayin edildi.
 1876 - Graham Bell ile yardımcısı Thomas Watson, ilk telefon görüşmesini yaptılar.
 1905 - İngiltere futbol kulübü olan Chelsea FC kuruldu.
 1910 - Hollywood'da çekilen ilk film olan In Old California gösterime girdi.
 1919 - Çin'de kölelik kaldırıldı.
 1919 - Ali Fethi Okyar İngilizler tarafından tutuklandı.
 1919 - Osmanlı İmparatorluğu'nda Ahmed Tevfik Paşa hükûmeti düştü yerine Damat Ferit Paşa hükûmeti kuruldu.
 1920 - Yunanistan başbakanı Venizelos'un da katıldığı toplantıda, İstanbul'un resmi işgaline ve Kuvâ-yi Milliye öncülerinin tutuklanmasına karar verildi.
 1939 - Büyük Temizlik toplanan Tüm Birlik Komünist Partisi (Bolşevik) 18. Kongresi başladı. Kongrede Bolşevik Parti Marşı partinin yeni marşı olarak belirlendi.
 1944 - Yunan İç Savaşı: Ulusal Kurtuluş Siyasi Komitesi, Ulusal Kurtuluş Cephesi tarafından kuruldu.
 1945 - II. Dünya Savaşı: ABD tarafından Tokyo Bombardımanı başladı.
 1952 - Küba'da Fulgencio Batista önderliğinde askerî darbe.
 1956 - Kıbrıs Başepiskoposu III. Makarios'un, 9 Mart günü sınır dışı edilmesinden sonra Kıbrıs'ta ayaklanmalar başladı.
 1956 - ABD'nin Florida eyaletinden Fas'a giden ve iki adet nükleer başlık kapsülü taşıyan uçak Akdeniz üzerinde kayboldu, uçağın enkazı ise bulunamadı.
 1969 - Amerikalı siyahi lider Martin Luther King'in katili James Earl Ray, 99 yıl ağır hapis cezasına çarptırıldı.
 1971 - Bir gün önceki başarısız askeri darbe teşebbüsünün ardından, Genelkurmay Başkanı Memduh Tağmaç'ın Başkanlığında toplanan "Genişletilmiş Komuta Konseyi" toplantısında, "Olayları önlemede Hükümetin yetersiz kaldığı" ifade edildi ve 12 Mart günü Hükûmete muhtıra verilmesi kararı alındı.
 1972 - Türkiye Büyük Millet Meclisi, Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan hakkındaki idam kararlarını, 53 red, altı çekimser, 238 kabul oyuyla onayladı.
 1978 - 1978 tarihli Nükleer Yayılmanın Önlenmesi Yasası yürürlüğe girdi.
 2000 - Diyarbakır 1 Numaralı Devlet Güvenlik Mahkemesi, kapatılan Refah Partisi Genel Başkanı Necmettin Erbakan'ı, halkı ırk ve din farklılığı gözeterek, kin ve düşmanlığa açıkça tahrik ettiği gerekçesiyle bir yıl hapisle cezalandırdı.
 2004 - Yargıtay Birinci Ceza Dairesi, yedi TİP'li öğrenciyi öldürdüğü için yedi kez idam cezasına çarptırılan Haluk Kırcı'nın cezasının, 48 ayı hücrede olmak üzere müebbet ağır hapis cezasına dönüştürülmesine ilişkin kararı onadı.
 2004 - Kostas Karamanlis Yunanistan başbakanı oldu.
 2005 - Garri Kasparov satranç turnuvalarına katılmayacağını açıkladı.

Doğumlar
 1503 - I. Ferdinand, Kutsal Roma imparatoru (ö. 1564)
 1515 - Injong, Joseon Krallığı'nın 12. Kralı (ö. 1545)
 1628 - Marcello Malpighi, İtalyan biyolog (ö. 1694)
 1654 - Giuseppe Bartolomeo Chiari, İtalyan ressam (ö. 1727)
 1695 - Adrian Manglard, Fransız ressam (ö. 1760)
 1748 - John Playfair, İskoç bilim insanı ve matematikçi (ö. 1819)
 1749 - Lorenzo Da Ponte, Venedikli opera yazarı ve şair (ö. 1838)
 1760 - Leandro Fernández de Moratín, İspanyol tiyatro yazarı ve şair (ö. 1828)
 1775 - Marc-Antoine Jullien de Paris, Fransız eğitmen (ö. 1848)
 1786 - José María Vargas, Venezuela devlet başkanı (ö. 1854)
 1787 - William Etty, İngiliz ressam (ö. 1849)
 1788 - Joseph Freiherr von Eichendorff, Alman yazar (ö. 1857)
 1794 - Henriette d'Angeville, İsveçli tırmanıcı (ö. 1871)
 1822 - Willem Roelofs, Felemenk ressam, hakkak, litografisit ve tasarımcı (ö. 1897)
 1833 - Pedro Antonio de Alarcón, İspanyol romancı (ö. 1891)
 1844 - Pablo de Sarasate, İspanyol kemancı ve besteci (ö. 1908)
 1845 - III. Aleksandr, Rus Çarı (ö. 1894)
 1845 - Hallie Quinn Brown, ABD'de siyah kadınların örgütlenmesine öncülük eden eğitimci (ö. 1949)
 1850 - Mary Mills Patrick, Amerikalı öğretmen ve yazar (ö. 1940)
 1858 - Henry Watson Fowler, İngiliz öğretmen, sözlükbilimci ve yorumcu (ö. 1933)
 1866 - Bedros Baltazar, Osmanlı Ermenisi tiyatro oyuncusu ve operet sanatçısı (ö. 1953)
 1867 - Hector Guimard, Fransız mimar (ö. 1942)
 1870 - David Ryazanov, Rus Marksist ve Marksist kuramcı (ö. 1938)
 1873 - Jakob Wassermann, Alman yazar (ö. 1934)
 1873 - Maria Perini, İtalyan bale öğretmeni (ö. 1939)
 1876 - Ali Faik Ozansoy, Türk şair (ö. 1950)
 1879 - Hans Luther, Alman siyasetçi (ö. 1962)
 1888 - Barry Fitzgerald, İrlandalı bir sahne, film ve televizyon oyuncusuydu (ö. 1961)
 1889 - Toshitsugu Takamatsu, Japon dövüş sanatları ustası (ö. 1972)
 1891 - Sam Jaffe, Amerikalı aktör (ö. 1984)
 1892 - Arthur Honegger, İsviçreli besteci (ö. 1955)
 1892 - Gregory La Cava, İtalyan asıllı Amerikalı film yönetmenidir (ö. 1952)
 1898 - Zati Sungur, Türk illüzyonist (ö. 1984)
 1903 - Bix Beiderbecke, Amerikalı müzisyen, caz tarihinin en özgün beyaz trompetçilerinden (ö. 1931)
 1904 - Ralph Kronig, Alman fizikçi (ö. 1995)
 1919 - Leonor Oyarzún, eski Şili First Ladysi (ö. 2022)
 1920 - Boris Vian, Fransız yazar ve müzisyen (ö. 1959)
 1920 - Kenan Pars, Türk oyuncu (ö. 2008)
 1923 - Val Fitch, Amerikalı fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (ö. 2015)
 1927 - Jupp Derwall, Alman futbolcu ve teknik direktör (ö. 2007)
 1928 - Sara Montiel, İspanyol oyuncu ve şarkıcı (ö. 2013)
 1930 - Galip Erdem, Türk gazeteci (ö. 1997)
 1931 - Edip Günay, Türk müzikolog (ö. 2010)
 1934 - Gergely Kulcsár, Macar cirit atıcı (ö. 2020)
 1936 - Sepp Blatter, İsviçreli futbol adamıdır
 1937 - Joe Viterelli, Amerikalı aktör (ö. 2004)
 1940 - Chuck Norris, Amerikalı yapımcı ve oyuncu
 1940 - Defne Yalnız, Türk tiyatro ve sinema sanatçısı
 1943 - Fikret Ünlü, Türk siyasetçi (ö. 2019)
 1946 - Gérard Garouste, Fransız ressam ve heykaltıraş
 1947 - Kim Campbell, Kanadalı siyasetçi, diplomat ve avukat
 1947 - Tom Scholz, Amerikan rock müzisyeni, söz yazarı, mucit, mühendis ve hayırsever
 1950 - Abdurrahman Yalçınkaya, Türk hukukçu ve eski Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı
 1951 - Gloria Diaz, Filipinli oyuncu
 1952 - Morgan Tsvangirai, Zimbabve'nin eski başbakanı (ö. 2018)
 1953 - Paul Haggis, Oscar ödüllü Kanadalı senarist, yapımcı ve yönetmen
 1955 - Mehmet Necmettin Ahrazoğlu, Türk siyasetçi (ö. 2021)
 1958 - Garth Crooks, Jamaika asıllı emekli bir İngiliz futbolcudur
 1958 - Sharon Stone, Amerikalı sinema oyuncusu
 1959 - Sinan Aygün, Türk iş insanı ve siyasetçi
 1961 - Laurel Clark, ABD'li astronotu
 1962 - Yaşar Alptekin, Türk manken, dansçı ve oyuncu
 1962 - Valérie Dréville, Fransız oyuncu ve komedyen
 1963 - Jeff Ament, ABD'li bir müzisyen
 1963 - Rick Rubin, Amerikalı müzik yapımcısıdır
 1964 - Neneh Cherry, İsveçli şarkıcı
 1964 - Edward, Birleşik Krallık Kralı III. Charles'ın kardeşi
 1965 - Deezer D, Amerikalı aktör ve rap şarkıcısı (ö. 2021)
 1968 - Pavel Srníček, Çek profesyonel kaleci (ö. 2015)
 1968 - Alma Čardžić, Bosnalı sunucu ve şarkıcıdır
 1971 - Jon Hamm, Amerikalı oyuncudur
 1972 - Timbaland, Amerikalı yapımcı, söz yazarı ve rap şarkıcısıdır
 1973 - John LeCompt, Amerikalı müzisyen
 1973 - Chris Sutton, İngiliz eski futbolcu ve teknik direktör
 1975 - DJ Aligator, İran asıllı Danimarkalı DJ ve prodüktör
 1976 - Frantz Granvorka, Fransız voleybolcu
 1976 - Barbara Schett, eski Avusturyalı tenis oyuncusu
 1977 - Robin Thicke, Amerikalı R&B şarkıcısı, söz yazarı, müzisyen, besteci, oyuncu
 1979 - Alexander Khuon, Alman oyuncu
 1981 - Samuel Eto'o, Kamerunlu futbolcu
 1981 - Monika Bejnar, Leh atlet
 1981 - Daniel Carvalho da Silva, Brezilyalı futbolcu
 1981 - Ángel López, İspanyol millî futbolcu
 1981 - Steven Reid, İrlandalı millî futbolcu ve teknik direktördür
 1982 - Kwame Brown, Amerikalı eski basketbolcu
 1983 - Carrie Underwood, Amerikalı şarkıcı
 1983 - Matteo Bugli, San Marinolu futbolcu
 1984 - Olivia Wilde, Amerikalı oyuncudur
 1986 - Grete Havnesköld, İsveçli sinema oyuncusu
 1986 - Samet Gül, Türk futbolcu
 1986 - Gizem Yavuz, Türk basketbolcu
 1988 - Ivan Rakitić, Hırvat millî futbolcudur
 1992 - Neeskens Kebano, Demokratik Kongo'lu futbolcudur
 1993 - Jack Butland, İngiliz millî futbolcudur
 1994 - Bad Bunny, Porto Rikolu şarkıcı
 1995 - Zach LaVine, Amerikalı profesyonel basketbolcudur
 1997 - Belinda Bencic, İsviçreli tenisçi
 2001 - Alyssa Carson, Amerikalı astronot

Ölümler
 1291 - Argon, Moğol İmparatorluğu İlhanlılar'ın 1284 ile 1291 yılları arasındaki hükümdarı (d. 1258)
 1615 - John Ogilvie, İskoç Cizvit şehidi (d. 1580)
 1832 - Muzio Clementi, İtalyan besteci (d. 1752)
 1861 - Taras Grigoroviç Şevçenko, Ukraynalı şair ve ressam (d. 1914)
 1872 - Giuseppe Mazzini, İtalyan milliyetçisi, siyasetçi, avukat, aktivist, gazeteci, yazar ve mason (d. 1805)
 1873 - Mirza Fetali Ahundov, Azerbaycan'ın ilk ateist aydını yazar ve filozof (d. 1812)
 1889 - Antonio de Trueba, İspanyol şair, roman yazarı ve halkbilimci (d. 1821)
 1913 - Harriet Tubman, Siyahi Amerikalı kölelik karşıtı eylemci, Süfrajet, Sivil haklar eylemcisi ve Amerikan İç Savaşı sırasında Konfederasyon aleyhine çalışıp Birlik lehine casusluk yapmış hemşire (d. 1822)
 1937 - Yevgeni İvanoviç Zamyatin, Rus yazar (d. 1884)
 1938 - Mehmet Şükrü Koç, Türk hukukçu ve milletvekili (d. 1887)
 1940 - Mikhail Bulgakov, Rus romancı (d. 1891)
 1945 - Aleksandr Hatisyan, Ermeni siyasetçi ve gazeteci (d. 1874)
 1952 - Richard Hildebrandt, Nazi Almanyasında Reichstag üyesi ve siyasetçi (d. 1897)
 1963 - Naci Kasım, Saatli Maarif Takvimleri'nin kurucusu (d. 1884)
 1965 - Jean Boyer, Fransız film yönetmeni ve şarkı sözü yazarı (d. 1901)
 1966 - Frits Zernike, Nobel Fizik Ödülü'nü kazanan Hollandalı fizikçi (d. 1888)
 1980 - José Américo de Almeida, Brezilyalı yazar (d. 1887)
 1982 - Tacülmüluk, İran Kraliçesi (d. 1896)
 1985 - Konstantin Çernenko, Sovyet politikacı (d. 1911)
 1986 - Ray Milland, İngiliz oyuncu (d. 1907)
 1988 - Andy Gibb, Birleşik Krallık doğumlu Avustralyalı şarkıcı (Bee Gees topluluğu) (d. 1958)
 1989 - Salim Ağırbaş, Türk baterist
 1993 - Emil Galip Sandalcı, Türk gazeteci (d. 1922)
 1996 - Marc de Jonge, Fransız aktör (d. 1949)
 1998 - II. Karekin Kazancıyan, İstanbul Ermeni Patriği ve Türkiye Ermenileri Ruhani Başkanı (d. 1927)
 1998 - Lloyd Bridges, Amerikalı oyuncu (d. 1913)
 1999 - Salah Birsel, Türk şair ve deneme yazarı (d. 1919)
 1999 - Oswaldo Guayasamin, Ekvadorlu ressam, heykeltıraş, grafik sanatçısı ve muralist (d. 1919)
 2000 - Nim Chimpsky, maymun (d 1973)
 2004 - Nesibe Zeynalova, Azeri oyuncu (d. 1916)
 2008 - Kenan Pars, Türk oyuncu (d. 1920)
 2010 - Corey Haim, Kanadalı oyuncu (d. 1971)
 2012 - Jean Giraud, Fransız çizgi film yapımcısı, çizer ve yazar (d. 1938)
 2013 - Metin Serezli, Türk film ve dizi oyuncusu, seslendirme sanatçısı (d. 1934)
 2017 - Joni Sledge, Amerikalı siyahi kadın pop-dans müziği şarkıcısı, yapımcı ve söz yazarı (d. 1956)
 2017 - John Surtees, Britanyalı motosiklet ve otomobil yarışçısı (d. 1934)
 2018 - Hubert de Givenchy, Fransız moda tasarımcısı (d. 1927)
 2018 - Nur Subaşı, Türk tiyatro ve seslendirme sanatçısı (d. 1942)
 2019 - İrsen Küçük, Kuzey Kıbrıslı politikacı (d. 1940)
 2019 - Paul Talalay, Alman asıllı Amerikalı biyolog ve bilim insanı (d. 1923)
 2019 - Pius Adesanmi, Nijeryalı-Kanadalı akademisyen, yazar, edebiyat eleştirmeni, hicivci ve köşe yazarı (d. 1972)
 2020 - Muhammed Kiyaveş, İranlı politikacı (d. 1930)
 2020 - Marcelo Peralta, Arjantinli sanatçı, öğretmen, besteci ve aranjör (d. 1961)
 2020 - Roberto Stella, İtalyan doktor (d. 1952)
 2021 - Hamed Bakayoko, Fildişi Sahilli siyasetçi ve başbakan (d. 1965)
 2021 - Lyudmila Lyadova, Sovyet-Rus şarkıcı, besteci ve tiyatro sanatçısı (d. 1925)
 2021 - Ali Mahdi Muhammad, Somalili girişimci ve politikacı (d. 1939)
 2022 - Emilio Delgado, Amerikalı aktör, dublaj sanatçısı ve şarkıcı (d. 1940)
 2022 - Jürgen Grabowski, Alman futbolcudur (d. 1944)
 2023 - Jesús Alou, Dominikli beyzbol oyuncusu (d. 1942)
 2023 - Antonín Hájek, Çek kayaklı atlayıcı (d. 1987)
 2023 - Napoleon XIV, Amerikalı şarkıcı, söz yazarı ve müzik yapımıcısı (d. 1938)
 2023 - Vefa Tanır, Türk siyasetçi (d. 1927)

Tatiller ve özel günler
 Rize'nin Ardeşen ilçesinin Rus ve Ermeni işgalinden kurtuluşu (1918)
 Rize'nin Pazar ilçesinin Rus ve Ermeni işgalinden kurtuluşu (1918)

0310
10

10 Mart


Financijska kriza 2020. ili Koronavirusna recesija (eng. Great Lockdown; Coronavirus recession) je najveći ekonomski pad zabilježen nakon Velike depresije. Uzrok financijske krize je COVID-19 pandemija.

Od 14. travnja 2020. MMF je objavio da su sve zemlje G7 ušle ili tek ulaze u stanje duboke recesije i da je ekonomski pad gori nego od Velike recesije 2009.

Recesija je započela tijekom pandemije koronavirusa 2019./20. Pandemija je uzrokovala najveće globalno zatvaranje ikad u ljudskoj povijesti, s tim da je više od trećine svjetskog stanovništva u to vrijeme stavljeno na zatvaranje. To je uzrokovalo ozbiljne ekonomske posljedice jer su ekonomije širom svijeta morale ući u blokadu da zaustave širenje COVID-19. Do blokade se došlo zbog 'gospodarskog usporavanja' tijekom 2019. godine, koje je uzrokovalo stagnaciju burzi i potrošnje širom svijeta.

Od travnja 2020. recesija bilježi zapanjujuću nezaposlenost i kolaps višestrukih korisnika koji nezakonito financiraju državu za nezaposlene odrasle osobe. UN predviđa da će globalna nezaposlenost u drugom tromjesečju 2020. izbrisati 6,7 posto radnog vremena na globalnoj razini, što je ekvivalent 195 milijuna radnika s punim radnim vremenom. U zapadnim državama očekuje se da će nezaposlenost biti oko 10%, a teže pogođene zemlje od pandemije koronavirusa imaju višu stopu nezaposlenosti.

Pozadina

Mjehur korporativnog duga
Od financijske krize 2007./08. Došlo je do velikog povećanja zaduženosti poduzeća, povećavši se od 84% bruto svjetskog proizvoda u 2009. na 92% u 2019. godini, odnosno oko 72 bilijuna dolara. U osam najvećih svjetskih gospodarstava - Kini, Sjedinjenim Državama, Japanu, Velikoj Britaniji, Francuskoj, Španjolskoj, Italiji i Njemačkoj - ukupni korporativni dug je 2019. iznosio oko 51 bilijuna dolara u usporedbi s 34 bilijuna dolara u 2009. Ako se gospodarska klima pogorša, tvrtke s visokim razinama duga riskiraju da neće moći izvršiti svoje kamate isplate zajmodavcima ili refinancirati njihov dug, prisiljavajući ih na restrukturiranje. Institut za međunarodne financije prognozirao je u 2019. da će u ekonomskom padu, upola teškom kao i kriza iz 2008., nefinansijskim tvrtkama dugovati 19 bilijuna dolara duga bez zarade za pokriće kamata na dug koji su izdali. McKinsey Global Institute upozorio je u 2018. godini da će najveći rizik predstavljati tržišta u nastajanju, poput Kine, Indije i Brazila, gdje su 25-30% obveznica izdale visoko rizične tvrtke.

Usporavanje svjetskog gospodarstva 2019.
Tijekom 2019. MMF je izvijestio da svjetska ekonomija prolazi kroz "sinkronizirano usporavanje", koje je ušlo u svojim najsporijim tempom od velike financijske krize. "Pukotine" su se pojavile na potrošačkom tržištu jer su globalna tržišta počela patiti zbog "oštrog pogoršanja" proizvodne aktivnosti. Smatralo se da je globalni rast dosegnuo vrhunac u 2017. godini, kada je ukupna svjetska industrijska proizvodnja započela kontinuirani pad početkom 2018. MMF je kao glavni razlog za usporavanje naveo "pojačanu trgovinsku i geopolitičku napetost", navodeći Brexit i trgovinski rat Kine i Sjedinjenih Država kao glavne razloge za usporavanje u 2019. godini, dok su drugi ekonomisti krivili pitanje likvidnosti.

Rusko-saudijski rat oko nafte 2020.

Recesija je uzrokovala pad cijene nafte izazvan ratom cijena nafte Rusija-Saudijska Arabija 2020. godine, kolaps turističke industrije, ugostiteljstva, energetske industrije i značajan pad potrošačkog ponašanja u odnosu na prethodno desetljeće. Globalna tržišta dionica pala su oko 20 do 30% krajem veljače i ožujka 2020. godine. Tijekom pada, globalna su tržišta dionica napravila neviđene i nestabilne promjene, uglavnom zbog velike neizvjesnosti na tržištima.

Brexit

U Europi su gospodarstva bila otežana ekonomskim učincima Brexita. Britanski i EU rast stagnirali su tijekom 2019. godine, što je dijelom bilo uzrokovano Brexitom, uglavnom zbog nesigurnosti oko krize. Velika Britanija je 2019. doživjela "skoro recesiju", što je oslabilo britansko gospodarstvo prilikom ulaska u 2020. Mnoga su poduzeća napustila Ujedinjeno Kraljevstvo da se presele u EU, što je rezultiralo gubitkom trgovine i gospodarskim padom i za članice EU-a i Britaniju.

Pandemija COVID-19

Pandemija COVID-19 imala je dalekosežne posljedice od širenja bolesti i nastojanja da se karantenira. Kako se pandemija proširila širom svijeta, zabrinutosti su se preusmjerile s problema proizvodnje na opskrbu na smanjeno poslovanje u sektoru usluga. Pandemija se jednoglasno smatra glavnim čimbenikom u izazivanju recesije. Pandemija je negativno utjecala na gotovo svaku veliku industriju, bila je jedan od glavnih uzroka pada burze i rezultirala je velikim suzbijanjem društvenih sloboda i kretanja.

Pad globalne burze 2020.

Pad globalne burze započeo je 20. veljače 2020. Zbog koronavirusne pandemije, globalna tržišta, banke i tvrtke suočene su s krizama koje nisu viđene od velike depresije 1929.

Od 24. do 28. veljače, burze širom svijeta izvijestile su o svojim najvećim jednotjednim padima od financijske krize 2008., i tako ušli u ispravak. Globalna tržišta početkom ožujka postala su izuzetno nestabilna, s velikim promjenama na globalnim tržištima. 9. ožujka većina globalnih tržišta prijavila je snažne kontrakcije, uglavnom kao odgovor na pandemiju koronavirusa 2019.-20. I rat s cijenama nafte između Rusije i zemalja OPEC-a predvođenih Saudijskom Arabijom.

Crni ponedjeljak I (9. ožujka)
Prije otvaranja, tržište budućih tržišta Dow Jones Industrial Average doživjelo je pad od 1.300 bodova na temelju koronavirusa i pad cijena nafte gore opisano, što je pokrenulo ograničenje trgovanja ili prekidač sklopa, zbog čega je tržište budućnosti zaustavilo trgovanje na 15 minuta. Ovim predviđanim padom od 1300 bodova utvrdio bi se 9. ožujka kao jedan od najviše bodova za koji je industrijski prosjek Dow Jonesa pao u jednom danu. Kada se tržište otvorilo 9. ožujka, Dow Jones Industrial Average pao je 1800 bodova prilikom otvaranja, 500 bodova niže od predviđanja.

Crni četvrtak (12. ožujka)
Crni četvrtak bio je globalni pad burze 12. ožujka 2020., kao dio većeg kolapsa na burzi 2020. godine. Američke burze pretrpjele su najveći jednodnevni pad od pada burze 1987. godine. Nakon Crnog ponedjeljka tri dana ranije, Crni četvrtak je pripisan pandemiji koronavirusa 2019.-20. I nedostatku povjerenja ulagača u američkog predsjednika Donalda Trumpa nakon što je proglasio 30-dnevnu zabranu putovanja protiv Schengenskog prostora. Uz to, Europska središnja banka, pod vodstvom Christine Lagarde, odlučila je smanjiti kamatne stope unatoč tržišnim očekivanjima, što je dovelo do pada na S&P 500 budućnosti na više od 200 bodova u manje od sat vremena.

Američki indeks Dow Jones Industrial Average i S&P 500 indeks pretrpjeli su najveći pad od jednog dana od pada burze 1987., kao i britanski FTSE 100, koji je pao 10,87%. Kanadski S&P / TSX indeks kompozita pao je 12%, što je najveći jednodnevni pad od 1940. godine. Talijanski indeks FTSE MIB završio je s gubitkom od -16,92%, najgorim u njegovoj povijesti. Njemački DAX je pao 12,24%, a francuski CAC 12,28%. U Brazilu je Ibovespa pala za 14,78%, nakon što je trgovanje B3-om zaustavljeno dvaput unutar unutar dana; također se pomaknuo ispod oznake 70 000 prije nego što se zatvorio iznad nje. NIFTY 50 na indijskoj Nacionalnoj burzi pao je za 7,89% na više od 20% ispod njegovog najnovijeg vrhunca, dok je BSE SENSEX na Bombayskoj burzi pao 2,919 (ili 8,18%), na 32,778. Indeks referentnih burzi na burzi u Johannesburgu pao je za 9,3%. MERVAL na burzi Buenos Airesa pao je za 9,5% na 19,5% u tjednu. 12. ožujka drugi je put, nakon pada 9. ožujka, da se 7% -tni sigurnosni prekidač aktivirao otkad je uveden 2013. godine.

Crni ponedjeljak II (16. ožujka)
Tijekom proteklog vikenda, Monetarna uprava Saudijske Arabije najavila je paket malih i srednjih poduzeća u iznosu od 13 milijardi dolara, dok je južnoafrički predsjednik Cyril Ramaphosa najavio fiskalni poticajni paket. Federalne rezerve su najavile da će smanjiti cilj za federalne fondove na 0% –0,25%, sniziti potrebe za rezervom na nulu i započeti program kvantitativnog olakšavanja za 700 milijardi USD.

Tablica udara

Izvori

Ekonomska povijest

Financijska kriza 2020.


22403 Manjitludher este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
22403 Manjitludher este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Siding Spring de David J. Asher. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,32 ua, o excentricitate de 0,22 și o înclinație de 25,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 22001-23000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

22403 Manjitludher


Stanisław Lentz (* 23. April 1861 in Warschau; † 19. Oktober 1920 ebenda) war ein polnischer Maler, seit 1909 Professor an der Akademie der Bildenden Künste Warschau.

Er studierte 1877–1879 an der Akademie der Bildenden Künste Krakau.bei Feliks Szynalewski und Izydor Jabłoński, danach setzte sein Studium in Warschau an der Zeichnungsschule von Wojciech Gerson fort.

Später studierte er 1880–1884 an der Akademie der Bildenden Künste München bei Sándor Wagner und Gyula Benczúr sowie 1884–1887 an der Pariser Académie Julian.

Zurück in Warschau veröffentlichte er seine Zeichnungen, hauptsächlich Porträts, in den Warschauer Zeitschriften.

1888 wurde er ordentliches Mitglied der Warschauer Gesellschaft zur Förderung Bildender Künste, 1910 des Verbandes Polnischer Künstler "Sztuka" (Die Kunst).

Er unternahm oft Auslandsreisen: 1896 nach Berlin, Paris und Madrid, 1897 nach Paris, 1900 besuchte er Normandie, im Zeitraum 1903 und 1905–1914 verbrachte er Sommerferien in Scheveningen.

1909 wurde er zum Professor und Direktor der Schule der Bildenden Künste in Warschau berufen.

Lentz beschäftigte sich hauptsächlich mit der Porträt- und Genremalerei. Die frühen Werke um 1890 zeigten deutliche Einflüsse der Münchner Schule. Viele Bilder zeigten das tägliche Leben des Warschauer Proletariats, auch der Juden. Um 1915 wurde Lenz von der holländischen Malerei, besonders von Frans Hals beeinflusst.

Als sein bedeutendstes Werk gilt "Streik" aus dem Jahre 1910. Das Bild entstand im Zusammenhang mit den Ereignissen der Russischen Revolution 1905, die auch in Russisch-Polen zu Unruhen führte.

Literatur
 Stanisław Lentz auf Culture.pl
 Strajk

Weblinks

Grafiker (Polen)
Maler (Warschau)
Hochschullehrer (Akademie der Bildenden Künste Warschau)
Pole
Geboren 1861
Gestorben 1920
Mann

Stanisław Lentz


Kai Johansen (født 9. oktober 1902 i Næstved, død 10. september 1971 i Afrika) var en dansk modstandsmand, journalist og diplomat.

Uddannelse og karriere i venstrepressen
Han var søn af slagtermester P. Johansen (død 1944) og hustru Anna f. Rasmussen (død 1953) og fik sin journalistiske uddannelse ved Næstved Tidende. Han blev senere ansat ved Vendsyssel Tidende i Hjørring, var journalist ved Venstres Pressebureau 1930-35 og var korrespondent i London til den danske venstrepresse fra 1936. I 1938 blev Kai Johansen leder af Landbrugsrådets pressesekretariat, hvilket han var til 1948. Her redigerede han bl.a. Landbrugsrådets beretning Landbrugsudstillingen på Bellahøj 1938. Han var desuden pressesekretær ved Det Internationale Handelskammers kongres i København 1939 og sekretær i Landbrugets radioudvalg og filmsudvalg 1943-48. Han var medarbejder ved Det Danmark vi bygger (1943).

Besættelsen
Under besættelsen var Johansen medarbejder ved det illegale nyhedsbureau Information og andre illegale blade, og han var daglig leder af Informations redaktion fra oktober 1944 til befrielsen i maj 1945. Han var medarbejder ved udgivelsen Danmarks Frihedskamp.

Han var medlem af bestyrelsen for Dansk Kulturfilm 1946-48.

Diplomatisk karriere
Dernæst blev Johansen i 1948 presseattaché ved den danske ambassade i Washington D.C., hvilket han var til 1960. Senere blev han pressechef i Udenrigsministeriet og i 1968 Danmarks ambassadør i Kenya, hvilket var en meget udsædvanlig udnævnelse, når det medtænkes, at Johansen ikke var uddannet jurist eller skolet som diplomat. Men hans usædvanlige evner førte til udnævnelsen. I 1970 blev han tillige Danmarks ambassadør i Malawi, og ved sin død i 1971 var han desuden Danmarks ambassadør i Tanzania, Uganda og Zambia.

Han døde i 1971 på vej med sine akkreditiver som Danmarks nye ambassadør i Botswana. Lasse Jensen erindrer: "Jeg mindes en væltet bil på en landevej i Botswana, som jeg slap fra med en forvredet skulder, mens min medpassager, udenrigsministeriets tidligere legendariske pressechef og ambassadør Kai Johansen blev så hårdt kvæstet, at han senere døde i et ambulancefly på vej til Johannesburg."

Han var dekoreret med Dannebrogordenen.

Han var gift med Gudrun Madsen, datter af skoleinspektør Anders Madsen, Horsens og hustru Birgitte Kristine født Kjær.

Kilder

 Kraks Blå Bog 1957 Digitaliseret udgave

Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)
Ambassadører fra Danmark
Modtagere af Dannebrogordenen
Personer fra Næstved
Danskere i 1900-tallet
Journalister fra Danmark
Journalister ved Dagbladet Information
Omkomne ved trafikulykker
Politikere fra Venstre

Kai Johansen (diplomat)


Zonguldak, Türkiye'nin ili. Karadeniz kıyısında bulunan il, özellikle limanıyla Türkiye'nin Karadeniz ülkeleriyle arasındaki deniz ticaretinde önemli bir yere sahiptir. Ayrıca Türkiye'nin en zengin taşkömürü madenlerini barındırır. Fakat son dönemlerde gelirini tek yön olan taşkömüründen kazanması sebebiyle şehir her geçen gün gerilemektedir. 1995 yılında Karabük'ün il olması sebebiyle sanayi yönünden geri düşmesi şehirden dışarı göçü hızlandırmıştır. Geçmişte madenler sebebiyle çok fazla işçi göçü alan ve uzun yıllar Türkiye topraklarına ekonomik olarak çok fayda sağlayan Zonguldak günümüzde azalan nüfusu ile eski günlerini aramaktadır.

Eğitim
İl genelinde 10  anaokulu, 324 ilköğretim okulu, 59 genel - mesleki lise olmak üzere toplam 389 okulda eğitim ve öğretim yapılmaktadır.

Bülent Ecevit Üniversitesi; Tıp Fakültesi, Fen Edebiyat Fakültesi, Mühendislik Fakültesi, İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi, Ereğli Eğitim Fakültesi olmak üzere 5 fakülte, 3 enstitü, 2 yüksekokul, 6 meslek yüksekokulu, 1 devlet konservatuvarından oluşmaktadır.

Üniversite bünyesinde 32 profesör, 32 doçent, 259 yardımcı doçent, 106 öğretim görevlisi, 43 okutman, 256 araştırma görevlisi, 8 uzman olmak üzere toplam 736 akademik personel görev yapmaktadır.

Zonguldak mutfağı
Yöre mutfağında ağırlık unlu (buğday ve mısır unu) mamullerden yapılan yemek türlerindedir. Zonguldak ormanlarında kuzu kestanesi yetişmekte olup, mevsiminde toplanan kestane suda haşlanarak tuzlama bütün olarak fırında kavrulmasıyla kavşak, çizilerek ateşte pişirilmesiyle kebap (kömme) biçiminde değerlendirildiği gibi kurutularak da saklanır. Türkiye'de sadece Kdz.Ereğli'de yetişen Osmanlı Çileği, orman altı bitki örtüsü içinde yer alan dağ çiçeği, kızılcık (kiren), kuşburnu, böğürtlen, fesleğen, nane, defne, karayemiş, ahlat yöre mutfağında değişik kullanma biçimlerinde değerlendirilmektedir.

Meşhur Yemekleri

 Uğmaç Çorbası: Uğmaç ya da ovmaç adıyla bilinen çorbanın içindekiler süt, un, su ve nane ile yapılan çorbanın Zonguldak'ın en meşhur yemeklerinden biridir.
 Tirit: Kurban bayramının gelenekselleşmiş olan yemeği yufkayla istenilen et çeşidinin birleşiminden oluşmaktadır.
 Tenekede Tavuk: Tavuk tenekede pişirilerek servise hazır hale getiriliyor. Bu da Zonguldak'ın en meşhur yemeklerinden birisidir.
 Pırasalı Mancar: Pırasa, barbunya ve bulgur üçlemesinden oluşan bu yemek hem doyurucu hem de lezzetli bir yöresel yemektir.
 Malay: Mısır unu kavrularak yapılan yemeğin tatlı ve tuzlu olarak yapılmaktadır. Toz şeker ve ezilmiş ceviz konularak daha lezzetli hale gelen malayı soğan, kaz ciğeri ve tereyağ ekleyerek nefis bir yemek elde edebilirsiniz.
 Bol Sarımsaklı Meşhur Zılbıt: Bazı yerlerde ıspıt otu, sağır dili veya kaldırık otu denilen bu yemek yumurta eklenerek yapılmaktadır.
 Mancar Yemeği: Birçok otun bir araya gelmesiyle oluşan bu yemeğin içindekiler şöyledir; pazı, kazayağı, ebegümeci, ıspanak, pırasa, kırmızı pancar gibi faydalı sebzelerden meydana gelmektedir. Zeytinyağı, bulgur ve salça ile lezzetlenerek pişiyor.
 Yaprak Sarma: Türkiye'nin pek çok yerinde yapılan yaprak sarma, burada da çok meşhur. Kıymalı ve pirinçli yapılan sarma çok lezzetli oluyor.
 Keşkek: Yulaf, nohut, buğday ve fasulye gibi sebzelerin eklenerek yapıldığı keşkek bu yörede çok seviliyor.
 Beyaz Baklava: Bol cevizli ince ince açılan baklava kullanılan malzemeleri ve pişirme şekli normal baklavadan biraz daha farklıdır.
 Sütlü Armut: Leziz tarifler arasında olan sütlü armut da yörenin meşhur yiyecekleri arasındadır. Tencereye biraz su konularak pişirilen armut haşlandıktan sonra güveçte manda sütü ile beraber sunuluyor. kaynak

Görülecek yerler

Tarihi camiler
 Hidâyetullah Câmii,
 Gâzi Süleymân Paşa Câmii,
 Orhan Gazi Camii (1200 yıllık).yapım tarihi bilinmeyen Kapançatı Köyü Camisi

Yaylalar
 Bölüklü yayla
 Alaplı / Gümeli Yaylası
 Merkez Çağlı Köyü Yaylaları

Plajlar
 Türkali Plajı
 Kapuz Plajı
 Değirmenağzı Plajı
 Ilıksu Plajı

Doğa Turizmi
 Zonguldak Kent Ormanı
Harmankaya Şelaleleri (Harmankaya Şehrin merkezine çok yakın bir doğa harikası olup ilkbahar itibarıyla doğaseverlerin uğrak yeri olmuştur. Harmankaya Şelalelerini keşfetmenin heyecanını yaşarken, aynı zamanda ruhunuzu dinlendirme şansına sahipsiniz.) kaynak
Gökgöl Mağarası (Gökgöl Mağarası Zonguldak merkezde yer alan Gökgöl Mağarası, 3350 metrelik uzunluğuyla şehrin en uzun 2. Türkiye'nin ise 10. en uzun mağarası. Ayrıca 875 metrelik yürüyüş yolu ile Türkiye'nin en uzun gezi alanına sahip mağarasıdır. Mağaranın içinde kalkerli ve kireçli yapının yer altı suları ile şekillenmesiyle ortaya çıkan travertenler, dikitler ve ve sarkıtlar yer alıyor. Gökgöl Mağarası, doğal güzelliğiyle görenleri kendine hayran bırakıyor.) kaynak
Bostandüzü Mesire Alanı (Yaz aylarında piknik yapmak için uygun bir alan olan bu güzel yer, gezmek ve güzel vakit aktiviteler yapmak için tercih edilebilecek yerler arasındadır.) kaynak
Madencioğlu Şelalesi (Madencioğlu Şelalesi Zonguldak'ın Devrek ilçesinden yaklaşık 30 dakikalık mesafede yer almaktadır. Aynı dere üzerinde 3 şelaleden oluşmaktadır. Etrafı yer yer kayalık, yer yer ağaçlarla kaplı olan deredeki şelaleler, doğaseverler tarafından ilgi görmektedir.) kaynak

Limanlar
 Filyos Limanı: Zonguldak'ın Çaycuma ilçesine bağlı Filyos beldesinde II. Abdülhamid zamanında planlanan, 2016'da yapımına başlanan Filyos Projesi ile, önemli bir ticaret merkezi hâline gelecek Filyos Limanı'nın, Türkiye deniz taşımacılığı ihtiyacının yüzde 10-15'ini karşılamasıyla 20-30 bin kişiye doğrudan ve dolaylı istihdam sağlaması hedeflenmektedir.

Yönetim

İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye Başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Ayni seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclislerini oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak, İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)

İl Genel Meclisi, İl özel idaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik İl Encümenini seçer.

Merkezi yönetim, Vali ve İl Müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve İl Encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak Vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.

Zonguldak Valisi, 1968-Of doğumlu Osman Hacıbektaşoğlu'dur. Ağustos 2023 tarihinde İçişleri Bakanlığı Daire Başkanı iken atanmıştır.

Zonguldak Belediye Başkanı, 1979-Zonguldak  doğumlu Ömer Selim Alan (AK P.), 31 Mart 2019 seçimlerinde %42,52 oy oranıyla seçilmiştir.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Zonguldak İl Genel Meclisi üye sayısı, 19 AK PARTİ, 11 CHP ve 1 İYİ Parti olmak üzere 31'dir. Zonguldak Belediye Meclisi ise 16 AK Parti, 13 CHP ve 2 MHP olmak üzere 31 üyeden oluşur.

2018 Genel seçimleri sonucu, Zonguldak'ı temsilen TBMM'e AKP'den 3 milletvekili (Polat Türkmen, Ahmet Çolakoğlu ve Hamdi Uçar), CHP'den 2 milletvekili (Ünal Demirtaş ve Deniz Yavuzyılmaz) seçilmiştir.

Nüfus

Güncel Nüfus Değerleri (TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Zonguldak ili nüfusu: 588.510'dur. Bu nüfusun % 73,84'ü şehirlerde yaşamaktadır (2022 sonu). İlin yüzölçümü 3.341  km2'dir. İlde  km2'ye 176 kişi düşmektedir. (Bu sayı merkezde  437'dir.) İlde yıllık nüfus % 0,20 azalmıştır. Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Kozlu (% 1,78)- Kilimli (-% 1,50)

06 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 8 İlçe, 25 belediye, bu belediyelerde 178 mahalle ve ayrıca 380 köy vardır.

İlin yıllara göre nüfusları

İdari yapı

Şubat 2021 TÜİK verilerine göre 8 İlçe, 25 belediye, bu belediyelerde 178 mahalle, ayrıca 380 köy bulunmaktadır.

İlçeler ;
 Zonguldak (il merkezi)
 Alaplı
 Çaycuma
 Devrek
 Gökçebey
 Karadeniz Ereğli
 Kozlu
 Kilimli

Konum

Spor

2018-2019 Sezonu sonunda, Futbol takımı Zonguldak Kömürspor, 2. Ligde kalmıştır. Ayrıca Futbol BAL'da 2 takımı vardır. Kadınlar futbol 1. Liginde Kdz.Ereğli  Bld.spor 5.olmuştur. Voleybol kadınlar 2. Ligdeki takımı Zonguldak DSİ, küme düşmüştür. Hentbol erkekler 2. Liginde Halay GSK bulunmaktadır.

Ziraat Türkiye Kupası'nda Kdz.Ereğli BS, 3.turda Antalyaspor'a, Zonguldak Kömürspor 4.turda Menemen Bld.spor'a elenmiştir.

Önemli spor tesisleri: Karaelmas Kemal Köksal Stadyumu (13.795), Zonguldak Site Spor Salonu (1.500), BEÜ Olimpik Yüzme Havuzu (250)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Zonguldak Valiliği
 Zonguldak Belediyesi
 Tanıtım filmi
Zonguldak Bülent Ecevit Üniversitesi

Zonguldak (il)


An Carex montis-eeka in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wilhelm William B. Hillebrand. An Carex montis-eeka in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex montis-eeka


Lacul Viorica este un lac glaciar situat în Parcul Național Retezat din Munții Retezat (Carpații Meridionali, România), la o altitudine de 2070 m. Cu o lungime de 190 m și o lățime medie de 60 m, însumează o suprafață de 1,30 hectare și o adâncime maximă de 2,15 metri.

Are forma unui corn, iar în apropierea lui se găsesc lacurile Florica și Ana, dar și un ochi de apă, din a cărui suprafață trei sferturi sunt acoperite cu turbă. Mai către apus există alte două lacuri mai mici. Spre S - SV de lacul Viorica, este cel de-al cincilea lac al grupului Viorica. Surplusul de apă din lac formează o cascadă pe pragul din capătul lacului și mai multe cascade mici în drum către Lacul Ana. Este populat de păstrăvi.

Referințe

Lacuri glaciare din România
Munții Retezat

Lacul Viorica


Die Belagerung von Tobruk war eine Auseinandersetzung zwischen den Achsenmächten und den Alliierten während des Afrikafeldzugs im Zweiten Weltkrieg. Sie dauerte – vom Beginn der Belagerung der Stadt Tobruk durch eine italienisch-deutsche Armee unter dem Kommando von Erwin Rommel am 11. April bis zum Entsatz der Stadt im Rahmen der Operation Crusader durch die alliierte 8. Armee unter dem Kommando von Claude Auchinleck am 27. November 1941 – insgesamt 230 Tage.

Hintergrund
Italien hatte Frankreich und Großbritannien am 10. Juni 1940 den Krieg erklärt. Der italienische Diktator Benito Mussolini ging von einem nur kurzen Krieg aus und hoffte, durch ein Bündnis mit dem Deutschen Reich einige der Gebietsansprüche Italiens befriedigen zu können. In Nordafrika bestanden diese zum einen aus einer Vergrößerung der Kolonie Italienisch-Libyen Richtung Westen um das französische Protektorat Tunesien. In östliche Richtung strebte Italien eine Kontrolle über Ägypten und den strategisch wichtigen Sueskanal an, sowie die Herstellung einer direkten Landverbindung zu seinen Kolonien in Ostafrika. Nachdem Frankreich im Westfeldzug geschlagen worden war und Tunesien zum nun verbündeten Vichy-Frankreich gehörte, richteten sich die italienischen Expansionsziele in Nordafrika ganz auf Ägypten. Am 9. September 1940 marschierte Italien schließlich mit der 10. Armee in Ägypten ein.

Kriegsverlauf in Nordafrika
Die Invasion verlief allerdings wenig erfolgreich und kam aufgrund der schlechten Versorgung und Ausrüstung der Truppen nur wenig mehr als 100 km hinter der ägyptisch-libyschen Grenze zum Stehen. Am 8. Dezember starteten die Alliierten mit der Operation Compass eine Gegenoffensive. Das ursprünglich auf nur wenige Tage begrenzte und der Vertreibung der italienischen Armee aus Ägypten gerichtete Unternehmen erwies sich als derart erfolgreich, dass der Vormarsch bis nach Libyen fortgesetzt wurde. Bis Anfang Februar 1941 hatten die alliierten Truppen die Kyrenaika bis einschließlich El Agheila besetzt und die 10. italienische Armee nahezu restlos aufgerieben.

Die vollständige Einnahme Italienisch-Libyens unterblieb allerdings, da Teile der in Nordafrika eingesetzten alliierten Truppen zur Abwehr des sich ankündigenden Balkanfeldzugs des Deutschen Reichs im April 1941 benötigt wurden. Während die Alliierten somit ab Februar 1941 Truppen zur Verteidigung Griechenlands abzogen, verschiffte Deutschland im so genannten Unternehmen Sonnenblume zur gleichen Zeit heimlich erste Truppenkontingente nach Tripolis und begründete das Deutsche Afrikakorps.

Militärische Ausgangslage
Das britische Middle East Command hatte im April 1941 nur noch wenige und schlecht ausgebildete Verbände in der Kyrenaika stationiert. Durch andauernde Angriffe der Luftwaffe auf Bengasi konnte der Hafen nicht mehr von alliierten Schiffen angelaufen werden, was die Versorgung der Truppen insbesondere mit Kraftstoff für die Fahrzeuge zunehmend schwierig gestaltete. Die Royal Air Force hatte ihre gesamten Kräfte nach Griechenland verlegt, so dass die Lufthoheit in Nordafrika bei den Achsenmächten lag, was die Versorgungs- und Kommunikationslinien der Alliierten noch zusätzlich einschränkten.

Am 24. März, etwa sechs Wochen nachdem die ersten deutschen Truppen in Tripolis gelandet waren, ging ein italienisch-deutscher Verband unter dem Kommando von Erwin Rommel zur Gegenoffensive in der Kyrenaika über. Angesichts der schwierigen Lage zogen sich die alliierten Truppen schrittweise in Richtung Bardia zurück. Am 8. April nahmen die Achsenmächte Mechili ein und die dort verbliebenen etwa 2700 alliierten Soldaten gingen in Kriegsgefangenschaft. Nur zwei Tage später erreichten die ersten Spitzen von Rommels Verband den strategisch bedeutsamen Tiefwasserhafen Tobruk.

Beteiligte Streitkräfte

Achsenmächte

Die von Erwin Rommel in Nordafrika geführten deutsch-italienischen Truppen setzten sich aus dem Deutschen Afrikakorps, sowie dem italienischen XX. und XXI. Korps zusammen. Die Ankunft der deutschen Truppen in Afrika ("Unternehmen Sonnenblume") zog sich dabei von Anfang Februar bis Ende Mai 1941 hin, so dass Rommel beim Beginn der Belagerung von Tobruk nicht über volle Divisionen verfügte, zugleich aber ständig frisch in Tripolis eingetroffene Verstärkungen zu den Belagerungstruppen stießen.

 Deutsches Afrikakorps
 Korps-Truppen (diverse Infanterie-, Artillerie- und Versorgungseinheiten)
 5. leichte Division
 15. Panzer-Division
 Afrika-Division zbV (im August aus Teilen der Korps-Truppen sowie der beiden anderen Divisionen gegründet)
 104. Artilleriekommando
 55. Infanteriedivision "Savona" (italienisch)

 XX. italienisches Korps
 101. motorisierte Division "Trieste"
 132. Panzerdivision "Ariete"
 Ragruppamento Esplorante ("Aufklärungsgruppe")

 XXI. italienisches Korps
 17. Infanteriedivision "Pavia"
 25. Infanteriedivision "Bologna"
 27. Infanteriedivision "Brescia"
 102. motorisierte Division "Trento"

Alliierte

Die in Tobruk stationierten alliierten Truppen waren überwiegend unerfahrene, gerade erst neu aufgestellte Verbände. So war die Australische Division ursprünglich nach Nordafrika zur Beendigung ihres Trainings verlegt worden und wartete zu Beginn der Belagerung noch auf das Eintreffen ihrer Artillerie- und Kavallerieverbände. Auf Bitte des australischen Parlaments wurden sie schließlich im September und Oktober 1941 aus der belagerten Stadt abgezogen und durch die britische 70. Division sowie je eine tschechoslowakische und polnische Brigade ersetzt. Das XIII. Korps griff erst im Rahmen der Operation Crusader ab November 1941 in die Kämpfe um Tobruk ein.

Die Verteidigungsanlagen der Stadt waren überwiegend von den Italienern angelegt worden und wurden von den Alliierten noch durch zusätzliche Gräben und Minenfelder verstärkt. Sie bestanden aus zwei Linien, wobei die vordere aus einer Reihe von betonierten Bunkern und Stellungen bestand, vor denen Panzergräben und Stacheldrahtverhaue lagen. Der innere Ring wurde von einer weiteren Bunkerreihe gebildet, zwischen denen zusätzliche Stellungen für Panzerabwehrgeschütze vorbereitet wurden.

 Cyrenaica Command ("Kommando der Kyrenaika")
 2. Gepanzerte Division (britisch)
 9. Australische Division (ab September größtenteils aus Tobruk abgezogen)
 4. Luftabwehr-Brigade (britisch)
 70. Infanteriedivision (Großbritannien) (ab September nach Tobruk verlegt)
 Polnische Unabhängige Karpathische Schützenbrigade (ab September nach Tobruk verlegt)
 Tschechoslowakische 11. Infanteriebrigade (ab September nach Tobruk verlegt)

 XIII. Korps (als Entsatztruppen während der Operation Crusader)
 1. Armee Panzerbrigade (britisch)
 4. Indische Division
 2. Neuseeländische Division

Verlauf der Belagerung

Einkreisung und Versuch der Erstürmung

Bereits am 10. April 1941 fiel im Vorfeld von Tobruk der Kommandeur der 15. Panzer-Division, General von Prittwitz und Gaffron, als sein Wagen bei einer Erkundungsfahrt von einer PaK getroffen wurde. Die ersten Angriffe der Achsenmächte auf Tobruk begannen am 11. April 1941 und konzentrierten sich auf den südlichen Abschnitt der Befestigung. Auch um die Stärke der Verteidigung abzuschätzen, wurden an diesem ersten Tag der Belagerung drei Angriffe entlang der Straße nach El Adem unternommen, die jedoch alle von den australischen Verteidigern abgeschlagen werden konnten. In den folgenden Tagen ließ Rommel verschiedene Taktiken ausprobieren, um die beiden Verteidigungsringe um Tobruk zu durchbrechen. Dazu gehörte unter anderem auch ein Kommandounternehmen von Pionieren, die mit einer größeren Menge Sprengstoff eine Bresche in die Panzerabwehrgräben sprengen sollten. Die Alliierten beantworteten diese Versuche mit dem weiteren Auslegen von Minen im Gelände und aggressiven Patrouillen, die sie immer wieder nah an den Feind heranbrachten und dadurch mögliche Angriffe frühzeitig aufdeckte. Am 13. April ließ Rommel einen weiteren groß angelegten Angriff auf den südlichen Abschnitt der Verteidigung starten, mit dem Ziel, wenn schon nicht durchbrechen zu können, so doch wenigstens einen Brückenkopf für weitere Operationen zu sichern. Auch dieser Angriff wurde schließlich nach heftigen Gefechten abgeschlagen.

Nach diesen Fehlschlägen verlagerte Rommel seine Bemühungen auf den westlichen Abschnitt der Verteidigung. Am 15. April griffen etwa 1000 italienische Soldaten die australischen Stellungen bei Ras el Madauar an. Obwohl es ihnen gelang, einen Posten zu überrennen, wurden sie schließlich von alliierten Verstärkungen und konzentriertem Artilleriefeuer zurückgeworfen. Ein weiterer geplanter Angriff der italienischen Division "Trento" wurde durch eine alliierte Patrouille entdeckt und konnte frühzeitig aufgefangen werden. Die Angriffe der Achsenmächte scheiterten nicht zuletzt an dem wenig koordinierten Zusammenspiel zwischen deutschen Panzertruppen und italienischer Infanterie. So feuerten teils deutsche Panzer irrtümlich auf sich zurückziehende italienische Truppen oder Panzerangriffe gingen durch viel zu spät vorgehende italienische Infanterie fehl.

Rommel ließ nach diesem erneuten Fehlschlag zunächst alle weiteren Angriffsbemühungen ruhen. Zum einen war dies auf den Besuch des Oberquartiermeisters I, Friedrich Paulus, zurückzuführen, der Rommels Pläne zur Eroberung Tobruks prüfen sollte. Das Oberkommando der Wehrmacht zeigte sich besorgt angesichts des stockenden Vormarschs des Afrikakorps, auch, weil die dort gebundenen Truppen dringend für die bevorstehende Invasion der Sowjetunion benötigt wurden. Zum anderen trafen zeitgleich weitere Kontingente der nach Afrika verlegten 15. Panzer-Division ein, die Rommel für den nächsten Angriff auf Tobruk nutzen wollte.

Am Abend des 30. April schließlich wurde der Angriff auf Tobruk wieder aufgenommen. Die 15. Panzer-Division führte dabei zusammen mit der 5. Leichten Division und unterstützt von italienischer Infanterie den Angriff erneut aus westlicher Richtung. In einem ersten Stoß gelang es, die australischen Verteidiger aus einer ganzen Reihe von befestigten Stellungen zu verdrängen und den erhofften Brückenkopf zu sichern. Alle weiteren Versuche, diese Position auszubauen, scheiterten aber. In den folgenden Tagen kam es zu andauernden und mit großer Härte geführten Gefechten, ohne dass eine der beiden Seiten nennenswerte Geländegewinne verbuchen konnte. Am 4. Mai schließlich ließ Rommel alle weiteren Angriffe einstellen und seine Truppen sich für eine längere Belagerung von Tobruk eingraben.

Belagerung Tobruks

Rommel nutzte die folgenden Monate, um seine Truppen durch die nach und nach eintreffenden Verstärkungen aus Deutschland zu verstärken. Gleichzeitig sollte das Zusammenspiel zwischen italienischer Infanterie und deutschen Panzern durch intensives Training verbessert werden. Einen erneuten Angriff auf Tobruk wollte Rommel erst im November 1941 wieder versuchen. Er ließ daher lediglich eine Reihe von italienischen Divisionen zurück, um die Belagerung von Tobruk aufrechtzuerhalten, während die Panzertruppen zur Frontlinie an der libysch-ägyptischen Grenze verlegt wurden.

In dieser Zeit starteten die Alliierten zwei Versuche, die belagerte Stadt zu entsetzen. Die im Mai gestartete Operation Brevity konnte allerdings kaum Geländegewinne verbuchen und endete schließlich mit der Einnahme des Halfaya-Passes, der aber noch im gleichen Monat von deutschen Truppen zurückerobert werden konnte. Der nächste Versuch eines alliierten Entlastungsangriffs, die Operation Battleaxe, endete mit dem Verlust des größten Teils der alliierten Panzertruppen in Ägypten und einem erfolgreichen deutschen Gegenangriff, bei dem die Angreifer nur knapp der Einkesselung entgehen konnten. Aufgrund des Fehlschlags der Operation Battleaxe wurde Archibald Wavell als Oberkommandierender der alliierten Truppen in Afrika (Middle East Command) von seinen Aufgaben entbunden und durch Claude Auchinleck ersetzt.

Die in Tobruk eingeschlossenen Truppen selbst versuchten ebenfalls einige der bei den Angriffen im Mai verloren gegangenen Verteidigungspositionen wieder unter Kontrolle zu bekommen. Zwar konnten einige Stellungen zurückerobert werden, der Brückenkopf der Achsenmächte blieb insgesamt aber stabil. Ein letzter Angriff der Alliierten im August endete schließlich in einem Fehlschlag mit hohen Verlusten, was den australischen Kommandeur Leslie Morshead schließlich dazu bewog, auf weitere offensive Operationen gegen die Belagerer zu verzichten. Als Reaktion auf diese Fehlschläge bat das Australische Parlament schließlich um den Abzug der Australischen Division, welche im Verlauf des Septembers und Oktobers größtenteils vollzogen wurde. Die Verteidigung der Stadt wurde durch die 70. britische Infanteriedivision sowie je einer Brigade der polnischen und tschechoslowakischen Exiltruppen übernommen. Morshead wurde von Ronald Scobie als kommandierendem Offizier abgelöst.

Versorgung und Situation in der belagerten Stadt

Aufgrund seines Tiefwasserhafens und der Kontrolle der Royal Navy über das östliche Mittelmeer konnte Tobruk fortwährend über See versorgt werden. Um Verluste an Schiffen durch Angriffe der deutschen Luftwaffe zu vermeiden, wurde Tobruk bald von kleinen Konvois – mit dem Spitznamen "Tobruk Ferry Service" – in Begleitung von ein bis zwei britischen oder australischen Kriegsschiffen nachts angefahren. Die übliche Versorgungsstrecke hatte ihren Ausgangspunkt dabei in Alexandria. Die Schiffe fuhren von dort, beladen mit Versorgungsgütern, frühmorgens los und trafen in der folgenden Nacht in Tobruk ein. Dort wurde die Ladung umgehend gelöscht und unter anderem durch die Senussi Cave Railway in ein bombensicheres Lager gebracht. Verwundete wurden aufgenommen, und die Schiffe liefen sofort nach Marsa Matruh aus. Dort wurden sie erneut beladen, um nachts ein weiteres Mal Tobruk anlaufen zu können. Anschließend kehrten sie nach Alexandria zurück, um dort die Fahrt von neuem zu beginnen. Auch wenn in Tobruk die Lage durch Kämpfe und Luftangriffe schwierig war, stellten die gut eingespielten Versorgungskonvois doch eine vergleichsweise gute Versorgung der Truppen sicher.

Entsatz der belagerten Stadt

Bevor Rommel im November des Jahres seine Truppen zu einem erneuten Sturm auf Tobruk ansetzen konnte, starteten die Alliierten am 18. November 1941 einen letzten und schließlich erfolgreichen Versuch, die Stadt zu entsetzen. Die so genannte Operation Crusader sah einen koordinierten Angriff des in Ägypten stationierten XIII. Korps der 8. Armee sowie der belagerten Truppen vor. Dabei sollte der östliche Abschnitt des Belagerungsgürtels von beiden Seiten durchbrochen werden, um eine direkte Verbindung nach Tobruk freizukämpfen. Am 21. November gelang es der eingeschlossenen 70. Division schließlich, etwa 5–6 km in Richtung Ed Duda vorzustoßen. Am 27. November brach die Neuseeländische Division des XIII. Korps, aus Ägypten kommend, ebenfalls durch die Linien der Belagerer und konnte damit einen Korridor nach Tobruk sichern.

Die folgenden Tage waren von wechselnden Erfolgen geprägt. Rommel gelang es zwar, weitere Ausbruchsversuche aus Tobruk zu verhindern und die anmarschierenden alliierten Truppen immer wieder abzudrängen, zugleich konnte die Neuseeländische Division den Korridor nach Tobruk aber erfolgreich gegen alle Gegenangriffe halten. Die zunehmend schwierige Versorgungslage der deutsch-italienischen Truppen und der infolge der Gefechte schnell abnehmende Panzerbestand gaben schließlich den Ausschlag. Am 7. Dezember ließ Rommel die letzten Belagerer um die Stadt abziehen, um seine Truppen für einen strategischen Rückzug aus der Kyrenaika zurückzunehmen. Die Belagerung von Tobruk fand damit nach 230 Tagen ihr Ende.

Folgen
Für die Alliierten war die erfolgreiche Verteidigung von Tobruk ein wichtiger Etappensieg. Nach der Niederlage im Balkanfeldzug war der Sieg über Deutschland in Nordafrika ein dringend benötigtes psychologisches Gegengewicht in der öffentlichen Wahrnehmung. Militärisch kam ihr insofern eine wichtige Bedeutung zu, als lediglich die im Rücken der Achsenmächte stehende Besatzung von Tobruk nach der alliierten Niederlage in der Operation Battleaxe einen schnellen Vorstoß Rommels im Sommer 1941 nach Ägypten verhindert hatte.

Für die Achsenmächte war die erfolglose Belagerung eine schmerzvolle strategische Niederlage, die alle Hoffnungen auf einen schnellen Sieg in Nordafrika zunichtemachte. Auch wenn die Verluste mit etwa 8000 Mann nicht sehr hoch waren, sollten insbesondere die verlorenen Panzer im weiteren Verlauf des Feldzugs einen herben Verlust darstellen.

Die Belagerung aus heutiger Sicht

Vor allem in Australien, Neuseeland, Polen, Tschechien und der Slowakei, deren Soldaten jeweils entscheidend an den Kämpfen um Tobruk beteiligt waren, bildet die Belagerung heute einen wichtigen Eckstein der jeweiligen Betrachtung auf die militärischen Geschehnisse des Zweiten Weltkriegs. Dies spiegelt sich in der Rezeption dieser Geschehnisse in Literatur, Film und Geschichtswissenschaft dieser Länder wider. Die größte öffentliche Wahrnehmung für die Belagerung gibt es wohl bis heute in Australien, wo unter anderem ein Schwimmbad in Townsville, das Tobruk Memorial Baths, daran erinnert. In Tobruk selbst ist heute eine Gedenkstätte mit einem Obelisk (siehe Foto) für die bei der Verteidigung gefallenen Soldaten.

In Deutschland und Italien wird mit "Tobruk" eher die rasche und erfolgreiche Eroberung der Stadt durch Rommel im Jahr 1942 (Unternehmen Theseus) assoziiert als die lange und erfolglose Belagerung Tobruks 1941. Die NS-Propaganda bzw. die Deutsche Wochenschau erwähnten Letztere kaum und Erstere ausgiebig.

Rezeption

Literatur
 Paul Carell: Die Wüstenfüchse. Mit Rommel in Afrika. 1964. (2003, ISBN 3-7766-2340-3).
 Peter Fitzsimons: Tobruk. Harper Collins, Sidney 2006, ISBN 0-7322-7645-4.
 Jon Latimer: Tobruk 1941: Rommel's Opening Move. Osprey Publishing, Oxford 2004, ISBN 0-275-98287-4.
 Barton Maughan: Official History of Australia in the Second World War. Series 1. Army. Volume III – Tobruk and El Alamein. Australien War Memorial, Canberra 1966. (Online-Ausgabe)
 W. E. Murphy: The Relief of Tobruk. In: Departement of Internal Affairs, War History Branch (Hrsg.): The Official History of New Zealand in the Second World War 1939–1945. Wellington 1961. Online-Ausgabe
 Adalbert von Taysen: Tobruk 1941. Der Kampf in Nordafrika (= Einzelschriften zur militärischen Geschichte des Zweiten Weltkrieges. Band 21). Rombach, Freiburg 1976, ISBN 3-7930-0180-6.

Quellen
 Archibald Wavell: Operations in the Middle East from 7th February, 1941 to 15th July, 1941. Wavell's Official Despatches. In: London Gazette. (Supplement) Nr. 37638, S. 3423–3444. 2. Juli 1946.
 Chester Wilmot: Tobruk 1941. Halstead Press, Sidney 1944. (Neuauflage: Penguin Australia, Sidney 1993, ISBN 0-670-07120-X).

Weitere Rezeptionen
 Das Australian War Memorial widmete der Belagerung von Tobruk 2011 eine Sonderausstellung.
 Der australische Film Rats of Tobruk von 1944 zeichnet das Schicksal dreier australischer Soldaten während der Belagerung nach.
 Der australische Roman "We were the Rats" von Lawson Glassop aus dem Jahr 1944 beschreibt den Verlauf der Belagerung.
 Der US-amerikanische Film Tobruk von 1967 greift die Geschehnisse in stark fiktionalisierter und propagandistischer Weise auf.
 Der tschechische Film Tobruk von 2008 beschreibt die Belagerung aus Sicht der tschechoslowakischen Soldaten.
 In Großbritannien gründete sich in den 1980er Jahren eine Heavy-Metal-Band mit dem Namen Tobruk.

Weblinks

 Australian War Memorial – Siege of Tobruk, englisch
  (englisch)

Afrikafeldzug
Militärische Operation im Zweiten Weltkrieg
Geschichte (Italienisch-Libyen)
Libyen im Zweiten Weltkrieg
Tobruk
Erwin Rommel
Australische Militärgeschichte
Britische Militärgeschichte (Zweiter Weltkrieg)
Neuseeländische Militärgeschichte
Tschechoslowakische Militärgeschichte
Polnische Streitkräfte im Westen
Tobruk
Tobruk
Konflikt 1941

Belagerung von Tobruk


Estudiantes de La Plata , oftast þekkt sem Estudiantes, er argentínskt knattspyrnufélag með aðsetur í La Plata-borg. Estudiantes er í hópi sigursælli félaga Argentínu með 6 deildarmeistaratitla, 2 bikarmeistaratitla og hefur það m.a unnið 4 Copa Libertadores-titla.

Titlar

Deildarmeistarar (6)
1913 FAF, 1967 Metropolitano, 1982 Metropolitano, 1983 Nacional, 2006 Apertura, 2010 Apertura

Copa Libertadores (4)
1968, 1969, 1970, 2009

Argentínsk knattspyrnufélög

Estudiantes de La Plata


L'avenue Montgolfier (en néerlandais: Montgolfierlaan) est une avenue bruxelloise de la commune de Woluwe-Saint-Pierre qui va de l'avenue Grandchamp à la rue Konkel sur une longueur totale de 700 mètres.

Historique et description

Situation et accès

Inventaire régional des biens remarquables

Voir aussi
 Liste des rues de Woluwe-Saint-Pierre

Liens externes
 Commune de Woluwe-Saint-Pierre

Notes et références

 La Chanson des rues de Woluwe-Saint-Pierre de Jean Francis. Louis Musin Éditeur – Bruxelles 1975

Avenue à Woluwe-Saint-Pierre

Avenue Montgolfier


Republika Hrvatska je suverena država na razmeđu srednje Europe, jugoistočne Europe i Mediterana. Hrvatska je članica Europske unije (EU), Ujedinjenih naroda (UN), Vijeća Europe, NATO-a, Svjetske trgovinske organizacije (WTO), Unije za Mediteran i niza drugih međunarodnih organizacija. Hrvatska je uspostavila diplomatske odnose sa 181 državom. Predsjednik i Vlada, preko Ministarstva vanjskih i europskih poslova, surađuju u oblikovanju i provedbi vanjske politike.

Glavni ciljevi hrvatske vanjske politike tijekom 1990-ih bili su međunarodno priznanje i pridruživanje Ujedinjenim narodima. Ovi ciljevi su ostvareni do 2000. godine, a glavni ciljevi postali su članstvo u NATO-u i EU. Hrvatska je te ciljeve ispunila 2009., odnosno 2013. godine. Trenutni ciljevi Hrvatske u vanjskoj politici su: pozicioniranje unutar institucija EU i regije, suradnja s NATO partnerima te jačanje multilateralne i bilateralne suradnje u svijetu.

Izvori

Vanjska politika Hrvatske

Međunarodni odnosi Hrvatske


Mission Scooby-Doo (Originaltitel: ) ist eine US-amerikanische Zeichentrickserie, die ab 2010 von Warner Bros. Animation produziert wurde. Sie ist der elfte Ableger der Scooby-Doo-Serie der Hanna-Barbera-Studios aus den "Saturday morning cartoons".

Inhalt
Scooby-Doo und seine Freunde Fred, Daphne, Velma und Shaggy wohnen im kleinen Städtchen Crystal Cove, auch bekannt als "der verfluchteste Ort der Welt" und lösen dort mit ihrer Agentur "Mystery Inc." unerklärliche Fälle, was den Bewohnern der Stadt nicht besonders gefällt, denn seitdem es heißt, dass es dort spukt, leben sie vom aufblühenden Tourismus. Der Bürgermeister Fred Jones Sr. ist am wenigsten begeistert, dass sein Sohn Fred mit seinen Freunden die mysteriösen Wesen verjagt. Was sie erst nicht wissen ist, dass die Stadt ein dunkles Geheimnis hat.

Synchronisation
Die deutsche Synchronisation wird von der Synchronfirma SDI Media Germany in Berlin erstellt. Fürs Dialogbuch und -regie ist Sven Plate verantwortlich.

Ausstrahlung

In den USA begann die Ausstrahlung der 26 Folgen umfassenden erste Staffel am 12. Juli 2010 beim US-Kabelsender Cartoon Network. Die letzte Episode der ersten Staffel wurde am 26. Juli 2011 erstausgestrahlt. Eine zweite Staffel mit weiteren 26 Folgen sollte ab dem 3. Mai 2012 folgen. Der Start wurde auf den 10. Juli 2012 verschoben.

In Deutschland begann die Ausstrahlung der Serie am 27. Februar 2012 beim Pay-TV-Sender Cartoon Network. Ihre Free-TV-Premiere fand rund einen Monat später am 7. April 2012 auf Kabel eins statt.

Am 25. Februar 2013 gab Cartoon Network bekannt, dass die Serie mit der 2. Staffel abgeschlossen sei.

Episodenliste

Einzelnachweise

Weblinks

 Offizielle Website des Senders Cartoon Network

Fernsehserie (Vereinigte Staaten)
Zeichentrickserie
Comedy-Fernsehserie
Fernsehserie der 2010er Jahre
Scooby-Doo

Mission Scooby-Doo


La batalla de Nicópolis (año 48 a. C.) fue un enfrentamiento militar librado entre el ejército del rey Farnaces II del Bósforo –hijo de Mitrídates VI– y el gobernador cesariano de la provincia romana de Asia, Gneo Domicio Calvino, con victoria de las primeras.

Antecedentes
Tras su victoria sobre los pompeyanos en Farsalia, Cayo Julio César salió en persecución de su líder, Cneo Pompeyo Magno, hacia el Helesponto y a Egipto. Para regir Asia había dejado a cargo a su lugarteniente Calvino con tres legiones. Durante el cruce de este estrecho se encontró con uno de los tantos convoyes que una vez formaron parte de la marina pompeyana, dispersada después de Farsalia, y con un farol en un bote conmino al almirante de diez buques a rendirse. El marino, asustado al ver a César, lo hizo, acrecentando la leyenda de la buena suerte del general. Los problemas vinieron cuando Calvino recibió órdenes de enviar el grueso de sus fuerzas –dos legiones– a salvar la situación de César en Egipto y Farnaces II vio su oportunidad para invadir Capadocia y Armenia Parva para anexarlos a su Reino del Bósforo. Rápidamente Farnaces marchó con su ejército por la costa del Pontus Euxinus sobre Cólquida, Capadocia y Armenia Parva, conquistándolas fácilmente.

Ante el peligro, los reyes Deyótaro de Galacia y Ariobarzanes III de Capadocia pidió auxilios a Calvino. El gobernador romano mando emisarios ordenando a Farnaces abandonar Armenia y Capadocia. Le quedaba solo la XXXVI legión, pero rápidamente Deyótaro le aporto 2 legiones formadas por sus propios hombres más cien jinetes y otra tanta caballería recibió de Ariobarzanes. Calvino ordenó a sus oficiales ir por tropas auxiliares a Cilicia y al cuestor Pletorio traer una legión levantada apresuradamente en Ponto. Todas estas unidades se reunieron en Comana bajo su mando.

Los emisarios volvieron con la noticia que Farnaces había abandonado Capadocia pero seguía en Armenia, reclamándola como herencia de su padre. Deseoso de gloria personal, Domicio salió con sus cerca de tres legiones sin esperar la posible venida de César, tomando una posición desde donde podía recibir abundantes suministros desde Capadocia.

La batalla
Farnaces trato de demorar a Calvino por la diplomacia pero al no funcionar esto se retiró a las inmediaciones de Nicópolis en la Armenia Parva, en una llanura con montañas a sus dos lados. Para llegar ahí había que pasar por un estrecho paso donde Farnaces ubicó a sus mejores infantes y casi toda su caballería, con el fin de emboscar a quien pasará. También mando que aldeanos pasearan por el lugar, con el fin de dar una apariencia de normalidad al lugar para que los romanos no sospecharan nada.

Domicio desconfió y no entró en la trampa, obligando a Farnaces a retirar sus tropas. Al día siguiente Domicio acampó frente a la ciudad y empezó a fortificar su base, llevando a Farnaces a salir a la llanura con sus tropas desplegadas en línea con tres cuerpos de reserva en el caso de las alas. El general romano respondió terminando su fortificación y desplegando parte de sus hombres en las trincheras, juzgando que ya le era imposible retirarse con seguridad. Farnaces decidió construir su propia línea doble de trincheras, dispuso a su caballería en sus flancos y espero a que Domicio se retirada. El gobernador se decidió a presentar batalla. Dispuso a la XXXVI legión en el ala derecha, la póntica en la izquierda, en el centro las de Deyótaro y dejó algunas cohortes como reserva.

Ambas fuerzas chocaron y la legión XXXVI puso en fuga a la caballería de Farnaces, obligándola a retroceder contra la muralla y trincheras que defendían su propio campamento. La segunda línea romana intentaba rodear el foso que defendía las posiciones enemigas y atacar a sus flancos, pero la legión póntica cedió al igual que las de Deyótaro. Así, las tropas de Farnaces pusieron en fuga el flanco derecho y el centro de los aliados de Domicio, pasando a rodear a su legión. El gobernador romano se retiró con su legión como pudo, llegando a un monte desde donde se retiró a Siria a través de Capadocia con los restos de su ejército.

Consecuencias
Las tropas romanas y pónticas resultaron mayoritariamente masacradas. Murieron gran número de nobles asiáticos como de jinetes romanos. Tras su victoria, Farnaces utilizó todas sus fuerzas para apoderarse del Ponto sin que nadie pudiera hacer gran cosa para detenerlo. Habría que esperar hasta la llegada de César para poner al rey oriental en su lugar tras la batalla de Zela. Calvino no perdió el favor de César, llegando a perseguir a Farnaces con su caballería después de Zela y combatiría en la campaña africana.

Referencias

Bibliografía
Aulo Hircio (1982). De bello Alexandrino. En Julio César. La guerra civil. Barcelona: Ediciones Orbis. Traducción latín-español de José Goya Muniáin y Manuel Balbuena.
 Sheppard, Si (2009) [2006]. César contra Pompeyo. Farsalia. Traducción inglés-español de Eloy Carbó Ros. Barcelona: Osprey Publishing.

Enlaces externos

Nicopolis
48 a. C.
Nicopolis
Turquía en el siglo I a. C.
Nicopolis

Batalla de Nicópolis (48 a. C.)


جامعة تافتس  جامعة خاصة في مدينتي مدفورد وسومرفيل قريبة من مدينة بوسطن في ولاية ماساتشوستس في الولايات المتحدة. ولديها أقدم برامج الدراسات العليا في العلاقات الدولية في البلد واسمها فلاتشر.

التاريخ
أسست كلية تافتس في عام 1852 بعدما وهب تشارلس تافتس الأرض للكلية على تل عالي في منطقة والنوت هيل في مدينة بوسطن. أصبحت كلية تافتس جامعة للبحث الدولي في السبعينات على يد رئيسها جين ماير.
تتكوّن الجامعة من 10 كليات تدرس عدة تخصصات من ضمنها برنامجين لشهادة باكالوريوس وثمانية برامج دراسات عليا. لدى الجامعة أربعة فروع في بوسطن وفرع شرق فرنسا.من مميزات الجامعة التركيز على الخدمة الاجتماعية ولديها شهرة عالمية وبرامج دراسية في بلدان أخرى.
في 2008 بلغ عدد الطلاب في الجامعة 5,016 في برنامجي الباكالوريوس و4،773 في البرامج الدراسات العليا. وبلغ عدد الأساتذة 1,210.
لوني الجامعة الرسمين بنّيّ وأزرق، وحيوانها الرسميّ هو الفيل المسمى جومبو.

مراجع

وصلات خارجية

جامعات وكليات أسست في 1852
تأسيسات سنة 1852 في ماساتشوستس
جامعات وكليات في الولايات المتحدة
جامعات وكليات في ماساتشوستس
جامعات وكليات في مقاطعة ميديلسكس (ماساتشوستس)
سومرفيل (ماساتشوستس)
مبان ومنشآت في سومرفيل (ماساتشوستس)
مبان ومنشآت في ميدفورد (ماساتشوستس)
هيئات تعليمية أسست في 1852
التعليم في سومرفيل (ماساتشوستس)

جامعة تافتس


Michail Török (n. ? - d. ?) a fost primar interimar al Bucureștiului în perioada 24 noiembrie 1883 - 30 ianuarie 1884.

Referințe

Legături externe

Nașteri cu dată necunoscută
Decese cu dată necunoscută
Primari ai Bucureștiului
Români din secolul al XIX-lea

Michail Török


Meyer-Schwickerath ist der Familienname folgender Personen:
 Gerhard Meyer-Schwickerath (1920–1992), deutscher Augenarzt, Hochschullehrer und Forscher
 Klaus Meyer-Schwickerath (1921–2014), deutscher Oberkreisdirektor und Landesrat

Meyer-Schwickerath


පීසා හට් ( ඉංග්රීසි: පීසා හට්) ඇමරිකානු ක්ෂණික ආහාර අවන්හලක බොහෝ රටවල ශාඛා ඇති Alm.o අවන්හලක් පෝෂණ විශේෂඥ [[පීසා | පීසා], සියලු වර්ගවල], නමුත්, එය ආපන කන හැකියාව අමතරව බාහිර සේවා අයදුම්පත් සම්බන්ධකම් ඉදිරිපත් Okhry.kma එය වේ.

 පීසා හට්

පීසා හට්


IG, Ig, or ig may refer to:

Companies
 IG Farben, a former German industrial conglomerate
 IG Group, a UK financial services company
 IG Recordings, a record label formed by the Indigo Girls, an American folk/rock duo
 Production I.G, a Japanese anime company
 Impressions Games, a defunct United States gaming company
 Internet Group, stylized as "iG", a Brazilian internet service provider
 Invictus Games (company), a Hungarian video game developer
 IG, then IATA code of Air Italy (2018–2020) S.p.A., an Italian airline

Games
 Imperial Guard (Warhammer 40,000), from the tabletop strategy game Warhammer 40,000
 Imperium Galactica, a 1997 PC CD-ROM game by Hungary-based Digital Reality
 Insomniac Games, an independent video game developer
 Investment Game, an international stock market simulation game
 Invictus Gaming, a Chinese professional E-sports team
 Invictus Games, Paralympic sporting event
 Invictus Games (company), Hungarian video game developer

Government
 Inspector General, a high-ranking official
 Inspector General of Police
 Inspector General of Prisons

Places
 Ig, Slovenia
 IG postcode area, a group of postcode districts around Ilford, England

Science and technology
 Immunoglobulin, also known as antibody, a protein used by the immune system to identify and neutralize foreign objects such as bacteria and viruses
 Imperial gallon (ig), an Imperial unit of volume defined as
 Insulated glazing, double or triple glass window panes separated by an air or other gas-filled space to reduce heat transfer
 Integrated graphics, the term for a graphics processor that is integrated into the mainboard

Other uses
 Ig Nobel Prize, a parody of the Nobel Prize (ignoble)
 Igbo language, the official language of Nigeria, by ISO 639-1 language code
 Information governance, the management of information at an organisation
 Inscriptiones Graecae (IG), a collection of ancient Greek sources
 The IG-series, a series of combat droids in the Star Wars universe
 Instagram, a social media application
 Investment-grade bond or debt
 Italian Greyhound, a breed of dog
 Injustice Guild, the villainous counterpart to the Justice Guild of America

IG


Felix' verden er en dansk dokumentarfilm fra 1981, der er instrueret af Frances Harvalik.

Handling
Felix er et lettere mongolt barn, hvis udvikling kan betragtes som to årstider - vinter og forår. Han har befundet sig i en meget lang vinter, som netop nu begynder at skifte til forår. Hans væsen smelter som is, fra noget stille og ubevægeligt til noget bevægeligt og strømmende.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1981

Dokumentarfilm fra Danmark

Felix' verden


Victoria (Alexandrina Victoria; 24 Mayıs 1819 – 22 Ocak 1901), 20 Haziran 1837'den 1901'deki ölümüne kadar Büyük Britanya ve İrlanda Birleşik Krallığı'nın kraliçesiydi. Viktorya dönemi olarak bilinen 63 yıl yedi aylık saltanatı, önceki tüm İngiliz hükümdarlarından daha uzundu. Saltanatı, Birleşik Krallık'ta endüstriyel, politik, bilimsel ve askeri bir değişim dönemiydi ve tarihe Britanya İmparatorluğu'nun büyük ölçüde genişlemesiyle damgasını vurdu. 1876'da İngiliz Parlamentosu, ona ek olarak Hindistan İmparatoriçesi unvanını verdi.

Victoria, Kent ve Strathearn Dükü Prens Edward (Kral III. George'in dördüncü oğlu) ile Saxe-Coburg-Saalfeld Prensesi Victoria'nın kızıydı. 1820'de babasının ve büyükbabasının ölümünden sonra, annesi ve denetçisi John Conroy tarafından yakın gözetim altında büyütüldü. Babasının üç ağabeyinin hayatta kalan meşru çocukları olmamasından dolayı 18 yaşında tahtı devraldı. Anayasal bir hükümdar olan Victoria, hükûmet politikasını ve bakanlık atamalarını etkilemeye çalıştı; kamuoyunda, katı kişisel ahlak standartlarıyla tanımlanan ulusal bir simge haline geldi.

Victoria, 1840'ta kuzeni Saxe-Coburg ve Gotha Prensi Albert ile evlendi. Çocukları, Avrupa'daki asil ve soylu ailelerle evlendi. Bu durum Victoria'ya "Avrupa'nın büyükannesi" lakabını kazandırdı ve maalesef aynı zamanda Avrupa kraliyetinde hemofilinin yayılmasına sebep oldu. Albert'in 1861'deki ölümünden sonra yıkılan Victoria derin bir yas dönemine girdi ve halkın önüne çıkmaktan kaçındı. İnzivaya çekilmesinin bir sonucu olarak, cumhuriyetçilik düşüncesi geçici olarak güç kazandı, ancak saltanatının ikinci yarısında popülaritesini geri kazanmayı başardı. Altın ve Elmas jübileleri halka açık kutlama zamanlarıydı. 1901'de Wight Adası'nda öldü. Hanover Hanedanı'nın son hükümdarı olan Victoria'nın yerine Saxe-Coburg ve Gotha Hanedanı'ndan oğlu VII. Edward geçti.

Hayatının erken dönemi
Babası, Kral III. George'un dördüncü oğlu Strathearn ve Kent Dükü Prince Edward'dır. Annesi ise, Saxe-Coburg-Saalfeld Prensesi Victoria'dır. (Belçika Kralı I. Leopold'un kız kardeşi). III. George'un en yaşlı oğlu Gal Prensi (gelecekte Kral IV. George) sadece 1 çocuğu vardı. Victoria çiftin tek çocuğuydu, 24 Mayıs 1819'da Londra, Kensington Sarayı'nda doğdu. 24 Haziran 1819'da  Canterbury başpiskoposu Charles Manners-Sutan tarafından Kensington Sarayı'nda vaftiz edildi. Onun vaftiz ebeveynleri Prens Regent, Rusya İmparatoru I. Aleksandr (ön adını buradan aldı), Württenberg kraliçesi Charlettove Saxe-Coburg-Saafeld düşesi Dowage idi. Alexandrina olarak vaftiz edilmesine rağmen aile içinde Drina olarak çağrılıyordu. Prenses Victoria'nın babası, onun doğumundan sekiz ay sonra zatürreden öldü. Büyük babası III. George altı gün sonra öldü. Prenses Victoria'nın amcası Galler Prensi IV. George olarak tacı miras alıyordu. Victoria ardıllığı yüksek pozisyonda dolduruyordu. Victoria'ya Almanca, İngilizce, İtalyanca, Yunanca, Fransızca, aritmetik, müzik ve kendisinin favori konusu tarih öğretildi. Öğretmenleri ise  Saygıdeğer George Davys ve Baroner Luise Lehzen, onun mürebbiyesiydi. Barones Lehzen'den bir gün Kraliçe olabileceğini öğrendiğinde Faydalı olacağım dedi.

Kent Prensesi Victoria on bir yaşında iken, IV. George çocuksuz olarak öldü; tacı kardeşi St. Andrews ve Clarence düküne (Kral IV. Willam) bırakıyordu. Metresi aktris Dorathy Jordan'dan on çocuğun gayri meşru babası olmasına rağmen yeni kral çocukları onaylamaya sahip değildi. Netice olarak genç prenses Victoria taca varis oluyordu. Kanun o zaman çocuk kraliçe için gerekli tedbiri almamıştı. Bu nedenle Victoria Hükümdarın yokluğunda ona vekalet gerek duyuyordu. On sekiz yaşın öncesinde tahtı yönetmede başarılı olabilecek miydi. Parlamento 1830'da vekalet yasasını geçirdi, vekaletin gücünü kısıtlayacak bir heyet yaratmadan. Kral IV. William düşesi sevmiyordu. Çünkü düşeş kendisiyle ilgili ileri sürülen aşklarıyla sallanmasıyla meşhurdu. kralın nefret etmesine rağmen. Prenses Victoria 1836'da on altı yaşında iken gelecekteki kocasına rastladı, Gotha ve Saxe-Coburg prensi Albert. 1839'daki ikinci karşılaşmasından önce ona âşık olmuştu. Onun için Aziz Albert. O çok duygulu..çok kibar..ve çok iyi...ve çok da dostça. O, en sevimli ve hoş taraflara ve görünüşe sahip" diyordu.

Prens Albert Victoria'nın birincil kuzeni idi, babası Victoria'nın annesinin erkek kardeşi Ernst (I. Ernst, Gotha ve saxe-Cobur dükü). Kraliçe olarak, Victoria ona uygun idi. Onların evliliği çok mutlu olmayı kanıtlıyordu.

Erken saltanat
24 Mayıs 1837'de Victoria 18 yaşına erişti, bunun anlamı saltanat süresi artık gereksizdi. Dört hafta sonra Victoria annesi tarafından uyandırıldı. Kral William 71 yaşında iken geçen sabah 20 Haziran 1837 de saat 2 yi 12 geçe kalp yetmezliğinden ölmüştü. Victoria günlüğüne saat 6 da annem tarafından uyandırıldım, bana Canterbury başpiskoposu ve Lord Conyngham'ın burada olduklarını ve görüşmek istediklerini söyledi. Yataktan kalktım ve oturma odasına gittim (sadece geceliğimleydim), ve onları gördüm. Conyngham o zaman bana amcamın artık olmadığını, bu sabah saat 2'yi 12 geçe öldüğünü bildirdi. Ve sonuç olarak ben Kraliçe idim diye yazdı.

Victoria şimdi Birleşik Krallık Kraliçesi idi.

Hanover'deki Salic Kanunu altında, hiçbir kadın tahta varis olamazdı. Bu nedenle Hanover tacı Victoria'nın amcası Cumberland ve Teviotdale düküne geçiyordu ve kendisi Hanover kralı Ernest Augustus oluyordu. Viktoria hayatı boyunca Hanover prensesi, Burnswick ve Lunenburg düşesi olarak kalıyordu. Çünkü genç kraliçe henüz evlenmemişti ve çocuğu yoktu. Ernest Augustus onun ilk çocuğu 1840'ta doğana kadar Birleşik Krallık tahtına varis varsayılıyordu. Kraliçe taca yükseldiğinde hükûmet Wing partisi tarafından kontrol ediliyordu.  Wing başbakanı Lord Melbourne politik tecrübesi olmayan kraliçenin hayatında güçlü bir etki haline geldi. Fakat Melbourne bakanlığı uzun süre güçlü kalamayacaktı. Popüler olmayan bir şekilde büyüyordu, bundan başka İngiltere kolonilerde hatırı sayılır derecede zorluklarla yüz yüze geldi. Kanada'da Birleşik Krallık ayaklanma ile yüzleşiyordu (1837 ayaklanması 1839'a kadar sürüyordu). Jamaika'da koloni yasama kurulu meclisten hiçbir kanun geçirmeyerek Birleşik Krallık politikasını protesto ediyordu. 1839'da Lord Melbourne istifa etti.

Victoria devri

Evlilik

Kraliçe ilk kuzeni, Prens Albert'le 10 Şubat 1840 tarihinde Londra St. James Sarayı Kraliyet Şapelinde evlendi. Prens Albert normal olarak "Eş Prens" unvanını 1857'ye kadar elde edemedi. Asaleti asla garantilenmedi. Albert Kraliçenin sadece eşi değil ayni zamanda önemli politik danışmanı idi. Lord Melbourne'un yerine Kraliçenin yarı hayatı boyunca hakim olacak şekilde. Kraliçenin ilk hamilelik süresinde, on sekiz yaşındaki Edward Oxford Kraliçeye suikast girişiminde bulundu. Kraliçe Londra'da eşi Albert'le birlikte araba ile gezinti yapıyordu.

Oxford iki defa ateş etti. Fakat iki mermi de isabet etmedi. Oxford vatana ihanetten yargılandı, fakat akıl hastalığı sebebiyle beraat ettirildi.

Ateş edilmesi Kraliçenin sağlığında veya hamileliği üzerinde bir etki yaratmadı. Kraliyet çiftinin dokuz çocuğunun ilki 21 Kasım 1840'ta doğdu ve Victoria olarak isimlendirildi.

Unvanları

 24 Mayıs 1819 - 20 Haziran 1837: Kraliyet Altesleri Kent Prensesi Alexandrina Victoria
 20 Haziran 1837 - 22 Ocak 1901: Majesteleri Kraliçe

Kaynakça
 Oxford İngilizce Sözlük, Victoria maddesi

1819 doğumlular
Kensington doğumlular
1901 yılında ölenler
Hanover Hanedanı
Saxe-Coburg ve Gotha Hanedanı (Birleşik Krallık)
19. yüzyıl hükümdarları
Birleşik Krallık kral ve kraliçeleri
İmparatoriçeler

Victoria (Birleşik Krallık kraliçesi)


The Mangalarga Marchador is a Brazilian breed of riding horse. It is the national horse breed of Brazil, where there are more than half a million of them; it is among the most numerous breeds of riding horse in the world. It derives from cross-breeding of Portuguese Alter Real horses with local Criollo stock. It displays four gaits: the walk, the canter, and two ambling gaits, the marcha batida and the marcha picada; it does not trot.

History

Origin
Francisco Gabriel Junqueira, Baron of Alfenas, began breeding his imported Lusitano to the mares on his farm (primarily Barbs, along with other breeds brought to Brazil when it was colonized). The result was a smooth-gaited, attractive horse which the baron called Sublime.

Junqueira sold some of the Sublimes to a friend who had a farm in Paty do Alferes, Rio de Janeiro. The farm's name was Mangalarga, and the owner rode Sublimes to and from Rio de Janeiro. In Rio, people noticed the smooth-gaited, attractive Sublimes and began calling them Mangalargas. Breeders and researchers note that until at least 1910, most ranchers involved in the breed's development (especially Junqueira Family members) followed the baron's recommendations to fix the breed's marching gait, hardiness, endurance, health and temperament.

Breed split
In 1934, the Mangalarga Breeders Association was created. Its founders wanted to establish a clear direction for breeding and define the breed's function and desired characteristics (particularly the intended gait). They had largely achieved objectives dating back to 1812–1816, when a number of breeders moved from Minas Gerais (where the breed originated) to São Paulo. They had introduced bloodlines from several non-gaited horse breeds, including the (Arabian, Anglo-Arabian, Thoroughbred, Lusitano and the American Saddlebred. These crosses were intended to adapt the Mangalarga to the local topography, with a minimal loss of gait smoothness. This blood remains in only a few female lines of the Mangalarga Marchador.

Friction developed between those who wanted to maintain the breed's original objectives and those defending the new type. The Mangalarga Breeders Association closed its stud book in 1943, nine years after its foundation. A group of breeders who disagreed with this decision met in 1948 and founded the Association Mangalarga Marchador, which became the ABCCMM. Although separate breed organizations exist for the Mangalarga and the Mangalarga Marchador and the breeds have different bloodlines and conformation, their roots are similar.

To unite differing factions and create a new stud book, the breeders turned to Geraldo Carneiro. Carneiro, a veterinarian and zoologist, was a friend and neighbor of the governor of Minas Gerais and future Brazilian president Juscelino Kubitschek and helped found a new breed association to preserve the original Marchador horse. The breeders met in Caxambu (where a Mangalarga Marchador museum is located); among those present were Joaquim Fernandes Braga (superintendent of the Minas Gerais Animal Production Department and Secretary of Agriculture, Industry, Trade and Labor) and personnel from the federal Ministry of Agriculture.

In 2017 the breed numbered close to 540,000 head in Brazil. About 350 are registered with a breed association in the United States..  The Brazilian breed association is the ABCCMM.  In North America, the Mangalarga Marchador breed association is the [http://www.namarchador.org USMMA, a nucleo of the ABCCMM.

The Mangalarga Marchador breed exists internationally, with horses found in many countries.  Europe and the United States have the most numbers outside of its native country, Brazil.

Characteristics
The Mangalarga Marchador is a medium-sized breed with a silky coat, prominent withers, deep chest, a proportionately-long back, muscular hindquarters, a sloping croup and hard hoofs. Not all coat colours are accepted for registration - appaloosa for example is not. For stallions the ideal height is , with a range for registration from  to . The ideal height for mares is , ranging from  to .

Its head is triangular in shape with a straight profile, large nostrils, ears pointing slightly inwards and large, expressive eyes. Stallions have a slight crest on their neck.

Gaits

The breed is smooth-gaited, with two natural intermediate speed ambling gaits, called marcha; the marcha batida, where the feet move diagonally, in a manner similar to a fox trot, and the marcha picada, a four-beat lateral gait, similar to a stepping pace or singlefoot. The picada, which means "light touch" in Portuguese, is usually the smoother of the two, because the lateral movement creates little vertical momentum, and is similar to the paso llano of the Peruvian Paso. Conversely, batida means "to hit", and that gait is similar to the trocha gait of the Paso Fino.

On level ground at a normal speed, the Mangalarga Marchador will overstep slightly; in other words, the hind hoofprints will cover (or slightly pass) the front hoofprints. The marcha is said by breed aficionados to be comfortable to ride. The Mangalarga Marchador does not trot or pace, moving from the marcha into a canter.

References

Horse breeds
Horse breeds originating in Brazil

Mangalarga Marchador


An Rhipidoglossum subsimplex in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Victor Samuel Summerhayes, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Rhipidoglossum subsimplex in nahilalakip ha genus nga Rhipidoglossum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Rhipidoglossum

Rhipidoglossum subsimplex