Rachel Elizabeth Boston (born May 9, 1982) is an American actress. She has had leading roles in a number of independent films, and was a regular cast member in several television series. She starred in the NBC drama series, American Dreams as Beth Mason from 2002 to 2005, in the short-lived CBS sitcom The Ex List in 2008, and on the USA Network series In Plain Sight from 2008 to 2012. From 2013 to 2014, Boston starred as Ingrid Beauchamp in the Lifetime fantasy-drama series, Witches of East End.

Early life
Boston was born in Chattanooga, Tennessee, to William Terry Boston and Brenda Billingsley Boston.  Her father was executive vice president of power system operations for the Tennessee Valley Authority. She grew up in Signal Mountain, Tennessee, before moving to New York City at the age of seventeen to attend New York University. She was Miss Tennessee Teen USA in 1999, placing in the Top 10 at the national pageant.

Career
Boston starred in the NBC series American Dreams, which aired from 2002 to 2005. She portrayed the character Beth Pryor (née Mason), the wife of the oldest son of the Pryor family, around whom the series was centered. She has made guest appearances in other series such as The Closer, Las Vegas, The Daily Show, Curb Your Enthusiasm, Grey's Anatomy, Rules of Engagement, and Crossing Jordan, and NCIS.

Boston landed the lead role on ABC's Ric Swartzlander comedy pilot The News (2007). The show was set in a chaotic Phoenix television newsroom. Boston played a rising star at the station who had recently been promoted to executive producer of all news programs. Boston also starred with Donal Logue in the Fox pilot "Hackett", directed by Barry Sonnenfeld, and starred with Ed O'Neill and Christine Baranski in the CBS pilot Inseparable.

Boston starred as Daphne Bloom in the short-lived CBS series The Ex List. In that same year she also guest starred on NBC's ER playing an American soldier. She filmed Ghosts of Girlfriends Past with Matthew McConaughey and Jennifer Garner in February 2008. She has also filmed 500 Days of Summer with Joseph Gordon-Levitt and Zooey Deschanel in spring 2008.

In early 2011, Boston joined the cast of USA Network's hit series In Plain Sight, where she played Abigail Chaffee, an Albuquerque Police Detective and the love interest of Marshall Mann (Frederick Weller). For the fifth and final season, Boston continued her role as a series regular.

For her role opposite Noah Bean in the independent feature The Pill, Boston garnered rave reviews on the festival circuit and earned accolades including the Best Actress Award from the San Diego Film Festival, the Stargazer Award from the Gen Art Film Festival, and the Emerging Artist Award from the Big Apple Film Festival.

Boston was the executive producer for the independent film Black Marigolds, and also starred in the film, which reunited her with her costar from The Pill, Noah Bean. The film was shot over a 2-week span in the Palomar Mountain Range of Southern California.

In 2012, Boston starred in the feature film It's a Disaster alongside Julia Stiles and America Ferrera.  In the fall of 2012, Boston would then be cast as one of the leads in the Lifetime fantasy-drama series Witches of East End, based on a novel of the same name by Melissa de la Cruz, opposite Julia Ormond, Jenna Dewan and Mädchen Amick.  The show debuted on October 6, 2013.

During her tenure on Witches of East End, she was cast in the original independent romantic comedy A Ring by Spring, a Hallmark original film, directed by Kristoffer Tabori.  Shortly thereafter she was cast in Hallmark Movies & Mysteries' original telefilm A Gift of Miracles, opposite Jesse Moss and Rita Moreno.

Shortly after Lifetime's cancellation of Witches of East End, Boston signed on to Hallmark Channel's original telefim, Ice Sculpture Christmas, a part of Hallmark's 2015 Countdown to Christmas event.  In April 2016, Boston completed work on Hallmark Channel'''s original telefilm Stop the Wedding, co-starring Niall Matter, Alan Thicke, Lini Evans and Teryl Rothery.  At the end of 2016, Boston announced a partnership with Hallmark and author de la Cruz on a new original movie, Christmas in Angel Falls, about an angel who falls in love during the Christmas season.

Between 2018 and 2019, Boston would sign on to her first theatrical leading role in 6 years, in the film I Hate Kids'' opposite Tom Everett Scott.  In November 2018, Boston would guest on the ABC drama the Good Doctor as Claire's college roommate and friend, Kayla, who is seeking treatment for her cancer.

Personal life
Boston and professional chef Tolya Ashe were engaged June 16, 2021. In January 2022 she gave birth to the couple's first child, a baby girl named Grace.

Filmography

Film

Television

References

External links

1982 births
Actresses from Tennessee
American television actresses
Living people
1999 beauty pageant contestants
20th-century Miss Teen USA delegates
Actors from Chattanooga, Tennessee
21st-century American actresses
People from Signal Mountain, Tennessee

Rachel Boston


ඔබට අවැසි ලිපිය තෝරාගන්න
 බන්දු මුණසිංහ
 මුණසිංහ පෙළපතට
 සිරිල් මුණසිංහ
 ජානකී චාන්දනී මුණසිංහ

වක්‍රෝත්තිහරණ පිටු

මුණසිංහ


Rudnik Smrčevica je rudnik kvarcita u Smrčevicama kod Uskoplja.

Utemeljen je 1982. godine. Temeljna poslovna zadaća radi koje je osnovan bila je opskrbljivati kvarcitnom rudom, strateškom mineralnom sirovinom, tvornicu ferosilicija u Jajcu. Imovina rudnika uništena je početkom 1990-ih. Godine 1997. poslije rata obnovljena je proizvodnja i isporuka rude za kupce, a privatiziran je 1999. Kvarcit se eksploatira s lokaliteta Gradac i Obodinski potok-Gromilica. Odlagalište rude se nalazi u dolini Desnoj.

Rudnikom upravlja PTD Smrčevice koje je 2018. godine imalo četvero zaposlenih i prihode od 412.297 KM.

Izvori

Rudnici u Bosni i Hercegovini
Uskoplje

Rudnik Smrčevice


Since the early 1970s, Brittany has experienced a tremendous revival of its folk music. Along with flourishing traditional forms such as the bombard-biniou pair and fest-noz ensembles incorporating other additional instruments, it has also branched out into numerous subgenres.

Traditional Breton music

Traditional Breton folk music includes a variety of vocal and instrumental styles. Purely traditional musicians became the heroes of the roots revival in the second half of the 20th century, notably the Goadec sisters (Maryvonne, Thasie, and Eugénie).  At the end of the 19th century, the vicomte Theodore Hersart de la Villemarqué's collection of largely nationalistic Breton songs, Barzaz Breiz, was also influential, and was partially responsible for preserving Breton traditions.

Vocal music

Kan ha diskan (roughly translated as call and response singing) is probably the most common type of Breton vocal music, and is the most typical style to accompany dance music. It has become perhaps the most integral part of the Breton roots revival, and was the first genre of Breton music to gain some mainstream success, both in Brittany and abroad.

The lead singer is the kaner, and the second singer is the diskaner.  The kaner sings a phrase, and the diskaner sings the last few lines with the kaner, then repeats it alone until the same last few lines, when the kaner again joins in.  The phrase's repetition is changed slightly in each execution. Kan ha diskan can be songs about any subject, but must meet one of a number of meters used in folk dances, mostly line or round.  Vocables, or nonsense syllables (typically tra la la la leh no), are sometimes used to drag outlines. Usually, a kan ha diskan lasts from 5 to 20 minutes.

In addition to the Goadecs, the singer Loeiz Ropars was largely responsible for maintaining kan ha diskans vitality in the middle of the 20th century, and the 1960s and 1970s revivalists drew largely on his work.  They also venerated performers like Ar breudeur Morvan and Les soeurs Goadec/Ar c'hoarezed Goadeg.  During the folk revival, aspiring musicians sought out elder teachers from whom to learn kan ha diskan, generally being viewed as successful when the student can act as a diskaner to their mentor.  Teachers of this era included Marcel Guilloux and Yann-Fanch Kemener.

It was, however, Ropars who adapted the fest-noz, a "night party" in rural communities, for a new type of fest-noz (amplification for the singers), and set the stage for the folk revival.

 Kantikoù (hymns)

 ("canticle") is a type of hymn that is vocal but includes accompaniment from a variety of instruments, commonly including the harp, pipes and organ.  Modern performers include Anne Auffret and the choir Ensemble Choral du Bout du Monde.

 Gwerzioù and sonioù  (laments and ballads)

Gwerzioù and sonioù are the two primary classifications of Breton unaccompanied folk songs. Vocals for both types are usually by a soloist. A gwerz is a lament characterized by a gloomy tone and subject matter. A Gwerz typically describes tragic events such as murders, deaths, wars, forced emigration or lost love.

Performers in this field include Jean Le Meut from Vannes, whose songs are mostly of the sonioù variety, and are typically pastoral songs concerning love and marriage.  More contemporary singers include Iffig Troadeg, who focuses on lyrically shocking gwerzioù, Patrick Marie, Marthe Vassalo, Klervi Rivière, Mathieu Hamon, Annie Ebrel, Erik Marchand and Denez Prigent.

 Chants de marins (sailor songs)
The chants de marins, are shanties, ballads about shipwrecks, sailing and loss of life, often accompanied by instruments such as the fiddle and accordion.

Although it is not exclusively Breton, the large number of sailors in this region have given this form of musical expression a high-profile. The best known modern performers are Djiboudjep and Cabestan, along with numerous but less known bands such as Tonnerre de Brest, L'Echo, Les Boucaniers or Taillevent. There are new composers too : Michel Tonnerre is a well-known modern composer of Chants de marins ; some of his compositions are as famous as ancient songs (Quinze marins, Satanicles, Vire au cabestan, Mon petit garçon).

There is an annual Chants de marins contest in the small town of Paimpol, in north Brittany, where the most famous shantymen of the world meet. At any harbour festival in Brittany Chants de marins can usually be heard.

 Instrumental music
Since the Breton folk music revival, Scottish bagpipes and Irish harps have been added to the Breton repertoire, though Brittany retains its own unbroken piping traditions as well as mainstay instruments such as the bombard.

 Celtic harp

Though the harp had been common in Brittany in the Middle Ages, the instrument had disappeared by the 18th century, at least in its specific repertoire and making.  Early in the 20th century, a Breton harpist Paul Diverres living in Wales came several times to play in Brittany. Just before and after the Second World War, Gildas Jaffrenou  built a harp from the 14th-century plans for the Brian Boru model. But this was not enough for a revival.

In 1952–1953, Jord Cochevelou built the first Breton new-Celtic harp. Since then and during the 50s, the Celtic harp or Breton harp has taken its place back into Breton music thanks to Jord and his son Alan Cochevelou;  Alan was the first person to play it in public and became world-famous under his stage name Alan Stivell.

Modern Breton performers include Myrdhin, An Triskell, Kristen Nogues and Dominig Bouchaud.

 Violon
The violon (which can mean either fiddle or violin) is an instrument played across France.  Perhaps because of this wide-ranging appeal and lack of regional uniqueness, the instrument was somewhat ignored during the Breton folk revival in the mid-20th century.  However, the instrument remains a common part of Breton folk bands today.

The violon has been played in Brittany since at least the 17th century, and was possibly the most widespread instrument in the land by the early 20th century.  It was only a few decades later, however, that the accordion nearly wiped the violon out, and most fiddlers joined Irish bands, moved into jazz or otherwise left the instrument.  The violon survived, however. Alan Stivell has used the fiddle and electric violin in his arrangements and compositions since his first album in 1970, inviting different fiddlers for his tours and records. It opened the way for a new generation of performers including Christian Lemaitre, Jackie Molard and the six-violin band Archétype.

 Clarinet (treujenn-gaol)
The clarinet was invented in Germany in the 18th century. It evolved from earlier single reed instruments such as the renaissance chalumeaux, or schalmei. Clarinets were quickly incorporated into orchestras, from where they moved into marching bands and the amateur musicians in them. By the 19th century, the clarinet had entered a number of folk traditions and spread to many parts of the world. In Brittany, the instrument is called a treujenn-gaol (Breton), which translates as cabbage stalk.

The traditional Breton clarinet usually has only 13 keys (though sometimes as few as six), in contrast to the more common 'Boehm' instrument used in jazz, classical music and other fields.  This is because classical musicians discarded the clarinets with fewer keys in favor of more complex and state-of-the-art pieces.

After a decline in use in traditional music, the instrument came back, notably in the music of the bagad and paired with the accordion.

In Breton music, two clarinetists typically play together, though they also play in ensembles with accordions and violins.  The clarinet is a common part of Breton jazz bands, along with saxophones and drums, playing both jazz and traditional songs.

The best-known Breton clarinetists are probably Erik Marchand, a former member of both Quintet Clarinettes and Gwerz, Gallo musician Yves LeBlanc, and Christian Duro, who plays in the group Termajik. The bands Darhaou, Tonnerre de Brest, L'Echo, Cabestan and Strobinell have also used clarinets.

 Guitar

Perhaps the earliest popularizer of Breton guitar was Dan Ar Braz, who continues to be an influential figure in a somewhat jazzy, easy-listening vein. In the traditional music world, Soïg Siberil emerged as the pre-eminent master of 'open tuning' in bands such as Gwerz and Kornog, developing a complex accompaniment and solo technique easily comparable that of to artists such as John Renbourn or Pierre Bensusan. Another guitarist of note is Gilles Le Bigot, who performed with Kornog as well and has been a mainstay of the Breton super-group Skolvan for more than 20 years. Other notable Breton guitarists include Jacques Pellen, Pat O'May, Nicolas Quemener, Fabrice Carre, Roland Conq and Arnaud Royer, who has developed a unique and complex self-accompaniment technique based on sampling and then playing along with loops of his own work.

 Wooden flute
The wooden transverse flute entered Brittany only relatively recently, popularized by Jean Michel Veillon. Veillon has been a member of a number of prominent bands, including Pennoù Skoulm, Barzaz, Den and Kornog, as well as producing some influential solo albums.  Other performers include Youenn Le Cam of Pevar Den, Jean Luc Thomas of Kej, Yannig Alory of Carré Manchot, Yann Herri Ar Gwicher of Strobinell and Hervé Guillo of Storvan, and also Gilles Lehart, who is one of Brittany's most respected wooden flute makers.

 Accordion
The accordion only arrived in large numbers in the country in about 1875, but its popularity grew quickly. Among the reasons for this were the instrument's cheapness and durability, which could be played solo, and was easier to learn.  Perhaps the most important reason, though, was the instrument's association with 'kof ha kof' couples dancing like waltzes and mazurkas, which stood in stark contrast to the line and round dances familiar in Breton folk; the perceived sexuality of the instrument's common dances may have made it more attractive.  By the 1920s, the instrument was more popular than any other. In the 1930s, chromatic accordions arrived in Brittany and jazz-influenced bands with saxophones, drum kits and banjos were formed.

Contemporary accordionists include Cocktail Diatonique, Regis Huiban, Bruno Le Tron, Patrick Lefebvre, Yann Dour, Yann-Fañch Perroches and Alain Pennec.

 Bagpipes

There are two types of bagpipes indigenous to Brittany. The veuze is very similar to other western European bagpipes such as the Gaita from Galicia and Asturies, while the biniou kozh (old biniou in Breton) is much smaller and is used to accompany the bombarde. The biniou, which plays exactly one octave above the bombarde, and bombarde duo (soner ar couple) are an integral and common part of Breton folk music, and was used historically for dance music. The two performers play alternate lines that intersect at the end, in a similar manner to the Kan ha Diskan style of singing; the bombarde does not usually play every line of the tune, however, usually instead playing every other line, or three out of four lines in a dance tune.  The Highland bagpipe, which was imported in the late 19th century, is often called binioù braz, sometimes pib-veur (the large biniou, the large pipe). The image to the right shows the binioù braz, or highland bagpipes, with bombardes in the hands of the men in the background.

 Veuze
The veuze has a chanter of conical bore fitted with a double reed and a drone fitted with one reed, both attached to a mouth-inflated bag. Its sound and design are similar to Flemish pipes and Galician gaita. In the 20th century, the term veuze came to be applied to the diatonic accordion, which had been recently imported, and the use of the bagpipes declined. Though still not common, it has rebounded since the Breton folk revival.

 Binioù bras

The binioù bras (literally the "big binioù"), or Great Highland bagpipe, was imported in the late 19th century, and became popular in the 1930s.  It is now used in solo performances, along with a bombarde in a duo, and as part of the bagad, a kind of pipe band.

The idea of bagad comes from the World War 2: Breton soldiers saw pipe bands in Scotland, and brought the idea and instrument back with them to Brittany.  There, they added bombardes along with the bagpipes drums and called the ensemble bagad''' (which means "company" in Breton). Those ensembles gained in popularity in the 1950s, just before the folk revival began and remain very popular to this day.

 Binioù kozh
The binioù kozh is more traditional and predates the introduction of the highland bagpipes to Brittany. It was originally designed from the veuze in order to play in a higher register. Its pitch is higher and its chanter smaller than any other European bagpipe. Originally, it was common in the Breton-speaking area. It is often played as part of a duo with the bombarde, for dance accompaniment.

 Bombard
The bombard (Breton, Fr. bombarde) is a conical-bore double-reed instrument similar to the oboe, and like an oboe uses reeds made of cane.

In its most primitive form the bombard has six open holes and possibly a seventh that is often closed with a key. It has a range of just over an octave. Bombards come in a number of keys, based on region or intended use. B-flat is a popular choice for those playing in a Bagad alongside the binioù braz (Scottish Highland pipes). In the contemporary setting bombards may also have complex simple system key-work enabling significant chromatic possibilities. In Breton, the bombard is also known as the talabard, and a bombard player as a talabarder.

The bombard has been in use since the 15th century, and has traditionally been played as part of a duo with the binioù kozh since the French Revolution.  Later, in the 19th century, the binioù braz (highland bagpipe) was introduced to Brittany.

Biniou and bombarde duos include Jean Baron and Christian Anneix, Youenn Le Bihan and Patrick Molard, and Pierre Crépillon and Laurent Bigot.

In recent years the bombard has been paired and recorded with other instruments not traditionally associated with Breton folk music, such as the organ. Sacred music is well served by the clear, strong sound of the bombard, in combination with the traditional organ. The late Jegat and Yhuel are renowned for this use of the bombard.

 Piston
Breton musician, teacher, and luthier Youenn Le Bihan invented the piston in 1983. The piston is a contemporary development of the hautboy or baroque oboe, influenced by the bombard. It is typically rooted in the key of D and features simple system key-work to expand its range. The tone of the piston stands in a warm and rich middle ground between the trumpet-like tone of the bombard and that of the baroque oboe.

 Breton pop music

Undoubtedly the most famous name in modern Breton music is Alan Stivell, who popularized the Celtic harp first in the fifties and sixties and on a wider level since the 1970s, with a series of albums including most famously Renaissance de la Harpe Celtique (1971). His first harps were built by his father; the Celtic harp was long forgotten in Brittany before.

He began playing the bombarde in 1955, a double-reeded shawm (or oboe) and later the Scottish bagpipe and became pipe-major. Alan Stivell began (in the mid-60s) recording Breton folk, Celtic harp and other Celtic music, mixing influences from American rock and roll and the main musical genres.

February 28, 1972, marks the unprecedented performance of the Breton musician, at the Olympia Music Hall in Paris, broadcast live on one of only three radio networks in France (seven million listeners on Europe 1 radio). Tri Martolod, Suite Sudarmoricaine, An Alarc'h, and Pop Plinnbecame famous hymns. The Olympia album sold a staggering 1,500,000 copies. If his work as composer, producer, and author has been very important, so has been his work of promotion and communication to the major audiences, in Brittany, France, Europe and the English-speaking countries.

Stivell's most important contribution to the Breton music scene, however, has probably been his importation of rock and other American styles, as well as the formation of the idea of a Breton band. From the album Reflets to the new one Explore, without forget Chemins de Terre (1973), Alan Stivell has made 22 albums and toured all over the world, influencing many musicians everywhere, experimenting with many different fusions (Rock, Jazz-rock, Blues, Symphonic, Indian, African, Electro, Hip-hop, etc.).

Inspired by Alan Stivell, a very large Breton scene grew up, especially after his Olympia concert in 1972. It was a true revolution: hundreds of bands, thousands of musicians, of Festoù-noz, etc. grew in the year after. Bands like Kornog and Gwerz arose, adapting elements of the Irish and Scottish Celtic music scene.

The most famous group of Breton musicians after Alan Stivell is Tri Yann, from Nantes (their original name is Tri Yann an Naoned, literally "the Three Johns from Nantes"). They formed in 1972 and still remain very popular, describing themselves as producing progressive rock-folk-celto-medieval music. They have produced some musical gems, now standards, like "Les filles des Forges", "Les prisons de Nantes", "La Jument de Michao", "Pelot d'Hennebont", and new interpretation of Irish music, like "Cad é sin don té sin", "Si mort a mors" (originally An Cailín Rua), "La ville que j'ai tant aimée" (from "The town I loved so well"), "Mrs McDermott" (from the 17th-century Irish harpist Ó Carolan) and "Kalonkadour" (from "Planxty Irwin").

Another famous band is Soldat Louis, from Port Louis, across the harbour from the city of Lorient. More rock-oriented, they play modern compositions about Brittany and life on the sea ("Du rhum, des femmes", "Martiniquaise", "Pavillon noir"). Also from the 80s, Ar Re Yaouank played lively driving folk rock songs with pro-Breton themes.

Red Cardell crosses over roots music from Brittany, Ukraine or North Africa with Rock and French realistic songs. Many times they play on stage with guests such as Dave Pegg (Fairport Convention, Jethro Tull), Jimme O'Neill (The Silencers), Dan Ar Braz, Dr Das (Asian Dub Foundation) or Stéfane Mellino (Les Négresses Vertes)... Their album "soleil blanc" has been recorded and mixed by the English producer Clive Martin (Queen, Sting, David Byrne...) Similarly, EV combined Finnish influences in their Breton folk-rock style, calling it Celto-Finnic rock.

Since then, a new scene of Breton songwriters appeared in Brittany (Gérard Jaffrès, Nolwenn Korbell, Dom Duff).

Les Ramoneurs de menhirs do Celtic punk, playing original songs, traditional ones and cover versions mostly in Breton.

Besides folk-rock, recent groups have included, as well as Alan Stivell, world music influences into their repertoires – especially younger groups such as Wig-a-Wag. Hip hop with a Celtic flavour has been espoused by groups such as Manau from Paris.

The band Merzhin uses traditional Celtic instruments along with electric guitars and bass. Their melodies and harmonies are inspired by Celtic music as well as by modern rock and roll.

In the USA, the group Trouz Bras("Big Noise") is led by Welshman Ray Price. The group is based in Rhode Island and features bombarde and Breton bagpipes. In Seattle, Washington a Fest Noz group called Sonerion features piston, bombard, guitar/bouzouki, accordion, and bass. In Austin, Texas, Poor Man's Fortune  is well known for performing Breton music featuring biniou, bombarde, accordion, subois (similar to the "piston"), violin, flute and biniou braz.

Brittany hosts many annual rock and pop festivals, not related to traditional music. The biggest in Brittany and France, and one of the most important in Europe, is the Festival des Vieilles Charrues (held in late July in Carhaix, Finistère). See also the Route du Rock (mid-August, Saint-Malo) and the Transmusicales of Rennes, held in early December.

For its 2014 edition, the Festival des Vieilles Charrues (The festival of old plows) announces its new creation: The Celtic Social Club, a supergroup of seven Breton musicians and others, which included Jimme O'Neill (The Silencers), Ronan Le Bars (Héritage des Celtes) and the three members of Red Cardell.

 Chanteurs engagés
A chanteur engagé (literally [ideologically] engaged singer) is a singer who is roughly analogous to a singer of protest songs. These songs are usually nationalistic and are celebrations of Breton culture.  This is mostly a modern tradition, though some older songs of this type are known and the tradition stretches into the ancient past of Brittany.  Chanteurs engagés are often also singers of more traditional material.

The first chanteur engagé to be quoted is the maverick Glenmor (1931–1996), or to give him his real name, Emile Le Scanf (or Milig Ar Scañv in Breton). He had some influence, mainly in the Breton movement and around, and on some newcomers as the best known, Gilles Servat, whose "La Blanche Hermine" has been a popular Breton anthem since the 1970s.

 Gallo

Though the Breton folk revival focused on songs in Breton, the Pays Gallo area of eastern Brittany  has seen a more limited revival in repertoire in Gallo and produces singers and groups including Hamon-Martin Quintet, Ôbrée Alie, Yann Dour, while various bands, such as Tri Yann, perform a selection of Gallo songs.

 Breton artists

 Breton  singers and musicians
Jean-Michel Alhaits
Dan Ar Braz (guitar, voice)
Andrea Ar Gouilh (voice)
Anne Auffret (voice)
Stéven Bodénès (bombard)
Jorj Botuha
François Budet

Kevin Camus (uilleann pipes)
Louis Capart (voice)
Jean-Michel Caradec (voice)
Cécile Corbel (harp, voice)
Dom Duff (voice)
Didier Dréo (guitar)
Annie Ebrel (voice)
Louise Ebrel (voice)
Yvon Etienne (voice)
Yffig Flatrès (voice)
Glenmor (voice)

Soeurs Goadec (Goadec sisters), (voices)
Brieg Guerveno (guitar, voice)
Frères Guichen (Guichen brothers), (guitar, accordion)
Gwenynn (voice)
Youenn Gwernig (voice)
Gérard Jaffrès (guitar, voice)
Yann-Fañch Kemener (voice)
Nolwenn Korbell (voice)
Krismenn (voice)
Pascal Lamour (voice)
Clarisse Lavanant (voice)
Ronan Le Bars (uilleann pipes, Low whistle)

Jean-Louis Le Hénaff (bombard)
Gilles Lehart
Hervé Le Meur (bagpipe)
Nolwenn Leroy (voice)
Erik Marchand (voice)
Patrice Marzin (guitar)
Miss Blue (DJ)
Christophe Miossec (voice)

Gildas Moal and Rene Chaplain
Jean-Michel Moal (accordion)
Jacky Molard (violin)
Frères Morvan (voices)
Kristen Nikolas (voice)
Jacques Pellen (guitar)

Yann-Fañch Perroches
Denez Prigent (voice)
Loeiz Ropars (bagpipe)
Erwan Roparz (bagpipe)
Jean-Luc Roudaut (voice)
Soig Siberil (guitar)
Didier Squiban (piano)
Alan Stivell (harp, bombard, voice)
Bernez Tangi (voice)
Yann Tiersen (violin, accordion, guitar)
Michel Tonnerre (voice)
Marthe Vassalo (voice)
Jean Michel Veillon (flute)
Wonderbraz (DJ)

 Breton bands

Armens
Ar Re Yaouank
Bleizi ruz
Cabestan
Carré Manchot
The Celtic Social Club
Daonet
Diaouled Ar Menez
Diwall
Djiboujet
EV
Forzh Penaos
Gweltaz Ar Fur
Gwendal
Gwenfol

Kern
Kreiz Breizh Akademi
Matmatah
Merzhin
Octopus Kafé
Penn Gollo
Plantec
Les Ramoneurs de menhirs
Red Cardell
Skeduz
Skolvan
Soldat Louis
Sonerien Du
Startijenn
Storlok
Tri Yann

 Breton bagads (Pipe bands)

Bagad An Hanternoz
Bagad Ar Meilhoù Glaz
Bagad Ar Re Goz
Bagad Beuzeg ar C'hab
Bagad Bleimor
Bagad Blouarzel
Bagad Brieg
Bagad Bro Felger
Bagad Bro Kemperle
Bagad Bro Landerne

Bagad Cap Caval
Bagad de Cesson-Sévigné
Bagad Elven
Bagad Eostiged Ar Mene
Bagad Ergué-Armel
Bagad Glaziked Pouldergat
Bagad Gwengamp
Bagad Kadoudal
Bagad Karreg An Tan
Bagad Karaez
Bagad Kemper

Bagad Keriz
Bagad Kerlenn Pondi
Bagad Kevrenn Alre
Bagad Kevrenn Brest Sant Mark
Bagad Kombrid
Bagad Konk Kerne
Bagad Landi
Bagad de Lann-Bihoué
Bagad Melinerion
Bagad Naoned
Bagad Pãnvrid
Bagad Penhars

Bagad Plougastell
Bagad Quic-en-Groigne
Bagad Roñsed-Mor
Bagad Sant-Brieg
Bagad Saint-Nazaire
Bagad Sonerien An Orient
Bagad Sonerien Bro Dreger
Bagad Spered An Avel

 References

 Sources
 Jonathyne Briggs, Sounds French: Globalization, Cultural Communities, and Pop Music in France, 1958-1980, Oxford University Press, 2015, Chapter 4 "Sounds Regional: The World in Breton Folk Music"
 Winick, Stephen D.  "Brittany". 2001.  In Mathieson, Kenny (Ed.), Celtic music, pp. 110–139.  Backbeat Books.
 Ronan Gorgiard "L'étonnante scène musicale bretonne", Palantines (Ed.), collection : Culture et patrimoine, 2008, 255 pages.

 Films Of Pipers and Wrens'' (1997).  Produced and directed by Gei Zantzinger, in collaboration with Dastum.  Lois V. Kuter, ethnomusicological consultant.  Devault, Pennsylvania:  Constant Spring Productions.

Music of Brittany


Pronyssa es un género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Contiene las siguientes especies:

 Pronyssa andrsi J.Moravec & Wiesner, 2001
 Pronyssa assamensis Sawada & Wiesner, 1999
 Pronyssa ingridae Sawada &Wiesner, 1999
 Pronyssa kraatzi (W. Horn, 1899)
 Pronyssa manaslucola Wiesner, 2003
 Pronyssa montanea Sawada & Wiesner, 1999
 Pronyssa nodicollis Bates, 1874

Referencias

Enlaces externos
 ION
 Nomenclator Zoologicus

Prothymina

Pronyssa


An Hilaria cenchroides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Hilaria cenchroides in nahilalakip ha genus nga Hilaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Hilaria

Hilaria cenchroides


La Casona o Condominio La Casona es un edificio en la ciudad de Santa Cruz de la Sierra, en el este de Bolivia, ubicado en la avenida Cristóbal de Mendoza (popularmente conocida como el Segundo Anillo), en el sector centro de la ciudad.

La Casona tiene 27 plantas y una altura arquitectónica de 127 metros hasta la antena. El edificio es de uso mixto, aunque es en su mayor parte es residencial, con oficinas en las plantas inferiores, un minimercado y algunas tiendas.

Su construcción comenzó en el 2007 (inicio de excavaciones) y tuvo fin en febrero de 2009. Por un breve periodo de tiempo fue el edificio más alto de Bolivia antes de ser sobrepasada en 2013 por los 138 m de la Torre Girasoles en La Paz.

Véase también
 Anexo:Edificios más altos de Santa Cruz de la Sierra
 Anexo:Edificios más altos de Bolivia

Referencias

Rascacielos de Bolivia
Rascacielos inaugurados en 2007
Bolivia en 2007
Santa Cruz de la Sierra
Arquitectura brutalista
Rascacielos entre 100 y 149 metros

La Casona (Bolivia)


An Elegia capensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Nicolaas Laurens Nicolaus Laurent Burman, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Edmund André Charles Lois Eloi `Ted' Schelpe. An Elegia capensis in nahilalakip ha genus nga Elegia, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Elegia (Restionaceae)

Elegia capensis


An Carex alata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Torrey. An Carex alata in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex alata


Charles-Eugène Delaunay, (Lusigny-sur-Barse departement, Aube, 9. travnja 1816. — Cherbourg, 5. kolovoza 1872.), bio je francuski astronom i mehaničar.

Delaunay je studirao kod profesora Jeana Baptistea Biota i njegovo mjesto preuzima na Sveučilištu u Parizu (1841. – 1848.), a kasnije je imenovan profesorom više
mehanike na École polytechnique i na Sorbonne. Postao je član Francuskog instituta 1855., a ravnatelj Pariškog opservatorija postaje 1870.
Delaunay je postizao izvanredne rezultate u oblasti racionalne mehanike i proučavao je mehaniku mjeseca kao specijalan slučaj problema triju tijela.

Delauney je nagrađen zlatnom medaljom Kraljevskog astronomskog društva (Royal Astronomical Society) 1870., i izabran je u Švedsku kraljevsku akademiju 1871. godine. Njegovo ime nalazi se na popisu 72 znanstvenika ugraviranih na Eifellovom tornju.
Utopio se kod Cherbourga, 5. kolovoza 1872. godine.

Bibliografija
Cours élémentaire de mécanique (1850.)
Cours élémentaire d'astronomie (1853.)
Traité de mécanique rationelle (1856.)
Théorie de la lune (dva dijela, 1860. – 67.; nedovršeno)

Francuski znanstvenici
Francuski matematičari
Francuski astronomi

Charles Eugène Delaunay


Charles Gordon, meist Charlie Gordon genannt, (* in Partick, Glasgow) ist ein schottischer Politiker und Mitglied der Labour Party.

Leben
Gordon ist das jüngste von sieben Kindern seiner Eltern. Im Alter von 15 Jahren schloss er die Schule ab und begann eine Lehre als Schreiner. Später bildete er sich an einem College und einer Universität weiter. Insgesamt war Gordon 19 Jahre in der Eisenbahnindustrie tätig. Seit mehreren Jahrzehnten ist er Mitglied der Labour Party und der Gewerkschaft GMB.

Politischer Werdegang
Zwischen 1987 und 1998 war Gordon Mitglied des Regionalrates von Strathclyde, zwischen 1995 und 2007 des Stadtrates von Glasgow. Bei den Schottischen Parlamentswahlen 1999 und 2003 gewann Michael Watson das Direktmandat des Wahlkreises Glasgow Cathcart. Nachdem dieser im Jahre 2005 wegen Brandstiftung verurteilt worden war, mussten in dem Wahlkreis Neuwahlen abgehalten werden. Gordon trat hierbei als Nachfolger Watsons an. Er gewann das Direktmandat mit deutlichem Vorsprung vor der Kandidatin der SNP und zog 2005 erstmals in das Schottische Parlament ein. Bei den Parlamentswahlen 2007 verteidigte er sein Mandat und verzeichnete leichte Stimmgewinne. Obwohl Gordon auch bei den Schottischen Parlamentswahlen 2011 seinen Stimmenanteil leicht erhöhen konnte, ging das Direktmandat an den SNP-Kandidaten James Dornan und Gordon schied aus dem Parlament aus.

Einzelnachweise

Weblinks
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Mitglied der Scottish Labour Party
Geboren im 20. Jahrhundert
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Politiker (Glasgow)
Schotte
Brite
Mann

Charles Gordon (Politiker)


A chipotle (, , , ; ), or chilpotle, is a smoke-dried ripe jalapeño chili pepper used for seasoning. It is a chili used primarily in Mexican and Mexican-inspired cuisines, such as Tex-Mex and Southwestern United States dishes. It comes in different forms, such as chipotles en adobo (stewed in adobo sauce).

Production
Jalapeño pepper (Capsicum annuum) is one of the most typical ingredients of Mexican cuisine. This chili pepper is consumed at the rate of 7–9 kg per year, per capita. It is mostly consumed fresh but also in different forms, such as pickled, dried, and smoked. Jalapeño varieties differ in size and heat. Typically, a grower passes through a jalapeño field, picking the unripe, green jalapeños for the market. Jalapeños are green for most of the season, but in the fall, which is the end of the growing season, they naturally ripen and turn bright red. In Mexico and the United States, there is a growing market for ripe red jalapeños (the last stage of maturation). They are kept on the bush as long as possible. When they are deep red and have lost much of their moisture, they are picked to be made into chipotles.

Smoking is a common technique of food preservation that provides a distinctive aroma and flavor and is traditionally carried out in a field open-oven. The smoking process can affect structural, chemical and nutritional properties of food. Furthermore, the type of wood used in the smoking process impacts the resulting smoked food. The smoking of jalapeños dates back centuries and was mainly used by the Aztecs, who are thought to have preserved the chilis by smoking them, a process they also used on meats. Chipotle production involves using firewood to dry and smoke the red jalapeño for six days in an open-smoker installation. The temperature is maintained between 65 and 75 °C, using mainly pecan (Carya illinoinensis) firewood.

Traditionally, the peppers are moved to a closed smoking chamber and spread on metal grills, but in recent years producers have begun using large gas dryers. Wood is put in a firebox, and the smoke enters the sealed chamber. Every few hours, the jalapeños are stirred to mix in the smoke. They are smoked for several days until most of the moisture is removed. The moisture within the red jalapeño peppers slightly decreases from 88% to 81% during the first three days, but by the end of the drying process, the moisture level reaches a final value of 6%. In the end, the chipotles are dried and shriveled like prunes or raisins. The underlying heat of the jalapeños combines with the taste of smoke, forming a flavor distinctive to chipotle peppers. Typically, ten pounds of jalapeños make one pound of chipotles after thoroughly drying. In recent years, some commercial producers have begun using large gas dryers and artificial smoke flavoring, which expedites the drying process but produces a less flavorful chipotle.

Other chilis can be smoked and dried for chipotle pepper, such as the bell or serrano variety, but smoked red jalapeños are most commonly used.

History and etymology
The technique of smoke-drying jalapeños can be traced back to the early food preservation practices used in Mesoamerica, even before the Aztecs.
The name comes from the Nahuatl word  (), meaning 'smoked chili'.
This form of chili was most likely encountered by Christopher Columbus on his trip to the New World and brought back to Spain, where it later spread to Europe, India, and beyond. Their self-preserving composition would have enabled them to survive the long journey across several oceans.

Varieties

In today's society, chipotles are predominantly sourced from Mexico, where they produce two different varieties of the spice: morita, which is most commonly found in the United States, and the larger meco, which is mainly used domestically. Morita means "small mulberry" in Spanish and is grown primarily in the state of Chihuahua; it is typically darker in color with a reddish-purple exterior. They are smoked for less time and, in many cultures, considered inferior to the meco. The meco, also known as chili ahumado or típico, is grayish tan with a dusty-looking surface; some say it resembles a cigar butt. This pepper variation tends to be smokier in taste and is the preferred chipotle of many natives. They are sometimes referred to as chili navideño because they are reconstituted and stuffed to make a traditional dish that is most popular at Christmas time among Mexican locals.

Most chipotle meco never make it across the Mexican border, although they can occasionally be found for sale in Mexican specialty markets.

Chipotle grande is a smoke-dried Huachinango chili with a similar flavor profile; however, the chili is larger and higher in cost. Sold fresh at the market, this variation of the chipotle pepper will typically sell for three to four times as much as jalapeño.

Many pair this spice with annatto, cumin, ginger, oregano and tomato powder. Additionally, it is commonly paired with traditional dishes such as bean soup, pimento cheese, tomatillo salsa, fish tacos, and grilled flank steak.

Forms of chipotle

Chipotles are purchased in numerous forms: chipotle powder, chipotle flakes, chipotle pods, canned chipotles in adobo sauce, concentrated chipotle base, and wet chipotle meat marinade.

Canned adobo sauce is the most common form in the United States, though its marinade or food preservative form originated in Spain. The marinade typically contains various spices, herbs, and vegetables, including tomatoes, onions, powdered dried chilis, garlic, and vinegar. Chipocludo, a term for preserving chipotles practiced in Central Mexico, refers to conservation in a jar of brown sugar and vinegar marinade. En adobo or chipotles adobado are denominations for seasoned canned chipotles in sauce.

Use
Chipotles impart a relatively mild but earthy spiciness to many dishes in Mexican cuisine. The chilis are used to make various salsas. Chipotle can be ground and combined with other spices to make a meat marinade – adobo. Chipotle is used, typically in powdered form, as an ingredient in homemade and commercial products, including some brands of barbecue sauce and hot sauce, as well as in some chili con carnes and stews. Usually, when used commercially, the product is advertised as having chipotle in it.

Chipotles are spicy and have a distinctive smoky flavor. The flesh is thick, so the chilis are usually used in a slow-cooked dish rather than raw. They can also be lightly toasted on a dry comal or skillet until they are fragrant and slightly swell. When overcooked, they can be very bitter. For some traditional Mexican sauces, the toasted chilis would be sautéed in oil or lard before being pureed. The chilis can also be soaked in warm water or stock until they become pliable and then can be added to a dish. The different forms of chipotle can be added to soups, stews, and in the braising liquid for meat. They can also accompany beans, pickled vegetable mixes, scrambled eggs, or chilaquiles. They can also be stuffed, baked, and added to cake or brownies.

Nutritional value

See also

 Ancho - The dried form of the poblano chili.
 Guajillo - The dried form of the mirasol chili pepper.
 Pasilla - The dried form of the chilaca chili pepper.
 List of smoked foods

References

Chili peppers
Mesoamerican cuisine
Mexican cuisine
Smoked food

Chipotle


The Ruwer is a river in Germany.

Ruwer can also refer to:

 Ruwer (municipality), a convention community (Verbandsgemeinde) in Rhineland-Palatinate, Germany
 Ruwer/Eitelsbach, a suburban part of Trier, Germany
 Ruwer (wine region), formally Ruwertal, a subordinate region of the German wine-growing region Mosel, which was formerly known as Mosel-Saar-Ruwer

Ruwer (disambiguation)


The Cliffs of Moher (; ) are sea cliffs located at the southwestern edge of the Burren region in County Clare, Ireland. They run for about .  At their southern end, they rise  above the Atlantic Ocean at Hag's Head, and,  to the north, they reach their maximum height of  just north of O'Brien's Tower, a round stone tower near the midpoint of the cliffs, built in 1835 by Sir Cornelius O'Brien, then continue at lower heights. The closest settlements are the villages of Liscannor  to the south, and Doolin  to the north.

From the cliffs, and from atop the tower, visitors can see the Aran Islands in Galway Bay, the Maumturks and Twelve Pins mountain ranges to the north in County Galway, and Loop Head to the south. The cliffs rank among the most visited tourist sites in Ireland, with around 1.5 million visits per year.

Name

The cliffs take their name from an old promontory fort called Mothar or Moher, which once stood on Hag's Head, the southernmost point of the cliffed coast, now the site of Moher Tower. The writer Thomas Johnson Westropp referred to it in 1905 as Moher Uí Ruis or Moher Uí Ruidhin. The fort still stood in 1780 and is mentioned in an account from John Lloyd's A Short Tour of Clare (1780). It was demolished in 1808 to provide material for a lookout/telegraph tower that was intended to provide warning in case of a French invasion during the Napoleonic wars.

Tourism
The cliffs are one of the most popular tourist destinations in Ireland and topped a list of attractions in 2006 by receiving almost one million visitors at the official visitor centre. With additional visitors to other locales included there are around 1.5 million a year. In 2022, approximately 1.1 million visited the Cliffs of Moher, with a majority arriving from the U.S. Since 2011, they have formed a part of the Burren and Cliffs of Moher Geopark, one of a family of geotourism destinations throughout Europe that are members of the European Geoparks Network and also recognized by UNESCO.  The cliffs are also a "signature point" on the official Wild Atlantic Way tourist trail.

While the cliffs can be accessed at multiple points, and there is an  Cliff Walk, the majority of visitors come to the official visitor centre.

Visitor centre

In the 1990s the local authority, Clare County Council, initiated development plans to enable visitors to experience the cliffs without significant intrusive man-made amenities. In keeping with this approach, a modern visitor centre, the Cliffs of Moher Visitor Experience, was built into a hillside approaching the cliffs. The centre was planned to be environmentally sensitive in its use of renewable energy systems including geothermal heating and cooling, solar panels, and grey water recycling.

The €32 million facility was planned and built over a 17-year period and officially opened in February 2007. Exhibits include interactive media displays covering the geology, history, flora and fauna of the cliffs. A large multimedia screen displays a bird's-eye view from the cliffs, as well as video from the underwater caves below the cliffs. There are also two cafés and several shops.  Accessibility is a priority, and wheelchairs are available to borrow.

As of 2022, the centre charges €10 per adult or €9 for students and seniors, when booked in advance online, with children under 12 admitted free. This covers parking, access to the visitor centre and Atlantic Edge exhibition, and a contribution towards conservation and safety at the cliffs.

Visitor numbers
The visitor experience recorded 1,427,000 visits in 2016, up 14% on 2015, and up 52% in off-peak December, for example. In 2017 the Cliffs of Moher was the second most popular 'fee charging' tourist attraction in the country with 1,527,000 visitors. This increased again by 3.8% in 2018 to 1,580,010 visitors.

The nature and speed of increase in visitor numbers has led to some capacity problems at peak times and in peak season. To counter this, visitors are increasingly encouraged to come at other times, with discounts given to coach operators who book for off-peak slots, and late opening of the centre introduced for July and much of August. Later-arriving visitors have also been facilitated by the fitting of automatically opening exit gates from the official car parking facilities.

Recognition
The Cliffs of Moher Visitor Experience won an award in the Interpret Britain & Ireland Awards 2007 awarded by the Association of Heritage Interpretation (AHI).  Although the award was specifically for the Atlantic Edge exhibition, the AHI assessed the entire visitor centre and site. The citation stated that the entire visitor centre was "one of the best facilities that the judges had ever seen."

Viewing
The official Cliffs of Moher Coastal Walk runs for 18 km, from Hag's Head to Doolin, passing the Visitor Centre and O'Brien's Tower, with good viewing throughout, subject to rain or sea fog.

There are two paths near the visitor centre, the official one being set back a little for safety, while an unofficial path runs closer to the edge. In July 2016 the so-called Cliff Walk, outside the official Cliffs of Moher amenities, was temporarily closed because of the risk of rock falls. People were warned to stay on the official path further off the cliff edge instead of the unofficial seaside trail. Injury and even casualties from visitors straying off the trail continue to be a problem despite signage and other prevention initiatives.

Separate ferry trips also allow tourists to view the cliffs from sea level, and at certain times fixed-wing aircraft from Connemara Airport also provide a viewing opportunity.

Geology and wildlife

The cliffs consist mainly of beds of Namurian shale and sandstone, and the oldest rocks are at the bottom of the cliffs. During the time of their formation between 313 and 326 million years ago, a river dumped sand, silt and clay into an ancient marine basin. Over millions of years, the sediments collecting at the mouth of this ancient delta were compacted and lithified into the sedimentary strata preserved in the now-exposed cliffs. The area is considered a geologic laboratory that preserves a record of deltaic deposition in deep water. Individual strata vary in thickness from just a few centimetres to several metres, each representing a specific depositional event in the history of the delta. In aggregate, up to 200 metres of sedimentary rocks are exposed in the Cliffs of Moher. Trace fossils are abundant, comprising two main types: (1) scolicia or worming trails, which are interpreted as feeding trails left by as-yet-unidentified invertebrates, and (2) burrow marks, which are circular features preserved as casts of burrows once occupied by as-yet-unidentified marine creatures. Ripple marks are preserved in some stones.

Today the cliffs are subject to erosion by wave action, which undermines the base of support causing the cliff to collapse under its own weight. This process creates a variety of coastal landforms characteristic of erosional coasts such as sea caves, sea stacks, and sea stumps. Branaunmore, a 67-metre high sea stack at the foot of the Cliffs of Moher below O'Brien's Tower, was once part of the cliffs, but coastal erosion gradually removed the layers of rock that joined it with the mainland. A large sea arch can also be seen at Hag's Head below the Napoleonic signal tower and many smaller sea arches can be seen from sea level.

It is possible to see 300-million-year-old river channels cutting through, forming unconformities at the base of the cliffs.

At peak season, there are an estimated 30,000 pairs of birds living on the cliffs, representing more than 20 species. These include Atlantic puffins, which live in large colonies at isolated parts of the cliffs and on the small Goat Island, and razorbills.
The site is an Important Bird Area.

A wide range of sea life can also be seen, from grey seals through porpoises, dolphins, minke whales and basking sharks, as well as, occasionally, sunfish. On land, feral goats, foxes, badgers and the Irish hare are found, along with various breeds of farm cattle.

Popular culture
The Cliffs of Moher have appeared in numerous media. In cinema, the cliffs have appeared in several films, including The Princess Bride (1987) (as the filming location for "The Cliffs of Insanity"), Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009), and Leap Year (2010).  The cliffs are mentioned in the Martin Scorsese film Bringing Out the Dead (1999) and are noted in the 2008 documentary Waveriders as the location of a large surfing wave known as "Aileens".

In music, the cliffs have been the scene for music videos, including Maroon 5's "Runaway", Westlife's "My Love", and Rich Mullins' "The Color Green". In 1999, most of singer Dusty Springfield's ashes were scattered at the cliffs by her brother Tom. There is also an Irish fiddle tune called The Cliffs of Moher.

Transport
Bus Éireann route 350 links the Cliffs of Moher to several locations: Ennis, Ennistymon, Doolin, Lisdoonvarna, Kinvara and Galway. This service includes a number of journeys each way daily. There is also a privately operated shuttle bus that serves the site from Doolin.

Gallery

See also
 Wild Atlantic Way, an official tourism route, on which the cliffs form a "signature point"
 Slieve League, another Irish mountain with sea-cliffs
 Croaghaun, another Irish mountain with sea-cliffs
 Surfing in Ireland, Aileens is a world-renowned Big Wave

References

External links

Birdwatching sites in Ireland
Geography of County Clare
Tourist attractions in County Clare
Important Bird Areas of the Republic of Ireland
Moher
Protected areas of County Clare
Articles containing video clips

Cliffs of Moher


An Oryzopsis molinioides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Pierre Edmond Boissier, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eduard Hackel och Ove Wilhelm Paulsen. An Oryzopsis molinioides in nahilalakip ha genus nga Oryzopsis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oryzopsis

Oryzopsis molinioides


Wednesday (no Brasil, Wandinha) é uma série de televisão estadunidense dos gêneros comédia dramática, suspense e terror criada por Alfred Gough e Miles Millar baseado na personagem Wednesday Addams de The Addams Family, do cartunista Charles Addams. Estrelada por Jenna Ortega como a personagem titular, a série apresenta Gwendoline Christie, Riki Lindhome, Jamie McShane, Hunter Doohan, Percy Hynes White, Emma Myers, Georgie Farmer, Joy Sunday, Moosa Mostafa, Naomi J. Ogawa e Christina Ricci em papeis principais, enquanto Catherine Zeta-Jones, Luis Guzmán, Isaac Ordonez e Fred Armisen aparecem como participações especiais.

Com produção executiva e direção dos quatros primeiros episódios assinados por Tim Burton, o mesmo já foi associado a dois projetos relacionados à Família Addams: a adaptação de 1991, que ele rejeitou, e um filme de animação em stop motion cancelado. Em outubro de 2020, foi relatado que ele estava dirigindo uma série de televisão, que mais tarde foi encomendada pela Netflix. As filmagens ocorreram na Romênia entre setembro de 2021 e março de 2022. Wednesday estreou em 16 de novembro de 2022 em um evento em Los Angeles e foi lançado mundialmente na Netflix em 23 de novembro. A série recebeu críticas predominantemente positivas, com elogios ao desempenho de Ortega. Duas semanas após o lançamento, Wednesday tornou-se a terceira série da Netflix em inglês mais assistida mundialmente.

Após mudanças na métrica de audiência da Netflix, Wandinha se tornou a série de língua inglesa mais vista em toda a história da plataforma, ultrapassando Stranger Things 4.

Em 6 de janeiro de 2023, a Netflix anunciou que renovou Wandinha para a segunda temporada.

Enredo
Wandinha Addams é expulsa de um colégio tradicional depois de jogar piranhas vivas na piscina da escola como forma de vingança contra alguns valentões que praticavam bullying com seu irmão, Feioso. Após esse incidente, seus pais Gomez e Morticia Addams decidem matricular Wandinha na Escola Nunca Mais, um internato privado em Jericho, Vermont, onde os estudantes descendentes de monstros possuem poderes sobrenaturais. A personalidade fria e sem emoção de Wandinha e sua natureza desafiadora tornam difícil para ela se conectar com seus colegas de escola e fazem com que ela entre em conflito com a diretora, Larissa Weems. No entanto, ela descobre que herdou as habilidades psíquicas de sua mãe, que lhe permitem resolver o mistério de uma série de assassinatos locais envolvendo uma criatura misteriosa.

Elenco e personagens

Principal
 Jenna Ortega como Wednesday/Wandinha Addams: uma garota de dezesseis anos gótica e com poderes psíquicos. Ortega também interpreta Goody Addams, ancestral de Wandinha que aparece em suas visões.
 Karina Varadi como Wandinha jovem.
 Gwendoline Christie como Larissa Weems: a diretora da Escola Nunca Mais e melhor amiga de Morticia Addams.
 Oliver Vickham como Larissa Weems jovem.
 Riki Lindhome como Dra. Valerie Kinbott: a terapeuta de Wandinha.
 Jamie McShane como Donovan Galpin: o xerife de Jericho que investiga os assassinatos e desconfia dos perigos da Escola Nunca Mais.
 Ben Wilson como Donovan Galpin jovem.
 Hunter Doohan como Tyler Galpin: filho de Donovan e barista em uma cafeteria, que desenvolve uma amizade e interesse amoroso em Wandinha.
 Percy Hynes White como Xavier Thorpe: um estudante da Escola Nunca Mais que consegue dar vida à sua arte.
 Emma Myers como Enid Sinclair: uma estudante lobisomem de natureza alegre e colega de quarto de Wandinha.
 Georgie Farmer como Ajax Petropolus: um górgona e estudante da Escola Nunca Mais.
 Joy Sunday como Bianca Barclay: uma sereia e a estudante popular da Escola Nunca Mais, ex-namorada de Xavier e inimiga de Wandinha.
 Moosa Mostafa como Eugene Otinger: um estudante da Escola Nunca Mais que consegue manipular as abelhas.
 Naomi J. Ogawa como Yoko Tanaka: uma vampira e estudante da Escola Nunca Mais.
 Christina Ricci como Marylin Thornhill: a professora de botânica da Escola Nunca Mais e conselheira de Wandinha e Enid.

Recorrente
Victor Dorobantu como Thing/Mãozinha: uma mão desencarnada e parente de Wandinha, enviado para vigiá-la na Escola Nunca Mais.
Luyanda Unati Lewis-Nyawo como Richie Santiago: deputado de Jericho.
 Tommie Earl Jenkins como Noble Walker: prefeito de Jericho.
 Ismail Kesu como Noble Walker jovem.
Iman Marson como Lucas Walker: filho de Noble.

Participação
 Catherine Zeta-Jones como Morticia Addams: matriarca da família Addams e mãe de Wandinha e Feioso.
 Luis Guzmán como Gomez Addams: patriarca da família Addams e pai de Wandinha e Feioso.
 Isaac Ordonez como Pugsley/Feioso Addams: irmão mais novo de Wandinha.
 George Burcea como Lurch/Tropeço: mordomo da família Addams.
 Calum Ross como Rowan Laslow: um estudante da Escola Nunca Mais que possui poderes telecinéticos e inimigo de Wandinha.
 William Houston como Joseph Crackstone: um antepassado de Jericho.
 Fred Armisen como Uncle Fester/Tio Chico: tio de Wandinha.

Episódios

1.ª temporada (2022)

Produção

Desenvolvimento
Durante a pré-produção do filme de 1991, Tim Burton foi designado para dirigir, mas acabou transmitindo-o devido a conflitos de agenda com Batman Returns, resultando em Barry Sonnenfeld assumindo o trabalho. Em março de 2010, foi anunciado que a Illumination Entertainment, em parceria com a Universal Pictures, havia adquirido os direitos subjacentes aos desenhos da Família Addams. O filme foi planejado para ser um filme de animação em stop motion baseado nos desenhos originais de Charles Addams. Burton foi definido para co-escrever e co-produzir o filme, com a possibilidade de dirigir. Em julho de 2013, foi relatado que o filme foi cancelado.

Em outubro de 2020, Wednesday foi inicialmente anunciado como um projeto não identificado da Família Addams sendo dirigido por Burton. A produção da série seria feita pela MGM Television, com Burton como diretor. Alfred Gough e Miles Millar serviriam como showrunners; enquanto Gough, Millar e Burton também seriam produtores executivos ao lado de Gail Berman, Jon Glickman e Andrew Mittman. Em fevereiro de 2021, a Netflix deu à produção um pedido de série, consistindo em oito episódios. Em agosto de 2021, Kayla Alpert foi adicionada como produtora executiva e 1.21, Tee e Charles Addams Foundation e Glickmania também estavam produzindo a série. Em dezembro de 2021, foi relatado que Danny Elfman se juntou à série para compor o tema e a trilha sonora originais.

Seleção de elenco
Em 19 de maio de 2021, Jenna Ortega foi escalada para o papel principal. Em 6 de agosto de 2021, Luis Guzmán foi escalado para estrelar como Gomez Addams. Em 9 de agosto de 2021, Catherine Zeta-Jones foi escalada como Mortícia Addams em uma capacidade não revelada. Em 27 de agosto de 2021, foi anunciado Thora Birch, Riki Lindhome, Jamie McShane, Hunter Doohan, Georgie Farmer, Moosa Mostafa, Emma Myers, Naomi J. Ogawa, Joy Sunday e Percy Hynes White foram adicionados ao elenco como regulares da série. Em 15 de setembro de 2021, Gwendoline Christie e Victor Dorobantu foram escalados para papéis principais, enquanto Isaac Ordonez, George Burcea, Tommie Earl Jenkins, Iman Marson, William Houston, Luyanda Unati Lewis-Nyawo, Oliver Watson, Calum Ross e Johnna Dias Watson foram escalados para papéis recorrentes. Em dezembro de 2021, Birch saiu da série, deixando o status de sua personagem, a mãe do dormitório Tamara Novak, pouco claro.

Filmagens
As filmagens da série começaram em 13 de setembro de 2021, em Bucareste, Romênia e concluídas em 30 de março de 2022. Para Jenna Ortega, a filmagem foi exaustiva, embora ela tenha dito que foi "o trabalho mais gratificante que já fiz". Para as cenas de dança, ela se inspirou nos videoclipes de Siouxsie Sioux e coreografou a sequência do episódio 4 para a música "Goo Goo Muck" do the Cramps.

Lançamento
Wednesday foi  lançada na Netflix em 23 de novembro de 2022, a primeira temporada conta com 8 episódios.

Programas da Netflix
Séries de televisão de drama dos Estados Unidos
Séries de televisão de terror dos Estados Unidos
Séries de televisão de fantasia dos Estados Unidos
Séries de televisão de suspense dos Estados Unidos
Programas de televisão em língua inglesa
Séries de televisão de horror
The Addams Family

Wednesday


Nightwish, Finlandiya'nın Kitee şehrinde kurulmuş senfonik metal grubu. 1996 yılında söz yazarı ve klavyeci Tuomas Holopainen, gitarist Emppu Vuorinen ve eski vokalist Tarja Turunen tarafından kuruldu. 1997-2001 yılları arasındaki çalışmalarında power metal türünün örneklerini verirken, 2002 ve sonrası albümlerde müziğine senfoniyi de katarak sonradan senfonik power metal olarak anılacak türe öncülük etmiştir. Günümüze kadar 4 milyondan fazla albüm satan Nightwish, kurulduğu günden beri 40'ı aşkın sayıda ülkeyi ziyaret etmiştir.

İlk albümü "Angels Fall First" ve ilk teklisi "The Carpenter"ı 1997 yılında yayınladığından beri ülkesinde dikkat çekmekte olan grup; sırasıyla 1998, 2000 ve 2002 yıllarında yayınlanan "Oceanborn", "Wishmaster" ve "Century Child" albümleri ile dünya çapında bir ün sahibi oldu. 2004 yılında yayınlanan ve 1 milyonluk satışa ulaşan "Once"dan çıkan, "Nemo" ile "Wish I Had An Angel" gibi teklilerin klipleri ise MTV ve Amerikan filmlerinin müziklerinde yer alarak, gruba Amerika'da ticari başarının kapılarını araladı ve böylece grup tarihinin en büyük turu olan "Once" Dünya Turu'na başladı. Turun sonlarına doğru, Eylül 2005'te, "Highest Hopes" adlı "en iyiler" toplama albümü yayınlandı. "Once" Dünya Turu'nun 21 Ekim 2005'te gerçekleşen son ayağından sonra grubun diğer dört elemanı vokalist Tarja Turunen'e bir açık mektup aracılığıyla grubu bırakma çağrısında bulundu. Onun ardından "End of an Era" DVD'si piyasaya sürüldü.

24 Mayıs 2007'de, eski Alyson Avenue vokalisti olan Anette Olzon'un Turunen'in yerine geldiği açıklandı. Ardından yeni albüm için vokal kayıtlarına başlandı. 26 Eylül 2007'de grubun bu albümü "Dark Passion Play" adıyla satışa sunuldu. "Dark Passion Play" albümünün 1 milyona yakın kopyası satılan grup, albüm için 2009 baharının sonuna kadar sürmesi planlanan bir turneye çıktı. Grup, 2009'un Mart'ında "Made In Hong Kong (And In Various Other Places)" adını taşıyan bir canlı konser albümü yayımladı. Yedinci stüdyo albümü Imaginaerum ise ülkeye göre değişen tarihlerde, 2011 sonunda ve 2012 başında yayımlandı.

1 Ekim 2012'de Nightwish, Olzon ile yollarını ayırdığını ve turneye ReVamp ve After Forever gruplarında vokalistlik yapmış Floor Jansen ile devam edeceğini açıkladı. Ekim 2013'te hem Jansen hem de Troy Donockley grubun kalıcı üyeleri oldu. 27 Mart 2015'te Jansen ve Donockley'nin kalıcı üye olarak yer aldığı ilk albüm olan Endless Forms Most Beautiful yayımlandı.

Nightwish, Finlandiya'da 900.000 kopya ile en çok satan üçüncü grup, ayrıca dünya çapında 9 milyon kayıt satışı ve 60'tan fazla altın ve platinyum ödülle en başarılı olmuş Fin grubudur.

Tarihçe

Kuruluş (1996)

Nightwish grubu, 1996 yılında Finlandiya'nın Kitee şehrinde kuruldu. Daha önce Nattvindens Gråt ve Darkwoods My Betrothed adlı heavy metal gruplarında da klavyecelik yapmış olan kurucu Tuomas Holopainen'ın, grubun tarzı konusundaki düşünceleri şekillenmişti: Kendisi tarafından yazılan deneysel akustik kamp müziği ve buna ek olarak klavyelerle yaratılan değişik bir atmosferden oluşan bir müzik yapacaktı.

Grubun kadrosuna ilk olarak kendisinin de müzik hocası olan Plamen Dimov'un öğrencilerinden gitarist Erno "Emppu" Vuorinen ve vokalist Tarja Turunen dahil edildi. Planladıkları tarzdaki müziği ortaya koydukları bir demo hazırlayan ve buna "Nightwish" adını veren grup üyeleri, bir süre sonra Turunen'in vokalinin akustik müzik için fazla güçlü olduğu gerekçesiyle müziğe heavy metal elementleri eklemeye karar verdiler. Tuomas Holopainen, "gece dileği" anlamına gelen "Nightwish" sözcüğünü, "Geceyi ve sihrini seviyorum. Gece vakti takılmayı ve düşünceler kurmayı çok severim. Düşler görürüm ve yıldızlara dilekte bulunurum." şeklinde açıklamaktadır.

"Angels Fall First" (1997)

1997 başlarında, "Nightwish" adını taşıyan demonun yayınlanmasından sonra, davulcu Jukka "Julius" Nevalainen grubun kadrosuna dahil oldu ve akustik gitarın yerini elektro gitar aldı. 1997'nin Nisan ayında 7 şarkıdan oluşan bir demo kaydetmek için stüdyoya giren grup, "Angels Fall First" adını verdikleri bu demoyu Spinefarm Records'un yetkililerine dinletmeyi başardı. Plak şirketiyle iki albümlük bir anlaşma için masaya oturuldu ve ardından demoda yer alan parçaları tekrar kaydetmek için stüdyoya girildi. 1997'nin Kasım ayında grubun ilk stüdyo albümü "Angels Fall First" satışa sunuldu. Albüm, Finlandiya listelerinde 31 numaraya kadar tırmanırken albümden çıkan ilk tekli olan "The Carpenter"da tekli listesinde 3 numaraya kadar yükselmeyi başardı. Bu tekli, aynı plak şirketine mensup olan Children Of Bodom ve Thy Serpent gruplarının da yer aldığı bir split şeklinde piyasaya sürüldü. "Angels Fall First" albümününü fazla başarılı bulmayan Allmusic, albüme 5 üzerinden 2 puan verirken The Metal Observer, albümünün "grubun sonraki albümlerine göre çok zayıf olduğunu" belirtti.

1997'nin Aralık ayında grup, ilk konserini memleketleri Kitee, Finlandiya'da verdi. Sonraki yıl içerisinde ise sadece 7 konser verebildi; çünkü Nevalainen ile Vuorinen'in askere gitmesi ve Turunen'in de okulu ile ilgileniyor olması grubun çalışmalarını kısa bir süre için yavaşlatmıştı. Bu arada Spinefarm Records grubun potansiyelinin farkına vararak anlaşmadaki albüm sayısını ikiden üçe çıkardı.

"Oceanborn" (1998–1999)

1998'in Nisan ayında "The Carpenter" teklisine bir klip çekildi. Yaz ayına gelindiğinde grupta eksik kalan son bir halka vardı ki o da grupta tam zamanlı bir bas gitaristin olmamasıydı. Holopainen'ın eski bir arkadaşı olan basçı Sami Vänskä'nin ekibe dahil olmasıyla grubun bütün elemanları tamamlanmış oldu.

6 Mayıs 1998 tarihinde ikinci albüm "Oceanborn" satışa sunuldu. "Angels Fall First"teki geleneksel müzik etkileşimleri bu albümde bir kenara bırakılıp daha teknik ve progresif bir tarz yaratıldı. "Oceanborn", Finlandiya'da oldukça büyük ilgi gördü ve 5. sıraya kadar yükseldi. Kasım 1998'de yayınlanan "Sacrament Of Wilderness" adlı tekli haftalarca 1 numarada kaldı.
Albüm, Finlandiya dışında piyasaya sürüldüğünde de büyük ilgi gördü. Allmusic; "bütünüyle şahane bir çalışma" olan bu albümü, ilk albümleri "Angels Fall First"e göre daha başarılı buldu. Bu albüm ile elde ettikleri başarı sayesinde grup turlara çıkmaya ve büyük organizasyonlara katılmaya başladı.

1999'un Ağustos ayında Almanya'da satışa çıkarılan "Sleeping Sun", "Walking In The Air" teklileri ve "Angels Fall First" albümü ilk ayında 15 bin adet satıldı. "Oceanborn" ile "Sacrament Of Wilderness", Finlandiya'da altın plak kazandı ve grup Rage'le birlikte 26 konserlik bir Avrupa turuna çıktı.

"Wishmaster" (2000)

2000 yılı geldiğinde Nightwish yeni albüm için kolları sıvadı. Albümün çalışmaları devam ederken "Sleepwalker" ile Eurovision Şarkı Yarışması elemelerine katılan grup, halk oylaması sonucu birinci oldu; fakat jürinin müdahelesiyle elemeleri ikinci olarak tamamladı. 2000'in Mayıs ayında "Wishmaster" adını taşıyan üçüncü albüm çıkarıldı. Albüme yöneltilen eleştiriler genellikle şarkılarının birbirini tekrar edip durduğu yönündeydi; ancak gayet olumlu yorumlar da bulunuyordu. Albüm, Finlandiya resmî müzik listelerinde 1. sıradan giriş yaparak 3 hafta boyu liste başı olarak kaldı. Bu, Finlandiya'da bir ilkti çünkü daha önce hiçbir rock müzik grubu albüm satış listelerinde birinci sıraya ulaşamamıştı. Onun dışında bu albüm, Almanya listelerine 21. ve Fransa listelerine 66. sıradan giriş yaptı. Alman müzik dergisi Rock Hard, "Wishmaster"ı "ayın albümü" seçti. Albümün ardından grup; Sinergy ve Eternal Tears Of Sorrow ile birlikte aralarında Kuzey ve Güney Amerika ülkelerinin de bulunduğu geniş kapsamlı bir tura çıktı. Yazın Avrupa'ya dönen grup; Wacken Open Air ve Biebop Metal Fest adlı büyük heavy metal festivallerinde de baş gösterdi.

29 Aralık 2000'de Finlandiya'da gerçekleştirilen bitiriş konseri, "From Wishes To Eternity" adı altında sadece Finlandiya'da DVD olarak piyasaya sürüldü.

"Century Child" (2001-2003)

2001 yılında Spinefarm'la bir albümlük anlaşma daha imzalayan Nightwish, "Over The Hills And Far Away" adını taşıyan EP'yi piyasaya sürdü. Bu EP; Gary Moore'un "Over The Hills And Far Away" şarkısının cover'ı, "Angels Fall First"teki "Astral Romance" parçasının yeni yorumu ve iki yeni şarkıdan ("10th Man Down" ve "Away") oluşuyordu. Ayrıca EP'de Tony Kakko ve Tapio Wilska konuk sanatçı olarak yer aldılar. Nightwish'in yorumuyla grubun fanları tarafından büyük ilgi gören "Over the Hills and Far Away"; "End of an Era" da dahil olmak üzere birçok konser ve toplama albümünde kendine yer buldu. Ancak, diğer şarkılar bu kadar ilgi görmediği gibi başka bir albümde de yayınlanmadı.

EP'nin satışından sonra topluluk, basçı Sami Vänskä ile sorunlar yaşamaya başladı. Grupta gittikçe artan gerilim nedeniyle, Sami Vänskä ile grup yollarını ayırdı. Onun yerine daha önce birlikte tura çıktıkları Sinergy grubundan gelen Marco Hietala, hem bas gitarı hem de sesiyle grupta görev alacaktı.

2002 yılında "Century Child" albümü çıktı. İlk üç albümden farklı olarak bu albümde "Ever Dream" (ilk tekli), "Bless The Child" (ikinci tekli) ve "Beauty Of The Beast" şarkılarında bir orkestra ile çalışıldı. Albümde ünlü müzisyen Andrew Lloyd Webber'in "The Phantom Of The Opera" adını taşıyan eserini yorumlayan grup, bu parçayı Tarja Turunen gruptan ayrılana kadar canlı performanslarında seslendirmeye devam etti. Finlandiya'da iki saatte satış rekorları kıran albüm, Finlandiya'da hem tekli hem albüm listelerine birinci sıradan girerken Almanya'da 5., Avusturya'da ise 15. sıradan listeye girdi. İki klibi çekilen albümün bu kliplerinden ilki "Bless The Child", ikincisi ise "Kohtalon Kirja" (Fince: "Kader Kitabı") filminden sahneler içeren "End Of All Hope" idi.

Grup, Temmuz ayında neredeyse tüm konserlerin biletlerinin tükendiği bir Güney Amerika turuna çıktı. Brezilya'da ilk sürümü kısa zamanda tükenen "Century Child", 2002'de Finlandiya'nın en çok satan ikinci albümü oldu. Bu albümden sonra müziğe bir ara veren grup elemanları başka gruplarda çalmaya devam etti. 2003'ün başında grup elemanları yeni albüm kayıtları için tekrar stüdyoya girdi. Tek başına Finlandiya'da 60.000 kopyası satılan "Century Child"ın başarısıyla yılın çoğu çalışmalarla geçti. "End Of Innocence" adlı DVD için materyal toplandı ancak çıkış tarihi sürekli ertelendi. 2003 Ekim'inde DVD piyasaya sürüldü.

2003 yazında Tarja Turunen, Marcelo Cabuli adlı Arjantinli iş adamı ile evlendi. Evliliğin ardından grubun dağılacağı yönünde haberler çıktı; fakat grup sürekli olarak bu söylentileri yalanladı ve yeni albüm için çalışmalarını hızla devam ettirdi. Nitekim, Turunen'in birkaç sene sonra gruptan çıkarılmasında evliliğinin büyük payı olacaktı.

"Once" (2004–2005)

Beşinci stüdyo albümü "Once", 7 Haziran 2004'te yayınlandı. Bu albümle firma değiştiren grup, yeni albümünü Nuclear Blast şirketi altında çıkardı; ancak albümün Finlandiya dağıtımı için tekrar Spinefarm Records'la anlaşıldı. Ardından klibi için de büyük bütçe ayrılan "Nemo" (Latince: "Hiç Kimse") piyasaya çıktı.

"Once" albümünün 11 şarkısından 9'unda, "Century Child"da olduğu gibi orkestra kullanıldı. Fakat bu seferki orkestra Finlandiya'dan değil, İngiltere'den Londra Filarmoni Orkestrası'ydı. Albümün yayınlanmasıyla birlikte şarkılarının orkestral versiyonlarını da yapmaya başladılar. Bunların yanı sıra Nightwish'in Kuolema Tekee Taiteilijan adlı ilk Fince şarkısı da bu albümde yer alıyordu. "Once" grubun evi Finlandiya'da üç, Almanya'da bir platin plak almaya hak kazanırken İsveç'te altın plak aldı; Yunanistan, Macaristan ve Norveç listelerinde de 1 numaraya ulaştı. "Nemo"nun ardından yayınlanan tekliler; "Alone In The Dark" filminin müziği "Wish I Had An Angel", sadece Finlandiya ve Japonya'da satışa sunulan "Kuolema Tekee Taiteilijan" ve albümden çıkan son tekli olan "The Siren" oldu. Bu albüm ile o zamana kadarki en büyük başarısını yaşayan Nightwish, tarihinin en büyük konser turu olan "Once" Dünya Turu'na başladı. Bu turda daha önce hiç uğramadığı ülkelere giden grup, Helsinki'de yapılan 2005 Dünya Atletizm Şampiyonası'nın açılışında çaldı.

Eylül 2005'inde, Nightwish tarihinin o güne kadarki bütün diskografisini kapsayan bir "en iyiler" toplama albümü olarak "Highest Hopes" satışa sunuldu. Toplama için "Sleeping Sun" adlı şarkının yeni bir yorumu ve klibi kaydedildi. "Highest Hopes"un DVD sürümünde bulunabilen bu klip bir ortaçağ savaşını konu ediyordu.

Grubun yoluna Tarja Turunen olmadan devam etmesi gerektiğini düşünen grup elemanları, kararı "Once" Dünya Turu'nun bitiriş konserinin ardından hayata geçirdiler. Önce Tuomas Holopainen, konserden sonra grup üyelerinin hepsinin imzasını taşıyan veda mektubunu Turunen'e verdi. Ardından da mektup, grubun ağ sayfasına koyularak bütün dünyayla paylaşıldı. Grubun gösterdiği gerekçe, Turunen'in evlendikten sonra parasal konulara ve gruba bakışını değiştirmesiydi. Olaydan sonra iki basın toplantısı düzenleyen Turunen, bu haberin onda şok etkisi yarattığını belirtti; çünkü mektup ona verilmeden önce ortada olacaklara dair bir tek ipucu bile yoktu. Yanıtını ise aynı şekilde, yani halka açık bir şekilde sunan sanatçı; yöneltilen suçlamaların asılsız olduğunu düşündüğünü ve olayın halka açık bir şekilde lanse edilmesinin "zalimce bir tutum" olduğunu belirterek üzüntüsünün "ne denli derin olduğunu" açıkladı. Onun ardından 2006 Haziran'ında "End Of An Era" (İngilizce: "Bir Devrin Kapanışı") DVD'si yayınlandı.

"Dark Passion Play" (2007-2009)

Grubun altıncı stüdyo albümü, 2006 ve 2007 yıllarında; davul kayıtları, sonrasında gitar, bas ve demo klavyeler ve Abbey Road Studios'da kaydedilen orkestra-koro kayıtlarıyla yapıldı. Son olarak sintisayzırlar ve vokaller eklendi.

Nightwish, 17 Mart 2006'dan itibaren vokalist pozisyonuyla ilgilenenlerin demo vokal kayıtlarını kendilerine yollamalarını istedi. Bununla birlikte basında birtakım söylentiler ortaya çıktı. Terrorizer dergisi Nisan 2007 sayısında 1 Nisan şakası olarak, Sarah Brightman'ın yeni vokalist olduğunu açıkladı. Başka bir söylenti ise gotik metal grubu Tristania'nın eski vokali Vibeke Stene'in gruba dahil olduğuydu. Grup da insanlara bu söylentilere inamamalarını, kendi resmî sitelerinde yazdıkları dışındaki hiçbir bilginin güvenilir olmadığını belirtti. 24 Mayıs 2007 tarihinde internet sitelerinde, eski Alyson Avenue vokalisti İsveçli Anette Olzon'un yeni vokalistleri olduğunu açıklandı. Anette Olzon gruba birkaç ay önce dahil olmuştu ancak grubun üyeleri hayranlarının karşısına hiç yeni şarkı olmadan sadece bir fotoğraf ile çıkmak istemediklerinden açıklama tarihini ertelemişlerdi. Yeni vokali açıkladıktan bir gün sonra da "Eva", dijital tekli olarak yayınlandı.

13 Haziran'da yeni albümün adının "Dark Passion Play", yeni teklinin adı da "Amaranth" olarak belirlendiği albüm kapaklarıyla beraber açıklandı. "Amaranth" teklisi aynı zamanda "Lieksa!" adlı filmin müziği olan "While Your Lips Are Still Red" adlı parçayı da içeriyordu. "While Your Lips Are Still Red" resmî bir Nightwish şarkısı değildi; baş vokalleri bas gitarist Marco Hietala üstleniyordu, sırasıyla davul ve klavyede Jukka Nevalainen ve Tuomas Holopainen vardı. 17 Haziran'dan itibaren gösterilmeye başlanan klibinde ise "Lieksa!" filminden sahneler vardı. Ardından 22 Haziran'da yayınlanan "Amaranth", raflara dizileli iki gün geçmeden Finlandiya'da altın plak aldı.

Eylül ayında Avrupa'da, 1 Ekim'de İngiltere'de, 2 Ekim'de ise ABD'de piyasaya sürülen albüm; 3 farklı sürümüyle satışa sunuldu. İlki standart baskı, ikincisi bonus şarkı ve albümdeki şarkıların orkestra düzenlemelerini de içeren 2 CD'lik özel baskı, üçüncüsü de 2 CD'lik özel baskıya ek olarak bonus ve demolar içeren 3 CD'lik sürümdü. Orkestra ve koro da dahil edilirse tam 175 konuk müzisyen katkıda bulunduğu albüme Kerrang! tarafından 5/5 (başyapıt) puan verildi. Albüm, basçı Hietala'nın vokalist olarak diğer albümlere nazaran daha ön planda olduğu bir albümleriydi çünkü Hietala "Amaranth" ve "Eva" hariç bütün şarkılarda geri vokal yapmakla birlikte; "The Islander", "Master Passion Greed", "While Your Lips Are Still Red", "Reach" ("Amaranth"ın demo hâli), "Bye Bye Beautiful" ve "7 Days To The Wolves" şarkılarında Olzon ile düet ya da tek başına vokal yapma suretiyle ön vokali devraldı. Bu albüm aynı zamanda Nightwish'in bugüne kadar kaydettiği en uzun şarkı olan "The Poet And The Pendulum"u içeriyordu. İki albümdür yapıldığı gibi "Dark Passion Play"de de orkestra kullanıldı. Uzman müzik eleştirmenlerinin albümle ilgili yorumları genelde, grubun Turunen'den sonra "zincirlerini kırıp özgür kaldığı" yönündeydi.

"Eva" ve "Amaranth" ın ardından yayınlanacak tekli başta "Bye Bye Beautiful" olarak açıklanmışken ondan önce "Erämaan Viimeinen"in Finlandiya'da 5 Aralık'ta yayınlanmasıyla doğal olarak dördüncü tekli oldu. "Last Of The Wilds"ın Fince vokal eklenmiş hâli olan "Erämaan Viimeinen"de ön vokaller bir Finlandiyalı kadınlardan kurulu rock müzik grubu olan Indica'dan Jonsu tarafından yapıldı. "Bye Bye Beautiful" ise 15 Şubat 2008'de yayınlandı. Beşinci tekli, "The Islander" adıyla 21 Mayıs'ta yayınlandı. Parçanın klibi Finlandiya'nın Rovaniemi şehrinde çekildi.

3 Mart 2008'de Metal Storm Ödülleri'nde Nightwish bir oy farkla, "Dark Passion Play" albümüyle aday olduğu "En İyi Power Metal Albümü" kategorisinde ödülü kaçırdı ve bu ödülü kazanan grup, "Ghost Opera" albümü ile Kamelot oldu. Aynı zamanda "Amaranth" ile aday oldukları "En İyi Müzik Videosu" kategorisinde de ödül Kamelot'a gitti. Ancak; "En Büyük Sürpriz" kategorisinde ödülü kazanan Nightwish'ti.

22 Eylül 2007'de Olzon ile verilen ilk konser, gizli olarak Estonya'da "Nightwish cover grubu Nachtwasser" adı ile gerçekleştirildi. İlk resmî konser ise 6 Ekim 2007 tarihinde İsrail'de hayata geçti. "Dark Passion Play" turnesinin ilk ayağında ABD, Kanada ve Avrupa'nın tamamına yakınını ziyaret eden grup; 18 Aralık 2007'den itibaren başlayan ikinci bölümde ise Asya ile Avustralya'ya uğradıktan sonra Kuzey Amerika ve Avrupa'ya başka konserler için geri döndü. Üç yıl süren turne "End Of An Era"nın da çekildiği Hartwall Arena'da ünlü çello rock grubu Apocalyptica ile birlikte 19 Eylül 2009 tarihli bir konserle sonlandırıldı.

Grup, 2009'un Mart ayında "Made In Hong Kong (And In Various Other Places)" adını taşıyan bir mini konser albümü yayınladı. Bu mini albüm; Dark Passion Play 2007-2008 Dünya Turnesi esnasında kaydedilmiş sekiz canlı performans, "Bye Bye Beautiful" teklisinin b-tarafları, "Cadence Of Her Last Breath" adlı parçanın daha önce yayınlanmamış demo kaydı ve "Back In The Day... Is Now" adını taşıyan 37 dakikalık bir belgeselden oluşmaktaydı.

Imaginaerum (2011-günümüz)
Grubun beyni Holopainen'ın, yeni albüm hakkındaki demeçleri:

Holopainen aynı zamanda bas gitarist/vokalist Marco Hietala'nın tek başına kaleme aldığı ve baş vokalini üstlendiği en az bir şarkının da albümde bulunacağını açıkladı. Hietala'nın en az "Dark Passion Play"deki kadar ön planda olacağını belirten Holopainen, erkek vokallerin bir önceki albümden daha melodik biçimde olacağını da belirtti.

Hietala ise söyle demiştir:

Çıkış tarihi Aralık 2011 olarak belirlenen, 13 şarkılık bir albüm ile beraber filmi de çekilecek olan bu iki yapıtın da adı başta Imaginarum olarak belirlense da diğer materyallerle karıştırılmaması amacıyla Imaginaerum olarak 1 Eylül 2011 tarihinde değiştirildiği grup tarafından duyurulmuştur. Ayrıca 11 Kasım Cumartesi günü çıkacağı açıklanan teklinin adı Storytime olacaktır.

Anette Olzon'un Gruptan Ayrılışı

Grubun 2012 Eylül ayında devam eden Kuzey Amerika turnesi sırasında, 29 Eylül gecesi yapılacak konser öncesinde grup solisti Anette Olzon ağır ateş teşhisiyle hastaneye kaldırıldı. Grup konseri iptal etmek yerine geçici olarak bulduğu vokalistlerle geceyi tamamladı. Anette, resmî blogunda konserin iptalini beklediğini, yerine çıkan solistlerle ilgili ona herhangi bir bildirim yapılmadığını ve bu olaydan haberi olmadığını açıkladı. 30 Eylül gecesinde Anette Salt Lake City'de yapılan konserde son kez Nighwish solisti olarak sahneye çıktı. Ertesi gün Nightwish'in resmî sitesinde ve Anette'nin blogundan ortak olarak Anette Olzon'un gruptan ayrıldığı açıklandı. Grup Imaginaerum Dünya Turnesi'nin kalan kısmını eski After Forever solisti Floor Jansen ile tamamlamıştır.

Konserler

İlk konserini 31 Aralık 1997 tarihinde Kitee'de veren grup; yıllar geçtikçe, "her yıl daha iyi ve daha fazla konser" düşüncesiyle canlı performans olarak kendilerinin geliştirdi. Kariyerlerinin ilk yıllarında, Nightwish yeterince "metal" olmayan bir konser grubu olarak nam salmıştı. Davulcu Jukka Nevalainen, eski günlerini "Herkesin eski resimlerden görebileceği gibi, imajımız Rock'n'Roll'dan fazla uzaktı." cümleleriyle açıklıyor ve ekliyor; "Yapmacık görünüşlü inek öğrenciler gibiydik".

"Oceanborn" ve "Wishmaster"ın yayınlanmasıyla bütçesini genişleten grup, daha büyük arenalarda daha fazla kitlelere gösteri sergileme şansı elde etti. Bu zaman diliminde daha profesyonel ışık sistemleri ve fişekler kullanmaya başlayan grubun günümüzdeki konserlerinde bunlar artık olağan hale gelmiştir.

Standart setlist'leri sürekli değişti; ama her zaman eski şarkıların yanı sıra yeni albümden rastgele birkaç şarkıya da yer verildi. "Dark Passion Play" ve "Once" turnelerinde kapanış "Wish I Had An Angel" ile yapılırken (sadece "Dark Plassion Play" turnesinde) bu şarkıdan önce "Wishmaster" ile "7 Days To The Wolves" çalındı. "Dark Passion Play" turnesi sırasında, standart setlist'leri her zaman "Amaranth", "Bye Bye Beautiful" ve "Nemo" gibi hitleri barındırdı. Bunun yanında, Anette Olzon'un ara vermek için sahne arkasına geçebildiği yumuşak balad "The Islander"ın yanı sıra "Eva" ya da "Sleeping Sun" gibi baladlar da konserlerde icra edilmektedir. Bazı şarkılar da sadece özel durumlarda çalınmaktadır. Örneğin "Creek Mary's Blood" sadece John Two-Hawks, "Last Of The Wilds" da sadece Troy Donockley ziyaret edebildiği zaman çalınırken; "Higher Than Hope", adandığı şahsiyet Marc Brueland'ın ailesi konsere geldiği zaman icra edilir.

2001'den 2005'e kadarki konserlerde, Turunen'in biraz ara verebilmesi için Hietala'nın baş vokalistliği üstlendiği bir cover çalınıyordu. Olzon gruba geldikten sonraki gösterilerde, bunun yerine daha çok Olzon'un sonlarında katıldığı "The Islander" çalınmaktadır.

Müzik

Etkileşimler
Holopainen; kendisini etkileyen en önemli müziğin film müzikleri olduğunu, "Van Helsing" ve "Crimson Tide"ın müzikleri başta olmak üzere birçok film müziğini çok beğendiğini söylemektedir. "Beauty Of The Beast" ("Century Child"), "Ghost Love Score" ("Once") ve "The Poet and the Pendulum" ("Dark Passion Play") bu etkileşimin en çok açığa çıktığı parçalardandır. Bir konser DVD'si olan "From Wishes To Eternity"de çalınan enstrümantal bir parçada "Crimson Tide" ve "Deep Blue Sea"ye ait temaların işlendiği görülür. "Bless The Child" adlı şarkıda da "Crimson Tide" teması işlenmiştir. Holopainen bir başka söyleşide de besteci Hans Zimmer, James Warner ve Danny Elfman'ın "bomba gibi bestelerinin" kendisini çok etkilediğini söylemiştir.

Fantastik romanlar da grubun etkileşimlerinden biridir. "Dragonlance" serisi ve J.R.R. Tolkien'ın "Yüzüklerin Efendisi" adını taşıyan eseri başta olmak üzere, şarkı sözlerinde bu tür romanlardan alıntılar dikkat çekmektedir. 'The Kharolis Mountains', 'Shalafi', 'Krynn', 'Elbereth' ve 'Gray Havens' gibi öykülerden izlere, "Wishmaster" ve "Wanderlust" gibi şarkılarda rastlanabilir. ""7 Days To The Wolves"un müziği de Stephen King'in "Kara Kule" serisinden esinlenilerek yazılmıştır.

Nightwish, başka müzisyenlerin de etkilendiği bir gruptur. Epica'nın solisti Simone Simons, Nightwish grubunundan etkilenerek şan dersi almaya başlamıştır. Visions Of Atlantis'in eski solisti Nicole Bogner, ilk albümlerinde Nightwish'in kendileri için büyük ilham kaynağı olduğunu açıklamıştır. After Forever'dan Sander Gommans; Nightwish'in, yeni şarkılar yazarken kendilerini etkileyeceğini açıklamıştır. Sonata Arctica grubundan Tony Kakko, Nightwish grubunun müzisyen olarak kendisini "ne kadar çok etkilediğini" belirtmiştir.

Şarkı sözleri

Başlangıçta genel olarak mitolojik ve fantastik temalar üzerine söz yazan Holopainen, "metafizik ile doğa" konularını da ele alıyordu. Yıllar geçtikçe sanatçının yazdığı şarkı sözleri daha kişisel bir hal aldı. "Wishmaster"da, albüme adını veren parça "Tolkien ve diğer fantastik roman yazarlarına övgü" amaçlı yazılmıştı; bunun yanı sıra albümün duygusal bir tarafı da vardı. Bu duygusallığın en iyi ortaya çıktığı şarkılardan "Dead Boy's Poem" için Holopainen söyle demiştir:

Bu gelişme, "Wishmaster"ı takip eden albüm "Century Child"da daha belirgin bir hal almıştı. Eski kadın vokalist Turunen albümün "alıştığımızın aksine, hayali dünya yerine hayatın acımasızlığı" ile ilişkili olduğunu düşünmektedir. 2004'te piyasaya sürülen "Once" ise, bu albüm kadar melankolik ve dramatik bir çalışma değildi." "Once" albümünden "Kuolema Tekee Taiteilijan" (Fince: "Ölüm Sanatçı Yaratır") kaybetme deneyimi ve onun sanat üzerindeki etkisini anlatırken, "Nemo" kayıp olmanın duygusuyla alakalı bir eserdir.

Diğer taraftan, Dee Brown'ın bir eseriyle aynı adı taşıyan "Creek Mary's Blood" şarkısı, Kızılderililerin 19. yüzyıl sonlarındaki hallerini konu eden bir çalışmaydı. Tekliler dışında "Dark Passion Play" albümü; Holopainen'ın çocukluğu, Turunen ile eşi Marcelo Cabuli, Edgar Allan Poe ve Stephen King gibi yazarlardan alıntılara dayanıyordu.

"Angels Fall First" adını taşıyan ilk albümlerinde birkaç Fince şarkıya yer veren grup, daha sonraki albümlerinde neredeyse tamamen İngilizce şarkılar yazmıştır. Bunun tek istisnaları "Kuolema Tekee Taiteilijan" ("Once") ve enstrümantal parça "Last of the Wilds"ın ("Dark Passion Play") vokalli versiyonu "Erämaan Viimeinen" adlı şarkılardır. Holopainen "Erämaan Viimeinen"ın sözleri konusunda çok kararsız kaldığını belirtimşir; çünkü ona göre Fince şarkı sözü yazmak İngilizceye göre daha zor olmakla beraber Fince, "şarkı sözlerinde bazen çok çirkin durabilen" bir dildi.

Müzikal tarz
Nightwish parçalarının çoğu klavyeci Holopainen tarafından yazılmıştır. "Dark Passion Play" için bir parçayı tek başına yazan Emppu Vuorinen daha önce de bazı katkılarda bulunmuştu. Marco Hietala da giderek daha fazla söz yazmaya başlamıştı. Örneğin, "Century Child" albümündeki "Beauty of the Beast" parçasının 'Long Lost Love' bölümünü o yazmıştı. "Dark Passion Play" albümündeki, aslında Tarot grubu için yazdığı, daha çok akustik müzik tarzında olan şarkı "The Islander" da onun kaleminden çıkmadır.

Nightwish farklı albümlerde farklı tarzların örneklerini verse de genel olarak senfonik metal, gotik metal, epik metal ve folk metal türlerini power metal çatısı altında topladıkları söylenebilir. Gotik metal tanımı özellikle "Once" ve sonrası albümlerde kendini gösteren gotik etkiler nedeniyle kullanılsa da; Holopainen, Nightwish'i gotik bir grup olarak görmediğini belirtmiştir. Yaptıkları müzik, "klavye ve yaylı çalgıların yarattığı gotik atmosfer ile abartmalı, senfonik, sinematik metal" şeklinde de tanımlanmıştır. Aslında Nightwish; "Century Child" ve "Once" albümlerinde hali hazırdaki "ticari operatik power metal" tarzını, daha "piyasa" bir gotik metal çeşitlemesi ile karıştırarak icra etmişti. Holopainen, müzikal tarzlarını "kadın vokalli melodik metal" olarak tanımlamayı tercih ederken, Hietala "melodik, senfonik gotik metal" ve "film müziği metal" tanımlarını kullanır. Nightwish'in müziği epik, dramatik, operatik ve yakalayıcı tınılara sahiptir.

Eski albümlerindeki tarzları, o zamanki vokalistleri soprano Turunen'in klasik tarzı ile klavyeli çalgıların ağırlıkta olduğu power metal karışımı olarak ortaya çıkıyordu. Power metal şarkıları melodik ve klasik armoniye sahiptirler. "Wishmaster" da olduğu gibi tipik bir power metal müziğinde elektrogitar, bas gitar ve davul; klavyeli çalgıların sesleriyle örtülür ve bir şarkı içerisinde ("Moondance" şarkısında olduğu gibi) akustik bölümlerle metal türüne yakın bölümler çok sık yer değiştirir. Klasik biçimin uygulandığı bir örnek olarak; barok müziğini hatırlatan, tekrarların çok olduğu, gitar ve klavyeli çalgılarla çalınan "Stargazers" ("Oceanborn") gösterilebilir. Turunen'in daha şan eğitimi almamış olması ve parçaların akustik tabanlı olması nedeni ile, ilk albüm bu tarzdan biraz uzak bir çalışmadır.

2002 yılında yayınlanan "Century Child" albümü ile birlikte belirleyici ses giderek orkestraya uygun bir biçime dönüşüyordu. Bu albümde grup ilk defa bir orkestra ile birlikte çalıştı. "Once" ve "Dark Passion Play" de, Londra Filarmoni Orkestrası ile birlikte kayıt edildi. Holopainen bu gelişmeyi "Once" ile ilgili olarak yaptığı bir söyleşide de anlatmıştı: "Once'ın bir metal albümü olmasını istemiyordum. Aksine o heavy metal maskesi arkasına gizlenmiş bir film müziği albümüydü."

Holopainen'ın klavyede yaptıkları, genelde klavyenin sadece eşlik eden çalgı konumunda olduğu metal müzik türünde sıra dışı bir şekilde belirleyicidir. Yaylı sazlar ve üflemeli çalgılar denemeleriyle; kendisine örnek olarak aldığı bestecilerin hızlı akor tekrarlarını ve yoğun orkestrasyonlarını kullanıyordu. Akorlarda VII. Basamak fonksiyon teorisini kullanıyordu. Bu tarzın kullanımı günümüzde epik film müziklerinde de yaygınlaşıyor. Nightwish, "Once" albümüyle birlikte, Pip Williams gibi dışarıdan müzisyenlerin orkestra düzenlemelerine yer vermeye başladı. Bu tarz, geç romantikler olarak anılan Richard Wagner ve Antonín Dvořák'ın tarzına uygundu.

Nightwish'in tarzı klasik ve romantik öğelerin yanı sıra zaman zaman folklör ögelerini de içerir. İlk albümleri "Angels Fall First"teki "Lappi" adlı enstrümantal şarkı, grubun kuruluşundaki tarzına uygun olarak, geleneksel Fin müziği tarzındaydı. "Once" albümündeki "Creek Mary's Blood" adlı şarkı, müzikal ve metin olarak Cherokee kızılderililerinin geleneksel müziğinin, "The Siren" ise Arap müziğinin etkilerini taşır. "Dark Passion Play" albümündeki "The Islander" ve enstrümantal parça "Last of the Wilds" Kelt müziği etkisi altındadır. Bunun dışında "Wish I Had an Angel", "Romanticide" ("Once") ve "Bye Bye Beautiful" ("Dark Passion Play") şarkıları endüstriyel metal tarzından etkillenmiş parçalardır.

Şarkılarda genellikle kadın vokaliste erkek sesleri eşlik eder. "Angels Fall First" albümündeki bazı parçalarda Holopainen'in sesi duyulur. "Oceanborn"da Finntroll isimli folk metal grubunun solisti Tapio Wilska iki parçanın vokalistiydi. "Wishmaster" albümündeki "The Kinslayer" adlı parçada Babylon Whores elemanı Ike Vil görev almıştı. "Century Child" ile birlikte Marco Hietala erkek vokalist görevini üstlenerek görev alanını genişletti. Turunen'in "Century Child" ve "Once" albümlerinde şarkı söyleme stilini değiştirmesi hakkında Holopainen "kulağa daha hoş geliyor,[…] bu durum fan kulüplerinin bölünmesine yol açtı. Buna rağmen, yüksek ve gürültülü sesli iki CD yeter, grup yeni alanlar keşfetmek istiyordu." demiştir. 2007'de satışa sunulan kayıtları "Dark Passion Play"de ise Turunen'in yerine geçen Anette Olzon kadın vokalistliği üstlendiği için operatik vokaller tamamen yok oldu.

Diskografi

Üyeleri
Nightwish'te bugüne kadar üç eleman değişikliği yaşanmıştır. Bu değişikliklerden biri, 2001'de bas gitarist/vokalist Hietala'nın Vänskä yerine gruba katılması; diğeri, 2005'te gruptan çıkarılan vokalist Turunen'in yerine 2007'de Olzon'un gelmesi, sonuncusu ise 2012'de Olzon'un gruptan ayrılıp yerine Floor Jansen'in gelmesidir. Holopainen ve Vuorinen, grubun ilk kurulduğu günden beri kadroda yer alan isimlerdir; 1997'de kadroya dahil olan Nevalainen de grubun günümüze kadarki ilk ve tek davulcusudur.

Şimdiki üyeleri
 Floor Jansen
 Kadın vokal (2012-Günümüz)
 Tuomas Holopainen
 Erkek vokal (1996 - 2000)
 Klavye (1996-Günümüz)
 Erno "Emppu" Vuorinen
 Akustik gitar (1996 - Günümüz)
 Bas gitar (1996 - 1998)
 Elektrik gitar (1997 - Günümüz)
 Marko "Marco" Hietala
 Erkek vokal (2002 - Günümüz)
 Bas gitar (2002 - Günümüz)
 Akustik gitar (2007 - Günümüz)
 Jukka "Julius" Nevalainen
 Davul ve perküsyon (1997 - Günümüz)
 Troy Donockley
 gayda, düdük ve bodhran (2013 - Günümüz)

Eski üyeler
Anette Olzon
 Kadın vokal (2007 - 2012)
 Tarja Turunen
 Kadın vokal (1996 - 2005)
 Sami Vänskä
 Bas gitar (1998 - 2001)

Konuk sanatçılar
 Samppa Hirvonen - Bas gitar (1997-1998 arası canlı performanslarda)
 Marjaana Pellinen - Geri vokal, ikinci klavye (1997-1998 arası canlı performanslarda)
 Tapio Wilska - "Oceanborn" ve "Over The Hills And Far Away EP
 Tony Kakko - "Over The Hills And Far Away" albümlerinde vokal
 Ike Vil - "Wishmaster" albümünde vokal
 John Two-Hawks - "Once" albümünde vokal ve Yerel Amerikan Flütü
 Johanna "Jonsu" Salomaa - "Erämaan Viimeinen" şarkısında vokal

Zaman Çizelgesi

Medya örnekleri
 "Sacrament Of Wilderness" ("Oceanborn")
 "Sleepwalker" ("Wishmaster")
 "Nemo" ("Once")
 "High Hopes" ("Highest Hopes")

Grup hakkında kitaplar
 Ollila, Marko. "Nightwish", Like Kustannus Oy, 2006. ISBN 952-471-692-5
 "Once Upon a Nightwish", Deggael Communications, 2007. ISBN 978-952-99749-2-4

Kaynakça

Dipnotlar

Dış bağlantılar

 Nightwish.com Resmî Site
 MySpace.com Profil Sayfası
 YouTube.com Resmî Kanal
 Spotify.com  Resmî Sayfası
 Musicbrainz.org Nightwish Diskografisi

Fin senfonik metal grupları
Fin power metal grupları
Senfonik power metal grupları
Dünya Müzik Ödülü sahipleri
Fin gotik metal grupları
1996'da kurulan müzik grupları
Nuclear Blast sanatçıları

Nightwish


Georgian Airways (), formerly Airzena, is the privately-owned flag carrier of Georgia, with its headquarters in Tbilisi. Its main base is Tbilisi International Airport. The company filed for bankruptcy on December 31, 2021, linked to a restructuring procedure and it has been for sale since January 2022. The airline continues to operate a limited number of profitable flights during the restructuring phase.

History

The airline Airzena was established in September 1993. Initially, Airzena operated charter flights to the United Arab Emirates, Italy, China, Egypt, India, and Syria, as well as a regularly scheduled flight to Vienna. The company managed to achieve recognition and retain its share in the aviation market during the economically and politically complicated period of the 1990s.

In 1999 Airzena became the flag carrier of Georgia. In August 2004, the company changed its name to Georgian Airways. During the first half of the 2000s, the airline's management decided to modernise the fleet, and leased two Boeing 737-500s from Hapag-Lloyd. This was the first case of a Georgian airline operating up-to-date Western equipment.

Russian sanctions
Following what Russia perceived as anti-Russian protests in June 2019, it banned all flights to and from Georgia starting July 8, 2019. Georgian Airways flights to Moscow-Vnukovo have since been operated by Aircompany Armenia via Yerevan. The ban was revoked by Russian president Vladimir Putin on May 10, 2023 starting May 15 and Georgian Airways announced it would then resume flights to Moscow from May 20, with the first flight arriving in Vnukovo on that day. In response, Ukrainian president Volodymyr Zelensky imposed sanctions against the airline on July 1.

Bankruptcy
Georgian Airways filed for bankruptcy on December 31, 2021, linked to restructuring proceedings, and the airline was put up for sale in January 2022. The airline is in debt of  (), against  in assets. The causes include the Russian flight ban since July 2019, but most of all the COVID-19 pandemic hit the airline hard. The Georgian authorities banned international air traffic for 11 months, with the exception of a number of monthly government mandated flights for repatriation purposes (operated by Georgian Airways). Georgian Airways cut back on its fleet (such as disposing of its Embraer planes) but with the Georgian resumption of international air traffic in February 2021, it could only offer six destinations.

The insolvency plan focusses on the year-round profitable routes (Amsterdam, Tel Aviv and Minsk) and a few profitable seasonal charters, while guaranteeing these flights. Georgian Airways indicated in January 2022 that it would continue to operate the flights.

Destinations
As of April 2022, Georgian Airways operates scheduled services from Tbilisi International Airport to destinations in Austria, Israel and the Netherlands, while it jointly sells (but not operates) flights to Armenia and France.

Partners
Georgian Airways partners with the following airlines:

 Aeroflot
 Aegean Airlines
 Air Astana
 Air France
 Austrian Airlines
 Azerbaijan Airlines
 Delta Air Lines
 Hahn Air
 Iran Air
 KLM
 Olympic Air
 S7 Airlines
 Transaero
 Ukraine International Airlines

Fleet

Current fleet

The Georgian Airways fleet consists of the following aircraft as of July 2022:

Former fleet
The airline fleet previously included the following aircraft (inconclusive list):

 Boeing 737-300
 Boeing 737-400
 Boeing 737-500
 Boeing 737-800
 Bombardier CRJ100ER
 Embraer 190
 Embraer 195

Safety rating, accidents and incidents
Georgian Airways has a 7/7 safety rating, the highest level, in AirlineRatings.

On 4 April 2011, United Nations Flight 834, a charter flight for a United Nations mission, operated by a Georgian Airways Bombardier CRJ100ER (registered as 4L-GAE) crashed at N'djili Airport, Kinshasa, Democratic Republic of the Congo, while flying at very low altitude in 'extremely inclement' weather. 32 of the 33 people on board were killed.

References

External links

 Official website

Airlines established in 2004
Airlines of Georgia (country)
1994 establishments in Georgia (country)
Brands of Georgia (country)

Georgian Airways