Yobi, the Five-Tailed Fox () ist ein südkoreanischer Animationsfilm Lee Sung-gang aus dem Jahr 2007. Der Film basiert lose auf der koreanischen Volkssage vom Kumiho.

Handlung
Vor 100 Jahren landeten Aliens auf einem Berg, in dessen Nähe eine weiße, fünfschwänzige Füchsin lebt. Diese kann ihr Aussehen nach Belieben verändern.

Der Lehrer Kang führt eine besondere Schule, in der die Schüler Mental aufgebaut werden und ihrer Seele Kraft geben. Irgendwann wollen die Schüler ihren Mut auf die Probe stellen und ziehen nachts in den Bergwald hinaus. Hier jagen die Aliens, aus Spaß, verkleidet als wandelnde Vogelscheuchen, ein paar Kinder einen Schrecken ein. Bei diesem Ereignis begegnet Yobi dem Schüler Hwang Geum-yee, der seinen Traumfänger im Wald verliert. Yobi entwickelt ein großes Interesse für die Menschen, insbesondere für Hwang Geum-yee. Nachdem die Aliens seit 100 Jahren auf der Erde gestrandet sind, versuchen sie nun einen ersten Test-Flug, um zu sehen, ob sie bald wieder nach Hause können. Ein Alien macht jedoch einen Fehler, weshalb der Test misslingt und er weg geschickt wird. Darauf wird er von einem kleinen Mädchen als Kuscheltier benutzt. Das kleine Mädchen will diesen gar nicht mehr loslassen. Yobi beschließt daraufhin die Gelegenheit zu nutzen und schleust sich in Menschengestalt als Schülerin in die Schule ein, um ihren außerirdischen Freund zu befreien und vor allem auch um den Menschen näher zu sein. Das Leben als Mensch macht ihr großen Spaß, bis der grimmige Fuchsjäger kommt. Hier rettet sie der mysteriöse Shadow, der ihr klarmacht, dass ihr Wunsch ein Mensch zu werden nur in Erfüllung geht, wenn sie die Seele eines Menschen stiehlt. Der Fuchsjäger versucht erneut Yobi zu töten. Als Geum-yee versucht, sie zu retten, versinkt er in einem See und seine Seele wird gefangen. Yobi versucht, seine Seele zu retten und besiegt Shadow. Die Geister erzählen ihr, dass eine Seele den See nur verlassen kann, wenn eine andere sie ersetzt. Also ersetzt Yobi ihre Seele mit der von Geum-yee.

Einige Jahre später wird Yobis Seele befreit und sie wird zum Menschen.

Weblinks

 Yobi bei HanCinema
 Yobi auf CINE21.com

Zeichentrickfilm
Fantasyfilm
Filmtitel 2007
Südkoreanischer Film

Yobi, the Five-Tailed Fox


හෙනරත්ගොඩ උද්භිද උද්‍යානය (ගම්පහ මල් වත්ත) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ නිර්මාණය කර තිබෙන උද්භිද උද්‍යාන හය අතුරින්, ගම්පහ ඉදිකොට තිබෙන උද්‍යානයයි. අනෙක් උද්භිද උද්‍යාන පහ වන්නේ පේරාදෙණිය උද්භිද උද්‍යානය, හක්ගල උද්භිද උද්‍යානය, මිරිජ්ජවිල උද්භිද උද්‍යානය, සීතාවක උද්භිද උද්‍යානය සහ ගනේවත්ත වන ඖෂධ උද්භිද උද්‍යානයයි.

පිහිටීම
ගම්පහ දුම්රිය ස්ථානයේ සිට, ගම්පහ-මිනුවන්ගොඩ ප්‍රධාන පාරේ, මීටර 450 ක් පමණ දුරින් උද්‍යානය පිහිටුවා තිබෙයි. කොළඹ සිට උද්‍යානයට කිලෝ මීටර 29 ක පමණ දුරක් පවතී. උද්‍යානය සහිත භූමි ප්‍රදේශය මුහුදු මට්ටෙම් සිට අඩි 33 ක් පමණ ඉහලින් පිහිටා තිබීම නිසා නිවර්ථන පහතරට දේශගුණ තත්වයක් පවතියි.

උද්‍යානයේ සමස්ථ වපසරිය අක්කර 36 ක් වන අතර, මෑතකදී දියත් කල නව සංවර්ධන කටයුතු වලදී තවත් අක්කර 7ක භූමි ප්‍රමාණයක් උද්‍යානයට අළුතින් එකතු කරන ලදී.

ඉතිහාසය
1876 වසරේ දී බ්‍රිතාන්‍ය පාලකයින් විසින් මෙම භූමිය, රබර් වගා කිරීම සඳහා නිමවන ලදී. පසුව 1879 දී බ්‍රිතාන්‍ය කිවු (Kew) රාජකීය උද්භිද උද්‍යානයේ සිට රැගෙන ආ රබර් බීජ පැල මේ භූමිය තුල රෝපණය කල අතර , එම රෝපණ වැඩකටයුතු උද්‍යානයේ මුල්ම භාරකරුව සිටි මුහන්දිරම් ඒ. දි සොයිසා වෙත භාරදී තිබෙයි. එම රෝපිත රබර් ශාක 1881 වන විට පීදුනු බව සඳහන් වන අතර, ඊළඟ වසරේ සිට එහි බීජ රෝපණය සඳහා දිවයින පුරාත්, සමහර බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත රාජ්‍යයන් වෙතත් රැගෙන ගිය බව සඳහන් වෙයි.

පසුව දිවයිනේ ප්‍රධාන උද්භිද උද්‍යානයක් ලෙස සංවර්ධනය කල මෙම භූමිය තුල, වර්ථමානයේදීද රෝපණය කල මුල්ම රබර් ශාකයේ අවශේෂ මෙන්ම 19වන සියවසේ ඉන්දවූ ශාක සමහරක් දැකගත හැකිය.

උද්‍යානයේ වැදගත් ශාක ප්‍රජාවන්
මෙරට ප්‍රථම රබර් ශාකය - Hevea brasiliensis (1876 වසරේ රෝපණය කල අතර, 1986 දී ශාකය මියයන ලදී).
Dipterocarpus zeylanicus - (හොර)
Roystonia regia
Calophyllum inophyllum
Taraktogenus kurzii
Livistona rotundifolia
මීට අමතරව විවිධ ඕකිඩ් වර්ග, පර්ණාංග, ඖෂධ පැළෑටි, මල් පිපෙන ශාක උද්‍යානය තුල රෝපණය කොට තිබේ.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
 ජාතික උද්භිද උද්‍යාන දෙපාර්තමේන්තුව
 කෘෂිකර්ම දෙපාර්තමේන්තුව

ශ්‍රී ලංකාවේ උද්භිද උද්‍යාන

හෙනරත්ගොඩ උද්භිද උද්‍යානය


El estrecho de Clarence es un estrecho marino que separa la isla iraní de Qeshm de la parte continental de Irán.  Es la contraparte, mucho más pequeña, del estrecho de Ormuz.  El nombre nativo del estrecho es Khuran.

En el estrecho de Clarence está una de las zonas más extensas de manglares en el golfo Pérsico, que es conocida localmente como el bosque Hara.

El 23 de junio de 1975, 100.000 hectáreas del estrecho han sido declaradas como Sitio Ramsar (Khuran Strait, n.º ref. 50).

Clarence
Sitios Ramsar en Irán
Golfo Pérsico
Provincia de Hormozgán

Estrecho de Clarence


Ugler i mosen - Valgfusk er en film instrueret af Fateh Warraich.

Handling
Det er dagen på valgkampen, den 14 sep. 2011, og Fætter er i besiddelse af et valgkort, og han finder hurtigt ud af, at det er en eftertragt vare i lokalområdet, som kan sælges for mange penge. Folk vil kunne stemme og dermed automatisk blive dansker.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2012

Dokumentarfilm fra Danmark

Ugler i mosen - Valgfusk


La Reacción en cadena de la ligasa o LCR (del inglés, Ligase Chain Reaction) es un método similar a la PCR,  pero basándose en la función de una ligasa termoestable (normalmente la ligasa de Thermus aquaticus).

Al igual que con la PCR, con la LCR se puede amplificar una secuencia de ADN concreta, así como determinar una mutación de una base nucleotídica.

Ciclos de amplificación

Se utilizan cuatro cebadores (2 parejas), de los cuales dos de ellos hibridan a una cadena del ADN molde,  y los dos cebadores restantes a la cadena complementaria. Debemos aclarar que, aunque los cebadores sean complementarios entre sí, la hibridación entre ellos se evita incluyendo una cola 3' en los cebadores opuestos. A continuación se produce la amplificación en ciclos, alternando un tiempo de desnaturalización (en el que se incuban a 95° durante 1 minuto), un tiempo de hibridación del cebador (4 minutos a 65°) y un tiempo para la ligación. Estos pasos se repiten durante 10-20 ciclos

Esta amplificación solo se producirá si hay perfecta complementariedad entre los extremos de cada par de cebadores, de manera que finalmente obtendremos un fragmento de ADN cuya extensión será la correspondiente a la suma de las bases de los dos cebadores.

Además, concretamente uno de los cebadores de la pareja debemos añadirlo fosforilado en el extremo 5', ya que la ligasa requiere un extremo 5' fosforilado y un 3' libre para realizar su función. No obstante, podemos utilizar esta característica para la visualización posterior, ya que la fosforilación la podemos realizar con 32P, de manera que el cebador 5' queda marcado.

Posteriormente, los productos amplificados se observan en una electroforesis en gel de agarosa.

Bibliografía
González de Buitrago, José Manuel "Técnicas y métodos de laboratorio clínico" Masson, 2005

Técnicas de laboratorio
Biología molecular
ADN

Reacción en cadena de la ligasa


Congresul de la Aix-la-Chapelle din toamna anului 1818 a fost o întâlnire diplomatică la nivel înalt dintre reprezentanții Franței și cei ai celor patru puteri aliate învingătoare – Regatul Unit, Austria, Prusia și Rusia. Scopul acestei întâlniri a fost negocierea retragerii armatelor de ocupație din Franța și renegocierea despăgubirilor pe care le datora aceasta. Rezultatul a fost o înțelegere amiabilă, Franța și-a refinanțat debitul pentru despăgubiri, iar aliații și-au retras trupele în câteva săptămâni.

Congresul a fost parte a seriei de conferințe din cadrul Concertului European.

Ocupația a fost încheiată din punct de vedere oficial la conferință pe 30 septembrie 1818. Evacuarea a fost completă până pe 30 noiembrie. Reprezentantul francez ducele de Richelieu a reușit să obțină pentru țara sa statutul de partener cu drepturi depline în cadrul sistemului Congresului și statutul de putere europeană a Franței a fost reconfirmat.

Din punct de vedere financiar, Franța fusese obligată inițial să plătească 700 de milioane de franci în rate semestriale, timp de cinci ani. Când au început lucrările congresului, Franța își plătise corect toate obligațiile. Mai rămăseseră de plătit 332 de milioane de plată, iar francezii s-au oferit să plătească 265 de milioane. Dintre acestea, 100 de milioane de franci puteau fi plătite sub formă de obligațiuni franceze purtătoare de dobândă, iar restul în tranșe către băncile engleze.

Principala realizare a Congresului a încheierea definitivă a epocii marilor războaie din 1792-1815.  Au fost încheiate toate pretențiile împotriva Franței și iar Franța a fost primită ca membru egal și deplin al Concertului celor Patru, care acum era compus din Cinci Puteri. Cele patru puteri și-au înnoit în secret angajamentele, dar aceasta a fost o decizie fără consecințe practice. Interesele celor patru au fost divergente în perioada care a urmat, fiind înregistrate poziții diferite față de problemele din Italia, America de Sud și Grecia.

Delegații
Congresul a fost convocat la Aachen (Aix-la-Chapelle) pe 1 octombrie și la prima sa sesiune au participat împăratul Alexandru I al Rusiei, împăratul  Francisc I al Austriei și regele Frederic Wilhelm al III-lea al Prusiei. Regatul Unit a fost reprezenta de Lord Castlereagh și ducele de Wellington, Austria de prințul Metternich, Rusia de conții Kapodistrias si Nesselrode, Prusia de prințul Hardenberg și contele Bernstorff. Prezența ducele de Richelieu a fost acceptată de aliați și a reprezentat al Franței. Membri ai familiei de bancheri Rothschild au fost implicați foarte activ în desfășurarea Congresului.

Tratatul de retragere
Asupra subiectului evacuării trupelor de ocupație din Franța s-a căzut de acord în principiu în timpul primei sesiuni, tratatul cu prevederea corespunzătoare fiind semnat pe 9 octombrie. Obiectivul imediat al conferinței fiind atins, timpul rămas la dispoziție a fost folosit pentru discutarea formei pe care trebuia să o ia alianța europeană și a posibilelor "măsuri militare" necesare în cazul în care ar fi avut loc o nouă agresiune din partea Franței. Propunerea împăratului Alexandru I pentru formarea unei "uniuni universale de garanție" pe baza largă a Sfintei Alianțe a fost respinsă după multe discuții din cauza opoziției intransigente a britanicilor. Principalul rezultat al congresului a fost semnarea pe 15 noiembrie a două înțelegeri:
 un protocol secret prin care se reînnoia Cvadrupla Alianță înființată prin tratatele  Chaumont și Paris împotriva Franței;
 o declarație publică de intenție a merilor puteri pentru menținerea alianței lor, "întărită de legăturile frăției creștine",, care avea să aibă ca obiectiv principal menținerea păcii pe baza respectării tratatelor internaționale.
Protocolul secret a fost adus la cunoștința lui Richelieu în mod neoficial. Franța a fost invitată în mod oficial să adere la declarația publică comună.

Alte discuții
Împăratul Rusiei a propus semnarea unui tratat complet nou, care să includă toți semnatarii tratatelor de la Viena, prin care să fie apărate suveranitatea, integritatea teritorială și păstrarea formelor de guvernare ale statelor membre ale acestei noi coaliții. Țarul a propus în continuare crearea unei armate internaționale, având ca nucleu armata rusă, care să asigure toate resursele necesare intervenției în orice țară. Castlereagh, reprezentantul Regatului Unit, a considerat aceasta ca un angajamente de neconceput față de politicile reacționare. El s-a arătat îngrozit de ideea unor armate ruse mărșăluind prin Europa pentru înăbușirea unor revolte populare. În plus, el nu dorea să permită includerea în înțelegerile inițiale a țărilor mici, care ar fi creat, după părerea lui, condiții pentru intrigi și confuzii. În final, Regatul Unit a refuzat să participe la inițiativa rusă, așa că ideea a fost abandonată.

Delegații au discutat mai multe probleme rămase nesoluționate de Congresul de la Viena, sau probleme noi, apărute după încheierea acestuia. Cea mai importantă a fost adoptarea unor metode pentru suprimarea comerțului internațional cu sclavi și a activității piraților din Africa de Nord (Coasta barbară). Nu a fost luată nicio decizie în niciunul dintre cele două subiecte, în principal datorită refuzului celorlalte puteri să fie de acord cu propunerea britanică pentru dreptul reciproc de percheziție a vaselor care navigau în apele internaționale și datorită temerilor englezilor legate de prezența vaselor rusești în Marea Mediterană.

Au existat alte probleme mai puțin importante, pentru care a existat o convergență de opinii.

Regele Danemarcei, Carol al XIV-lea Ioan al Suediei, a primit o citație imperativă pentru îndeplinirea prevederilor Tratatului de la Kiel;
Petiția prințului elector de Hesse, care cerea recunoașterea lui ca rege a fost respinsă în mod unanim.
Au fost convenite măsuri pentru rezolvarea nemulțumirilor  principilor germani care își pierduseră privilegiile în timpul restructurării Sfântului Imperiu Roman din 1802-1814.
Au fost discutate probleme de mai mică importanță precum modul în care era tratat Napoleon în insula Sfânta Elena, nemulțumirile supușilor din Monaco față de prinț, sau tratamentul aplicat evreilor din Austria și Prusia.

Încercarea de  introducere pe ordinea de zi a unui subiect legat de coloniile spaniole a fost respinsă de opoziția britanicilor.

Alte probleme importante, nerezolvate din Germania, ca de exemplu ordinea de succesiune în Baden, au fost amânate pentru o conferință viitoare, care urma să fie convocată în Frankfurt pe Main.

Aprecieri critice
Congresul, care s-a încheiat la sfârșitul lunii noiembrie, are o mare importanță istorică. Congresul a marcat cel mai înalt nivel al eforturilor făcute în secolul al XIX-lea pentru guvernarea Europei de către un comitet internațional al puterilor continentale. Studiul detaliat al lucrărilor sale este foarte instructiv în dezvăluirea obstacolelor aproape insurmontabile pe care a trebuit să le depășească în practică oricare sistem diplomatic internațional până la crearea Ligii Națiunilor după prima conflagrație mondială.

Participanții la Congres

Vedeți și
 Relațiile internaționale dintre Marile Puteri (1814–1919)

Note

Bibliografie

Bibliografie suplimentară
 Bridge, Roy, "Allied Diplomacy in Peacetime: The Failure of the Congress 'System,' 1815-23" in Alan Sked, ed., Europe's Balance of Power, 1815-1848 (1979), pp 34-53.
Veve, Thomas D. "France and the Allied Occupation, 1816-1818," Consortium on Revolutionary Europe 1750-1850: Proceedings 1990, Vol. 20, p411-416

A
A
Aachen

Congresul de la Aix-la-Chapelle (1818)


Kristalina Ivanova Georgieva-Kinova (bugarski: Кристалина Иванова Георгиева-Кинова, Sofija, 13. kolovoza 1953.), bugarska ekonomistica i političarka, Europska povjerenica za proračun i ljudske resurse, slijedom čega je članica Europske komisije.
Diplomirala je ekonomiju na Sveučilištu za nacionalnu i svjetsku ekonomiju u Sofiji.

Od 1993. do 2010. radila je više poslova u Svjetskoj banci, na kraju je postala njena potpredsjednica i korporativna tajnica u ožujku 2008. Također je radila i na Sveučilištu za nacionalnu i svjetsku ekonomiju.

Kao priznanje za svoj rad a posebno zbog rukovođenja humanitarnom pomoći potresima katastrofalno pogođenim Haitiju i Pakistanu dobila je nagrade "Europljanka 2010. godine" i "Europski povjerenik godine".

Od veljače 2010. pa do studenog 2014. obnašala je dužnost Europske povjerenice za međunarodnu suradnju, humanitarnu pomoć i odgovore na krizne situacije.

Predsjednik Europske komisije Jean-Claude Juncker, dodijelio joj je dužnost Europske povjerenice za proračun i ljudske resurse na koju je došla 1. studenog 2014. U svom trenutnom poslu zadužena je za izvještavanje Europskog parlamenta, Vijeća i Europskog revizorskog suda o tome kako je troši proračun Europske unije.

Izvor

Vanjske poveznice

 Kristalina Georgieva službena galerija slika
 Kristalina Georgieva na internet stranici Svjetske banke
 Službeni Facebook profil
 Službeni blog

Bugarski političari
Životopisi, Sofija

Kristalina Georgieva


Nasnaran est le nom admis dans les langues occidentales de Citrus amblycarpa et validé en français par Camille Jacquemond (2013). Il s'agit d'un agrume sauvage originaire de l'ouest de Java, présent en Indonésie, Malaisie, au Laos, quelquefois cultivé à Java et Timor pour sa feuille et son petit fruit acide et aromatique.

T. Tanaka (1933) s'est penché sur sa présence en Inde, «sans doute plusieurs formes de la section Acrumen sont signalées de diverses régions de l'Inde, mais leur identification botanique est extrêmement difficile» écrit-il.

Dénomination
Localement il est nommé comme une lime acide, djeroeck leemoen, limau est utilisé dans une publication académique indonésienne. Les noms suivants sont utilisés:  ou   en indonésien,  en madurais,  en sondonésien,  en javanais.

Nasnaran ou  sont utilisés en anglais

taxonomie et phylogénie
Décrit comme C. limonellus Hassk.Tonkin, cultivé (R. P. Bon) ou C. limonellus Hassk. var. amblycarpa Hassk., Citrus amblycarpa Hassk, Ochse & De Vries.(1917), Tanaka (1930).

Il a été classé comme hybride de mandarine: C. reticulata, C. nobilis Lour. var amblycarpa Hassk, Ochse & De Vries[11], Auguste Chevalier écrit (1943) «Plante voisine de C. nobilis mais à petits fruits acides. Est peut- être C. acerba Léveillé de Chine = C. nobilis Lour. var. spontanea Ito des Iles Lut Chu». Vavilov (1936) le regroupe dans les fruitiers de la zone subtropicale avec yuzu, ichang lemon [centre secondaire important ; espèce extraordinairement riche en formes], C. nobilis Lour, (probablement centre secondaire], ponkan, C. tarbiferox Tan. (endémique chinois), C. erythrosa Tan. (endémique), C. kinokuni Tan. (endémique de la Chine et du Japon), Fortunella margarita, etc.. En Inde et au Sri Lanka il a été donné pour un kumquat C. japonica Thumb.

Frœlicher et al. montrent (2011) sur base génétique que C. amblycarpa a une position intermédiaire entre C. micrantha (agrume sauvage des Philippines, géniteur des limes) et C. hystrix d'un côté et le groupe des mandarines acides (mandarines Depressa, Sunki, Cleopatra et Sun Chu Cha Kat). Il serait très probablement selon eux un hybride de mandarine: (C. amblycarpa x) Sun Chu Cha Kat. Cette mandarine Sun Chu Sha Kat est une mandarine sauvage ancestrale chinoise sans mélange interspécifique dont la diffusion est vaste et dont un proche parent est le Shikuwasa.

Dans sa thèse (2022) P. Tiyara analyse de 5 marqueurs ISSR d'une collection d'agrumes indonésiens, il distingue 2 groupes: le premier autour de C. jambhiri qui est différent du second nasnaran (C. amblycarpa) et combavas (C. hystrix).

Morphologie

Arbuste de , feuilles au limbe ovale-oblong à lancéolé de , à pétiole () articulé ordinairement sans ailes.

Le fruit ressemble à une petite mandarine de  de diamètre, déprimée au sommet; peau parfumée très adhérente, le jus est très acide.

Utilisation

Sa valeur décorative et son parfum justifient son utilisation comme arbre en pot ou de jardin. Bien que subtropicale la plante est réputée résistante au froid, elle est donnée rusticité USDA zone 7b.

Porte-greffe
Il est utilisé comme porte-greffe d'oranges douces au Pendjab. Il est vigoureux sur des sols légers et sols humides et tolérant à la tristeza (CTV), peu affecté par les virus de l'exocortis, de la cachexie et de la xyloporose. Il accepte des greffons des vieux arbres infestés de nombreux pathogènes (1968). Une publication indonésienne a mis en évidence son absence de réaction aux stress de salinité et de sécheresse.

Epice
Claudine Friedberg (1971) signale sa culture par semis au centre du Timor, dans les jardins des Bunaq avec élimination des plantes non fidèles à l'original.

Les feuilles riches en vitamine E sont utilisées comme condiment, le gout est proche du combava dont il est un substitut, il est ajouté aux sauces épicés ou en assaisonnement. Le jus des fruits immatures et les fruits  parfumés servent de condiment dans le sambal ou les nouilles frites bahmie.

Huile essentielle
Audray Dugrand-Judek et al. (Université de Lorraine, 2015) dans l'analyse de la distribution des coumarines et des furanocoumarines chez les espèces d'agrumes montrent qu'elle correspond à leur phylogénie. Ils sont classés en 4 clades dont le n°1 est composé de  pomélos, oranges amères, pamplemousses, combava, la bergamote, le citron Eureka et de Nasnaran. Les auteurs poursuivent : «La mandarine Nasnaran est un hybride direct mandarine-papeda avec un mitotype papeda. Cet hybride présente un fort parfum de papeda, bien qu'il ressemble à une mandarine. Ici, son profil est plus étroitement lié aux papedas, en particulier Combava». (par papeda ces auteurs entendent nasnaran, combava, micrantha, ichang)

L'extrait de fruit contient de l'acide 6-octadécénoïque et la divers composés parfumés suivants  α-sinensal (note citronnée), α-limonène (note fraiche d'agrume), β-citronellal (note combava, citronnelle), citronellol et sabinène (note combava).

Notes et références

Annexes

Articles connexes

 Citrus, Combava, Citrus macroptera, Citrus aurantiifolia.
 Agrume

Citrus
Agrume

Nasnaran


Le conseiller en chef de Barcelone (en catalan : conseller en cap) s'occupait du gouvernement de la ville de Barcelone, avec l'aide du Conseil des Cent. Il était également assisté de six conseillers.

Le premier à occuper cette fonction est Ponç d'Alest en 1257. Les décrets de Nueva Planta abolirent cette fonction, en même temps que les autres institutions catalanes. Rafael Casanova i Comes fut le dernier titulaire.

Plusieurs siècles après son abolition, le gouvernement de Jordi Pujol de la coalition CiU utilisa la dénommination de  pour promouvoir le candidat Artur Mas comme successeur de Pujol à la présidence de la Généralité de Catalogne pour les élections au Parlement de Catalogne de 2003

Notes et références

Voir aussi
 Conseil des Cent
 Généralité de Catalogne

Histoire de la Catalogne
Ancienne institution espagnole
Histoire de Barcelone

Conseller en cap


116939 Jonstewart este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
116939 Jonstewart este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  în cadrul proiectului CSS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,41 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 7,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 116001-117000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2004
Centura de asteroizi

116939 Jonstewart


NeXT, Inc. (daha sonra NeXT Computer, Inc. ve NeXT Software, Inc.), 1985 yılında Apple Bilgisayar'ın kurucu ortağı Steve Jobs tarafından kurulan bir Amerikan bilgisayar üreticisi ve yazılım şirketiydi. Birkaç iş arkadaşıyla birlikte Apple'dan çıkarıldıktan sonra Jobs tarafından kuruldu. California merkezli şirket, yüksek öğrenim ve iş dünyası pazarı için tasarlanmış bir dizi iş istasyonu bilgisayarları üretti. İlk ürünü olan NeXT Computer'ı 1988'de piyasaya sürdü. İlk yıllar görece düşük satış rakamı yakalasa da, yenilikçi, nesne yönelimli NeXTSTEP işletim sistemi ve geliştirme ortamı (Interface Builder) oldukça beğeni topladı.

İlk büyük dış yatırım, Ross Perot'un 1986 yılında Girişimciler başlıklı PBS belgeselinde NeXT hakkındaki bir yayını izlemesiyle geldi. Ross Perot 1987'de NeXT hisselerinin yüzde 16'sı karşılığında 20 milyon dolar yatırım yaptı ve ardından 1988'de yönetim kuruluna girdi.

NeXT 1993 yılında donanımdan çekilerek 20 Aralık 1996'da Apple Computer şirketi ile birleşene dek yazılım şirketi olarak kalmıştır.

Geliştirdiği işletim sistemi ve bazı programları Mac OS X platformuna dahil edilmiştir.

Donanım ürünleri
 NeXTCube : 28x28x28 cm boyutunda küp şeklindeki bilgisayarlar. (24 ve 33 MHz Motorola işlemci)
 NeXTDimension : NeXTCube için  özel grafik işlemcili ek kart.
 NeXTStation : 33 MHz 68030 Motorola işlemcili pizza kutusu boylu bilgisayar.
 NeXTStation Turbo : renkli 40 MHz 68040 Motorola işlemcili pizza kutusu boylu bilgisayar.

Yazılım ürünleri
 NextStep : Nesne yönelimli işletim sistemi (Motorola 68K ve İntel i468 işlemciler için)
 OpenStep: Next, Windows, HP PA ve Sun Sparc ortamları için yönelimli işletim sistemi ve arayüz.
 Interface builder / Project builder : Programcılar için nesne yönelimli bir programlama ortamı sağlamıştır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Mac OS X

Redwood City
Amerika Birleşik Devletleri merkezli bilgisayar şirketleri
Apple tarafından satın alınan şirketler
Steve Jobs
Amerika Birleşik Devletleri merkezli bilişim şirketleri
Amerika Birleşik Devletleri merkezli yazılım şirketleri
1985'te kurulan yazılım şirketleri
1996'da feshedilmiş oluşumlar
1985'te kurulan imalat şirketleri

NeXT


An Chusquea talamancensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Widmer ngan Lynn G. Clark. An Chusquea talamancensis in nahilalakip ha genus nga Chusquea, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chusquea

Chusquea talamancensis


El Rally de Montecarlo de 1968 fue la edición 37º, la primera ronda de la temporada 1968 del Campeonato de Europa de Rally (solo para el certamen de pilotos) y se celebró del 20 al 25 de enero.  Tras cuatro años donde los Minis del equipo británico BMC dominaron la carrera monegasca, excepto la edición de 1966, que fueron excluidos, la edición de 1968 contó con varias novedades. En primer lugar se abolió el sistema de handicap, que compensaba los tiempos de los coches según su potencia, por lo que ese año se iba a decidir el ganador con los tiempos reales empleados por los participantes. En segundo lugar esa edición fue una de las más secas de toda su historia por lo que la pequeña ventaja con la que contaban los Minis sobre el asfalto nevado, no les sirvió de nada. De esta manera se terminaría el dominio de los ágiles Mini Cooper y se inició un pequeño período dominado por los potentes motores de los Porsche 911.

Desarrollo
Las marcas Porsche, Alpine y Lancia comenzaron esos años a disponer de equipos de competición más profesionalizados y con una infraestructura que les permitiría ganar carreras al igual que el BMC había hecho en años anteriores. Michelín había diseñado unos neumáticos que se mostraron muy competitivos en la edición de 1968 del Montecarlo. Para la prueba, Porsche contó con los pilotos: Vic Elford, Pauli Toivonen y Björn Waldegård, que conducirían un Porsche 911 T de 180 cv; Alpine con Gerard Larrouse, Jean Vinatier y Jean-Claude Andruet; Lancia con Sandro Munari, Leo Cella y Ove Andersson y la BMC con Timo Mäkinen, Rauno Aaltonen, Paddy Hopkirk y Tony Fall.

Durante el recorrido común, de casi 1.600km, los tres Alpine y el Porsche de Elford se fueron alternando en cabeza, aprovechando la potencia de sus motores con tracción trasera, en unas carreteras secas que les favorecía frentes a los Mini, que solo podían mantenerse por detrás intentando no descolgarse.

La carrera se decidió en los tramos cronometrados, lo que costó el abandono de varios pilotos como Vinatier, Andruet y Cella. Antes de la última noche en el Turini, Larrouse lideraba la carrera con una ventaja de catorce segundos sobre el inglés Elford. En las primeras especiales Elford atacó y se situó en cabeza, por lo que el francés se la jugó en el Turini, hasta que unos espectadores, que habían lanzado nieve a la carretera, provocaron que Larrouse acabara estrellándose contra un muro de piedra y quedando fuera de carrera. Elford se quedó sin rivales y ganó la carrera acompañado en el podio por Pauli Toivonen, consiguiendo un doblete para la marca alemana. Por detrás de los Porsche se situaron los Minis que no pudieron hacer nada frente a los coches alemanes y se conformaron con una tercera plaza inesperada para Rauno Aaltonen.

Como nota trágica de la carrera, el italiano Sandro Munari abandonó durante el recorrido de concentración, tras un accidente donde murió su copiloto.

Clasificación

Referencias

Enlaces externos
 37. Rallye Monte Carlo 1968 ewrc-results.com

Rally de Montecarlo
Rally en 1968
Francia en 1968

Rally de Montecarlo de 1968


Månemælk er det andet studiealbum fra den danske middelaldertrio Truppo Trotto, der udkom i 2003. Albummet indeholder en række middelalder- og folkemelodier. Det blev gruppens sidste album, inden de gik i opløsning i 2005.
Blandt sangene var nummeret "Læg Din Maw", som senere blev solgt til et tysk forlag. Her kom sangen, som den eneste ikke-tyske nummer, med på en middelalderdance CD.

Spor
 "Åhning" - 2:24
 "Ræven" - 3:28
 "Svanen Og Liljen" - 3:04
 "Den Døde Mand" - 6:44
 "Den Prikkede Ugle" - 3:29
 "2 Ravne" - 3:31
 "Månemælk" - 3:22
 "Norden For Trondhjem" - 4:11
 "Ravnen" - 6:22
 "De Sidste Sang" - 4:40
 "Læg Din Maw" - 3:12

Personel
 Como Breuning - Davul, dabuka, tamburin, skalmeje, fløjte
 Marie Havndrup - Sang, fedel, tromme, fløjte
 Morten "Musicus" Pedersen - Sang, sækkepibe, mandocello, skalmeje, fløjte, tromme, hakkebræt

Gæstemusikere
 Søren Hammerlund - drejelire på "Ræven"

Referencer

Eksterne henvisninger
 Truppo Trotto - Månemælk på Discogs

Truppo Trotto
Album fra 2006
Folkalbum

Månemælk


Horné Turovce este o comună slovacă, aflată în districtul Levice din regiunea Nitra, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 588 de locuitori.

Istoric
Localitatea Horné Turovce este atestată documentar din 1156.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Horné Turovce


Sandman, Neil Gaiman tarafından yazılıp DC Comics tarafından yayımlanan bir çizgi roman serisidir. Serinin çizerleri arasında Sam Kieth, Mike Dringenberg, Jill Thompson, Shawn McManus, Marc Hempel ve Michael Zulli yer alır. Serinin tüm kapakları Dave McKean tarafından tasarlanmıştır. 47. sayıdan itibaren DC Comics'e ait Vertigo markasıyla yayımlanmaya başlanmıştır. Sandman, Sonsuzlar soyundan gelen Rüya'nın öyküsünü anlatır. Orijinal seri, Ocak 1989'dan Mart 1996'ya dek 75 sayı boyunca yayımlanmıştır. Türkçe çevirileri ArkaBahçe Yayıncılık, Laika Yayınevi ve İthaki Yayınları tarafından yayımlanmıştır.

Eleştirmenlerin övgüyle karşıladığı Sandman, New York Times Çok Satanlar listesine giren ilk çizgi romanlardan biridir. Klasik süper kahraman çizgi roman türünün dışında yer alan Sandman çoğunlukla korku, mitoloji ya da fantastik kurgu öğelerinden beslenir.

Kahramanlar

Sandman'in ana kahramanı; Morpheus, Oneiros, Kai'ckul, Hikâyeler Prensi ve bunun gibi pek çok isimle anılan rüyalar ve hikâyelerin ölümsüz antropomorfik tezahürü olan Endless (ebediler) ailesinden Dream'dir.

Her şeyden önce var olan ölümsüz üstün güçlere sahip Destiny, Death, Dream, Destruction, Desire, Despair, Delirium (Kader, Ölüm, Rüya, Yıkım, Arzu, Çaresizlik, Çılgınlık) adında yedi kardeşten oluşan bir aile olan the Endless'ın yaş bakımından üçüncü üyesidir Morpheus.

Destiny (Kader)

Kardeşlerin en yaşlısı ve en sessizidir. Gölgesi yoktur. Arkasında ayak izi bırakmaz. Gözlerini kapatan kukuletalı cüppesi vardır ve kör olduğu söylenir ama galaksilerin ötesini dahi algılayabilecek bir görüsü vardır. Krallığı, heykeller ve labirentlerden oluşan bir bahçedir. Karakteristik objesi, koluna bir zincirle bağlı olan, kalın ciltli kitabıdır. Evren henüz yaratılmamışken, elindeki kitabın ilk sayfasına parmağını koyup okumaya başlamış, ilk kelimeleriyle beraber evren gerçekleşmiştir. Tanrıların ve ebedilerin karşı koyamadığı kaderi simgeler ve bu kaderi kendisi de değiştiremez.

Death (Ölüm)

Dişi ebedilerin en yaşlısı ve Dream'in ablasıdır. Her ne kadar ölümden sorumlu olsa da oldukça cana yakın ve sempatiktir. Kabarık siyah saçlı, koyu renk makyajlı, Gotik bir kız olarak canlandırılır. Karakteristik objesi ankhdır. Krallığı, modern bir genç kız odasıdır. Belirli zaman döngülerinde, bir günlüğüne ölümlü olur. Bu durum, hayatın değerini anlaması için kendisine yararlı olmaktadır. Neil Gaiman'ın bu karakteri yaratırken Siouxsie Sioux'dan esinlendiği söylense de, fanatiklerin ortaya attığı bu sav doğrulanmamıştır.

Dream (Düş)
Neil Gaiman'ın Sandman isimli grafik romanının baş karakteri.

İnce uzun boyludur, kabarık siyah saçlıdır. Gölgeler içindeki gözleri beyaz parlar ve göz bebeği yoktur. Siyah kimono benzeri bir pelerini vardır ve miğfer takar.

Rüya ile ilgili tüm tanrılar ve hayali kahramanların cisimleşmiş şeklidir. Sandman, Anglo-sakson mitolojisinde, uyuduğumuzda gözlerimize, daha sonra çapaklara dönüşecek olan kumları serpen hayali bir cindir. Yunan mitolojisindeki Morpheus ise rüya tanrısıdır.

Tüm bu adlarla anılan Dream, 7 kardeşin üçüncüsüdür. Kendisine ait rüya krallığında yaşar ve simgesi miğferdir. Karakter olarak karanlık ve korkunçtur. Kurallara sonuna kadar bağlı ve inatçıdır. Çeşitli ölümlü veya ölümsüz kadınla aşk yaşasa da hiçbir zaman tam olarak mutluluğa erişememiştir. Bu tanrıçalardan birinden olan oğlu Orpheus ile sancılı bir ilişkisi vardır ve bu ilişkisi nedeniyle git gide sona sürüklenir.
Kardeşleri içerisinde en çok ablası Death ile anlaşır ve ondan destek görür.

Destruction (Yıkım)
Uzunca bir süre önce kardeşlerinden ayrıldığı için artık ebediler içinde sayılmaz. Romanda, neden her şeyini terkederek bir gezgin haline geldiği tam olarak açıklanmaz.

Kızıl saçlı, atkuyruklu, sakallı ve iri yapılıdır. Gerektiğinde diğer kardeşleriyle iletişimi, karakteristik objesi olan havuzu ile kurar.

Desire (İhtiras)
Despair'in ikizidir. Çift cinsiyetli bir karakterdir, feminen görünümlü olsa da bazı kadın karakterleri hamile bırakmaktan sorumludur. Dev bir heykelin göğüs kafesindeki sarayında yaşar ve karakteristik objesi kalptir. 2 gölgesi vardır.Bal sarısı gözleri keskin bakışlıdır. Kararlı ve inatçıdır. İstediği şeyi mutlaka gerçekleştirir.

Despair (Umutsuzluk)
Desire (İhtiras)'ın ikizidir. Kısa boylu, şişman, sivri dişli, siyah saçlıdır. Çıplak dolaşır. Krallığındaki koridorlarda tüm dünyadaki aynalara açılan pencereler vardır. Fareleriyle beraber bu pencerelerden insanlığın çaresizliğini izler. Karakteristik objesi çengelli yüzüktür.

Delirium (Hezeyan)

Ebedilerin en küçüğü ve en değişkeni. Daha önceleri Delight (Haz) iken, yaşadığı bir travma sonucu Delirium haline gelmiştir. Şekli ve kıyafetleri devamlı değişir. Herkesin rahatlıkla girebildiği, sınırları ve renkleri belirsiz bir krallığı vardır. Renkli kelebekler ve uçan kurbağalar yaratmaktan hoşlanır. Konuşma balonu gökkuşağı rengindedir ve harfler düzensizdir. Bir gözü yeşil, diğer gözü mavi renktedir. Gözlerinin farklı renkte olmasının sebebi bir zamanlar haz olmasıdır. Yazarın bu karakteri yaratırken arkadaşı Tori Amos'dan esinlendiği söylense de kesinlik kazanmamıştır.

Konusu

Bu aile dışında normal insanlar, süper kahramanlar, melekler ve ifritler dahil pek çok oyuncunun, "Dreaming" adı verilen Rüya diyarları, "Waking" olarak adlandırılan Dünya, Cehennem, Ashard ve Peri Diyarı (olasılıkla Avalon) gibi pek çok diyarda, geniş bir zaman ve tema skalasında iç içe geçmesiyle oluşmuş bir öyküye sahiptir.

Yazar Neil Gaiman'ın en kısa özetini yapma amacıyla, Endless'in hikâyelerinin anlatıldığı Endless Nights eserinde "Rüyalar Kralı, bir kişinin ya değişeceğini ya da ölümle yüzleşeceğini öğrenir, ve kararını verir" cümlesiyle belirttiği üzere arka planda Morpheus ve onun değişim üzerindeki direnci ve bunun sonuçları ile ilgilidir.

A Midsummer Nights Dream öyküsüyle 1991 yılında Dünya Fantastik Edebiyatı Ödülünü alan Sandman, bu ödülü alan ilk ve -kurallar herhangi bir başka çizgi roman bu ödülü alamasın diye değiştirildiği için de- tek çizgi romandır.

Genel olarak hikâyeleri dünya mitolojilerinden, masallardan ve kutsal kitaplardan esinlenerek ve pek çok göndermelerle kurgulanarak yazılmıştır.

Ciltler

 Preludes and Nocturnes (The Sandman #1-8, 1988-1989)
 The Doll's House (The Sandman #9-16,1989-1990)
 Dream Country (The Sandman #17-20,1990)
 Season of Mists (The Sandman #21-28, 1990-1991)
 A Game of You (The Sandman #32-37,1991-1992)
 Fables and Reflections (The Sandman #29-31,38-40,Sandman Özel #1 1991,1992,1993)
 Brief Lives (The Sandman #41-49,1992-1993)
 Worlds' End (The Sandman #51-56,1993)
 The Kindly Ones (The Sandman #57-69 and Vertigo Jam #1,1994-1995)
 The Wake (The Sandman #70-75,1995-1996)

Diğer kitap ve serileri
 Death: The High Cost of Living (1993)
 Sandman: Midnight Theatre (1995)
 Death: The Time of Your Life (1996)
 The Sandman: Book of Dreams (1996)
 The Dreaming (1996 - 2001)
 The Sandman Presents (1999-2001)
 Sandman: The Dream Hunters (1999)
 The Sandman Companion (2000)
 The Little Endless Storybook (2001)
 Lucifer (2001 - 2006)
 Sandman: Endless Nights (2003)
 Death: At Death's Door (2004)
 The Dead Boy Detectives (2005)

Amerikan çizgi romanı
DC Comics
Süper kahramanlar
İskandinav mitolojisi
Korku çizgi romanları
1989'da tanıtılan kurgusal karakterler
Popüler kültürde Cermen mitolojisi
Süper kahraman çizgi romanları
1989'da tanıtılan çizgi romanlar
1996'da sona eren çizgi romanlar

Sandman


Plusieurs sanctuaires de l'Église catholique ont été nommés sanctuaire du Sacré-Cœur-de-Jésus en raison de leur dédicace au Sacré-Cœur de Jésus :
 le sanctuaire du Sacré-Cœur-de-Jésus d'Asuncion au Paraguay, qui a le statut de sanctuaire national ;
 le sanctuaire du Sacré-Cœur-de-Jésus d'Itu au Brésil, qui a le statut de sanctuaire national ;
 l'église Saint-Pierre de Lima au Pérou, aussi sanctuaire national du Sacré-Cœur-de-Jésus ;
 la basilique du Vœu national de Quito en Équateur, qui a le statut de sanctuaire national ;
 le sanctuaire du Sacré-Cœur-de-Jésus de Viana do Castelo au Portugal, qui a le statut de sanctuaire diocésain.

Sanctuaire

Sanctuaire du Sacré-Cœur-de-Jésus


අවසාදිත පාෂාණ යනු ඛනිජ හෝ කාබනික අංශු පෘථිවි පෘෂ්ඨයෙහි සංචයනය හෝ සාධනය වීමෙන් පසු  සබැඳීම සිදුවීමෙන් සැදෙන පාෂාණ විශේෂයකි.

අවසාදිත පාෂාණ () යනු පාෂාණ වර්ගයකි.

ආග්නේය පාෂාණ පොලව මතුපිටට පැමිණි පසු ගංඟා ඛාදන කාරකයන්ට හසු වීමෙන් බිඳි වැලි, මැටි හා මඩ බවට පත් වි වෘක්ෂ හා සත්ව ද්‍රව්‍ය සමඟද තිබු ස්ථානයෙන් බැහැරව ගෙන ගොස් තැන්පත් වීමෙන් මෙම පාෂාණය නිර්මාණය වේ.

භාහිර සබැඳි

අවසාදිත පාෂාණ
Petrology
භූ විද්‍යාව

අවසාදිත පාෂාණ


Nikolay Vasilyeviç Gogol (Rusça: Николай Васильевич Гоголь) (31 Mart 1809 - 4 Mart 1852), Ukrayna asıllı Rus roman ve oyun yazarı. En çok tanınan eserleri Palto, Bir Delinin Hatıra Defteri ve Ölü Canlar'dır.

Gogol orta hâlli toprak sahibi bir ailenin çocuğu olarak Ukrayna'da Soroçinski köyünde dünyaya gelir. Gogol'ün çocukluğu köy hayatı ile ve yoğun Kazak kültürü etkisinde geçer. Bu hayatın etkisi ileride yazacağı eserlere de yansıyacaktır.

Gogol, gençlik yıllarında şiir ve edebiyata ilgi duyar. 1828'de Petersburg'a gider. Orada memur olmayı ve bir şekilde geçinmeyi umar ancak işler umduğu gibi gitmez. Gogol, Petersburg'dan Almanya'ya gider ancak orada da parası bitene kadar kalabilir. Tekrar Petersburg'a dönüp iş arayan Gogol bu sefer çok düşük bir maaşla da olsa devlet memuru olarak çalışmaya başlar. Bu görevden de bir sene sonra ayrılır.

Birçok yazar ve eleştirmen, Gogol'ün Rus, Ukrayna ve dünya edebiyatı üzerindeki büyük etkisinin farkındadır. Gogol Fyodor Dostoevsky, Mikhail Saltykov-Shchedrin, Ryūnosuke Akutagawa, Franz Kafka, Mikhail Bulgakov, Vladimir Nabokov,  Flannery O'Connor ve diğer bazı yazarları etkilemiştir. Eugène-Melchior de Vogüé, Rus gerçekçi yazarlarını tartışırken şöyle demiştir: "Hepimiz Gogol'ün Paltosundan çıktık" (bu alıntı Dostoyevski ile genellikle yanlış ilişkilendirilir).

Soyadının etimolojisi
Gogol soyadının Slav ve Avrupa dillerinde tam bir manası yoktur. Slav dillerine ve Batı'ya Karadeniz'in kuzeyinde yaşamış olan Türk dilini konuşan insanlar tarafından geçmiştir. Slav dillerinde ö sesi olmadığından en yakın olarak o olarak yazılmıştır. Eski Türkçe ve Türk dillerindeki Gögöl, gögül, gögel sözleri ile anlamda uyuşmaktadır. Anlamı gök rengidir. Gogol soyunun eski armasında da mavimsi renk olması bunu ıspatlamaktadır. Gogol hanedanının Türk olduğuna dair Eski Slav kaynaklarında açık bir bilgi yazılmamıştır.

Hayatı
1809 yılında günümüz Ukrayna topraklarında yer alan Veliki Soroçintsi'de doğmuştur.
Gogol, 1836'da Puşkin'in çıkardığı Sovremennik adlı dergide, yergili öykülerinin en neşelilerinden biri olan Araba'yı ve eğlenceli ve iğneleyici bir üslûpla yazılmış gerçeküstücü öyküsü Burun'u yayınlar.

Yazar, yazı sanatında büyük ölçüde Puşkin'in etkisi altındadır. Öyle ki, onun eleştirileri ve telkinleri olmadan yazamayacağını düşünür. Yazarın Puşkin'le olan arkadaşlığı, onu aldığı acımasız eleştirilerden de koruyan en büyük güçtür.

Gogol'un ilk ciddi ve dikkat çeken eserleri Ukrayna hayatı ile, halk deyişleri ile süslü halk hikâyeleridir.

Gogol 1831 – 1832 yıllarında yazdığı bu hikâyeleri, Dikanka Yakınlarındaki Çiftlikte Akşam Toplantıları adlı kitapta toplar. Bu öyküler Rus edebiyat dünyasında Gogol'ün bir anda parlamasına yol açar. 1835 yılında Mirgorod ve Arabeski adlı eserlerini de yayımladı. Bu kitaplarında da halk hikâyeleri, özellikle Kazak geçmişi işlenmiştir.

Hikâyelerinde günlük hayatı ve bayağı kişilikleri zaman zaman mizahi zaman zaman öfkeye varan bir şekilde yeriyordu.

Eski Zaman Beyleri, Arabeski bu yergi kitaplarının ilkleridir. Arabeski kitabındaki hikâyelerinden biri olan Bir Delinin Hatıra Defteri bir memurun rutin hayatını ve işi yüzünden nasıl sıkıldığını anlatır. Hikayenin sonunda memur akıl hastanesine yatırılır. Portre adlı eseri ise dünyanın kötülüklerden kurtulamayacağı vurgusu ile sonlanır.

Büyük komedisi Müfettiş adlı eseri ile bürokrasiyi alay derecesinde yeren Gogol, eserinin sahnelenmesi ile tüm şimşekleri üzerine çeker.  Tepkiler yüzünden Rusya'dan ayrılmak zorunda kalır. Roma'da Puşkin'in tavsiyesi ile en büyük eseri olan Ölü Canlar'ı yazarken Puşkin'in öldüğü haberini alır. Bu haber onun için "Rusya'dan gelebilecek en kötü haber"dir. O zamana kadar Puşkin'i düşünmeden dikkate almadan hiçbir şey yazmayan Gogol için bu haber gerçekten bir yıkım olmuştur. Puşkin'in ölümünün yıkıcı etkisine karşın 1842 yılında iki önemli eseri olan Ölü Canlar'ın 1. cildi ve uzun hikâyesi Palto'yu bitirir  ve yayınlar. Ölü Canlar dönemin Rusya'sının çürümüşlüğünü gerçekçi bir biçimde gözler önüne sererken Palto'da sıradan insanların yaşadıkları acılar, maruz kaldıkları haksızlıklar, ve yaşadıkları yoksulluk tüm gerçeklikleriyle, okuyucuyu sarsacak bir ustalıkla gözler önüne serilmektedir. Bu eser de dönemin en büyük eserlerinden biri olarak nitelendirilecektir. Rus edebiyatına sıradan insanların gerçekçi bir girişi olarak da nitelendirilebilir Palto. Öyle ki Dostoyevski hikâyeye hitaben "Hepimiz Gogol'ün Palto'sundan çıktık." diyecektir. Ancak öykü yayınlaması ile soylu kesimin tepkisini tekrar Gogol üzerine çeker. Dönem aydınlar üzerinde büyük baskıların uygulandığı karanlık I.Nikola dönemidir. Gogol düzen savunucuları tarafından Rus insanını aşağılamakla onun kötü yönlerini göstermekle, halkına ihanetle suçlanır. Ancak onun yapmak istediği halkını aşağılamak değil onu bu hale sokan yozlaşmış düzeni tüm gerçekliği ile gözler önüne sermektir. Maruz kaldığı bu suçlamalar yazarın ruhsal  sağlığına da ciddi zararlar vermiştir.

Son yılları ve ölümü

Puşkin'in ölümünden sonra Gogol'ün popülaritesi daha da artar. Bu ilgi Gogol'da bir öncülük hissi yaratır ve kendine toplumu değiştirmek, insanlara yol göstermek gibi misyonlar edinir. Bu dönemde eski yaratıcılığını kaybettiği söylenebilir. Dine karşı ilgisi artar ve daha önce eleştirdiği kiliseyi dahi övmeye başlar. Bu davranış hayranlarının tepkisini çeker ancak o bu tepkilere dinsel yorumlar katar ve Tanrı'nın gönlünü almak için ona daha da yakınlaşır. 1848'de kutsal toprakları ziyaret etmek için Filistin'e gider. Moskova'ya geri dönen  Gogol, orada Matvey Konstantinovski adlı gerici bir rahibin etkisi ile 1852 yılında Ölü Canlar romanının ikinci bölümünün el yazmalarını yakarak imha eder. Bu davranışından 10 gün sonra 42 yaşında Moskova'da ölür.

Gogol'ün tamamlayamadığı sadece taslaklarını kaleme aldığı Dördüncü Dereceden St. Vladimir Nişanı adlı oyunu ölümünden sonra Sasa Preis tamamlanmıştır.

Eserleri
 İki Soylu Kişinin Öyküsü
 Masallar
 Müfettiş
 Palto
 Ölü Canlar
 Burun
 Bir Delinin Hatıra Defteri
 Portre
 Eski Zaman Beyleri
 Taras Bulba
 Fayton
 Kumarbazlar
 Dava
 Evlenme
 Petersburg Hikayeleri
 Dikanka Yakınlarındaki Bir Çiftlikte Akşam Toplantıları
 Dostlarımla Yazışmalardan Seçilmiş Parçalar

Kaynakça

Dış bağlantılar
  Gogol'ün tüm çalışmaları
  Gogol'ün bazı çalışmaları
  Gogol'la ve çalışmaları ile ilgili fotoğraflar
  Gogol'ün Google ansiklopedisindeki kaydı
  Nikolay Gogol Britannica Ansiklopedisi
  Gogol, Nikolai Vasilyevich Columbia Ansiklopedisi, 6. Baskı 2001-05.
  GOGOL, 1911 encyclopedia.

1809 doğumlular
Poltava Oblastı doğumlular
1852 yılında ölenler
19. yüzyıl Rus roman yazarları
Rus oyun yazarları
Ukraynalı oyun yazarları
Rus monarşistler
Realist yazarlar
Moskova'da defnedilenler

Nikolay Gogol


Niels Palladius, latinisiert auch Nicolaus Palladius (* 1510 in Ribe; † 17. September 1560 in Lund) war ein dänischer lutherischer Theologe. Von 1552 bis 1560 war er Superintendent (Bischof) im Bistum Lund.

Leben
Niels Palladius war der jüngere Bruder von Peder Palladius, dem Reformator Dänemarks und erstem Bischof von Seeland (Sjælland). Nach dem Schulbesuch in Odense studierte er ab 1534 in Wittenberg, wo ihn sowohl Martin Luther als auch Philipp Melanchthon nachhaltig prägten, und erwarb 1540 den Titel eines Magisters. Anschließend wurde er Prediger in Maribo. Auf Betreiben seines Bruders wurde er 1550 oder 1551 zum Pfarrer an der Vor Frue Kirke in Kopenhagen berufen. Schon Ende 1551 wurde er zum Superintendenten des damals noch zu Dänemark gehörenden Bistums Lund gewählt und im April 1552 eingeführt. (Erst im 17. Jahrhundert nahmen die Superintendenten in Dänemark und Norwegen wieder den Bischofstitel an.) Dieses Amt bekleidete er bis zu seinem Tod.

Palladius wirkte vor allem durch Visitationen sowie durch eigene Veröffentlichungen und Übersetzungen von deutschen theologischen Werken an der Verankerung der lutherischen Lehre. Am bedeutendsten waren seine Regulæ quædam utiles ac necessariæ, concionatoribus observandæ (1556), ein Handbuch für die Predigtlehre, das bis ins 17. Jahrhundert nachgedruckt wurde. 1559 krönte er (in Vertretung seines erkrankten Bruders) König Friedrich II.

Literatur

 Martin Schwarz Lausten: Biskop Niels Palladius. Et bidrag til den danske kirkes historie 1550-60 (= Kirkehistoriske studier. 2. r., Band 27). Kopenhagen 1968.
 Martin Schwarz Lausten: Niels Palladius. In: Dansk Biografisk Leksikon. 3. Auflage.
 Krister Gierow: Niels Palladius. In: Gunnar Carlquist (Hrsg.): Lunds stifts herdaminne. 2. serie: Biografier. Band 1. Skeab, Lund 1980, S. 34–49.
 Jürgen Beyer: Bischof Niels Palladius und das Selbstverständnis lutherischer Pastoren um die Mitte des 16. Jahrhunderts. In: Schriften des Vereins für Schleswig-Holsteinische Kirchengeschichte. II. (= Beiträge und Mitteilungen. 45). Wachholtz, Neumünster 1992, S. 25–41.

Weblinks

Lutherischer Theologe (16. Jahrhundert)
Lutherischer Bischof (16. Jahrhundert)
Bischof der Dänischen Kirche
Bischof von Lund
Däne
Geboren 1510
Gestorben 1560
Mann

Niels Palladius


تعتبر قصة سنوحي (المعروفة أيضا باسم سا نهت) واحدة من أفضل أعمال الأدب المصري القديم. تروى القصة في أعقاب وفاة الفرعون أمنمحات الأول، مؤسس الأسرة الثانية عشرة، في أوائل القرن العشرين قبل الميلاد. وقد تألفت حوالي عام 1875 قبل الميلاد، على الرغم من أن أقدم مخطوطة موجودة تعود لعهد أمنمحات الثالث، حوالي سنة 1800 ق.م. هناك جدل مستمر بين علماء المصريات حول ما إذا كانت القصة مبنية على أحداث فعلية تتعلق بفرد يدعى سنوحي، إلا أن أغلبية الآراء ترجح أنها عمل خيالي. نظرًا للطبيعة العالمية للمواضيع التي تم طرحها في سنوحي، بما في ذلك العناية الإلهية والرحمة، فقد تم وصف مؤلفها المجهول بأنه «شكسبير المصري»، ويوجد لأفكاره نظائر في نصوص الكتاب المقدس. كانت شعبية العمل كبيرة ويشهد على ذلك وجود العديد من الأجزاء الباقية حتى الآن. يعتقد أن العمل كان مكتوبًا بصورة شعرية، وربما كان يتم إنشاده.

المصادر
هناك عدد من المصادر التي تحكي قصة سنوحي. توجد شقفة مرسومة (أوستراكون) من الحجر الجيري في المتحف المصري ويبلغ طولها أكثر من ياردة، وربما تكون أكبر شقفة مرسومة ما زالت موجودة. تروي الأوستراكون بداية قصة سنوحي، وهي مكتوب بالكتابة الهيراطيقية. تعود القصة إلى عهد الأسرة الثانية عشرة، وتم العثور على القطعة في مقبرة سن-نيجم.

ملخص القصة
يحكي سنوحي أنه كان خادمًا للملك أمنمحات الأول، كما يروي أن الملك أرسل حملة إلى التحنو، وهي قبائل ليبية، بقيادة ابنه سنوسرت الأول الذي استطاع هزيمة التحنو. وفي ذلك الوقت جاء أمناء من القصر الملكي إلى سنوسرت ليخبروه عن مؤامرة التي أدت إلى اغتيال أبيه، فعاد سنوسرت مسرعًا إلى القصر الملكي دون أن يُعلم الجيش بذلك، إلا أن سنوحي الذي كان معه في الحملة قد سمع المحادثة واستبد به الخوف، فقرر الهروب دون أن يذكر أية أسباب لذلك، ويصف سنوحي هروبه وسفره حتي أصابه الظمأ وظن أنه سيموت إلا أنه سمع صوت الماشية ورأى بدوًا قدموا إليه ماء، وأخذوه إلى قبيلتهم التي عاملته معاملة حسنة لينتقل سنوحي بعد ذلك من بلد إلى آخر حتى مكث عند أمير رتنو العليا ويدعي عاموننشي، ويحكي سنوحي أنه طمأنه، ووعده بمعاملته جيدًا.

فسر سنوحي ذلك؛ بأن عاموننشي كان يعلم بحكمته، وصفاته، كما أن المصريين الذين كانوا هناك شهدوا له بذلك. وسأله الأمير عن الأوضاع في مصر بعد وفاة الملك أمنمحات فأخبره أن سنوسرت الأول تولي الحكم، ويسترسل سنوحي واصفًا، ومادحًا للملك الجديد.يحكي سنوحي بعد ذلك عن المعاملة الحسنة التي تلقاها من قبل الأمير الذي زوجه كبرى بناته كما منحه أرضًا وافرة الخيرات، وأيضًا أعدادًا كبيرة من الماشية، كما يصف سنوحي حب الناس له حتي أصبح حاكمًا لقبيلة، ويحكي قدرته على كبح جماح المتمردين من رؤساء الصحاري؛ حتي جعله الأمير على رأس أولاده، وعندما كبر أبناء سنوحي أصبح كل منهم يحكم قبيلته، ويحكي سنوحي عن رجل قوي جاء ليبارزه ويسرق ممتلكاته، ويفسر سنوحي سلوكه بأنه على الأرجح كان حاقدًا عليه بسبب المكانة التي حظي بها. ويصف سنوحي استعداده للمبارزة، وعن اجتماع الناس من كل القبائل لمشاهدتها، واستطاع سنوحي قتل خصمه، وفرح الأمير بذلك وضمه إلى صدره.

يتحدث بعد ذلك سنوحي عن حنينه إلى وطنه مصر ورغبته في العودة إليها، وأن يدفن في ترابها، ويحكي سنوحي أن الملك سنوسرت قد علم بحاله وأصدر قرارًا بالعفو عنه والسماح له بالعودة إلى مصر، ويصف رحلة عودته إلى الوطن واستقبال الملك له، كما يصف مخاطبة الملك للملكة متعجبًا من أن سنوحي أصبح يبدو «كأسيوي من نسل أهل البدو»، واندهاش الملكة وأبناء الملك من تغير مظهره، قائلين: «حقًا كأنه ليس هو أيها الملك» ليرد الملك: «حقًا إنه هو».

ثم يتحدث سنوحي عن طمأنة الملك له، ويصف جمال المكان الذي أقام فيه في القصر الملكي، وحالة الرخاء التي عاشها هناك، وتحدث عن بناء مقبرة فخمة له، وعيشه متنعمًا بالكرم الملكي حتى وفاته.

التفسير
أنتجت قصة سنوحي الكثير من الأعمال الأدبية التي تستكشف الموضوعات الواردة في العمل من وجهات نظر عديدة. تم تشبيه نطاق وتنوع هذه الأعمال بتحليل هاملت وأعمال أدبية أخرى بارزة. يناقش العلماء سبب فرار سنوحي من مصر، حيث ينسب الغالبية ذعره لتهديد محتمل. الحكاية مليئة بالتلميحات الرمزية. يُنظر إلى اسم سنوحي («ابن الجميز») على أنه يوفر رابطًا مهمًا في فهم القصة. الجميز هي شجرة حياة مصرية قديمة، مرتبطة بحتحور (إلهة الخصوبة والولادة وراعية البلدان الأجنبية)، والتي تظهر طوال القصة.

يقع سنوحي تحت المدار الواقي للقوى الإلهية، في شكل الملك أولاً، الذي يحاول الهروب منه، والملكة، وهي تمثل حتحور. عند الفرار من مصر، يعبر سنوحي ممرًا مائيًا مرتبطًا بالإلهة ماعت، وهي الإلهة المعبرة عن الحقيقة والنظام والعدالة، بالقرب من شجرة الجميز.

آمن المصريون القدماء بالإرادة الحرة، المضمنة في قانون ماعت، لكن هذا يسمح مع ذلك للنعمة الإلهية بالعمل داخل ومن خلال الفرد، ويمكن العثور على مثال للعناية الإلهية الشاملة في رحلة سنوحي وعودته إلى وطنه. لعدم قدرته على الهروب من مدار قوة الآلهة ورحمتها، يهتف سنوحي: «سواء كنتُ في محل الإقامة، أو كنت في هذا المكان، فأنت الذي يغطي هذه الأفق».

اقترح وجود موازاة بين السرد الكتابي ليوسف وقصة سنوحي. في ما يُنظر إليه على أنه عناية إلهية، يهرب سنوحي المصري إلى كنعان ويصبح من النخبة الحاكمة، ويحظى بزوجة وعائلة، قبل أن يتم لم شمله مع عائلته المصرية. في ما يُنظر إليه على أنه عناية إلهية، يُنقل يوسف الكنعاني إلى مصر حيث يصبح من النخبة الحاكمة أيضا، ويكتسب زوجة وعائلة، قبل أن يتم لم شمله مع عائلته الكنعانية. وقد استُمدت أوجه الشبه أيضاً من نصوص كتابية أخرى: رحلة النبي العبري يونان المحبط من مدار قوة الله تشبه هرب سنوحي المماثل من الملك. تشبه المعركة بين داود وجالوت معركته مع منافس عظيم، يذبحه بضربة واحدة، ويُشَبِّه مَثَل الابن الضال بعودته إلى وطنه.

التأثير على الثقافة الحديثة
نشر نجيب محفوظ، الكاتب المصري الحائز على جائزة نوبل، في عام 1941 قصة بعنوان عودة سنوحي، وترجمها ريمون ستوك في عام 2003 إلى الإنجليزية باسم The Return of Sinuhe في مجموعة قصص قصيرة لمحفوظ بعنوان Voices from the Other World. وتستند القصة مباشرة على قصة سنوحي، على الرغم من إضافة تفاصيل عن رومانسية ثلاثية الحب لا تظهر في القصة الأصلية.

شكلت القصة أيضًا جزءًا من الإلهام لرواية المصري عام 1945 لـ ميكا فالتري، وفيلم هوليوود عام 1954 بنفس الاسم، وعلى الرغم من أن الأحداث تجري في عهد الأسرة الثامنة عشر وبالتحديد فترة حكم الفرعون أخناتون، إلا أن العمل يشمل شخصية بارزة تسمى سنوحي، والذي يفر من مصر في خزي، ويعود بعد أن حقق نجاحًا ماديًا وخلاصًا شخصيًا في بلاد أجنبية.

أشارت إليزابيث بيترز إلى القصة في روايتها The Falcon at the Portal.

ألف كاتب الأغاني والمغني الكوبي سيلفيو رودريغيز أغنية بعنوان "Sinuhe" (سنة 2003) المضمنة في ألبومه A Date with the Angels (بالإسبانية: Cita con los Angeles). استخدمت الكلمات شخصية سنوحي كمجاز للعظمة الفكرية السابقة للشرق الأوسط وتُصَوِّر على النقيض من الصراعات والحروب المعاصرة في المنطقة.

المراجع

 Barta, M. 2003 Sinuhe, the Bible and the Patriarchs, Czech Institute of Egyptology/David Brown Book Company.
 Greig, G. S. 1990. "The sDm=f and sDm=n=f in the Story of Sinuhe and the Theory of the Nominal (Emphatic) Verbs", in: Israelit-Groll, I. (ed.), Studies in Egyptology. Presented to Miriam Lichtheim, Vol. I. Jerusalem: Magnes Press/Hebrew U., 264–348.
 Kitchen, K. A. 1996. "Sinuhe: Scholarly Method versus Trendy Fashion" BACE 7, 55–63.
 Mahfouz, Naguib. "The Return of Sinuhe" in Voices from the Other World (translated by Robert Stock), Random House, 2003
 Meltzer, E. S. 2004. "Sinuhe, Jonah and Joseph: Ancient 'Far Travellers' and the Power of God", in: Ellens, J. H. et al. (eds.), God's Word for Our World, vol. II. Theological and Cultural Studies in Honor of Simon John De Vries (London-New York: Clark/Continuum), 77–81.
 Morschauser, S. 2000. "What Made Sinuhe Run: Sinuhe's Reasoned Flight" JARCE 37, 187–98
 Parkinson, R. B. 1997. The Tale of Sinuhe and Other Ancient Egyptian Poems 1940–1640 BC (Oxford World Classics). Oxford: Oxford U. Press.
 Quirke, Stephen. 2004. Egyptian Literature 1800BC: Questions and Readings, London, 58–70  (translation and transcription)
 Tobin, V. A. 1995. "The Secret of Sinuhe" JARCE 32, 161–78.

روابط خارجية

 ترجمة للإنجليزية تتضمن تفاصيل عن مصادر للترجمة، والنص الأصلي بالهيراطيقية والكتابة الهيروغليفية.
 Oxford Life of Sinuhe هي قراءة القصيدة بأكملها لباربرا إيوينج.

الأسرة المصرية الثامنة عشر
الأسرة المصرية الثانية عشر
الألفية 2 ق م في الخيال
أدب القرن 19 ق م
أدب مصري قديم
روايات تجري أحداثها في مصر
روايات تقع أحداثها في مصر القديمة
قصائد ملاحم
مصر القديمة في الخيال
ملاحم
ملاحم شعرية
ملاحم مصرية قديمة

سنوحي


බුදු දහම උප්පත්ති දේව,සම්මුති දේව,විසුද්ධි දේව ලෙස දෙවියන් ආකාර 3 කි.උප්පත්තියෙන් දෙවියන් වන දෙවියන් උප්පත්ති දේව වන අතර ඔවුන් වාසස්ථානය අනුව ආකාශථ භූමාටු ලෙසද බලය අනුව අල්පේශාඛය මහේශාඛ්‍ය ලෙසද දෘෂ්ටිය අනුව සම්‍යයක් දෘෂ්ටික සහ මිත්‍යා දෘෂ්ටික ලෙස බෙදේ.සම්මුති අනුව පාලනය කරන රජවරුන් සම්මුති දේව වන අතර විසුද්ධි දේව යනු බුදු පසේ බුදු මහරහත් වහන්සේලාය.මහා කම්ම විභංග සූත්‍රයට ඇතැමුන් බොහෝ යහපත් කර්ම රැස් කරගෙනද තවත් අය අඩුවෙන් යහපත් දේ කර දෙව්ලොව උපදිති.බුදු දහමට මිනිසුන් මෙන්ම දෙවියන්ද සසර සැරිසරන කොට්ඨාසයක් බවත් ඔවුන්ට අනිත්‍ය දුක්ඛ අනාත්ම වූ සංස්කාර වෙති.බුදු දහම නිර්මාණවාදී,ආත්මවාදී අදහස් ප්‍රතික්ෂේප කරයි.බෝසත් අවධියේ මෙන්ම බුද්ධ චරිතය තුළ දෙවිවරු උන්වහන්සේට සමග සම්බන්ධ වූ අවස්ථා බොහොමයක් ඇත.හින්දු ආගමේ ඉන්ද්‍රයා සහ බුදු දහමේ ඉන්ද්‍රයා හෙවත් ශක්‍රයාගේ බාහිර සමානකම් මෙන්ම චරිතයේ අසමානකම් බොහෝ ඇත.එසේ නමුත් සංයුක්ත නිකායේ සගාථ වග්ගයේ සක්ක සංයුක්තයේ සක්ක නමස්සන සූත්‍රයේ ශක්‍රයාට ඔහුගේ රියදුරු මාතලී ත්‍රිවේදත්‍රය හදාරන පොලෝතල වැසියෝද ක්ෂත්‍රියයෝද යසස් ඇති දෙවියෝ මුඹ වදිත්.එසේ වූ නුඹ වදින්නේ කාටදැයි අසයි.මෙහි එන ත්‍රිවේදත්‍රය හදාරන වැසියෝ යන පාඨයෙන් හින්දු ඉන්ද්‍ර සහ බෞද්ධ ඉන්ද්‍ර එක් අයකු බව පෙනී යයි.දෙවියන් කෙරෙන් සසර එතර වීමක් කෙරෙහි සරණ පැතීම බෞද්ධ දර්ශනය ප්‍රතික්ෂේප කරන මුත් ලෞකික ජීවිතය කෙරෙහි එය දේව පිහිට පැතීමක් ප්‍රතික්ෂේප නොකරයි.

බුදු දහම තුළ දෙවියෝ


As eleições no território federal do Amapá em 1966 ocorreram em 15 de novembro como parte das eleições gerais em 22 estados e nos territórios federais de Rondônia e Roraima. Neste caso, a Constituição de 1946 fixou um deputado federal para representar cada um dos territórios federais então existentes.

Resultado da eleição para deputado federal
Conforme o Tribunal Superior Eleitoral, foram apurados 11.323 votos nominais (96,62%), 93 votos em branco (0,79%) e 303 votos nulos (2,59%), resultando no comparecimento de 11.719 eleitores. Nos territórios federais representados por um deputado federal, será observado o princípio do voto majoritário.

Chapa da ARENA 2

Chapa da ARENA 1

Amapá
1966

Eleições no Território Federal do Amapá em 1966


El pequeño mago es una película española de animación dirigida por Roque Cameselle y producida por Deboura Cinema.
Ganó el premio a Mejor Banda Sonora de Largometraje en los Premios Jerry Goldsmith. Se presentó en el 61 Festival Internacional de Cine de San Sebastián, en el Festival de Cine Europeo de Sevilla 2013 (incluida en la sección competitiva Europa Junior) y en la Semana de Cine Fantástico y Terror de San Sebastián. Fue nominada a Mejor película de animación en los Premios Goya 2012.

Sinopsis
Unos peligrosos piratas normandos atracan en la pequeña ciudad gallega de Tui, dispuestos a saquearla. Bieito Dubidoso un niño de únicamente nueve años, pero armado de una magia sorprendente, logra que los malvados guerreros huyan despavoridos. La noticia del prodigio se extiende por toda la comarca y, a partir de entonces, Dubidoso será conocido por todos como El Pequeño Mago. Junto con su inseparable amiga Destreza se embarcará en un sinfín de mágicas aventuras y se enfrentará al poderoso obispo Juan, señor y dueño de la ciudad, que no le perdonará que lo haya dejado como un cobarde delante de sus vasallos. [¿Conseguirá El Pequeño Mago salir victorioso en su rivalidad con tan poderoso enemigo?]

Personajes principales
Bieito: Es el protagonista. Nace en Tuy, ciudad equidistante entre Braga y Santiago de Compostela, donde tenían su sede los poderes eclesiásticos, muchas veces en conflicto. Desde pequeño, su portentosa habilidad con los juegos de magia, y su carácter tranquilo, propiciarán su acercamiento a los personajes históricos de su época. Su vida, a caballo entre el  y , transcurre durante el período de florecimiento político y cultural más sobresaliente de Galicia. Al mismo tiempo, coincide con el auge de las grandes peregrinaciones a Santiago de Compostela.
Destreza: Es la mejor amiga de Dubidoso. El mago la libera de los piratas normandos que la tenían secuestrada. Desde ese momento, Destreza se convierte en su compañera inseparable de juegos y aventuras, de desgracias y felicidades.
Obispo Juan: Es un hombre de belleza extraordinaria, tan extraordinaria como su ambición. El malo de la película, ve en Dubidoso el espejo donde se refleja una conducta que prefiere ignorar, pues le recuerda lo que no es, ni nunca va a poder ser. Inteligente, artero y sin escrúpulos, no dudará en utilizar cualquier medio para defender sus intereses, cualquier arma para perjudicar a Dubidoso.

Banda sonora
Las dos canciones que aparecen en la película están compuestas e interpretadas por el grupo francés Manau y extraídas de su segundo álbum "Fest Noz de Paname" (2000).

De origen bretón, son precursores del rap-celta (una mezcla del ritmo y las letras propias del hip-hop y la música tradicional bretona y celta más pura). El nombre de la banda proviene del antiguo nombre gaélico de la Isla de Mans.

Las canciones incluidas en El pequeño mago: "Tout le monde a besoin de tout le monde" (Todo el mundo necesita a todo el mundo) y "Le dernier combat" (El último combate) fueron número uno en las listas de Francia y Bélgica donde el grupo ha vendido más de dos millones de copias. El álbum fue presentado en una gira de más de 120 conciertos alrededor del mundo y su popularidad se ha extendido a Alemania, Inglaterra, Canadá e incluso Nueva Zelanda.

Ganaron el premio a Mejor álbum de rap/groove del año en Victoires de la Musique (el premio anual de la música francés).

Contexto histórico y geográfico
La época en la transcurre la historia de El Pequeño Mago el sur de Galicia vive uno de sus momentos álgidos, y Tuy es el centro. Sus obispos aparecen en los concilios de Braga y dejan sentir su influencia en una zona muy amplia tanto del sur de Pontevedra como del norte de Portugal. En la última etapa del reino visigodo, también era sitio de descanso habitual de la realeza Visigoda de época.
A comienzos del  Tui sufre la invasión de los árabes que asolaron la ciudad que fue liberada en el año 739 por Alfonso I, en el 860 Alfonso Betote y Hermenegildo Gutiérrez, condes de Ordoño I, la repoblaron y en el 915 Ordoño II restauró la sede episcopal.

En estos tiempos los ataques normandos nuevamente saquean Tuy. Se produce entonces una vacante en la sede episcopal que llega hasta el año 1071 en que el rey de Galicia D. García y Doña Urraca restauran y dotan nuevamente la sede que se instala en el monasterio de S. Bartolomé de Rebordans. Recuperará su esplendor al convertirse en capital de la provincia (que lleva su nombre) del antiguo Reino de Galicia ya que se convierte en un puesto estratégico en los márgenes del río Miño tanto para la guerra como para el comercio, este esplendor se verá aumentado en el , época en la que se revitaliza toda la franja norte de España, hasta el Duero.

Enlaces externos
 Página oficial de la película
 Página oficial de la productora
 La Voz de Galicia
 Faro de Vigo
 Fotogramas

Películas de animación de España
Películas de 2011
Películas de animación tradicional en dos dimensiones

El pequeño mago


Tedizolid (în trecut denumit Torezolid) este un antibiotic din clasa oxazolidinonelor, fiind utilizat în tratamentul infecțiilor bacteriene grave, precum infecții complicate ale pielii și ale țesuturilor moi. Spectrul de activitate al antibioticului include bacterii foarte rezistente precum streptococi, enterococ vancomicino-rezistent (VRE) și stafilococ auriu meticilino-rezistent (MRSA). Tedizolid este mult mai activ asupra stafilococilor și enterococilor în comparație cu linezolid.

Utilizări medicale

Reacții adverse

Note

Vezi și
 Linezolid
 Cicloserină

Oxazolidinone
Piridine
Tetrazoli
Merck

Tedizolid


Ryoichi Kurisawa (født 5. september 1982) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Tokyo og Kashiwa Reysol.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ryoichi Kurisawa


Marga Schiml (* 29. November 1945 in Weiden, Oberpfalz) ist eine deutsche Opernsängerin (Mezzosopran).

Leben
Marga Schiml studierte an der Musikhochschule München Gesang bei Hanno Blaschke und erhielt ein Stipendium der  Deutschen Grammophon Gesellschaft. Ihr erstes Engagement führte sie nach Basel, von wo aus sie zum Opernhaus Zürich wechselte. Nach einem Engagement am Nationaltheater München wirkte sie fortan als freischaffende Sängerin.

Schiml trat an bedeutenden europäischen Opernhäusern sowie bei Festspielen auf, z. B. an der Staatsoper Wien, der Deutschen Oper Berlin, der Hamburgischen Staatsoper, der Mailänder Scala, am Festspielhaus Salzburg und beim Maggio Musicale Florenz. Bei den Bayreuther Festspielen war sie zehn Jahre Ensemblemitglied. An der Scala sang sie Dorabella in Così fan tutte unter Karl Böhm. Des Weiteren sang sie Partien wie Fricka (Rheingold, Walküre) in Turin, Olga (Eugen Onegin) in Bonn, Magdalena in Die Meistersinger von Nürnberg in Bonn, Hamburg, Barcelona und Bayreuth sowie Annina (Rosenkavalier) beim Maggio Musicale Florenz.

Dabei arbeitete sie mit bedeutenden Dirigenten zusammen. Unter Herbert von Karajan sang sie den Cherubino bei den Salzburger Festspielen, unter Rafael Kubelík in Pelléas et Mélisande, unter Wolfgang Sawallisch in Figaros Hochzeit sowie in der Zauberflöte, unter Ferdinand Leitner in Salome.

Schiml war zudem als Konzertsängerin tätig. Dabei arbeitete sie unter der Leitung von Dirigenten wie Helmuth Rilling, Herbert von Karajan (Beethovens 9. Sinfonie), Wolfgang Sawallisch (Missa solemnis), Karl Richter (Bachs Weihnachtsoratorium und H-moll-Messe), Otmar Suitner (Elias) und Fabio Luisi (Kindertotenlieder). In Gustav Mahlers Sinfonie Nr. 2 sowie seiner 3. Sinfonie und 8. Sinfonie sang sie unter der Leitung von Seiji Ozawa und Gustav Kuhn.

Ihr Repertoire umfasst Werke von Monteverdi, Gluck, Purcell, Mozart, Rossini, Bizet, Verdi, Wagner und Strauss sowie Strawinsky, Schönberg, Hindemith, Kalabis und Schnebel (Uraufführung der Dahlemer Messe). Der Alten Musik und dem Liedgesang fühlt sie sich besonders verbunden.

Schallplattenaufnahmen erfolgten unter anderem mit Eugen Jochum (Bruckner-Messen), Rafael Kubelik (Oberon), Karl Böhm, (Titus), Heinz Rögner (Salomon). Außerdem wurden Rundfunk- und Fernsehaufnahmen produziert.

Schiml war seit 1987 Professorin für Gesang an der Musikhochschule Karlsruhe. Seit 2011 ist sie im Ruhestand und wirkt weiterhin als Gesangspädagogin.

Auszeichnungen
1999: Bundesverdienstkreuz am Bande der Bundesrepublik Deutschland

Diskografie (Auswahl)
 Ludwig van Beethoven: Sinfonie Nr. 2, Sinfonie Nr. 9, Herbert Blomstedt, Staatskapelle Dresden, Eterna, 1984
 Salomon, Händel, Hamburg : Edel Classics, c 2009
 Die Symphonien, Beethoven, Hamburg : Edel Classics, c 2008
 Oberon, Weber, Berlin : Universal Music, 2006
 Christmas oratorio, Bach, Holzgerlingen : Hänssler, 2001
 Der fliegende Holländer, Wagner, Unterhaching : Naxos Deutschland, 1997
 Das Paradies und die Peri, Schumann, Hamburg : BMG Ariola, 1997

Weblinks

Lebenslauf auf der Website der Musikhochschule Karlsruhe (Archivlink)
 Website von Marga Schiml

Einzelnachweise

Opernsänger
Mezzosopran
Gesangspädagoge
Hochschullehrer (HfM Karlsruhe)
Absolvent der Hochschule für Musik und Theater München
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Deutscher
Geboren 1945
Frau

Marga Schiml


The Abyssinians are a Jamaican roots reggae group, famous for their close harmonies and promotion of the Rastafari movement in their lyrics.

History
The vocal trio was originally formed in 1968 by Bernard Collins and Donald Manning. Their first song was "Satta Massagana", which was strongly influenced by Carlton Manning's "Happy Land". "Satta Massagana" is a Rastafarian hymn sung partly in the Ethiopian Amharic language. They recruited a third vocalist, who was still at school and often unable to attend rehearsals; he was soon replaced by Donald's brother Lynford Manning, who like Donald had previously been a member of their brother Carlton Manning's group Carlton and The Shoes.

"Satta Massagana" was first recorded for producer Clement "Coxsone" Dodd in March 1969, but he decided against releasing it, seeing no commercial potential for what he saw as a song constituting cultural subversion. In 1971, the group purchased the master tapes from Dodd for £90 and released it on their own Clinch label, the single becoming a massive success, prompting Dodd to release his own instrumental and deejay versions. The group released further takes on the song on Clinch by Tommy McCook, Big Youth, and Dillinger, as well as their own "Mabrak", featuring the group reciting passages from the Old Testament. It has since been recorded by dozens of artists. The group's second release, "Declaration of Rights", featured Leroy Sibbles on backing vocals, and like their first was a huge hit in Jamaica, (and subsequently in the international market) and has been covered several times since. Their 1973 single "Y Mas Gan" was similar to "Satta" in its use of Amharic.

The group continued to record throughout the 1970s for producers including Lloyd Daley, Tommy Cowan, and Geoffrey Chung, and their debut album, Forward on to Zion was produced by Clive Hunt and released in 1976. The follow-up, Arise (1978), was recorded under stressful conditions with internal rivalries threatening to break up the group, and after the album's release, Collins left the band, to be eventually replaced by Carlton Manning. This line-up performed at the 1979 Reggae Sunsplash festival, but split up the following year.

Donald Manning had a brief solo career in the early 1980s, in which he recorded as Donald Abyssinian.

Bernard Collins launched his own version of the group in the late 1980s, with two versions of the group existing for a time. The original line-up reunited in 1998 and went on to record new material, including the singles "African Princess" and "Swing Low" and the album Reunion, although Collins was not involved in songwriting at this time. Collins left again in 1999 and released material as Bernard Collins & the Abyssinians, releasing an album the same year.

The Abyssinians are credited on "Slave Song", from Sade's 2002 album, Lovers Live, which starts with a sample from the Abyssinians' song "African Race".

Discography

Studio albums
 1976 : Satta Massagana - Jam Sounds (reissued 1988 on Clinch, 1993, 2007 on Heartbeat, also released as Satta and Forward on to Zion)
 1978 : Arise - Tuff Gong/Virgin/Clinch
 1998 : Reunion - Artists Only

Compilation albums
 1982 : Forward - Alligator
 1994 : Best of the Abyssinians - Musidisc
 1996 : 19.95 + TAX
 1998 : Satta Dub - Tabou 1
 1998 : Declaration of Dub - Heartbeat
 1999 : Last Days - Clinch (credited to Bernard Collins)
 2003 : Abyssinians & Friends Tree of Satta vol. 1 - Blood & Fire

Live albums
 2002 : Live in San Francisco - 2b1 II

References

External links
Official website
Interview with Bernard Collins by Carter Van Pelt, 1998.
The Abyssinians at Roots Archives.
Discography at Discogs

Jamaican reggae musical groups
Performers of Rastafarian music
Jamaican Rastafarians
Roots Reggae Library

The Abyssinians


القرير هي إحدى مدن الولاية الشمالية في السودان وتقطن فيها قبيلة الشوايقة.

تنقسم القرير إلى ثمانية مناطق هي :

الكنيسة (الصفا)

قوزهندي

قوز قرافي

حي الشاطئ

القلعة

العامراب

الكري

الصلحاب

وهي أكبر قرى منطقة الشايقية تليها نوري ثم تنقاسي على الضفة الغربية للنيل والزومة على الضفة الشرقية.
وبها سوق في منطقة حي الشاطي يقام يومي الأحد والخميس يسمي سوق ود العذيب نسبه الي بخيت ودالعذيب صاحب الدار التي قامت عليها السوق وهي من اثرى المناطق في مجال الشعرهناك تنتج كميات من اصناف التمور الممتازه والشهيه ووالمانجوالقرير وهناك قليل من الجوافة وفواكه أخرى. تبعد القرير من سد مروي 20 كيلو مترا. وهناك حركة دؤوبة في التنقل عبر الطريق الدائري شريان الشمال وإلى الخرطوم. باصات متميزة تنقل سكانها يومياً من الخرطوم إلى القرير وبالعكس. النيل: النيل له نكهة خاصة هناك للزائر ولمواطني القرير ويعطيها جمالاً. العصريات: بعد القيلولة يتجمع الأهالي في المنازل والطرقات يتفاكرون ويتآنسون في همومهم ومشاكلهم. بها العديد من المدارس الأساسية والثانوية.

في فترات الصباح تجد الكل ذاهبا إلى مدرسته أو مزرعته أو متجره بجانب أعيان المدينة وهم يتفقدون الأسر والوقوف معهم في السراء والضراء. الزواج هناك له طعم خاص حيث يشارك فيه كل أهل البلدة كباراً وصغاراً.

يوجد بالقرير مركز صحي يقدم خدماته لأهل القرير والمناطق المجاورة أيضاً. يتمَّز أهل المنطقة كغيرهم من مناطق الشايقية بالكرم الجم وبخاصة للزائرين وعابري السبيل.

مراجع

أماكن مأهولة في السودان

القرير


Jakob Müller (* 1565 in Wimpfen; † 1611) war Bildhauer, Steinmetz und Bildschnitzer in Heilbronn und Schüler von Adam Wagner.

Leben
Er entstammte einer Hohenloher Maurerfamilie. Der Vater Georg Müller stammte aus Bächlingen, heiratete 1564 in Wimpfen Margarete Heroldtin und zog dann nach Heilbronn, wo er 1569 das Bürgerrecht erhielt. Sohn Jakob wurde wohl 1565 noch in Wimpfen geboren, war von 1581 bis 1584 bei Adam Wagner in der Lehre und leistete 1585 in Heilbronn den Bürgereid.

Nach der Lehrzeit bei Wagner arbeitete Müller zunächst für den Maurer Hans Stefan. In dessen Auftrag schuf er 1586 ein Wappen für den Abt von Schöntal und brachte darauf seine Steinmetzzeichen und seinen Namen an. Dieses Werkstück ist die erste belegte Arbeit Müllers, zumal Stefan das Steinmetzzeichen und den Namen Müllers wieder entfernt hat und es ein gerichtliches Nachspiel dazu gab, dessen Unterlagen sich erhalten haben. Nach der Zusammenarbeit mit Stefan machte sich Müller selbstständig, war aber auch immer wieder für seinen früheren Lehrherrn Wagner tätig. Er erhielt Aufträge für Grabplastiken, Portale und Brunnen von der Stadt Heilbronn, aber auch von den Herren der umliegenden ritterschaftlichen Gebiete. In Heilbronn war Müller neben Adam Wagner und Melchior Zapf einer von drei Bildhauern, die sich gegenüber dem Rat auch gegen die Aufnahme eines vierten Bildhauers einsetzten.

Seine erste Frau Magdalene und die aus dieser Verbindung hervorgegangenen vier Kinder starben jung. Er ging 1593 eine zweite Ehe mit Maria Strobel ein, der Tochter eines Göppinger Untervogts. Aus dieser Ehe stammten fünf Kinder, von denen vier das Erwachsenenalter erreichten. Er starb spätestens im Herbst 1611, da seine Frau ab dann als Witwe bezeichnet wird. Sie heiratete Heinrich Winter und verstarb 1616.

Werk
In Heilbronn hat Müller fünf Brunnen ganz oder teilweise ausgeführt. So schuf er den St. Georgsbrunnen, auf dessen Brunnensäule eine Sandsteinfigur des Heiligen Georg auf seinem Pferd im Kampf mit dem Drachen stand, die 1591 von Jakob Müller ursprünglich für den Fleinertorbrunnen geschaffen hatte. Steinmetz Müller erhielt für dieses Werk 45 Gulden und einen Malter Frucht. Nachdem man die neue Georgsfigur jedoch auf die Brunnensäule des Hafenmarktbrunnens gesetzt hatte, verblieb auf dem Fleinertorbrunnen eine ältere Figur zum selben Motiv, bis Müller 1601 auch für diesen eine neue Figur schuf. Außerdem hat er in Heilbronn das Grabmal für Pfarrverweser Christoph Rollwag gefertigt, das als einziges von Müller gestaltetes Grabmal mit dessen Namen bezeichnet ist. Einen weiteren Georgsbrunnen errichtete Müller in Bönnigheim.

1590 errichtete er den Brunnen im Schloss Presteneck für Hans Walther von Gemmingen. 1591 schuf er das Epitaph für die zweite Frau des Mundelsheimer Amtmanns Johann Wolff, später folgten noch das Grabmal für Wolffs Mutter und nach Wolffs Tod 1600 auch dessen eigenes Grabmal. 1593 erstellte er das Grabmal für Christoph Wilhelm von Massenbach in der Georgskirche in Massenbach. Für Wolf Dietrich von Gemmingen fertigte er 1592 das Portal des Schlosses Gemmingen und für den 1595 verstorbenen Schlossherrn im Auftrag von dessen Witwe danach auch ein Epitaph. Auch das Grabmal für den pfalz-neuburgischen Rat Johann von Gemmingen von 1599 dürfte ein Werk Müllers sein.

Für die Patrizierfamilie Lemlin schuf Müller das Grabmal des Philipp Christoph von Lemlin in der Georgskirche in Horkheim. Für die Sturmfeder von Oppenweiler errichtete er das Grabal Friedrichs XII. Sturmfeder († 1597) in der evangelischen Kirche von Oppenweiler. Auch das Grabmal von Burkhard Sturmfeder und seiner Frau Anna von Helmstatt in derselben Kirche sind wohl von Müller.

Für die Herren von Liebenstein schuf Müller Grabmäler in der Cyriakuskirche in Bönnigheim. Außerdem gestaltete er 1599/1600 die Schlosskapelle zu Liebenstein, die als sein Hauptwerk gilt.

1602 bewarb er sich für künstlerische Steinmetz-Arbeiten am Heidelberger Schloss, doch sein Angebot wurde abgelehnt. Anschließend war er in Heilbronn tätig, lieferte 1604 ein Epitaph für die Herren von Venningen nach Zuzenhausen, errichtete 1606 ein Grabmal für die Heilbronner Patrizierfamilie Feurer und war später an der Renovierung der Heilbronner Rathaus-Kunstuhr beteiligt.

Ab 1610 wirkte er beim Umbau der Stadtkirche St. Salvator in Neckarbischofsheim mit, wo er auch das Grabmal für Johann Philipp von Helmstatt in der Totenkirche schuf, das als eine seiner wenigen Arbeiten sein Monogramm IHM aufweist, wenn auch verdeckt und auf dem Kopf stehend. Auch ein Kinderepitaph in der Totenkirche weist eine Signatur Müllers auf, weitere Epitaphe dort lassen sich Müller aus stilistischen Gründen zuordnen.

Moriz von Rauch schreibt Müller mehrere, den gleichen Typus aufweisende Arbeiten zu, darunter die Grabmäler der Herren von Handschuhsheim in der alten Kirche zu Handschuhsheim, die Pforten am Gemmingschen Schloss zu Rappenau sowie die Pforten am Gölerischen Amalienhof zu Sulzbach (1607).

Die ihm von Moriz von Rauch zugeschriebenen Sickingschen Grabmale in Sickingen stammen nicht von Müller, ebenso wenig das Sternenfelsische Grabmal in Kürnbach.

Die typische Werksignatur Müllers ist nicht etwa das Monogramm IHM, wie es auf dem Helmstatt-Epitaph in der Totenkirche von Neckarbischofsheim vorkommt, sondern vielmehr die Verwendung von Früchtebündeln im plastischen Schmuck. Solche Motive sind am Portal der Stadtkirche in Neckarbischofsheim und auf einige der Epitaphen der Totenkirche anzutreffen.

Weblinks

Literatur

 Peter Beisel: Jakob Müller. Ein Bildhauer und Baumeister, der Neckarbischofsheim geprägt hat. In: Kraichgau. Beiträge zur Landschafts- und Heimatforschung, Folge 18, 2003, S. 123–130.
 Elisabeth Zipperlein: Auf den Spuren des Bildhauers Jacob Müller, in: Ludwigsburger Geschichtsblätter XVI, 1964, S. 57–67.
 Adolf von Oechelhaeuser: Die Kunstdenkmäler des Amtsbezirks Heidelberg (Die Kunstdenkmäler des Großherzogtums Baden, Bd. VIII, 2), Tübingen 1913, S. 44, 46, 472.
 Die Kunst- und Altertums-Denkmale im Königreich Württemberg, Inventar, Neckarkreis, Stuttgart 1889, S. 564, 576
 Georg Dehio: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Bd. III.: Süddeutschland. 2. Aufl. (mit Nachträgen und Berichtigungen). Berlin 1920
 Katharina Köpchen: Die figürliche Grabplastik in Württembergisch-Franken, Halle 1909, S. 100f

Einzelnachweise

Person (Heilbronn)
Deutscher
Geboren 1565
Gestorben 1611
Mann

Jakob Müller (Bildhauer)


Friedrich Kaiser (* 22. März 1877 in Langenchursdorf; † 10. September 1956 in Füssen) war ein deutscher Jurist und Politiker (NLP, DVP).

Leben
Fritz Kaiser wurde als Sohn eines Pfarrers und Kirchenrates geboren. Nach dem Abitur an der Fürstenschule St. Augustin in Grimma nahm er ein Studium der Rechtswissenschaft an den Universitäten in Tübingen und Leipzig auf, das er 1900 mit dem Ersten und 1904 mit dem Zweiten Juristischen Staatsexamen abschloss. Während seines Studiums wurde er 1897 Mitglied der Sängerschaft Arion Leipzig. Er promovierte zum Dr. jur. und praktizierte seit 1905 als Rechtsanwalt in Dresden. Als nationalliberaler Politiker war er von 1909 bis 1918 Mitglied der Zweiten Kammer des Sächsischen Landtages.

Nach dem Ersten Weltkrieg trat Kaiser in die DVP ein. Er war von 1919 bis 1920 Mitglied der Sächsischen Volkskammer und von 1922 bis 1929 Mitglied des Sächsischen Landtages, wo er zum Vorsitzenden der DVP-Fraktion gewählt wurde. Vom 4. Januar 1924 bis 31. Januar 1929 amtierte er als Staatsminister für Volksbildung in der von Ministerpräsident Max Heldt geführten Regierung des Freistaates Sachsen. Als solcher war er gleichzeitig Bevollmächtigter Sachsens zum Reichsrat. Neben seinen politischen Funktionen war er unter anderem Mitglied im Vorstand der Sächsischen Bodencreditanstalt.

Ehrungen
 1928: Ehrendoktorwürde (Dr.-Ing. h. c.) der Technischen Hochschule Dresden

Siehe auch
 Kabinett Heldt I – Kabinett Heldt II – Kabinett Heldt III

Literatur
 Herrmann A. L. Degener (Hrsg.): Wer ist's? – Unsere Zeitgenossen. IX. Ausgabe. Verlag Herrmann Degener, Leipzig 1928, S. 756.

Weblinks

Einzelnachweise

Mitglied der Zweiten Kammer der Ständeversammlung des Königreichs Sachsen
Mitglied des Sächsischen Landtags (Weimarer Republik)
Landesminister (Sachsen)
Bevollmächtigter zum Reichsrat
Ehrendoktor der Technischen Universität Dresden
NLP-Mitglied
DVP-Mitglied
Sängerschafter
Deutscher
Geboren 1877
Gestorben 1956
Mann

Fritz Kaiser (Politiker, 1877)


O Ciclone Tropical Intenso Batsirai foi um ciclone que impactou fortemente Madagáscar, tornando-se o ciclone tropical mais forte a atingir Madagáscar desde o ciclone Enawo em 2017. Ele também atingiu a terra logo após a Tempestade Tropical Ana, que também atingiu o país insular durante a temporada de ciclones no sudoeste do Oceano Índico de 2021-22. A segunda perturbação tropical, o primeiro ciclone tropical e o primeiro ciclone tropical intenso da temporada, Batsirai originou-se de uma perturbação tropical que foi observada pela primeira vez em 24 de janeiro. Flutuou em intensidade e tornou-se uma tempestade tropical moderada em 27 de janeiro, após o que inesperadamente se intensificou rapidamente em um ciclone tropical intenso. Em seguida, enfraqueceu e lutou para se intensificar nos próximos dias devido ao presente cisalhamento do vento e ar seco, onde enfraqueceu depois de algum tempo. Depois, entrou em condições muito mais favoráveis, intensificou-se rapidamente novamente para um ciclone de categoria 4 de ponta na escala Saffir-Simpson enquanto se movia em direção a Madagáscar. A tempestade passou por um ciclo de substituição da parede do olho no dia seguinte e flutuou em intensidade antes de atingir Madagáscar como um ciclone de categoria 3, depois enfraquecendo rapidamente devido ao terreno montanhoso da ilha.

Maurícia e Reunião sofreram danos da tempestade, embora os efeitos tenham sido relativamente menores. 123 mortes – 121 em Madagáscar e 2 em Maurícia – foram relatadas devido a Batsirai, e as avaliações de danos ainda estão em andamento. À medida que a tempestade se aproximava, Madagáscar preparou suprimentos de recuperação, com preocupações de inundações significativas devido à geografia mais árida do país. As Nações Unidas também apoiaram os esforços de preparação e socorro após a tempestade, uma vez que se esperava que milhões fossem afetados por ela. Batsirai chegou ao país no início de 5 de fevereiro, causando fortes impactos e interrompendo significativamente a energia e a comunicação em todas as áreas afetadas. Cidades inteiras foram devastadas, com milhares de estruturas danificadas ou destruídas. Depois que a tempestade passou, milhares de pessoas foram evacuadas para abrigos temporários. Batsirai deixou pelo menos 112 mil deslocados e 124 mil casas destruídas.

História meteorológica
As origens do ciclone Batsirai foram de uma área de convecção que foi designada como Invest 96S sobre a parte oriental da bacia, localizada a aproximadamente  das Ilhas Cocos 5 horas depois, juntamente com sua convecção desorganizada sobre uma ampla LLC, a perturbação também foi localizada em um ambiente marginalmente favorável para um maior desenvolvimento, com altos níveis de cisalhamento vertical do vento, sendo compensado por temperaturas quentes da superfície do mar de cerca de 29–30 °C (84–86 °F) O Joint Typhoon Warning Center (JTWC) [nb 1] deu uma baixa chance de potencial ciclogênese nas próximas 24 horas. Um dia depois, às 00:30 UTC, a agência elevou a probabilidade para média depois que o sistema melhorou gradualmente seu padrão convectivo. Mais tarde, às 21:30 UTC do mesmo dia, a agência emitiu um Alerta de Formação de Ciclone Tropical (TCFA) para o Invest 96S, depois de observar seu obscuro centro de circulação de baixo nível. Enquanto isso, ao meio-dia de 25 de janeiro, o Météo-France La Réunion (MFR) [nb 2] reconheceu o mesmo sistema de baixa pressão e depois o atualizou para um status de distúrbio tropical às 06:00 UTC do dia seguinte. Segundo eles, a convecção do sistema mostrava sinais de organização gradual desde 24 de janeiro. O centro tornou-se melhor definido com nuvens de baixo nível convergindo para ele em um padrão circular definido, sugerindo que uma circulação fechada havia se formado. O MFR o atualizou para uma depressão tropical às 12:00 UTC do mesmo dia, pois continuou a melhorar sua estrutura convectiva ao longo de seu centro de baixo nível. Depois que sua atividade convectiva foi interrompida brevemente após as 18:00 UTC devido ao ar seco, O JTWC posteriormente iniciou alertas sobre o sistema e o classificou como Ciclone Tropical 08S às 03:00 UTC do dia seguinte.

Três horas depois, o MFR a atualizou para uma tempestade tropical moderada e nomeou Batsirai [nb 3] pelo Centro Consultivo Sub-regional de Ciclones Tropicais em Maurícia. Entre 06:00 UTC e 12:00 UTC, Batsirai passou por um rápido aprofundamento e intensificou-se de uma tempestade tropical moderada a um ciclone tropical intenso em um período de apenas três horas. De acordo com o MFR, foi favorecido pelo tamanho muito pequeno do sistema e seu movimento rápido. Também havia estabelecido um núcleo interno de  de diâmetro. Duas horas depois, o JTWC também o atualizou para um ciclone tropical de categoria 2 na escala Saffir-Simpson, pois desenvolveu um pequeno olho em cerca  de diâmetro. No entanto, às 18:00 UTC, começou a declinar rapidamente depois que seu olho entrou em colapso rapidamente e os topos das nuvens aqueceram desde então. Por essas razões, o MFR foi rebaixado para um ciclone tropical. À meia-noite de 28 de janeiro, desceu ainda mais para uma tempestade tropical moderada, após o enfraquecimento da estrutura convectiva. Três horas depois, o JTWC foi rebaixado para o status de tempestade tropical.

Batsirai retomou sua intensificação após a atualização para um status de tempestade tropical severa às 06:00 UTC do dia seguinte. Nove horas depois, o JTWC foi atualizado para um ciclone tropical de categoria 1. Às 03:00 UTC de 30 de janeiro, o JTWC atualizou ainda mais para um ciclone tropical de categoria 2 depois de notar um nublado denso central (CDO) bem definido e um recurso de olho de micro-ondas. O MFR ainda o atualizou para um status de ciclone tropical ao meio-dia. Três horas depois, o JTWC foi atualizado para um ciclone tropical de categoria 3, pois sua parede ocular havia se expandido e também desenvolvido um ciclone  olho de alfinete largo. No entanto, foi de curta duração e re-declinou para um status de Categoria 1 às 03:00 UTC de 1º de fevereiro, já que seu olho em forma de buraco de agulha entrou em colapso logo e sua parede ocular ficou desorganizada. Possivelmente por causa de sua luta para manter sua estrutura convectiva contra o crescente cisalhamento vertical do vento (VWS), apesar da alta temperatura da superfície do mar (SST). Mas às 15:00 UTC do mesmo dia, ele voltou ao status de Categoria 2, pois conseguiu se consolidar e seu recurso de olho reapareceu nas imagens de satélite. Três horas depois, o MFR o atualizou para um status de ciclone tropical intenso.

Às 03:00 UTC de 2 de fevereiro, o ciclone passou por outra rodada de rápida intensificação, intensificando-se de um ciclone tropical de Categoria 2 para Categoria 4. Sua parede ocular rapidamente se organizou e também desenvolveu um olho de . Depois de atingir seu pico às 12:00 UTC, o ciclo de substituição da parede do olho, às 15:00 UTC, as imagens de satélite mostraram a formação de outra parede do olho e também mostrando sinais de enfraquecimento. Ele enfraqueceu para um sistema de Categoria 3 durante esse período. Depois de completar o ciclo de substituição da parede do olho, a tempestade novamente se transformou brevemente em um sistema de Categoria 4 com MFR determinado que a pressão barométrica central de Batsirai havia caído rapidamente para 934 hPa ( mbar ; 27,58 inHg ). Ele passou novamente para o sistema de Categoria 3, pois o ciclone manteve e sua estrutura convectiva geral.

Gradualmente enfraquecendo devido à interação terrestre com Madagáscar, atingiu a costa às 17:30 UTC de 5 de Fevereiro perto da cidade de Nosy Varika. o MFR declarou que Batsirai havia degenerado em uma depressão terrestre e o JTWC rebaixado para tempestade tropical o sistema entrou no canal de Moçambique e o MFR reatualizado para o status de tempestade tropical moderada. Às 06:00 UTC de 7 de fevereiro é fraco em uma baixa remanescente e fraco novamente em pós-tropical. Apesar da atividade convectiva, o alto cisalhamento do vento e as temperaturas mais baixas da superfície do mar, devido às forças baroclínicas, o MFR foi reatualizado novamente para tempestade tropical moderada Em fevereiro, enquanto o MFR emitiu seu último aviso sobre a tempestade como enfraquecido no pós-tropical, o sistema foi observado pela última vez em 11 de fevereiro.

Preparações

Maurícia
Um aviso de ciclone de classe IV foi emitido em 2 de fevereiro, quando Batsirai se aproximava da ilha.

Madagáscar
A área de terra firme de Batsirai foi projetada para acumular de  de chuva. A capital do país, Antananarivo, estava prevista para ter  de chuva. Equipas de busca e resgate foram enviadas para Brickaville, Manakara e Morondava. A Rede START reservou 567 mil dólares para fornecer assistência. As listas de estoque de emergência foram atualizadas pelos membros da HCT e ajudam a reabastecer os itens humanitários. A agência de gestão de desastres do governo do país também trabalhou com o UNOSAT, e a assistência aérea também foi preparada quando Batsirai se aproximou. Inundações extensas nas terras altas leste, sudeste e central e grandes danos foram antecipados. A tempestade também deveria causar mais danos do que o normal devido ao desmatamento que o país experimentou nos últimos 20 anos. A terceira maior cidade do país, Antsirabe, estava prevista para receber mais de  de chuva.

Esperava-se que o Batsirai piorasse a escassez de alimentos e as emergências no país. As escolas foram fechadas em 4 de fevereiro e os moradores de áreas baixas e costeiras foram aconselhados a sair. Temia-se também que a tempestade prejudicasse os efeitos de alívio da tempestade tropical Ana semanas antes. Esperava-se que 4,4 milhões de pessoas fossem afetadas pela tempestade em 14 distritos, com 595 mil diretamente. Esperava-se que mais de 150 mil habitantes fossem deslocados. A IFRC lançou uma campanha de arrecadação de fundos para ajudar as vítimas em potencial da tempestade.

Ondas de até 15 m (50 pés) foram previstas enquanto a tempestade se aproximava da costa. As Nações Unidas trabalharam com agências de ajuda para ajudar na preparação e nas consequências. Itens humanitários foram estocados e aeronaves de resgate foram colocadas em espera. Um porta-voz da organização da ONU OCHA, afirmou que o impacto do Batsirai deve ser "considerável".

Impacto

Maurícia
Junto com o aeroporto, todos os serviços de transporte foram fechados devido ao impacto. As rajadas de vento chegaram a , e a chuva totalizou  em outras áreas do país insular. Duas mortes foram registradas. Árvores foram arrancadas em muitas áreas e pelo menos 7.500 casas sofreram cortes de energia. Um total de 138 pessoas buscaram refúgio em centros de evacuação. A orla de Mahébourg foi danificada por grandes ondas, com várias cadeiras e mesas arrastadas para o mar.

Reunião
Pelo menos 36 mil pessoas na ilha perderam energia quando Batsirai se aproximou, com 10 mil ainda fora de combate em 7 de fevereiro. Várias pessoas ficaram feridas, com a tempestade causando envenenamento por monóxido de carbono em 10 pessoas. Onze marinheiros ficaram presos em um petroleiro durante a tempestade e foram resgatados em 4 de fevereiro. As perdas agrícolas foram estimadas em 47 milhões de euros (53,3 milhões de dólares).

Madagáscar
A comunicação era escassa inicialmente quando a tempestade atingiu a terra. As condições de Batsirai causaram falta de energia e forçaram muitas pessoas a se mudarem para abrigos. Árvores caíram e redes elétricas foram derrubadas, assim como casas foram destruídas. Pelo menos 112 mil pessoas foram deslocadas pela tempestade, com 91 mil desabrigados. Várias casas tiveram seus telhados completamente arrancados, e muitos coqueiros grandes foram derrubados. Algumas casas foram reduzidas a apenas molduras de madeira, e um sobrevivente disse que os danos se assemelhavam a um "incêndio" e que era o "ciclone mais forte que [alguém] já havia experimentado". Mananjary e Manakara foram particularmente atingidos, com o primeiro tendo pelo menos 26 mil deslocados sozinhos, e também teve seu hospital e prisão danificados. Uma grande parte de Madagáscar ainda estava encharcada de Ana semanas antes, e a chegada de Batsirai piorou os efeitos.

Nosy Varika foi fortemente danificado. Um funcionário descreveu os danos como se fossem "bombardeados", com 95% dos edifícios sendo relatados como destruídos. Inundações cortaram o acesso à cidade. Postes elétricos caíram e telhados foram arrancados na cidade de Fianarantsoa, que também foi fortemente inundada. Um deslizamento de terra foi causado pelo ciclone na região de Haute Matsiatra. Inundações e detritos deixaram 17 pontes e 17 estradas intransitáveis, bem como pelo menos 69 salas de aula completamente destruídas e 439 danificadas; isso deixou mais de 9 mil crianças impossibilitadas de frequentar as aulas, com 403 apenas em Mananjary. Depois que a tempestade passou, os canais e rios já inundados continuaram a subir. Em Mananjary e arredores, os primeiros relatórios indicavam que mais de 6 mil edifícios foram inundados, com metade deles destruídos. O presidente de Madagáscar, Andry Rajoelina, mostrou imagens do telhado de metal de uma igreja torcido, além de outros danos online depois que ele visitou Mananjary. Árvores frutíferas e arrozais foram arrancados e inundados na cidade e em outras áreas, dificultando a colheita que estava a apenas duas semanas. O tempo de deslocamento até a cidade de carro aumentou em vários dias devido aos danos. As principais estradas que ligam a capital a áreas menores foram cortadas, dificultando ainda mais os esforços de socorro.

O voo aéreo da UNHAS descobriu que a região de Fitovinany sofreu principalmente danos causados por inundações; com várias comunidades sofrendo fortes impactos em sua agricultura e infraestrutura. No total, mais de 17.100 casas foram danificadas, com 7.488 destruídas, 2.714 parcialmente e 6.978 inundadas. 53 centros de saúde foram danificados, juntamente com 6 destruídos. Só em Ikongo, 87 pessoas morreram. Casas em colapso mataram pessoas enquanto dormiam. Um membro do parlamento que representa o distrito também disse que as pessoas também se afogaram em áreas inundadas.

Até 11 de fevereiro, 120 mortes foram relatadas, incluindo 13 crianças, sendo 5 com menos de 12 anos de idade.

Consequências

Maurícia
Um total de 454 pessoas, em 182 famílias afetadas, buscou abrigo em 45 centros. Todos foram inquiridos para lhes dar a ajuda necessária após a tempestade. A Ministra da Integração Social, Segurança Social e Solidariedade Nacional, Sra. Fazila, Jeewa-Daureeawoo, fez o anúncio sobre o procedimento em 7 de fevereiro.

Madagáscar

Os impactos da Tempestade Tropical Ana foram agravados pelos danos que o Batsirai trouxe.

Escolas e igrejas preparadas para abrigar os deslocados em torno de Mananjary. O Programa Mundial de Alimentos distribuiu refeições quentes para 4 mil pessoas evacuadas e deslocadas em abrigos. Faltava água potável e bens de primeira necessidade nas áreas impactadas, e a disseminação de várias doenças também era uma preocupação. Temia-se também que uma crise humanitária surgisse dos efeitos das tempestades. O esforço de resgate aéreo ocorreu pela primeira vez em 6 de fevereiro por meio de um voo da UNHAS. O governo malgaxe forneceu doações monetárias às famílias afetadas. A UNICEF também apoiou os esforços de socorro distribuindo kits para criar espaços amigos da criança em várias regiões do país. Outras medidas também foram tomadas para ajudar a diminuir os incidentes dentro dos abrigos. Uma equipe que inicialmente consistia de cinco funcionários da Proteção Civil da UE da França, Finlândia e Suécia viajou para as áreas afetadas para ajudar as vítimas da tempestade.

O PRIOI havia distribuído 87 toneladas de material humanitário de seus armazéns no país para uso em esforços de socorro, um esforço que custou aproximadamente 667 mil euros. Estima-se que 75 mil pessoas—incluindo 37.500 crianças—precisaram de assistência de socorro após o Batsirai. Os parceiros WASH entregaram itens nas regiões de Vatovavy, Fitovinany e Atsimo Atisinanana.

Resposta internacional
A França e a Alemanha ofereceram módulos de purificação de água através do Mecanismo de Proteção Civil da UE.

Referências

Ligações externas

 Dados de Rastreamento MFR do Ciclone Tropical Intenso Batsirai
 JTWC Best Track Data do Ciclone Tropical 08S (Batsirai)
 08S. BATSIRAI do Laboratório de Pesquisa Naval dos Estados Unidos

Ciclones tropicais em 2022
Ciclones em Madagáscar
Década de 2020 na Maurícia
2022 em Madagáscar
Temporada de ciclones no Índico Sudoeste de 2021-2022
Eventos de janeiro de 2022

Ciclone Batsirai


සමුද්‍ර විද්‍යාව (ග්‍රීක අර්ථය සාගර ලේඛනය යන්නයි.) සාගර අධ්‍යයනය හා දියම විද්‍යාව වශයෙන් හැඳින්වෙන පෘථිවියේ සාගර හා මුහුද පිළිබඳව අධ්‍යයනය කරන දියඹ විද්‍යාවක ශා‍ඛාවකි. පුළුල් මාතෘකා පරාසයක් ආවරණය කරන අතර සාගර ජීවීන් සහ පරිසර පද්ධති ගතිකයන් සාගර තරංග මුහුදු රැළි හා භූ භෞතික විද්‍යාත්මක ද්‍රව ගතිකයන් කැටි භූ ලක්ෂණ හා මුහුදු පතුලේ භූ විද්‍යාව සහ සාගර තුළ හා එහි සීමා‍හරහා භෞතික ලක්ෂණ මෙන්ම විවිධ රසායනික සංඝටක ස්‍රාවයන් යටතට අන්තර්ගත වේ. මෙම පුළුල්ව පැතිරුණු මාතෘකා ප්‍රතිබිම්භනය කරන්නේ ලෝකයේ සාගර පළිබඳ දැනුම හා එහි ක්‍රියාකාරීත්වයන් පිළිබඳ අවබෝධයට සාගර විද්‍යාඥයින් විසින් වෙනත් මිශ්‍රිත දැනුම  සම්භාරයක් හැදැරිය යුතු බහු විනයයන් පිළිබඳවය. ඒ යටතට ජීව විද්‍යාව රසායන විද්‍යාව භූ විද්‍යාව කාලගුණික විද්‍යාව හා භෞතික විද්‍යාව අයත්වේ.

උපකා‍ණ්ඩයන්

සාගර විද්‍යාව පිළිබඳ හැදැරීම ශාඛා රාශීයකට බෙදිය හැක.

·	ජීව විද්‍යාත්මක සාගර  විද්‍යාව හෙවත් දියඹේ ජීව විද්‍යාව යනු ශාක සතුන් හා වෙනස් සාමුද්‍රික ශුද්‍ර ජීවීන් හා ඒවායේ පාරිසරික විද්‍යාත්මක අන්තර් ක්‍රියාවන් පිළිබඳ හැදැරීමයි.
·	රසායනික සාගර විද්‍යාව හෙවත් දියඹේ රසායන විද්‍යාව  යනු සාගරයේ රසායනය හා වායු ගෝලය සමග එහි රසායනික අන්තර් පිළිබඳව හැදැරීමයි.
·	භූ ගෝලීය සාගර විද්‍යාව හෙවත් දියඹේ සාගර විද්‍යාව යනු තැටි භූ ලක්ෂණ අන්තර්ගතව මුහුදු පතුලේ භූ විද්‍යාව හැදැරීමයි.
·	භෞතික විද්‍යාත්මක සාගර වෙරළ හෙවත් දියඹේ භෞතිකය උෂ්ණත්වය හා ලවණතා ව්‍යුහය, මිශ්‍රණය තරංග, අභ්‍යන්තර තරංග, උදම් හා දියරැලි අන්තර්ගත සාගරයේ භෞතික ලක්ෂණ පිළිබඳ හැදැරීමයි. විශේෂිත රසවත් ප්‍රදේශයක් වන්නේ ශබ්දයේ හැසිරීම හෙවත් ධ්වනි සාගර විද්‍යාව ආලෝකය (ප්‍රකා‍ශ සාගර විද්‍යාව) හා සාගර‍යේ රේඩියෝ තරංගවල හැසිරීම පිළිබඳව හැදැරීමයි.

මෙම ශාඛා ප්‍රතිබිම්භනය කරන්නේ බොහෝ සාගර විද්‍යාඥයන් මුලින්ම සියලු විද්‍යාවන් හා ගණිතයන් පිළිබඳව හදාරා ඔවුන්ගේ අන්තර් විනයානුකූල දැනුම නිපුණතාවයන් හා හැකියාවන් අනතුරුව සාගර විද්‍යාවට යොදන බවයි.

සාගර විද්‍යාව සාගර ඉංජිනේරු විද්‍යාවේදී යොදා ගැනේ.  තෙල් වේදිකා නැව් වරායන් හා සාගරය ආරක්ෂිතව භාවිතා කිරීමට උපකාරීවෙන වෙනත් ව්‍යුහයන් සැලසුම් කිරීමේදී හා ගොඩ නැංවිමේදී එය අන්තර්ගත වේ.

සාගර විද්‍යාත්මක දත්ත කළමනාකරණය යනු සමීක්ෂකයන් සඳහා ඇති අතීත හා වර්තමාන දත්ත සුරක්ෂිත කිරීමේ විනයයි.

තාප දහරා චක්‍රීකරණය


Callum Ormiston, né le  à Reading, est un coureur cycliste sud-africain.

Biographie

Aux Championnats d'Afrique de cyclisme sur route 2022 à Charm el-Cheikh, Callum Ormiston est médaillé d'argent en contre-la-montre par équipes élites ainsi qu'en contre-la-montre individuel espoirs.

Palmarès
 2021
  du championnat d'Afrique du Sud du contre-la-montre espoirs
 2022
  Champion d'Afrique du Sud sur route espoirs
  Médaillé d'argent du championnat d'Afrique du contre-la-montre par équipes
  du championnat d'Afrique du Sud du contre-la-montre espoirs
 2023
  du Tour du Rwanda

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste sud-africain
Naissance en août 2000
Naissance à Reading (Royaume-Uni)

Callum Ormiston