Kurt Anger () a fost un general-maior german din Wehrmacht, care a îndeplinit funcții de comandă în timpul celui de-al Doilea Război Mondial.

Biografie

Începutul carierei militare și Primul Război Mondial
Anger a urmat o pregătire de ofițeri și a fost înaintat la 14 martie 1907 la gradul de Leutnant (locotenent). A fost ofițer în Regimentul 52 Artilerie de câmp (14 martie 1907 - 1 octombrie 1912) și ofițer adjutant în Batalionul II al aceluiași regiment (1 octombrie 1912 - 21 ianuarie 1915), urmând în acest timp o serie de cursuri la Școala de Artilerie de la Jüterbog (1 octombrie 1908 - 31 ianuarie 1909).

A luat parte la Primul Război Mondial, fiind avansat în această perioadă la gradele de Oberleutnant (24 decembrie 1914) și Hauptmann (căpitan, 5 octombrie 1916). În timpul războiului a îndeplinit funcții de adjutant, ofițer de legătură și ofițer de stat major în cadrul unor înalte unități germane. Astfel, a fost ofițer german de legătură cu Corpul Hofmann al Armatei Austro-Ungare (21 ianuarie - 10 august 1915), adjutant în Regimentul 52 Artilerie de câmp (10 august - 15 septembrie 1915) și în Brigada 1 Artilerie de câmp (15 septembrie 1915 - 8 martie 1917), ofițer în statele majore ale următoarelor unități: Divizia 109 Infanterie (8 martie - 8 iunie 1917), Grupul de Armate Mackensen (8 iunie - 21 septembrie 1917), Divizia 231 Infanterie (21 septembrie 1917 - 13 ianuarie 1918), Corpul X Rezervă (13 ianuarie - 25 iulie 1918) și Corpul X Armată (25 iulie 1918 - 10 ianuarie 1919), ofițer de legătură al Comandamentului Suprem al Armatei în comandamentul Corpului I Armată (10 ianuarie - 1 aprilie 1919) și ofițer de stat major în Divizia 36 (1 aprilie - 21 iulie 1919).

Perioada interbelică
La sfârșitul Primului Război Mondial s-a retras din serviciul militar. După război a fost detașat între 21 iulie 1919 și 30 ianuarie 1920 în cadrul forței de poliție militarizată Sicherheitspolizei (Poliția de Siguranță) din Berlin, iar la 1 februarie 1920 a devenit căpitan de poliție în cadrul organului Schutzpolizei al Republicii de la Weimar. Între 1 mai 1920 și 8 martie 1922 a fost angajat al Ministerului de Interne al Prusiei și a fost avansat în această perioadă, la 13 iulie 1921, la gradul de maior de poliție. În 1922 a devenit șef de departament în cadrul Sicherheitspolizei din Berlin și a îndeplinit în anii următori diferite sarcini în cadrul organelor de poliție din Berlin (1922-1928), Merseburg (1928-1929) și Liegnitz (1929-1933). La 1 mai 1933 a fost numit comandant al Sicherheitspolizei din Oppeln (azi Opole din Polonia), apoi a comandat de la 1 ianuarie 1934, cu gradul de locotenent-colonel (Oberstleutnant), centrul de instrucție de la Oppeln (1 ianuarie - 1 februarie 1934) și de la Halle (1 februarie 1934 - 1 iulie 1935). A fost detașat apoi în Batalionul III al Regimentului de Artilerie din Naumburg (1 iulie - 15 octombrie 1935), urmând în această perioadă cursuri la Școala de Artilerie de la Jüterbog (2-28 septembrie 1935).

După ce a fost promovat colonel de poliție în cadrul Schutzpolizei la 1 octombrie 1935, Anger a fost transferat la 15 octombrie 1935 cu gradul de colonel (Oberst) în Wehrmacht. A fost inițial ofițer în Statul Major al Regimentului 60 Artilerie (15 octombrie 1935 - 6 octombrie 1936) și a urmat în acest timp, între 25 noiembrie 1935 și 5 octombrie 1936, un curs pentru ofițeri de stat major la Chemnitz. Apoi a comandat Batalionul 1 din Regimentul 31 Artilerie (6 octombrie 1936 - 12 octombrie 1937) și Regimentul 18 Artilerie (12 octombrie 1937 - 30 septembrie 1939).

Al Doilea Război Mondial
După începerea celui de-al Doilea Război Mondial colonelul Anger a fost de la 30 septembrie 1939 până la 1 aprilie 1942 comandant de artilerie 110 (Artilleriekommandeur 110) și a fost avansat ca urmare la 1 octombrie 1939 la gradul de general-maior (Generalmajor). A fost decorat la 19 septembrie 1941 cu Ordinul "Steaua României" cu spade, în gradul de Comandor cu panglica de "Virtutea Militară" "pentru destoinicia și devotamentul de care au dat dovadă pe câmpul de luptă în operațiunile contra bolșevicilor în colaborare cu trupele române".

S-a aflat temporar (1 aprilie - 1 august 1942) în rezerva de comandanți (Führerreserve) a OKH, urmând în acest timp (6-15 iulie 1942) un curs pentru tratarea prizonierilor de război la Viena și fiind detașat temporar (22 iulie - 1 august 1942) drept comandant al sistemului lagărelor de prizonieri de război din nordul Bavariei și din nord-vestul Sudetenland în cadrul Districtului Militar XIII, cu sediul la Nürnberg. Generalul Anger a fost numit la 1 august 1942 în postul de comandant al sistemului lagărelor de prizonieri de război din Districtul Militar XIII, îndeplinind această însărcinare până la sfârșitul războiului. La 1 mai 1945, cu o săptămână înainte de capitularea necondiționată a Wehrmacht-ului, el a fost luat prizonier de război și s-a aflat în captivitate până pe 14 iunie 1947.

Decorații
 Crucea de Fier cl. a II-a (1914) și cl. I (1914)
  Ordinul "Steaua României" cu spade, în gradul de Comandor cu panglica de "Virtutea Militară" (19 septembrie 1941)

Note

Legături externe
 Biografie pe site-ul general.dk
 Prezentare în "Akten der Reichskanzlei. Weimarer Republik" (Bundesarchiv)

Nașteri în 1888
Decese în 1961
Generali germani
Prizonieri de război germani
Germani ai celui de-al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Steaua României

Kurt Anger


Finnafjorden er en fjordarm på sydsiden af Sognefjorden i Vik kommune i  Vestland fylke i Norge. Fjorden strækker sig 6 kilometer mod sydvest fra indløbet, der ligger mellem  Eikeneset og Skjæret nedenfor Ytstestolen på Fagerdalsnipi. Omtrent halvvejs inde i fjorden , ved gården Finnen, smalner fjorden ind til et trangt, kun 40 meter bredt sund. Herfra går fjorden videre, først mod sydvest og senere næsten helt mod vest til bunden af fjorden ved  gården Finnabotnen og Botnadalen. Der er ingen vejforbindelse omkring Finnafjorden.

Fordens sider  er bratte og høje, op til 1000 meter langs næsten hele fjorden. Af fjeldtoppe rundt om fjorden ligger  Skjemmedalsnipa (1.069 moh.), Åkrevikfjellet (1.284 moh.), Orren (1.124 moh.), Skrivareggi (1.083 moh.), Einebærfjellet (1.212 moh) og Fagerdalsnipi (1.245 moh.)

Referenser

Fjorde i Vestland
Vik

Finnafjorden


محمد صخر الماطري , (مواليد 1981م) سياسي ورجل أعمال تونسي وصهر الرئيس التونسي السابق زين العابدين بن علي.

ينحدر من عائلة الماطري التي كان من أبرز من ظهر منها الدكتور محمود الماطري أول رئيس للحزب الحر الدستوري الجديد، محمود الماطري هو عم والده منصف الماطري الذي كان أحد الضباط المتورطين في المحاولة الانقلابية لعام 1962، وقد حوكم آنذاك بالإعدام قبل أن يصدر العفو عنه من قبل الرئيس الحبيب بورقيبة.

تزوج محمد صخر الماطري عام 2004م من البنت الكبرى للرئيس زين العابدين بن علي من زوجته ليلى الطرابلسي.
شغل منصب عضو اللجنة المركزية للتجمع الدستوري الديمقراطي التونسي منذ مؤتمره المنعقد في أوت 2008م.

ثورة تونس
عند حدوث الثورة في تونس احتجاجا على القمع والفساد في الحكم السابق لبن علي هرب صخر الماطري إلى كندا صحبة زوجته التي أوشكت على الولادة ثم تركها في كندا وسافر إلى دبي ولم يرجع إلى تونس لأنه من أكثر الرؤوس المطلوبة لدى الشعب فهو متهم بالسرقة وقد خول له الرئيس المخلوع زين العابدين بن علي أن يتصرف بطريقة غير قانونية حتى أصبح من كبار رجال الأعمال في تونس.

أعمال
محمد صخر الماطري استغلّ كونه صهر الدكتاتور الرئيس بن علي لتكوين ثروة ويصبح أحد رجال الأعمال، اقتحم المجال الإعلامي من خلال بعث محطة إذاعية تتمثل في إذاعة الزيتونة الإسلامية، منذ عام 2007. وقد عرف عنه تدينه.
قام بشراء 70 بالمائة من رأسمال مؤسسة دار الصباح للصحافة المكتوبة، التابعة لمؤسسها الحبيب شيخ روحه. التي تصدر عنها جريدة الصباح أعرق الصحف التونسية، وكان ذلك في مارس- أفريل 2009.

قام بتأسيس بنك إسلامي وهو مصرف الزيتونة) يعتبر الأول من نوعه في تونس. انسحب محمد علي مبروك من مجلس إدارة «التجاري بنك» تاركا مكانه لمحمد صخر الماطري الذي يدير مجموعة «النقل» (ENNAKL)، ويمتلك الآن 1.93 بالمائة من رأس مال البنك ويمتلك محمد علي مبروك أغلبية الأسهم في بنك تونس العربي الدولي (BIAT) بنسبة 28.29 بالمائة، بواسطة شركتي Maghreb Financière Holding (21 بالمائة) وMaghreb Finance Holding (7.29 بالمائة).
واشترى نسبة من أسهم شركة تونيزيانا للاتصالات في أواخر 2010 وبداية 2011
وخلال الأحداث الأخيرة التي هزت تونس منذ إحراق محمد البوعزيزي نفسه هرب من البلاد التونسية إلى دبي حسب تصريح أحد مساعديه تاركا أملاكه وسياراته.

ثورة جانفي
ترك تونس بعد ثورة 2011، وطرد من قطر بطلب من الرئيس التونسي المنصف المرزوقي يوم 11 سبتمبر 2012.

وصلات خارجية
   الموقع الرسمي لمجمع الماطري هولدنغ

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مدينة تونس
أصحاب أعمال تونسيون
أعضاء المدة النيابية الثانية عشرة لمجلس النواب التونسي
تونسيون من أصل تركي
سياسيون تونسيون
شخصيات التجمع الدستوري الديمقراطي
لاجئون سياسيون تونسيون
لاجئون سياسيون في قطر
مواليد 1402 هـ
مواليد 1980
مواليد 1981
مواليد في مدينة تونس

محمد صخر الماطري


El baile del Savoy (título original en alemán: Ball im Savoy) es una opereta en tres actos y un preludio con música de Paul Abraham y libreto en alemán de Alfred Grünwald y Fritz Löhner-Beda. Se estrenó el 23 de diciembre de 1932 en la Großes Schauspielhaus de Berlín. Fue el mayor éxito de Abraham.

Este título contó con una adaptación castellana de José Juan Cadenas y Antonio Paso Cano con arreglos musicales de Pablo Luna, dada a conocer el 29 de enero de 1934 en el Teatro Victoria de Madrid (que es como se denominó el Teatro Reina Victoria durante la Segunda República). Dicha adaptación recibió en castellano el título de El baile del Savoy y contó con Celia Gámez como protagonista estelar. Varios números de dicha versión quedaron impresionados en discos de 78 rpm por Gámez junto al actor Pierre Clarel acompañados por la Orquesta Los Bolivios bajo la dirección musical de Pascual Godés (remasterizados y reeditados en el año 2000).

Esta ópera había dejado de representarse en tiempos modernos; en las estadísticas de Operabase aparecía con sólo 3 representaciones en el período 2005-2010, siendo la tercera de Paul Abraham. Sin embargo, desde la temporada 2012-2013 la Komische Oper de Berlín la ha vuelto a poner en circulación con una espectacular producción escénica dirigida por Barry Kosky que se ha mantenido en el repertorio de dicho teatro hasta la temporada 2018-2019. Dicho montaje ha supuesto un punto de inflexión en la vida de esta opereta; así, por ejemplo, durante la temporada 2018-2019 también ha habido producciones de Ball im Savoy en los teatros de ópera de Núremberg y de Lübeck, ambos en Alemania, o de Бал В Савоя (Bal V Savoya) en la ópera estatal de Burgas, en Bulgaria.

Personajes

Referencias
Notas

Licencia

Enlaces externos

Óperas de Paul Abraham
Óperas en alemán
Óperas de 1932
Óperas estrenadas en Berlín
Operetas

El baile del Savoy


Hitoshi Morishita (født 9. december 1967) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Tosu Futures.

Han har tidligere trænet Zweigen Kanazawa og Giravanz Kitakyushu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Hitoshi Morishita (fodboldspiller, født 1967)


Bygningsvidenskab er en fællesbetegnelse for de tekniske fagdiscipliner indeklima, bygningsfysik, og bygningsinstallationer.

Bygningsvidenskab er et relativt nyt begreb i det danske sprog, og er en direkte oversættelse af den mangeårige engelske fagbetegnelse Building Science. Definitionen af det danske 'bygningsvidenskab' anses for at være den samme som beskrevet på engelsk.

Uddannelse i Bygningsvidenskab er et fagligt speciale indenfor uddannelsen til bygningsingeniør på lige fod med specialer i bærende konstruktioner, byggeledelse, med videre.

En stor del af den praktiske bygningsvidenskab udføres af private rådgivende ingeniørfirmaer, som hjælper offentlige og private bygherrer med at formgive og konstruere bygværker, samt fører tilsyn med entreprenørernes byggearbejde.

Se også

Generel
Bygningsingeniør
Civilingeniør

Jura og samfund
BBR
Dansk Byggeri
Det Digitale Byggeri
Offentligt-privat partnerskab
Trimmet Byggeri
VVM-redegørelse

Uddannelse og videndeling
BYG-ERFA
EFG
Erhvervsuddannelser i Danmark
Institut for Byggeri og Anlæg (DTU)
Institut for Byggeri, By og Miljø (AAU)
Institut for Byggeri og Bygningsdesign (AU)
Statens Byggeforskningsinstitut

Referencer

Byggeri
Ingeniørvidenskab

Bygningsvidenskab


මිනිස් ආහාර ජීර්ණ පද්ධතිය සමන්විත වන්නේ ආමාශ ආන්ත්රයික පත්රිකාව සහ ආහාර දිරවීමේ අමතර අවයව (දිව, ලවණ ග්රන්ථි, අග්න්යාශය, අක්මාව සහ පිත්තාශය) ය. ආහාර ජීර්ණයට ඇතුළත් වන්නේ ආහාර අවශෝෂණය කර ශරීරයට අවශෝෂණය කර ගන්නා තෙක් කුඩා හා කුඩා කොටස් වලට බෙදීමයි. ආහාර දිරවීමේ ක්‍රියාවලියට අදියර තුනක් ඇත: සීෆාලික් අවධිය, ආමාශයික අවධිය සහ බඩවැල් අවධිය.

පළමු අදියර, ආහාර දිරවීමේ cephalic අදියර, ආහාර පෙනීම සහ සුවඳ ප්රතිචාර වශයෙන් ආමාශයික ස්රාවයන් සමඟ ආරම්භ වේ. මෙම අදියරට හපන ආහාර යාන්ත්‍රික බිඳවැටීම සහ මුඛයේ සිදුවන ආහාර ජීර්ණ එන්සයිම මගින් රසායනික බිඳවැටීම ඇතුළත් වේ.

කෙල වල ඇමයිලේස් නම් ආහාර ජීර්ණ එන්සයිම සහ දිවේ ඇති ඛේට ග්‍රන්ථි සහ සේරස් ග්‍රන්ථි මගින් ස්‍රාවය වන lingual lipase අඩංගු වේ. එන්සයිම මුඛයේ ඇති ආහාර බිඳ දැමීමට පටන් ගනී. ආහාර ඛේටය සමඟ මිශ්‍ර කර ඇති චුවින්ග්, ආහාර දිරවීමේ යාන්ත්‍රික ක්‍රියාවලිය ආරම්භ කරයි. මෙමඟින් බඩට ඇතුළු වීමට esophagus හරහා ගිල දැමිය හැකි බෝලස් නිපදවයි.

මෙලෙස ආහාර ආමාශ ගත වීමේ ක්‍රියාවලිය ක්‍රමාකුංචන ක්‍රියාවලිය ලෙස හදුනවනවා.

ආහාර දිරවීමේ දෙවන අදියර පසුව ආමාශයේ ආමාශයේ ආහාර දිරවීමේ අදියර සමඟ ආරම්භ වේ. මෙහිදී කුඩා අන්ත්‍රයේ පළමු කොටස වන duodenum තුළට යන තෙක් ආමාශයික අම්ලය සමඟ මිශ්‍ර වීමෙන් ආහාර තවදුරටත් කැඩී යයි.

තුන්වන අදියර ආරම්භ වන්නේ duodenum වල ආහාර දිරවීමේ ආන්ත්‍රික අවධිය සමඟ වන අතර එහිදී අර්ධ වශයෙන් ජීර්ණය වූ ආහාර අග්න්‍යාශය මගින් නිපදවන එන්සයිම ගණනාවක් සමඟ මිශ්‍ර වේ. මස්තිෂ්කයේ මාංශ පේශී, දිව සහ දත් මගින් සිදු කරන ආහාර හපන අතර, peristalsis සංකෝචනය සහ ඛණ්ඩනය මගින් ආහාර දිරවීමට උපකාරී වේ. ආමාශයික අම්ලය සහ ආමාශයේ ශ්ලේෂ්මල නිපදවීම, ආහාර දිරවීම අඛණ්ඩව පවත්වා ගැනීම සඳහා අත්යවශ්ය වේ.

Peristalsis යනු esophagus වලින් ආරම්භ වන මාංශ පේශිවල රිද්මයානුකූල හැකිලීමයි, එය ආමාශයේ බිත්තිය දිගේ සහ ආමාශ ආන්ත්රයික පත්රිකාවේ ඉතිරි කොටස දිගටම පවතී. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් මුලින්ම චයිම් නිෂ්පාදනය සිදු වන අතර එය කුඩා අන්ත්‍රය තුළ සම්පූර්ණයෙන් කැඩී ගිය විට වසා පද්ධතියට චයිල් ලෙස අවශෝෂණය වේ. ආහාර ජීර්ණයෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් කුඩා අන්ත්‍රය තුළ සිදු වේ. ජලය සහ සමහර ඛනිජ ලවණ නැවත විශාල අන්ත්‍රයේ මහා බඩවැලේ රුධිරයට අවශෝෂණය වේ. ආහාර දිරවීමේ අපද්‍රව්‍ය (මල) ගුද මාර්ගයෙන් ගුද මාර්ගයෙන් මලපහ කරනු ලැබේ.

Contents

සංරචක
ආහාර ජීර්ණයට සම්බන්ධ අවයව කිහිපයක් සහ අනෙකුත් සංරචක ඇත. අමතර ආහාර ජීර්ණ අවයව ලෙස හඳුන්වන අවයව වන්නේ අක්මාව, පිත්තාශය සහ අග්න්‍යාශයයි. අනෙකුත් සංරචක වලට මුඛය, ඛේඨ ග්‍රන්ථි, දිව, දත් සහ එපිග්ලොටිස් ඇතුළත් වේ.

ආහාර ජීර්ණ පද්ධතියේ විශාලතම ව්යුහය වන්නේ ආමාශ ආන්ත්රයික පත්රිකාව (GI පත්රිකාව) ය. මෙය මුඛයෙන් ආරම්භ වී ගුද මාර්ගයෙන් අවසන් වන අතර මීටර් නවයක් පමණ දුරක් ආවරණය කරයි.

GI පත්රිකාවේ විශාලතම කොටස වන්නේ මහා බඩවැලේ හෝ මහා අන්ත්රයයි. මෙහි ජලය අවශෝෂණය කර ඉතිරි අපද්‍රව්‍ය මළපහ කිරීමට පෙර ගබඩා කර තබයි.

ආහාර ජීර්ණයෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් සිදු වන්නේ GI පත්‍රිකාවේ දිගම කොටස වන කුඩා අන්ත්‍රය තුළය.

ආහාර දිරවීමේ ප්‍රධාන අවයවයක් වන්නේ ආමාශයයි. එහි ශ්ලේෂ්මල පටලය තුළ ආමාශයික ග්‍රන්ථි මිලියන ගණනක් ඇත. ඔවුන්ගේ ස්‍රාවයන් ඉන්ද්‍රියයේ ක්‍රියාකාරිත්වයට අත්‍යවශ්‍ය වේ.

GI පත්රිකාවේ විශේෂිත සෛල බොහොමයක් තිබේ. මේවාට ආමාශයික ග්‍රන්ථිවල විවිධ සෛල, රස සෛල, අග්න්‍යාශයේ නාල සෛල, enterocytes සහ microfold සෛල ඇතුළත් වේ.

ආහාර දිරවීමේ පද්ධතියේ සමහර කොටස් ද මහා අන්ත්‍රය ඇතුළුව බැහැර කිරීමේ පද්ධතියේ කොටසකි.

මුඛය
මුඛය ඉහළ ආමාශ ආන්ත්රයික පත්රිකාවේ පළමු කොටස වන අතර ආහාර දිරවීමේ පළමු ක්රියාවලීන් ආරම්භ කරන ව්යුහයන් කිහිපයකින් සමන්විත වේ. මේවාට කෙළ ග්‍රන්ථි, දත් සහ දිව ඇතුළත් වේ. මුඛය කලාප දෙකකින් සමන්විත වේ; ආලින්දය සහ මුඛ කුහරය නිසියාකාරව. ආලින්දය යනු දත්, තොල් සහ කම්මුල් අතර ප්‍රදේශය වන අතර,  ඉතිරි කොටස නිසි මුඛ කුහරය වේ. මුඛ කුහරයේ වැඩි කොටසක් ලිහිසි ශ්ලේෂ්මල නිපදවන ශ්ලේෂ්මල පටලයක් වන මුඛ ශ්ලේෂ්මලයෙන් ආවරණය වී ඇති අතර එයින් කුඩා ප්‍රමාණයක් අවශ්‍ය වේ. ශ්ලේෂ්මල පටල ශරීරයේ විවිධ ප්‍රදේශවල ව්‍යුහයෙන් වෙනස් වන නමුත් ඒවා සියල්ලම ලිහිසි ශ්ලේෂ්මලයක් නිපදවයි, එය මතුපිට සෛල මගින් හෝ සාමාන්‍යයෙන් යටින් පවතින ග්‍රන්ථි මගින් ස්‍රාවය වේ. මුඛයේ ඇති ශ්ලේෂ්මල පටලය තුනී ශ්ලේෂ්මලයක් ලෙස දත්වල පාදම රේඛා කරයි. ශ්ලේෂ්මලයේ ප්‍රධාන සංඝටකය වන්නේ මුසින් නම් ග්ලයිකොප්‍රෝටීන වන අතර ස්‍රාවය වන වර්ගය සම්බන්ධ කලාපය අනුව වෙනස් වේ. Mucin දුස්ස්රාවී, පැහැදිලි සහ ඇලෙන සුළුය. මුඛයේ ඇති ශ්ලේෂ්මල පටලයට යටින් සිනිඳු මාංශ පේශි පටක තුනී ස්ථරයක් ඇති අතර පටලයට ඇති ලිහිල් සම්බන්ධතාවය එහි විශිෂ්ට ප්‍රත්‍යාස්ථතාව ලබා දෙයි. එය කම්මුල්, තොල්වල අභ්‍යන්තර පෘෂ්ඨයන් සහ මුඛයේ බිම් ආවරණය කරයි, සහ නිපදවන මුසින් දත් දිරායාමට එරෙහිව ඉහළ ආරක්ෂාවක් සපයයි.

මුඛයේ වහලය තලය ලෙස හඳුන්වන අතර එය නාසික කුහරයෙන් මුඛ කුහරය වෙන් කරයි. ඉහළ ශ්ලේෂ්මල පටලය අස්ථි තහඩුවක් ආවරණය කර ඇති බැවින් තාල මුඛයේ ඉදිරිපස දැඩි වේ; එය මාංශපේශී සහ සම්බන්ධක පටක වලින් සෑදී ඇති පිටුපස මෘදු හා වඩා නම්යශීලී වන අතර, එය ආහාර සහ දියර ගිල දැමීමට ගමන් කළ හැකිය. මෘදු තල්ල උවුලෙන් අවසන් වේ. දෘඩ තාලයේ මතුපිට ආහාර ගැනීමේදී අවශ්‍ය පීඩනය, නාසික ඡේදය පැහැදිලි ලෙස තැබීමට ඉඩ සලසයි. තොල් අතර විවරය මුඛ විවරය ලෙස හඳුන්වනු ලබන අතර උගුරට විවර වීම ෆැසස් ලෙස හැඳින්වේ.

මෘදු තාලයේ දෙපස දිවේ ප්‍රදේශ කරා ළඟා වන පලාටොග්ලොසස් මාංශ පේශි ඇත. මෙම මාංශ පේශි දිවේ පිටුපස ඉහළට ඔසවන අතර ආහාර ගිල දැමීමට හැකි වන පරිදි කරාම දෙපස වසා දමයි. ශ්ලේෂ්මල මගින් ආහාර මෘදු කිරීමට සහ බෝලස් සෑදීමේදී ආහාර එකතු කිරීමට හැකියාව ඇත. .

ලවණ ග්රන්ථි
ප්‍රධාන ඛේඨ ග්‍රන්ථි යුගල තුනක් සහ කුඩා ඛේට ග්‍රන්ථි 800 ත් 1000 ත් අතර ප්‍රමාණයක් ඇත, ඒ සියල්ල ප්‍රධාන වශයෙන් ආහාර දිරවීමේ ක්‍රියාවලියට සේවය කරන අතර දන්ත සෞඛ්‍යය සහ සාමාන්‍ය මුඛය ලිහිසි කිරීම සඳහා වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටු කරයි, එසේ නොමැතිව කථනය කළ නොහැකි වනු ඇත.  ප්‍රධාන ග්‍රන්ථි සියල්ලම එක්සොක්‍රීන් ග්‍රන්ථි වන අතර ඒවා නාලිකා හරහා ස්‍රාවය වේ. මෙම ග්‍රන්ථි සියල්ලම මුඛයෙන් අවසන් වේ. මේවායින් විශාලතම වන්නේ පැරොටයිඩ් ග්‍රන්ථි - ඒවායේ ස්‍රාවය ප්‍රධාන වශයෙන් සේරස් ය. ඊළඟ යුගලය හකුට යටින් ය, උපමණ්ඩිබුලර් ග්‍රන්ථි, මේවා සේරස් තරලය සහ ශ්ලේෂ්මල යන දෙකම නිපදවයි. මෙම ඛේට ග්‍රන්ථිවල ඇති සේරස් ග්‍රන්ථි මගින් සේරස් තරලය නිපදවන අතර එමඟින් භාෂා ලිපේස් ද නිපදවයි. ඔවුන් මුඛ කුහරයේ කෙළවලින් 70% ක් පමණ නිපදවයි. තුන්වන යුගලය දිවට යටින් පිහිටා ඇති උපභාෂා ග්‍රන්ථි වන අතර ඒවායේ ස්‍රාවය ප්‍රධාන වශයෙන් ශ්ලේෂ්මලයෙන් කුඩා ප්‍රතිශතයක් වේ.

මුඛයේ ශ්ලේෂ්මල පටලය තුළ, දිව, තාල සහ මුඛයේ බිම, කුඩා ලවණ ග්‍රන්ථි වේ; ඔවුන්ගේ ස්‍රාවයන් ප්‍රධාන වශයෙන් ශ්ලේෂ්මල වන අතර ඒවා මුහුණේ ස්නායු (CN7) මගින් නවීකරණය කර ඇත. පිෂ්ඨය මෝල්ටෝස් බවට පරිවර්තනය කිරීම සඳහා ආහාරවල ඇති කාබෝහයිඩ්‍රේට් මත ක්‍රියා කරන ආහාර බිඳවැටීමේ පළමු අදියර ලෙස ග්‍රන්ථි ඇමයිලේස් ස්‍රාවය කරයි. දිවේ පිටුපස කොටසේ රස අංකුර වට කරන වෙනත් සේරස් ග්‍රන්ථි දිවේ මතුපිට ඇති අතර මේවායින් ද භාෂා ලිපේස් නිපදවයි. Lipase යනු ලිපිඩ (මේද) වල ජල විච්ඡේදනය උත්ප්‍රේරණය කරන ආහාර ජීර්ණ එන්සයිමයකි. මෙම ග්‍රන්ථි Von Ebner's glands ලෙස හඳුන්වනු ලබන අතර, එය දිවේ පටක මත මෙම ග්‍රන්ථි සමඟ ස්පර්ශ වන විට ආහාරවල ඇති ක්ෂුද්‍ර ජීවීන්ට එරෙහිව මුල් ආරක්ෂාව (ප්‍රතිශක්තිකරණ පද්ධතියෙන් පිටත) ලබා දෙන histatins ස්‍රාවය කිරීමේ තවත් කාර්යයක් ඇති බව පෙන්වා දී ඇත.  සංවේදී තොරතුරු මගින් කෙල ස්‍රාවය කිරීම උත්තේජනය කළ හැකි අතර, දිවට ක්‍රියා කිරීමට අවශ්‍ය තරලය සපයන අතර ආහාර ගිලීම පහසු කරයි.

කෙල

කෙල ආහාර තෙත් කර මෘදු කරයි, දත් වල චුවිංග් ක්‍රියාවත් සමඟ ආහාර සුමට බෝලස් බවට පරිවර්තනය කරයි. මුඛයේ සිට esophagus දක්වා ගමන් කිරීමේදී කෙළ මගින් සපයන ලිහිසි තෙල් මගින් බෝලස් තවදුරටත් උපකාරී වේ. එසේම වැදගත් වන්නේ ආහාර ජීර්ණ එන්සයිම ඇමයිලේස් සහ ලයිපේස් වල ලවණ වල පැවතීමයි. ඇමයිලේස් කාබෝහයිඩ්රේට පිෂ්ඨය මත වැඩ කිරීමට පටන් ගනී, එය කුඩා අන්ත්රය තුළ තවදුරටත් බිඳ දැමිය හැකි මෝල්ටෝස් සහ ඩෙක්ස්ට්රෝස් වල සරල සීනි බවට බිඳ දමයි. මෙම ආරම්භක පිෂ්ඨය ජීර්ණයෙන් 30% කට හේතු විය හැක්කේ මුඛයේ ඇති කෙල වලටය. Lipase මේදය බිඳ දැමීම සඳහා වැඩ කිරීමට පටන් ගනී. ලිපේස් තවදුරටත් අග්න්‍යාශය තුළ නිපදවනු ලබන අතර එහිදී මේද ආහාර දිරවීම දිගටම කරගෙන යාමට එය මුදා හරිනු ලැබේ. අග්න්‍යාශයේ ලිපේස් තවමත් වර්ධනය වී නොමැති කුඩා ළදරුවන් තුළ ලවණ ලිපේස් තිබීම ප්‍රධාන වශයෙන් වැදගත් වේ.

ආහාර දිරවීමේ එන්සයිම සැපයීමේදී එහි කාර්යභාරය මෙන්ම, කෙළවලට දත් සහ මුඛය සඳහා පිරිසිදු කිරීමේ ක්‍රියාවක් ඇත. එය immunoglobulin A වැනි පද්ධතියට ප්‍රතිදේහ සැපයීමේදී ප්‍රතිශක්තිකරණ භූමිකාවක් දරයි. මෙය ඛේඨ ග්‍රන්ථිවල ආසාදන වැලැක්වීම සඳහා ප්‍රධාන වන බව පෙනේ, විශේෂයෙන් පැරොටිටිස් ආසාදනය.

කෙල වල හැප්ටොකොරින් නම් ග්ලයිකොප්‍රෝටීනයක් ද අඩංගු වන අතර එය විටමින් බී 12 සමඟ බන්ධන ප්‍රෝටීනයකි. එය ආමාශයේ ආම්ලික අන්තර්ගතය හරහා ආරක්ෂිතව රැගෙන යාම සඳහා විටමින් සමඟ බන්ධනය වේ. එය duodenum වෙත ළඟා වූ විට, අග්න්‍යාශයික එන්සයිම ග්ලයිකොප්‍රෝටීන් බිඳ දමා විටමින් නිදහස් කරයි, එය ආවේණික සාධකය සමඟ බන්ධනය වේ.

දිව
දිවේ ක්‍රියාකාරිත්වය සහ කෙළ ස්‍රාවය වීමත් සමඟ ආහාර ජීර්ණ ක්‍රියාවලියේ පළමු අදියර සිදුවන මුඛයට ආහාර ඇතුල් වේ. දිව යනු මාංශපේශී සහ මාංශපේශී සංවේදී ඉන්ද්‍රියයක් වන අතර එහි මතුපිට ඇති පැපිලේවල ඇති රස අංකුර හරහා පළමු සංවේදී තොරතුරු ලැබේ. රසය එකඟ නම්, දිව ක්‍රියාත්මක වන අතර, ඛේට ග්‍රන්ථි වලින් කෙල ශ්‍රාවය උත්තේජනය කරන මුඛයේ ආහාර හසුරුවයි. කෙල වල දියර ගුණය ආහාර මෘදු කිරීමට උපකාරී වන අතර එහි එන්සයිම අන්තර්ගතය මුඛයේ තිබියදීම ආහාර බිඳ දැමීමට පටන් ගනී. ආහාරයේ පළමු කොටස කාබෝහයිඩ්රේට පිෂ්ඨය (කෙලවල ඇති ඇමයිලේස් එන්සයිම මගින්) බිඳ දැමිය යුතුය.

දිව මුඛයේ බිමට සම්බන්ධ කර ඇත්තේ frenum නම් බන්ධන පටියක් මගින් වන අතර මෙය ආහාර (සහ කථනය) හැසිරවීම සඳහා විශාල සංචලතාවයක් ලබා දෙයි; හැසිරවීමේ පරාසය මාංශ පේශි කිහිපයක ක්‍රියාකාරිත්වය මගින් ප්‍රශස්ත ලෙස පාලනය වන අතර එහි බාහිර පරාසය තුළ frenum දිග හැරීම මගින් සීමා වේ. දිවේ මාංශ පේශී කට්ටල දෙක, දිවෙන් ආරම්භ වන සහ එහි හැඩගැස්ම සමඟ සම්බන්ධ වන සහජ මාංශ පේශි හතරක් වන අතර අස්ථි වලින් ආරම්භ වන බාහිර මාංශ පේශි හතරක් එහි චලනය සමඟ සම්බන්ධ වේ.

රස
ප්‍රධාන ලිපිය:Taste

රසය යනු මුඛයේ රස අංකුර ලෙස හැඳින්වෙන ව්‍යුහයන් තුළ අඩංගු විශේෂිත රස ප්‍රතිග්‍රාහක තුළ සිදු වන රසායනික සංග්‍රහයේ ආකාරයකි. රස අංකුර ප්‍රධාන වශයෙන් දිවේ ඉහළ මතුපිට (පෘෂ්ඨීය) වේ. හානිකර හෝ නරක් වූ ආහාර පරිභෝජනයෙන් වළක්වා ගැනීමට රස දැනීමේ කාර්යය අත්‍යවශ්‍ය වේ. එපිග්ලොටිස් සහ esophagus හි ඉහළ කොටසෙහි රස අංකුර ද ඇත. රස අංකුර නවීකරණය කරනු ලබන්නේ මුහුණේ ස්නායුවේ චෝර්ඩා ටිම්පනි සහ ග්ලෝසොෆරින්ජියල් ස්නායුවේ ශාඛාව මගිනි. රස පණිවිඩ මොළයට යවන්නේ මෙම හිස් කබල ස්නායු හරහාය. මොළයට ආහාරවල රසායනික ගුණාංග අතර වෙනස හඳුනාගත හැකිය. මූලික රස පහක් ලුණු, ඇඹුල්, තිත්ත, පැණි රස සහ උමාමි ලෙස හැඳින්වේ. ලුණු සහ ඇඹුල් බව හඳුනා ගැනීමෙන් ලුණු සහ අම්ල සමතුලිතතාවය පාලනය කිරීමට හැකියාව ලැබේ. තිත්ත බව හඳුනාගැනීමෙන් විෂ ගැන අනතුරු අඟවයි—ශාකයක ආරක්‍ෂාව බොහෝමයක් තිත්ත විෂ සහිත සංයෝග වේ. ශක්තිය සපයන ආහාර සඳහා පැණිරස මඟ පෙන්වයි; සරල සීනි පළමු ප්‍රති result ලය වන බැවින් ඛේටය ඇමයිලේස් මගින් ශක්තිය ලබා දෙන කාබෝහයිඩ්‍රේට් වල ආරම්භක බිඳවැටීම මිහිරි රසයක් ඇති කරයි. උමාමි වල රසය ප්‍රෝටීන් බහුල ආහාර සංඥා කරන බව සැලකේ. ඇඹුල් රස ආම්ලික වන අතර එය බොහෝ විට නරක ආහාරවල දක්නට ලැබේ. ආහාර අනුභව කළ යුතුද නැද්ද යන්න මොළය ඉතා ඉක්මනින් තීරණය කළ යුතුය. 1991 දී සොයාගත් සොයාගැනීම්, රසය පිළිබඳ පර්යේෂණය සඳහා උපකාර වූ පළමු ආඝ්‍රාණ ප්‍රතිග්‍රාහක විස්තර කරයි. ආඝ්‍රාණ ප්‍රතිග්‍රාහක නාසයේ සෛල මතුපිට පිහිටා ඇති අතර එමඟින් ගන්ධයන් හඳුනා ගැනීමට හැකි වන පරිදි රසායනික ද්‍රව්‍ය සමඟ බන්ධනය වේ. සංකීර්න ආහාර රසයන් පිළිබඳ අදහසක් ගොඩනැගීමට රස ප්‍රතිග්‍රාහකවල සංඥා නාසයෙන් එන සංඥා සමඟ එක්ව ක්‍රියා කරන බව උපකල්පනය කෙරේ.

දත්
ප්‍රධාන ලිපිය:Human teeth

දත් යනු ඒවාට විශේෂිත වූ ද්රව්ය වලින් සෑදූ සංකීර්ණ ව්යුහයකි. ඒවා සෑදී ඇත්තේ ශරීරයේ ඇති අමාරුම පටක වන එනමල් මගින් ආවරණය වන ඩෙන්ටින් නම් අස්ථි වැනි ද්‍රව්‍යයකිනි. ආහාර කැබලි කුඩා හා කුඩා කැබලිවලට ඉරා දැමීමේදී සහ හපන කිරීමේදී භාවිතා කරන මැස්ටික් කිරීමේ විවිධ අංශ සමඟ කටයුතු කිරීමට දත් විවිධ හැඩයන් ඇත. මෙය ආහාර ජීර්ණ එන්සයිම වල ක්‍රියාකාරිත්වය සඳහා වඩා විශාල මතුපිට ප්‍රදේශයක් ඇති කරයි. දත් මැස්ටික් කිරීමේ ක්‍රියාවලියේදී ඔවුන්ගේ විශේෂිත භූමිකාවන් අනුව නම් කර ඇත - කෘන්තක ආහාර කැබලි කැපීම හෝ සපා කෑම සඳහා භාවිතා කරයි; සුනඛයින්, ඉරීම සඳහා භාවිතා කරනු ලැබේ, පෙරමෝලර් සහ මෝලර් හපන සහ ඇඹරීමට භාවිතා කරයි. කෙල සහ ශ්ලේෂ්මල ආධාරයෙන් ආහාර මැස්ටික් කිරීම මෘදු බෝලස් සෑදීමට හේතු වන අතර පසුව එය ගිල දැමීමෙන් ඉහළ ආමාශ ආන්ත්රයික පත්රිකාවෙන් ආමාශය දක්වා ගමන් කළ හැකිය. කෙල වල ඇති ආහාර දිරවීමේ එන්සයිම දත් තැන්පත් වී ඇති ආහාර අංශු බිඳ දැමීමෙන් දත් පිරිසිදුව තබා ගැනීමට උපකාරී වේ.

එපිග්ලොටිස්
ප්‍රධාන ලිපිය:Epiglottis

එපිග්ලොටිස් යනු ස්වරාලයේ දොරටුවට සවි කර ඇති ප්‍රත්‍යාස්ථ කාටිලේජ තට්ටුවකි. එය ශ්ලේෂ්මල පටලයකින් ආවරණය වී ඇති අතර මුඛය දෙසට මුහුණලා ඇති එහි භාෂා මතුපිට රස අංකුර ඇත. එහි ස්වරාලය මතුපිට ස්වරාලය තුළට මුහුණ ලා ඇත. එපිග්ලොටිස් ක්‍රියා කරන්නේ ග්ලෝටිස් දොරටුව, ස්වර නැමීම් අතර විවරය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා ය. එය සාමාන්‍යයෙන් ස්වසනාලයේ කොටසක් ලෙස ක්‍රියාත්මක වන අතර එහි යටි පැත්ත හුස්ම ගැනීමේදී ඉහළට යොමු වී ඇත, නමුත් ගිලීමේදී එපිග්ලොටිස් වඩාත් තිරස් ස්ථානයකට නැමෙයි, එහි ඉහළ පැත්ත උගුරේ කොටසක් ලෙස ක්‍රියා කරයි. මේ ආකාරයෙන් එය ආහාර ස්වසනාලයට යාම වළක්වන අතර ඒ වෙනුවට පිටුපස ඇති esophagus වෙත යොමු කරයි. ගිලීමේදී, දිවේ පසුගාමී චලිතය මගින් පෙනහළු කරා ගෙන යන ඕනෑම ආහාරයක් ස්වරාලය තුළට ඇතුළු වීම වැළැක්වීම සඳහා ග්ලෝටිස් විවරය මත එපිග්ලොටිස් බල කරයි; මෙම ක්‍රියාවලියට සහාය වීම සඳහා ස්වරාලය ද ඉහළට ඇදී යයි. ශරීරගත වූ ද්‍රව්‍ය මගින් ස්වරාලය උත්තේජනය කිරීම පෙනහළු ආරක්ෂා කිරීම සඳහා ශක්තිමත් කැස්ස ප්‍රතීකයක් ඇති කරයි.

ෆරින්ක්ස්
ප්‍රධාන ලිපිය: Pharynx

ෆරින්ක්ස් යනු ශ්වසන පද්ධතියේ සන්නායක කලාපයේ කොටසක් වන අතර ආහාර ජීර්ණ පද්ධතියේ කොටසකි. එය මුඛයේ පිටුපස ඇති නාසික කුහරයට පිටුපසින් සහ esophagus සහ ස්වරාලය ඉහළින් ඇති උගුරේ කොටසයි. ෆරින්ක්ස් කොටස් තුනකින් සමන්විත වේ. පහළ කොටස් දෙක - oropharynx සහ laryngopharynx ආහාර ජීර්ණ පද්ධතියට සම්බන්ධ වේ. ලැරින්ගෝෆරින්ක්ස් esophagus හා සම්බන්ධ වන අතර එය වාතය සහ ආහාර යන දෙකටම ගමන් කරන මාර්ගයක් ලෙස සේවය කරයි. වාතය ස්වරාලය තුළට ඉදිරිපසින් ඇතුළු වන නමුත් ගිලින ඕනෑම දෙයකට ප්‍රමුඛත්වය හිමි වන අතර වාතය ගමන් කිරීම තාවකාලිකව අවහිර වේ. වාගස් ස්නායුවේ ෆරින්ජියල් ප්ලෙක්සස් මගින් ෆරින්ක්ස් නවීකරණය කර ඇත.  උගුරේ ඇති පේශී ආහාර esophagus තුළට තල්ලු කරයි. ෆරින්ක්ස් ක්‍රයිකොයිඩ් කාටිලේජයට පිටුපසින් ඇති esophageal ඇතුල්වීමේදී esophagus සමඟ සම්බන්ධ වේ.

esophagus
ප්‍රධාන ලිපිය: esophagus

ආහාර නළය හෝ ගුලට් ලෙස පොදුවේ හැඳින්වෙන esophagus සමන්විත වන්නේ, ආහාර උගුරේ සිට ආමාශය දක්වා ගමන් කරන මාංශ පේශි නලයකිනි. esophagus laringopharynx සමග අඛණ්ඩව පවතී. එය උරස් ප්‍රාචීරයේ පශ්චාත් මාධ්‍යස්ටිනම් හරහා ගමන් කරන අතර දහවන උරස් කශේරුකා මට්ටමින්  උරස් ප්‍රාචීරයේ සිදුරක් හරහා ආමාශයට ඇතුළු වේ. එහි දිග සාමාන්‍යයෙන් සෙන්ටිමීටර 25 ක් වන අතර එය පුද්ගලයාගේ උස අනුව වෙනස් වේ. එය ගැබ්ගෙල, උරස් සහ උදර කොටස් වලට බෙදා ඇත. ෆරින්ක්ස් ක්‍රයිකොයිඩ් කාටිලේජයට පිටුපසින් ඇති esophageal ඇතුල්වීමේ දී esophagus හා සම්බන්ධ වේ.

විවේකයේදී esophagus ඉහළ සහ පහළ esophageal sphincters මගින් කෙළවර දෙකෙන්ම වසා ඇත. ඉහළ සුසුම්නාව විවෘත කිරීම ගිලීමේ ප්‍රතීකයක් මගින් අවුලුවන අතර එමඟින් ආහාර හරහා යාමට අවසර ලැබේ. esophagus සිට ෆරින්ක්ස් වෙත ආපසු ගලා යාම වැළැක්වීම සඳහා ද sphincter සේවය කරයි. esophagus තුළ ශ්ලේෂ්මල පටලයක් ඇති අතර ආරක්ෂිත කාර්යයක් ඇති epithelium esophagus ඇතුළත ගමන් කරන ආහාර පරිමාව හේතුවෙන් අඛණ්ඩව ප්රතිස්ථාපනය වේ. ගිලීමේදී, ආහාර මුඛයේ සිට ෆරින්ක්ස් හරහා esophagus වෙත ගමන් කරයි. එපිග්ලොටිස් වඩාත් තිරස් ස්ථානයකට නැමෙන්නේ ආහාර esophagus වෙතට යොමු කිරීම සඳහා සහ ශ්වාසනාලයෙන් ඉවතට ය.

esophagus තුළට ගිය පසු, bolus රිද්මයානුකූල හැකිලීම සහ peristalsis ලෙස හඳුන්වන මාංශ පේශි ලිහිල් කිරීම හරහා ආමාශය දක්වා ගමන් කරයි. පහළ esophageal sphincter යනු esophagus හි පහළ කොටස වටා ඇති මාංශ පේශි sphincter වේ. esophagus සහ ආමාශය අතර ඇති gastroesophageal හන්දිය පාලනය කරනු ලබන්නේ පහළ esophageal sphincter මගින් වන අතර, ආමාශයේ අන්තර්ගතය esophagus තුළට ඇතුළු වීම වැළැක්වීම සඳහා ගිලීමේදී සහ වමනය කිරීමේදී හැර අනෙකුත් සෑම අවස්ථාවකදීම සංකෝචනය වේ. esophagus ආමාශයේ ඇති අම්ල වලින් සමාන ආරක්ෂාවක් නොමැති බැවින්, මෙම sphincter හි කිසියම් අසමත් වීමක් අජීර්ණයට හේතු විය හැක.

ප්රාචීරය
ප්රාචීරය ශරීරයේ ආහාර ජීර්ණ පද්ධතියේ වැදගත් කොටසකි. මාංශපේශී ප්රාචීරය ආහාර ජීර්ණ අවයව බොහොමයක් පිහිටා ඇති උදර කුහරයෙන් උරස් කුහරය වෙන් කරයි. අත්හිටුවන ලද මාංශ පේශි ප්රාචීරය වෙත ආරෝහණ duodenum සම්බන්ධ කරයි. මෙම මාංශපේශී ආහාර දිරවීමේ පද්ධතියට උපකාරයක් ලෙස සැලකේ, එහි ඇමිණීම ජීරණ ද්‍රව්‍ය පහසුවෙන් ගමන් කිරීම සඳහා duodenojejunal flexure වෙත පුළුල් කෝණයක් ලබා දෙයි. ප්‍රාචීරය ද අක්මාවට සම්බන්ධ වන අතර එහි හිස් ප්‍රදේශයේ නැංගුරම් දමයි. esophagus T10 මට්ටමේ ප්රාචීරයෙහි සිදුරක් හරහා උදරයට ඇතුල් වේ.

ආමාශය
ප්‍රධාන ලිපිය: stomach

ආමාශය යනු ආමාශයික පත්රිකාවේ සහ ආහාර ජීර්ණ පද්ධතියේ ප්රධාන අවයවයකි. එය J-හැඩැති ඉන්ද්‍රියයක් වන අතර එහි ඉහළ කෙළවරේ ඇති esophagus සහ එහි පහළ කෙළවරේ duodenum වෙත සම්බන්ධ වේ. ආමාශයේ නිපදවන ආමාශයික අම්ලය (අවිධිමත් ලෙස ආමාශයික යුෂ), ආහාර දිරවීමේ ක්‍රියාවලියේදී වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටු කරන අතර ප්‍රධාන වශයෙන් හයිඩ්‍රොක්ලෝරික් අම්ලය සහ සෝඩියම් ක්ලෝරයිඩ් අඩංගු වේ. ආමාශයික ග්‍රන්ථිවල G සෛල මගින් නිපදවන පෙප්ටයිඩ හෝමෝනයක් වන ගැස්ට්‍රින්, ආහාර ජීර්ණ එන්සයිම සක්‍රීය කරන ආමාශයික යුෂ නිෂ්පාදනය උත්තේජනය කරයි. පෙප්සිනොජන් යනු ආමාශයික ප්‍රධාන සෛල මගින් නිපදවන පූර්වගාමී එන්සයිමයක් (සයිමොජන්) වන අතර ආමාශයික අම්ලය මෙය පෙප්සින් එන්සයිමය වෙත ක්‍රියාත්මක කරන අතර එය ප්‍රෝටීන දිරවීම ආරම්භ කරයි. මෙම රසායනික ද්‍රව්‍ය දෙක ආමාශයේ බිත්තියට හානි කරන බැවින්, ආමාශයේ ඇති අසංඛ්‍යාත ආමාශ ග්‍රන්ථි මගින් ශ්ලේෂ්මල ස්‍රාවය කරන අතර, ආමාශයේ අභ්‍යන්තර ස්ථරවලට රසායනික ද්‍රව්‍යවල හානිකර බලපෑම් වලට එරෙහිව සෙම සහිත ආරක්ෂිත තට්ටුවක් සපයයි.

ප්‍රෝටීන් ජීර්ණය වන අතරම, ආමාශයේ බිත්තිය දිගේ චලනය වන පෙරිස්ටල්සිස්, මාංශ පේශි හැකිලීමේ තරංග මගින් යාන්ත්‍රික කැසීම සිදු වේ. මෙය ආහාර ස්කන්ධය ආහාර ජීර්ණ එන්සයිම සමඟ තවදුරටත් මිශ්‍ර කිරීමට ඉඩ සලසයි. ආමාශයේ ආමාශයික ශ්ලේෂ්මලයේ ඇති ෆන්ඩික් ග්‍රන්ථිවල ප්‍රධාන සෛල මගින් ස්‍රාවය කරන ආමාශයික lipase, ක්ෂාරීය අග්න්‍යාශයික lipase වලට වඩා වෙනස්ව ආම්ලික lipase වේ. මෙය අග්න්‍යාශයේ lipase තරම් කාර්යක්ෂම නොවන නමුත් මේදය යම් ප්‍රමාණයකට බිඳ දමයි.

පයිලෝරික් ඇල හරහා duodenum වෙත සම්බන්ධ වන ආමාශයේ පහළම කොටස වන pylorus හි ගැස්ට්‍රින් ඇතුළු ආහාර ජීර්ණ එන්සයිම ස්‍රාවය කරන ගණන් කළ නොහැකි ග්‍රන්ථි අඩංගු වේ. පැයක් හෝ දෙකකට පසු, චයිම් නම් ඝන අර්ධ ද්රවයක් නිපදවයි. pyloric sphincter හෝ කපාටය විවෘත වූ විට, chyme duodenum තුළට ඇතුළු වන අතර එහිදී එය අග්න්‍යාශයේ ඇති ආහාර ජීර්ණ එන්සයිම සමඟ තවදුරටත් මිශ්‍ර වී කුඩා අන්ත්‍රය හරහා ගමන් කරයි, එහිදී ආහාර දිරවීම දිගටම සිදු වේ.

ආමාශයේ පාදයේ ඇති ප්‍රාචීර සෛල, විටමින් බී 12 අවශෝෂණය කර ගැනීම සඳහා අත්‍යවශ්‍ය වන අභ්‍යන්තර සාධකය නම් ග්ලයිකොප්‍රෝටීන් නිපදවයි. විටමින් B12 (cobalamin), ඛේඨ ග්‍රන්ථි මගින් ස්‍රාවය කරන ග්ලයිකොප්‍රෝටීනයකට බන්ධනය වන අතර ආමාශය හරහා ගෙන යනු ලැබේ - ට්‍රාන්ස්කොබලමින් I ද හැප්ටොකොරින් ලෙස හැඳින්වේ, එය අම්ල සංවේදී විටමින් ආම්ලික ආමාශයේ අන්තර්ගතයෙන් ආරක්ෂා කරයි. වඩාත් උදාසීන duodenum තුළ වරක් අග්න්‍යාශයික එන්සයිම ආරක්ෂිත glycoprotein බිඳ දමයි. නිදහස් කරන ලද විටමින් බී 12 ඉන්ද්‍රිය සාධකයට බන්ධනය වන අතර එය ඉලියම් තුළ ඇති එන්ට්‍රොසයිට් මගින් අවශෝෂණය වේ.

ආමාශය ආඝ්‍රාණය කළ හැකි ඉන්ද්‍රියයක් වන අතර සාමාන්‍යයෙන් ආහාර ලීටරයක් පමණ රඳවා තබා ගැනීමට ප්‍රසාරණය විය හැක.[22] මෙම ප්‍රසාරණය ආමාශයේ අභ්‍යන්තර බිත්තිවල ඇති ආමාශයික නැමීම් මාලාවකින් සක්‍රීය වේ. අලුත උපන් බිළිඳකුගේ ආමාශය මිලි ලීටර් 30 ක් පමණ රඳවා තබා ගැනීම සඳහා පමණක් පුළුල් කිරීමට හැකි වනු ඇත.

ප්ලීහාව
ප්‍රධාන ලිපිය: ප්ලීහාව

ප්ලීහාව යනු ශරීරයේ ඇති විශාලතම ලිම්ෆොයිඩ් ඉන්ද්‍රිය වන නමුත් වෙනත් ක්‍රියාකාරකම් ඇත. එය වියදම් කරන රතු සහ සුදු රුධිරාණු දෙකම බිඳ දමයි. මේ නිසා එය සමහර විට 'රතු රුධිර සෛලවල සොහොන් බිම' ලෙස හැඳින්වේ. මෙම ආහාර දිරවීමේ නිෂ්පාදනයක් වන්නේ බිලිරුබින් වර්ණකය වන අතර එය අක්මාව වෙත යවන අතර පිත්තාශයේ ස්‍රාවය වේ. තවත් නිෂ්පාදනයක් වන්නේ ඇටමිදුළුවල නව රුධිර සෛල සෑදීම සඳහා භාවිතා කරන යකඩයි. වෛද්‍ය විද්‍යාව ප්ලීහාව තනිකරම වසා පද්ධතියට අයත් එකක් ලෙස සලකයි, නමුත් එහි වැදගත් ක්‍රියාකාරකම්වල සම්පූර්ණ පරාසය තවමත් වටහාගෙන නොමැති බව පිළිගෙන ඇත.

අක්මාව
ප්‍රධාන ලිපිය: අක්මාව

අක්මාව දෙවන විශාලතම ඉන්ද්‍රිය (සමට පසු) වන අතර එය ශරීරයේ පරිවෘත්තීය ක්‍රියාවලියේ කාර්යභාරයක් ඉටු කරන අමතර ආහාර ජීර්ණ ග්‍රන්ථියකි. අක්මාවට බොහෝ කාර්යයන් ඇත, ඒවායින් සමහරක් ආහාර දිරවීමට වැදගත් වේ. අක්මාව විවිධ පරිවෘත්තීය විෂ ඉවත් කළ හැකිය; ප්‍රෝටීන සංස්ලේෂණය කර ආහාර දිරවීමට අවශ්‍ය ජෛව රසායන නිෂ්පාදනය කරයි. එය ග්ලූකෝස් (ග්ලයිකෝජෙනිසිස්) වලින් සෑදිය හැකි ග්ලයිකෝජන් ගබඩා කිරීම නියාමනය කරයි. අක්මාවට ඇතැම් ඇමයිනෝ අම්ල වලින් ග්ලූකෝස් සංස්ලේෂණය කළ හැකිය. එහි ආහාර දිරවීමේ කාර්යයන් බොහෝ දුරට කාබෝහයිඩ්රේට් බිඳවැටීම සමඟ සම්බන්ධ වේ. එය එහි සංස්ලේෂණය හා ක්ෂය වීමේදී ප්‍රෝටීන් පරිවෘත්තීය ද පවත්වා ගනී. ලිපිඩ පරිවෘත්තීය තුළ එය කොලෙස්ටරෝල් සංස්ලේෂණය කරයි. ලිපොජෙනසිස් ක්‍රියාවලියේදී මේද නිපදවනු ලැබේ. අක්මාව ලිපොප්‍රෝටීන් විශාල ප්‍රමාණයක් සංස්ලේෂණය කරයි. අක්මාව පිහිටා ඇත්තේ උදරයේ දකුණු පස ඉහළ කොටසේ සහ එය සවි කර ඇති ප්රාචීරයට පහළින්, අක්මාවේ හිස් ප්රදේශයේ එක් කොටසක ය. මෙය ආමාශයේ දකුණු පසින් වන අතර එය පිත්තාශය ඉක්මවා යයි. අක්මාව මේදය දිරවීම ප්‍රවර්ධනය කිරීම සඳහා බයිල් අම්ල සහ ලෙසිතින් සංස්ලේෂණය කරයි.

පිත
අක්මාව මගින් නිපදවන පිත සෑදී ඇත්තේ ජලය (97%), පිත ලවණ, ශ්ලේෂ්මල සහ වර්ණක, 1% මේද සහ අකාබනික ලවණ වලින්ය. Bilirubin එහි ප්රධාන වර්ණකය වේ. ද්‍රව දෙකක් හෝ ඝණ සහ ද්‍රවයක් අතර පෘෂ්ඨික ආතතිය අඩු කරන සහ චයිමයේ ඇති මේද ඉමල්සිෆයි කිරීමට උපකාරී වන පෘෂ්ඨීය ද්‍රව්‍යයක් ලෙස බයිල් අර්ධ වශයෙන් ක්‍රියා කරයි. පිත ක්‍රියාවෙන් ආහාර මේදය මයිකල් ලෙස හඳුන්වන කුඩා ඒකක වලට විසිරී යයි. මයිසෙල් වලට කැඩීම අග්න්‍යාශයික එන්සයිම, ලයිපේස් ක්‍රියා කිරීම සඳහා වඩා විශාල මතුපිටක් නිර්මාණය කරයි. ලිපේස් මේද අම්ල දෙකකට සහ මොනොග්ලිසරයිඩ් වලට බෙදෙන ට්‍රයිග්ලිසරයිඩ ජීර්ණය කරයි. ඉන්පසු ඒවා බඩවැල් බිත්තියේ විලී මගින් අවශෝෂණය කර ගනී. කුඩා අන්ත්‍රයේ මේ ආකාරයට මේදය උරා නොගතහොත් පසුකාලීනව මේදය අවශෝෂණය කර ගැනීමට හැකියාවක් නොමැති මහ බඩවැලේ ගැටලු මතු විය හැකියි. පිත ආහාරයෙන් විටමින් K අවශෝෂණය කර ගැනීමට ද උපකාරී වේ. පිත්තාශය එකතු කර ලබා දෙන්නේ පොදු රක්තපාත නාලය හරහා ය. මෙම නාලය පිත්තාශය සමඟ පොදු පිත නාලිකාවකට සම්බන්ධ කිරීම සඳහා සිස්ටික් නාලය සමඟ සම්බන්ධ වේ. ආහාර duodenum තුළට මුදා හරින විට සහ පැය කිහිපයකට පසු මුදා හැරීම සඳහා පිත්තාශයේ පිත්තාශය ගබඩා වේ.

පිත්තාශය
පිත්තාශය යනු පිත්තාශයේ කුහරයක් වන අතර එය අක්මාවට යටින් පිහිටා ඇති අතර පිත්තාශයේ ශරීරය කුඩා අවපාතයක පිහිටයි. එය අක්මාව මගින් නිපදවන පිත කුඩා අන්ත්‍රයට මුදා හැරීමට පෙර ගබඩා කර ඇති කුඩා අවයවයකි. අක්මාවේ සිට පිත්තාශයේ සිට පිත්තාශය හරහා පිත්තාශය තුළට ගබඩා කිරීම සඳහා ගලා යයි. duodenum වලින් නිකුත් වන පෙප්ටයිඩ හෝමෝනයක් වන cholecystokinin (CCK) වලට ප්‍රතිචාරයක් ලෙස පිත නිකුත් වේ. CCK නිෂ්පාදනය (duodenum හි අන්තරාසර්ග සෛල මගින්) duodenum තුළ ඇති මේදය මගින් උත්තේජනය වේ.

එය කොටස් තුනකට බෙදා ඇත, ෆන්ඩස්, ශරීරය සහ බෙල්ල. බෙල්ල සිහින් වී සිස්ටික් නාලිකාව හරහා පිත්තාශයට සම්බන්ධ වන අතර එය පොදු රක්තපාත නාලයට සම්බන්ධ වී පොදු පිත නාලය සාදයි. මෙම හන්දියේ Hartmann's pouch නමින් හැඳින්වෙන ශ්ලේෂ්මල පටලයක් ඇත, එහිදී පිත්තාශයේ ගල් සාමාන්‍යයෙන් සිරවී ඇත. ශරීරයේ මාංශ පේශි තට්ටුව සිනිඳු මාංශ පේශි පටක වලින් සමන්විත වන අතර එය පිත්තාශය හැකිලීමට උපකාරී වන අතර එමඟින් පිත්තාශය පිත නාලයට මුදා හැරිය හැක. පිත්තාශය සෑම විටම ස්වභාවික, අර්ධ දියර ආකාරයෙන් පිත්තාශය ගබඩා කිරීම අවශ්ය වේ. පිත්තාශයේ අභ්‍යන්තර ආස්තරණයෙන් ස්‍රාවය වන හයිඩ්‍රජන් අයන මගින් පිත දැඩි වීම වැලැක්වීමට ප්‍රමාණවත් තරම් ආම්ලිකව තබා ගනී. පිත තනුක කිරීම සඳහා, ආහාර දිරවීමේ පද්ධතියෙන් ජලය සහ ඉලෙක්ට්රෝලය එකතු කරනු ලැබේ. එසේම, ලවණ ස්ඵටිකීකරණය වීම වැළැක්වීම සඳහා පිතවල ඇති කොලෙස්ටරෝල් අණු වලට සම්බන්ධ වේ. පිත්තාශයේ අධික කොලෙස්ටරෝල් හෝ බිලිරුබින් තිබේ නම් හෝ පිත්තාශය නිසි ලෙස හිස් නොවන්නේ නම් පද්ධති අසමත් විය හැකිය. කුඩා කැල්සියම් කැබැල්ලක් කොලෙස්ටරෝල් හෝ බිලිරුබින් සමඟ ආලේප කර පිත්තාශය ස්ඵටික වී පිත්තාශයේ ගලක් සෑදෙන විට පිත්තාශයේ ගල් සෑදෙන්නේ එලෙස ය. පිත්තාශයේ ප්‍රධාන අරමුණ වන්නේ පිත හෝ පිත්තාශය ගබඩා කර මුදා හැරීමයි. විශාල අණු කුඩා ඒවා බවට බිඳ දැමීමෙන් මේද ජීර්ණය කිරීමට උපකාර කිරීම සඳහා පිත කුඩා අන්ත්රය තුළට මුදා හරිනු ලැබේ. මේදය අවශෝෂණය කිරීමෙන් පසුව, පිත ද අවශෝෂණය කර නැවත භාවිතය සඳහා අක්මාව වෙත ප්රවාහනය කරයි.

අග්න්යාශය
අග්න්‍යාශය යනු ආහාර ජීර්ණ පද්ධතියේ අමතර ආහාර ජීර්ණ ග්‍රන්ථියක් ලෙස ක්‍රියා කරන ප්‍රධාන ඉන්ද්‍රියයකි. එය අන්තරාසර්ග ග්‍රන්ථියක් සහ බාහිර ග්‍රන්ථියක් වේ. රුධිරයේ සීනි මට්ටම ඉහළ යන විට අන්තරාසර්ග කොටස ඉන්සියුලින් ස්‍රාවය කරයි; ඉන්සියුලින් ශක්තිය ලෙස භාවිතා කිරීම සඳහා රුධිරයේ ඇති ග්ලූකෝස් මාංශ පේශි සහ අනෙකුත් පටක වලට ගෙන යයි. රුධිරයේ සීනි මට්ටම අඩු වන විට අන්තරාසර්ග කොටස ග්ලූකොජන් නිදහස් කරයි; ග්ලූකොජන් සීනි මට්ටම නැවත සමතුලිත කිරීම සඳහා ගබඩා කළ සීනි අක්මාව මගින් ග්ලූකෝස් බවට බෙදීමට ඉඩ සලසයි. අග්න්‍යාශය අග්න්‍යාශයේ යුෂ වල වැදගත් ආහාර ජීර්ණ එන්සයිම නිපදවා නිකුත් කරයි, එය duodenum වෙත ලබා දෙයි. අග්න්‍යාශය ආමාශයේ පහළින් සහ පිටුපස පිහිටා ඇත. එය අග්න්‍යාශ නාලය හරහා duodenum වෙත සම්බන්ධ වන අතර එය පිත නාලයේ සම්බන්ධතාවයට ආසන්නව සම්බන්ධ වන අතර එහිදී පිත සහ අග්න්‍යාශයික යුෂ ආමාශයේ සිට duodenum වෙත මුදා හරින චයිමයට ක්‍රියා කළ හැකිය. අග්න්‍යාශයේ නාලිකා සෛල වලින් නිකුත් වන ජලීය අග්න්‍යාශයේ ස්‍රාවයන් බයිකාබනේට් අයන අඩංගු වන අතර ඒවා ක්ෂාරීය වන අතර ආමාශයෙන් පිටවන ආම්ලික චයිම උදාසීන කිරීමට පිත සමඟ උපකාරී වේ.

අග්න්‍යාශය මේද හා ප්‍රෝටීන් ජීර්ණය කිරීම සඳහා එන්සයිම වල ප්‍රධාන ප්‍රභවය ද වේ. මේවායින් සමහරක් duodenum හි CKK නිෂ්පාදනයට ප්‍රතිචාර වශයෙන් නිකුත් වේ. (පොලිසැකරයිඩ දිරවන එන්සයිම, ඊට වෙනස්ව, මූලික වශයෙන් නිපදවනු ලබන්නේ බඩවැල්වල බිත්ති මගිනි.) සෛල පූර්වගාමී ආහාර ජීර්ණ එන්සයිම අඩංගු ස්‍රාවය කරන කැටිති වලින් පිරී ඇත. ප්‍රෝටීන මත ක්‍රියා කරන අග්න්‍යාශයික එන්සයිම වන ප්‍රධාන ප්‍රෝටීස් වන්නේ ට්‍රිප්සිනොජන් සහ චයිමොට්‍රිප්සිනොජන් ය. Elastase ද නිපදවනු ලැබේ. ලිපේස් සහ ඇමයිලේස් කුඩා ප්‍රමාණයක් ස්‍රාවය වේ. අග්න්‍යාශය ෆොස්ෆොලිපේස් ඒ 2, ලයිසොෆොස්ෆොලිපේස් සහ කොලෙස්ටරෝල් එස්ටරේස් ද ස්‍රාවය කරයි. පූර්වගාමියා zymogens, එන්සයිමවල අක්රිය ප්රභේද වේ; ස්වයංක්‍රීයව පිරිහීම නිසා ඇතිවන අග්න්‍යාශයේ ආරම්භය වළක්වයි. බඩවැලේ මුදා හැරීමෙන් පසු, බඩවැලේ ඇති ශ්ලේෂ්මල පටලයේ ඇති එන්සයිම එන්සයිම ට්‍රයිප්සිනොජන් සක්‍රීය කර එය ට්‍රයිප්සින් සෑදීමට සිදු කරයි; තවදුරටත් කැඩී යාමෙන් චයිමොට්‍රිප්සින් ඇතිවේ.

පහළ ආමාශ ආන්ත්රයික පත්රිකාව
පහළ ආමාශ ආන්ත්රයික පත්රිකාව (GI), කුඩා අන්ත්රය සහ සියලුම මහා අන්ත්රය ඇතුළත් වේ.[30] අන්ත්රය අන්ත්රය හෝ බඩවැල් ලෙසද හැඳින්වේ. පහළ GI ආමාශයේ pyloric sphincter වලින් ආරම්භ වන අතර ගුද මාර්ගයෙන් අවසන් වේ. කුඩා අන්ත්රය duodenum, jejunum සහ ileum ලෙස බෙදී ඇත. cecum කුඩා හා විශාල අන්ත්රය අතර බෙදීම සලකුණු කරයි. මහා අන්ත්‍රයට ගුද මාර්ගය සහ ගුද මාර්ගය ඇතුළත් වේ.

කුඩා අන්ත්රය
අර්ධ වශයෙන් දිරවන ලද ආහාර කුඩා අන්ත්‍රය තුළට අර්ධ ද්‍රව චයිමයක් ලෙස පැමිණීමට පටන් ගනී, එය අනුභව කිරීමෙන් පැයකට පසුවය. පැය හතරක් හෝ පහකට පසු බඩ හිස් වී ඇත.

කුඩා අන්ත්රය තුළ pH අගය තීරණාත්මක වේ; ආහාර ජීර්ණ එන්සයිම සක්රිය කිරීම සඳහා එය මනාව සමතුලිත විය යුතුය. චයිම් ඉතා ආම්ලික වන අතර, අඩු pH අගයක් සහිතව, ආමාශයෙන් මුදා හැර ඇති අතර එය වඩාත් ක්ෂාරීය කළ යුතුය. අග්න්‍යාශ නාලයෙන් බයිකාබනේට් ස්‍රාවයන් සමඟ ඒකාබද්ධව පිත්තාශයේ පිත එකතු කිරීම සහ බ්‍රනර්ස් ග්‍රන්ථි ලෙස හැඳින්වෙන duodenal ග්‍රන්ථි වලින් බයිකාබනේට් බහුල ශ්ලේෂ්මල ස්‍රාවය කිරීම මගින් මෙය duodenum තුළ සාක්ෂාත් කරගනු ලැබේ. පයිලෝරික් සුසුම්නාවේ විවරය හරහා ආමාශයේ සිට මුදා හරින ලද චයිම් බඩවැල් වෙත පැමිණේ. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ක්ෂාරීය තරල මිශ්‍රණය ආමාශයික අම්ලය උදාසීන කරන අතර එමඟින් බඩවැලේ ආස්තරණයට හානි වේ. ශ්ලේෂ්මල සංරචකය අන්ත්රයේ බිත්ති ලිහිසි කරයි.

දිරවන ලද ආහාර අංශු ප්රමාණයෙන් හා සංයුතියෙන් ප්රමාණවත් තරම් අඩු වූ විට, ඒවා බඩවැල් බිත්ති මගින් අවශෝෂණය කර රුධිරයට ගෙන යා හැක. මෙම චයිමයේ පළමු භාජනය වන්නේ duodenal බල්බයයි. මෙතැන් සිට එය කුඩා අන්ත්‍රයේ කොටස් තුනෙන් පළමු කොටස වන duodenum වෙත ගමන් කරයි. (ඊළඟ කොටස jejunum වන අතර තුන්වන කොටස ileum වේ). duodenum යනු කුඩා අන්ත්‍රයේ පළමු හා කෙටිම කොටසයි. එය ආමාශය ජෙජුනම් වෙත සම්බන්ධ කරන හිස්, සන්ධි C-හැඩැති නලයකි. එය duodenal බල්බයෙන් ආරම්භ වන අතර duodenum හි අත්හිටුවන ලද මාංශ පේශි වලින් අවසන් වේ. ප්‍රාචීරය වෙත අත්හිටුවන ලද මාංශ පේශි ඇමිණීම, එහි ඇමිණීමේදී පුළුල් කෝණයක් සාදා ආහාර ගමන් කිරීමට උපකාරී වේ යැයි සැලකේ.

බොහෝ ආහාර ජීර්ණය කුඩා අන්ත්රය තුළ සිදු වේ. ඛණ්ඩන හැකිලීම් කුඩා අන්ත්‍රය තුළ චයිම වඩාත් සෙමින් මිශ්‍ර කර චලනය කිරීමට ක්‍රියා කරයි, අවශෝෂණයට වැඩි කාලයක් ලබා දෙයි (සහ මේවා විශාල අන්ත්‍රය තුළ දිගටම පවතී). duodenum තුළ, අග්න්‍යාශයේ lipase සම-එන්සයිමයක්, colipase සමඟ එක්ව ස්‍රාවය කරනුයේ චයිමයේ මේද ප්‍රමාණය තවදුරටත් ජීර්ණය කිරීම සඳහා ය. මෙම බිඳවැටීමෙන්, chylomicrons ලෙස හඳුන්වන ඉමල්සිෆයිඩ් මේදවල කුඩා අංශු නිපදවයි. බඩවැල් ආශ්‍රිතව එන්ටරොසයිට් නම් ආහාර දිරවීමේ සෛල ද ඇත (බහුතරයක් කුඩා අන්ත්‍රයේ පවතී). ඒවා අසාමාන්‍ය සෛල වන අතර ඒවායේ මතුපිට විලී ඇති අතර ඒවායේ මතුපිට ගණන් කළ නොහැකි මයික්‍රොවිලි ඇත. මෙම සියලු villi විශාල පෘෂ්ඨීය ප්රදේශයක් සඳහා, චයිම් අවශෝෂණය සඳහා පමණක් නොව, microvilli මත ඇති ආහාර ජීර්ණ එන්සයිම විශාල සංඛ්යාවක් මගින් එය තවදුරටත් ජීර්ණය කිරීම සඳහා ද සිදු කරයි.

chylomicrons enterocyte villi හරහා සහ lacteals ලෙස හඳුන්වන වසා කේශනාලිකා තුළට යාමට තරම් කුඩා වේ. ප්‍රධාන වශයෙන් චයිලොමික්‍රෝන වල ඉමල්සිෆයිඩ් මේද වලින් සමන්විත චයිල් නම් කිරි දියරයක්, ලැක්ටේල් වල වසා ගැටිති සමඟ අවශෝෂණය කරන ලද මිශ්‍රණයේ ප්‍රතිඵලයක් වේ.

අත්හිටුවන ලද මාංශ පේශි duodenum හි අවසානය සහ ඉහළ ආමාශ ආන්ත්රයික පත්රිකාව සහ පහළ GI පත්රිකාව අතර බෙදීම සලකුණු කරයි. ආහාර ජීර්ණ පත්රිකාව ජෙජුනම් ලෙස දිගටම පවතින අතර එය ඉලියම් ලෙස පවතී. කුඩා අන්ත්‍රයේ මැද කොටස වන ජෙජුනම් වල චක්‍රාකාර නැමීම්, ද්විත්ව ශ්ලේෂ්මල පටලවල පියනක් අඩංගු වන අතර එය බඩවැලේ ලුමෙන් අර්ධ වශයෙන් වට කරන අතර සමහර විට සම්පූර්ණයෙන්ම වට කරයි. විලී සමඟ මෙම නැමීම් ජීජුනම් මතුපිට ප්‍රමාණය වැඩි කිරීමට උපකාරී වන අතර එමඟින් ජීර්ණය වූ සීනි, ඇමයිනෝ අම්ල සහ මේද අම්ල රුධිරයට අවශෝෂණය කර ගැනීමට හැකි වේ. වෘත්තාකාර නැමීම් මගින් පෝෂ්‍ය පදාර්ථ අවශෝෂණය කර ගැනීමට වැඩි කාලයක් ලබා දෙමින් ආහාර ගමන් කිරීම මන්දගාමී වේ.

කුඩා අන්ත්‍රයේ අවසාන කොටස ඉලියම් වේ. මෙය ද villi සහ විටමින් B12 අඩංගු වේ; බයිල් අම්ල සහ ඕනෑම අවශේෂ පෝෂක මෙහි අවශෝෂණය වේ. චයිම් එහි පෝෂක වලින් අවසන් වූ විට ඉතිරි අපද්‍රව්‍ය මලපහ නමින් හැඳින්වෙන අර්ධ ඝණ බවට වෙනස් වේ, එය මහා අන්ත්‍රය වෙත ගමන් කරයි, එහිදී බඩවැලේ ඇති බැක්ටීරියා අවශේෂ ප්‍රෝටීන සහ පිෂ්ඨය තවදුරටත් බිඳ දමයි.

කුඩා අන්ත්රය හරහා ගමන් කරන කාලය සාමාන්යයෙන් පැය 4 කි. ආහාර ගැනීමෙන් පසු සාමාන්‍යයෙන් පැය 5.4 කින් කුඩා අන්ත්‍රයෙන් ආහාර අවශේෂවලින් අඩක් හිස් වී ඇත. සාමාන්‍ය පැය 8.6කට පසුව කුඩා අන්ත්‍රය හිස් කිරීම සම්පූර්ණ වේ.

Cecum
cecum යනු කුඩා අන්ත්‍රය සහ මහා අන්ත්‍රය අතර බෙදීම සලකුණු කරන මල්ලකි. එය උදරයේ පහළ දකුණු චතුරස්‍රයේ ileocecal කපාටයට පහළින් පිහිටා ඇත. cecum කුඩා අන්ත්‍රයේ අවසාන කොටස වන ileum වලින් චයිම ලබා ගන්නා අතර මහා බඩවැලේ ආරෝහණ මහා බඩවැල හා සම්බන්ධ වේ. මෙම හන්දියේ සුසුම්නාවක් හෝ කපාටයක් ඇත, ileocecal කපාටය ileum වලින් චයිම් ගමන් කිරීම මන්දගාමී කරයි, එය තවදුරටත් ජීර්ණය කිරීමට ඉඩ සලසයි. එය උපග්‍රන්ථ ඇමුණුමේ අඩවිය ද වේ.

විශාල අන්ත්රය
මහා බඩවැලේ, මහා බඩවැලේ දිරවන ආහාර ගමන් කිරීම බොහෝ සෙමින් සිදු වන අතර, එය මලපහ කිරීම මගින් ඉවත් කරන තෙක් පැය 30 සිට 40 දක්වා ගත වේ. බඩවැලේ ප්‍රධාන වශයෙන් ආහාර දිරවිය හැකි ද්‍රව්‍ය පැසවීම සඳහා ස්ථානයක් ලෙස සේවය කරයි. ගතවන කාලය පුද්ගලයන් අතර සැලකිය යුතු ලෙස වෙනස් වේ. ඉතිරි අර්ධ ඝණ අපද්‍රව්‍ය අසූචි ලෙස හඳුන්වන අතර බඩවැල් බිත්තිවල සම්බන්ධීකරණ හැකිලීම් මගින් ඉවත් කරනු ලැබේ, එය පෙරිස්ටල්සිස් ලෙස හැඳින්වේ, එමඟින් අසූචි ගුද මාර්ගයට ළඟා වීමට සහ ගුද මාර්ගයෙන් මලපහ කිරීම හරහා පිටවීමට ඉදිරියට යයි. බිත්තියේ කල්පවත්නා මාංශ පේශිවල පිටත තට්ටුවක්, taeniae coli සහ අභ්‍යන්තර වෘත්තාකාර මාංශ පේශි තට්ටුවක් ඇත. චක්‍ර මාංශ පේශී ද්‍රව්‍ය ඉදිරියට ගෙන යන අතර අපද්‍රව්‍ය ආපසු ගලා යාම වළක්වයි. පෙරිස්ටල්සිස් ක්‍රියාවට උපකාර වන්නේ හැකිලීමේ වාර ගණන තීරණය කරන බාසල් විද්‍යුත් රිද්මයයි. taeniae coli දැකිය හැකි අතර බඩවැලේ ඇති බල්ගේස් (haustra) සඳහා වගකිව යුතුය. GI පත්‍රිකාවේ බොහෝ කොටස් සේරස් පටල වලින් ආවරණය වී ඇති අතර මැදපෙරදිග ඇත. අනෙකුත් මාංශපේශී කොටස් adventitia සමග පෙලගැසී ඇත.

රුධිර සැපයුම
ආහාර ජීර්ණ පද්ධතිය සපයනු ලබන්නේ සෙලියාක් ධමනි මගිනි. celiac ධමනිය උදර aorta සිට පළමු ප්රධාන ශාඛාව වන අතර, ආහාර දිරවීමේ අවයව පෝෂණය කරන එකම ප්රධාන ධමනි වේ.

ප්රධාන කොටස් තුනක් ඇත - වම් ආමාශයික ධමනිය, පොදු රක්තපාත ධමනිය සහ ප්ලීහාව ධමනිය.

celiac ධමනිය අක්මාව, ආමාශය, ප්ලීහාව සහ duodenum හි ඉහළ 1/3 (Oddi හි sphincter වෙත) සහ අග්න්‍යාශයට ඔක්සිජන් සහිත රුධිරය සපයයි. රක්තපාත ශිරා හරහා පද්ධතිමය සංසරණයට නැවත පැමිණීමට පෙර වැඩිදුර සැකසීම සහ විෂහරණය කිරීම සඳහා බොහෝ රුධිරය ද්වාර ශිරා පද්ධතිය හරහා අක්මාව වෙත ආපසු යවනු ලැබේ.

උදරීය ධමනියේ මීළඟ ශාඛාව වන්නේ, duodenum, jejunum, ileum, cecum, appendix, ascending colon සහ ආරෝහණ මහා බඩවැල සහ උදර කුහරයේ දුරස්ථ 2/3 ඇතුළත් වන මැද බඩවැලේ සිට ව්‍යුත්පන්න කරන ලද ආහාර ජීර්ණ පත්‍රිකාවේ ප්‍රදේශ සපයන සුපිරි මෙසෙන්ටරික් ධමනියයි. තීර්යක් බඩවැලේ ආසන්න 2/3.

ආහාර දිරවීමේ පද්ධතිය සඳහා වැදගත් වන අවසාන ශාඛාව වන්නේ තීර්යක් බඩවැලේ, අවරෝහණ මහා බඩවැලේ, sigmoid මහා බඩවැලේ, ගුදමාර්ගය සහ තීර්යක් බඩවැලේ ඇති දුරස්ථ 1/3 ඇතුළත් වන hindgut වලින් ව්‍යුත්පන්න වූ ආහාර ජීර්ණ පත්‍රිකාවේ ප්‍රදේශ සපයන බාල මෙසෙන්ටරික් ධමනියයි. පෙක්ටිනේට් රේඛාවට ඉහළින් ගුදය.

ආහාර ජීර්ණ පත්රිකාවට රුධිර ප්රවාහය ආහාර වේලකට පසු විනාඩි 20-40 කට පසුව උපරිමයට ළඟා වන අතර පැය 1.5-2 අතර කාලයක් පවතී.

ස්නායු සැපයුම
වැඩිදුර තොරතුරු: Neurogastroenterology සහ Gut-මොළයේ අක්ෂය

ආන්ත්‍රික ස්නායු පද්ධතිය නියුරෝන මිලියන සියයකින් සමන්විත වන අතර ඒවා පෙරිටෝනියම් තුළ තැන්පත් වී ඇති අතර එය esophagus සිට ගුදය දක්වා විහිදේ. මෙම නියුරෝන ප්ලෙක්සස් දෙකකට එකතු කර ඇත - කල්පවත්නා සහ සිනිඳු මාංශ පේශි ස්ථර අතර පිහිටා ඇති myenteric (හෝ Auerbach's) ප්ලෙක්සස් සහ වෘත්තාකාර සිනිඳු මාංශ පේශි ස්ථරය සහ ශ්ලේෂ්මල පටලය අතර පිහිටා ඇති submucosal (හෝ Meissner's) plexus.

ආරෝහණ මහා බඩවැල වෙත පැරසිම්පතටික් නවෝත්පාදනය සයාේනිජ ස්නායුව මගින් සපයනු ලැබේ. සානුකම්පිත නවෝත්පාදනය celiac ganglia හා සම්බන්ධ වන splanchnic ස්නායු මගින් සපයනු ලැබේ. ආහාර ජීර්ණ පත්රිකාවේ වැඩි කොටසක් විශාල celiac ganglia දෙක මගින් නවීකරණය කර ඇති අතර, එක් එක් ganglion හි ඉහළ කොටස විශාල splanchnic ස්නායුව මගින් සහ පහළ කොටස් අඩු splanchnic ස්නායුව මගින් සම්බන්ධ වේ. ආමාශයික ප්ලෙක්සස් බොහොමයක් පැන නගින්නේ මෙම ganglia වලින්

සංවර්ධනය
කලල විකසනයේ මුල් අවධියේදී, කලලයට විෂබීජ ස්ථර තුනක් ඇති අතර කහ මදය ආක්‍රමණය කරයි. වර්ධනයේ දෙවන සතියේදී, කලලරූපය වර්ධනය වන අතර මෙම මල්ලේ කොටස් වට කර ආවරණය කිරීමට පටන් ගනී. ආවරණය කරන ලද කොටස් වැඩිහිටි ආමාශ ආන්ත්රයික පත්රිකාව සඳහා පදනම වේ. මෙම පෙරමුනේ කොටස් esophagus, ආමාශය සහ බඩවැල් වැනි ආමාශ ආන්ත්රයික ඉන්ද්රියන්ට වෙනස් වීමට පටන් ගනී.

සංවර්ධනයේ සිව්වන සතිය තුළ ආමාශය භ්රමණය වේ. ආමාශය, මුලින් කලලරූපයේ මැද රේඛාවේ පිහිටා ඇති අතර, එහි සිරුර වම් පසින් ඇති පරිදි භ්‍රමණය වේ. මෙම භ්‍රමණය ආමාශයට පහළින් ඇති ආමාශ ආන්ත්රයික නළයේ කොටසට ද බලපාන අතර එය duodenum බවට පත්වේ. හතරවන සතිය අවසන් වන විට, වර්ධනය වන duodenum එහි දකුණු පැත්තේ කුඩා පිටකිරීමක් ආරම්භ කරයි, hepatic diverticulum, එය biliary ගස බවට පත් වනු ඇත. මෙයට මදක් පහළින් සිස්ටික් ඩිවර්ටිකුලම් ලෙස හැඳින්වෙන දෙවන පිටවීමක් ඇත, එය අවසානයේ පිත්තාශය දක්වා වර්ධනය වේ.

සායනික වැදගත්කම
ආහාර ජීර්ණ පද්ධතියේ සෑම කොටසක්ම විවිධ ආබාධවලට ගොදුරු වන අතර ඒවායින් බොහොමයක් සංජානනීය විය හැකිය. ව්යාධිජනක බැක්ටීරියා, වෛරස්, දිලීර සහ සමහර ඖෂධවල අතුරු ආබාධයක් ලෙසද මුඛ රෝග ඇති විය හැක. මුඛ රෝගවලට දිව රෝග සහ ඛේට ග්‍රන්ථි රෝග ඇතුළත් වේ. මුඛයේ ඇති සුලබ විදුරුමස් රෝගයක් වන්නේ දුම්මල දැවිල්ල වන අතර එය සමරු ඵලකයේ ඇති බැක්ටීරියා නිසා ඇතිවේ. මුඛයේ වඩාත් සුලභ වෛරස් ආසාදනය හර්පීස් සිම්ප්ලෙක්ස් මගින් ඇතිවන gingivostomatitis වේ. සුලභ දිලීර ආසාදනයක් යනු මුඛයේ ශ්ලේෂ්මල පටල වලට බලපාන කැන්ඩිඩියාසිස් ලෙස පොදුවේ හැඳින්වේ.

ගිලීමේ දුෂ්කරතා ඇති කරන ගමන් මාර්ගය සීමා කළ හැකි Schatzki මුදු වර්ධනය වැනි esophageal රෝග ගණනාවක් තිබේ. ඔවුන්ට esophagus සම්පූර්ණයෙන්ම අවහිර කිරීමටද හැකිය.

ආමාශයේ රෝග බොහෝ විට නිදන්ගත තත්වයන් වන අතර ගැස්ට්‍රොපරේසිස්, ගැස්ට්‍රයිටිස් සහ පෙප්ටික් වණ ඇතුළත් වේ.

මන්දපෝෂණය සහ රක්තහීනතාවය ඇතුළු ගැටළු ගණනාවක් මැලබ්සෝරප්ෂන්, GI පත්රිකාවේ පෝෂ්ය පදාර්ථ අසාමාන්ය ලෙස අවශෝෂණය වීමෙන් පැන නැගිය හැක. මැලැබ්සර්ප්ෂන් ආසාදනයේ සිට එක්සොක්‍රීන් අග්න්‍යාශයේ ඌනතාවය වැනි එන්සයිම ඌනතා දක්වා බොහෝ හේතු ඇති විය හැක. එය සෙලියාක් රෝගය වැනි අනෙකුත් ආමාශ ආන්ත්රයික රෝගවල ප්රතිඵලයක් ලෙසද මතු විය හැක. සෙලියාක් රෝගය යනු කුඩා අන්ත්‍රයේ ස්වයං ප්‍රතිශක්තිකරණ ආබාධයකි. මෙය කුඩා අන්ත්‍රයේ පෝෂ්‍ය පදාර්ථ නිසි ලෙස අවශෝෂණය නොවීම නිසා විටමින් ඌනතාවයන් ඇති විය හැක. කුඩා අන්ත්‍රය ද volvulus මගින් අවහිර කළ හැකිය, එය සම්බන්ධ වූ මෙසෙන්ටරිය වට කර ඇඹරුණු බඩවැල් පුඩුවක්. මෙය ප්‍රමාණවත් තරම් දරුණු නම් මෙසෙන්ටරික් ඉෂ්මෙමියාව ඇති කළ හැකිය.

අන්ත්රයේ පොදු ආබාධයක් වන්නේ ඩිවර්ටිකුලිටිස් ය. Diverticula යනු බඩවැලේ බිත්තිය ඇතුළත සෑදිය හැකි කුඩා මලු වන අතර, එය diverticulitis ලබා දීමට දැවිල්ල ඇති විය හැක. ගිනි අවුලුවන ඩිවර්ටිකුලම් පුපුරා ගොස් ආසාදනයක් ඇති වුවහොත් මෙම රෝගය සංකූලතා ඇති විය හැක. ඕනෑම ආසාදනයක් උදරයේ (පෙරිටෝනියම්) ශ්ලේෂ්මලයට තවදුරටත් පැතිරී මාරාන්තික පෙරිටෝනිටිස් ඇති කළ හැකිය.

ක්‍රෝන්ගේ රෝගය සාමාන්‍ය නිදන්ගත ගිනි අවුලුවන බඩවැල් රෝගයකි (IBD), එය GI පත්‍රිකාවේ ඕනෑම කොටසකට බලපෑ හැකිය, නමුත් එය බොහෝ විට ආරම්භ වන්නේ අග්‍ර ඉලියම් වලිනි.

Ulcerative colitis යනු colitis හි ulcerative ආකාරයකි, එය මහා බඩවැලේ සහ ගුද මාර්ගයට සීමා වූ අනෙකුත් ප්‍රධාන ගිනි අවුලුවන බඩවැල් රෝගයයි. මෙම IBD දෙකම මහා බඩවැලේ පිළිකා වර්ධනය වීමේ වැඩි අවදානමක් ලබා දිය හැකිය. Ulcerative colitis යනු IBDs අතරින් වඩාත් සුලභ වේ

කෝපයට පත් බඩවැල් සින්ඩ්‍රෝමය (IBS) යනු ක්‍රියාකාරී ආමාශ ආන්ත්රයික ආබාධවලින් වඩාත් සුලභ වේ. මේවා රෝම ක්‍රියාවලිය නිර්වචනය කිරීමට උපකාර වූ මුග්ධ ආබාධ වේ.

Giardiasis යනු ප්‍රොටිස්ට් පරපෝෂිතයෙකු වන Giardia lamblia නිසා ඇති වන කුඩා අන්ත්‍රයේ රෝගයකි. මෙය පැතිරෙන්නේ නැති නමුත් කුඩා අන්ත්‍රයේ ලුමෙන්ට සීමා වේ. එය බොහෝ විට රෝග ලක්ෂණ රහිත විය හැකි නමුත් බොහෝ විට විවිධ රෝග ලක්ෂණ මගින් පෙන්නුම් කළ හැකිය. Giardiasis යනු මිනිසුන් තුළ බහුලව දක්නට ලැබෙන ව්යාධිජනක පරපෝෂිත ආසාදනයයි.

GI පත්‍රිකාවේ ආබාධ විමර්ශනය කිරීම සඳහා බොහෝ දුරට බේරියම් සල්ෆේට් ශරීරගත කිරීම සම්බන්ධ රෝග විනිශ්චය මෙවලම් තිබේ.[50] ෆරින්ක්ස්, ස්වරාලය, esophagus, ආමාශය සහ කුඩා අන්ත්‍රය සහ බඩවැලේ රූපගත කිරීම සඳහා පහළ ආමාශ ආන්ත්‍රික ශ්‍රේණිවල ප්‍රතිබිම්බ සක්‍රීය කරන ඉහළ ආමාශ ආන්ත්‍රික ශ්‍රේණි ලෙස මේවා හැඳින්වේ.

ඉතිහාසය
ආහාර ජීර්ණ පද්ධතියේ ඓතිහාසික නිරූපණය, 17 වන සියවසේ පර්සියාව

11 වන ශතවර්ෂයේ මුල් භාගයේදී ඉස්ලාමීය වෛද්‍ය දාර්ශනික අවිචෙනා සෞඛ්‍යයේ පෝෂණයේ වැදගත් කාර්යභාරය හඳුනා ගත් අතර, ආබාධ ගණනාවකට ප්‍රතිකාර කිරීමේදී ආහාර අඩු කිරීම පිළිබඳ පළමු උපදේශකයා විය.

1497 දී Alessandro Benedetti විසින් ආමාශය ප්රාචීරය මගින් වෙන් කරන ලද අපිරිසිදු අවයවයක් ලෙස සැලකේ. ආමාශය සහ අන්ත්‍රය මූලික ඉන්ද්‍රියයන් ලෙස සැලකීම සාමාන්‍යයෙන් 17වන සියවසේ මැද භාගය දක්වා පැවතිණි.

16 වන ශතවර්ෂයේ පුනරුදයේ දී ලියනාඩෝ ඩා වින්චි ආමාශයේ සහ බඩවැල්වල මුල් චිත්‍ර කිහිපයක් නිෂ්පාදනය කළේය. ඔහු සිතුවේ ආහාර ජීර්ණ පද්ධතිය ස්වසන පද්ධතියට උපකාර වන බවයි.[54] ඇන්ඩ්‍රියාස් වෙසාලියස් 16 වැනි සියවසේ උදරයේ අවයවවල මුල් කායික චිත්‍ර කිහිපයක් ලබා දුන්නේය.

17 වන ශතවර්ෂයේ මැද භාගයේදී ෆ්ලෙමිෂ් ජාතික වෛද්‍යවරයෙකු වන Jan Baptist van Helmont විසින් ආහාර දිරවීම පිළිබඳ පළමු රසායනික ගිණුම ඉදිරිපත් කරන ලද අතර එය පසුව සංකල්පගත කරන ලද එන්සයිමයට ඉතා සමීප බව පසුව විස්තර කරන ලදී.

1653 දී විලියම් හාවි විසින් බඩවැල් විස්තර කළේ ඒවායේ දිග, රුධිර සැපයුම, මස්තිෂ්ක සහ මේදය (ඇඩිනයිල් සයික්ලේස්) අනුව ය.

1823 දී William Prout විසින් ආමාශයික යුෂ වල ඇති හයිඩ්‍රොක්ලෝරික් අම්ලය සොයා ගන්නා ලදී.[55] 1895 දී Ivan Pavlov එහි ස්‍රාවය විස්තර කළේ සයාේනිජ ස්නායුව තීරණාත්මක කාර්යභාරයක් ඇති ස්නායු විද්‍යාත්මක ප්‍රතීකයක් මගින් උත්තේජනය වන බවයි. 19 වන ශතවර්ෂයේ කළු මෙම ස්‍රාවය සමඟ histamine සම්බන්ධයක් යෝජනා කළේය. 1916 දී Popielski histamine හයිඩ්‍රොක්ලෝරික් අම්ලයේ ආමාශයික ස්‍රාවයක් ලෙස විස්තර කළේය.

විලියම් බෝමන්ට් හමුදා ශල්‍ය වෛද්‍යවරයකු වූ අතර 1825 දී ආමාශයේ සිදු වූ ආහාර ජීර්ණය නිරීක්ෂණය කිරීමට ඔහුට හැකි විය.මෙය කළ හැකි වූයේ බඩේ තුවාලයක් සම්පූර්ණයෙන් සුව නොවී ආමාශය තුළට විවරයක් තබමින් මිනිසකුගේ අත්හදා බැලීම් මගිනි. අනෙකුත් සොයාගැනීම් අතර ආමාශයේ චලන චලනය විස්තර කරන ලදී.

19 වන ශතවර්ෂයේදී ආහාර දිරවීමේ ක්‍රියාවලියට රසායනික ක්‍රියාවලීන් සම්බන්ධ වන බව පිළිගෙන ඇත. Claude Bernard, Rudol[ph Heidenhain සහ Ivan Pavlov විසින් සිදු කරන ලද අත්හදා බැලීම් සමඟ ස්‍රාවය සහ ආමාශ ආන්ත්‍රික පත්රිකාව පිළිබඳ කායික පර්යේෂණ සිදු කරන ලදී.

20 වන සියවසේ ඉතිරි කාලය එන්සයිම පිළිබඳ පර්යේෂණ මගින් ආධිපත්‍යය දැරීය. 1902 දී අර්නස්ට් ස්ටාර්ලින් විසින් සෙක්‍රෙටින් සොයා ගන්නා ලද අතර, 1905 දී ජෝන් එඩ්කින්ස් විසින් ප්‍රථම වරට එහි ව්‍යුහය 1964 දී තීරණය කරන ලද ගැස්ට්‍රින් යෝජනා කරන ලදී. Andre Latarjet සහ Lester Dragstedt ආහාර ජීර්ණ පද්ධතියේ ඇසිටිල්කොලීන් සඳහා භූමිකාවක් සොයා ගත්හ. 1972 දී H2 receptor agonists J. Black විසින් විස්තර කරන ලදී, එය histamine වල ක්‍රියාකාරිත්වය අවහිර කරන අතර හයිඩ්‍රොක්ලෝරික් අම්ලය නිෂ්පාදනය අඩු කරයි. 1980 දී ප්‍රෝටෝන පොම්ප නිෂේධක Sachs විසින් විස්තර කරන ලදී. 1983 දී වණ සෑදීමේදී හෙලිකොබැක්ටර් පයිලෝරිගේ කාර්යභාරය බී. මාෂල් සහ වොරන් විසින් විස්තර කරන ලදී.

කලා ඉතිහාසඥයින් බොහෝ විට සටහන් කර ඇත්තේ පුරාණ මධ්‍යධරණී සමාජයන්හි නිරූපණ වාර්තා මත භෝජන සංග්‍රහයන් සෑම විටම පාහේ ඔවුන්ගේ වම් පැත්තේ වැතිර සිටින බව පෙනේ. හැකි එක් පැහැදිලි කිරීමක් ආමාශයේ ව්‍යුහ විද්‍යාව සහ ආහාර දිරවීමේ යාන්ත්‍රණය තුළ පැවතිය හැකිය. වම් පැත්තේ වැතිර සිටින විට, එම ස්ථානයේ ආමාශයේ වක්‍රය වැඩි දියුණු වන බැවින් ආහාර ප්‍රසාරණය වීමට ඉඩ ඇත.

මේවාත් බලන්න
Nervous system

Human digestive system

මිනිසාගේ ආහාර ජීරණ පද්ධතිය


1988 Eurovision Şarkı Yarışması, 33. Eurovision Şarkı Yarışması'dır. Yarışma 1987 yarışması'nı kazanmasından dolayı 30 Nisan 1988 tarihinde İrlanda'nın başkenti Dublin'de bulunan RDS Simmonscourt Pavilion'da yapılmıştır. Yarışmanın sunuculuğunu Pat Kenny ve Michelle Rocca yapmıştır. İrlanda üçüncü defa yarışmaya ev sahipliği yapmıştır.

Yarışmanın kazananı 'yi temsil eden "Ne partez pas sans moi" adlı şarkısıyla Céline Dion olmuştur. İsviçre yarışmayı ikinci kez kazanmıştır.

Yer

Dublin, İrlanda'nın başkenti ve en büyük şehridir. Dublin, İrlanda'nın doğu kıyısındaki Leinster eyaletinde, Liffey Nehri'nin ağzında. Viking yerleşimi olarak kurulan Dublin Krallığı, Norman istilasının ardından İrlanda'nın ana şehri oldu. Şehir, 17. yüzyıldan itibaren hızla genişledi ve kısa bir süre önce, 1800'de Birlik'ler Yasası'ndan önce Britanya İmparatorluğu'nun ikinci büyük kentiydi.

Yarışma, normalde tarım ve at gösterileri için kullanılan Royal Dublin Society'nin Simmonscourt Köşkü'nde gerçekleşti. Mekan daha önce  yarışmasına ev sahipliği yapmıştı.

Format

Grafik Tasarım
Ev sahibi yayıncı RTÉ, daha genç bir izleyici çekmek ve sürdürmek için yarışmayı yenilemek amacıyla, müzik yayınları ve gençlik programlarının direktörlüğünü üstlenen Declan Lowney'i bu bölümün direktörü olarak kullandı. Geleneksel skorbordun yerini, sahnenin her iki tarafında yer alan iki dev Vidiwalls aldı; bu da, oyuncuların oy duyurularında belirlediği yeşil odadan gelen oyuncuların canlı görüntülerini yansıttı ve bilgisayar tarafından oluşturulan yeni bir skor tahtası kullanıldı.

Baş yapım tasarımcısı Michael Grogan altında Paula Farrell tarafından tasarlanan sahnenin, aynı zamanda Eurovision Şarkı Yarışması için şimdiye kadar yapılmış en büyük ve en karmaşık olanıydı. Yönetmen, salonun büyük kısmının ortalama büyüklükteki bir sergi salonu olan salonda yer alması gerçeğini telafi etmek için, yönetmen seyircinin bulunduğu salonu kasten karartmış ve izleyicinin geniş açılı çekimlerini kullanmayı reddetmiştir. mekanın illüzyonunu, olduğundan daha büyük olmasıyla yaratır.

Kartpostallar için katılımcılar İrlanda'da kültürden geleneğe, spordan gezmeye kadar konular işlenmiştir.

Katılımcı ülkeler

1988 yarışmasına 21 ülke katılmıştır.  yarışmadan çekilmiştir.

Orkestra Şefleri
Ev sahibi Orkestra Şefinin adı ve soyadı kalın yazıyla yazılmıştır

  – No conductor
  – Anders Berglund
  – Ossi Runne
  – Ronnie Hazlehurst
  – Turhan Yükseler
  – Javier de Juan
  – Harry van Hoof
  – Eldad Shrem
  – Atilla Şereftuğ
  – Noel Kelehan
  – Michael Thatcher
  – Harald Neuwirth
  – Henrik Krogsgård
  – Charis Andreadis
  – Arild Stav
  – Daniel Willem
  – Régis Dupré
  – No conductor
  – Guy Matteoni
  – José Calvário
  – Nikica Kalogjera

Geri dönen katılımcılar

Sonuçlar

Skor tablosu

12 puanlar
Aşağıda finaldeki tüm 12 puanların bir özeti verilmiştir:

Yorumcular

Televizyon
  - Hermann Gunnarsson (Sjónvarpið)
  - Bengt Grafström (TV2)
  - Erkki Pohjanheimo (YLE TV1)
  - Terry Wogan (BBC1)
  - Bülend Özveren (TV1)
  - Beatriz Pécker (TVE2)
  – Willem van Beusekom (Nederland 3)
  - No commentator
  - Bernard Thurnheer (DRS), Serge Moisson (SSR), Ezio Guidi (TSI)
  - Mike Murphy (RTÉ 1)
  - Nicole and Claus-Erich Boetzkes (Erstes Deutsches Fernsehen)
  - Ernst Grissemann (FS1)
  - Jørgen de Mylius (DR TV)
  - Dafni Bokota (ET1)
  - John Andreassen (NRK)
  - Pierre Collard-Bovy (RTBF La Une), Luc Appermont (BRT TV1)
  - Valérie Sarn (RTL Télévision), TBC (RTL plus)
  - Daniele Piombi (Raitre)
  - Lionel Cassan (Antenne 2)
  - Margarida Andrade (RTP1)
  - Mladen Popović (TVB1), Oliver Mlakar (TVZ 1), Marjeta Keršič Svetel (TVLJ1)

Radio
  - N/A
  - Kalle Oldby (SR P3)
  - TBC (YLE 2-verkko)
  - Ken Bruce (BBC Radio 2)
  - Şebnem Savaşçı (TRT Radyo 3)
  - N/A
  - Ben Cramer (Radio 3)
  - Yigal Ravid (Reshet Gimel)
  - N/A
  - Larry Gogan (RTÉ Radio 1)
  - Peter Urban (Deutschlandfunk/NDR Radio 2)
  - Hans Leitinger (Hitradio Ö3)
  - Poul Birch Eriksen (DR P3)
  - Dimitris Konstantaras (Proto Programma)
  - Leif Erik Forberg (NRK P2)
  - Stéphane Dupont & Patrick Duhamel (RTBF La Première), Julien Put & Herwig Haes (BRT Radio 2)
  - André Torrent (RTL Radio)
  - Antonio De Robertis (Rai Radio 2)
  - Julien Lepers (France Inter)
  - N/A
  - N/A

Dış bağlantılar

 Resmî site

Kaynakça

Yıla göre Eurovision Şarkı Yarışması
1988'de müzik
1988'de İrlanda

1988 Eurovision Şarkı Yarışması


Bucklandiella microcarpa (Synonym Racomitrium microcarpon (Hedw.) Brid., deutsch Kleinfrüchtige Zackenmütze oder Kleinfrüchtiges Zackenmützenmoos) ist eine Laubmoos-Art aus der Familie Grimmiaceae.

Merkmale
Bucklandiella microcarpa bildet lockere, gelbgrüne bis olivgrüne, innen braune bis schwärzliche Rasen. Die bis 4 Zentimeter langen, niederliegenden bis aufsteigenden Stämmchen sind reich verzweigt und besitzen zahlreiche seitliche Kurztriebe. Die trocken anliegenden, feucht stark zurückgekrümmten Blätter sind lanzettlich und allmählich in die Spitze verschmälert, sie sind oben gekielt, die Blattränder auf einer Seite stark, auf der anderen Seite nur schwächer umgerollt oder sogar flach. Eine hyaline Glasspitze ist meist vorhanden, sie ist gewöhnlich kurz und gezähnt. Die einfache, auf der Rückseite stark konvexe Rippe reicht bis zur Blattspitze. Sie ist an der Basis etwa 60 bis 80 µm und oben 40 bis 55 µm breit. Unten ist sie zwei- oder dreizellschichtig, oben zweischichtig; auf der Ventralseite weist sie 2 bis 4, an der Basis auch bis 6 weitlumige Zellen auf.

Die Laminazellen sind am Blattgrund verlängert rechteckig, getüpfelt und haben stark verdickte Wände, oberhalb davon sind sie stark knotig verdickt, in der Blattmitte rechteckig, oben unregelmäßig quadratisch bis kurz rechteckig. Sie sind entweder glatt oder pseudopapillös mit flachen, runden Papillen über den Zellwänden. Blattflügelzellen sind nicht oder kaum differenziert, die basalen Blattränder weisen einen Blattsaum aus 10 bis 20 hyalinen und meist glatten Zellen auf.

Die blassgelbe Seta ist bis 8 Millimeter lang, die Kapsel länglich-eiförmig bis kurz zylindrisch und bis 2 Millimeter lang. Die 310 bis 350 µm langen Peristomzähne sind meist bis zur Basis in zwei fadenförmige Äste geteilt, die Basalmembran ist bis höchstens 15 µm hoch oder fehlt. Sporen sind 12 bis 14 µm groß.

Verbreitung und Standortansprüche
Das Verbreitungsgebiet von Bucklandiella microcarpa erstreckt sich über die nördlichen und mittleren Breiten von Europa und Asien und das nördliche Nordamerika.

Das Moos wächst auf frischen bis feuchten, sonnigen Silikatfelsen, in Mitteleuropa besonders in hochmontanen bis alpinen Höhenlagen.

Quellen
 Jan-Peter Frahm, Wolfgang Frey: Moosflora (= UTB. 1250). 4., neubearbeitete und erweiterte Auflage. Ulmer, Stuttgart 2004, ISBN 3-8252-1250-5.
 Martin Nebel, Georg Philippi (Hrsg.): Die Moose Baden-Württembergs. Band 1: Allgemeiner Teil, spezieller Teil (Bryophytina I, Andreaeales bis Funariales). Ulmer, Stuttgart 2000, ISBN 3-8001-3527-2.
 Bucklandiella microcarpa in www.eFloras.org – Flora of North America.

Weblinks

 Racomitrium microcarpon auf www.moose-deutschland.de

Laubmoose
Bryophyta

Bucklandiella microcarpa


Charles William "Charlie" Hannaford (* 8. Januar 1896 in Finsbury Park, London; † 28. Juli 1970 in Aylesbury) war ein englischer Fußballspieler.

Karriere
Hannaford gehörte während seiner Schulzeit zu den herausragenden Fußballern seines Jahrgangs und spielte 1910 für die englische Schülernationalmannschaft gegen Wales, zuvor war er der überragende Spieler der Schulauswahl von Tottenham, die das Viertelfinale des English Schools' Shields 1909/10 erreichte. Obwohl er Schüler der Belmont School war, spielte er in der Folge bis zur Einstellung des Spielbetriebs wegen des Ersten Weltkriegs für die Page Green Old Boys, eine Amateurmannschaft die eigentlich ehemaligen Schülern der Page Green School vorbehalten war. Mit den Old Boys erreichte er 1914/15 das Viertelfinale im FA Amateur Cup, das im Wiederholungsspiel gegen den FC Clapton verloren ging. Zudem war er als Amateur für Tottenham Hotspur bei der Football League registriert. Zu seinem einzigen Einsatz für die Spurs kam Hannaford in der London Football Combination, einer kriegsbedingten Ersatzliga, am 25. Dezember 1916 in einer Partie gegen den FC Brentford. Ab 1919 spielte Hannaford für den Amateurklub Tufnell Park, mit dem der Linksaußen 1920 das Finale des FA Amateur Cups erreichte; im Halbfinale hatte er den Siegtreffer gegen Stanley United erzielt. In der Finalpartie verletzte sich Hannaford und musste das Feld noch vor der Halbzeitpause verlassen, seine Mitspieler verloren die Partie in Unterzahl nach Verlängerung mit 0:1 gegen Dulwich Hamlet.

Zur Saison 1920/21 wechselte Hannaford ins Profilager zu Maidstone United in die Kent League, für die er in den folgenden Monaten 39 Saisontreffer erzielte, bevor ihn im März 1921 der FC Millwall in die Football League Third Division South lotste. Nach zwölf Toren in 37 Einsätzen für den Klub aus dem Londoner Südosten wechselte er im Juli 1923 innerhalb der Liga zum benachbarten Verein Charlton Athletic. Dort spielte er einige Monate, bevor er im März 1924 vom Ostlondoner Zweitdivisionär Clapton Orient verpflichtet wurde, um dort den Abgang des Linksaußen und englischen Nationalspielers Owen Williams zu kompensieren, der an den FC Middlesbrough verkauft worden war. Bei den O's steuerte Hannaford bereits in seinem Debütspiel bei einem 4:0-Sieg gegen Coventry City einen Treffer bei und war auch in der Folge Stammspieler auf dem linken Flügel, wo er mit kraftvollen Läufen und einem strammen Schuss auf sich aufmerksam machte. Mitte 1925 nahm er mit einer Auswahl der Football Association an einer mehrmonatigen Australienreise teil, bei der auch die Nationalspieler Teddy Davison, Len Graham, Harry Hardy, Ernie Simms und Charlie Spencer zur Reisegruppe gehörten. Die Auswahl bestritt insgesamt 25 Partien auf dem "fünften Kontinent", die allesamt gewonnen wurden.

Im Dezember 1925 wechselte Hannaford für £1.000 zu Manchester United in den Nordosten Englands und spielte damit kurz vor seinem 30. Geburtstag erstmals in der First Division. Bei United kam Hannaford nur selten gegen die Konkurrenten Frank McPherson, Harry Thomas und Teddy Partridge auf dem linken Flügel zum Zug und reichte bereits im November 1926 ein Transfergesuch ein, das aber trotz eines Angebots seines Ex-Klubs Clapton von der Vereinsführung abgelehnt wurde. Am Ende der Saison wurde er von United nicht mehr weiter verpflichtet und Hannaford erwog eine Übersiedlung nach Australien. Im September 1928 schloss er sich nochmals Clapton Orient an, es gelang ihm aber nicht mehr an seine vorherigen Leistungen anzuknüpfen und kam in der Saison 1928/29 nur noch zu vier Einsätzen, als Clapton als Tabellenletzter aus der Second Division abstieg.

Abseits des Platzes war Hannaford ein renommierter Pianist, dessen Spezialität Jazz war.

Literatur

Einzelnachweise

Fußballspieler (Manchester United)
Fußballspieler (FC Millwall)
Fußballspieler (Charlton Athletic)
Fußballspieler (Leyton Orient)
Fußballspieler (Maidstone United, 1897)
Engländer
Brite
Geboren 1896
Gestorben 1970
Mann

Charlie Hannaford


An Carex austro-occidentalis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Fa Tsuan Wang, Tang ngan Yan Cheng Tang. An Carex austro-occidentalis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex austro-occidentalis


Cofersa.
Construcciones Ferrusola S.A. (Cofersa) fue un fabricante español de motocicletas entre 1954 y 1962, equipadas con motores Hispano Villiers de 125 y 200cc.

Origen

José Mercader, su fabricante, había comenzado construyendo motores auxiliares para instalar en bicicletas. Con esta experiencia, en 1953 creó la sociedad Construcciones Ferrusola SA para emprender la fabricación de motocicletas, ubicándose en la calle Elfo nº 80 de Madrid.

Modelos

Su primera unidad fue puesta a la venta en 1954, un modelo de 125cc, destacando su funcionalidad y calidad de construcción. La durabilidad mecánica venía asegurada por la incorporación del motor Hispano Villiers (motor Villiers fabricado en España bajo licencia). De diseño convencional, destacaba por la robustez. Aunque no presentaba elementos que la diferenciasen de otros modelos de la época, su marchamo de calidad hizo que muchas siguiesen operativas después de dos décadas.

Durante el primer año solo produjo un centenar de motocicletas, pero en poco tiempo la plantilla de empleados superó el número de 100, para hacer frente a la demanda.

En 1956 presentó un proyecto de microcoche de 2/3 plazas. Estaba probablemente equipado con el motor Hispano Villiers de 197 cc; según la publicidad de la época se vendería a 35.000 pesetas, pero no hay datos de que se llegase a producir nunca.

En 1957 apareció el modelo JM, de 2 HP e incorporando chapa estampada y una caja de cambios de cuatro velocidades.

En 1959 se presentó el modelo Helix, atractivo de líneas y construida en chapa estampada. Tenía la particularidad de montar una rejilla protectora en el guardabarros posterior, probablemente para facilitar a las mujeres sentarse de lado sobre la motocicleta sin que las faldas se enredasen en la rueda trasera.

En 1962 cesó la actividad de Cofersa como fabricante de motocicletas.

Referencias

Fabricantes de motocicletas de España

Cofersa (motocicletas)


Dawn é o álbum de estúdio de estreia da cantora e compositora norte-americana Yebba. Seu lançamento ocorreu em 10 de setembro de 2021, por intermédio da RCA Records.

Antecedentes
Em 2017, Yebba lançou seu single de estreia, "Evergreen", de forma independente, co-escrito com o musicista britânico Jin Jin, o que lhe garantiu um contrato com a Pulse Records. Nesse processo, conheceu Mark Ronson, com quem produziu o Dawn e trabalhou no Late Night Feelings (2019), álbum de estúdio do produtor. Ronson revelou que, ao trabalhar com a artista, descobriu que o seu gosto musical era obstinado. "Você nunca bterá um som, uma cor ou um tom que Yebba não goste", afirmou. "Ela colocou sua confiança em mim, mas apenas em nome de trazer sua visão à realidade", comentou sobre o processo criativo da obra. Mark afirmou, ainda, que Yebba era "uam das maiores vocalistas, compositoras e músicas" com a qual ele já trabalhou.

No final de 2018, um tempo após a morte da sua mãe e muito tempo depois de analisar se gostaria de entrar no mundo da música, Yebba assinou um contrato com a RCA Records. "Eu me certifiquei de fazer uma auto-lição de casa por dois anos e meio, para que pudesse digerir o trauma antes de me comprometer com uma empresa inteira", contou. "Houve um tempo em que, é claro, gostaríamos de tê-la contratado para  Zelig Records (um sub-selo da Columbia Records), mas ela tinha ideias diferentes", admitiu Ronson. Com o contrato já assinado, Yebba começou a compor canções para o seu álbum, que veio a ser intitulado após a morte de sua mãe.

Recepção crítica
Escrevendo uma avaliação para a Variety, Jem Aswad alegou que o álbum "ocupa um terreno em algum lugar entre a música pop, o R&B e, às vezes, o jazz fusion dos anos 1970, com um piano elétrico tilintante e sintetizadores que evocam a sonoridade de Fulfillingness' First Finale, de Stevie Wonder. "Ela traz um estilo e abordagem diferentes para quase todas as músicas. [...] Qualquer pessoa com bons ouvidos pode escutar esse álbum e saber que há um talento excepcional em ação", afirmou. Para a Exclaim!, A. Harmony afirmou: "Ao longo do álbum, Yebba exibe sagacidade e um controle vocal exemplar. A multiplicidade de gêneros são o seu playground na obra." Avaliando o álbum com nota 80 de 100 para a Clash Music, Amelia Kelly afirmou que o álbim "é o produto de anos de curadoria musical, repleta de emoção e letras lindamente articuladas". David Cobbald, do portal The Line of Best Fit, escreveu que o álbum "é apenas o começo para Yebba e o sol está nascendo em seu futuro promissor."

Alinhamento de faixas

Notas
  denota co-produtor
  denota produtores diversificados
  denota produtor vocal
 "Stand" contém uma interpolação de "When U Went Away", interpretada por Mark Ronson e com vocais de Yebba.

Álbuns de 2021
Álbuns de R&B contemporâneo

Dawn (álbum de Yebba)


Roccaraso er en kommune med 1.630 indbyggere og ligger i den sydligste del af provinsen L'Aquila i regionen Abruzzo i Italien. Den ligger på højsletten Cinquemiglia ("De fem mil") og indgår den lokale sammenslutning af bjergkommuner Comunità Montana Alto Sangro Cinque Miglia. Dens skilifter indgår i skisystemet Alto Sangro og byen er et af de største centre for bjergturisme i Appenninerne.

Geografi
Roccaraso er omgivet af kommunerne Ateleta, Barrea, Castel di Sangro, Pescocostanzo, Rivisondoli (der gennemskærer kommunen), San Pietro Avellana (i regionen Molise) og Scontrone. Terrænet øst og vest for byen er bjergrigt, mod nord flader det ud i højsslette og mod syd skråner det ned mod byen Castel di Sangro.

Klima
Roccarasos placering på højsletten Cinquemiglia, omgivet af bjerge, giver et klima med kolde vintre, der muliggør skiløb. Årets gennemsnitstemperatur i perioden 1961-1990 var 8,5 grader, med januar som den koldeste (-0,2) og august som den varmeste måned (17,4 grader).

Historie
Man mener, at byen Roccaraso er opstået omkring år 1000 nær floden Rasinus, med det oprindelige navn Rocca Rasini. Beboerne ernærede sig ved landbrug og småhåndværk, og byens ret afsides placering gjorde, at den kunne udvikle sig fredeligt gennem århundreder.

Byens udvikling accelerede, da jernbanen fra Sulmona til Isernia blev åbnet i 1897. Den havde station i Roccaraso, og fra Isernia var der forbindelse til Napoli og dermed mulighed for den første egentlige turisme i området. Roccaraso fik sine første hoteller, og der blev satset på både sommer- og vinterturisme. Den 22. januar 1922 stiftedes byens første skiklub, Sci Club Roccaraso, og byen udviklede sig til et populært mål for skiinteresserede fra Napoli og Rom.

Under 2. verdenskrig blev den tyske forsvarslinje Gustav-linjen i efteråret 1943 lagt, så den havde et af sine tyngdepunkter ved Roccaraso. Det medførte at byen blev udsat for voldsomme bombardementer, og at mange bygninger - herunder det gamle teater fra 1698 - blev ødelagt. Som anerkendelse for de mange tab, blev landsbyen Pietransieri i kommunen i 1967 tildelt den italienske stats tapperhedsmedalje i guld. Lokale partisaner havde dræbt to tyske officerer, og som hævn blev 128 af landsbyens indbyggere slået ihjel. Roccarasos indbyggere gik efter krigen i gang med genopbygningen. Mange hoteller og andre turistfaciliteter er siden kommet til, men fordi den gamle by blev ødelagt, beskrives Roccaraso nu arkitektonisk som "temmelig uinteressant".

Demografi
Byens befolkningstal kulminerede omkring år 1900. Siden faldt det, men det er blevet stabiliseret efter 2. verdenskrig.

Trafik
Da det italienske hovedvejssystem, Strade statali, blev oprettet i 1928, kom SS 17 til at gå gennem Roccaraso. Vejen, der forbinder Antrodoco i Lazio med Foggia, er syd for Roccaraso blevet udbygget med et system af broer og tunneller, der medvirker til at lette den nord-sydgående trafik gennem Abruzzo.

Som nævnt kom jernbanen til Roccaraso i 1897, men i takt med bilismens udbredelse mistede den sin betydning, og i 11. december 2011 ophørte trafikken mellem Sulmona og Castel di Sangro, og dermed gennem Roccaraso. Skinnenettet blev liggende, og den italienske forening af jernbaneentusiaster, Fondazione FS Italiano, har siden arbejdet på at bevare linjen, der er den næsthøjest beliggende i Italien, efter Brennerbanen. I maj 2014 arrangerede foreningen historiske togafgange på ruten.

Sport

Ski
Da området får en del snefald om vinteren, har der været skiløb i Roccaraso i mange år. Det første registrerede løb fandt sted i 1910 og den første skilift blev anlagt i 1936. Skiløbet foregår primært i de bjerge, der ligger omkring Monte Greco (2.283 m) og er efterhånden blev udbygget til skiområdet Alto Sangro – Roccaraso/Rivisondoli med 112 km nedfarter og 26 skilifter. Det er et af de største og sydligste skiområder i Mellemitalien, men ikke det sydligste i Italien, da der også kan løbes på ski ved Etna på Sicilien. Pisterne ved Roccaraso bruges også internationalt. Således var der i marts 2005 en afdeling af Europa Cup på stedet, og 29. februar-9. marts 2012 blev der holdt VM for juniorer i Roccaraso.

Cykling
Roccaraso var mål for 14. etape af Giro d'Italia 1980 (etapevinder Bernard Hinault, der også vandt løbet). I Giro d'Italia 2016 var byen mål for 6. etape.

Noter

Byer i Abruzzo
L'Aquila (provins)

Roccaraso


AnimeCon fue la cuarta convención de anime creada en Estados Unidos, y la primera en su tipo en tener un gran respaldo de la industria del anime; adicionalmente, fue la primera convención focalizada específicamente en dibujos animados de procedencia japonesa dentro del estado de California (que posteriormente dio lugar a diversas otras convenciones similares), y la primera convención específica en anime en alcanzar los 1 000 asistentes.

Esta convención dio paso a la formación de Anime Expo, una de las más grandes reuniones de anime de Estados Unidos.

Referencias

Convenciones de ciencia ficción en Estados Unidos

AnimeCon (California)


Razvojni trofej FINA-e u vaterpolu 2017. šesto je izdanje tog natjecanja. Održao se u malteškom gradu Gżiri od 17. do 22. svibnja. Malta je prva europska država koja je ugostila natjecanje, a u završnici protiv branitelja naslova Irana obje su momčadi diskvalificirane. Tako je svoj prvi naslov u povijesti osvojio Urugvaj.

Od nastupa su odustali Alžir, Portoriko, Trinidad i Tobago i Filipini.

Diskvalifikacija

U utakmici za zlato, između Malte i Irana, dodijeljeno je čak sedam crvenih kartona. Dva su zaradili malteški igrači, a pet iranski. Svi pričuvni igrači i osoblje s klupa obiju reprezentacija krenulo je negodovati protiv sudaca pri ishodu 8:6 za Maltu, 33 sekunde prije kraja utakmice. Tako je nastao incident. FINA-ino povjerenstvo donijelo je odluku isključiti obje momčadi s natjecanja, a pobjedniku utakmice za treće mjesto pripalo je zlato. Gubitniku je pripalo srebro, a bronca je zapala pobjednika doigravanja od 5. do 8. mjesta.

U doigravanju je Tunis svladao Peru 8:6, a Austrija Singapur 9:8. Utakmica za sedmo mjesto, koja slijedom diskvalifikacije finalista postaje utakmicom za peto, završila je pobjedom Perua nad Singapurom nakon peteraca (8:8, 5:3). Austrija je u utakmici za peto mjesto, koja je postala utakmica za brončano odličje, na peterce upisala pobjedu nad Tunisom (10:10, 3:2).

Završni turnir

Skupina A

Skupina B

Izbacivanje

Izvori

2017
Međunarodna športska natjecanja na Malti


Cueva Anou Ifflis es una cueva situada en Tizi Ouzou en las montañas de Cabilia, parte de Annu n Yiffis (La cueva del leopardo) en las coordenadas geográficas . Es una de las cuevas más profundas en África, con 1170 metros (3840 pies), forma parte del país norteafricano de Argelia.

Véase también
Geografía de Argelia
Geografía de África

Referencias

Cuevas de Argelia

Cueva Anou Ifflis


In-water recompression (IWR) or underwater oxygen treatment is the emergency treatment of decompression sickness (DCS) by returning the diver underwater to help the gas bubbles in the tissues, which are causing the symptoms, to resolve. It is a procedure that exposes the diver to significant risk which should be compared with the risk associated with the available options and balanced against the probable benefits. Some authorities recommend that it is only to be used when the time to travel to the nearest recompression chamber is too long to save the victim's life, others take a more pragmatic approach, and accept that in some circumstances IWR is the best available option. The risks may not be justified for case of mild symptoms likely to resolve spontaneously, or for cases where the diver is likely to be unsafe in the water, but in-water recompression may be justified in cases where severe outcomes are likely if not recompressed, if conducted by a competent and suitably equipped team.

Carrying out in-water recompression when there is a nearby recompression chamber or without suitable equipment and training is never a desirable option. The risk of the procedure is due to the diver suffering from DCS being seriously ill and may become paralysed, unconscious or stop breathing while underwater. Any one of these events is likely to result in the diver drowning or asphyxiating or suffering further injury during a subsequent rescue to the surface. This risk can be reduced by improving airway security by using surface supplied gas and a helmet or full-face mask. Risk of injury during emergency surfacing is minimised by treatment on 100% oxygen, which is also the only gas with a reliable record of positive outcomes. Early recompression on oxygen has a high rate of complete resolution of symptoms, even for shallower and shorter treatment than the highly successful US Navy treatment table 6

Several schedules have been published for in-water recompression treatment, but little data on their efficacy is available. The Australian Navy tables and US Navy Tables may have the largest amount of empirical evidence supporting their efficacy.

Background

Decompression sickness (DCS) is a medical condition caused by dissolved gases emerging from solution as bubbles inside the body tissues during decompression. DCS most commonly occurs during or soon after a decompression ascent from underwater diving DCS and arterial gas embolism are collectively referred to as decompression illness. Since bubbles can form in, or migrate to, any part of the body, DCS can produce many symptoms, and its effects may vary from joint pain and rashes to paralysis and death. Individual susceptibility can vary from day to day, and different individuals under the same conditions may be affected differently or not at all. The severity of symptoms varies from barely noticeable to rapidly fatal.

The risk of DCS caused by diving can be managed through proper decompression procedures, and contracting the condition has become uncommon. Its potential severity has driven much research to prevent it, and divers almost universally use dive tables or dive computers to limit their exposure, to monitor their ascent speed, and to ensure theoretically adequate decompression stops. If DCS is suspected, it is treated by hyperbaric oxygen therapy in a recompression chamber. Where a chamber is not accessible within a reasonable time frame, In-water recompression mat be indicated for a narrow range of presentations, if there are suitably skilled personnel and appropriate equipment available on site. Diagnosis is confirmed by a positive response to the treatment. Early treatment results in a significantly higher chance of successful recovery.

Treatment of DCS utilizing the US Navy Treatment Table 6 with oxygen at 18m or an equivalent alternative is a widely recognised standard of care. Ideally, treatment should take place in a chamber where there is no risk of drowning or hypothermia, and other medical problems can be managed conveniently. Significant delay to treatment, difficult transport, and facilities with limited experience may lead to consideration of on site treatment. Surface oxygen for first aid has been proven to improve the efficacy of recompression and decreased the number of recompression treatments required when administered within four hours post dive. IWR to 9 m breathing oxygen is one option that has shown success over the years IWR is not without risk and should be undertaken with certain precautions. IWR would only be suitable for an organised and disciplined group of divers with suitable equipment and practical training in the procedure.

The principle behind IWR treatment is the same as that behind the treatment of DCS in a recompression chamber: an increase in ambient pressure will reduce the volume of the bubbles allowing better blood transport downstream of the bubbles. If the casualty can breathe pure oxygen further improvements will occur because the increase in the proportion of oxygen in the blood may keep previously oxygen-starved tissues alive and the oxygen window will accelerate the removal of inert gases from the bubbles making the bubbles smaller. The unacceptable risks of oxygen toxicity convulsions can be reduced by recompressing to lower pressures and for shorter durations than otherwise preferred.

Experimental work on verification of decompression tables by the US Navy Experimental Diving Unit with outcomes of symptomatic decompression sickness treated divers displaying symptoms by immediate recompression on oxygen, with 100% resolution of symptoms, and almost all cases resolved during the first treatment on Table 6, most of them during repressurisation or within the first 10 minutes at treatment depth. During the experimental work of developing the standard US Navy treatment tables 5 and 6, some experimentation was done with shorter treatment to shallower depths before standardising on 60 fsw (18 msw). This included immediate recompression on oxygen to 33 fsw (10 msw) for 30 minutes, which provided complete resolution in the majority of cases, but was not as effective as the full Table 6. Compression to 60 fsw (18 msw) would follow if symptoms did not resolve during initial treatment at 33 fsw. This previously unpublished data indicates that immediate recompression on oxygen to shallower depths for shorter periods does positively affect the probable long term outcome of decompression sickness, and compares favourably with outcomes for delayed hyperbaric treatment, and has been used as supporting evidence for new (2022) recommendations on in-water recompression. Outcomes for in-water recompression on other gas mixtures are mostly anecdotal and unsuitable for informing medical policy.(Mitchell et al. Sept 2022 in press)

The use of in-water oxygen at 6 meters has been shown to reduce bubble loads in divers compared to divers breathing oxygen on the surface.

Risks
Any potential benefits of using IWR for earlier recompression should be balanced against the risks. These risks are well known, and their potential mitigations are fairly well understood.

The Royal Australian Navy School of Underwater Medicine was charged to supervise the then non-sanctioned practice of IWR, in response to the very long delays that often occurred between the presentation of DCS and recompression treatment. The issues identified include:

 Inappropriate cases for treatment,
 Oxygen toxicity,
 Emergency termination of treatment,
 Hypothermia
 Adequacy of equipment in remote areas,
 Seasickness,
 Operator expertise and training,
 Safety of the diving attendant and the boat tenders,
 Requirement for medical supervision,
 Transport availability,
 Misuse of equipment,
 Pulmonary barotrauma cases.

Risk management
In 2018, a group of diving medical experts issued a consensus guideline on pre-hospital decompression sickness management and concluded that IWR is only appropriate in groups that have been trained and are competent in the skills required for IWR and have appropriate equipment.

Mitigation of a CNS oxygen toxicity seizure focuses on protecting the airway to prevent drowning. A full-face mask or mouthpiece retaining strap is reasonably effective though not guaranteed. Tethering the diver to prevent sinking, and providing a safety diver to accompany the diver under treatment at all times, who can recover the diver to the surface immediately in the event of a seizure are also recommended, following the recommended procedures for recovery of a convulsing diver

Factors influencing a decision to use IWR
Recompression and hyperbaric oxygen administered in a recompression chamber are recognised as the definitive treatment for DCI, but when there is no readily available access to a suitable hyperbaric chamber, and if symptoms are significant or progressing, in-water recompression with oxygen is an option where a group of divers, including the symptomatic diver, already have the necessary equipment and relevant training and knowledge that provides a sufficient understanding of the associated risks to allow the involved parties to collectively accept responsibility for a decision to proceed with IWR.

The decision of whether or not to attempt IWR depends on identifying the diver whose condition is serious enough to justify the risk, but whose clinical condition does not indicate that the risk is unacceptable. The risk may not be justified for mild DCI, if spontaneous recovery is probable whether the diver is recompressed or not, and surface oxygen is indicated for these cases. However, in these cases the risk of the recompression is also low, and early abandonment is also unlikely to cause further harm. There are no firm guidelines regarding expected delay to access of a decompression chamber, but divers generally consider a predicted delay of more than 8 hours from symptom onset to be reason to consider in-water recompression.

Environmental conditions
Water conditions, such as low temperature and rough sea state are relative contraindications, and the team must take these factors into account. Divers undergoing IWR risk becoming cold or hypothermic. They may already have done long dives in cold water, but the use of dry suits is common for such conditions, and the use of active heating systems in dry suit undergarments may be available. IWR requires a stable platform that can remain in one place for three hours. These factors should be considered when deciding whether to undertake IWR. Deteriorating condition of the diver or environmental conditions may make it necessary to abort or shorten treatment, or terminate it before full resolution. There is no known reason to assume that this would be inherently worse than not providing what treatment is possible at reasonable risk.

Indications
Indications are based on symptoms and signs of decompression illness where expected benefits are likely to outweigh risk. There is a tension between conditions serious enough to justify the risks and clinical states which indicate excessive risk. Risk may not be considered justified for cases where the symptoms suggest a spontaneous recovery is likely without recompression, although the actual risk in these cases is likely to be relatively low. As of 2018 there is no widely accepted method for objectively selecting divers suitable for in-water recompression, and although remote consultation with a diving medical practitioner is advised by the Doolette and Mitchell 2018 protocol, it is likely that remote advice will vary significantly depending on who is contacted and how willing they are to accept responsibility for giving advice on a procedure with which they may have little personal experience and for which there is no clear decision tree.

An attempt has been made to provide some structure to the decision process which can be useful to divers without medical training, by the technical diving certification organisation International Association of Nitrox and Technical Divers (IANTD), which in consultation with diving medical experts, produced a decision map for field use. The system relies entirely on gross observation, omitting a detailed neurological examination. It categorises symptoms into three "tiers", which correspond roughly with perceived severity of DCI, and appropriateness of IWR in suitable conditions.

Tier 1 symptoms would not be severe enough to justify IWR, but would be monitored and discussed with a remote consultant. These are generally non-specific symptoms which may or may not be of DCI, and are not an immediate or significant threat, such as headache, lethargy, or nausea.

Tier 2 symptoms are severe enough to suggest IWR if they present soon after surfacing, or are progressive, but not necessarily if there is a delay of some hours and the symptoms are not progressive. IWR would be justified for tier 2 when it may prevent the development of more severe symptoms. These symptoms are likely to be of DCI, but are not likely to result in permanent injury or death if not treated. They include musculoskeletal pain, excepting symmetrical girdle pains, lymphatic obstruction with subcutaneous swelling, skin rashes and paraesthesias such as tingling.

Tier 3: symptoms are severe enough to justify IWR if there are no contraindications and the logistical requirements are in place. These symptoms and signs are likely to be of DCI and indicate a risk of permanent injury or death. Some of them are also contraindications to IWR. They include changes in state of consciousness, or obvious confusion, difficulty with speech, visual changes, disturbances in balance, obvious sensory loss (numbness), obvious weakness or paralysis, bladder dysfunction, (usually inability to urinate), bowel dysfunction, loss of limb coordination, shortness of breath, and bilaterally symmetrical girdle pains.

Contraindications
Symptoms of mild DCS have been described as being one or more of musculoskeletal pain, rash, subjective sensory change in a non-dermatomal distribution, and constitutional symptoms such as fatigue. Divers with only these symptoms could be adequately managed with surface oxygen, observation, and consultation with a diving physician. Exposing divers with stable mild symptoms to the risks of IWR might not be justified. In severe cases the diver may be so compromised that they could not safely endure the procedure. It may be difficult or impossible to reliably codify the decision process.

Some signs of decompression illness which suggest a risk of permanent injury are nevertheless considered contraindications for IWR. Hearing loss and vertigo displayed in isolation with no other symptoms of DCI can have been caused by inner ear barotrauma rather than DCI, and inner ear barotrauma is generally considered a contraindication for recompression. Even when caused by DCI, vertigo can make in-water treatment hazardous if accompanied by nausea and vomiting. A diver with a deteriorating level of consciousness or with a persisting reduced level of consciousness should also not be recompressed in-water nor should a diver who does not want to go back down, or with a history of oxygen toxicity in the preceding dives, altered level of consciousness, shock, respiratory distress, or any physical injury or incapacitation which may make the procedure unsafe. Suspected or confirmed cases of arterial gas embolism (AGE) are generally not considered suitable for IWR due to the high probability of loss of consciousness.

Protocol
Recompression with hyperbaric oxygen administered in a recompression chamber is recognised as the standard of care for decompression sickness, but the infrastructure is expensive and may not be used very often, so many locations do not have convenient access to a suitable facility. If symptoms are significant or deteriorating, in-water recompression using oxygen is an option where groups of divers, including the symptomatic diver, have relevant prior training that allows an understanding of the associated risks and a collective informed acceptance of responsibility for the decision to proceed with treatment.	Observational evidence has shown that very early recompression on oxygen usually results in good outcomes, or at least better outcomes than treatment after longer delays.

Recompression on air will initially produce a compression of existing bubbles, and may produce associated clinical improvement, but bubbles will dissolve more slowly due to the lower concentration gradient, and some tissues will absorb more nitrogen. Bubbles nor completely resolved will re-expand during decompression, and may take up more gas, which may cause symptoms to recur or get worse. There is also observational evidence that IWR on air is less effective, so only oxygen is recommended as a treatment gas.

The minimum team would comprise the symptomatic diver, a dive buddy to accompany the diver during the recompression, and a surface supervisor, who must all be competent at decompression procedures using 100% oxygen as the breathing gas.

The team should be suitably equipped with adequate thermal protection, an adequate oxygen supply, a means of delivering oxygen at or near 100% for the duration of both underwater and surface phases of the treatment, a means of voice or written communication, and a method of keeping the diver at the appropriate depth and maintaining position. A full-face mask or mouthpiece retaining strap is strongly recommended as there is observational evidence of these devices preventing drowning of an unconscious diver underwater. surface supplied oxygen delivered to the casualty by umbilical or airline, and voice communication are desirable options as they allow the surface team members to keep control of the breathing gas supply and allow better monitoring of the diver's condition. Positive pressure masks have been recommended for use with open circuit oxygen, as giving more secure protection of the airway, after their successful use in rescuing the trapped Tham Luang cave group while anaesthetised.

Although the IWR tables are shorter and shallower than most hyperbaric treatment tables, a substantial supply of oxygen is required. The US Navy tyoe 1 IWR table requires about  of oxygen for a diver with a surface consumption rate of  per minute, and the Type 2 table would use about . The rate of  per minute may be optimistic if the diver is stressed due to injury, discomfort, or cold, or if some models of full-face mask are used.

Recognised IWR protocols include the "Clipperton protocol", "Australian method", and the US Navy method for in-water recompression on oxygen.

In-water recompression may not produce complete resolution of DCI, and signs or symptoms may recur. Any diver completing an in-water recompression should consult a diving medical practitioner as soon as reasonably practicable.

In-water recompression tables
Six IWR treatment tables have been published in the scientific literature. Each of these methods have several commonalities including the use of a full face mask, a tender to supervise the diver during treatment, a weighted recompression line and a means of communication. The history of the three older methods for providing oxygen at 9 msw (30 fsw) was described in great detail by Pyle and Youngblood. The fourth method for providing oxygen at 7.5 msw (25 fsw) was described by Richard Pyle at the 48th Annual UHMS Workshop on In-water Recompression in 1999. The Clipperton method involves recompression to 9 msw (30 fsw) while the Clipperton(a) rebreather method involves initial recompression to 30 msw (98 fsw).

The treatment tables recommended for use in chambers are not suitable for in-water recompression as the oxygen partial pressures and the associated risk of oxygen toxicity are too high.

Australian in-water recompression table

The Australian IWR Tables were developed by the Royal Australian Navy in the 1960s in response to their need for treatment in remote locations far away from recompression chambers. It was the shallow portion of the table developed for recompression chamber use.

Initial recompression is to 30 fsw (9 msw). Oxygen is breathed during the entire treatment without any air breaks and is followed by alternating periods (12 hours) of oxygen and air breathing on the surface. Surfacing is at 4 minutes per fsw.

Clipperton in-water recompression tables

The Clipperton and Clipperton(a) methods were developed for use on a scientific expedition to the atoll of Clipperton, 1,300 km from the Mexican coast. The two versions are based on the equipment available for treatment with the Clipperton(a) table being designed for use with rebreathers.

Both methods begin with 10 minutes of surface oxygen. Recompression is to 30 fsw (9 msw) for the Clipperton IWR table, oxygen is then breathed for 60 minutes and while surfacing at 1 metre per minute without any air breaks. For the Clipperton(a) IWR table, descent is made to the initial treatment depth of 30 msw, maintaining a partial pressure of 1.4 ATA. and breathed at that depth for 10 minutes followed by ascent to 9 msw at 1 metre per minute. As near as possible to 100% oxygen is breathed at 9 msw for 30 minutes, followed by ascent to the surface at 1 metre per minute. Oxygen breathing on the surface for 6 hours post treatment and intravenous hydration fluids are also administered following both treatment tables.

Hawaiian in-water recompression table

The Hawaiian IWR table was first described by Farm et al. while studying the diving habits of Hawaii's diving fishermen.

The initial portion of the treatment involves descent on air to the depth of relief plus 30 fsw or a maximum of 165 fsw for ten minutes. Ascent from initial treatment depth to 30 fsw occurs over 10 minutes. The diver then completes the treatment breathing oxygen and is followed by oxygen breathing on the surface for 30 minutes post treatment.

The Hawaiian IWR Table with Pyle modifications can be found in the proceedings of the DAN 2008 Technical Diving Conference.

Pyle in-water recompression table

The Pyle IWR table was developed by Dr. Richard Pyle as a method for treating DCS in the field following scientific dives.

This method begins with a 10-minute surface oxygen evaluation period. Compression to 25 fsw on oxygen for another 10-minute evaluation period. The table is best described by the treatment algorithm. This table does include alternating air breathing periods or "air breaks".

US Navy in-water recompression tables

The US Navy developed two IWR treatment tables. The table used depends on the symptoms diagnosed by the medical officer.

Oxygen is breathed the entire treatment without any air breaks and is followed by 3 hours of oxygen breathing on the surface.

IANTD in water recompression protocol
The certification agency International Association of Nitrox and Technical Divers (IANTD) have developed a training program for technical divers to run in water therapeutic recompression for suitably competent technical divers in remote locations, when conditions and equipment are suitable and the condition of the diver is assessed to require emergency treatment and the diver is likely to benefit sufficiently to justify the risk.

Most of the time on hyperbaric oxygen is at 25 fsw (7.5 msw) Oxygen is breathed, with air breaks.

Clinical significance
In-water recompression is a clinically significant method to manage a global shortage of chamber availability for recreational, technical and scientific divers who often dive in places many hours, or days, from the nearest chamber. Minimal delay of recompression is directly related to improved outcomes, and probably to reduced mortality. Divers with the appropriate equipment and training can treat decompression sickness on-site. Such treatment may prevent long-term disability, and can reduce costs and risk to rescue personnel. In-water recompression is a viable alternative when safe and rapid transfer to a suitable recompression chamber is not practicable.

"Informal" in-water recompression
Although in-water recompression is widely regarded as risky, and to be avoided, there is increasing evidence that technical divers who surface and demonstrate mild DCS symptoms may often get back into the water and breathe pure oxygen at a depth of  for a period in an effort to alleviate the symptoms.  Divers Alert Network's 2008 accident report mentions this trend, and that although the reported incidents showed very little success, "[w]e must recognize that these calls were mostly because the attempted IWR failed. In case the IWR were successful, [the] diver would not have called to report the event. Thus we do not know how often IWR may have been used successfully."

Historically, the pearl divers of Broome, Western Australia, used decompression tables developed from personal experience, and would return to depth if symptoms of DCI developed on surfacing. These dives and recompression were done on air, using standard diving dress, which provides relatively good airway security. Success was variable, but some divers were treated in this way on several occasions.

See also

References

Further reading

Decompression sickness
Underwater diving emergency procedures
Diving decompression

In-water recompression