Almac est une entreprise néo-zélandaise de voitures en kit fondée en 1984 et située à Upper Hutt. Almac Cars fait partie d'Almac Reinforced Plastics Ltd qui fabrique des produits en fibre de verre, une entreprise fondée en 1971 par Alex McDonald. L'intérêt de McDonald pour les voitures en kit a commencé alors qu'il vivait en Angleterre, après avoir acheté un Jem Marsh Sirocco. Jem Marsh a fondé la société automobile Marcos.

Première voiture
McDonald a continué à s'intéresser aux voitures en kit lorsqu'il a émigré en Nouvelle-Zélande. À cette époque, les voitures en kit les plus courantes en Nouvelle-Zélande étaient les Beach Buggies basées sur un châssis Volkswagen et une voiture de sport australienne, la Purvis Eureka. En 1976, McDonald a commencé à concevoir une voiture de sport, de forme similaire à la Lotus Elite de 1974 et basée sur un châssis Volkswagen. Cette voiture a été vendue à Phil Derby qui l'utilise comme voiture de course. Aucun autre modèle n'a été fabriqué.

Almac 427

Les amis de McDonald lui ont suggéré de créer une réplique de voiture à la place, car les voitures en kit basées sur Volkswagen commençaient à passer de mode. À l'aide d'un modèle de kit en plastique et de photographies, avec l'aide de George Ulyate, McDonald a créé des dessins à l'échelle et a commencé à travailler sur une réplique de la Shelby Cobra 427. McDonald a contracté KiwiRaceCars.com (alors Graham Berry Race Cars Limited) pour créer le châssis et construire la Cobra en utilisant la carrosserie en fibre de verre de McDonald's. La première voiture a été présentée au National Hot Rod Show de 1984. Dix-sept voitures ont été vendues cette année-là. Aucune n'a été identifiée comme étant celle d'Almac, et certaines ont été confondues avec de véritables Cobra. Plus de 250 Cobras ont été produites et KiwiRaceCars.com les fabrique encore aujourd'hui en utilisant des carrosseries en fibre de verre fabriquées par Almac.

Almac TC
Comme la Cobra se vendait bien, en 1986, McDonald a décidé d'ajouter un modèle de son propre design. La voiture était vaguement basée sur la MG TC. Ce n'était pas une réplique et elle était conçue pour s'adapter à un châssis de Triumph Herald. Vingt-cinq kits ont été vendus en deux ans.

McDonald a également commencé à construire des modèles clés en main de cette voiture. La construction de celles-ci et de leurs kits a pris fin en 1988 car les châssis en bon état de la Triumph Herald devenaient difficiles à obtenir et la cylindrée du moteur était limitée par le châssis.

Almac TG
La production et la construction de la TG ont commencé en 1988. Bien que similaire à la TC, la TG avait un châssis conçu par Almac et utilisait une Holden Gemini comme voiture donatrice. Les premiers kits ont été mis en vente en 1989. Le modèle TG ne s'est pas vendu aussi bien que le TC et la demande a diminué après environ seize exemplaires.

Almac Sabre et Sabre Série 2

McDonald n'avait toujours pas pu construire une voiture qui soit une Almac unique à 100%. McDonald et son fils Stuart ont commencé à travailler à la conception d'une interprétation moderne de la Cobra. Le premier design a repris certaines choses de la MGB. Alors que le prototype était en construction, McDonald en a été déçu et l'a remisé.

En 1991, un nouveau design est lancé et utilise un châssis spécialement conçu, des pièces Ford Cortina et un moteur Leyland P76 V8. Nommée Almac Sabre, elle a été présentée dans le magazine NZ Classic Car en mai 1994. A cette époque, le marché avait changé. La Mazda MX-5 était disponible et, en raison d'un changement législatif, des voitures japonaises d'occasion bon marché étaient importées. Un nouveau MX-5 ne coûtait que mille dollars néo-zélandais de plus que la Sabre. De plus, la Ford Cortina n'était pas vraiment une voiture de sport. Malgré une bonne publicité dans le magazine Driver en 1995, Which Kit en 1996 et Classic Car à nouveau en 2000, la production a cessé en 2001 après seulement neuf modèles fabriqués.

Avec le renouveau de l'industrie des voitures en kit, en 2002, McDonald a commencé à développer l'Almac Sabre Series 2. Un châssis plus récent et plus solide a été conçu, le pare-brise de la Cortina a été conservé, un moteur Toyota Lexus V8 a été ajouté et la carrosserie a subi un important rafraîchissement. La nouvelle Sabre a été lancée au salon de l'automobile de Hamilton en mars 2004 et cinq commandes ont été passées.

Almac Clubsprint et Clubsprint XL
Lorsque la production de voitures en kit a ralenti vers la fin des années 90, McDonald a commencé à chercher des alternatives. Graham Berry avait un châssis complet pour une voiture basée sur la Lotus Seven. Son intention était de créer une voiture en kit bon marché qui pourrait être construite pour moins de 10 000 NZD. Le kit utilisait des pièces de Ford Escort Mark 1 ou 2 et a été lancé dans le magazine Classic Car en 2002. Le XL a été créé pour répondre à une demande pour un châssis légèrement plus grand.

Références

Liens externes

Constructeur automobile
Entreprise ayant son siège en Nouvelle-Zélande
Entreprise fondée en 1984

Almac (automobile)


Marie Sundfør Tømmerbakke (født 10. Januar 1993 i Norge) er en norsk håndboldspiller, der spiller for København Håndbold. Hun har tidligere optrådt for Oppsal IF i hjemlandet.

Referencer

Håndboldspillere fra Norge
Håndboldspillere fra Oppsal IF

Marie Tømmerbakke


Pobladura puede referirse a:

Divisiones administrativas

en España

Provincia de León
 Pobladura de Yuso, localidad del municipio de Castrocontrigo.
 Pobladura de las Regueras, localidad del municipio de Igüeña.
 Pobladura de la Sierra, localidad del municipio de Lucillo.
 Pobladura de los Oteros, localidad del municipio de Pajares de los Oteros.
 Pobladura de Pelayo García, municipio.
 Pobladura del Bernesga, localidad del municipio de Sariegos.
 Pobladura de Luna, localidad del municipio de Sena de Luna.
 Pobladura de Fontecha, localidad del municipio de Valdevimbre.
 Pobladura de Somoza, localidad del municipio de Villafranca del Bierzo.

Provincia de Valladolid
 Pobladura de Sotiedra, localidad del municipio de Tiedra.

Provincia de Zamora
 Pobladura de Aliste, localidad del municipio de Mahíde.
 Pobladura del Valle, municipio.
 Pobladura de Valderaduey, municipio.

Pobladura


La Journée internationale de l'ours polaire est un événement annuel célébré tous les 27 février pour coïncider avec la période où les mamans et les oursons polaires dorment dans leurs tanières, et pour sensibiliser à l'état de conservation de l'ours polaire.

Description
La Journée internationale de l'ours polaire est organisée par  pour sensibiliser à l'impact du réchauffement climatique et de la réduction de la banquise sur les populations d'ours polaires. La journée encourage les gens à trouver des moyens de réduire leur émission de carbone, par exemple en baissant leur thermostat ou en conduisant moins. La journée a également été mise à profit pour encourager l'installation d'une isolation éconergétique dans les maisons.

Observance

De nombreux zoos utilisent la journée pour éduquer sur la conservation des ours polaires et pour encourager la visite d'expositions sur les ours polaires. Elle a également eu un certain impact politique. Jack Shapiro, directeur adjoint de la campagne climatique sous le président américain Barack Obama, a profité de cette journée pour plaider en faveur de la nécessité d'une action du Congrès sur la question du changement climatique. L'université de la Saskatchewan a annoncé en 2014 qu'elle augmenterait ses thermostats de deux degrés en été et de deux degrés Celsius en hiver pour honorer la Journée internationale de l'ours polaire. La décision devrait réduire les émissions de carbone de l'université de deux mille tonnes et faire économiser à l'université plus de deux cent mille dollars par an. La Journée internationale de l'ours polaire s'est avérée efficace pour sensibiliser en ligne sur les ours polaires grâce à la recherche d'informations.

Références

Articles connexes
 Journée internationale

Liens externes

 Polar Bears International

Fête de février
Journée internationale


طرسوس (تركية:Tarsus,لغة يونانية:Ταρσός) هي مدينة تركية تقع جنوب البلاد على ساحل البحر الأبيض المتوسط، تابعة لمحافظة مرسين، وتبعد حوالي 15 كم عن مدينة مرسين و 40 كم عن مدينة أضنة.

عدد السكان
بلغ عدد سكانها عام 2001م حوالي 348 ألف نسمة.

تاريخ المدينة
ذكر كتاب تاريخ الخلفاء للسيوطي أن المأمون دفن فيها سنة 218 هجرية ومازال ضريحه ظاهرا. كما ان معارك أخرى حدثت ضد الروم في سنة 270 هجرية في زمن المعتمد على الله.

التاريخ الحديث
كانت عاصمة لإقليم قيليقية. تقع في الطرف الغربي للأقاليم السورية الشمالية التي أخضعت لتركيا بموجب معاهدة سيفر بين تركيا من جهة وبريطانيا وفرنسا من جهة أخرى، وتضم هذه الأقاليم أضنة ومرسين ومرعش وماردين وجزيرة ابن عمر واورفة وديار بكر وعنتاب وكلس.

أعلام
 صادق الياسيل
 طرخان أردوغان
 هيو كونت فرماندوا
 نوري أوك
 حسين كاظم قادري بك
 بولس الطرسوسي
 أودو الأول دوق بورغندي
 يوليان المرتد
 أمينة أولكر طرحان
 مقتل أوزكه جان أصلان

مراجع

وصلات خارجية
 صفحة طرسوس على موقع فهرس.نت

أماكن مأهولة في محافظة مرسين
مدن العهد الجديد
مدن حثية
مواقع إغريقية في تركيا

طرسوس


Laura Taleb Muller (en ), née le  à Metz, est une footballeuse internationale algérienne évoluant au poste d'attaquante au Havre AC.

Biographie

Carrière en club
Laura Taleb Muller est née le  à Metz. Elle est formée au Football Club de Metz. En , elle signe en faveur de La Roche ESOF, en D2 féminine. Bien qu'elle soit sollicitée à la fin de la saison 2019-2020, elle décide de rester fidèle à son club.

Carrière en sélection
En , elle est convoquée pour la première fois en équipe d'Algérie par la sélectionneuse nationale Radia Fertoul pour participer à un stage de préparation pour les éliminatoires de la CAN 2022.

En , elle est de nouveau convoquée pour deux rencontres amicales contre la Tunisie. Le , elle honore sa première sélection contre la Tunisie. Lors de ce match, elle entre à la  minute de la rencontre, à la place d'Imène Merrouche. Le match se solde par une victoire 0-1 des Algériennes. Le , elle inscrit son premier but en sélection face à la Tunisie, victoire 2-4.

Statistiques

Statistiques détaillées

En sélection

Matchs internationaux
Le tableau suivant liste les rencontres de l'équipe d'Algérie dans lesquelles Laura Muller a été sélectionnée depuis le  jusqu'à présent.

Buts internationaux

Notes et références

Liens externes

Footballeuse internationale algérienne
Footballeuse française
Naissance en janvier 1999
Naissance à Metz
Joueuse de l'ÉSOFV La Roche-sur-Yon

Laura Muller


فرقة بنات وبس فيلم مصري كوميدي. بطولة هاني رمزي، وماجد المصري، وأميرة فتحي، ويوسف داود (ممثل)، ورجاء الجداوي، وماجد الكدواني. إنتاج 2000 مقتبس عن الفيلم الأمريكي البعض يفضلونها ساخنة .

قصة الفيلم : زكي وعاصم يشاهدان جريمة قتل ويكتشفهما القاتل فيقرران الهرب، يتخفيا في صورة فتيات ويلتحقن بفرقة موسيقية تعمل بفندق في الغردقة وتحدث مجموعة من المفارقات والمطاردات.

أفلام مصرية إنتاج 2000
أفلام كوميدية مصرية
أفلام هاني رمزي
أفلام ماجد الكدواني
أفلام رجاء الجداوي
أفلام عن القتل
أفلام ماجد المصري

فرقة بنات وبس (فيلم)


Kızılöz, Kahramanmaraş ilinin Göksun ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Daha önceleri Ahmetcik köyüne bağlı bir mahalle iken, 22 Temmuz 1959'da köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.

Coğrafya
Kahramanmaraş iline 130 km, Göksun ilçesine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
Yerelnet

Göksun'un mahalleleri

Kızılöz, Göksun


Barasat (en bengalí: বারাসাত ) es una ciudad de la India, centro administrativo del distrito de 24 Parganas norte, en el estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 12  a 23 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 255 400 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Barasat


Bizantsko-bugarski ratovi bili su niz sukoba vođenih između Bizanta i Bugara koji su najprije započeli sa osnivačima Bugarske (Protobugarima) nakon njihovog naseljavanja na Balkanskom poluotoku 670-ih, a intenzivirali su se širenjem Bugarskog Carstva na jugozapad nakon 681. godine.

Bizant i Bugari nastavili su se sukobljavati tijekom sljedećeg stoljeća s promjenljivim uspjehom, sve dok Bugari, predvođeni Krumom, nisu nanijeli niz poraza Bizantu. Nakon što je Krum umro 814. godine, njegov sin Omurtag sklopio je tridesetogodišnji mirovni sporazum. Simeon I. imao je više uspješnih kampanja protiv Bizanta tijekom svoje vladavine od 893. do 927. Njegov sin Petar I. pregovarao je o još jednom dugotrajnom mirovnom sporazumu. Nakon njegove vladavine slijedi razdoblje opadanja bugarske države.

Godine 971. Ivan I. Cimisk, bizantski car, potčinio je veliki dio Bugarskog Carstva koje je slabilo porazivši Borisa II. i zauzevši Preslav, bugarsku prijestolnicu. Samuilo je uspio stabilizirati bugarsku državu sa središtem oko grada Prespe. Pred kraj njegove vladavine, Bizant je ponovno preuzeo prevagu, a pod Bazilijem II. pobijedili su u bitci kod Kleidiona i potpuno osvojili Bugarsku 1018. Pobune protiv bizantske vlasti bile su od 1040. do 1041., te 1070-ih i 1080-ih, ali nisu uspjele. Godine 1185., međutim, Teodor Petar i Ivan Asen I. podigli su ustanak, a sve slabije Bizantsko Carstvo, suočeno s vlastitim unutarnjim dinastičkim problemima, nije moglo ugušiti ustanak.

Nakon što je vojska Četvrtog križarskog rata osvojila Konstantinopol 1204. godine, bugarski car Kalojan, pokušao je uspostaviti prijateljske odnose s križarima, ali je novonastalo Latinsko Carstvo odbacilo svaku ponudu saveza s Bugarima. Zbog hladnog prijema, Kalojan se udružio s Nikejcima, što je smanjilo moć križara na tom području. Iako se njegov nećak Boril udružio s Latinskim Carstvom, Borilovi nasljednici stali su na stranu Nikejaca, unatoč nekoliko njihovih stalnih napada. Nakon raspada Latinskog Carstva, Bizant je, iskoristivši bugarski građanski rat, zauzeo dijelove Trakije, ali je bugarski car Teodor Svetoslav ponovno preuzeo te zemlje. Bizantsko-bugarski odnosi nastavili su fluktuirati sve dok Osmanlije nisu zauzeli bugarsku prijestolnicu 1393. i bizantsku prijestolnicu 1453. godine.

Izvori

Bizantski ratovi
Povijest Bugarske
Ratovi 7. stoljeća
Ratovi 8. stoljeća
Ratovi 9. stoljeća
Ratovi 10. stoljeća
Ratovi 11. stoljeća
Ratovi 12. stoljeća
Ratovi 13. stoljeća
Ratovi 14. stoljeća

Bizantsko-bugarski ratovi


Kefken, Kocaeli ilinin Kandıra ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
İzmit merkeze 55 km, Kandıra'ya 20 km uzaklıktadır.

Dış bağlantılar
 YerelNET

Kandıra'nın mahalleleri

Kefken, Kandıra


155. længdegrad kan henvise til:

 155. vestlige længdekreds
 155. østlige længdekreds

155. længdegrad


زفيوزدنيي  هي مدينة في مقاطعة إركوتسك أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1064 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة إركوتسك

زفيوزدنيي (إركوتسك)


දුලානි අනුරාධා ශ්‍රී ලාංකික සිංහල චිත්‍රපට නිළියක් සහ වෘත්තියෙන් නර්තන ශිල්පිනියකි .  ඇය වඩාත් ජනප්‍රිය වන්නේ අබා, විජය කුවේණි සහ ඇහැලේපොල කුමාරිහාමි යන චිත්‍රපටවල චරිත සඳහාය.

සිනමා ජීවිතය
ඇය මූලික වශයෙන් ඓතිහාසික චිත්‍රපට සහ ටෙලිනාට්‍යවල චරිත නිරූපණය කරන නමුත් සංගිලි  සහ පරාවර්තන වැනි ප්‍රබන්ධ චිත්‍රපටවල ද රඟපා ඇත. ව්‍ජය කුවේණි චිත්‍රපටයේ රංගනය වෙනුවෙන් අනුරාධා හොඳම නිළියට හිමි සම්මානය දිනා ගත්තාය.  අධ්‍යක්ෂක සුගත් සමරකෝන්ගේ චිත්‍රපට බොහොමයක ප්‍රධාන චරිතය රඟපාන්නේ දුලානි. ඇය උදයකාන්ත වර්ණකුලසූරිය විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද බහු භාර්යා 2 හි ප්‍රධාන චරිතය නිරූපණය කළාය.

චිත්‍රපටකරණය

 අංක ශ්‍රී ලාංකේය සිනමාවේ ඇති ශ්‍රී ලාංකේය චිත්‍රපට සංඛ්‍යාව දක්වයි.

රූපවාහිනී භූමිකාවන්
ඇය රූපවාහිනී කතාමාලා කිහිපයක රඟපෑ අතර බොහෝ සෝප් ඔපෙරා ප්‍රතික්ෂේප කළ බව දන්නා කරුණකි. ඇය වහින්න මුතු වැස්සක් කතා මාලාවේ පබළු ලෙස රඟපෑවාය.  ඇය සුමිත්‍රා රාහුබද්ධගේ පිනිබර යාමය (උදාතාරි මනමේන්ද්‍ර ලෙස)  සහ මහ පොළව අපේ නෙවේයි යන චිත්‍රපටවලද චරිත නිරූපණය කළාය. ඇය ඔබා ආයෙමත් අවිදින් නාට්‍යයේ ඍණාත්මක චරිතයක් රඟපෑවාය.

ලාෆ්ස් ඔන් ස්ටේජ් සීසන් I,  දෙරණ සිටි ඔෆ් ඩාන්ස් සහ දෙරණ ලිට්ල් ස්ටාර් වැනි රියැලිටි වැඩසටහන් රැසක විනිශ්චයකරුවෙකු ලෙස අනුරාධා නියෝජනය විය.

තෝරාගත් මාලා

 මහ පොලොව අපේ නෙවේයි
 Oba Ayemath Avidin
 පිනිබර යාමය
 සකිසඳ සුවාරිස්
 වාහින්න මුතු වෙසක්

සම්මාන සහ සම්මාන
ජැක්සන් ඇන්තනීගේ අබා චිත්‍රපටයේ ගුම්බක බූතා චරිතය වෙනුවෙන් ඇය බොහෝ දේශීය සිනමා උළෙලවල හොඳම නිළියට හිමි සම්මානය දිනා ගැනීමත් සමඟ ඇගේ රංගන ජීවිතය හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයක් විය.

යොමු කිරීම්

Year of birth missing (living people)
ජීවමාන ජනයා

දුලානි අනුරාධා


Alberto Carlos Sainz (* 13. Dezember 1937; † 16. Januar 2016) war ein ehemaliger argentinischer Fußballspieler. Er spielte unter anderem für die Argentinos Juniors und CA River Plate und nahm mit der argentinischen Fußballnationalmannschaft an der Fußball-Weltmeisterschaft 1962 teil.

Karriere

Vereinskarriere
Alberto Sainz begann mit dem Fußballspielen im Jahre 1959 bei den Argentinos Juniors, einem zur damaligen Zeit eher erfolglosen Erstligaverein aus der argentinischen Hauptstadt Buenos Aires. Für den Verein absolvierte Alberto Sainz in drei Jahren von 1959 bis 1961 72 Ligaspiele im Rahmen der Primera División, ein Torerfolg blieb dem Abwehrspieler aber verwehrt. Die gezeigten Leistungen im Trikot der Juniors machten auch andere Vereine auf den talentierten Verteidiger aufmerksam. So kam es, dass er im Winter 1962 zu Argentiniens Nobelverein CA River Plate wechselte, wo er jedoch Teil einer der relativ erfolglosen River-Plate-Mannschaften in der Vereinsgeschichte des Rekordmeisters von Argentinien war. Es gelang während der Zeit von Alberto Sainz im Estadio Monumental kein einziger Titelgewinn. Der größte Erfolg jener Zeit war das Erreichen des Endspiels um die Copa Libertadores 1966, wo das Team um Spieler wie Torwart Amadeo Carrizo, Mittelfeldstratege Luis Cubilla oder Angreifer Juan Carlos Sarnari am uruguayischen Vertreter Peñarol Montevideo erst im Wiederholungsspiel mit 2:4 nach Verlängerung scheiterte. Alberto Sainz wurde von Rivers Trainer Renato Cesarini in allen drei Finalspielen eingesetzt und war auch im gesamten weiteren Turnierverlauf ein wichtiger Bestandteil der Mannschaft. Trotz seiner Rolle als Stammkraft im Team von River Plate verließ Alberto Sainz den Verein im Jahr 1967 mit dreißig Jahren und nach 151 Ligaspielen mit einem Treffer. Er ging zu San Lorenzo nach Mar del Plata, wo er seine aktive Laufbahn als Fußballspieler in den folgenden zwei Jahren ausklingen ließ und noch auf vierzehn Einsätze im Ligabetrieb kam.

Nationalmannschaft
Zwischen 1961 und 1966 brachte es Alberto Sainz auf sechs Länderspiele in der argentinischen Fußballnationalmannschaft. Von Trainer Juan Carlos Lorenzo wurde er ins Aufgebot der Südamerikaner für die Fußball-Weltmeisterschaft 1962 im Nachbarland Chile nominiert. Im Turnierverlauf setzte Lorenzo den Abwehrspieler von River Plate im ersten und im letzten Gruppenspiel ein. Sowohl beim 1:0 gegen WM-Neuling Bulgarien als auch beim torlosen Remis gegen Ungarn hatte Alberto Sainz seinen Anteil am gegentorlosen Spiel der argentinischen Mannschaft. Die einzige Niederlage, das 1:3 gegen England, verpasste er jedoch. Die gezeigten Leistungen reichten für das argentinische Team nicht aus, um sich für das Viertelfinale zu qualifizieren, was auch das Ende der WM-Aktivitäten von Alberto Sainz darstellte. Trotz der Tatsache, dass er bis 1966 in der Nationalmannschaft aktiv war, wurde er von Lorenzo nicht für die Fußball-Weltmeisterschaft 1966 in England berücksichtigt.

Weblinks

Fußballnationalspieler (Argentinien)
Teilnehmer an einer Fußball-Weltmeisterschaft (Argentinien)
Fußballspieler (Argentinos Juniors)
Fußballspieler (River Plate)
Argentinier
Geboren 1937
Gestorben 2016
Mann

Alberto Sainz


Darlanne Fluegel (* 25. November 1953 in Wilkes-Barre, Pennsylvania; † 15. Dezember 2017 in Orlando, Florida) war eine US-amerikanische Schauspielerin, die in den 1980er-Jahren durch Filme wie Es war einmal in Amerika und Leben und Sterben in L.A. bekannt wurde.

Leben
Darlanne Fluegel hatte Auftritte in den Fernsehserien Crime Story und Hunter. Sie spielte eine Nebenrolle in Sergio Leones Film Es war einmal in Amerika als Robert De Niros Freundin Eve (sie wurde als Darlanne Fleugel aufgelistet). 1985 spielte sie Ruth Lanier in Leben und Sterben in L.A., die Freundin des Hauptdarstellers. 1986 spielte sie Kirk Douglas' Freundin in Archie und Harry – Sie können's nicht lassen und 1989 Sylvester Stallones Ehefrau in Lock Up.

Fluegel hatte weiterhin zahlreiche Auftritte in diversen Fernsehsendungen, Werbespots, Musikvideos und sie arbeitete als Fotomodell. Sie unterrichtete Schauspiel an der University of Central Florida zwischen 2002 und 2007.

Im Alter von 56 Jahren erkrankte sie an Alzheimer. Sie starb am 15. Dezember 2017 an den Folgen ihrer Krankheit. Ihr Tod wurde erst im Januar 2018 publik gemacht.

Filmografie (Auswahl)
 1978: Die Augen der Laura Mars (Eyes of Laura Mars)
 1980: Sador – Herrscher im Weltraum (Battle Beyond the Stars)
 1983: The Last Fight
 1984: Es war einmal in Amerika (Once Upon a Time in America)
 1984: Concrete Beat (Fernsehfilm)
 1985: Leben und Sterben in L.A. (To Live and Die in L.A.)
 1985: MacGyver (Fernsehserie)
 1986: Diese zwei sind nicht zu fassen (Running Scared)
 1986: Archie und Harry – Sie können's nicht lassen (Tough Guys)
 1986: Alfred Hitchcock Presents (Fernsehserie)
 1986: Twilight Zone (Twilight Zone, Fernsehserie)
 1986–1987 Crime Story (Fernsehserie)
 1988: Bullet Proof (Bulletproof)
 1989: Lock Up – Überleben ist alles (Lock Up)
 1990: Fatal Sky – Sie bringen den Tod (Fatal Sky)
 1990–1991: Hunter (Fernsehserie)
 1992: Friedhof der Kuscheltiere II (Pet Sematary II)
 1993: Der Mord der unschuldigen Kinder (Slaughter of the Innocents)
 1994: Scanner Cop
 1995: Wiege des Terrors (Relative Fear)
 1996: Darkman III – Das Experiment (Darkman III – Die Darkman Die)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1953
Gestorben 2017
Frau

Darlanne Fluegel


Naoto Yoshii (født 30. november 1987) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kataller Toyama og FC Machida Zelvia.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Naoto Yoshii


An Tillandsia mitlaensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wilhelm Weber ngan Renate Ehlers. An Tillandsia mitlaensis in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 T. m. mitlaensis
 T. m. tulensis

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia mitlaensis


Nan Grey (Eschal Loleet Grey Miller: Houston, de Texas, 25 de julio de 1918 – San Diego, de California, 25 de julio de 1993), a veces acreditada como Nan Gray, fue una actriz estadounidense.

Biografía

En 1934 viajó a Hollywood junto a su madre. Uno de sus amigos la convenció de hacer una audición, lo que la adentró en el mundo del cine. Dos años más tarde actuó junto a John Wayne en la cinta Sea Spoilers. Ese mismo año participó en la película de terror La hija de Drácula y en el musical Three Smart Girls. En 1940 actuó en The Invisible Man Returns junto a Vincent Price.

Entre 1938 y 1945 interpretó a Kathy Marshall en la radionovela Those We Love.

Grey contrajo matrimonio con el jockey estadounidense Jack Westrope en 1939, de quien se divorció años más tarde. Posteriormente se casó con el cantante Frankie Laine, matrimonio que duró hasta la muerte de la actriz en 1993.

Filmografía

Referencias

Enlaces externos

 Ficha  en el sitio Find a Grave.

Actrices de Texas
Actrices de cine de Estados Unidos
Nacidos en Houston

Nan Grey


Dragutin Golik (Zagreb, 19. travnja 1953.  Zagreb, 27. siječnja 2007.) bio je građanin koji je podlegao ranama od propucavanja u pokušaju zaustavljanja pljačkaša banke u Zagrebu. Radio je kao bravar u tvrtki Končar. Početkom Domovinskog rata 1991. javlja se u pričuvni sastav policije. Bio je hrvatski branitelj u Domovinskom ratu. Borio se u Operaciji Bljesak i drugim bojištima diljem Hrvatske.

Pokušaj zaustavljanja pljačke
Dana 7. listopada 2005. odvijala se pljačka u poslovnici Zagrebačke banke u Ulici Drvinje u Zagrebu. Dragutin Golik je sjedio u obližnjem kafiću s prijateljem Rikardom Ilijašem Rikijem, kad je vidio dva pljačkaša kako bježe s plijenom prema automobilu. Potrčao je za njima s prijateljem te nije odustao ni kada je jedan od njih zapucao u zrak. Dragutin je stigao pljačkaša i pokušavao ga spriječiti da uđe u vozilo. Jedan od razbojnika iz automobila je ispalio dva hitca i pogodio ga u lijevu preponu. Golik se presavinuo u trbuhu i pao na tlo. Odvezen je na na intenzivni odjel bolnice Sveti Duh gdje je zbog teške ozljede pao u komu. U komi je ostao do smrti 27. siječnja 2007.

Godine 2006. Ulica Drvinje inicijativom je građana promijenila ime u Ulica Dragutina Golika.

Priznanja
 Spomenica Domovinskog rata
 Posthumno dobio Red hrvatskog trolista zbog njegovih osobitih zasluga za Hrvatsku stečenih u iznimnim okolnostima u miru

Izvori

Životopisi, Zagreb

Dragutin Golik Zmija


Proba de patinaj viteză pe pistă scurtă, 500 m masculin de la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 de la Pyeongchang, Coreea de Sud a avut loc pe 20 și 22 februarie 2018 la Gangneung Ice Arena.

Program
Orele sunt orele Coreei de Sud (ora României + 7 ore).

Calificări
Proba a avut loc pe 20 februarie.
 Q – calificat pentru sferturile de finală
 AV – a avansat mai departe
 PEN – penalizare

Runda eliminatorie
Proba a avut loc pe 22 februarie.

Sferturi de finală
 C – calificat pentru semifinale
 AV – a avansat mai departe
 PEN – penalizare

Semifinale
 CA – calificat pentru finala A
 CB – calificat pentru finala B

Finala B

Finala A
Finala a avut loc pe 22 februarie la ora 20:15.

Referințe

Patinaj viteză pe pistă scurtă la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018

Patinaj viteză pe pistă scurtă la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 – 500 m (masculin)


سيغورني ويفر ممثلة أمريكية ولدت في 8 أكتوبر 1949، حاصلة على جائزة البافتا 1997 كأفضل ممثلة في دور مساند عن فيلم عاصفة الثلج، كما حصلت في 1989 على جائزتي غولدن غلوب كأفضل ممثلة في دور رئيسي عن فيلم غوريلات في السحب قصة ديان فوسي وكأفضل ممثلة في دور مساند عن فيلم فتاة عاملة. ورشحت ل3 جوائز أوسكار كممثلة رئيسية في فيلم إيلينز و غوريلات في السحب.

قائمة الأعمال

الأفلام

مراجع

وصلات خارجية

 BBC News article on Sigourney Weaver
 Daily Telegraph interview with Sigourney Weaver
 Sigourney Weaver at Emmys.com

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مانهاتن
أمريكيون من أصل إسكتلندي
أمريكيون من أصل إسكتلندي أيرلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
أمريكيون من أصل هولندي
بيئيات أمريكيات
بيئيون أمريكيون
خريجو جامعة ستانفورد
خريجو كلية سارة لورانس
خريجو مدرسة ييل للدراما
رواة كتب صوتية
فائزات بجائزة بافتا لأفضل ممثلة مساعدة
فائزات بجائزة غولدن غلوب لأفضل ممثلة مساعدة في السينما
ممثلات أداء صوتي أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات حائزات على جائزة غولدن غلوب لأفضل ممثلة
ممثلات مسرح أمريكيات
ممثلات من أصل بريطاني
ممثلات من أصل هولندي
ممثلات من مدينة نيويورك
مواليد 1949
مواليد في نيويورك
ناشطون من ولاية نيويورك
ممثلون من مانهاتن
ممثلات من مانهاتن

سيغورني ويفر


هورس لاند  هو مسلسل رسوم متحركة كندي أمريكي يتحدث عن خمس فارسات أساسيات وهن: ساندي، زوي، كلوي، مولي، ألما وفارسيْن اثنين فرعيين هما:بيلي وويل.

الشخصيات

ساندي
ساندي فتاة عمرها 12 سنة مثابرة ومجدة تحب أن تكسب أصدقاء جدد، متعاونة ومتسامحة -في ملخص واحد هي الصديقة المثالية-
و لديها صفة تميزها عن الآخرين وهي إمكانية التفاهم والتفاعل مع الخيول.شعرها أشقر وعيناها زرقاوان.تحب الفارس ويل.
فرسها سكارليت وهي تملك جميع صفات ساندي وتحبها للغاية.رمزها تاج أحمر وهي تحب حصان الفارس بيلي واسمه أزتيك.لونها أسود وشعرها أسود مخطط بالأحمر وعيناها زرقاوان.

زوي
زوي فتاة مغرورة ومتعجرفة مثل أختها كلوي لكنها تظل طيبة وقد تساعد أصدقائها في وقت الشدة، عمرها11 سنة، شعرها أصهب(أحمر) وعيناها خضراوان غامقان، معجبة بالفارس بيلي.
فرسها بيبر وهي تمتلك نفس صفاتها تماما وتحبها كثيرا وهي صديقة وفية لتشيلي حصان الفارسة كلوي.رمزها قمر أزرق وهي معجبة بجيمبار حصان الفارس ويل.لونها رمادي داكن وشعرها أسود مخطط بالأزرق وعيناها خضراوان غامقان.

كلوي
فتاة مغرورة ومتعجرفة مثل أختها زوي لكنها أكثر منها غرورا وأيضا احتيالا،تحب وضع المكائد والحيَل وقد تكذب على أصدقائها أحيانًا، لكنها أحيانا تكون طيبة ومتعاونة والمهم فيها أنها ماهرة للغايةفهي تفوز في معظم المباريات وتتدرب باستمرار، تحب أن تكون أنيقة عند ظهورها أمام الجمهور وتبدي العجب بالعودة إلى حصانها القوي والماهر، شعرها أصفر غامق وعيناها خضراوان فاتحان، عمرها 12 سنة وهي معجبة فعلا بالفارس بيلي.
حصانها يسمى تشيلي وهو من أقوى الأحصنة، عالي الهمة، فخور، واثق ومعجب بنفسه، دائما يقول «لا أحد غيري سيحقق النصر» ثم فعلا يحقق ما قاله، قد يكون مغرورا أحيانا لكنه في الأغلبية طيب، صديق وفي لفرس زوي واسمها بيبر لكنه يحب فعلا فرس الفارسة مولي واسمها كاليبسو.لونه رمادي فاتح ولون شعره أبيض مخطط بالبنفسجي وعيناه خضراوان فاتحان.

مولي
مولي فتاة رائعة، طموحة، مرحة، حلوة، سريعة البديهة، ضحوكة، متفائلة ومستبشرة، أحيانا تكون مشاكسة وساخرة لكنها تظل طيبة، تحب فرسها كثيرا وتعتني بها، كما أنها نشيطة وصبوحة، عمرها11 سنة، شعرها أسود وعيناها بنيتان.
فرسها اسمها كاليبسو، لا تشبه مولي كثيرا في عاداتها بل تشبه الفرس سكارليت (فرس الفارسة ساندي) وهي الصديقة المثالية مثلها، تحب كثيرا الحصان تشيلي (حصان الفارسة كلوي).لونها بني كستنائي مع أبيض وشعرها سكّري مخطط بالزهري وعيناها بنيتان.

ألما
ألما فتاة طيبة، مثقفة، تحب المطالعة وأخذ المعلومات عن الخيول، تقضي كل وقت فراغها بالمطالعة والقراءة، تعد الفروسية في المرتبة الثانية في هواياتها بعد القراءة، أحيانا تكون ساخرة ومتعجرفة، ماهرة جدا باعتماد أسلوبها السريع، عمرها 12 سنة، شعرها بني وعيناها عسليان وهي معجبة بفارس كان صديقها منذ مدة يسمى ألكسندر.
فرسها باتن وهي مثلها تماما في عاداتها -لكنها طبعا لا تقرأ- تحبها جدا وهي معجبة بحصان الفارس ألكسندر.لونها أسود مع أبيض ولون شعرها أبيض مخطط بالأخضر ولون ذيلها أسود مخطط بالأخضر وعيناها عسليان.

بيلي
بيلي فتى طيب، عمره 12 سنة، معجب بالفارسة كلوي، يحب ركوب الخيل كثيرا ويثابر ويسعى إلى تحقيق الأفضل، أحيانا تنتابه نوبات غضب، لكنه يعتبر عموما الصديق المثالي.شعره بني وعيناه زرقاوان غامقان.
حصانه أزتيك وهو يتحلى بجميع صفات فارسه ويكون دائما مثل كاليبسو منطلقا وحيويا.رمزه شرارة(برق أو كهرباء)زرقاء غامقة.معجب بسكارليت(فرس الفارسة ساندي).لونه بني فاتح بعض الشيء ولون شعره بني غامق مخطط بالأزرق الغامق ولون عينيه زرقاوان غامقان.

ويل
ويل هو مدرب الأصدقاء،عمره 14 سنة، يعد مدربهم وصديقهم في نفس الوقت، جدي ومثابر، ماهر ورائع، كما أنه وسيم.شعره أشقر وعيناه زرقاوان.يحب الفارسة ساندي.
حصانه جيمبار، وهو مجد مثل فارسه ويتحلى بمثل أخلاقه، يعتبر قدوة ناجحة للخيول ويحب بيبر(فرس الفارسة زوي).رمزه نجمة سوداء.لونه بني فاتح جدا ولون شعره أشقر مخطط بالأسود وعيناه زرقاوان.

الممثلون
 فاطمة سعد - زوي، أنغورا، بانيت
 رأفت بازو - ويل
 أنجي اليوسف - ألما
 سمر كوكش - ساندي
 مجد ظاظا - كلوي
 يوسف المقبل
 همسة الحايك
 فداء المهندس
 سعد لوستان
 ليندا حمودو
 يحيى الكفري
 عادل أبو حسون
 منصور السلطي
 آمنة عمر
 هزار الحرك - سامبلا
 أسيمة يوسف

طاقم العمل

النسخة العربية
 الإعداد: دارين نوفل
 المراجعة: د.شفيق بيطار، عماد عكر
 التدقيق اللغوي: رمضان أيوب
 الترجمة: حسن بيكو
 المكساج: منار السمكري
 المونتاج والتترات: محمد القزة
 كلمات الشارة: طارق العربي طرقان
 لحن الشارة: محمد العربي طرقان
 غناء: طارق العربي طرقان
 تسجيل ومكساج الشارة: سمير قصيباتي
 إدارة الإنتاج: رضوان حجازي
 المتابعة المالية: محمد حسان مهنا، عبد القادر نبهان
 إنتاج وتوزيع: ANIMATION INTERNATIONAL - ماهر الحاج ويس
 تنفيذ الدوبلاج: مركز الزهرة
 الإشراف الفني: نديم سليمان

مراجع

وصلات خارجية

أرض الخيول
برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
برامج سي بي إس
أرض الخيول
عروض رسوم متحركة تلفزيونية أمريكية تتميز بشخصيات مجسمة
مسلسلات أطفال كوميدية أمريكية
مسلسلات أمريكية انتهت في 2008
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 2006
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية أمريكية للأطفال
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية عن أطفال
مسلسلات رسوم متحركة فانتازيا تلفزيونية أمريكية للأطفال
مسلسلات شبكة سي بي إس
مسلسلات تلفزيونية رسوم متحركة أمريكية في عقد 2000

هورس لاند


Arabia Saudită echipa națională sub 17 fotbal (arabă: المنتخب السعودي لكرة القدم تحت 17 سنة), de asemenea, cunoscut sub numele de Arabia Saudită Under-17 sau echipa Arabia Saudită Junior, reprezintă Arabia Saudită în competițiile internaționale de fotbal în AFC U-17 Championship și FIFA U-17 World Cup, precum și orice alte turnee internaționale de fotbal sub-17.

Palmares
Campionatul Mondial de Fotbal sub 17 ani
 Campioană (1): 1989

AFC U-16 Championship
 Campioană (2): 1985, 1988
 Locul 3 (2): 1986, 1992

Arab Cup U-17
 Campioană (1): 2011
 Vice-campioană (1): 2014

Competiții fotbalistice

Arabia Saudită (selecționata de fotbal sub 17)


Officina San Giorgio war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Das Unternehmen aus Sestri Ponente begann 1906 mit der Produktion von Automobilen. Der Markenname lautete San Giorgio. 1909 endete die Produktion.

Fahrzeuge
Die Fahrzeuge entstanden nach Lizenzen von Napier & Son. Im Angebot standen die Sechszylindermodelle 25 HP, 30/40 HP, 40/50 HP und 50/60 HP. 1908 ergänzte ein Vierzylindermodell mit 5000 cm³ Hubraum das Angebot.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 3 P–Z. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)
 Autorenkollektiv: Enzyklopädie des Automobils. Marken · Modelle · Technik. Weltbild Verlag, Augsburg, 1989

Weblinks
 GTÜ Gesellschaft für Technische Überwachung mbH (abgerufen am 12. Februar 2012)

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Genua)

Officina San Giorgio


Cazás (llamada oficialmente San Xulián de Cazás) es una parroquia española del municipio de Germade, en la provincia de Lugo, Galicia.

Etimología

Registrado como S. Iulianus de Cazanes en 1128, el origen del nombre probablemente proceda del latín (uilla) Cazanis, indicando la pertenencia a un possessor llamado Caza, nombre de origen germánico.

Organización territorial

La parroquia está formada por treinta y ocho entidades de población, constando treinta y cinco de ellas en el nomenclátor del Instituto Nacional de Estadística español:

Entidades de población

Entidades de población que forman parte de la parroquia:

Despoblados

Despoblados que forman parte de la parroquia:
 Escuriscada (Escoriscada)
 O Campo
 O Capeirón

Demografía

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Parroquias de Germade

Cazás


عادات الدفن في العصر البرونزي القديم المتأخر مرت بعدة مراحل نوجزها فيما يلي.

العصر البرونزي القديم المتأخر الأول LBI

استمر الناس خلال المرحلة الأولى من العصر البرونزي المتأخر باستخدام الكهوف في الدفن، وعثر على أمثلة لهذا النوع من المدافن في مواقع طبقة فحل، والقويلبة، والبقعة. وتعد مدافن الكهوف التي عثر عليها في طبقة فحل خير مثال على هذا النوع، ومنها القبر رقم 1 حيث عثر بداخله على أوان فخارية وجعران مؤرخة المرحلتين الثالثة من العصر البرونزي المتوسط والأولى من العصر البرونزي المتأخر. وهذه المقابر هي في الأصل كهوف طبيعية استخدمها الناس مقابر، لكن بعضها الآخر جاء مقطوعا في الصخر، ويتكون من أكثر من حجرة دفن، كما هو الحال في القبر رقم 62 في طبقة فحل، فهذا القبر يتكون من ثلاث حجرات مقطوعة في الصخر الطري لها باب قليل الارتفاع وعثر على درجة تربط بين الحجرتين 1و2. وذكر المنقبون أن بعض هذه الغرف ربما استخدم لتحضير الطعام خلال العصر البرونزي المتوسط. كذلك عثر في القبر على ما يقارب من ألفي قطعة أثرية، أكثرها من الفخار، وقليل منها صنع من العظام، والأصداف، والصلصال، والذهب والفضة والبرونز. وعثر على مجوهرات، وحلي مثل الدبابيس المعدنية والأقراط، والأساور، والدلايات، والخرز، والجعران، والأختام الاسطوانية، وأوان أخرى مصنوعة من الحجارة. كما أن القبرين 1و21 يؤرخان لبداية المرحلة الأولى من العصر البرونزي المتأخر (حوالي 1550ق.م) كان بداخلهما عدد كبير من القطع الأثرية.

العصر البرونزي القديم المتأخر الثاني(LBII)

يبدو أن الناس خلال المرحلة الثانية من العصر البرونزي المتأخر تابعوا دفن موتاهم داخل الكهوف. كما كان عليه الحال في المرحلة السابقة. ومن الأمثلة على هذا الكهف الذي يحمل الرقم 3 B في جبل القيصر في منطقة أم الدنانير المشرفة على سهل البقعة من الجهة الغربية. وتبلغ أبعاد الكهف 9م × 4م، وله مدخل يخترق الجبل بشكل أفقي، وهو ذو شكل إهليلجي، سد بحجر كبير الحجم. واستطاع المنقب التعرف بداخل الكهف على طبقتين تضمان رفات 62 فردا. ففي الطبقة العليا كشف عن هياكل عظمية لثمانية أشخاص، ثلاثة منها وضعت بعناية حول صحن أو قصعة مدهونة بلونين أحمر وأسود وقدر للطبخ يحمل آثار دخان على سطحه الخارجي. وربما يعطي هذا الانطباع أن الناس قد حضروا لأحد المدفونين وجبة غذائية داخل الكهف (ربما كي يأكلها بعد أن يعود للحياة الأخرى بعد الموت، حسب اعتقاد الناس في تلك الفترة). ويفصل بين الطبقة العليا والطبقة السفلى طبقة من التراب لا تضم أية مخلفات أو بقايا أثرية. وإلى جانب رفات الأشخاص المدفونين في الطبقة السفلى عثر المنقبون على عقد من الخرز المصنوع من النحاس والزجاج بالإضافة لخرزتين من العقيق. كما عثر بداخل المدفن على حوالي 300 إناء فخاري.

العصر البرونزي القديم المتأخر الثالث LBIII

عثر في الجزء المنخفض من تل السعيدية، والذي يلتصق بالتل من جهته الغربية على مقبرة كبير بنيت فوق مدينة العصر البرونزي القديم في الموقع. وأرخ المنقبون هذه المقبرة لنهاية المرحلة الثالثة من العصر البرونزي المتأخر، بداية القرن الثاني عشر قبل الميلاد، وهي بهذا تعاصر مبنى مقر الحاكم المصري في الموقع نفسه. وحصر ما مجموعة خمسمائة قبر في هذه المقبرة، اختلفت في أشكالها وطرق الدفن فيها. ويذكر أن المنقبين في الموقع تعرفوا على ثلاثة أنواع من المدافن هي:
 المدافن التي يدفن فيها داخل حفر محفورة داخل الأرض، يحيط بها من الداخل، أحيانا، صف من الحجارة أو الطوب.
 المدافن التي كان الدفن فيها داخل جرار فخارية، وكان يدفن فيها أشخاص بالغون وأطفال رضع لكن بأشكال وطرق مختلفة. فكان الأطفال والأطفال حديثو الولادة يلفون بقطعة من القماش ثم يوضعون داخل جرة واحدة وبرفقتهم بعض المرفقات الجنائزية خاصة الحلي والمجوهرات. وكانت فوهة الجرة تغطي أما بزبدية أو قاعدة جرة فخارية أخرى. أما البالغون فكانوا يدفنون باستخدام جرتين كبيرتين، حيث كان يتم كسر الجرة من منطقة الكتف. وبعدها يدخل الميت داخل الجرتين حيث توضعا كتفا لكتف وتغلق منطقة الالتقاء بكسرة كبيرة من جرة أخرى أو بوضع حجارة. ويربط المنقب بين طريقة الدفن هذه وشعوب البحر، في الفترة التي كان موقع تل السعيدية فيها تحت السيطرة المصرية.
 المدافن المبنية من اللبن، بحيث كان يبنى القبر على شكل غرفة مكونة من صفين من الطوب صف في كل جهة، وباتجاه شرق–غرب ويبدو أن هذه القبور كانت تُحفر، وربما كانت تبنى فوق سطح الأرض. ولم يعثر على سقف هذه القبور، ويعتقد أنها ربما كانت على شكل قبة.

ويمكننا أن نضيف نوعا رابعا تم التعرف عليها في موقع سحاب وهو:
 المدفن على شكل "دكة"، أي مصطبة مرتفعة كان يوضع الميت فوقها، وعندما يموت شخص آخر، يزيح الناس عظام الميت الأول عنها لتحل محلها جثة الثاني، وهكذا دواليك.

عادة إحراق الموتى

عثر بالقرب من معبد مطار عمان على كومة من الحجارة يعتقد أن الناس وضعوا عليها جثث الأموات قبل حرقهم. واستدل العلماء على هذا الأمر بعد اكتشاف عدد كبير من العظام البشرية حول كومة الحجارة هذه، والتي تظهر عليها آثرر حرق. وقد اقترح بازل هنسي أن معبد مطار عمان استخدم لتقديم الأضحيات البشرية. بينما يرى لأري هير أن المكان استخدم مذبحا لحرق الموتى، وهذا كان يمثل جزءا من الطقوس الدينية. وأضاف هير أن المعبد لم يكن مرتبطا بأي موقع سكني وأنه بني في الأساس لخدمة القبائل البدوية التي عاشت في المنطقة خلال العصر البرونزي المتأخر.

مصادر

 كتاب "تاريخ الأردن وآثاره القديمة"، الدكتور زيدان عبد الكافي كفافي.

آثار الهلال الخصيب
تاريخ الأردن


Ďačov este o comună slovacă, aflată în districtul Sabinov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 731 de locuitori.

Istoric
Localitatea Ďačov este atestată documentar din 1338.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Ďačov


An Restio purpurascens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck ngan Maxwell Tylden Masters. An Restio purpurascens in nahilalakip ha genus nga Restio, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Restio

Restio purpurascens


An Ampelocalamus luodianensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tong Pei Yi ngan R.S.Wang. An Ampelocalamus luodianensis in nahilalakip ha genus nga Ampelocalamus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ampelocalamus

Ampelocalamus luodianensis


The Økoman er en børnefilm instrueret af Natasha Arthy efter manuskript af Per Nielsen.

Handling
The Økoman præsenterer de basale elementer i økologien med et glimt i øjet. Et syngespil om drengen Orla, der sørger for at spise sundt og økologisk og som bliver forvandlet til superhelten "Økoman".

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1998

Børnefilm fra Danmark

The Økoman


Der Gelbschwanz-Preußenfisch (Dascyllus flavicaudus) ist eine Art aus der Familie der Riffbarsche (Pomacentridae). Die Fische leben im südöstlichen Pazifik von den Gesellschaftsinseln über den Tuamotu-Archipel bis nach Rapa Iti und den Pitcairninseln. Er ersetzt dort den nah verwandten, aber dort nicht vorkommenden Netz-Preußenfisch (Dascyllus reticulatus).

Merkmale
Gelbschwanz-Preußenfische werden neun bis zwölf Zentimeter lang. Ihre Körperhöhe ist mit einem Verhältnis von 1/1,4-1,6 (Körperhöhe / Körperlänge) sehr hoch. Mit Ausnahme des gelblichen bis gelblich-weißen Schwanz und dem hellen hinteren Abschnitt der Rückenflosse ist ihr Körper dunkel, schwärzlich-braun bis schwärzlich-violett. Die dunkeln Schuppenränder ergeben bei nicht allzu schwärzlichen Fischen eine Netzzeichnung. Entlang des Seitenlinienorgans haben Gelbschwanz-Preußenfisch 17 bis 20 Schuppen. Die Anzahl der Kiemenreusenfortsätze beträgt 26 bis 29.

 Flossenformel: Dorsale XII/15-16, Anale II/13-14, Pectorale 19-20.

Lebensweise
Die Fische leben in Korallen und Felsriffen in Tiefen von 3 bis 40 Metern. Gelbschwanz-Preußenfische ernähren sich von Ruderfußkrebsen, anderen kleinen planktonischen Krebstieren und Algen. Die Fische sind wie alle Riffbarsche Substratlaicher und kleben ihren Laich in einer Höhle oder versteckten Nische an die Wand. Das Männchen bewacht den Laich.

Literatur
 Gerald R. Allen: Riffbarsche der Welt. Mergus Verlag, Melle 1991, ISBN 3-88244-007-4
 Helen A. Randall, Gerald R. Allen: A revision of the damselfish genus Dascyllus (Pomacentridae) with the description of a new species. Records of the Australian Museum (1977) Volume: 31, Issue: 9, Pages: 349–385

Weblinks

Riffbarsche

Gelbschwanz-Preußenfisch


Whitney Houston: I Wanna Dance with Somebody (mesmo título em Portugal; ) é um filme estadunidense de 2022, do gênero drama biográfico, dirigido por Kasi Lemmons. A cinebiografia segue a vida de Whitney Houston (1963–2012). O título veio da música de mesmo nome da cantora estadunidense de 1987. Naomi Ackie estrela o papel principal.

O filme estreou nos cinemas em 21 de dezembro.

Sinopse
O filme segue a carreira da cantora internacionalmente aclamada e vencedora de vários Grammy Awards Whitney Houston, que morreu em Beverly Hills em 2012, aos 48 anos.

Elenco

Lançamento e recepção
O filme foi lançado em 21 de dezembro de 2022 nos Estados Unidos pela Sony Pictures Releasing. Um trailer oficial foi lançado em meados de setembro de 2022.

Muito antes de ser lançado nos cinemas, Whitney Houston: I Wanna Dance with Somebody e, em particular, a atriz principal Naomi Ackie foram contados entre o grande círculo de favoritos para o Oscar 2023.

Ligações externas

Filmes dos Estados Unidos de 2022
Filmes de drama biográfico dos Estados Unidos
Filmes de drama biográfico da década de 2020
Cinebiografias de cantores
Representações culturais de mulheres dos Estados Unidos
Filmes dirigidos por Kasi Lemmons
Filmes ambientados na década de 1960
Filmes ambientados na década de 1970
Filmes ambientados na década de 1980
Filmes ambientados na década de 1990
Filmes ambientados na década de 2000
Filmes ambientados na década de 2010
Filmes da TriStar Pictures
Whitney Houston
Filmes em língua inglesa
Filmes gravados em Massachusetts


Giberto Bartolomeo Borromeo (Milão, 12 de setembro de 1671 - Novara, 22 de janeiro de 1740) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Milão em 12 de setembro de 1671, às 22h15. Batizado em 17 de setembro de 1671, na igreja de S. Alessandro, Milão. Dos condes de Arona. Quinto dos nove filhos de Renato Borromeo, conde de Arona e marquês de Anghera, e Giulia Arese. Sobrinho do cardeal Giberto Borromeo, sênior (1652). Tio-avô do cardeal Vitaliano Borromeo (1766). Outros cardeais da família foram Carlo Borromeo (1560); Federico Borromeo, Sr (1587); Federico Borromeo, Jr. (1670); e Edoardo Borromeo (1868).

Educação
Destinado ao estado eclesiástico, recebeu a tonsura e a abadia de Viboldone, em setembro de 1683. Estudou na Scuola Seminario de Milão de 1683 a 1690; na Universidade de Pavia, onde obteve o doutorado in utroque iure , direito canônico e civil, em 7 de julho de 1691); e em Milão, obtendo o doutorado em teologia em 9 de novembro de 1691.

Início da vida
Depois de terminar seus estudos, ele foi para Roma. Participante protonotário apostólico, 27 de março de 1692. Vice-legado em Bolonha, 29 de setembro de 1692 a setembro/outubro de 1693, quando por problemas de saúde voltou a Milão e lá viveu até 1705. Aparentemente, ele sofreu de ipocondria e depois de pelagra . Referendário dos Tribunais da Assinatura Apostólica da Justiça e da Graça, 1693.

Sacerdócio
Ordenado em 14 de dezembro de 1710.

Episcopado
Eleito patriarca titular de Antioquia em 26 de janeiro de 1711. Consagrada em 1º de março de 1711, catedral metropolitana de Milão, pelo cardeal Giuseppe Archinto, arcebispo de Milão, auxiliado por Girolamo Archinto, arcebispo titular de Tarso, e por Giovanni Francesco Barbarigo, bispo de Verona. Assistente do Trono Pontifício, 26 de junho de 1711. Abade commendatario de Ss. Pietro e Paolo di Monforte, fevereiro de 1712. Transferido para a sede de Novara, mantendo o patriarcado titular, 17 de janeiro de 1714. Prefeito dos Cubiculi de Sua Santidade, 16 de junho de 1716.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 15 de março de 1717; recebeu o gorro vermelho e o título de S. Alessio, em 10 de maio de 1717. Participou do conclave de 1721, que elegeu o Papa Inocêncio XIII. Participou do conclave de 1724, que elegeu o Papa Bento XIII. Participou do conclave de 1730, que elegeu o Papa Clemente XII.

Morte
Morreu em Novara em 22 de janeiro de 1740. Enterrado na igreja de S. Marco, Novara; e posteriormente transferido para a capela de S. Carlo, na catedral de Novara. Seu sobrinho, o conde Giovanni Borromeo, colocou uma inscrição elegante em seu túmulo. Grande parte de sua coleção de livros foi para a Biblioteca Ambrosiana de Milão após sua morte.

Cardeais nomeados pelo papa Clemente XI

Giberto Bartolomeo Borromeo


Issık-Kul İli olarak yanlış yazdığımız Türkçemizde doğrusu Isık Köl bölgesi olmalıdır. Isık sözcüğü, Türk lehçelerinde ılık, sıcak manasına gelmektedir. Köl ise göl demektir. (Kırgızca: Ысык-Көл областы), Kırgızistan'da Oblast olarak adlandırılan vilayetlerden biri. Isık sözcüğü, Türk lehçelerinde ılık, sıcak manasına gelmektedir. Köl ise göl demektir.

Issık-Göl İli'ne bağlı ilçeler

Issık-Göl İli 5 İlçe'ye bölünmüştür::

Notlar

Issık-Göl (il)


Ernest Asante (født 6. november 1988) er en ghanesisk fodboldspiller, der spiller for FC Nordsjælland. Han spiller hovedsageligt som kant, men kan også bruges i angrebet.

Klubkarriere

IK Start
Den 23. januar 2011 skrev Asante under på en treårig aftale med IK Start efter at have været til prøvetræning i klubben.

Stabæk Fotball
Han skrev den 7. marts 2015 under på treårig aftale med Stabæk Fotball. Han scorede ti mål i 2015 i Tippeligaen, mens han stod noteret for to mål og fem assists i 2016, inden han skiftede til FC Nordsjælland i august.

FC Nordsjælland
Den 18. august 2016 blev det offentliggjort, at Ernest Asante skiftede til FC Nordsjælland. Han fik sin debut i Superligaen dagen efter, da han blev skiftet ind efter 62 minutter i 1-1-kampen mod Randers FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Ghana
Fodboldspillere fra KSK Beveren
Fodboldspillere fra IK Start
Fodboldspillere fra Stabæk Fotball
Fodboldspillere fra FC Nordsjælland

Ernest Asante


Metin Diyadin (* 16. Februar 1968 in Trabzon) ist ein ehemaliger türkischer Fußballspieler und -trainer.

Spielerkarriere
Metin Diyadin begann im Sommer 1988 seine Profifußballerkarriere bei Gençlerbirliği Ankara und spielte zehn Spielzeiten lang. Lediglich die Saison 1994/95 verbrachte er als Leihspieler beim Ligakonkurrenten Denizlispor.

Zur Saison 1998/99 wechselte er zu Fenerbahçe Istanbul. Hier schaffte er nie den Durchbruch zum Stammspieler, aber er kam in zwei Spielzeiten regelmäßig als Ergänzungsspieler zum Einsatz.

Im Sommer 2000 einigte er sich mit dem damaligen Zweitligisten Göztepe SK. Hier erreichte er bereits in seiner ersten Saison mit seinem Team die Meisterschaft der TFF 1. Lig und damit den direkten Aufstieg in die Süper Lig. In seiner zweiten Saison war er bei Göztepe eher Ergänzungsspieler und machte so 13 Ligaspiele.

Zur Saison verließ er Göztepe Richtung Zweitligist Kayserispor. Auch hier fristete er eher ein Reservistendasein und spielte lediglich in vier Ligapartien. Zum Saisonende beendete er seine aktive Spielerlaufbahn.

Trainerkarriere
Metin Diyadin wurde im Anschluss an seine Spielerlaufbahn Jugendtrainer beim Schwarzmeerklub Ofspor. Nach einer Saison bei Ofspor arbeitete er in gleicher Position zwei Spielzeiten lang bei seinem alten Verein Gençlerbirliği Ankara.

Anschließend bekam er seine erste Position als Cheftrainer beim damaligen Drittligisten und der Zweitmannschaft von Gençlerbirliği Ankara bei Gençlerbirliği Oftaş. Hier erreichte er mit einer relativ jungen und unerfahrenen Mannschaft bereits in seiner ersten Saison die Vizemeisterschaft der TFF 2. Lig und damit den direkten Aufstieg in die TFF 1. Lig. In seiner zweiten Spielzeit mit Gençlerbirliği Oftaş früh die Tabellenspitze und behielt diesen Tabellenplatz. Am 27. Spieltag zerstritt er sich nach einer Niederlage mit der Vereinsführung und reichte daraufhin seine Kündigung ein. Er wurde daraufhin durch seinen Co-Trainer Osman Özdemir ersetzt. Dieser verteidigte in den restlichen Spieltagen die Tabellenführung und schaffte mit der Meisterschaft der TFF 1. Lig den direkten Aufstieg in die Süper Lig.

Zur Saison 2006/07 heuerte er beim Zweitligisten Eskişehirspor an. Auch hier belegte er mit seiner neuen Mannschaft relativ früh einen Aufstiegsplatz und festigte diesen Platz im Laufe der Saison. Im März 2008 suspendierte er den Star der Mannschaft, Sergen Yalçın und weigerte sich trotz Drängen der Klubführung diesen wieder in den Mannschaftskader aufzunehmen. Daraufhin wurde er von der Vereinsführung entlassen und durch Nenad Bijedić ersetzt.

Um Sommer 2008 übernahm er den Zweitligisten Çaykur Rizespor und trainierte diesen bis zur Winterpause. Zur Saison 2009/10 übernahm er bei Trabzonspor den Posten des Co-Trainers und attestierte Hugo Broos.

Am 23. März 2011 übernahm er den Cheftrainerposten beim Zweitligisten Orduspor und ersetzte den zurückgetretenen Uğur Tütüneker. Er führte die Mannschaft zum Gewinn der Playoffs und damit in die Süper Lig. In der Süper Lig erzielte seine Mannschaft am Anfang gute Ergebnisse und belegte so immer einstellige Tabellenplätze. Gegen die Winterpause rutschte die Mannschaft in die untere Tabellenhälfte. So trat Diyadin zur Winterpause von seinem Posten zurück und wurde durch Héctor Cúper ersetzt.

Am 28. März 2012 übernahm er den Zweitligisten Kasımpaşa Istanbul und ersetzte ein zweites Mal Uğur Tütüneker. Auch mit diesem Verein erreichte er das Playoff-Finale der TFF 1. Lig. Hier setzte man sich in der Verlängerung 2:3 gegen Adanaspor durch und erreichte den Aufstieg in die Süper Lig. Am 23. September 2012 wurde Diyadin entlassen.

Im Sommer 2013 wurde er als Trainer vom Erstligisten Gençlerbirliği Ankara vorgestellt. Er überschrieb bei dem Verein, bei dem er fast zehn Jahre als Spieler tätig war, einen Einjahresvertrag. Nachdem Diyadin mit seiner Mannschaft in den ersten acht Spieltagen nur vier Punkte sammeln konnte, wurde er im Oktober 2013 entlassen.

Im Oktober 2014 übernahm er den Drittligisten Göztepe Izmir. Diesen Verein führte er am 33. Spieltag, dem vorletzten Spieltag der Saison, zur Meisterschaft und damit zum Aufstieg in die TFF 1. Lig. Im Februar 2016 verließ er diesen Verein nach vorherigem gegenseitigem Einvernehmen mit der Vereinsführung.

In der Spielzeit 2016/17 betreute er von November 2016 bis zum Februar 2017 den Zweitligisten Büyükşehir Gaziantepspor. Zur Saison 2017/18 wurde er beim Zweitligisten Giresunspor als neuer Cheftrainer eingestellt.

Anfang September 2019 wurde er beim Erstligisten MKE Ankaragücü als Cheftrainer eingestellt.

Erfolge

Als Trainer
 Mit Orduspor
 Playoff-Sieger der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2010/11

 Mit Kasımpaşa Istanbul
 Playoff-Sieger der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2011/12

 Mit Göztepe Izmir
 Meister der TFF 2. Lig und Aufstieg in die TFF 1. Lig: 2014/15

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Denizlispor)
Fußballspieler (Fenerbahçe Istanbul)
Fußballspieler (Gençlerbirliği Ankara)
Fußballspieler (Göztepe Izmir)
Fußballspieler (Kayserispor)
Fußballtrainer (Çaykur Rizespor)
Fußballtrainer (Eskişehirspor)
Fußballtrainer (Gaziantep FK)
Fußballtrainer (Gençlerbirliği Ankara)
Fußballtrainer (Giresunspor)
Fußballtrainer (Göztepe Izmir)
Fußballtrainer (Hacettepe SK)
Fußballtrainer (Kasımpaşa Istanbul)
Fußballtrainer (Orduspor)
Fußballtrainer (MKE Ankaragücü)
Person (Trabzon)
Geboren 1968
Türke
Mann

Metin Diyadin


وكياه  هي إحدى مدن مقاطعة ميندوسينو، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 8 مارس، 1876.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لوكياه في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان وكياه 15,497 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 5,985 أسرة وعدد العائلات 3,654 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 6,137 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 79.53% من البيض و0.96% من الأمريكيين الأفارقة و3.79% من الأمريكيين الأصليين و1.68% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.10% من سكان جزر المحيط الهادئ و9.67% من الأعراق الأخرى و4.27% من عرقين مختلطين أو أكثر و19.31% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 5,985 أسرة كانت نسبة 36.4% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 40.2% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 15.8% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 5.1% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 38.9% من غير العائلات. تألفت نسبة 32.2% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 14.5% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.47، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.12.

بلغ العمر الوسطي للسكان 35.0 عاماً. وكانت نسبة 26.3% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 8.9% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 25.9% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 20.8% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 13.2% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 89.1 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 84.4 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 32,707 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 39,524 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 31,608 دولارًا مقابل 24,673 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 17,601 دولارًا. وكانت نسبة 13.2% من العائلات ونسبة 18.1% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 27% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 7.8% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان وكياه 16,075 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 6,158 أسرة وعدد العائلات 3,611 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 6,488 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 72.11% من البيض و1.08% من الأمريكيين الأفارقة و3.74% من الأمريكيين الأصليين و2.56% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.21% من سكان جزر المحيط الهادئ و14.84% من الأعراق الأخرى و5.46% من عرقين مختلطين أو أكثر و27.73% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 6,158 أسرة كانت نسبة 33.3% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 37.6% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 15.2% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 5.8% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 41.4% من غير العائلات. تألفت نسبة 33.5% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 14.9% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.48، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.18.

بلغ العمر الوسطي للسكان 35.9 عاماً. وكانت نسبة 24.8% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 9.7% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 26% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 25% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 14.5% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 48.1% ذكور و51.9% إناث.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لوكياه:

أعلام
 داريل مكلور
 آدم كارسون
 روبرت هنري إنجلش
 ديف سترونج
 روبرت إتش سميث
 لايلي تاتل
 دونا ميشيل
 جون كولين
 شون ليندسي
 إدوارد بيرك

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1856
أماكن مأهولة أسست في 1876
تأسيسات سنة 1876 في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا
مقرات المقاطعات في كاليفورنيا

مدن في مقاطعة ميندوسينو (كاليفورنيا)

وكياه (كاليفورنيا)

وكياه (كاليفورنيا)


Seigo Shimokawa (født 17. november 1975) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Cerezo Osaka, Kawasaki Frontale og Oita Trinita.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Seigo Shimokawa


Clare Kramer is an American actress best known for her recurring role as Glory in the fifth season of the television series Buffy the Vampire Slayer and for her role as Courtney in the film Bring It On. She has hosted the podcast Take Five with Clare Kramer.

Personal life
Kramer graduated from New York University with a bachelor's degree in psychology in addition to courses in theatre. She moved to Los Angeles in December 1999.

Kramer married producer Brian Keathley in October 29, 2005, with whom she has four children, daughters  Gavin and River Marie, and sons Hart and Sky Lynlee.

Career

Kramer appeared in several fifth season episodes of television's Buffy the Vampire Slayer. Her film roles include: The Thirst (as a vampire, this time a former drug-addict); The Skulls III (as a competitive swimmer who follows in her brother's footsteps by joining the title organization); Roger Avary's adaptation of the Bret Easton Ellis novel The Rules of Attraction; and Jessica Bendinger's cheerleading comedy Bring It On. The latter co-starred actress and real-life former cheerleader Kirsten Dunst, and fellow Buffy alumna Eliza Dushku.

Kramer has appeared in guest roles in theater and TV shows, including Tru Calling, which starred Eliza Dushku, and Sabrina, the Teenage Witch, in which she portrayed fictional movie star and shoplifter Babette Storm.

Kramer won the 2012 PollyGrind Underground Film Festival's Best Actress award for her portrayal of spree killer "Caitlin Shattuck" in the 2008 rock fantasy feature Road to Hell.

Filmography

Film

Television

Web

References

External links

 Clare Kramer AMA about Buffy the Vampire Slayer and her career

Living people
American film actresses
American stage actresses
American television actresses
Tisch School of the Arts alumni
20th-century American actresses
21st-century American actresses
Year of birth missing (living people)

Clare Kramer


Jochen Greven (* 22. April 1932 in Mülheim an der Ruhr; † 29. März 2012 in Köln) war ein deutscher Germanist, Autor, Herausgeber, Verleger, Rundfunkjournalist und Übersetzer. Er wirkte vor allem als Abteilungsleiter beim Deutschlandfunk und beim Hessischen Rundfunk und erforschte das Werk des Schweizer Schriftstellers und Dichters Robert Walser, dessen erste Gesamtausgabe er herausgab und über den er mehrere Bücher verfasst hat.

Leben und Wirken
Jochen Greven wurde 1932 in Mülheim an der Ruhr als Sohn von Emmy Greven, geborene Lassen, und des Politikwissenschaftlers und Diplom-Ingenieurs Oskar W. Greven geboren und ging im mitteldeutschen Zerbst und in Köln zur Schule. Sein Großvater Wilhelm Greven war Beigeordneter in Köln unter dem damaligen Oberbürgermeister Konrad Adenauer. Seine Mutter starb 1943, sein Vater kam 1947 in sowjetischer Gefangenschaft im Speziallager Nr. 2 Buchenwald, dem ehemaligen Konzentrationslager um. Nach dem Einmarsch der Roten Armee floh Greven 1945 mit Verwandten nach Köln, wo er in der Familie seines Vaters aufwuchs. 1954 heiratete er Jeanette Becker-Le Cerf; aus der Ehe gingen die drei Kinder Carlo, Martin und Jeanette hervor. Später lebte er mit seiner Frau und Familie am Bodensee, in der Nähe zur Schweiz.

Greven studierte in Köln Literaturwissenschaft (Germanistik), Geschichte und Philosophie und wurde 1960 mit der ersten deutschsprachigen Dissertation über Robert Walser zum Doktor der Philosophie promoviert. Von 1964 bis 1975 gab er die erste Robert-Walser-Ausgabe in 13 Bänden heraus, mit Werken, die bis dahin zum Teil noch gar nicht entziffert und veröffentlicht waren. Er verantwortete 1978 auch die daraus hervorgegangene Taschenbuchausgabe zum 100. Geburtstag des Dichters sowie die 20-bändige Gesamtausgabe 1985/86 im Suhrkamp-Verlag.

Ab 1960 arbeitete Greven zunächst als freier Publizist und Übersetzer sowie im Fischer-Verlag in Frankfurt und für den R.Piper-Verlag in München. Von 1970 bis 1975 war er Verlagsleiter und Geschäftsführer des Fischer-Taschenbuchverlags. 1975 wechselte er als Kultur-Redakteur zum Deutschlandfunk, wurde später Abteilungsleiter für Bildung und Wissenschaft und lebte in Bergisch Gladbach. Von 1986 bis 1992 war er Leiter der Hauptabteilung Bildung und Erziehung im Hörfunk des Hessischen Rundfunks (hr). Dort verantwortete er unter anderem das Funkkolleg Medien und Kommunikation, die Sendungen des Schulfunks und die Jugendfunk-Reihe Chippie.

Daneben wirkte er weiter als Publizist, Herausgeber sowie Übersetzer zahlreicher literarischer Werke. Sein Lebensthema blieb Robert Walser, dessen Neubewertung und Rezeption als Schweizer Autor der Neuzeit und der deutschsprachigen literarischen Moderne er geprägt hat. Ihm widmete er unter anderem den Band Figur am Rande, in wechselndem Licht (1992). Die Geschichte seiner vier Jahrzehnte währenden Walser-Forschung fasste Greven 2003 unter dem Titel Robert Walser – ein Außenseiter wird zum Klassiker zusammen.

Jochen Greven starb 2012, wenige Wochen vor seinem 80. Geburtstag.

Ehrungen

1997 wählte ihn die von ihm mitgegründete Robert-Walser-Gesellschaft zum Präsidenten. 2009 zeichnete ihn die Universität Zürich für seine Verdienste um den Dichter mit dem Ehrendoktortitel aus.

Publikationen

Als Autor

 Existenz, Welt und reines Sein im Werk Robert Walsers. Dissertation 1960; Neuauflage, Wilhelm Fink Verlag, 2009
 Robert Walser: Figur am Rande, in wechselndem Licht. Fischer Taschenbuch, 1992
 Robert Walser: Ein Außenseiter wird zum Klassiker. Abenteuer einer Wiederentdeckung. Libelle, 2003
 Sedimente. Demand, 2006, ISBN 978-3-935093-46-0  (mit eigenen literarischen Texten)

Als Herausgeber

 Robert Walser: Das Gesamtwerk. 13 Bände, Kossodo, 1966–1975; Neuauflage als 12-bändige Taschenbuchausgabe: Suhrkamp, 1978
 Robert Walser: Sämtliche Werke in Einzelausgaben. 20 Bände, Suhrkamp, 1985/86. Suhrkamp, 1994
 Robert Walser: Geschwister Tanner. Mit einem Nachwort des Herausgebers. Zürich 1985
 Robert Walser: Der Gehülfe. Mit einem Nachwort des Herausgebers. Zürich 1985
 Robert Walser: Fritz Kochers Aufsätze. Mit einem Nachwort des Herausgebers. Zürich 1986
 Das Funkkolleg 1966–1998. Ein Modell wissenschaftlicher Weiterbildung im Medienverbund. Deutscher Studien Verlag, 1998
 Klaus Nonnenmann: Ein Lächeln für morgen – Orte und Zeiten. Klöpfer & Meyer, 2000
 Horst Brandstätter. Autor, Galerist und Antiquar – Anreger, Kämpfer, Wegbereiter. Drey, 2008

Literatur
 Greven, Jochen. In: Walter Habel (Hrsg.): Wer ist wer? Das deutsche Who's who. 24. Ausgabe. Schmidt-Römhild, Lübeck 1985, ISBN 3-7950-2005-0, S. 406.

Weblinks

 Der Kärrner im Walser-Garten. ALG online
 In Memoriam Jochen Greven
 Der Spiegel. Majestätischer Untertan, 1978

Einzelnachweise

Literaturwissenschaftler
Publizist
Übersetzer
Herausgeber
Robert Walser
Person (Hessischer Rundfunk)
Ehrendoktor der Universität Zürich
Geboren 1932
Gestorben 2012
Deutscher
Mann

Jochen Greven


Costacciaro ist eine italienische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Perugia in der Region Umbrien.

Geografie

Die Gemeinde erstreckt sich über etwa 41 km². Sie liegt etwa 38 km nordöstlich von Perugia an der Grenze zu der Region Marken in der klimatischen Einordnung italienischer Gemeinden in der Zone E, 2 403 GR/G.

Der Ort liegt nahe dem Berg Monte Cucco () an der historischen Via Flaminia sowie der heutigen Strada Statale 3 Via Flaminia und ist Teil der Comunità montana dell'Alto Chiascio.

Zu den Ortsteilen (Frazioni) gehören Costa San Savino (, ca. 140 Einwohner, liegt ca. 5 km nördlich vom Hauptort) und Villa Col de' Canali (, ca. 250 Einwohner, liegt etwa 2 km nördlich vom Hauptort).

Die Nachbargemeinden sind  Fabriano (AN), Gubbio, Sassoferrato (AN), Scheggia e Pascelupo und Sigillo.

Geschichte
Die ehemalige römische Station Castrum Costacciarii wurde im 13. Jahrhundert von Gubbio erworben. Mit Gubbio gelangte sie zunächst 1384 an die Familie der Montefeltro, die den Grafen aus Urbino nahestanden. Von 1508 bis 1631 regierte die Familie der Della Rovere die Gegend, danach wurde sie Teil des Kirchenstaates. Die Befestigungsanlagen wurden am Ende des 15. Jahrhunderts von Francesco di Giorgio ausgebaut.

Zum Zeitpunkt der Einheit Italiens 1861 lebten ungefähr 2150 Einwohner im Ort. Bis 1921 fand ein Bevölkerungswachstum auf etwa 3600 Einwohner statt, danach fiel die Einwohnerzahl stetig bis auf rund 1300 Einwohner im Jahre 2010.

Sehenswürdigkeiten

 Chiesa di San Francesco, eine Kirche im Ortskern aus dem 13. Jahrhundert.
 Chiesa di Santa Maria Assunta in Cielo, Kirche im Ortskern aus dem 13. Jahrhundert.
 Chiesa della Misericordia, Kirche im Ortskern. Enthält das Werk Cristo Morto tra la Madonna e Santa Maria Maddalena aus dem Jahr 1582. Wurde 1855 und 2001 restauriert.
 Museo Laboratorio del Parco del Monte Cucco, Museum zum Berg Monte Cucco in der ehemaligen Kirche San Marco im Ortszentrum, das 1999 eröffnete.
 Palazzo Comunale, heutiges Rathaus, 13. Jahrhundert.
 Torre Civica, Turm aus dem 13. Jahrhundert, der auch als Stadttor dient.
 Rivellino, auch Rocca del Cassero, auch Rocca di Costacciaro genannt, Festungsruine, die 1477 von Francesco di Giorgio ausgebaut wurde und am südwestlichen Ortsrand liegt.
 Antico frantoio dell'olio, Ölmühle aus dem 17. Jahrhundert, heute ein Museum.
 San Rocco, Kirche kurz außerhalb des Ortskern bei Borgo San Rocco an der Via Flaminia.
 Madonna delle Grazie, Kirche im Ortsteil Costa San Savino.
 Sant'Apollinare, Kirche im Ortsteil Villa Col dei Canali.

Literatur
 Touring Club Italiano: Umbria. Mailand 1999, ISBN 88-365-2542-3, S. 259 f.

Weblinks

 Offizielle Website der Gemeinde Costacciaro (italienisch)
 Website des Pro Loco in Costacciaro
 umbriatourism.it: Costacciaro, Bilder und Wissenswertes (deutsch)
 Daten und Informationen zu Costacciaro bei Comuni Italiani (italienisch)

Einzelnachweise

Ort in Umbrien

Costacciaro


Alraune (1928) este un film SF de groază german regizat de Henrik Galeen. În rourile prinpale joacă actorii Brigitte Helm, Paul Wegener și Iván Petrovich.

Prezentare
Brigitte Helm interpretează rolul unei prostituate care este inseminată artificial cu sperma unui om spânzurat. Povestea se bazează pe legenda despre Alraune și despre puterile rădăcinii de mandragoră pentru a impregna femeile. În această versiune, simbioza cauzată de uniunea sexuală dintre om și rădăcină face ca fata să omoare pe toți oamenii care se îndrăgostesc de ea.

Actorii
 Brigitte Helm - Alraune ten Brinken
 Paul Wegener - Prof. Jakob ten Brinken
 Iván Petrovich - Frank Braun
 Wolfgang Zilzer - Wölfchen
 Louis Ralph - Der Zauberkünstler
 Hans Trautner - Der Dompteur
 John Loder - Der Vicomte
 Mia Pankau - Die Dirne
 Valeska Gert - Ein Mädche von der Gasse
 Georg John - Der Mörder
 Alexander Sasche - Ein Herr im Coupé
 Heinrich Schoroth - Ein Herr in der Bar

Note

Legături externe

Vezi și
Listă de filme de groază din anii 1920
Listă de filme științifico-fantastice din anii 1920
Listă de filme SF de groază
 Cartea Alraune (1911, de Hans Heinz Ewers)

Filme SF din anii 1920
Filme de groază din anii 1920
Filme din 1928Filme regizate de Henrik Galeen
Filme de groază
Filme muteFilme alb-negru
Filme în limba germană
Filme SF de groază
Filme SF înainte de 1950
Filme de groază înainte de 1950

Alraune (film din 1928)


Hötoğlu, Gaziantep'in Oğuzeli ilçesine bağlı bir mahalledir. Gaziantep'e uzaklığı 40 km'dir.

Oğuzeli'nin mahalleleri

Hötoğlu, Oğuzeli


Stela Posavec (Čakovec, 26. kolovoza 1996.), hrvatska rukometašica članica Lokomotive iz Zagreba. Igra na mjestu srednje vanjske.

Karijera
Stela je iz Strahoninca, sela u okolici Čakovca.  Trenutna je igračica Lokomotive. Prije Lokomotive igrala je u čakovečkom Zrinskom. S Lokomotivom je u sezoni 2016./17. osvojila EHF Challenge Cup. Nastupala je za Hrvatsku na dva Europska prvenstva 2018. u Francuskoj i 2020. u Danskoj i na jednom Svjetskom prvenstvu i to 2021. u Španjolskoj. Ima sestru blizanku Paulu koja je također rukometašica.

Izvori

Hrvatski rukometaši
Životopisi, Čakovec
Rukometašice ŽRK Lokomotiva Zagreb

Stela Posavec


Peter Hall er navnet på følgende personer::

 Peter Hall (biskop) (1930–2013) – biskop af Woolwich
 Peter Hall (instruktør) (født 1930) – britisk instruktør
 Peter Hall (byplanlægger) (1932–2014) – britisk byplanlægger
 Peter Hall (politiker) (født 1972) – australsk politiker
 Peter A. Hall (født 1950) – canadisk politolog
 Peter Gavin Hall (1951–2016) – australsk matematiker og statistiker
 Peter Hall, musiker i Tolkien Ensemble

Peter Hall


"දි ඇඩ්වෙන්චර් ඔෆ් ද ඩාන්සිං මෙන්" (සිංහල: නටන මිනිසුන්ගේ වික්‍රමය) යනු සර් ආතර් කොනන් ඩොයිල් විසින් රචිත ෂර්ලොක් හෝම්ස් කථාවකි.  මෙය ද රිටර්න් ඔෆ් ෂර්ලොක් හෝම්ස් හි අන්තර්ගත කථා 13 අතරින් එකකි. ඩොයිල් විසින් "දි ඇඩ්වෙන්චර් ඔෆ් ද ඩාන්සිං මෙන්" යනු සිය ප්‍රියතම ෂර්ලොක් හෝම්ස් කතා දොළස අතුරින් තෙවැන්න ලෙස සඳහන් කොර ඇත. ෂර්ලොක් හෝම්ස්ගේ සහාය පතා පැමිණීමෙන් පසු අනුග්‍රාහකයා මියයන අවස්ථා දෙකක් සඳහන් වේ. ඉන් එකක් මෙම කථාවයි. අනෙක "ද ෆයිව් ඔරේන්ජ් පිප්ස්" නම් වූ දි ඇඩ්වෙන්චර්ස් ඔෆ් ෂර්ලොක් හෝම්ස් හි අන්තර්ගත කථාවයි.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

දි ඇඩ්වෙන්චර් ඔෆ් ද ඩාන්සිං මෙන්


Serkan Altuniğne (d. 14 Nisan 1977, Üsküdar, İstanbul), Türk senarist ve karikatüristtir.

Yaşamı
14 Nisan 1977'de İstanbul Zeynep Kamil Hastanesinde doğdu. Karikatür çizmeye Ekim 2002'de Penguen dergisinde başladı. Şubat 2006'da ilk karikatür kitabını yayımladı. "Serkan Altuniğne" ve "Aşk Acısı" adlı karikatür köşeleri vardır. Ayrıca Lombak'ın son sayılarında da öyküler çizmiştir. Penguen dergisinde Yiğit Özgür ile birlikte beğenilen işler çıkartmıştır.

2005 yılında yapımcılığını Varol Yaşaroğlu'nun yaptığı Pembe ve Mavi dizisinin senaryosunu Berk Tokay ile beraber yazmıştır.

Şahan Gökbakar ile birlikte 2007 yılında Kime Diyorum Ben adlı programda Şahan Gökbakar'ın skeçlerinde rol almıştır.

Şahan Gökbakar'ın başrol oyunculuğu yaptığı, 2008'de vizyona giren Recep İvedik ve 2009'da vizyona giren Recep İvedik 2 isimli filmlerin senaristliğini Şahan Gökbakar ile birlikte  yapmıştır. İlk filmde minibüsteki Rockçı çocuk olarak kısa bir rolde oynamıştır.

Yönetmenliğini Caner Özyurtlu'nun yaptığı Yok Artık (2015) ve onun devam filmi olan Yok Artık 2 (2016) filmlerinin senaryosunu yazmıştır.

2017 yılında Uykusuz dergisine geçip Bobo adında bir karakteri çizmektedir. Altuniğne yaşamını Berlin'de sürdürmektedir.

Filmografi

Senarist
 Recep İvedik (2008)
 Recep İvedik 2 (2009)
 Recep İvedik 3 (2010)
 Yok Artık! (2015)
 Yok Artık 2 (2016)
 Maide'nin Altın Günü (2017)

Oyuncu
 Hayalet Dayı (2014)

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1977 doğumlular
Üsküdar doğumlular
Türk karikatüristler
21. yüzyıl Türk senaristleri

Serkan Altuniğne


Bio-ship Paladin, known in Japan as , is a 1990 horizontally scrolling shoot 'em up arcade game released by UPL and distributed by Sammy Corporation for North American manufacture. It was later ported to the Sega Mega Drive. While the game is essentially a standard horizontally scrolling shoot 'em up, it has an innovation that makes it unique in the genre. The player flies a spaceship (specifically, a bioship) which has the standard forward guns to be found in all horizontal scrollers, but it also possesses a weapon that can be manually targeted with a crosshair, in the same manner as in the game Missile Command. This allows the player to fire in any direction with pinpoint accuracy, and adds an extra level of strategy to the game. The game saw an almost arcade perfect port on the Mega Drive, albeit with a few changes that actually enhanced the look of the game such as added parallax scrolling backgrounds in the second level. It would eventually see a worldwide re-release as part of the Arcade Archives series for Nintendo Switch and PlayStation 4 on August 5, 2021.

Story
Taking place on the planet Atlantal, a huge battleship and space fleet suddenly appears and attacks Atlantal's largest city, Delila, leaving the city in ruins. The fleet, known only as The Aggressors, continue to spread throughout the planet and further into the galaxy, past the Galegino Path, the sea of flames. To drive out and stop The Aggressors, the best twin-seat space fighter on the planet - the Paladin - is sent out; a powerful bioship that can grow larger in strength and size. The Aggressors are suggested to have come from Earth as the enemies, bosses all have vehicle names of different languages and many of the bosses are actually named after alcoholic drinks.

Gameplay

The player controls the Paladin that had a variety of offenses. Unlike most shoot 'em ups, the Paladin actually had an armor gauge, meaning that the ship would not be destroyed with one hit or after brushing up against a foreground object. The ship had a semi-automatic Laser weapon that, when held down, would charge up and unleash a stronger laser blast. The ship also had the Beam weapon. Once selected, players could use a manual aiming crosshair that could be placed anywhere on the screen, allowing the player to shoot any visible enemy fighter.

The player must fight their way through nine levels filled with clever foreground obstacles and slews of enemies. Many of the bosses had to be destroyed by first shooting off their guns, missile launchers and jets before destroying the whole ship. However, there were no Extend bonuses.

Reception
In Japan, Game Machine listed Bio-ship Paladin on their December 15, 1990 issue as being the eleventh most-successful table arcade unit of the month.

References

External links

Arcade video games
1990 video games
Nintendo Switch games
PlayStation 4 games
Sega Genesis games
Horizontally scrolling shooters
UPL Co., Ltd games
Video games developed in Japan
Multiplayer and single-player video games
Science fiction video games
Video games set on fictional planets
Hamster Corporation games

Bio-ship Paladin


Nordestina es un municipio brasilero del estado de Bahía. Su población estimada en 2006 era de 13.612 habitantes.
El municipio fue creado con territorio separado de Quemadas, por fuerza de Ley Estatal del 9 de mayo de 1985. La sede fue elevada a ciudad junto con la creación del municipio.

Dista a 259 km de Salvador.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bahía

Nordestina


An Cyrtococcum deccanense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Norman Loftus Bor. An Cyrtococcum deccanense in nahilalakip ha genus nga Cyrtococcum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyrtococcum

Cyrtococcum deccanense


Fred er kælenavnet på flere fodboldspillere:

 Frederico Chaves Guedes – brasiliansk fodboldspiller født 1983
 Frederico Rodrigues de Paula Santos – brasiliansk fodboldspiller født 1993

Fred (fodboldspiller)


Bekim Sejranović (Brčko, 30. travnja 1972. – Banja Luka, 21. svibnja 2020.), bosanskohercegovački i hrvatski je književnik.

Životopis

Rođen je 1972. godine u Brčkom. Godine 1985. preselio se u Rijeku gdje je pohađao pomorsku školu i studirao kroatistiku. Od 1993. godine živio je u Oslu u Norveškoj gdje je na Povijesno-filozofskom fakultetu magistrirao južnoslavensku književnost. Od 2011. do 2014. godine živio je u Ljubljani, a od svibnja 2015. godine živio je i radio u Zagrebu. Od 2000. godine radio je kao sudski tumač i književni prevoditelj, predavao norveški za strance, pisao i objavljivao prozu. Romani i kratke priče prevedene su mu na više stranih jezika uključujući norveški, engleski, slovenski, makedonski, njemački, češki, talijanski i poljski. Dobitnik je Nagrade "Meša Selimović", 2009. godine. Bio je član Hrvatskoga društva pisaca.

Preminuo je u Banjoj Luci, 21. svibnja 2020. godine, u 49. godini života. Po primitku vijesti, Veleposlanstvo Bosne i Hercegovine u Pragu istoga je dana spustilo zastavu Bosne i Hercegovine na pola koplja u znak žaljenja na prerano preminulog književnika.

Njegova posljednja priča napisana i objavljena prije smrti je Miss Misery na otoku Susku. Napisana je u sklopu projekta EPK Rijeka 2020. tijekom kojeg je autor mjesec dana boravio u rezidenciji na otoku Susku. Nastala je u proljeće 2019. godine.

Djela

 Modernizam u romanu Isušena kaljuža Janka Polića Kamova (studija, 2001)
 Fasung (zbirka priča, 2002.)
 Nigdje, niotkuda (roman, 2008.)
 Ljepši kraj (roman, 2010.)
 Od Tokija do Morave (scenarij, 2011.)
 Sandale (roman, 2013.),
 Tvoj sin Huckleberry Finn (roman, 2015.),
 Dnevnik jednog nomada (roman, 2017.)

Citati

Izvori

Vanjske poveznice
 Miss Misery na otoku Susku (puni tekst kratke priče)
 From Tokyo to the Morava river / Od Tokija do Morave (puna verzija filma s engleskim i hrvatskim podnaslovima, s dopuštenjem režisera)
 Razgovor s Bekimom Sejranovićem: Bosna je sjebana, ali Norveška je gora

Životopisi, Brčko
Životopisi, Rijeka
Bošnjački književnici
Hrvatski književnici

Bekim Sejranović


جو ويسلون ، سياسي أمريكي من مواليد 31 يوليو، 1947 في تشارلستون في ولاية كارولاينا الجنوبية. جو ويلسون سياسي جمهوري. وهو عضو مجلس الشيوخ، وحالياً يمثل للمرة الثانية عضو مجلس الشيوخ، بدأ تمثيله للولاية في المجلس منذ 18 ديسمبر، 2001 خلفاً لـ(فلويد سبينس).

في سبتمبر 2009 وخلال خطاب من الرئيس الأمريكي باراك أوباما، قام جو ويلسون بالصراخ مقاطعا الرئيس بقوله «أنت كاذب»، الشيء الذي أثار ضجة إعلامية، ولكن سرعان ما اعتذر جو ويلسون للرئيس الأمريكي باراك أوباما و للشعب الأمريكي عن فعلته.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لجو ويلسون
 صورة لجو ويلسون وهو يصرخ "أنت كاذب"

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من تشارلستون (كارولاينا الجنوبية)
أشخاص من ويست كولومبيا
أعضاء الحزب الجمهوري في كارولاينا الجنوبية
أعضاء الحزب الجمهوري في مجلس النواب الأمريكي من كارولاينا الجنوبية
أعضاء مجلس النواب الأمريكي من الحزب الجمهوري
أعضاء مجلس النواب الأمريكي من كارولاينا الجنوبية
أعضاء مجلس شيوخ ولاية كارولاينا الجنوبية
أفراد عسكريون من تشارلستون (كارولينا الجنوبية)
جمهوريون من ولاية كارولاينا الجنوبية
خريجو جامعة كارولاينا الجنوبية
خريجو جامعة واشنطن ولي
سياسيون أمريكيون
سياسيون أمريكيون في القرن 21
سياسيون من تشارلستون (كارولينا الجنوبية)
ضباط الجيش الأمريكي
محامون من تشارلستون (كارولينا الجنوبية)
محامون من ولاية كارولاينا الجنوبية
مشيخيون أمريكيون
مواليد 1947
مواليد في تشارلستون (كارولاينا الجنوبية)
موظفو إدارة ريغان
ناشطو حركة حزب الشاي

جو ويلسون