Niels Juel Arge (født 20. august 1920 i Tórshavn, død 5. marts 1995) var en færøsk radiodirektør, forfatter og politiker (SF).

Efter at have taget realeksamen i Tórshavn påtog han sig forefaldende arbejde. Han blev fastansat i det nyoprettede Útvarp Føroya i 1957 og var direktør for institutionen 1960–1990. Arge skrev en række hørespil og bøger og debuterede som forfatter med Argjamenn i 1978. Han blev tildelt Mentanarvirðisløn M. A. Jacobsens for faglitteratur i 1985.

Arge var kommunalbestyrelsesmedlem i Tórshavnar kommuna 1949–1952, og viceborgmester 1949–1951.

Han var far til Jógvan Arge og Magni Arge samt farfar til Uni Arge.

Bibliografi
 Argjamenn - ein ættarsøga, 1978
 Merkið, flaggsøgan, 1980
 Drekin, minningarrit Havnar Róðrarfelags, 1982
 Rockall - søgan um Rokkin, 1982
 Stríðsárini 1940-45 (udkom 1985-90)
 1. bog. Hersettar oyggjar
 2. bog. Sigla vandasjógv
 3. bog. Føroyar bumbaðar
 4. bog. Millum minur og kavbátar
 5. bog. Skansi í Atlantshavi
 6. bog. Kríggið endar

Noter

Eksterne henvisninger
 Niels Juel Arge  på snar.fo

Faglitterære forfattere fra Færøerne
Politikere fra Sjálvstýrisflokkurin
Skønlitterære forfattere fra Færøerne

Niels Juel Arge


Andrew C. Russo, né le  à Syracuse (État de New York), est un pianiste américain.

Russo a créé une fondation éducative pour les jeunes à but non lucratif à New York à l'âge de 25 ans et a enregistré des albums dans les années 2000. En 2005, Russo est devenu directeur de la musique au Le Moyne College, où il travaille comme artiste en résidence.

Il a été candidat républicain pour le  district du Sénat de l'État de New York lors des élections de 2010.

Biographie

Andrew Russo naît d'un père du même nom qui a joué au baseball en tant que receveur pour les Phillies de Philadelphie. Originaire de Syracuse (New York), il est diplômé du lycée Fayetteville-Manlius en 1993. Russo obtient son baccalauréat et sa maîtrise à la Juilliard School de New York et fait des études de troisième cycle en France et en Allemagne. Il participe au Concours international de piano Gina Bachauer en 1998, puis retourne à New York à l'âge de 25 ans et crée Music Journeys Inc., une fondation éducative à but non lucratif pour les jeunes.

Andrew Russo joue au Concours international de piano Van Cliburn en 2001 et sort Voice of the Whale, un album de chansons du compositeur George Crumb, pour le label britannique Black Box Records en 2002.

Les albums suivants pour Black Box sont Corigliano: Violin Sonata ; Etude Fantasy; Fantasia on an Ostinato; Chiaroscuro (2006), Aaron Jay Kernis: 100 Greatest Dance Hits (2007), Paul Schoenfield: Four Parables; Four Souvenirs ; Café Music (2007) et Mix Tape (2008) ont reçu des critiques positives d'Allmusic. L'album Dirty Little Secret (2007) pour Endeavour Classics est favorablement évalué par AllMusic et le New York Times.

Politique

Vie privée
Russo vit à Fayetteville (New York). Il est marié à Natalia Chepurnova.

Liens externes
 Site officiel
 Andrew Russo pour le Sénat de l'État de New York. Site Web de la campagne.
 [ Andrew Russo] chez Allmusic

Notes et références

Liens externes

Pianiste américain
Naissance en octobre 1975
Naissance à Syracuse (New York)
Personnalité du Parti républicain dans l'État de New York
Élève de la Juilliard School
Naissance en 1975

Andrew Russo


Vaniköy İstanbul'un Üsküdar ilçesinin sınırları içinde Boğaziçi'nin Anadolu yakasında Çengelköy ile Kandilli arasındaki bir Boğaz semtidir.

Vaniköy adı 17. yüzyılda yaşamış sofu bir Müslüman olan Vani Efendi'den gelir. O zamanlardan Vanî Mehmed Efendi Camii hala sahilde bulunmaktadır. Semtin sırtlarında Kandilli Rasathanesi olarak bilinen rasathane vardır. Semtte birçok güzel yalı bulunur. Bunlardan bazıları Kadınefendi Yalısı, Fazıl Bey Yalısı, Nazif Paşa Yalısı ve Mahmut Nedim Paşa Yalısı'dır.

Kuleli Askeri Lisesi de Vaniköy'ün az ilerisinde Çengelköy istikametindedir.

Kaynakça

 https://www.facebook.com/pages/Vanik%C3%B6y/172544389472451   (Official facebook Community)

Kaynakça

Üsküdar'ın semtleri

Vaniköy


Mig og Annie er en amerikansk komediefilm fra 1977. Filmen er skrevet, instrueret og spillet af Woody Allen.

Plot

En jødisk komedieforfatter og en protestantisk sangerinde møder hinanden i New York, og sød musik opstår. De ved begge, at det kan være svært at finde den rette livsledsager i en verden befolket af intellektuelle kritikere, opskruede Rolling Stone-skribenter og selvhøjtidelige kunstnertyper. Gennem lange diskussioner om alt fra film til religion lærer de hinanden at kende, men forholdet bliver sat på prøve, da sangerinden overvejer at flytte til L.A.

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 1977
Oscar for bedste film
Film instrueret af Woody Allen
Komediefilm fra USA
New York City

Mig og Annie


El Museo a Cielo Abierto en San Miguel es un conjunto de sesenta y cuatro murales de gran formato ubicados en la comuna de San Miguel, al sur de la ciudad de Santiago de Chile y suman más de 6000 m² de pinturas en la vía pública, mezclando el muralismo y el graffiti. Estas obras fueron realizadas en los muros ciegos de los departamentos ubicados en las calles avenida Departamental, calles Tristán Matta y Carlos Edwards, entre avenida José Joaquín Prieto Vial y calle Gauss, en la comuna de San Miguel, incluyendo varios murales de menor tamaño en sedes sociales, casas, panderetas y kioscos., este proyecto muralista participativo fue y ha sido desarrollado por el Centro Cultural Mixart conformado por vecinos y familias residentes de la misma villa.

Las líneas temática originales de estos murales eran la celebración del Bicentenario de Chile y el rescate de la memoria local con temas como el pueblo mapuche, el pueblo chilote, Latinoamérica, Derechos Humanos, las ferias libres, y la literatura chilena. A contar del mural 11 los temas de cada mural son decididos por los artistas, Todas las obras se realizaron con autorización de los vecinos y el apoyo solidario de 130 artistas la mayoría chilenos y algunos extranjeros.

Historia

Antecedentes
La Población San Miguel, ubicada entre las calles Gauss, Lazo, Departamental y José Joaquín Prieto, nació en la década de 1960 con el nombre de Población Miguel Munizaga Mossino, y fue poblada por trabajadores de industrias chilenas como Madeco y Mademsa.

La construcción de los departamentos, creó el ambiente propicio para la vandalización de los muros ciegos ubicados a los costados. No fue hasta 2009, cuando a los parientes Roberto Hernández y David Villarroel, crearon el Centro Cultural Mixart como organización que permitiría agilizar las formalidades necesarias para la creación de este museo.

En abril de 2010 el proyecto se presentó al Fondo Nacional de las Artes y se aprobó en julio del mismo año, dándose inicio a su ejecución en septiembre de 2010 con el primer mural dedicado al grupo musical chileno Los Prisioneros, cuyos integrantes son oriundos de la comuna.

El año 2011 fue la primera intervención de artistas extranjeros, con el francés Seth en el mural Integración y el artista belga, Roa en el mural Horse.

Murales

Galería

Enlaces externos
 Google Arts & Culture - Museo a Cielo Abierto de San Miguel

Notas

Referencias

Chile en 2010
Murales y frescos
Cielo Abierto
Pintura de Chile
Cielo Abierto de San Miguel
San Miguel (Chile)
Museos al aire libre

Museo a Cielo Abierto en San Miguel


Le Rallye Dakar 2022 est la  édition du Rallye Dakar. Il se déroule du  au  en Arabie saoudite.

Faits marquants
 Troisième édition du Rallye Dakar à se disputer en Arabie saoudite.
 Deuxième édition du Rallye Dakar à comporter un prologue. Il se dispute la veille du départ officiel, le .
 L'épreuve intègre le Championnat du monde de rallye tout-terrain de la FIM et celui de la FIA après plusieurs années de discussion.
 Il s'agit de la première année du plan « Dakar Future », qui vise à réduire les émissions de CO² de la course. Ainsi en automobile est créée une catégorie T1.U accueillant les nouvelles Audi Q RS e-tron hybrides.
 Pour la première fois, les véhicules légers sont séparés en deux catégories distinctes : les T3 ou prototypes légers, et le T4 ou SSV de série.
 La veille du départ de l'épreuve, un véhicule d'assistance de l'équipe Sodicars est victime d'une explosion. À son volant, le pilote Philippe Boutron est gravement blessé. Les premières investigations saoudiennes font état d'un . Côté français, le parquet national antiterroriste a ouvert une enquête préliminaire pour « tentative d'assassinats en relation avec une entreprise terroriste ». S'opposant à la version saoudienne, le Ministre des Affaires étrangères Jean-Yves Le Drian n'exclue pas . Le ministre s'interroge alors sur la poursuite de l'épreuve, mais l'organisateur ne donne pas suite et décide de poursuivre. David Castera, directeur du rallye, déclare avoir . Le 7 janvier, le fils de Philippe Boutron annonce que son père, rapatrié en France, est sorti du coma.
 Disputé durant la pandémie de Covid-19, l'épreuve a dû faire face à plusieurs cas déclarés avant l'épreuve. Positif avant l'épreuve, le pilote Red Bull Mitchell Guthrie est contraint de déclarer forfait. Il est remplacé par le rallyman Andreas Mikkelsen. L'incertitude a longtemps régné autour de la participation du pilote Toyota Giniel de Villiers. Toyota avait appelé Kris Meeke en renfort, mais le Sud-Africain a finalement pu prendre part à l'épreuve.
 Victorieux de la  étape, Sébastien Loeb offre à Prodrive sa première victoire sur le Dakar.
 Victorieux de la  étape, Carlos Sainz offre à Audi la première victoire d'un prototype hybride sur l'épreuve. Lors de la même étape, en moto, Joaquim Rodrigues s'adjuge sa première victoire personnelle sur le Dakar. C'est aussi la première victoire pour son constructeur, la marque indienne Hero.
 Vainqueur de la  étape étape, Danilo Petrucci devient le pilote de Moto GP à s'imposer sur le Dakar. Le même jour, Henk Lategan remporte sa première étape en catégorie auto.
 Lors de la  étape, Mattias Ekström remporte son premier succès sur les routes du Dakar.
 Le 12 janvier, Seth Quintero égale le record de 10 victoires d'étapes sur un Dakar, détenu par Pierre Lartigue. Deux jours plus tard, il porte ce record à 12 victoires.
Le 14 janvier, le mécanicien Quentin Lavallée est tué dans un accident impliquant un " camion local ".

Parcours

Tracé
Huit villes accueillent cette édition du rallye : Djeddah, Ḥā'il, Al Artawiya, Al Qaisumah, Riyad, Al Dawadimi, Wadi ad-Dawasir, Bisha.

Étapes

Participants

Nombre de participants

Engagés

Vainqueurs d'étapes

Leaders du classement général après chaque étape

Classements finaux

Motos

Quads

Autos

Prototypes Légers

SSV

Camions

Open

Classic

Performances individuelles par étapes
Cette section détaille les résultats des principaux concurrents étape par étape, ainsi que leur position au classement général.

Motos

Quads

Autos

Prototypes légers

SSV

Camions

Références

Liens externes

 Site officiel

Rallye Dakar
Compétition motocycliste en Arabie saoudite
Sport automobile en 2022
Sport motocycliste en 2022
Sport en janvier 2022
Compétition automobile en Arabie saoudite
Sport en Arabie saoudite en 2022
Événement sportif international en Arabie saoudite

Rallye Dakar 2022


Plastunóvskaya  es una stanitsa del raión de Dinskaya del krai de Krasnodar del sur de Rusia. Está situada a orillas del río Kochety Tercero, afluente del río Kirpili del río Kubán, 9 km al norte de Dinskaya y 34 km al nordeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 10 264 habitantes en 2010.

Es cabeza del municipio Plastunóvskoye.

Historia

El asentamiento (kuren) Plastunóvskoye fue fundado en 1794 como uno de los primeros asentamientos de los cosacos del Mar Negro en el Kubán y su nombre deriva del de uno de los asentamientos del Sich de Zaporozhia. Originalmente estaba situada en la orilla derecha del río Kubán, al oeste de Starokórsunskaya. Fue trasladada a su ubicación actual en 1814 por los frecuentes ataques de los montañeses.  En 1819 se abrió la primera escuela. El ferrocarril llegó a la población en 1888. En 1915 la localidad contaba con 11 200 habitantes. Hasta 1920 pertenecía al otdel de Ekaterinodar del óblast de Kubán.

Cultura y lugares de interés

Cabe destacar la iglesia Voskresenski (1896). Se han encontrado kurganes escitas en los alrededores.

Economía y transporte

La principal actividad económica de la localidad es la agricultura (sociedad cooperativa Krásnaya Zvezdá).

Cuenta con una estación de ferrocarril en la línea Krasnodar-Tijoretsk. La stanitsa se encuentra en el tramo Krasnodar-Rostov del Don de la carretera federal M4 Don Moscú-Novorosíisk.

Personalidades

Nikolái Kondratenko (*1940), político soviético y ruso, 5º gobernador del krai de Krasnodar en la Federación Rusa.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Пластуновская.
Sitio web oficial de la localidad .
El municipio en el sitio web del raión .
Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net
 en Panoramio

Localidades del raión de Dinskaya del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1794

Plastunóvskaya


Lavering (fra fransk, af latin for 'vaske') er en teknik inden for tegne- og malekunsten hvor partier bliver skyggelagt eller modelleret med pensel og stærkt fortyndet blæk, tusch, sepia og så videre.

Tegninger med blyant eller pen kan efterbearbejdes med brug af lavering for at få en malerisk helhedsvirkning eller for at fremhæve den plastiske form. Lavering var særlig udbredt i kunstepoker som arbejdede med maleriske virkninger som for eksempel barokken.

Noter

Eksterne henvisninger

Kunstens teknikker

Lavering


القيثارة الكلاسيكية (يعرف أيضا بالقيثارة الإسبانية و القيثارة ذات أوتار النايلون) هي عضو من عائلة الالقيثارة المستعملة في الموسيقى الكلاسيكية. وهي آلة وترية خشبية صوتية بأوتار مصنوعة من الأمعاء أو النايلون، وهي سابقة للغيتار الصوتي والكهربائي المعاصر اللذان يستعملان أوتار معدنية. يعود أصل القيثارة الكلاسيكية للفيهويلا الإسبانية والغيترن في القرن الخامس عشر والسادس عشر، واللذان تطورا بعد ذلك لقيثارة الباروك في القرن السابع عشر والثامن عشر، ثم القيثارة الكلاسيكية المعاصرة بعد ذلك في وسط القرن التاسع عشر.

أجزاء القيثارة

1- بنجق
2- مشط
3- مفاتيح
4- أسلاك الزند
5- الزند
6- الكعب
7- الجسم
8- الفرس
9- الظهر
10- لوحة الصوت (وجه القيثارة)
11- أطراف الجسم
12- القمرية (فتحة الصوت)
13- الأوتار
14- الجسر
15- ل الفريتات

المواصفات المميزة

 نظراً لكون القيثارة الكلاسيكي آلة صوتية فإن الصوت يتضخم داخل جسم القيثارة دون الحاجة لمضخم صوت خارجي.
 القيثارات الكلاسيكية لها 6 أوتار.
 جميع الأوتار مصنوعة من النايلون، وتكون أوتار الباص العليا مغلفة بالنحاس.
 لأوتار النايلون شد أقل بالمقارنة مع أوتار القيثارة الأكوستيك المعدنية. لذا يمكن صنع زند القيثارة من الخشب دون الحاجة إلى تدعيمه بأسياخ من الحديد.

أجزاء الآلة

الأداء
يعتمد العزف على آلة القيثارة على مبدأ اهتزاز الأوتار وتغيير أطوالها مما يؤدي إلى اختلاف طول الموجة الصوتية الصادرة وبالتالي تغير النغمة أو النوتة الناتجة. تحدث اهتزازات الأوتار عبر ضرب الوتر برؤوس أصابع (اليد اليمنى عادة) بطريقتين: إما التيراندو أو الأبوياندو أو باستخدام ريشة العزف، أما تغيير طول الأوتار فيتم عبر اليد اليسرى من قبل العازف.

انظر أيضًا

 جون بيير دروي

وصلات خارجية
 الفلامنكو - ثقافة أسبانية بألوان غجرية وثقافة عالمية كوسموبوليتية_ تقرير بي بي سي

طالع أيضا
 روني بينيس

مراجع

آلات وترية
اختراعات إسبانية
جيتار كلاسيكي

قيثارة كلاسيكية


Belpınar, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Ankara iline 105 km, Kızılcahamam ilçesine 27 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Belpınar, Kızılcahamam


Suriye Selçukluları, 1092-1117 tarihleri arasında Suriye bölgesini yönetmiş Türk devletidir.

Kuruluşu ve İkiye Ayrılması
Suriye'yi fetheden ve 1078 yılından beri Büyük Selçuklu Devleti'nin Suriye meliki olan Tutuş (Sultan Alparslan'ın oğlu ve Sultan I. Melikşah'ın kardeşi), kendini sultan ilân ederek, yeğeni Sultan Berkyaruk'un üzerine yürümüş, Aralık 1094'te Bağdat'ı fethederek adına hutbe okutturmuş, fakat 1095'te Rey'de yeğenine yenilmişti. Oğullarından Tutuşoğlu Rıdvan Halep'te ve Tutuşoğlu Dukak Şam'da hâkimiyetlerini ilân ettiler. Halep hakimi Rıdvan Haçlılarla mücadele etti. Bir ara sınırlarını Güney Anadolu'ya kadar genişletti. 1117'de ise her iki bölgede de hâkimiyet, atabeylerin eline geçmişti.

Antakya'yı fetheden Kutalmışoğlu Süleyman Şah, Suriye hakimiyetini ele geçirmek istedi. Bu maksatla 1085 yılında Halep'i ele geçirmek için hareket etti. Halep Valisi İbn-i Huteytî, Tutuş'tan yardım istedi. Melik Tutuş, yanında Artuk Bey olduğu halde, harekete geçti. İki hânedan üyesi Halep civarında Ayn Seylem mevkiinde karşılaştılar. 1086 yılında yapılan muharebede Kutalmışoğlu Süleyman Şah öldü. Tutuş, Halep'i ele geçirdiyse de, iç kaleyi alamadı. Suriye'deki hadiseler üzerine Büyük Selçuklu Sultanı Melikşah, bölgeye sefer düzenledi. Tutuş, Şam'a çekildi.

Sultan Melikşah'ın Suriye'den ayrılmasından sonra Tutuş, harekete geçip 1090'da Humus'u ele geçirdi. Trablusşam kuşatması başarısızlıkla neticelendi. Melikşah'ın vefatı üzerine Sultan Berkyaruk ile saltanat mücadelesine girişen Tutuş, Rey yakınlarında yaptığı savaşta komutanlarının karşı tarafa geçmesi sebebiyle mağlup oldu ve 1095'te genç yaşta öldü. Melik Tutuş'un ölümünden sonra oğullarından Rıdvan Halep'te, Dukak ise Şam'da saltanatını ilan etti. Böylece Suriye Selçuklu Devleti, Halep Melikliği ve Şam Melikliği olmak üzere iki kola ayrıldı.

Halep Melikliği
Melik Rıdvan, Halep Selçuklu Melikliği'ni kurduktan sonra hükümdarlık sahasını genişletmeye çalıştı. İlk önce beraberinde Vezîr Cenâh ed-Devle olduğu hâlde Suruç üzerine yürümüş, fakat Artukoğlu Sökmen Bey'in başarılı savunması karşısında buradan çekilerek 1096'da Ermeni Toros idaresindeki Urfa'yı zaptetmişti. Melik Rıdvan şehri iç kalesinin idaresini Antakya valisi Yağı-Sayan'a vererek Halep'e döndü. Rıdvan Şam şehrini de alarak, babasının sağlığındaki topraklara sahip olmak istiyordu. Sonuçta Şam'ı kuşattı, fakat başarısız oldu.

İki kardeş arasındaki bu hâkimiyet mücadelesinden faydalanan Fâtımîler, Emîr el-Cüyûş Efdal kumandasındaki bir orduyu Kudüs'e gönderdi. Fâtımî ordusu 40 gün süren bir kuşatma ve savaştan sonra Ağustos 1096'da Kudüs'ü Artuk ailesinden teslim aldı. Melik Rıdvan ise aynı ay içinde Antakya yörelerine kadar uzanan yağma ve tahrip akınlarında bulundu, daha sonra Şam'ı ele geçirmek üzere hazırlıklara girişti ise de bu sadece başarısız bir teşebbüs oldu. Çok geçmeden Melik Dukak, Rıdvan'a mukabele olarak Halep üzerine yürümeye teşebbüs etti. İki taraf orduları Kinnesrin'de karşılaştılar. Rıdvan, 20 Mart 1097 tarihinde Dukak ve beraberindekileri ağır bir yenilgiye uğrattı. Dukak, Rıdvan'ın tabiiyetini tanımak zorunda kaldı.

Bu sırada Rıdvan Halep'deki hakimiyetini devam ettirebilmek için Fâtımîlerin desteğine ihtiyaç duymuş ve bu devletle işbirliği yapmıştı. Bunun neticesinde hakim olduğu yerlerde 4 hafta süreyle Mısır Fâtımî Halîfesi Müstalî adına hutbe okuttu. Ancak kendi çevresinin şiddetli tepkileri üzerine hutbe tekrar Abbâsî Halifesi adına okunmuş ve Rıdvan, 1097'de Halife Müstazhir'den af dilemişti.

Bu sırada Müslüman ülkelerine batıdan Haçlı Seferleri'nin başladı. Anadolu'yu geçen Haçlılar 1098 yılında Antakya'yı aldılar. Haçlılar bundan sonra hakimiyet sahalarını genişletmeye çalıştı, Antakya prensi I. Boemondo Halep'e bağlı bazı kaleleri işgal etti. Bir süre sonra Melik Rıdvan harekete geçerek Halep çevresinde Haçlıların eline geçen birçok yeri geri aldı, böylece bir süre için Haçlı tehlikesinden uzak kalınmıştı. Fakat bu çok kısa sürdü ve 1105'te Kınnesrin'de Rıdvan ile Haçlılar tekrar karşılaştılar. Ancak Rıdvan Haçlılar ile yapılan savaşı kaybederek Halep'e çekilmek zorunda kaldı. Haçlılar onun bu yenilgisinden yararlanarak Halep bölgesinde yağma ve istilaya giriştiler.

Büyük Selçuklu sultanı Muhammed Tapar 1106'da Musul bölgesine Emir Çavlı Sakavu'yu atamıştı. Çavlı Musul'a hâkim olabilmek için Türkiye Selçuklu Sultanı I. Kılıç Arslan ile mücadeleye girişti ve Melik Rıdvan'dan da bu hususta yardım istedi. Rıdvan da askerleriyle birlikte ona katıldı. Yapılan savaşı kaybeden I. Kılıç Arslan, 1107'de Habur Çayı'nda boğuldu. Fakat daha sonra Rıdvan ile Çavlı'nın arası açıldı. Rıdvan bu durumda Antakya prensi Tancred'e mektup yazarak ondan yardım istedi. Ayrıca Çavlı'nın Halep'i tehdit ve onun Suriye'deki Haçlı hakimiyeti için de bir tehlike teşkil ettiğini bildirdi. Tancred, Melik Rıdvan ile anlaşırken, Çavlı da Urfa kontu Baudouin ile birleşti. İki taraf arasında Tilbaşar Kalesi'deki savaş Ekim 1108'de Tancred ve Rıdvan lehine neticelendi.

1110'da Emir Mevdud idaresindeki Selçuklu kuvvetlerinin Urfa'yı kuşatması, Haçlıları bu şehri kurtarmak maksadıyla bir süre için Suriye'den ayrılmalarına yol açtı. Melik Rıdvan bu fırsattan istifade ederek Antakya bölgesine kadar akınlarda bulundu. Daha sonra Antakya'ya dönen Tancred Rıdvan'a aralarındaki anlaşmanın bozulduğunu bildirerek karşı harekete geçti, önemli bazı kaleleri zapt ederek ve yağma akınları ile bölgeyi büyük zarara soktu. Melik Rıdvan, 1111'de Tancred ile daha ağır şartlarda bir barış yapmak zorunda kaldı.

Melik Rıdvan bir süre sonra Haçlıların Halep yöresindeki faaliyetleri sebebiyle güç duruma düşmüş ve yardım için Büyük Selçuklulara başvurmuştu. Sultan Muhammed Tapar'ın çağrısına birçok Müslüman emir uymuş ve Mevdud'un idaresindeki bu Selçuklu ordusu, I. Joselin'in elinde bulunan Tilbaşar Kalesi'ni kuşatmıştı. Fakat sonuç alınamamıştır. Melik Rıdvan ise Halep Selçuklu Melikliği'nin Haçlıların baskısı sonunda yok olmak tehlikesiyle karşı karşıya bulunduğunu Emir Mevdud'a bildirerek, Selçuklu ordusunun Halep'e gelmesini istedi. Emir Mevdud bu arzuyu kabul ederek Halep bölgesine geldi. Ancak, muhtemelen Selçuklu askerlerinin sert hareketleri, Rıdvan'ın Halep kapılarını kapamasına sebep oldu. Neticede Selçuklu ordusu Eylül 1111'de Halep önünden ayrılmak zorunda kaldı.

Melik Rıdvan gittikçe artan Haçlı baskısı karşısında Şam hakimi Tuğ-Tegin'i Halep'e davet etti. Tuğ-Tegin buna uyarak Halep'e geldi. Neticede Rıdvan ve Tuğ-Tegin bir anlaşma yaptılar. Buna göre, 1112 yılında Tuğ-Tegin Rıdvan adına hutbe okutup, para bastıracaktı. Çok geçmeden bu anlaşmanın bozuldu. Tuğ-Tegin kendisini tehdit eden Haçlılara karşı birçok Selçuklu emirinden, bu arada Melik Rıdvan'dan da yardım istemişti. Rıdvan muhtemelen yıllık vergi ödediği Antakya Kontu Roger'den çekinerek bu davete uymadı. Ancak Tuğ-Tegin ve Mevdud'un Haçlılara karşı Taberiyye savaşını kazanmalarından sonra yüz atlı gönderdi. Tuğ-Tegin 1113 yılında onun bu çekingen davranışına kızarak, aralarındaki anlaşmayı bozdu. Melik Rıdvan bu olaydan sonra çok yaşamamış, şiddetli bir hastalığa yakalanarak 10 Aralık 1113'te Halep'te öldü.

Yıkılışı
Melik Rıdvan'ın ölümünden sonra Halep Melikliği'nin başına 16 yaşındaki oğlu Alp Arslan el-Ahras geçirildi. Ancak, idare tamamıyla atabegi olan Hadım Lülü'nün elinde bulunuyordu. Bu devrede Halep'deki Bâtınîlerden şikâyetler artmıştı. Sultan Muhammed Tapar bir elçi göndererek Bâtınîlere karşı harekete geçilmesi ve onların liderlerinin öldürülmesi için emir verilmesini istedi. Alp Arslan bu isteğe uyarak bir kısım reisleri öldürttü. Bâtınîlerden nefret eden Halep halkı da bu harekâta katılmıştı. Ancak Alp Arslan'ın meliklik devresi kısa sürdü. Yakınlarının tavsiyesi ile yardım için Tuğ-Tegin'e başvurdu, hatta Şam'a dostça bir ziyaret yaptı. Tuğ-Tegin de onun müracaatını müspet karşılamıştı. Diğer taraftan Atabeg Lülü onun sorumsuzca davranışlarından ve Atabeg Tuğ-Tegin'in isteğine göre hareket edebileceğinden korkmuş, ayrıca kendi hayatını da tehlikede görerek Eylül 1114'te Alp Arslan'ı öldürtmüştü.

Atabeg Lülü, Alp Arslan'ın yerine altı yaşındaki kardeşi Sultan-şâh'ı tahta çıkardı. Böylece bir süre için devletin gerçek idarecisi oldu. Ancak kudretli bir melikin yokluğu ve ordusunun sayıca az olması, Halep Melikliği'ni sadece adı geçen şehri savunmak durumunda bırakmıştı. Lülü ise hükümranlığını sürdürebilmek için; Haçlılar, Tuğ-Tegin ve Sultan Muhammed'den destek ve aynı maksatla zaman zaman da Artuklu İlgazî'ye başvuruyordu. Nihâyet 1117'de Lülü bir yolculuk sırasında beraberindeki Türk müfrezesi tarafından öldürüldü. Daha sonra idareyi başka hadımlar ele geçirdi. Sultan-şâh zâten yaşça küçük olduğundan sadece ismen melikti. Halep şehri bu iç karışıklıklar sebebiyle Haçlıların yağma ve istilâsından kurtulamayacak bir durumda idi. Artuklu İlgazî 1117'de Halep'i geçici olarak almıştı. Ertesi yıl sıkıntı içindeki halkın çağrısı ile İlgazî Halep'e tamamen hâkim oldu ve 1118'de Sultan-şâh'ı da hapsetti. Bu suretle Halep Melikliği, dolayısıyla Suriye Selçuklu Devleti, sona ermiş oluyordu.

Şam Melikliği
Tutuş'un ölümünden sonra, oğlu Dukak, Suriye Selçuklularının Şam sehrini eline geçirmis ve burada kurduğu tabi devlete Şam Selçuklu Melikliği adı verilmişti. Tutuş'un emrinde bulunan Emîr Zahiriddin Tuğtegin, Sultan Berkyaruk'un eline esir düşmüş, sonra serbest bırakılmıştı. Tuğtegin, Şam'a gelerek Dukak'ın hizmetine girdi ve ordu kumandanlığına getirildi. Ayrıca, Dukak'ın annesiyle evlendi ve Savtegin'i ortadan kaldırarak, melikliğin idaresini ele aldı. Dukak, Șam'ı ele geçirmek isteyen ağabeyi, Halep Meliki Rıdvan ile yaptığı mücadelede mağlup olunca, onun hakimiyetini kabul etti.

Melik Dukak, bundan sonra Haçlılarla mücadele etti. Fakat Haçlı kumandanı Toulouse Kontu Raymond de Saint-Gilles'la 1102 yılında Trablus önünde yaptığı savaşı kaybetti. Daha sonra Cenâhüddevle, Rahbe'yi zaptetmek için sefer düzenlediyse de, buranın, Melik Dukak tarafından ele geçirildiğini öğrenince, bölgeden ayrıldı. Cenâhüddevle, Dukak'ın 1104 yılında ölümünden sonra, Atabeg Tuğtegin, önce onun bir yaşındaki oğlu II. Tutuş adına hutbe okuttu. Daha sonra Dukak'ın on iki yaşındaki kardeşi Muhiddin Bektaş'ı tahta geçirdi. Fakat, Tuğtegin'den korkan Muhiddin Bektaş, 1104 yılında Şam'dan kaçtı. Böylece, Suriye Selçuklu Devleti'nin Şam Melikliği kolu sona erdi ve yerine Tuğtegin ailesi Şam Atabeyleri olarak Böriler Hânedânı kuruldu.

Melikler
 Tacüddevle Tutuş (1079-1095)
 Halep Melikleri
 Rıdvan (1095-1113)
 Alp Arslan el-Ahras (1113-1114)
 Sultanşah (1114-1117)
 Şam Melikleri
 Dukak (1095-1104)
 II. Tutuş (1104)
 Muhiddin Bektaş (1104)

Kaynakça

Selçuklular
Türk tarihi

Suriye Selçukluları


Johnston Atoll Okyanusya, Kuzey Büyük Okyanus'unda yer alan ABD'ye ait bir mercan adadır. Honolulu'nun güneybatısında yer alır.

Coğrafya
Coğrafi konumu: 16 45 Kuzey enlemi, 169 31 Batı boylamı
Haritadaki konumu: Okyanusya
Yüzölçümü: 2.8 km²
Sınırları: 0 km
Sahil şeridi: 10 km
İklimi: Tropikal iklim tipi görülür. Fakat hava genellikle kurudur, kuzeydoğudan esen rüzgarlar
sıcaklık derecesinin değişiklik göstermesine neden olur.
Arazi yapısı: Genellikle düzlüklerden oluşur.
Deniz seviyesinden yüksekliği: en alçak noktası: 0 m
En yüksek noktası: Summit Zirvesi 5 m
Doğal kaynakları: Guano, kara ve suya ait canlılar dünyası

Yönetim
Bağımsızlık durumu: ABD'ye bağlıdır, Washington yönetimi tarafından yönetilir.
Hukuk sistemi: ABD Hukuku

Kaynakça

Johnston Atolü


Poporul temne este un grup etnic vest-african. Se găsește în mod predominant în Northern Province din Sierra Leone, precum și în capitala națională Freetown. Unii temne se găsesc de asemenea în Guinea. Temne constituie cel mai mare grup etnic din Sierra Leone, constituind 35% din populația totală, ceea ce este ceva mai mult decât poporul mende care constituie 31%. Vorbește limba temne, care face parte din ramura mel a limbilor nigero-congoleze.

Poporul temne își are originea în regiunea Fouta-Djallon din Guinea, însă și-a părăsit baștina inițială pentru a scăpa de invaziile fulani din secolul 15 și a migrat spre sub înainte de a se așeza în zona râurilor Kolente din Sierra Leone. Inițial au practicat o religie tradițională înainte de a adopta islamul prin contactul cu comercianții musulmani din grupurile etnice vecine, cei mai mulți temne convertindu-se cu timpul. În timpul epocii coloniale, unii s-au convertit la creșitnism. Unii au contnuat să-și practice religia tradițională.

Temne sunt în mod tradițional agricutori, cresc orez, manioc, mei și nuca de colă. Printre recoltele lor destinate vânzării sunt arahidele și tutunul. Unii temne sunt pescari, artizani și comercianți. Societatea temne este patrilineală. Are un sistem politic descentralizat cu căpetenii ale satelor și stratificare socială ierarhică endogamă. Temne a fost unul dintre grupurile etnice care au fost victime ale capturării sclavilor și comerțului de-a lungul zonei sub-sahariene și atlantice a coloniilor europene.

Referințe

Sierra Leone
Grupuri etnice din Africa

Poporul temne


La région de bien-être de la vallée de la Kymi (en ) est un organisme public indépendant des municipalités et de l'État chargé des services sociaux, de santé et de secours en vallée de la Kymi.
C'est l'une des 23 régions de bien-être de Finlande.

Municipalités
La région compte 6 municipalités, dont .

  Hamina
  Kotka
  Kouvola
  Miehikkälä
  Pyhtää
  Virolahti

Services
La responsabilité légale de l'organisation des services sociaux et de santé et de secours passera des municipalités à la région de bien-être de la vallée de la Kymi à partir du  janvier 2023.

Soins de sante
Les municipalités de la zone de bien-être de la vallée de la Kymi appartiennent au district hospitalier de la vallée de la Kymi.
L'hôpital central de la région est l'hôpital central de la vallée de la Kymi à Kotka.
L'hôpital psychiatrique de la vallée de la Kymi et l'hôpital du Nord de la Kymi opèrent aussi dans la région.

Opérations de secours
En termes d'opérations de secours d'urgence, les municipalités de la région de bien-être de la vallvallée de la Kymi sont dans la zone de responsabilité du .

Politique et administration
Les élections régionales finlandaises de 2022 ont eu lieu le 23 janvier 2022 afin de désigner pour la première fois les 59 conseillers régionaux élus pour  pour administrer la région de services du bien-être de la vallée de la Kymi.
La répartition des voix et des sièges sont les suivantes :

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Régions de bien-être

Liens externes
 kymha

Vallée de la Kymi
Vallée de la Kymi
Hamina
Kotka
Kouvola
Miehikkälä
Pyhtää
Virolahti

Région de bien-être de la Vallée de la Kymi


Das Museum von Sarajevo () ist eine öffentliche Einrichtung in Sarajevo, der Hauptstadt von Bosnien und Herzegowina. Es wurde 1949 als Museum der Stadt gegründet und besteht aus sechs getrennten Museumsbauten in der Innenstadt, welche die einzelnen geschichtlichen Segmente und Kulturen der Lebensweise der Bürger von Sarajevo wie auch Sammlungen zu bestimmten Ereignissen präsentieren.

Svrzina kuća
Das "Haus von Svrzo" () gehört seit 1965 zum Museum und befindet sich im historischen Altstadtviertel Baščaršija. Es stellt ein Beispiel der Wohnarchitektur der osmanischen Zeit in Sarajevo und der Wohnkultur einer muslimischen Familie Ende des 18. Jahrhunderts dar. Der Komplex besteht aus mehreren, etappenweise errichteten Gebäuden, wobei der älteste Teil noch aus dem 18. Jahrhundert stammt. Das Haus wurde von der Familie Glođo erbaut, welche der Oberschicht der damaligen Gesellschaft angehörte. Diese Familie blieb ohne männliche Nachfahren und ging durch Heirat in die reiche Händlerfamilie Svrzo über.

Das Haus unterscheidet sich von den damaligen Gebäuden wegen seiner Anpassung an die hügelige Landschaft in und um Sarajevo. Zudem ist es asymmetrisch, im Gegensatz zu den symmetrischen Häusern in flachen Gegenden. Der Komplex ist in den öffentlichen ("männlichen") Teil, wo die Männer des Hauses Gäste empfangen und Verhandlungen führen, sowie den familiären Abschnitt, wo das normale Leben mit allen Sitten und Gewohnheiten gelebt wurde, geteilt. Das Haus ist zudem mit dem ursprünglichen Inventar ausgestattet.

Brusa Bezistan
Dieses monumentale Objekt () liegt ebenfalls in Baščaršija und wurde 1551 von Rüstem Pascha erbaut. Das Objekt diente zum Verkauf von Seide, welche der Erbauer dort selbst herstellte. Brusa Bezistan hat eine Abmessung von 29,5 × 20,5 m und wurde aus Stein erbaut. Es besteht aus sechs großen und zwei kleineren Domen, die mit Kuppeln bedeckt sind. Die massiven Säulen innerhalb des Besistan haben eine konstruktive Rolle. Oberhalb waren kleine Kuppeln, welche der Aufbewahrung wichtiger Dokumente dienten. Während der Belagerung von Sarajevo 1992–1995 wurde die Brusa Besistan z. T. schwer beschädigt.

Nach Restaurierungsarbeiten konnte dort die Ausstellung des Museums unter dem Namen "Entwicklung Sarajevos von der Urgeschichte bis hin zur Österreichisch-Ungarischen Herrschaft" eröffnet werden.

Despića kuća
Das "Despić-Haus" () wurde in mehreren Etappen sowie drei verschiedenen Zeiträumen errichtet und erhielt sein endgültiges Aussehen durch die Zusammenführung zweier bestehender Gebäude im Jahr 1881, was es zu einem architektonisch interessanten Objekt werden lässt. Die ältesten Gebäudeteile stammen aus dem 17. Jahrhundert. Es befindet sich in der Innenstadt am Flussufer der Miljacka, nahe der Lateinerbrücke.

Das Haus gehörte der wohlhabenden, serbisch-orthodoxen Händlerfamilie Despić, welche 1696 nach Belgien ausgewandert ist. Sie schenkte das
Haus der Stadt Sarajevo mit dem Wunsch, dass dort ein Museum errichtet wird. Die Wichtigkeit dieses Objekt besteht unter anderem darin, dass in diesem Haus die ersten Theater-Aufführungen der Stadt stattfanden. Trotz der Größe des Vorführraumes, waren die Aufführungen nur für den engen Bekanntenkreis der Familie und Mitglieder des damaligen Diplomatenkreises von Sarajevo organisiert.

Muzej Jevreja
Das 1966 eröffnete "Jüdische Museum" () ist in der ältesten Synagoge Bosniens, dem "Stari Hram" in der Baščaršija untergebracht. Sie wurde 1581 erbaut und zählt zu den bedeutendsten Ausstellungen zu diesem Thema in den Nachfolgestaaten des ehemaligen Jugoslawien.

Es zeigt im Erdgeschoss und in zwei Galerien das Leben der Juden in Bosnien seit ihrer Ankunft aus Spanien, das Zusammenleben mit anderen Religionen, ihre Bräuche und Lebenskultur sowie ihr Beitrag zur Entwicklung des Landes.

Muzej Sarajeva 1878–1918
Das Museum Sarajevo () zeigt die Hauptstadt zur Zeit der Österreichisch-Ungarischen Monarchie. Die Ausstellung beginnt dabei mit Ereignissen, welche grundlegend waren für das Erlangen des Mandats für die Besetzung Bosnien und Herzegowinas seitens der österreichisch-ungarischen Monarchie. Weiters widmet es sich dem Kulturleben, den Gesellschaften, Verlagshäusern und Druckereien, der Industrie, Architektur und dem Widerstand gegen die Besatzung.

Einen großen Teil der Ausstellung nimmt dabei das Attentat auf den österreichischen Thronfolger Franz Ferdinand und dessen Ehefrau ein, das einen erheblichen Anteil zum Beginn des Ersten Weltkriegs beitrug. Das Museum liegt dabei direkt an der Lateinerbrücke, wo das Attentat am 28. Juni 1914 stattfand.

Muzej Alija Izetbegović
Dieses kleine Museum () ist Bestandteil der Altstadtfestung von Vratnik und wurde erst im Jahr 2007 eröffnet. Es ist im ehemaligen Festungsturm Ploča kula untergebracht und ist dem Leben und Schaffen von Alija Izetbegović gewidmet, dem ersten Präsidenten der 1992 für unabhängig erklärten Republik Bosnien und Herzegowina.

Weblinks
 Offizielle Homepage des Museums

Geschichte von Bosnien und Herzegowina
Museum in Bosnien und Herzegowina
Bosnien-Hercegovina (Österreich-Ungarn)
Gegründet 1949
Regionalmuseum
Politikermuseum
Bosnisch-herzegowinisch-österreichischer Kulturaustausch
Museumswesen (Sarajevo)
Sarajevo-Stari Grad
Organisation (Sarajevo)

Museum von Sarajevo


Norbert Marshall Andradi OMI (* 30. August 1949 in Maggona) ist Bischof von Anuradhapura.

Leben
Norbert Marshall Andradi trat der Ordensgemeinschaft der Oblaten (OMI) bei, legte die Profess am 8. September 1974 ab und der Bischof von Chilaw, Frank Marcus Fernando, weihte ihn am 10. Mai 1980 zum Priester.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 14. November 2003 zum Bischof von Anuradhapura. Die Bischofsweihe spendete ihm der Erzbischof von Colombo, Oswald Thomas Colman Gomis, am 10. Januar des nächsten Jahres; Mitkonsekratoren waren Frank Marcus Fernando, Bischof von Chilaw, und Rayappu Joseph, Bischof von Mannar.

Weblinks

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Sri-Lanker
Oblate der Unbefleckten Jungfrau Maria
Geboren 1949
Mann
Anuradhapura

Norbert Marshall Andradi


أولاد أمكودو  هي جماعة قروية تابعة لإقليم صفرو ضمن جهة فاس مكناس بالمغرب. بلغ مجموع عدد سكان  أولاد أمكودو حسب إحصاءات 2004 حوالي 7821 نسمة يعيشون في 1523 أسرة.

النمو الديموغرافي

إحصاء عام

دواوير الجماعة
 دوار بودرهم
 دوار اولاد مكودو
 دوار دار حقون
 دوار عين بيطة
 دوار اولاد امبارك
 دوار اولاد مريان
 دوار امغيلة
 دوار تيشدّادين
 دوار ايگلي
 دوار عيشون
 دوار عين تيمدرين
 دوار عين عقدة
 دوار تاغيت
 دوار تاغروت

مصادر

أماكن مأهولة في إقليم صفرو
جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في إقليم صفرو
جماعات قروية في جهة فاس مكناس

أولاد مكودو


was a town located in the Higashimatsuura District of Saga Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 10,311 and a density of 197.79 persons per km2. The total area was 52.13 km2.

On January 1, 2005, Hamatama, along with the towns of Chinzei, Hizen, Kyūragi, Ōchi and Yobuko, and the village of Kitahata (all from Higashimatsuura District), was merged into the expanded city of Karatsu.

It is adjacent to the relatively well-known Nijinomatsubara pine tree forest, and borders the Sea of Japan with three miles of whitesand beach. Behind the beach and forest is Mt Kagamiyama with its outstanding observatory,.

References
History of Hamatama (1991) (浜玉町史) (BN03813736)

Dissolved municipalities of Saga Prefecture
Beaches of Japan

Hamatama, Saga


En fonografvalse er en valse udformet af voks, hvor lyden kan indgraveres i overfladen. Valsen blev opfundet af Edison i 1877. Indspilning foregår med en fonograf, hvor lyden transmitteres via en stor tragt til en nål og med nålen graveres ind i voksen.

Se også
 Archeophone

Fonogrammer
Klassisk mekanik

Fonografvalse


Dame Christabel Harriette Pankhurst (født 22. september 1880 i Manchester, død 13. februar 1958 i Los Angeles) grundlagde sammen med sin mor Emmeline Pankhurst og sin søster Sylvia Pankhurst en bevægelse for Kvinders valgret med oprindelse i Storbritannien; Women's Social and Political Union (WSPU). I daglig tale blev de kaldt for suffragetter.

Christabel Pankhurst ledte WSPU's militante handling fra sit eksil i Frankrig fra 1912 till 1913. 1914 blev hun en glødende tilhænger af krigen mod Tyskland. Efter krigen flyttede hun til USA, hvor hun blev prædikant for Kristi genkomst-bevægelsen.

Litterærtur
 Christabel Pankhurst, Pressing Problems of the Closing Age (Morgan & Scott Ltd., 1924).
 Christabel Pankhurst, The World's Unrest: Visions of the Dawn (Morgan & Scott Ltd., 1926).
 David Mitchell, Queen Christabel (MacDonald and Jane's Publisher Ltd., 1977)
 Barbara Castle, Sylvia and Christabel Pankhurst (Penguin Books, 1987) .
 Timothy Larsen, Christabel Pankhurst: Fundamentalism and Feminism in Coalition (Woodbridge, Boydell Press, 2002), 168 s.

Kilder

Aktivister fra England
Arkitekter fra Storbritannien
Kvinderetsforkæmpere
Personer fra Manchester

Christabel Pankhurst


Holdétandi bakteríur eru bakteríur sem valda sýkingu og dauða holds. Þær eru af nokkrum tegundum en algengast er að þær séu af völdum Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes og Enterococcus. Einnig geta slíkar sýkingar verið af völdum Escherichia coli, Pseudomonas aeruginosa, Bacteroides teg. og Clostridium tegunda. Sýkingin getur verið vegna einnar tegundar eða nokkurra í einu.

Að lokum er saltvatnstegundin Vibrio vulnificus, sem hefur valdið fjölda dauðsfalla við Mexíkóflóa

Hluti slíkra sýkinga er af völdum sveppa.

Sjá einnig
Kolbrandur

Blóðeitrun

Tilvísanir

Sjúkdómar

Holdétandi bakteríur


Antônio Carlos Zago (d. 14 Mart 1969, Presidente Prudente), defans pozisyonunda görev yapmış Brezilyalı Millî futbolcu ve teknik direktördür.

Kariyeri

Futbol Kariyeri

Zago, São Paulo eyaletinin, Presidente Prudente şehrinde doğdu. İtalyan kökenlere sahipti. Futbola São Paulo takımında başladı. 2 yılda 64 kez forma giydi ve 4 gol attı. 2 yerel şampiyonluk dışında, bir Brezilya Ligi Série A şampiyonluğu, bir tane de CONMEBOL Libertadores şampiyonluğu gördü. 1992-93 sezonunda ise ilk yurt dışı deneyimini yaşadı. La Liga'nın yeni takımlarından Albacete Balompié'ye transfer oldu. Ancak sadece 12 maçta forma giyebildi. Takım lig 17.si olunca, ülkesine geri döndü.

1993'te bir başka São Paulo takımı ve eski takımının ezeli rakibi Palmeiras'a transfer oldu. Parmalat'ın sponsorluğunu aldıktan sonra suskun günlerine son veren Palmeiras'ın yenilenme politikaları çerçevesinde takıma geldi. Edmundo, Rivaldo ve Roberto Carlos gibi ünlü isimlerle oynadı. İlk sezonunda bir Brezilya şampiyonluğu daha gördü. Ayrıca yerel turnuvalarda başarılı sonuçlar aldılar. Sonraki sezon da Brezilya şampiyonluğunu kaptırmadılar. 1996-97'de bir kez daha şansını yurt dışında denedi. Bu sefer Japon takımı Kashiwa Reysol takımına gitti. 24 maçta forma giyse de takımda başarılı olamadı. 1997-98'de tekrar ülkesine, bu sefer de Corinthians'a transfer oldu. Takım yine bir São Paulo ekibiydi ve diğer 2 takımın ezeli rakibiydi. Böylece Zago, aynı şehrin üç büyük takımında da oynayan ender futbolculardan biri oldu. 12 maç forma giydikten sonra, sezon bitmeden, İtalya'nın en büyük takımlarından AS Roma'ya transfer oldu. Corinthians ise sezon sonunda Brezilya şampiyonu oluyordu ve Zago, katkıda bulunsa da üç ayrı takımla şampiyon olma sevincini tadamıyordu.

1998'in başında Serie A takımlarında teknik adam Zdenek Zeman tarafından AS Roma'ya transfer olarak kulübün ilk 11'inin değişilmez oyuncularından biri oldu. 11 Şubat 1998'deki Roma-Lecce maçı ilk maçı olurken, oyuna girdikten birkaç dakika sonra kırmızı kart ile oyundan atıldı. Roma'daki artan performansıyla dikkat çekti ve uzun bir aradan sonra 1999'da millî takıma tekrar çağrıldı. Romalı taraftarlardan Terminatör lakabını alan Zago, vatandaşı Aldair ve Arjantinli Walter Samuel ile güçlü bir defans hattı oluşturmuştu. 2001'de Roma ilk kez İtalyan Süper Kupası'nı kazanırken 90 dakika sahadaydı.

1999 Kasımında Lazio ile oynanan bir maçta derbide Diego Simeone'un yüzüne yumruk attı. Bu olay sonucu takımından olumlu tepkiler aldı. Ancak 2000-2001 sezonun sonlarına doğru yemek yediği restaurantta dört Lazio'lu tarafından saldırıya uğradı. Bu olay üzerine Roma'daki kariyerini sonlandırmayı düşündü. Ailesi de Roma'dan ayrılması için baskı yaptıysa da bir sezon daha bu takımında kaldı.

Roma'dan ayrıldıktan sonra bir süre futbola devam etmeyen Zago, 2002-03 sezonu için Beşiktaş ile anlaştı, Beşiktaş'ın ligi şampiyon tamamladığı 100. yıl kadrosunun önemli oyuncularından biri olarak defans mevkiinde görev aldı.

Beşiktaş'tan sonra ülkesine dönen Zago 2004 sezonunda Santos'de forma giydi ve bir Brezilya şampiyonluğu daha yaşadı. 2005 ve 2006'da iki sezon Juventude'de, 2007'de ise tekrar Santos'ta forma giyip futbolu bıraktı.

Millî takım kariyeri

Zago, 1998-2001 yılları arasında 37 kez Brezilya millî futbol takımı kadrosuna çağrıldı ve 3 gol attı. İlk maçına 30 Ekim 1991'de Yugoslavya karşısında 3-1 kazandıkları maçta çıktı. Bir dönem millî kariyeri kesintiye uğrasa da Roma'da oynarken tekrar takımda yerini aldı. 1993 ve 1999 yıllarında Copa América'yı alan Brezilya millî takımının kadrosunda yer aldı. 1999'da bu kupayı kazandılar. 2002 FIFA Dünya Kupası elemelerinde defans oyuncusu olmasına rağmen 2 gol atıp, Brezilya'nın kupaya gitmesine yardım etti.

Teknik Direktörlük Kariyeri

2008'de teknik direktör Mano Menezes'in yanında eski takımı Corinthians'ta çalıştı. 2 Haziran 2009'da ise teknik direktörlük kariyerine Brezilya Serie B takımlarından Sae Caetano'yu çalıştırarak başladı. 18 Şubat 2010 günü Muricy Ramalho'nun Palmeiras takımından kovulmasının ardından Palmeiras takımının yeni teknik direktörü oldu.

Başarılar

 Copa América Şampiyonluğu: 1
 1999 - Brezilya millî futbol takımı
 CONMEBOL Libertadores Şampiyonluğu: 1
 1992 - Sao Paulo
 Brezilya Ligi (Série A) Şampiyonluğu: 4
 1991 - Sao Paulo
 1993, 1994 - Palmeiras
 2004 - Santos
 İtalya Ligi (Serie A) Şampiyonluğu: 1
 2000-2001 - Roma
 Süper Lig Şampiyonluğu: 1
 2002-2003 - Beşiktaş
 Supercoppa Italiana Şampiyonluğu: 1
 2001 - Roma
 São Paulo Ligi (Campeonato Paulista) Şampiyonluğu: 6
 1991, 1992 - Sao Paulo
 1993, 1994 - Palmeiras
 1997 - Corinthias
 2007 - Santos

Diğer başarılar

 Brezilya Ligi (Série A) İkinciliği (1990 - Sao Paulo) (2007 - Santos)
 Ramón de Carranza Kupası Şampiyonluğu (1992 - Sao Paulo)
 Teresa Herrera Kupası Şampiyonluğu (1992 - Sao Paulo)
 Rio-São Paulo Turnuvası Şampiyonluğu (1993 - Palmeiras)
 Serie A İkinciliği (2001-2002 - Roma)
 Copa FPF Şampiyonluğu (2004 - Santos)

Dış bağlantılar

1969 doğumlular
Brezilyalı futbolcular
Yaşayan insanlar
Süper Lig futbolcuları
Beşiktaş JK yabancı futbolcuları
Brezilyalı gurbetçi futbolcular
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
Japonya'daki gurbetçi futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
İspanya'daki Brezilyalı gurbetçiler
Japonya'daki Brezilyalı gurbetçiler
İtalya'daki Brezilyalı gurbetçiler
Türkiye'deki Brezilyalı gurbetçiler
Defans futbolcuları
Brezilya millî futbol takımı futbolcuları
Kashiwa Reysol futbolcuları
1993 Copa América futbolcuları
1999 Copa América futbolcuları
AS Roma futbolcuları
Albacete Balompié futbolcuları
Brezilyalı teknik direktörler
Série A (Brezilya) teknik direktörleri
Série A (Brezilya) futbolcuları
Copa América kazanan futbolcular
EC Juventude teknik direktörleri
EC Juventude futbolcuları
J1 League futbolcuları
La Liga futbolcuları
Santos FC futbolcuları
Serie A futbolcuları
SE Palmeiras teknik direktörleri
Vila Nova FC teknik direktörleri
SE Palmeiras futbolcuları
SC Corinthians Paulista futbolcuları
SC Internacional teknik direktörleri
São Paulo FC futbolcuları

Antônio Carlos Zago


STS-60 was the first mission of the U.S./Russian Shuttle-Mir Program, which carried Sergei K. Krikalev, the first Russian cosmonaut to fly aboard a Space Shuttle. The mission used NASA Space Shuttle Discovery, which lifted off from Launch Pad 39A on February 3, 1994, from Kennedy Space Center, Florida. The mission carried the Wake Shield Facility experiment and a SPACEHAB module, developed by SPACEHAB Inc., into orbit, and carried out a live bi-directional audio and downlink link-up with the cosmonauts aboard the Russian space station Mir.

Crew

Mission highlights

After External Tank (ET) separation and main engine cutoff (MECO), a 2.5 minutes OMS burn was initiated at 12:52 UTC that circularized Discoverys orbit from a  orbit to . Shortly after liftoff, pilot Kenneth S. Reightler Jr. experienced problems with his portable headset. The problem was traced to the Headset Interface Unit (HIU) and that unit was swapped with a flight spare. The payload bay doors were opened and around 13:45 UTC the crew was given a go for on-orbit operations. Shortly after reaching orbit, the STS-60 crew began checking Discoverys systems and activating the commercially developed SPACEHAB laboratory module and several of its experiments. The crew also activated one group of the payload bay Getaway Special (GAS) canisters.

SPACEHAB module experiments that were activated included the Organic Separations payload, which is designed to investigate cell separation techniques for possible pharmaceutical and biotechnology processing, and the Equipment for Controlled Liquid Phase Sintering Experiment (ECLiPSE) package, a furnace designed to explore the possibilities of creating stronger, lighter and more durable metals for use in bearings, cutting tools and electronics. SPACEHAB middeck experiments that were activated included Immune-1, which will look at the immune systems of rats in orbit, and the Commercial Protein Crystal Growth package, which is attempting to grow large, well- ordered protein crystals so that their structures can be more easily studied. The crew sleep period then began at 6:10 pm EST.

At 11:30 UTC on February 5, 1994, Discovery inadvertently flew through a cloud of wastewater ice crystals. Flight controllers determined that approximately one tablespoon of wastewater leaked out of a waste dump nozzle.

The Wake Shield Facility deployment operation was canceled on February 5, 1994. This delay was the result of several factors, including radio interference and an inability to read the Wake Shield Facility's status lights when the orbiter's payload bay is in full sunlight. Deployment originally was scheduled for 16:00 UTC, but after grappling the free-flyer and lifting it out of the cargo bay and into the pre-deploy position, crew members and investigators on the ground were unable to tell whether power and transmitter status lights were giving the proper indications. After determining that the problem was not a systems failure, but difficulty in reading the status lights, the crew and flight controllers prepared for another release attempt. Interference between the radio transmitter on the Wake Shield Facility and the receiver on its payload bay carrier resulted in a one-day delay.

Wake Shield Facility deployment was also canceled on February 6, 1994, during its orbit 53 opportunity at 17:25 UTC, WSF and flight controllers worked on problems with the Pitch and Roll sensors on WSF's Attitude, Direction and Control system. Astronaut Jan Davis moved the wrist joint on the Remote Manipulator System (RMS) arm (Canadarm) to try to point WSF's Horizon Sensor into the Sun in an attempt to warm up the sensor's electronics package. The last deployment opportunity for on February 6, 1994, was a 50-minute window beginning at 19:23 UTC on orbit 54 but WSF was not ready. It was left mounted on the Canadarm during the crew sleep period while ground controllers considered their options. On its perch at the end of the RMS over night, WSF was able to grow 2 Gallium Arsenide (GaAs) thin films. The next deployment opportunity on February 7, 1994, would have been during orbit 67 but payload controllers and flight controllers determined that there would be insufficient time to safely develop contingency procedures in the event that WSF was unable to maintain stable attitude control without the use of its Horizon Sensor. It was decided that for the remainder of the mission, all WSF operations would take place at the end of the Canadarm and there would be no WSF free-flying operations on the mission.

On February 7, 1994, work had been progressing in the SPACEHAB-2 module on a number of experiments. These included the Three-Dimensional Microgravity Accelerometer (3-DMA) experiment, Astroculture experiment (ASC-3), Bioserve Pilot Lab (BPL), Commercial Generic Bioprocessing Apparatus experiment (CGBA), Commercial Protein Crystal Growth experiment (CPCG), Controlled Liquid Phase Sintering-Hab (ECLiPSE-Hab), Immune Response Studies Experiment (IMMUNE-01), Organic Separation experiment (ORSEP), Space Experiment Facility (SEF), Penn State Biomodule (PSB) and the Space Acceleration Measurement System (SAMS) Experiment. Sergei Krikalev had been operating the SAMS experiment.

At 12:38 UTC on February 8, 1994, Good Morning America performed a live bi-directional audio and downlink video hookup between astronauts on board Discovery and 3 cosmonauts on board the Soviet Union Mir Space Station. Discovery was over the Pacific Ocean and Mir was over the southern United States. Afterwards, work progressed with SPACEHAB-2 module and middeck experiments while Wake Shield Facility continued operations at the end of the Canadarm. A slight problem developed with the status indicators on the 3-DMA experiment and the crew downlinked video to aid in troubleshooting. The astronauts ended Flight Day 6 at 00:10 UTC (February 9, 1994).

Flight Day 7 (February 9, 1994) began at 08:20 UTC. ODERACS operations were scheduled for 14:55 UTC during Orbit 97 and BREMSAT deploy was scheduled for 19:50 UTC. The WSF experiment was brought to an end and a telemetry problem with the facility prevented the growth of the 6th and final thin film on board WSF. Five other thin films were grown throughout the mission before Wake Shield Facility was berthed. WSF closeout was completed by 13:10 UTC. At 12:58 UTC, commander Charles F. Bolden reported to the ground that one of the Thermal Protection System (TPS) blankets around Discoverys forward RCS thruster below Bolden's cabin window was slightly peeled back. Jan Davis was directed to halt her power down and stowage of the Remote Manipulator System (Canadarm) and use the arm to perform a camera survey of the front left side of the orbiter. At 19:20 UTC, the BREMSAT satellite momentum wheel was spun up and BREMSAT was ejected into space at 19:23 UTC at the rate of .

On Flight Day 8 (February 10, 1994), the astronauts performed a number of operations to prepare Discovery for its trip home. These included Hot-Fire tests of all 44 Reaction Control Systems jets, Flight control system checkout, SAREX stow, CPCG Stow, ASC-3 Deactivation, ORSEP Deactivation, stowage of all non-essential cabin items and Ku-Band antenna stow. Flight Day 9 (February 11, 1994) operations included the powerup of all critical orbiter entry systems (Group B powerup), SAMS deactivation, CAPL Deactivation and De-Orbit preps. Ground controllers gave Discovery a go to start SPACEHAB deactivation at 13:00 UTC and this was complete by 15:20 UTC. Landing was at KSC runway 15 at 19:18:41 UTC.

See also

 List of human spaceflights
 List of Space Shuttle missions
 Outline of space science
 Space Shuttle

References

 NASA mission summary

External links
 STS-60 Video Highlights

Space Shuttle missions
Spacecraft launched in 1994
February 1994 events
1994 in Florida
Spacecraft which reentered in 1994

STS-60


This article lists the winners and nominees for the NAACP Image Award for Outstanding Actress in a Television Movie, Mini-Series or Dramatic Special. Currently, Alfre Woodard holds the record for most wins in this category with six.

Winners and nominees
Winners are listed first and highlighted in bold.

1970s

1980s

1990s

2000s

2010s

2020s

Multiple wins and nominations

Wins

 6 wins
 Alfre Woodard

 4 wins
 Cicely Tyson

 3 wins
 Lynn Whitfield
 Queen Latifah

 2 wins
 Angela Bassett
 Halle Berry
 Taraji P. Henson
 Regina King

Nominations

 7 nominations
 Alfre Woodard

 6 nominations
 Angela Bassett
 Cicely Tyson

 5 nominations
 Halle Berry
 Lynn Whitfield

 4 nominations
 Regina King
 Queen Latifah
 Keke Palmer
 Jill Scott
 Vanessa Williams
 Aunjanue Ellis

 3 nominations
 Ruby Dee
 Phylicia Rashad
 Anika Noni Rose
 Gabrielle Union
 Kerry Washington

 2 nominations
 Vanessa Bell Calloway
 Loretta Devine
 Carmen Ejogo
 Kimberly Elise
 Whoopi Goldberg
 Taraji P. Henson
 Audra McDonald
 S. Epatha Merkerson
 Rosie Perez
 Octavia Spencer

References

NAACP Image Awards
Television awards for Best Actress


Micrographia Robert Hooke'un 1665 yılında yayımladığı eseridir. Mikroskopi hakkında yazılan ilk önemli eser olarak kabul edilir. Bu eser, Hooke'un yaptığı mikroskopik gözlemlere ve bu gözlemler ışığında yapılan böcek, bitki vb. çizimlere dayanır. Hücre sözcüğü ilk kez bu eserde kullanılmıştır.

Kitap her ne kadar mikroskobun gücünü göstermesiyle bilinse de, Micrographia aynı zamanda uzak gezegensel cisimleri, ışığın dalga teorisini, fosillerin organik kökenini ve yazarının diğer felsefi ve bilimsel ilgilerini de açıklar.

Dış bağlantılar
Gutenburg Projesi Micrographia metni
National Library of Medicine - Micrographia virtual book
Micrographia - Linda Hall Kütüphanesi'nden dijital veri

1665 kitapları
Biyoloji kitapları
Mikroskoplar
İngilizce kitaplar
İngiliz kitapları

Royal Society
1660'larda bilim

Micrographia


රාධිකා ආප්තේ (උපත 1985 සැප්තැම්බර් 07) ඉන්දියානු සිනමා නිළියක සහ වේදිකා නිළියකදවේ.මනඃකල්පිත චිත්‍රපටයක්වූ Vaah! Life Ho Toh Aisi! (2005)හිදී කෙටි භූමිකාවක් තුළින් ඇයගේ චිත්‍රපට ජීවිතය අරභන ලදී.

චිත්‍රපට

මූලාශ්‍ර

සිනමාව
ඉන්දියානු සිනමාව

රාධිකා ආප්තේ


An Lygeum spartum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl von Linné. An Lygeum spartum in nahilalakip ha genus nga Lygeum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Lygeum

Lygeum spartum


Le Training Squadron 31 (TRARON THIRTY ONE ou VT-31) est un escadron d'entraînement avancé du Naval Air Training Command de l'US Navy. Créé en 1960, il est basé actuellement à la Naval Air Station Corpus Christi, au Texas. Il est l'un des quatre escadrons du Training Air Wing Four (TRAWING FOUR).

Mission

Le VT-31 utilise une flotte de 54 avions T-44C "Pegasus" pour accomplir sa mission de formation des meilleurs aviateurs militaires au monde. Au cours d'une année moyenne, le VT-31 forme plus de 250 étudiants aviateurs et accumule plus de 27.000 heures de vol.

En 2010, le VT-31 a célébré son 50e anniversaire de formation au pilotage. En 2012, l'US Air Force s'est séparé du VT-31 et s'entraîne désormais uniquement dans ses installations.

Historique
Le VT-31 a été initialement créé en tant qu' Advanced Training Unit 601 (ATU-601) au NAS Corpus Christi, a piloté l'avion multimoteur Beechcraft SNB en tant qu'entraîneur aux instruments et à la navigation. Mis en service sous le nom de VT-31 le , les SNB vieillissants ont été remplacés par le Lockheed P-2 Neptune et, en janvier 1961, le VT-31 a aussi reçu son premier P5M Marlin pour le programme de formation avancée.

En 1963, le VT-31 est passé au TS-2A Traker dans toutes les facettes de la formation multimoteur avancée, y compris les qualifications de transporteur. La transition du VT-31 vers le Beechcraft T-44A s'est effectuée de 1977 à 1979. Le T-44A est la version militaire du populaire Beechcraft King Air 90 et est équipé d'une gamme complète d'équipements avioniques pour les conditions aux instruments, y compris un radar météorologique et RNAV.

En 1996, le rôle de formation du VT-31 s'est ouvert à tous les étudiants de l'US Air Force pour le C-130 Hercules.

Le T-44A n'étant plus en production, la Marine a choisi le polyvalent UC-12B Huron pour prendre en charge la formation. En octobre 1999, le VT-35 est devenu l'escadron jumeau du VT-31 et a assumé la responsabilité d'environ un tiers des aviateurs multimoteurs tandis que le VT-31 a continué à former les aviateurs restants dans le T-44A.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Naval Air Training Command
 Histoire de l'United States Navy

Liens externes
 VT-31 History - U.S. Navy Patrol Squadron
  Naval Air Training Command - Site jetwashaviationphotos.com

Training squadron de l'United States Navy

VT-31


68948 Mikeoates este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
68948 Mikeoates este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Sebastian F. Hönig. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,79 ua, o excentricitate de 0,03 și o înclinație de 1,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 68001-69000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2002
Centura de asteroizi

68948 Mikeoates


More Love Ensemble, hrvatsko-slovenski glazbeni sastav, samoprozvanog baseless jazz fusion koncepta.

Povijest
Nesvojstveno, prvi album koji su objavili bio je album uživo. Objavili su ga 2017. godine pod etiketom Aquarius Recordsa. Žanrovski je crossover glazba, a naslovljen More Love To Tchaikovsky. Građu čine obrade kompozicija Petra I. Čajkovskog u obliku jazz suite. Drugi, studijski album objavljen je 2018. godine kod iste diskografske kuće pod nazivom Waking up. Predstavili su ga riječima "misaona renesansa uz dozu ljubavi na pravim mjestima". Sadrži šest skladba, od kojih četiri autorski potpisuju članovi sastava, a dvije su odabrane iz MLE-ova repertoara tradicionalnih i gospel pjesama. Na albumu gostuje Mario Igrec na arapskoj lutnji. Za skladbu s albuma Snovi koraljni snimili su videospot u režiji Filipa Borellija. Uslijedila je kraća studijska stanka. Na sljedećem albumu prešli su u formu kvinteta spridruženim članovima Markom Firstom (violina) i Luka Žužić (klvijature, trombon). Album pod nazivom Crossing predstavljen je 25. rujna 2020. u Kneževu dvoru, kao dio festivala Dubrovnika u poznom ljetu iu suradnji s Dubrovačkim simfonijskim orkestrom i Domom Marina Držića. Žanrovski spada u crossover glazbu s njihovim karakterističnim glazbenim potpisom u kojem nastavljaju istraživati spoj klasike, jazza, funka, etna i elektronike. Nadahnuće su hrvatski skladatelji klasične glazbe: L.Sorkočević, V.Lisinski, I. pl. Zajc, B.Bersa, D.Pejačević, I.Tijardović, J.Gotovac i B.Papandopulo. Sadrži osam skladba. Gostovali su flautistica Nika Bauman, kontrabasist Mladen Baraković i čelist Stanislav Kovačić. Album je snimljen u uvjetima karantene početkom godine, na različitim lokacijama. Aranžmani su djelo Ćulibrka, Firsta i Žužića, dio tekstova i kreativni koncept potpisuje Lovričević, a produkciju Kugler. Predstavljanjem albuma nastupom uz komorni sastav Dubrovačkog simfonijskog orkestra zatvara se taj festival.

Članovi
Izvorni članovi su glazbenici koji su već afirmirani kao samostalni ili kao sudionici drugih glazbenih projekata. Čine ga autorica, vokalistica i izvođačica efekata, te kreativna voditeljica projekta Melita Lovričević (Hrvatska), klavirist i aranžer Petar Ćulibrk (Hrvatska), te bubnjar i aranžer Enos Kulger (Slovenija). Za album Crossing je bio pridruženi član Marko First (akustična i električna violina, aranžmani), a došao je svirati i Luka Žužić (trombon, klavijature, aranžmani).

Diskografija
 More Love To Tchaikovsky , Aquarius Records, 2017.
 Waking Up, Aquarius Records, 2018.
 Crossing, 2020.

Izvori

Vanjske poveznice
Facebook
Melita Lovričević
Sound Cloud
YouTube
Discogs

Hrvatski glazbeni sastavi

More Love Ensemble


වසර සියයේ යුද්ධය යනු ප්‍රංශයේ ජේෂ්ඨ කේප්ටියානු රජ පරම්පරාවේ නැතිවීමත් සමග හිස්වු ප්‍රංශ රජකිරුල සදහා රාජකීය නිවාස දෙකක් අතර දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ පැවති ගැටුමකි. මූලික තරඟ කරුවන් දෙපල වුයේ වැලෝයිස් (Volais) නිවහන හා ප්ලේටජෙනට් (Plantaganet) නිවහනයි. වැලෝයිස් නිවහන ප්‍රංශ රජකමට ඉල්ලුම් කළ අතර එංගලන්තයේ ප්ලේටර්ජෙනට් නිවහන ප්‍රංශය හා එංගලන්තය රජ කමට ඉල්ලුම් කරන ලදී. අංජවු නිවහන ලෙසද හැදින්වු එංගලන්තයේ ප්ලේටර්ජෙනට් රජවරුන්ගේ මූල  ප්‍රංශයේ අංජවු හා නොර්මැන්ඩි ප්‍රදේශ වල පිහිටා තිබුණි. ප්‍රංශ සොල්දාදුවන් දෙපැත්තෙහිම සටන් කළ අතර බුර්ගන්ඩිවරු හා ඇක්විටෙන්වරු ප්ලේටජෙනට් පැත්තට වැඩි දායකත්වයක් ලබාදෙන ලදී.

මෙම ගැටුම 1337 සිට 1453 දක්වා වසර 116 ක් පුරාවට පැවතුණි. යුද්ධය කුඩා සාමකාල කිහිපයකින් හා දිගු සාමකාල දෙකකින් අතරමග විරාම සහිතව සිදු වන ලදී. අවසානයේදී එය ප්ලේටර්ජෙනට්වරු ප්‍රංශයෙන් නෙරපාදැමීමත් සමගම ඉවත් විය. (කැලයිස් පේල් හැර) 1360 සිට 1369 දක්වා හා 1389 සිට 1415 දක්වා තිබු දිගු සාමකාල දෙක අඩු කළ විට යුද්ධය වසර 81 ක් පුරාවටම පැවති ඇත.

යුද්ධය ඇත්ත වශයෙන්ම ගැටුම් ශ්‍රේණියක් වු අතර සාමාන්‍යයෙන් කොටස් තුනකට හෝ 4 කට බෙදීම සිදු කරනු ලැබේ. ඒවා නම් එඩ්වඩ් යුද්ධය (1337 – 1360), කැරොලයින් යුද්ධය (1369 – 1389) ලැන්කස්ටර් යුද්ධය (1412 – 1431) හා ජෝන් ඔෆ් ආර්ක් (1412 – 1431) ගේ පෙනී සිටීමෙන් පසු ඉංග්‍රීසි බලමුළුව ක්‍රමයෙන් හීන වී යාමයි. අනෙකුත් සමකාලීන යුරෝපීය ගැටුම් කිහිපයක් ද එංගලන්තය හා‍ප්‍රංශය අතර ගැටුමට සෘජුවම සම්බන්ධ වී තිබේ. ඒවා නම් පරම්පරාව පිළිබද බ්‍රිටන් යුද්ධය, කැස්ටිලියානු සිවිල් යුද්ධය හා රිටර්වරු දෙදෙනාගේ යුද්ධය වෙයි. වසර 100 යේ යුද්ධය යන වදන මෙම ක්‍රියාදාම ශ්‍රේණිය විස්තර කිරීම සදහා පසුව හදුන්වා දෙන ලද  වදනකි.

සාධක ගණනක් නිසා මෙම යුද්ධයට ඓතිහාසික විශේෂත්වයක් උරුම වී ඇත. මූලිකවම පෙලපත් පිලිබද ගැටුමක් වුවත් මෙම යුද්ධය මගින් ප්‍රංශය හා ඉංග්‍රීසි ජාතිකත්වය පිළිබද අදහසට වේගයක් ලබා දෙන ලදී. යුධමය වශයෙන් එමගින් නව ආයුධ හා ශිල්පීය ක්‍රම බිහිවු අතර දැඩි අශ්වා රෝහකයන් විසින් අනසක පතුරුවා ගෙන සිටි වැඩ වසම් හමුදා පති ඉවත දමන ලදී. බටහිර රෝම අධිරාජ්‍ය කාලයේ සිට බටහිර යුරෝපයේ ප්‍රථම නැගිසිටිමේ හමුදාව මෙම යුද්ධය සදහා හදුනාවාදුන් අතර එමනිසා කුලී ජනයාගේ භූමිකාව බොහෝ සෙයින් වෙනස් විය.  මේ සියල්ල නිසා මෙන්ම එහි දිගු කාලය නිසා එය මධ්‍යතන යුධ ඉතිහාසයේ වඩාත් විශේෂිත ගැටුම් වලින් එකක් ලෙස සැලකිය හැක. ප්‍රංශයේ සිදු වු ඉංග්‍රීසි ආක්‍රමණ, සිවිල් යුද්ධ, මරණීය වසංගත, දුර්භික්ෂ හා කුලී හමුදා මංකොල්ල කරුවන් බවට පත්වීම මගින් එහි ජනගහනය 2/3 කින් අඩුවන ලදී.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Hundred_Years_War

යුරෝපානු ඉතිහාසය-වසර සියයේ යුද්ධය


Bitikçi, İslamiyet'ten önceki dönemlerde Türkler'de Hakan'ın baş yazmanıdır. Bu kişiye başka devletler ve topluluklarla ilişkilerin düzenlenmesi görevi de verilmiştir.

Bitikçi, İslâmiyet sonrası da vardır. Hatta Osmanlı Devleti'nde Cumhuriyet'e kadar Bitikçi, vali yardımcısı anlamına geliyordu. Bitikçi, mektupçu, kitapçı anlamlarına da sahiptir ama yaygın olanı vali yardımcısı, kaymakamdır.

Ön Türk

Bitikçi


Jürgen Meyer ist der Name folgender Personen:

* Jürgen Meyer (Akustiker) (* 1933), deutscher Akustiker
 Jürgen Meyer (Politiker) (* 1936), deutscher Politiker (SPD)
 Jürgen Meyer (Mediziner) (* 1939), deutscher Mediziner
 Jürgen Meyer (Künstler) (* 1945), deutscher Maler
 Jürgen Meyer (Offizier) (* 1968), Sanitätsoffizier im Range eines Generalarztes
 Jürgen Meyer-Korte (* 1928/1929), deutscher Journalist
 Jürgen Meyer-ter-Vehn (* 1940), deutscher Physiker
 Jürgen A. E. Meyer (1937–1989), deutscher Jurist und Hochschullehrer
 Jürgen Bona Meyer (1829–1897), deutscher Philosoph

Siehe auch:
 Jürgen Mayer
 Jürgen Maier

Jürgen Meyer


أنطون هارالد شوماخر  من مواليد 6 مارس 1954 في ألمانيا الغربية، ويُعرف أيضاً باسم توني شوماخر. حارس مرمى منتخب ألمانيا من سنة 1979، وفاز معه في كأس الأمم الأوروبية لكرة القدم 1980 وخاض المبارات النهائية لكأس العالم مع المنتخب مرتين مرة في بطولة كأس العالم لعام 1982 ومرة في بطولة عام 1986 وخسر الأولى أمام إيطاليا والثانية أمام الأرجنتين.

و لعب شوماخر 76 مباراة دولية لألمانيا الغربية بين عامي 1979 و 1986، وكان له 14 مباراة في نهائيات كأس العالم. هارالد شـوماخـر أو تـوني شوماخـر هو أحـد حراس المرمى الألمان الذيـن بصمـوا على تاريـخ كبيـر ومشوار حافل سواء مع الأندية التي لعب لها أو مع منتخب بلاده.. ولد هارالد يـوم 6 مارس 1954 في مدينة تدعى دورن بألمانيـا يبلغ من الطول 1.86 م.

بدأ تـوني شوماخـر مسيرته الكروية منذ أن كان في سن الثامنة وقدكان يلعب رفقة أندية من ضواحي مدينته دورن حيث تدرج ضمن فئات أحد الأندية هناك حيث كان موهـوبا بامتياز وبشهادة الجميع وقد أعجب بمهاراته مدرب نادي كولون آنذاك يـوب روغيـر حيث ضمه لفريـق الكبـار سنة 1972 حيثكان سن الحارس الألماني آنذاك لا يتجاوز 18 عاما. الموسم الاحترافي الأول لهارالد شوماخـر قضاه ضمن دكة الاحتياط لنادي كولون حيث أنه لم يشارك في الدوري الألماني إلا لبضع دقائق لكنه في الموسم الثاني حين كان عمره 19 عاما شارك لأول مرة كرسمي في الدوري الألماني حيث منحه المدرب الفرصة للعب بعد إصابة الحارس الرسمي لفريـق كولون جيراهارد ويلـز، وقد كان تاريـخ 8 سبتمبر 1973 شاهدا على أول مباريـاته حيث لعب ضد بـوخوم في اللقاء الذي انتهى بنتيجة 2/2.

و بعد ذلك أصبح الحارس من العناصـر المهمة في تشكيل الفريـق حيث أصبح محبـوب الجماهيـر حيث لعب بين موسمي 1977 و 1983 عدد كبيـر من المباريـات يتمثل في 213 مباراة في الدوري الألامني دون انقطاع لكن خلاف مع المدرب رينوس ميشيلز أوقف هذه السلسلة من المباريـات لكن ورغم ذلك عاد شوماخـر حيث تم اختياره كأفضل لاعب في ألمانيـا بعد ذلك سنتي 1984 و 1986. بعد 421 مباراة رفقة نادي كولون انتقل الحارس سنة 1987 لنادي شالكه 04 حيث كانت هذه التجربة القصيـرة فاشلة حيث لعب هارلد رفقة الزرق 33 مباراة تلقت فيها شباكه 70 هدفا وهذا ما أدى بفريـقه للهبـوط للدرجة الثانيـة. سنة 1988 انتقل هارالد لنادي فنربخشه التركي لتكـون هذه التجربة الاحترافية الأولى في مشوار العنكبـوت الألماني.
 السـوبـر شوماخـر في الدوري التركي:

سنة 1988 انتقل هارالد شوماخـر إلى نادي فنربخشه التركي في عقد يمتد لـ 3 سنوات حيث كان نجم الفريـق بعد بضع مباريـات قادها في تركيـا حيث حاز ثقة المدرب والجماهيـر وأصبح قائد الفريق، موسم 1988/1989 كا شاها على حيـازة هيلد أول لقب له رفقة الفريق في أول موسم له ليكـون هذا هو أول وأخـر لقب له مع افريـق، لكن رغم ذلك تبقي تجربة الفنـر ناجحة لشوماخـر. في هذه المدة التي قضاها رفقة الفريـق لعب بجانب عدة لاعبيـن كبـر كأيكـوت كوجمان، ريدفان ديلمين، هاكان ديجيمير، أحمد أوزغيـر جيتين وإيـفان فيشيفنسكي. للذكيـر فإن الحارس لعب 65 مباراة رفقة فريـق إسطنبـول.

شوماخـر والمنتخب الألماني:

شوماخـر اسم كبيـر لطالما كان في أذهاب الكثيـر مما شاهدوه رقفة المانشافت حيث كان حارسا كبيـرا بما تحمله الكلمة من معنى سنة 1979 كان أول استدعاء للحارس حيث شارك في عدة بطولات دولية كبيـرة، يـورو 1980 عرف حيـازة الألمان للقب حيث كان شوماخـر شاهدا على هذا الإنجـاز، كما كان شاهدا على الفـوز بلقب المونديـال سنة 1986 بالمكسيك، مونديـال سنة 1982 بإسبانيـا عرف حادثة لا تنسى تسبب فيها هارالد وهي الحادثة المعروفة باسم (اقوى عرقلة في تاريخ كرة القدم)

مسيرته الكروية
لعب هارالد شوماخر خلال مسيرته الاحترافية مع 5 أندية في واحد وعشرون موسمًا ولم يسجل خلالها أي هدف ضمن 548 مباراة. حيث فاز في ثلاثة مواسم بالكأس وفي ثلاثة مواسم بالدوري.

خاض هارالد شوماخر مسيرته مع نادي كولن في موسم 1973–74 ليلعب معه أربعة عشر موسمًا، مشاركًا في 422 مباراة ولم يسجل أي هدف. ثم انتقل إلى نادي شالكه 04 في موسم 1987–88 لمدة موسم واحد، حيث شارك في 33 مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا. لينتقل بعدها إلى نادي فنربخشة في موسم 1988–89 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 84 مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا. ثم انتقل إلى نادي بايرن ميونخ في موسم 1991–92 ولمدة موسمين، مشاركًا في 8 مباريات ولم يسجل أي هدف أيضًا. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي بوروسيا دورتموند للفورميلا في موسم 1995–96 لمدة موسم واحد، مشاركًا في مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون غربيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون غربيون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من دورن
حراس مرمى كرة قدم رجالية
رياضيون ألمان مغتربون في تركيا
رياضيون ألمانيون غربيون مغتربون في تركيا
طاقم باير 04 ليفركوزن غير اللاعبين
طاقم بايرن ميونخ غير اللاعبين
طاقم بوروسيا دورتموند غير اللاعبين
طاقم شالكه 04 غير اللاعبين
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو بايرن ميونخ
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1984
لاعبو بوروسيا دورتموند
لاعبو شالكه 04
لاعبو فنار باغجه
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كرة قدم ألمان
لاعبو كرة قدم رجالية ألمان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم مغتربون ألمان
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم من شمال الراين-وستفاليا
لاعبو كولن
لاعبو منتخب ألمانيا بي لكرة القدم
لاعبو منتخب ألمانيا لكرة القدم
لاعبون فائزون ببطولة أمم أوروبا
مدربو فورتونا كولن
مدربو كرة قدم ألمان
مواليد 1954
مواليد في دورن

هارالد شوماخر


Olaylar
 630 - Müslümanların, Mekke'yi Muhammed bin Abdullah önderliğinde fethi.
 1055 - Theodora, Bizans İmparatorluğu tahtına oturdu. Makedonyalılar Hanedanı'nın son Hükümdarı olacaktı.
 1454 - Büyük İstanbul yangını
 1569 - İlk piyango çekilişi, Birleşik Krallık'ta yapıldı.
 1575 - Kapıkulu Gulgulesi başladı.
 1693 - Etna yanardağı (Sicilya) faaliyete geçti.
 1861 - Alabama, Birleşik Devletlerden ayrıldı.
 1878 - Süt ilk defa şişelenerek satıldı.
 1905 - Mustafa Kemal Harp Akademisi'nden Kurmay Yüzbaşı olarak mezun oldu.
 1921 - Birinci İnönü Muharebesi'nin sonu, Yunan kuvvetleri geri çekildi.
 1922 - Kanada'nın Toronto şehrinde bir hastanede yatan 14 yaşındaki diyabet hastası Leonard Thompson, İnsülin zerkedilerek bu hastalığı tedavi edilen ilk hasta olma unvanını kazandı. Zaten ertesi yıl insülinin eldesine yönelik kullanışlı bir yöntem buldukları için Toronto Üniversitesi'nden bir ekip Nobel ödülü aldı.
 1927 - Türkiye ile Almanya arasında Ticaret ve İkamet antlaşmaları imzalandı.
 1929 - Türkiye'de eski yazılı kitapları yeni harflere çevirmek için Dil Encümeni bünyesinde bir komisyon kuruldu.
 1929 - Sovyetler Birliği'nde çalışma süresi 7 saate indirildi.
 1935 - Amelia Earhart, Hawaii'den Kaliforniya'ya tek kişilik uçuş gerçekleştiren ilk insan oldu.
 1939 - Aydın'da köylüye toprak dağıtıldı.
 1940 - Ankara Devlet Konservatuvarı Tatbikat Sahnesi oyuncuları, ilk oyunlarını sergiledi.
 1943 - Kızıl Ordu, Stalingrad kuşatmasını kırdı.
 1944 - İtalya'da 5 kişi vatana ihanetten asıldı. Benito Mussolini'nin damadı Kont Galeazzo Ciano da asılanlar arasındaydı.
 1946 - Enver Hoca, Arnavutluk Sosyalist Halk Cumhuriyeti'ni ilan etti. Kral Zogo tahttan indirildi.
 1948 - Ankara Üniversitesi Senatosu bazı öğretim üyelerini sol eğilimli oldukları için, Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi'ndeki görevlerinden uzaklaştırdı. Görevden alınanlar arasında Pertev Naili Boratav, Niyazi Berkes ve Mediha Berkes, Behice Boran, Adnan Cemgil ve Azra Erhat vardı.
 1954 - Türkiye Vakıflar Bankası kuruluş kanunu kabul edildi.
 1962 - Peru'daki Nevado Huascaran volkanının faaliyete geçmesiyle oluşan çığda 4000 kişi öldü.
 1963 - TBMM'de komünizmle mücadele amacıyla komisyon kuruldu.
 1964 - Amerika Birleşik Devletleri Sağlık Bakanı Luther Terry, sigaranın sağlığa zararlı olabileceğine dair ilk raporu yayınladı.
 1969 - Danıştay, Orta Doğu Teknik Üniversitesi'nin bir ay süreyle tatil edilmesi kararını durdurdu.
 1969 - Cevizli'de (Kartal) Singer fabrikasında işgalcilere polis müdahele etti. 120 işçi gözaltına alındı,14 işçi ve 8 polis yaralandı. Fabrika bir gün önce (10 Ocak'ta) işçiler tarafından işgal edilmişti.
 1969 - Türkiye'de ilk sinema grevi, İstanbul Şehzadebaşı'ndaki Yeni Sinema'da başladı.
 1971 - Türkiye İş Bankası Ankara Emek Şubesi, silahlı 4 kişi tarafından soyuldu. Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanlığı bankayı soyanların Deniz Gezmiş ile Yusuf Arslan olduğunu bildirdi.
 1972 - Doğu Pakistan, Bangladeş oldu.
 1973 - İstanbul Türk Demir Döküm fabrikalarında 99 gün süren grev sona erdi.
 1974 - İstanbul Belediyesi Şehir Tiyatroları Genel Sanat Yönetmenliğine Muhsin Ertuğrul getirildi. Bir gün önce Vasfi Rıza Zobu bu görevden istifa etmişti.
 1974 - Ölmeden bebeklik çağını atlattıkları kayda geçen ilk altızlar (anne: Susan Rosenkowitz) Cape Town, Güney Afrika'da doğdu.
 1975 - Kıbrıs Harekâtı'nda 484 kişinin çatışmada kaybedildiği açıklandı.
 1977 - Lockheed Martin uçak şirketi'nin Türkiye temsilcisi Nezih Dural tutuklandı.
 1980 - 14 yaşındaki Nigel Short, "Uluslararası Usta" unvanını alan o güne kadarki en genç satranç oyuncusu oldu.
 1984 - Michael Jackson, Thriller adlı albümüyle 8 Grammy ödülü aldı.
 1993 - Berlin, Ulumulhikme okulu'nun kuruluşu.
 1999 - Türkiye'nin 56. Hükümeti kuruldu; Demokratik Sol Parti (DSP) azınlık Hükûmeti. Bülent Ecevit 4. kez Başbakan oldu.
 2012 - Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı, 19 Mayıs Atatürk'ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramı kutlamalarının Başkent dışında stadyumlarda değil, sadece okullarda kutlanmasını öngören genelge yayımladı.
 2016 - Ocak 2016 Irak saldırılarında; 132 kişi öldü, 367 kişi de yaralandı.

Doğumlar
 347 - I. Theodosius, Roma İmparatoru (ö. 395)
 1209 - Möngke, 1251-1259 yılları arasında Moğol hükümdarı (ö. 1259)
 1322 - Kōmyō, Japonya'da Nanboku-chō dönemi sırasında ikinci Kuzey Talibi (ö. 1380)
 1359 - Go-En'yū, Japonya'da Kuzey Talibi (ö. 1393)
 1638 - Nicolas Steno, Danimarkalı bilimci ve Katolik piskospos (ö. 1686)
 1732 - Peter Forsskål, İsveçli kâşif, oryantalist ve doğa bilimci (ö.1763)
 1757 - Alexander Hamilton, Amerika'nın ilk partisi olan Federalist Parti'nin kurucusu ve teorisyen (ö.1804)
 1800 - Anyos Jedlik, Macar fizikçi ve Dinamonun mucidi (ö.1895)
 1805 - Peter Johann Nepomuk Geiger, Viyanalı sanatçı (ö.1880)
 1807 - Ezra Cornell, Amerikalı iş insanı ve Cornell Üniversitesi'nin kurucusu (ö. 1874)
 1815 - John A. Macdonald, Kanada'nın ilk Başbakanı (ö. 1891)
 1842 - William James, Amerikalı yazar ve ruh bilimci (ö. 1910)
 1852 - Konstantin Fehrenbach, Alman devlet adamı (ö. 1926)
 1859 - Lord Curzon, İngiliz politikacı (1898-1905 arasında Hindistan Genel Valisi ve 1919-1924 arasında Birleşik Krallık Dış İşleri Bakanı) (ö. 1925)
 1867 - Edward Bradford Titchener, İngiliz psikolog (ö. 1927)
 1870 - Alexander Stirling Calder, Amerikalı heykeltıraş (ö. 1945)
 1870 - Mehmed Selim Efendi, II. Abdülhamid'in en büyük oğlu (ö. 1937)
 1878 - Theodoros Pangalos, Yunan asker ve siyasetçi (ö. 1952)
 1882 - Walter T. Bailey, Afroamerikan mimar (ö. 1941)
 1885 - Alice Paul, Amerikalı feminist ve kadın hakları aktivisti (ö. 1977)
 1894 - Paul Wittek, Avusturyalı tarihçi, doğubilimci ve yazar (ö. 1978)
 1897 - Kazimierz Nowak, Polonyalı seyyah, muhabir ve fotoğrafçı (ö. 1937)
 1897 - August Heissmeyer, Schutzstaffel'in önde gelen üyesi (ö. 1979)
 1903 - Alan Stewart Paton, Güney Afrikalı yazar ve apartheid karşıtı eylemci. ("Ağla Sevgili Memleketim" adlı romanıyla ünlenen) (ö. 1988)
 1906 - Albert Hofmann, İsviçreli bilim insanı ve LSD'yi sentezleyen ilk kişi (ö. 2008)
 1907 - Pierre Mendès France, Fransız siyasetçi (Başbakanlığı sırasında Fransa'nın Çinhindi'nden çekilmesini sağlayan sosyalist politikacı) (ö. 1982)
 1911 - Brunhilde Pomsel, Alman radyocu ve haber muhabiri (ö. 2017)
 1911 - Zenko Suzuki, Japonya Başbakanı (ö. 2004)
 1924 - Roger Guillemin, Amerikalı bilim insanı ve Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahibi
 1930 - Rod Taylor, Avustralyalı oyuncu (ö. 2015)
 1934 - Jean Chrétien, Kanadalı siyasetçi
 1936 - Eva Hesse, Almanya doğumlu Amerikan heykeltıraş (ö. 1970)
 1938 - Fischer Black, Amerikalı ekonomist (ö. 1995)
 1939 - Anne Heggtveit, Kanadalı kayakçı
 1940 - Andres Tarand, 1994-1995 yılları arasında Estonya Başbakanı olarak görev yapan politikacı
 1941 - Gérson Brezilyalı futbolcu
 1942 - Clarence Clemons, Amerikalı müzisyen ve oyuncu (ö. 2011)
 1945 - Christine Kaufmann, Alman-Avusturyalı oyuncu, yazar ve iş insanı (ö. 2017)
 1949 - Muhammed Rıza Rahimi, İranlı siyasetçi
 1952 - Ben Crenshaw, Amerikalı golfçü
 1952 - Lee Ritenour, Amerikalı caz müzisyeni
 1953 - Mehmet Altan, Türk gazeteci, yazar ve akademisyen
 1954 - Kailash Satyarthi, Hindu aktivist, aynı zamanda 2014'te Nobel ödülü kazanmıştır
 1957 - Bryan Robson, İngiliz eski futbolcu ve teknik direktör
 1964 - Albert Dupontel, Fransız oyuncu ve yönetmen
 1968 - Tom Dumont, Amerikalı yapımcı ve gitarist
 1970, Yaron Ben-Dov, İsrailli futbolcu (ö. 2017)
 1970 - Manfredi Beninati, İtalyan sanatçı
 1970 - Mustafa Sandal, Türk şarkıcı
 1971 - Mary J. Blige, Amerikalı hip hop ve R&B şarkıcısı
 1972 - Marc Blucas, Amerikalı aktör
 1972 - Amanda Peet, Amerikalı oyuncu ve şarkıcı
 1973 - Rockmond Dunbar, Amerikalı oyuncu
 1974 - Jens Nowotny, Alman eski futbolcu
 1975 - Matteo Renzi, İtalyan politikacı ve Başbakan
 1978 - Michael Duff, Kuzey İrlandalı millî futbolcu
 1978 - Emile Heskey, İngiliz eski futbolcu
 1979 - Siti Nurhaliza, Malezyalı pop şarkıcısı ve besteci
 1980 - Gökdeniz Karadeniz, Türk futbolcu
 1981 - Ali Bilgin, Türk oyuncu ve yönetmen
 1982 - Tony Allen, Amerikalı profesyonel basketbolcu
 1982 - Ye-jin Son, Güney Koreli kadın oyuncu
 1983 - Adrian Sutil, Alman F1 pilotu
 1984 - Dario Krešić, Hırvat millî futbolcu
 1984 - Stijn Schaars, Hollandalı millî futbolcu
 1985 - Fırat Albayram, Türk oyuncu
 1987 - Danuta Kozák, sprint dalında yarışan Macar kanocu
 1987 - Jamie Vardy, İngiliz millî futbolcu
 1988 - Volkan Tokcan, Türk basketbolcu
 1991 - Andrea Bertolacci, İtalyan millî futbolcu
 1992 - Daniel Carvajal, İspanyol millî futbolcu
 1993 - Michael Keane, İngiliz futbolcu
 1993 - Will Keane, İngiliz futbolcu
 1993 - Mahmut Orhan, Türk DJ ve prodüktör
 1996 - Leroy Sané, Alman futbolcu
 1997 - Cody Simpson, Avustralyalı şarkıcı
 1998 - Laura Roge, Alman oyuncu
 2000 - Jamie Bick, Alman oyuncu

Ölümler
 142 - Hyginus, Roma İmparatorluğu (günümüzde İtalya) 138-142 tarihlerinde papalık görevinde bulunmuştur
 782 - Kōnin, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 49. imparatorudur (d. 709)
 812 - Stavrakios, Bizans İmparatoru
 844 - I. Mihail, Bizans İmparatoru
 1055 - IX. Konstantinos, Bizans İmparatoru (d. 1000)
 1494 - Domenico Ghirlandaio, İtalyan Rönesans akimi Floransa ekolünde bulunan ressam (d. 1449)
 1556 - Fuzûlî, Türk divan şâiri ve mutasavvıf (d. 1483)
 1771 - Jean-Baptiste de Boyer, Marquis d'Argens, bir Fransız rasyonalist, epikürcü ve pelagyanist yazar (d. 1704)
 1798 - II. Erekle, Gürcistan devlet adamı (d. 1720)
 1801 - Domenico Cimerosa, İtalyan asıllı besteci (d. 1749)
 1843 - Francis Scott Key, Amerikalı hukukçu (d. 1779)
 1866 - Vasili Kalinnikov, Rus besteci (d. 1901)
 1891 - Georges Eugène Haussmann, Baron Haussmann adıyla da bilinen politikacı ve şehir plancısı (d. 1809)
 1904 - William Sawyer, Kanadalı tüccar ve politikacı (d. 1815)
 1923 - I. Konstantin, Yunanistan Kralı (d. 1868)
 1928 - Thomas Hardy, İngiliz yazar (d. 1840)
 1937 - Nuri Conker, Türk asker ve siyasetçi (Türk Kurtuluş Savaşı kahramanlarından ve Gaziantep Milletvekili) (d. 1882)
 1941 - Emanuel Lasker, Alman Dünya satranç şampiyonu ve matematikçi (d. 1868)
 1943 - Agustín Pedro Justo, Arjantin Devlet Başkanı (d. 1876)
 1944 - Galeazzo Ciano, İtalya Krallığı'nın Dışişleri Bakanı (d. 1903)
 1944 - Emilio De Bono, İtalyan Mareşal (d. 1866)
 1945 - Velid Ebüzziya, Türk gazeteci ve yayımcı (d. 1884)
 1952 - Jean de Lattre de Tassigny, Fransız Mareşal (d. 1889)
 1953 - Noe Jordania, Gürcü siyaset adamı, gazeteci (d. 1868)
 1953 - Hans Aanrud, Norveçli yazar (d. 1863)
 1966 - Alberto Giacometti, İsviçreli heykeltıraş ve ressam (d. 1901)
 1966 - Lal Bahadur Shastri, Hindistan Başbakanı (d. 1904)
 1983 - Şadi Dinçağ, Türk karikatürist (d. 1919)
 1988 - Isidor Isaac Rabi, Avusturyalı fizikçi (d. 1898)
 1991 - Carl David Anderson, Amerikalı fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (d. 1905)
 1994 - Erol Pekcan, Türk caz sanatçısı (d. 1933)
 1995 - Onat Kutlar, Türk şair, yazar ve düşünce adamı (d. 1936)
 1998 - Aydan Siyavuş, Türk basketbol antrenörü (d. 1947)
 1999 - Öztürk Serengil, Türk aktör (d. 1930)
 2002 - Henri Verneuil, Fransız sinema yönetmeni (d. 1920)
 2003 - Maurice Pialat Altın Palmiye Ödülü sahibi Fransız yönetmen (d. 1925)
 2008 - Sir Edmund Hillary, Yeni Zelandalı dağcı (Everest Dağı'nın zirvesine tırmanan ilk dağcı) (d. 1919)
 2009 - Necati Çelik, Türk siyasetçi ve Türkiye Cumhuriyeti Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı (d. 1955)
 2010 - Juliet Anderson, Amerikalı pornografik film oyuncusu (d. 1938)
 2010 - Miep Gies, II. Dünya Savaşı sırasında Anne Frank'ı ve onun birkaç aile dostunu Anne'nın babası Otto Frank'ın baharat şirketinin tavan arasında Naziler'den saklayan Hollanda vatandaşı (d. 1909)
 2010 - Éric Rohmer, Fransız yönetmen (d. 1920)
 2011 - Kıvırcık Ali, Türk halk müziği sanatçısı (d. 1968)
 2011 - David Nelson, Amerikalı oyuncu (d. 1936)
 2012 - Mustafa Ahmedi Ruşen, İranlı nükleer fizikçi (d. 1979)
 2013 - Mariangela Melato, İtalyan oyuncu (d. 1941)
 2013 - Aaron Swartz, Amerikalı bilgisayar programcısı, bilişimci, yazar ve aktivist (d. 1986)
 2014 - Keiko Awaji, Japon oyuncu (d. 1933)
 2014 - Vügar Haşimov, Azeri satranç oyuncusu (d. 1986)
 2014 - Ariel Şaron, İsrail eski Başbakanı (d. 1928)
 2015 - Jenő Buzánszky, Eski Macar millî futbolcu ve teknik direktör (d. 1925)
 2015 - Anita Ekberg, İsveçli oyuncu (d. 1931)
 2016 - Budi Anduk, Endonezyalı oyuncu (d. 1968)
 2016 - Reginaldo Araújo, Brezilyalı futbolcu (d. 1977)
 2016 - Berge Furre, Norveçli teolog, tarihçi ve politikacı (d.1937)
 2016 - David Margulies, Amerikalı oyuncu (d. 1937)
 2017 - Tommy Allsup, Amerikalı rock and roll country, swing müzisyeni ve yapımcı (d. 1931)
 2017 - Pierre Arpaillange, Fransız hukukçu ve eski bakan (d. 1924)
 2017 - James Ferguson-Lees, Britanyalı kuş bilimcisi (d. 1929)
 2017 - Robert Pierre Sarrabère, Fransız piskoposu (d. 1926)
 2017 - Adenan Satem, Malezyalı siyasetçi ve devlet adamı (d. 2017)
 2017 - François Van der Elst, Belçikalı millî futbolcu (d. 1954)
 2018 - Doug Barnard Jr., Amerikalı siyasetçi (d. 1922)
 2018 - Noemi Lapzeson, Arjantinli dansçı, koreograf ve eğitimci (d. 1940)
 2019 - Michael Atiyah, İngiliz matematikçisi (d. 1929)
 2019 - George Brady, Çek Yahudisi asıllı Kanadalı Holokost mağduru ve iş insanı (d. 1928)
 2019 - Steffan Lewis, Galli siyasetçi (d. 1984)
 2019 - Fernando Luján, Kolombiya doğumlu Meksikalı oyuncu (d. 1939)
 2019 - Kishore Pradhan, Hint erkek tiyatro, dizi ve sinema oyuncusu (d. 1936)
 2020 - Sabine Deitmer, Alman polisiye yazarı ve eğitimci (d. 1947)
 2020 - La Parka II, Meksikalı maskeli profesyonel güreşçi (d. 1966)
 2020 - Valdir Joaquim de Moraes, Brezilyalı millî futbolcu ve teknik direktör (d. 1931)
 2020 - Fernanda Pires da Silva, Portekizli girişimci ve iş insanı (d. 1926)
 2021 - Massoud Achkar, Lübnanlı bağımsız siyasetçi (d. 1956)
 2021 - Sheldon Adelson, Amerikalı yatırımcı ve iş insanı (d. 1933)
 2021 - Vassilis Alexakis, Yunan-Fransız yazar ve çevirmen (d. 1943)
 2021 - Edward Beard, Amerikalı siyasetçi ve iş insanı (d. 1940)
 2021 - Étienne Draber, Fransız oyuncu (d. 1939)
 2021 - Stacy Title, Amerikalı film yapımcısı, yönetmeni ve senarist (d. 1964)
 2022 - Anatoli Alyabyev, Sovyet biatlet (d. 1951)
 2022 - Jana Bennett, Amerika Birleşik Devletleri doğumlu İngiliz medya personeli ve iş insanı (d. 1955)
 2022 - Ahmet Çalık, Türk millî futbolcu (d. 1994)
 2022 - Razmik Davoyan, Ermeni şair, siyasetçi ve halk figürü (d. 1940)
 2022 - Jordi Sabatés, İspanyol piyanist, besteci ve aranjör (d. 1948)
 2022 - Guy Sajer, Fransız çizgi roman sanatçısı, yazar ve eski asker (d. 1927)
 2022 - David Sassoli, İtalyan siyasetçi ve gazeteci (d. 1956)
 2023 - Carole Cook, Amerikalı aktris (d. 1924)
 2023 - Ben Masters, Amerikalı aktör (d. 1947)
 2023 - Tatjana Patitz, bir Alman model ve aktristi (d. 1966)
 2023 - Murtaza Rahimov, Başkurt asıllı Rus devlet adamı ve siyasetçi ([d. [1934]])
 2023 - François Roussely, Fransız üst düzey devlet görevlisi (d. 1945)

Tatiller ve özel günler

Kaynakça

0111
11

11 Ocak


Mathéo Tuscher (* 12. Dezember 1996 in Noville VD) ist ein ehemaliger französisch-schweizerischer Automobilrennfahrer. Er startete teilweise mit tschechischer Rennlizenz. 2014 und 2015 trat er in der GP3-Serie an.

Karriere
Tuscher begann seine Motorsportkarriere im Alter von drei Jahren im Kartsport, in dem er bis 2010 aktiv war. Unter anderem gewann er 2009 die Schweizer KF3-Kartmeisterschaft.

Anfang 2011 machte Tuscher erste Erfahrungen im Formelsport. Er testete ein Formel-3-Fahrzeug unter Aufsicht von Luca Baldisserri, der das Fahrerförderprogramm der Scuderia Ferrari leitet. Seine ersten Renneinsätze im Formelsport hatte Tuscher 2011 in der Formula Pilota China Series. Er startete in dieser Serie mit tschechischer Lizenz und unter tschechischer Flagge. Da er zu dem Zeitpunkt er 14 Jahre alt war, war die asiatische Serie eine der wenigen Möglichkeiten, bereits in diesem Alter im Formelsportrennen zu fahren. Tuscher gewann acht von zwölf Rennen und entschied die Meisterschaft dominant für sich. Im Winter 2011/2012 nahm er zunächst unter französischer Flagge an Testfahrten der Formel 2 und anschließend unter Schweizer Flagge an Testfahrten der GP3-Serie teil. Er lag dabei jeweils innerhalb der ersten zehn. Tuscher erhielt schließlich für die Saison 2012 ein Cockpit in der FIA-Formel-2-Meisterschaft, in der er unter Schweizer Flagge startete. Er war im Alter von 15 Jahren der zu diesem Zeitpunkt jüngste Formel-2-Fahrer überhaupt. Bereits in seinem ersten Qualifying erzielte er die Pole-Position. Am zweiten Rennwochenende beendete er beide Rennen als Zweiter und erzielte seine ersten Podest-Platzierungen. Tuscher gewann zwei Rennen und wurde mit 210 zu 231,5 Punkten Zweiter der Fahrerwertung hinter Luciano Bacheta. Tuscher war in der Saison 2012 der beste Neuling.

2013 war Tuscher nach der Einstellung der Formel 2 ohne festes Cockpit. Er nahm nur an einer Veranstaltung der Formel Renault 3.5 für Zeta Corse teil. 2014 ging Tuscher für Jenzer Motorsport in der GP3-Serie an den Start. Bereits im ersten Sprintrennen in Barcelona gelang ihm als Zweiter die einzige Podest-Platzierung der Saison. Er beendete die Saison auf dem zwölften Gesamtrang. Außerdem nahm Tuscher 2014 an einer Veranstaltung der alpinen Formel Renault teil. 2015 absolvierte Tuscher seine zweite GP3-Saison für Jenzer. Er erreichte den 13. Gesamtrang. Darüber hinaus ging Tuscher für Rebellion Racing zu zwei Rennen der FIA-Langstrecken-Weltmeisterschaft 2015 (WEC) an den Start.

Nachdem der Vertrag von Tuscher mit Rebellion zum Ende der Saison 2016 nicht verlängert wurde, ist Tuscher für die Saison 2017 vorerst ohne Cockpit.

Nationalität
Tuscher besitzt die französische und schweizerische Staatsbürgerschaft. Zu einigen Rennen trat er mit tschechischer Rennlizenz an.

Sonstiges
Tuscher wird von Craig Pollock gemanagt.

Statistik

Karrierestationen

Einzelergebnisse in der GP3-Serie

Einzelergebnisse in der FIA-Langstrecken-Weltmeisterschaft

(Legende)

Le-Mans-Ergebnisse

Weblinks

 Offizielle Website von Mathéo Tuscher (französisch)
 Karrierestatistik von Mathéo Tuscher (englisch)

Einzelnachweise

Rennfahrer (Frankreich)
Rennfahrer (Schweiz)
Rennfahrer (Tschechien)
Langstrecken-WM-Rennfahrer
Schweizer
Franzose
Geboren 1996
Mann
Rennfahrer des 24-Stunden-Rennens von Le Mans

Mathéo Tuscher


Lee Burridge (Eype, novembro de 1968) é um DJ e produtor britânico que ajudou a lançar a cena musical underground de clubes em Hong Kong durante o início dos anos 1990. Atualmente toca em casas noturnas em todo o mundo. Seu estilo musical, conhecido por contar histórias em seus sets de DJ, abrange o groovier, house e techno. Burridge foi membro do Tyrant Soundsystem da Inglaterra juntamente com os DJs Craig Richards e Sasha e mixou álbuns para gravadoras como Balance, Fabric, Global Underground e Hooj Choons.

Seu álbum de três discos Balance: 012, de 2007, foi nomeado para compilação do ano no :en:PLUG Awards.

Carreira
A carreira de Burridge começou em 26 de dezembro de 1985 no pub de seus pais no interior do sudoeste da Inglaterra. Ele iniciou sua carreira tocando em aniversários, casamentos e o funerais ocasionais.

All Day I Dream
Em 2011, Burridge lançou um novo projeto que engloba um evento de turnês e uma gravadora. Intitulado All Day I Dream, Burridge continuou investigando sua nova direção musical que se inclinava para os sons mais melódicos e melancólicos do house e do techno, que desde então cresceram enormemente em popularidade. A primeira exibição do All Day I Dream aconteceu em um telhado em Bushwick, Brooklyn, em 2011.

Ligações externas
 Lee Burridge no Myspace

  do All Day I Dream

DJs do Reino Unido
Nascidos em 1968

Lee Burridge


Don Kişot ya da Don Kihote (), İspanyol şair ve romancı Miguel de Cervantes'in kendi dilinde yazdığı roman ve bu romandaki asıl şahsiyetin adıdır.

1605'te "La Mancha'lı Yaratıcı Asilzade Don Quijote" ve 1615'te "Marifetli Şövalye La Mancha'lı Don Kişot'un İkinci Bölümü" olmak üzere iki bölüm halinde yayımlanan roman, en akıcı İspanyol edebi eserlerden biridir ve İspanyol edebiyatına ciddi bir giriş olarak kabul edilir. Modern Batı edebiyatının kurucu eserleri olarak ilk modern roman sıfatıyla anılır.

Yazılış aşaması
Cervantes, çalışmalarını dilin Orta Çağ biçimi olan eski İspanyolcadan bolca örnekleme yaparak modern İspanyolca dilinde yazdı. Temmuz 1604'te Cervantes, eserin ilk bölümünün haklarını bilinmeyen bir meblağ karşılığında yayıncı Francisco de Robles'a sattı. Basım ruhsatı Eylül'de verildi, basımı Aralık'ta tamamlandı ve kitap 16 Ocak 1605'te çıktı.

Eserin satış başarısı, korsan basımlara zemin hazırladı. 1614 yılında gizemli bir yazar tarafından Avellaneda mahlasıyla sahte bir ikinci bölüm yayınlandı. Bu gelişme, Cervantes'i gerçek bir ikinci bölüm yazmaya teşvik etti ve yeni sahte kitapların önüne geçmek niyetiyle olay örgüsünde Don Kişot'u öldürdü. Bu ikinci eser Cervantes'in ölümünden bir sene önce, 1615 yılında yayınlandı.

Hiciv yönü
Cervantes, hakikatte öyle olmadığı halde, ünlü kişilere atfedilerek, süslü sözlerle doldurulmuş olan ve böylece yazarının aslında okura karşı sahtekarlık yapmış olduğu dönemin şövalyelik romanlarını eleştirir. Ona göre bu tür hilekâr tutumlar yerine, yazar özgün olabilmeli ve bu uğurda gerektiğinde yerleşik kalıplarla kavga ederek ve okuru aldatmaksızın ona ulaşabilmelidir.

Cervantes'in yine roman kahramanları üzerinden, eski dönemi temsil eden şövalyelik romanlarına yönelik eleştiride bulunurken, "akıllıca sanattan mahrum" bu eserlerin, gereksiz kimseler gibi Hristiyanlık topraklarından kovulması gerektiğinin belirtilmesi dikkat çekicidir.

Ana karakterler

 Don Kişot (Alonso Quijano): Şövalye serüvenleri okumaktan aklı karışmış yaşlı bir aristokrat. Kitabın ana karakteridir.
 Rosinante: Don Kişot'un atı.
 Sancho Panza: Don Kişot'un silâhtarı.
 Dulcinea del Toboso: Don Kişot'un sevdiği kız. Gerçek adı Aldonza Lorenzo'dur.

Konu
La Mancha ilinde yaşayan 50'li yaşlarında  bir aristokrat olan Alonso Quijano, şövalye kitaplarına takıntılıdır. O kadar çok okur ki, sonunda çıldırır. Fakat sadece şövalyelerle ilgili konularda çıldırmıştır, diğer konularda ise son derece akıllı bir asilzadedir. Quijano şövalye kitaplarını okuya okuya iyice onlara özenir. Dedesinden kalma zırh, kılıç vs aletleri temizler, kendi gibi sıska olan atını da eyerleyip yola çıkar. Sonra komşusu Sancho Panza'yı vali yapma vaatleriyle kandırıp kendine silahtar yapar. Bir köylü kızını da sevgilisi ilan eder. Ve her şeyini bırakıp yollara düşer.

Türkçe Baskısı
Romanın Türkçe baskısı Roza Hakmen çevirisiyle YKY tarafından yayınlandı. Romanın arka kapağında şu sözcükler kullanıldı:Romanın 'öz' babası Miguel de Cervantes Saavedra, kendisini izleyen tüm romancıları yapıtlarının 'üvey' babası konumuna düşüreceğini -çünkü Don Quijote'den şu ya da bu biçimde etkilenmemiş tek büyük romancı yoktur- (...) okuruna seslenirken bilebilir miydi?" Jale Parlanın yerinde saptamalarıyla: "Shekaspeare'le birlikte belki de ilk kez 'modern' okuru düşleyen" ve sadece "şövalye romanları"nınn değil, "Rönesans'ta kullanılan bütün yazınsal türlerin otoritesini yıkan" bu öncü yazarın, "1605 yılından beri en çok okunan, en çok sevilen, en çok yorumlanan ve yeniden en çok yazılan" ve belki postmodern anlatıyı bile dört yüzyıl önceden haber veren bu öncü romanı, ilk kez tam anlamıyla Tükçede.
La Mancha'lı Yaratıcı Asilzade Don Quijote, Roza Hakmen'in İspanyolca aslından yaptığı tam metin çeviriyle (ve Ahmet Güntan'ın şiir çevirileriyle) nihayet dilimizde.

İspanya edebiyat tarihinin en önemli ismi sayılan Cervantes, Don Quijote'yi İspanyolca yazmıştır. İspanyolca ismin Türkçe telaffuzu Don Kişot değil, Don Kihote'dir. Türkiye'de neden doğru kullanılmadığı sorusu ise şöyle açıklanabilir: Fransız İhtilali'nin Osmanlı İmparatorluğu üzerindeki etkileri ve sonrasında yavaş yavaş nükseden Fransız hayranlığı neticesinde, birçok Fransızca eser Osmanlı'nın ilgi odağına yerleşti. Tanzimat döneminde Don Quijote'nin Fransızca baskıları (Don Quichotte) okunurdu. Eserin Fransızca'daki telaffuzu ise Don Kişot'tur. Dolayısıyla yapılan ilk çevirilerde Don Quijote'nin dilimize aktarımı çevirinin çevirisi biçiminde ilerledi.

Kaynakça

1605 romanları
Don Kişot karakterleri
100 Temel Eser
Yasaklanmış kitaplar
İspanyolca edebiyat
Klasik romanlar
Medya imtiyazları
Miguel de Cervantes
1605'te tanıtılan kurgusal karakterler
Macera romanları
Edebiyat karakterleri

Don Kişot


ස්නායු පටකය
සත්ත්ව දේහ තුල ඇති ප්‍රධාන සත්ත්ව පටක වලින් එකක් ලෙස මෙය සැලකේ.මෙය ප්‍රධාන වශයෙන් ස්නායු ආවේග ලබා ගැනීම, කාර්යාවලිය හා සම්ප්‍රේෂණය සිදු කරයි.
 ස්නායු පටකයේ මූලික ව්‍යුහමය ඒකකය නියුරෝනය ද කෘත්‍යමය ඒකකය ප්‍රතීක චාපයද වේ.
 මෙම පටකය සෑදී ඇති සෛල සියල්ල බහින් චර්මයෙන් සම්බවය වී ඇත.
 ස්නායු පටකය සෑදී ඇති සෛල වර්ග 2 කි.
   - නියුරෝනය ( ස්නායු සෛල / ස්නායු තන්තු)
   - නියුරෝග්ලියා ( ග්ලයල් සෛල)

₹ නියුරෝනය
 * ඉටු කරන කෘත්‍ය අනුව නියුරෝන වර්ග 3 කි.
    ✓ සංවේදී නියුරෝන (අභිවාහී නියුරෝන)
    ✓ අන්තර්හාර නියුරෝන
    ✓ චාලක නියුරෝන (අපවාහී නියුරෝන)
 මේවායින් ස්නායු පටකයේ දර්ශීය නියුරෝනය ලෙස චාලක නියුරෝනය දැක්වේ.
නියුරෝනය ප්‍රධාන කොටස් දෙකකින් සමන්විත ය.ඒ

✓සෛල දේහය
✓ ප්‍රසර
          යි.
සෛල දේහයෙන් විහිදෙන එක් ප්‍රසරයක් වශයෙන් අක්සනය හැදින්වේ.

කෝඩේටාවන්ගේ අක්සන වටා මයලීන් කොපු පිහිටයි.එසේ නොපිහිටන ස්ථාන රැන්වියර් ගැට ලෙස හදුන්වයි.

ස්නායු පටකය


Aecio (Ezio) es el título del libreto de una ópera seria en tres actos que el italiano Pietro Metastasio (1698-1782) escribió para el Teatro San Juan Crisóstomo de Venecia. El libreto es el quinto de los veintisiete que escribió Metastasio, situándose entre Catone in Utica (1728) y Semiramide riconosciuta (1729).

Historia

Antecedentes
Pietro Metastasio escribió este libreto para el Teatro San Juan Crisóstomo de Venecia. El libreto es el quinto de los 27 que escribió Metastasio, situándose entre Catone in Utica (1728) y Semiramide riconosciuta (1729). Las fuentes a las que acudió Metastasio para escribir el libreto de Aecio fueron: los trabajos del historiador bizantino Procopio de Cesarea y la crónica Epitoma Chronicon  del historiador Próspero de Aquitania.

Metastasio tuvo gran influencia sobre los compositores de ópera desde principios del  a comienzos del . Los teatros de más renombre representaron en este período obras del ilustre italiano, y los compositores musicalizaron los libretos que el público esperaba ansioso. Aecio fue utilizada por más de 50 compositores para componer otras tantas óperas y, entre todas ellas, la única que ha sobrevivido al paso del tiempo ha sido la que compuso Georg Friedrich Händel.

Composición
Para escribir el libreto de Aecio, Metastasio acudió a los trabajos del historiador bizantino Procopio de Cesarea y la crónica Epitoma Chronicon del historiador Próspero de Aquitania.

Personajes

Argumento
Aecio, capitán del ejército imperial de Valentiniano III, cuando volvió de la célebre victoria de los "Campos Cataláunicos", en la cual Atila, rey de los hunos, había sido puesto en fuga, fue acusado injustamente de infidelidad al emperador, y por ese motivo condenado a morir.

Máximo, patricio romano ofendido en su día por Valentiniano, pues el emperador había atentado contra la honestidad de su cónyuge, recabó la ayuda de Aecio para matar al odiado emperador; pero al no conseguirlo, hizo que lo creyeran culpable, solicitando para él la muerte y así levantar al pueblo que lo amaba contra Valentiniano, como así ocurrió. Todo esto es histórico: el resto es sólo posible.

Estrenos
 Estrenos de óperas tituladas "Aecio"

Influencia
Metastasio tuvo gran influencia sobre los compositores de ópera desde principios del  a comienzos del . Los teatros de más renombre representaron en este período obras del ilustre italiano, y los compositores musicalizaron los libretos que el público esperaba ansioso. Aecio fue utilizada por más de cincuenta compositores para componer más de ochocientas óperas y, entre todas ellas, la única que ha sobrevivido al paso del tiempo ha sido la que compuso Georg Friedrich Händel.

Véase también
 Anexo:Óperas con libreto de Metastasio

Referencias

 New Grove Dictionary of Music and Musicians, 2ª Ed. (2001)

Enlaces externos
 Notas, discografía y libreto (italiano / español) en Kareol

Óperas en italiano
Óperas estrenadas en Venecia
Representaciones culturales de Flavio Aecio
Óperas de Georg Friedrich Händel
Valentiniano III

Aecio (Metastasio)