Hyman G. Neill, más conocido como Hoodoo Brown, fue el líder de la Banda de Dodge City en Las Vegas, Nuevo México en 1879 y principios de 1880. De acuerdo con Harold Thatcher, conservador del Museo Rough Rider en Las Vegas, Hoodoo era "el cowboy más malo de todos". Fue descrito como alto y delgado, con cabello claro, elegante, y un pequeño mostacho.

Primeros años y antecedentes

Neill procedía de una tradicional familia sureña en Lexington, Misuri. Su padre había llegado a Lexington desde Condado de Lee, Virginia en los 1830. El padre de Hyman ejerció como abogado y se unió a la Confederación cuando se inició la Guerra de Secesión, sin embargo, él decidió que no podía negar su juramento de defender la Constitución y terminó por unirse a la Unión. Esta elección, junto con la muerte de su esposa, le llevó a mudarse con su familia a Johannesburgo, Misuri después de la guerra. Su fecha de nacimiento es desconocida.

Hoodoo se convirtió en aprendiz de imprenta cuando era un adolescente, hasta que un día le pidieron que recuperara los periódicos necesarios para imprimir. El joven Neill se subió a un tren de mercancías yendo por la puerta trasera de la oficina, diciendo que se iba a "conseguir tus malditos periodicuchos".

Él trabajaba cazando bisontes y acarreando madera en 1872. En ese momento, era conocido por ser un jugador de poca monta y hombre de confianza. Con el tiempo se fue a Colorado, trabajando en las minas de plata con un amigo. Hoodoo y su amigo terminaron en México para formar una empresa de ópera.

Formación de la banda de Dodge City

Cuando Hoodoo llegó a Las Vegas, se encontró con que estaba desarrollando una reputación como un lugar sin ley, lleno de forajidos, estafadores, homicidas y ladrones. Su descontento con esto dio lugar a su elección como juez de paz para el este de Las Vegas. También se desempeñó como juez de instrucción y alcalde de la ciudad, y reclutó a varios ex pistoleros de Kansas para formar una fuerza policial. Sin embargo, la fuerza era igual de anárquica que los criminales que ellos debían detener. Llamados la "Banda de Dodge City", la fuerza incluía a J.J. Webb como el mariscal de la ciudad, el Misterioso Dave Mather, Joe Carson, "Tetchy" Thunderbolt y Dave Daugherty.

Logros de la Banda de Dodge City

Desde 1879 hasta 1880, Hoodoo dirigió a la Banda de Dodge City en robos de diligencias y de trenes, asesinatos, robos y corrupción municipal. La posición de Hoodoo como juez de instrucción le permitió instalar a la banda como "jurado forense", lo que aprovecharon para determinar si los asesinatos fueron en defensa personal. Esta posición permitió a la banda de Hoodoo cubrir la mayor parte de sus crímenes.

Arresto y desaparición

En el verano de 1880, los ciudadanos de Las Vegas ya había tenido suficiente de la corrupción de Hoodoo, y organizaron un equipo de vigilantes para derrocar al alcalde. Hoodoo no fue asesinado, sino expulsado por el Estado. Los historiadores han afirmado que Hoodoo robó dinero de un hombre muerto antes de mudarse a Houston, Texas.

Mientras tanto, la viuda de uno de los diputados de Hoodoo, que había sido asesinado dos meses antes, había exhumado a su marido para trasladarlo a Houston. Cuando llegó, se encontró con que Hoodoo había sido arrestado. La viuda visitó a Hoodoo en la cárcel. El Parsons Sun informó que "la reunión entre la pareja se dice que había estado afectando en el extremo, y un poco más afectiva que lo esperado dadas las circunstancias." El Parsons Eclipse, otro periódico local, agregó que el delito específico que Hoodoo cometió en Las Vegas era asesinato y robo, y se indicó que la seducción y el adulterio estaban conectados con el crimen.

Poco después, sin embargo, Hoodoo contrató a dos abogados locales y fue puesto en libertad cuando los abogados lograron demostrar que los oficiales no tenían autoridad legal para encerrar a Brown. Ni él ni la viuda fueron vistos nunca más. El Chicago Times pronto informó que Brown y la viuda habían sido vistos "yendo de parranda en algunos de los pueblos del interior de Kansas desde entonces".

Presunta muerte y familia

Los informes de un descendiente de Hyman G. Neill indican que Hoodoo murió en Torreón, México, donde dejó una concubina y un hijo. Dos de los hermanos de Hoodoo trajeron sus restos a Lexington. Su hijo también fue llevado allí, y criado. Hoodoo Brown fue enterrado en su panteón familiar en Lexington bajo el nombre de Henry G. Neill.

Años más tarde, los registros listaron a una mujer llamada Elizabeth Brown, que vivía en Leadville, Colorado. Siendo una fuerte bebedora, ella afirmó haber estado casada con un jugador llamado Hoodoo Brown, quien fue muerto a tiros en una disputa de juego. Ella pudo haber sido concubina de Hoodoo, pero esto nunca fue probado.

En la cultura popular

En el videojuego de 2005 Gun, Hoodoo Brown aparece como el alcalde de la ficticia Empire City, Nuevo México. Se parece al Hoodoo de la vida real, tanto en apariencia y personaje. En el juego, Hoodoo suple el protagonista del juego, Colton White, y se compromete a ayudarle a encontrar a Josiah Reed, un asesino que se hace pasar por predicador que Colton está buscando. Colton pronto descubre, sin embargo, que Hoodoo está del mismo bando que el asesino, y debe escapar de la cárcel de Hoodoo, más tarde matándolo. Dave Rudabaugh y J.J. Webb también aparecen en el juego como los diputados de Hoodoo. Hoodoo recibe su voz del actor Ron Perlman.

Hyman Neil aparece en la novela tipo weird western, Merkabah Rider: The Mensch With No Name, de Edward M. Erdelac. Él extraoficialmente contrata al Jinete, el Misterioso Dave Mather, y Doc Holliday para encontrar dos mil dólares en efectivo robados en un robo de un tren fuera de Las Vegas, Nuevo México.

Brown también aparece en dos historias del cómic italiano Tex Willer como alcalde de Las Vegas, Nuevo México, y el jefe de la banda de Dodge City. Cuando Tex y su compañero explorador Kit Carson descubren que Brown, con el sheriff designado Dave Mather y los diputados de la ciudad, participaron en varios robos, se involucran en un duelo, y Tex y Carson logran matar a Brown.

Referencias

Enlaces externos
 Hoodoo Brown - Líder de la Banda de Dodge City
 Las Vegas Perdidas 14

Bandidos del viejo oeste estadounidense
Nacidos en Johannesburgo

Hoodoo Brown


يقع برج صافيتا في مدينة صافيتا في الزاوية الجنوبية الشرقية لمحافظة طرطوس في سوريا والتي تربض على قمم جبلية ثلاث يتوسط إحداهما البرج الشهير ويرتفع عن سطح البحر 419 مترا والبرج هو الوحيد الباقي في القلعة ويرتفع نحو 39 مترا ويعد من أهم المعالم الأثرية في صافيتا.

الموقع
يتوضع البرج في أعلى قمة في المنطقة فوق هضبة مستديرة صخرية في الشعاب الجنوبية لسلسلة الجبال الساحلية يرتفع عن سطح البحر 419 مترا ويشرف على الساحل حتى أرواد وطرابلس والدريكيش وقلعة الحصن يعد منطقة وسطى بين أرواد وحصن سليمان ما يرجح أنه كان محطة وموقعا دفاعيا لحامية فينيقية في دولة أرواد ويمكن رؤية قلعة الحصن وقلعة العريمة وقلعة طرابلس وبرج ميعار وقلعة يحمور وقلعة أم الحوش وقلعة العليقة وقلعة صلاح الدين على امتداد جبال الساحل السوري بالعين المجردة من هذا البرج حيث أنه كان قديما يشكل شبكة اتصال من تلك القلاع بالنيران ليلا والدخان نهارا.

الاسم

حمل برج صافيتا اسم صافيتا / بورغاس القصر الأبيض / أو / بيانك شاستي الحصن الأبيض / حيث كانت هذه التسمية تطلق أيام الحروب الصليبية ويعود سبب تسميته البرج الأبيض لأن الحجارة المبنى منها هي حجارة كلسية بيضاء

وصف البرج

يتم الدخول إلى البرج من البوابة المطلة على جهة الشرق وهي ذات بناء مؤلف من طابقين لم يبق منه من هذا الجانب سوى الجدار الغربي وعقود حجرية , أما البرج المحصن ويبدو بحالة جيدة من المدخل الرئيسي بشكل جيد فقد شيدت جدرانه من قطع حجرية مربعة رائعة تظهر فيها آثار مميزة للإصلاحات التي جرت بعد الزلزال الأول في عام 1170 م والزلزال الثاني عام 1202 م الذي إنهار خلاله الطابق العلوي وأجزاء من الزاوية اليسارية للبرج.

يتألف البرج المحصن من أربعة أقسام وهي الأساس الفينيقي وهو مغمور تقريبا ولكن أساسه يظهر من الجهة الشرقية والشمالية والطابق الأرضي وهو عبارة عن أقبية سقوفها نصف دائرية لها بوابات تؤدي إلى سراديب وفيها خزان ماء محفور في الصخر تم ردمه عندما بدا السكان ببناء مساكنهم.

والطابق الأول للبرج يتألف من كنيسة تمارس الطقوس الدينية فيها حاليا والطابق الثاني يدعى بالقاعة الكبرى فوق الكنيسة للبرج المحصن وهو عبارة عن صالة مفتوحة وفيها نوافذ ومرامي السهام عميقة كانت تؤمن الدفاع عن البرج وقد تم تصميم الطابق الثاني وبناؤه في أوائل القرن الثالث عشر على ثلاث ركائز من الأعمدة الضخمة البارزة تستند إليها عقود متصالبة شديدة الانحناء ويتم الوصول إلى السطح عن طريق درج في الطابق الثاني ويحتوي السطح شرفات ما زال قسم منها محتفظا بفتحاته وهي تطل على الأفق البعيد والشرفات مبنية من صخور ضخمة منحوتة بدقة وعناية كما تضم مدينة صافيتا العديد من المواقع الأثرية والسياحية المهمة مثل حصن سليمان والكفرون وجسر الكفرون ومغارة الضويات.

انظر أيضًا
 قائمة القلاع الصليبية

مصادر

أبراج
مبان ومنشآت في محافظة طرطوس
حصون سوريا
قلاع في سوريا
قلاع وحصون فرسان الهيكل
كنائس في سوريا

برج صافيتا (سوريا)


Marie-Thérèse Reboul, gift Vien, ofte kaldet Madame Vien (født 26. februar 1738 i Paris, død 4. januar 1806 i samme by) var en fransk maler og kobberstikker, gift med Joseph-Marie Vien og mor til Joseph-Marie Vien den yngre.

I 1757 ægtede hun maleren Joseph-Marie Vien, som var 22 år ældre end hende. 1800-tals-kilder anfører, at hun blev oplært som maler af sin husbond, men Joseph-Marie Viens selvbiografi nævner intet derom. Måske var hun elev af Madeleine Françoise Basseporte.

Før sit giftermål vides det, at Reboul stak plader i kobber til værket Sénégal: Coquillages (1757) af den franske naturforsker Michel Adanson samt til Dissertation sur le papyrus (1758) af den franske antikvar grev Anne Claude de Caylus.

I 1757 blev Madame Vien optaget som medlem af Académie royale de peinture et de sculpture, og dermed var hun én ud af kun femten kvinder, som blev fuldbyrdige medlemmer af kunstakademiet i dets 145-årige levetid. Før hende var der gået 37 år, siden en kvinde sidst var blevet medlem (Rosalba Carriera). Madame Viens mand var en prominent person på akademiet, hvilket sikkert har lettet hendes adkomst til institutionen.

I sin samtid blev Madame Vien beskrevet som "a painter of miniatures and gouaches specializing in flowers, butterflies and birds." Blandt hendes værker ses malerier af en høne med kyllinger, en tårnfalk, der slår en mindre ful ihjel, en gylden fasan fra Kina, en rugende due samt en rovfugl, som efterstræber en sommerfugl. Adskillige af hendes værker blev købt af Katharina den Store.

Kilder

 Hottle, Andrew D. (2014). "Present but Absent: The Art and Life of Madame Vien". Southeastern College Art Conference Review. 16 (4): 424–442.

Malere fra Frankrig
Kobberstikkere fra Frankrig
Personer fra Paris
Miniaturmalere
Franskmænd i 1700-tallet
Franskmænd i 1800-tallet
Medlemmer af Académie royale de peinture et de sculpture

Marie-Thérèse Reboul


فيرناندو ألبينو دي سوزا تشالانا الشهير باسم فيرناندو تشالانا (10 فبراير 1959 - 10 أغسطس 2022)، هو لاعب كرة قدم برتغالي معتزل كان يجيد اللعب في مركز الجناح. يعتبر من أفضل خمسة لاعبين في كرة القدم البرتغالية بالإضافة إلى أوزيبيو، كريستيانو رونالدو، لويس فيغو ، وروي كوستا.

لعب تشالانا في أندية بنفيكا (1975-1984) بوردو الفرنسي (1984-1987) بنفيكا مجددا (1987-1990) بيلينينسيس (1990-1991) إستريلا أمادورا (1991-1992).

ساهم تشالانا في تتويج نادي بنفيكا ببطولة دوري الدرجة الممتازة 6 مرات مواسم 1975/1976 ، 1976/1977 ، 1980/1981 ، 1982/1983 ، 1983/1984 ، 1988/1989 وببطولة كأس البرتغال 4 مرات مواسم 1978/1979 ، 1979/1980 ، 1981/1982 ، 1982/1983 وبطولة كأس السوبر البرتغالي مرتين موسمي 1979/1980 و1988/1989. كما ساهم في تتويج نادي بوردو ببطولة دوري الدرجة الأولى موسم 1984/1985.

شارك تشالانا في أول مباراة دولية مع منتخب البرتغال في مواجهة منتخب الدنمارك في 17 نوفمبر 1976 ضمن تصفيات كأس العالم لكرة القدم 1978 حيث انتهت بالفوز 1/0. بمشاركته هذه أصبح تشالانا أصغر رابع لاعب يلعب لمنتخب البرتغال. تم استدعاء تشالانا للمشاركة مع منتخب البرتغال في بطولة كأس الأمم الأوروبية لكرة القدم 1984 التي أقيمت في فرنسا حيث احتل منتخب البرتغال المركز الثاني في مجموعته بالتعادل مع منتخبي ألمانيا الغربية وإسبانيا 0/0 و1/1 ثم الفوز على منتخب رومانيا 1/0 . في الدور النصف النهائي اصطدم بمنتخب فرنسا المستضيف حيث خسر 2/3. شارك تشالانا في آخر مباراة دولية أمام منتخب السويد وديا في 12 أكتوبر 1988 وانتهت بالتعادل 0/0. وبالتالي لعب تشالانا في 27 مباراة دولية مسجلا هدفين.

تولى تدريب نادي بنفيكا للناشئين في موسم 1999/2000 وقادهم للتتويج ببطولة الدوري . في سنة 2008 حل محل الإسباني خوسيه أنتونيو كاماتشو في تدريب نادي بنفيكا حتى نهاية الموسم . أبرز ما قام بهت شالانا هو تحويل ميغيل مونتيرو من مركز الجناح إلى مركز الظهير والذي استطاع أن يبدع فيه لاحقا . تم التعاقد مع الإسباني كيكي فلوريس مدربا للنادي في 22 مايو 2008.

مسيرته الكروية
لعب فيرناندو تشالانا خلال مسيرته الاحترافية مع 4 أندية في سبعة عشر موسمًا وسجل خلالها 39 هدفًا ضمن 269 مباراة. حيث فاز في خمسة مواسم بالكأس وفي ثمانية مواسم بالدوري.

خاض فيرناندو تشالانا مسيرته مع نادي بنفيكا في موسم 1975–76 في المرة الأولى ليلعب معه تسعة مواسم ثم في موسم 1987–88 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا طوالها في 225 مباراة سجل خلالها 36 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي جيروندان بوردو في موسم 1984–85 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، حيث شارك في 22 مباراة سجل خلالها هدفين. لينتقل بعدها إلى نادي بيلينينسش في موسم 1990–91 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 13 مباراة ولم يسجل أي هدف. ثم انتقل إلى نادي إستريلا دا أمادورا في موسم 1991–92 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 9 مباريات سجل خلالها هدفًا واحدًا.

المراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية برتغاليون
أجنحة كرة قدم
أشخاص من باريرو
رياضيون برتغاليون مغتربون في فرنسا
رياضيون من باريرو (البرتغال)
رياضيون من محافظة سيتوبال
طاقم نادي بنفيكا غير اللاعبين
لاعبو الدوري البرتغالي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري البرتغالي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو إستريلا دا أمادورا
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1984
لاعبو بنفيكا
لاعبو بوردو
لاعبو كرة قدم برتغاليون
لاعبو كرة قدم برتغاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية برتغاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم من باريرو (البرتغال)
لاعبو كرة قدم من محافظة سيتوبال
لاعبو منتخب البرتغال تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب البرتغال لكرة القدم
لاعبو منتخب البرتغال لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي بيليننسش
مدربو الدوري البرتغالي لكرة القدم الدرجة الممتازة
مدربو كرة قدم برتغاليون
مدربو نادي بنفيكا
مواليد 1959
وفيات 2022

فيرناندو تشالانا


Gümelik, Karabük ilinin Ovacık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1831 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 59 km, Ovacık ilçe merkezine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ovacık (Karabük) belde ve köyleri

Gümelik


William Adam (1689 - ) est un architecte, maçon et entrepreneur écossais. Il est le plus grand architecte de son temps en Écosse , concevant et construisant de nombreuses maisons de campagne et bâtiments publics, souvent en tant qu'entrepreneur ainsi qu'architecte. Parmi ses œuvres les plus connues figurent Hopetoun House près d'Édimbourg et Duff House à Banff. Son style exubérant est construit sur le style palladien, mais avec des détails baroques inspirés de John Vanbrugh et l'architecture continentale.

Au , Adam est considéré comme « l'architecte universel » d'Écosse . Cependant, depuis le début du , les critiques d'architecture adoptent un point de vue plus mesuré, Colin McWilliam, par exemple, trouvant la qualité de son travail "variée à un degré extrême" . En plus d'être architecte, Adam est impliqué dans plusieurs entreprises industrielles et projets d'amélioration, notamment l'extraction du charbon, les salines, les carrières de pierre et les moulins. En 1731, il commence à construire son propre domaine dans le Kinross-shire, qu'il nomme Blair Adam. Il est le père de trois architectes ; John, Robert et James, les deux derniers sont les développeurs du " style Adam ".

Biographie

Jeunesse
William Adam est né à Linktown d'Abbotshall, maintenant un quartier de Kirkcaldy, Fife, et est baptisé le 24 octobre 1689 . Il est le seul enfant survivant de John Adam (dc 1710), un maçon, et Helen Cranstoun, fille de William Cranstoun,  Lord Cranstoun. Son grand-père paternel est Archibald Adam, un laird à Angus . Adam fréquente probablement le lycée de Kirkcaldy jusqu'en 1704, date à laquelle il a , et apprend ensuite le métier de la maçonnerie, peut-être de son père. Il est souvent suggéré qu'Adam est l'apprenti de Sir William Bruce à Kinross House, bien que les dates rendent cela improbable. John Fleming suggère que si Adam s'est entraîné sous Bruce, ce devait être à Hopetoun House que Bruce construit de 1699 à 1703 . En 1717, Adam est un membre pleinement qualifié de la guilde des maçons de Kirkcaldy  et avant 1720, il voyage en France et aux Pays-Bas, visitant des maisons de campagne et le canal d'Ostende .

En 1714, Adam conclut un partenariat avec William Robertson de Gladney, un laird local, pour mettre en place une briqueterie à Linktown. L'entreprise est couronnée de succès et Adam est crédité d'avoir introduit la fabrication de tuiles hollandaises en Écosse . Le 30 mai 1716, Adam épouse Mary, la fille de Robertson, et le couple emménage dans sa maison, Gladney House, à Abbotshall .

Ascension vers la gloire
On ne sait pas comment William Adam est devenu un architecte à succès à partir de ces débuts, mais en 1721, il s'engage sur des projets majeurs à Floors Castle, où il exécute un projet de Vanbrugh et conçoit les extensions de Hopetoun House. John Gifford lie l'ascension d'Adam à la retraite de James Smith, l'architecte le plus en vue du début du , qui a alors 70 ans . Comme Smith, Adam est un maçon qualifié, a des liens sociaux grâce à sa famille et bénéficie du soutien financier d'entreprises commerciales prospères . C'est en 1721 qu'Adam devient franc-maçon en étant initié à la Loge d'Édimbourg (Chapelle de Marie), n°1 .

Cependant, contrairement aux épiscopaliens Smith et Bruce, Adam est un Whig presbytérien, à une époque de domination Whig du gouvernement britannique . Les épiscopaliens écossais sont associés au jacobitisme et, en tant que tels, sont peu en faveur auprès du régime hanovrien au pouvoir. Sir William Bruce, par exemple, est emprisonné à au moins trois reprises entre 1693 et sa mort en 1710, simplement en raison de ses principes . Les opinions religieuses d'Adam sont beaucoup plus acceptables, bien qu'il ait réussi à maintenir des relations avec l'architecte jacobite et amateur en exil, John Erskine (6e comte de Mar) . La position politique d'Adam lui permet d'acquérir des mécènes influents tels que John Dalrymple (2e comte de Stair), et Sir John Clerk de Pennycuik  qui, en plus d'être ses clients, tentent d'obtenir des postes gouvernementaux et des contrats pour lui . Par exemple, Sir John Clerk propose sans succès Adam comme architecte de la ville dans le cadre du « Town of Edinburgh Bill », qui l'aurait vu superviser de nouveaux travaux publics dans la capitale . En 1727, Stair tente, encore une fois en vain, de faire nommer Adam arpenteur des travaux du roi en Écosse, bien que l'année suivante, il obtient le poste moindre de commis et magasinier des travaux du roi en Écosse, sous la direction du maître des travaux Sir John Anstruther . En 1730, Adam est nommé maçon principal au Board of Ordnance en Grande-Bretagne du Nord .

En 1727, Adam et sir John Clerk se rendent à Londres, visitant un certain nombre de sites en cours de route, notamment Cliveden, Wilton et Wanstead House . À Londres, Adam tente d'établir d'autres contacts politiques, ainsi que de chercher un graveur pour son projet de livre de plans architecturaux, qui deviendrait éventuellement Vitruvius Scoticus. Également à Londres, il fait réaliser son portrait par William Aikman .

Architecte, entrepreneur et laird
En 1728, Adam est fermement établi en tant qu'architecte à succès avec de nombreuses entreprises commerciales en cours, notamment l'extraction de charbon, l'extraction du sel, les carrières et les améliorations agricoles, bien que cette année-là se produise la mort de son associé et beau-père William Robertson . Pour la même année, William Adam et Alexander McGill sont nommés architectes dans la liste des abonnés au Book of Architecture de James Gibbs. Le 21 février 1728, Adam est nommé bourgeois d'Édimbourg  et déménage avec sa famille dans une propriété sur la Cowgate, où il construit plus tard un grand immeuble .

Ses activités commerciales continuent à se développer. Depuis la commande pour Hopetoun en 1721, il a loué des carrières près de Queensferry qui lui fournissent la pierre pour ses contrats de construction . À partir de 1734, il loue des greniers et des entrepôts à Leith, ainsi que des mines de charbon et des marais salants à Cockenzie, et plus tard à Pinkie, à proximité, il construit un canal en 1742-1744, pour desservir les mines . D'autres travaux d'ingénierie comprennent un aqueduc coupé à travers une colline à Inveresk et, en 1741, une tentative de promouvoir le Canal de Forth et Clyde, un projet finalement réalisé par d'autres quelque 30 ans plus tard . Sa principale préoccupation à partir de 1731 devient Blair Crambeth, le domaine du Kinross-shire, près de Kelty, qu'il achète cette année-là pour 8 010 £ écossais . Renommant le domaine Blair Adam, il entreprend de l'agrandir et de l'améliorer, plantant des arbres, clôturant des terres et installant des mines de charbon. Il établit le village de Maryburgh pour loger les mineurs, et construit une petite maison, bien qu'il l'ait rarement visité pendant un certain temps .

Dernières années
En 1741, Adam est contraint d'engager des poursuites judiciaires contre William Duff (1er comte de Fife), pour récupérer les frais impayés résultant de son travail à Duff House. Il n'y a pas de contrat formel, et le client et l'architecte sont en désaccord sur les coûts de la maçonnerie sculptée . Adam intente une action en justice pour  12s 11⅓d, et l'affaire est initialement résolue en sa faveur. Cependant, Duff est un adversaire têtu et fait traîner la procédure, qui n'est résolue que juste avant la mort d'Adam .

Après le soulèvement jacobite de 1745, la position d'Adam en tant que maçon au Board of Ordnance lui vaut un certain nombre de gros contrats militaires dans les Highlands . En 1746, le poste de maître charpentier au Board of Ordnance devient vacant et Adam ne tarde pas à proposer le nom de son fils John, bien qu'il n'ait pas réussi à lui obtenir le poste. Ses trois fils aînés sont tous impliqués dans l'entreprise familiale en 1746, James et John quittent tous deux l'Université d'Édimbourg tôt pour rejoindre leur père .

William Adam tombe malade à la fin de 1747 et meurt l'été suivant. Il est enterré à Greyfriars Kirkyard, à Édimbourg, où John Adam a conçu le mausolée familial construit en 1753 .

Travaux d'architecture

Adam utilise une grande variété de sources pour ses créations et créé un style de décoration personnel inventif . Ses principales influences proviennent du palladianisme anglais, et plusieurs de ses maisons sont comparées à des dessins reproduits dans Vitruvius Britannicus de Colen Campbell, mais Adam les a mélangés avec des motifs baroques anglais de Gibbs et Vanbrugh . Il s'appuie beaucoup sur une gamme de livres de modèles français, italiens et anglais, notamment le livre d'architecture de Gibbs, auquel il emprunte librement sans se soucier de la cohérence du style . En outre, il s'inspire de l'architecture de la Renaissance écossaise antérieure et de ses prédécesseurs Bruce et Smith . Au cours de sa carrière d'architecte de près de , Adam conçoit, agrandit ou rénove plus de  de campagne et réalise de nombreux bâtiments publics . Il aménage également des projets de jardins paysagers, par exemple à Newliston et au  .

Maisons de campagne
Sa première commande semble avoir été pour des extensions à Hopetoun House, près d'Édimbourg, pour Charles Hope (1er comte de Hopetoun) . Hopetoun a été construit seulement  auparavant par Sir William Bruce, et Adam est retenu pour reconstruire l'aile sud-est. Ces travaux, achevés en 1725, visent à donner à la façade est une nouvelle apparence audacieuse, avançant aux extrémités avec des sections courbes. Selon John Fleming, « rien d'aussi ambitieux ou imaginatif n'avait jamais été tenté en Écosse » . Au cours des années suivantes, Adam retourne à Hopetoun, construisant la colonnade sud à partir de 1726, l'aile nord à partir de 1728 et enfin les pavillons à partir de 1736. Celles-ci ne sont achevées qu'en 1742, l'année de la mort du comte, et le projet est achevé par les fils d'Adam après sa propre mort . Adam aménage également les jardins, peut-être sur des plans de Bruce, dont ils suivent le style axial .

Parmi les autres premières conceptions, citons , qui possède la première fenêtre vénitienne  et Mavisbank House, toutes deux près d'Édimbourg. Mavisbank House, construite entre 1723 et 1727, est la première villa palladienne en Écosse  une collaboration entre Adam et le propriétaire, l'architecte amateur Sir John Clerk (2e baronnet). Ce dernier revendique une grande partie du mérite et a certainement critiqué des suggestions d'Adam, bien que les preuves suggèrent qu'Adam a obtenu gain de cause sur un certain nombre de points . Comme à Hopetoun, Adam entretient ici une relation inhabituellement étroite avec son client, malgré leurs divergences d'opinion . Ses premières œuvres les plus ambitieuses sont la maison baroque d'inspiration Vanbrugh à Arniston House, près de Gorebridge. Construit pour Robert Dundas d'Arniston, un avocat et homme politique lié au comte de Stair, Arniston comprend un vaste terrain aménagé par Adam, avec un parterre et une cascade, et une avenue principale centrée sur Arthur's Seat au nord . Le stuc du hall d'Arniston est l'un des plus beaux intérieurs vanbrughiens d'Adam .

Duff House, œuvre majeure d'Adam des années 1730, témoigne de son accrétion d'influences locales et étrangères, se présentant comme « un château médiéval en habit baroque » . Construit entre 1735 et 1739, Adam y est entrepreneur et architecte de William, Lord Braco. James Gibbs a récemment construit une autre maison pour Lord Braco, mais il décline la proposition pour Duff, recommandant Adam pour le travail . La façade principale de Duff House est remarquable par sa hauteur, et avec les hautes tours d'angle, l'impression est celle d'une maison très verticale. Ce style est lié aux dessins produits par John Erskine (6e comte de Mar), un architecte amateur qui collabore avec Adam à Dun House . Charles McKean compare Duff au château de Drumlanrig du  et le place dans la tradition architecturale écossaise. Comme Drumlanrig et l'hôpital Heriot (1620-1690) à Édimbourg avant lui, Duff House a un bloc à double pile flanqué de tours d'angle carrées plus hautes . La "robe baroque" à Duff provient de Vanbrugh, et en particulier d'Eastbury Park (1724-1738) dans le Dorset . Les conceptions de pavillons et d'ailes de quadrant n'ont jamais été exécutées en raison de la dispute de Lord Braco avec Adam. Braco n'a jamais occupé ou aménagé la maison pour la même raison .

Les autres maisons d'Adam des années 1730 comprennent  à Angus, Tinwald dans le Dumfriesshire, Lawyers House dans le Perthshire et Haddo House dans l'Aberdeenshire. Sa conception initiale et non exécutée pour House of Dun, une collaboration avec le comte de Mar, est intéressante, car elle semble montrer une grande maison-tour écossaise traditionnelle, dotée d'escaliers en colimaçon dans les murs, mais revêtue à l'extérieur de détails néo-classiques ; Adam s'est clairement inspiré de la langue vernaculaire écossaise . Chatelherault, le « Dogg Kennel » du duc de Hamilton et pavillon de chasse près de Hamilton, est achevé en 1743 . Son remodelage de l'appartement du duc à Holyroodhouse est la commande de design d'intérieur la plus importante d'Adam . Dans les années 1730, Adam agrandit le château de Taymouth et aménage des jardins, bien que son œuvre ait été en grande partie démolie pour faire place au bâtiment actuel au  . L'approche d'Adam reflète le travail de Bruce à Balcaskie, étendant une maison-tour écossaise pour former une composition architecturale presque symétrique .

Après 1740, Adam ne construit que deux maisons, Cumbernauld House pour le comte de Wigton et Cally House pour Alexander Murray, qui n'est achevée qu'en 1763 . À partir de 1746, Adam est « intendant général » et entrepreneur, supervisant la construction du château d'Inveraray selon un Style néogothique de Roger Morris. Son rôle est de correspondre avec l'architecte au nom du client, Archibald Campbell (3e duc d'Argyll), et Adam offre également à Morris ses propres conseils sur la conception détaillée . Il fournit également une première ébauche pour la disposition de la nouvelle ville à Inveraray . Son dernier travail architectural est pour Lord Lovat en 1744, pour une nouvelle maison au château Dounie. La pierre est fournie, mais la construction n'a jamais commencé car Lord Lovat part en exil après le soulèvement jacobite de 1745 et sa propriété est saccagée par les troupes gouvernementales .

Bâtiments publics

Les premières commandes de bâtiments publics d'Adam ont lieu à Aberdeen, où il a construit la maison de ville, ou l'hôtel de ville, de 1729 à 1730, démolie depuis, et l'hôpital Robert Gordon de 1730 à 1732, maintenant une école indépendante . L'infirmerie royale d'Édimbourg d'origine sur Infirmary Street est un bâtiment imposant conçu par Adam en 1738, bien que basé sur un bloc de caserne standard de l'Ordnance Board . L'une des premières infirmeries au monde, elle est fondée par le médecin Alexander Monro, et est démolie en 1884. Des vestiges du bâtiment se trouvent sur divers sites de la ville. Également à Édimbourg, Adam construit l'hôpital George Watson de 1738 à 1741, démoli en 2004, qui au  est incorporé par  dans le cadre de la nouvelle infirmerie royale . En 1745, les travaux sont achevés sur la « nouvelle bibliothèque » de William Adam pour l'Université de Glasgow, également démolie depuis . La maison de ville d'Adam à Dundee a également été démolie;  reste mais est très modifié . Adam ne construit qu'une seule église, Hamilton Old Parish Church, en 1733 alors qu'il travaille à Chatelherault à proximité .

Le dernier soulèvement jacobite a lieu en 1745, lorsque Charles Édouard Stuart tente de s'emparer du trône britannique, aidé par des Highlanders écossais rebelles. À la suite de ce coup d'État infructueux, les Highlands sont largement militarisés par le gouvernement, et le travail de l'Adam's Ordnance Board s'est multiplié en conséquence. Lui et ses fils effectuent des travaux à Fort Augustus, Fort William, Carlisle et les châteaux de Dumbarton, Stirling, Édimbourg, Blackness et Duart . Il est engagé en 1747 pour fournir les travaux de maçon et de maçonnerie pour le fort George près d'Inverness, bien que le projet n'ait commencé que peu de temps avant la mort d'Adam . Chaque été jusqu'en 1760, un de ses fils passe l'été à Fort George, supervisant les travaux sous le colonel Skinner, l'ingénieur en chef de la Grande-Bretagne du Nord .

Vitruve Scoticus
Dans les années 1720, Adam prévoit de publier un livre de dessins architecturaux de maisons écossaises, comprenant son propre travail et celui d'autres. Son Vitruvius Scoticus est commencé et nommé en réponse à Vitruvius Britannicus de Colen Campbell. Il commande quelques gravures lors de son voyage à Londres en 1727, et commence à collecter des souscriptions . D'autres gravures sont réalisées à Édimbourg dans les années 1730 par Richard Cooper . Le projet est ensuite suspendu, peut-être en raison du manque de souscripteurs (seulement 150 ont été collectés, contre plus de 700 pour Vitruvius Britannicus), bien qu'il ait pu être relancé au moment de la mort d'Adam. En 1766, John Adam tente de redémarrer le projet et de collecter de nouveaux souscripteurs, mais rien n'aboutit. Le livre est finalement publié en 1812 par le fils de John, William, et contient 160 planches, dont 100 des propres dessins d'Adam .

Héritage
La position dominante de William Adam dans l'architecture écossaise est renforcée par son manque de contemporains. Colin McWilliam, dans The Buildings of Scotland : Lothian, s'est demandé "si l'architecture écossaise de cette période... aurait accompli beaucoup de choses sans lui" .

La mort d'Adam coïncide avec la défaite finale de la menace jacobite en 1746 et l'avancée des Lumières écossaises, ce qui permet à de nouveaux styles de construction de devenir populaires. Le développement du néoclassicisme à la fin du  s'accompagne d'un renouveau de la forme de maison "château", qui conduit au style baronnial écossais . Ni l'un ni l'autre de ces idiomes ne devait cependant beaucoup au travail de William Adam. En tant qu'homme pratique plutôt que théoricien, Adam n'a jamais développé un style assez fort pour exercer une influence directe sur le cours de la conception des bâtiments.

Son principal legs à l'histoire de l'architecture est ses trois fils architectes, et en particulier Robert Adam, dont le succès en tant que développeur du « Style Adam » dépasse de loin celui de son père. Bien que Robert ait formé son propre style grâce à de longues études à Rome, John Fleming détecte des traces de l'influence de son père sur le travail des trois frères et suggère que le principe d'Adam de « mouvement » en architecture est en partie inspiré par l'admiration de William pour Vanbrugh. Plus concrètement, Fleming note que travailler avec leur père a donné aux frères une base solide dans les aspects techniques de l'architecture et les a présentés à un ensemble de clients auxquels ils n'auraient peut-être jamais eu accès autrement .

Appréciation critique
Bien que ses contemporains aient acclamé le « génie d'Adam pour l'architecture », les historiens de l'architecture récents trouvent son travail de qualité plus variable. Aux  et , il est accepté comme « architecte universel » d'Écosse, et à la fin du , MacGibbon et Ross suggèrent dans The Castellated and Domestic Architecture of Scotland que William est « au moins » l'égal en talent de son fils Robert .

Au , une vision plus critique du travail d'Adam est adoptée. Par exemple, Ian Hannah dans The Story of Scotland in Stone (1934) trouve qu'Adam est « un architecte classique plutôt ordinaire » . Arthur T. Bolton, dans l'introduction de son ouvrage définitif sur Robert et James Adam (1922), qualifie le travail du père de « lourd et ordinaire » et de simple « compilation d'idées... de Vanbrugh et Gibbs à Kent » . John Fleming déplore son "improvisation ad hoc à partir de livres sources, mal digérés", et estime qu'il "ne peut pas être autorisé à une grande distinction en tant qu'architecte" . John Summerson ne tient pas compte du travail d'Adam, dans Architecture in Britain, 1530-1830 (1953), car il ne correspond pas à l'orthodoxie palladienne anglaise , bien que John Dunbar suggère qu'« il pouvait s'exprimer de manière suffisamment convaincante dans cet idiome »  par exemple à Haddo House . Dunbar trouve le travail d'Adam « aussi remarquable pour son éclectisme que pour son inégalité de qualité », et il souligne ensuite la « robustesse et la franchise » de William Adam, et les trouvent « appropriés au climat artistique de la Grande-Bretagne du Nord » . Gifford souligne également le contexte écossais d'Adam, soulignant que l'Écosse est à bien des égards un pays étranger au cours de sa vie professionnelle, et est en fait un pays distinct de l'Angleterre jusqu'en 1707. Adam devrait, selon lui, être considéré non comme un architecte britannique provincial, mais comme « l'architecte de l'Écosse » .

John Fleming et Colin McWilliam sont d'accord pour dire qu'Adam est à son meilleur en tant que collaborateur. Le commentaire de Fleming selon lequel Adam « était à son meilleur lorsqu'il était guidé par un homme de goût qui connaissait son propre esprit », est repris par McWilliam, qui suggère que William Adam « a toujours fait de son mieux, mais a fait de son mieux l'architecture... quand il était en contact non seulement avec ses livres sources, mais avec d'autres esprits vifs" .

Famille
William Adam et Mary Robertson ont dix enfants survivants :

 Janet ("Jenny") (née en 1717), née à Linktown, dirige plus tard l'entreprise londonienne de leurs frères.
 John (né le 3 juillet 1721), né à Linktown, reprend Blair Adam et les autres entreprises familiales, tout en pratiquant l'architecture.
 Robert (né le 3 juillet 1728), né à Linktown, architecte et le plus connu des frères Adam.
 James, (né le 21 juillet 1732) architecte, associé de Robert.
 Guillaume ("Willie") (né en 1738)
 Elizabeth ("Betty"), avec Janet, gèrent les affaires londoniennes de leurs frères.
 Hélène ("Nellie")
 Marguerite ("Peggy")
 Mary, épouse le révérend  FRSE (1718-1788), ministre du Tron Kirk qui est deux fois le modérateur de l'Assemblée générale de l'Église d'Écosse (1773 et 1784), bien que maintenant principalement connu pour son amitié avec l'économiste Adam Smith.
 Susannah, épouse Sir John Clerk d'Eldin, fils de Sir John Clerk de Penicuik.

Les dates de naissance de leurs cinq filles cadettes ne sont pas enregistrées . De plus, un autre fils, nommé William, et deux filles sont décédés en bas âge .

Après la mort de William Adam, son fils aîné, John, hérite de l'entreprise familiale et associe immédiatement ses frères Robert et James, ce qui dure jusqu'à la fin des années 1750, lorsque Robert s'établit à Londres. La nécrologie de William Adam dans le Caledonian Mercury note qu'« il est heureux qu'il ait laissé derrière lui quelques jeunes hommes prometteurs pour poursuivre ce qu'il a si heureusement commencé » . John Adam transmet Blair Adam à son propre fils, avocat et homme politique William Adam, dont les descendants continuent de posséder le domaine.

Références

Liens externes

Décès en juin 1748
Naissance en 1689
Architecte écossais

William Adam (architecte)


Anna Vickers (Bordeaux, 28. lipnja 1852. – Roscoff, 1. kolovoza 1906.) bila je morska algologinja i sakupljačica biljaka poznata uglavnom po svom radu na algama na Antilima i Kanarskim otocima.

Životopis
Anna Vickers rođena je 28. lipnja 1852. u Bordeauxu u Francuskoj, iako je vjerojatno da joj je otac Britanac. U periodu 1879.–80. Posjetila je Australiju i Novi Zeland sa svojom obitelji, često putujući i zanimajući se za maorski jezik. Godine 1883. o tim je putovanjima objavila monografiju Voyage en Australie et en Novelle-Zélande. Teme kojih se dotaknula kreću se od izvodenja riječi na maorskom jeziku do paprati i algi na jugu Australije. Knjigu je ilustrirala skicama s vlastitih fotografija.

Umrla je 1. kolovoza 1906. u Roscoffu u Francuskoj.

Znanstveni rad

Vickers je provela istraživanje morske flore oko Roscoffa, Napulja (Italija), Antiba (Francuska), Kanarskih otoka i Antila. Objavila je značajne radove u francuskim časopisima o algama na Kanarskim otocima i Barbadosu, izvještavajući o rezultatima terenskog rada na Kanarima 1895. – 96. i u Zapadnoj Indiji 1898. – 99. i 1902. – 03. Njezin rad na Kanarskim otocima doveo je do identifikacije preko 30 novih vrsta samo na otoku Gran Canaria, dok je njezin rad na Antilima doveo do opisa preko dvadeset novih vrsta.

Kad je Vickers umrla u 54. godini, ostavila je nedovršenu planiranu knjigu o barbadoskim algama. Dovršila ga je njezina kolegica Mary Shaw i postumno objavila 1908. godine kao Phycologia Barbadensis, s 93 pločice anatomskih crteža Vickersa i drugim ilustracijama u boji Mlle Trottet. Sadržavao je opise pet novih vrsta.

Usput je Vickers prikupila brojne primjerke koji su ušli u zbirku Britanskog muzeja i Njujorškog Botaničkog vrta, kao i u druge muzeje u Europi i Sjedinjenim Državama.

Vickers je odana počast kroz ime roda crvenih algi Vickersia (Karsakoff, 1896.) iz obitelji Wrangeliaceae.

Bilješke i izvori

Francuski botaničari

Anna Vickers


الصريح من الكلام الصريح مكشوف المراد منه بسبب كثرة الاستعمال

أعلام

أماكن
 صريح (اسم)
الصريح بلدة بالأردن

صحف
 الصريح صحيفة يومية تونسية
 جريدة القلم الصريح جريدة لبنانية

صريح (توضيح)


Smog est une chanson du rappeur belge Damso extrait de son troisième album studio Lithopédion. Sortie le 13 juin 2018, elle est le deuxième extrait officiel de Lithopédion. Le titre est composé par le producteur Pyroman, il est certifié single de platine.

Clip vidéo
Le 13 juin 2018 Damso dévoile Smog, le  single de son album Lithopédion prévue pour le 15 juin 2018. Le morceau est accompagné d'un clip réalisé par M+F, avec qui le rappeur belge avait déjà travaillé pour le clip de Macarena.

Classements

Certification

Notes et références

Chanson interprétée par Damso
Single certifié platine en France
Single numéro un en Belgique
Single numéro un en France

Smog (chanson)


උපවාසය යන පදය අස්සව්ම් ලෙස අරාබි භාෂා ව්‍යවහාරයේ අර්ථ දක්වා ඇති අතර වැළැක්වීම, වළක්වා ගැනීම යන අදහස් එයින් නිරූපණය වේ. අස්සව්ම් යන පදයට ඉස්ලාමීය නීතියට අනුව පැහැදිලි අර්ථය වන්නේ කෑමෙන් බීමෙන් සහ ලිංගික සම්බන්ධතාවලින් එනම් උපවාස කඩවන සියලු කරුණුවලින් වැළකී අල්ලාහ්ගේ තෘප්තිය පතා කටයුතු කිරීමයි. ඉස්ලාමීය දින දර්ශනය අනුව 9වන මාසය වන රාමළාන් මාසයේ උපවාසයේ ආරක්ෂා කිරීම මුස්ලිම් වූ ස්ත්‍රී පුරුෂ සියලු දෙනාටම අනිවාර්ය වූ වගකීමකි. ඉස්ලාමීය ජීවන සැලැස්මේ පංචමහා වගකීම්වලින් හතරවන ස්ථානය උපවාසයට හිමි වේ. උපවාසය ආරක්ෂා කිරීම රාමලාන් මාසයට පමණක් සීමා කර නැත.

නිරුක්තිය

සිරියානු භාෂාවෙන් සව්ම් යන පදය සව්මෝ නම් වන අතර මත් වන සියලු දේ වලින් වැළකී සිටීම යනු එහි අදහසයි.

අනෙකුත් භාෂාවන්

උදාහරණයක් ලෙස ඇෆ්ගනිස්ථානය , ඉන්දියාව, ඉරානය, බංලාදේශය හා පාකිස්ථානයේ මුස්ලිම්වරු මෙම වචනය රෝසා යනුවෙන් භාවිතා කරන්නේ එය ආර්ය ඉන්දු භාෂාවක් වන ඩාරි භාෂාවෙන් විකාශනය වූ වචනයක් වන නිසාය. තවද උපවාසය යන පදය ඔරුක් ලෙස තුර්කි භාෂාවෙන් ව්‍යවහාර වන අතර මැලේසියාවේ මැලේ ජාතිකයන් හා සිංගප්පූරු ජාතිකයන් එම පදය පුආසා යනුවෙන් භාවිතා කරන්නේ උපවාසය යන පදය සංස්කෘතික භාෂාවෙන් එය විකාශනය වී ඇති නිසාය. ඉන්දුනීසියාවේ ද එය ව්‍යවහාර වන්නේ පුආසා යනුවෙනි. මෙම වචනය මෝල්ටස් භාෂාවෙන් ද ජනප්‍රිය වී ඇත.

අර්ථකථනය
ඉස්ලාමීය ව්‍යවහාරයේ දී මුස්ලිම්වරයෙකු අළුයම සිට එදින හිරු බැසයන තෙක් කෑම, බීම, දුම් පානය සහ ලිංගික තෘප්තිය විඳීම යනාදී ක්‍රියාවලින් තමන් වළක්වා ගැනීමයි. සව්ම් කඩ කරන කිසිම කාර්යයක තමන් නියැලීමෙන් තමන්ව වළක්වා ගැනීමෙන් කෙනෙක් බලාපොරොත්තු වන්නේ තමන් මැවූ අල්ලාහ් තආලාට සමීප වී තමාගේ සිතුම් හා ක්‍රියා සියල්ලම අල්ලාහ්ගේ ප්‍රසාදය පිණිස පවත්වා ගැනීමයි. උපවාසයේ එක් අරමුණක් වන්නේ අවශ්‍යතා සහිත තම සහෝදරයින් සාගින්නෙන් සහ පිපාසයෙන් පෙළෙන අවස්ථාවේ ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතාවයේ තරම වටහා ගැනීමට හැකිවීම තුළින් ඔවුන්ගේ දුක් කරදරවලට පිහිට වීමට අවස්ථාව ලැබීමයි. එලෙසම උපවාසය මගින් ආත්මය පවිත්‍ර වීම, එනම් අල්ලාහ්ගේ තෘප්ති‍ය අත්කර ගැනීමේ චේතනාවෙන් තමා ප්‍රිය කරන කාර්යයන්වලින් වැළකී සිටීමේ පුහුණුවක් ලබන අතර තමා‍ගේ සිතුවිලි සහ අරමුණු මානසික හා ශාරීරික අවශ්‍යතාවයන් පාලනය කර අල්ලාහ් කෙරෙහි භක්තිය, යහපත් හැසිරීම , හා සංවරභාවය ඇති කිරීමට උපවාසය මගින් සුවිශේෂී අන්දමින් අවස්ථාව

උපවාසය ගැන ශුද්ධ වූ අල් කුරානයේ සදහන් කරුණු

ශුද්ධ වූ අල් කුරානයේ දෙවන පරිච්ඡේදය වන සුරතුල් බකරා හි 183 වන වාක්‍යයේ "ඔබට පෙර සිටි උදවියට අනිවාර්ය කළා සේ ඔබ කෙරෙහි ද උපවාසය අනිවාර්යය කර ඇත" යනුවෙන් අල්ලාහ් පවසා ඇත.  يٰأَيُّهَا ٱلَّذِينَ آمَنُواْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ ٱلصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ "එම්බල විශ්වාස කරන අයවලුනි! තොපට පෙර විසූ අය කෙරෙහි උපවාසය" පවරණු ලැබුවාක් මෙන් තොප පාපයෙන් වැළකෙනු පිණිස තොප කෙරෙහි ද උපවාසය පවරන ලදී". අළුයම පටන් හිරු බැස යන තෙක් නව දොරින් කිසිවක් ශරීරාභ්‍යන්තරයට නොගෙන රකින නෝම්බි.

උපවාසය

චේතනාව (නීයත් හෙවත් අධිෂ්ඨානය)
උපවාසය රක්ෂා කිරීමට අදහස් කළ පුද්ගලයෙක් තමා උපවාසය රැකීම ආරම්භ කිරීමට ප්‍රථම උපවාසය රකින බවට අධිෂ්ඨානය කළ යුතුය. මෙය උපවාසිකයා විසින් කරනු ලබන ප්‍රතිඥ‍ාවකි. නියමිත ආකාරයට උපවාසය රැකීම ආරම්භ කිරීමට පෙර තමා උපවාසය රකින බවට අධිෂ්ඨානය නොකර එනම් අරමුණු නොදැන කුසගින්නෙන් සහ පිපාසයෙන් පසුවීම පමණක් අල්ලාහ්ට ප්‍රමාණවත් නොවේ.

සාමාන්‍ය පිළිවෙත
සාමාන්‍ය ජීවිතයේ දී අල්ලාහ් අනුමැතිය දී ඇති සමහර ක්‍රියාකාරකම් එනම් කෑම, බීම හා ලිංගික ක්‍රියාකාරකම්වල නිරත වීම ආදිය උපවාස කාලය තුළ වැළකී සිටීමට සෑම මුස්ලිම්වරයෙක්ම වග බලාගත යුතුය.

එසේම දේවභිය භක්තිය සහිත මුස්ලිම්වරයෙක් තම දෛනික ක්‍රියාකාරකම්වලදී පවා ඉස්ලාමීය නීතියෙන් වළක්වා ඇති අසභ්‍ය වචන කථා කිරීම, වාද කිරීම, රණ්ඩු දබර කර ගැනීම, හා නරක සිතිවිලි ඇති කර ගැනීම වැනි දුසිරිත්වලින් තමන්ම වළක්වා ගත යුතුය. තවද එය උපවාස කාලය තුළ දී උසස් තත්වයට වර්ධනය කර පිළිපැදීමට වග බලා ගත යුතු අතර එසේ නොමැතිව සව්ම් රැකීම නිකරුණේ කුසගින්නේ සහ පිපාසයෙන් පසු වීම පමණක්ම වන්නේය. නිසි වයසට පත් මුස්ලිම් වූ ස්ත්‍රී පුරුෂ දෙපක්ෂයම හොද සිහි බුද්ධියෙන් පසුවන අවස්ථාවේ රාමලාන් මාසයේ උපවාසය රැකීම අල්ලාහ් තආලා විසින් අනිවාර්යය කර ඇත. එසේ වුවද උපවාසය රැකීමට ශක්තියක් නොමැති නිදන්ගත රෝගීන්, (වයෝවෘද්ධ) මහලු විය නිසා කුසගින්න ඉවසිය නොහැකි අය, කුඩා ළමයින් උපවාසය රැකීම අනිවාර්යය නොවන අතර සුව විය හැකි තාවකාලික ලෙඩින් පෙළෙන අය ගැබිණියන්, කිරි දෙන මවුවරුන් සහ ඉස්ලාම්හි අනුමත ගමනක යෙදී සිටින අය එම තත්වයන් මග හැරෙන තෙක් උපවාසයෙන් මිදී සිටීමට අනුමැතිය ඇත. (හා ප්‍රසූත)

තවද ස්ත්‍රීන්ට මාසික ශුද්ධ වීම ඇති විට උපවාසයේ යෙදීමට අනුමැතිය නැත. එහෙත් එම කාල සීමාව අවසන් වූ විට දිය නා පිරිසිදු වී උපවාසය රැකීම අනිවාර්යය වේ. කෙසේ නමුත් මාසික ඍතු වීම නිසා උපවාසය කඩ කළ හෝ අතපසු කළ ස්ත්‍රිය එම අත් හැරුණු උපවාසය ඊළග වසරේ රාමලාන් මාසයට පෙර රැකීම අනිවාර්යය වේ. ස්ත්‍රිය ඍතු වීමෙන් මිදී පිරිසිදුව සිටින අවධියේ පමණක් උපවාසය රැකිය යුතු බවට ඇති අල්ලාහ්ගේ ආඥාව ස්ත්‍රී පුරුෂ සියලු දෙනා පිළිගත යුතු අනිවාර්යය ආගමික නීතියකි.

උපවාස කඩකිරීම හා එහි විපාක
ශුද්ධ වූ රාමළාන් සමයේ උපවාස ආරක්ෂා කරන පුද්ගලයා අමතක වීමෙන් හෝ අතපසු වීමකින් උපවාස කඩවන ක්‍රියාවක යෙදුනේ නම් එම පුද්ගලයාගේ උපවාසය බිදෙන්නේ නැත. නමුත් තමා ස්වකීය බුද්ධියෙන් සිතාමතා කෑමෙන්, බීමෙන් හෝ දුම්පානය මගින් උපවාස කඩකරන්නේ නම් ඔහු එම දිනයේ උපවාසය පසු තවත් දිනක ඒ වෙනුවෙන් උපවාසය රැකිය යුතුය. තවද වන්දියක් වශයෙන් ෆිද්යා දිය යුතුය. ෆිද්යා දීම එක් එක් අවස්ථාව අනුව වෙනස් වෙයි. මලයාසියාවේ ෆිද්යා වශයෙන් දෙනු ලබන්නේ කෙනෙකුගේ කෑම වේලට සරිලන ප්‍රමාණයේ සහල් ප්‍රමාණයකි.

එසේම කෙනෙක් හොද සිහි බුද්ධියෙන් තමා ආහාර අනුභව කිරීමෙන් හෝ උපවාස කඩකරන වෙනත් ක්‍රියාවකට හෝ අමතර ලිංගික සම්බන්ධතාවයකින් උපවාස කඩකළේ නම් ඒ සදහා වරදට දඩුවම් වන්දි වශ‍යෙන් කෆ්‍ෆාරා දිය යුතුය. ඒ සදහා පහත ක්‍රම තුනෙන් එක ක්‍රමයක් අනුගමනය කළ හැකිය.

එක දිගටම දින 60 ක් නොකඩවා උපවාසයේ යෙදීම.
අවශ්‍යතා සහිත 60 දෙනෙකුට ආහාර හා ඇදුම් පැළදුම් සැපයීම.
මුස්ලිම් වහළෙක් නිදහස් කිරීම.

වන්දිය ලෙස අවුරුද්දේ අනෙකුත් දිනවල උපවාසයේ යෙදීමට ඉදිරිපත් වන අයට සහන ඇත. එනම් උපවාසයේ යෙදීමට අධිෂ්ඨාන කරගත් පුද්ගලයෙක් පසුව එය රැකීම අපහසු තත්වයට පත් වූ විට හෝ ආහාර සහ ඇදුම් සැපයීමට අවශ්‍යතා සහිත 10 දෙනෙකු තෝරා ගැනීමට දුෂ්කර වූ විට ඒ අය නොකඩවා දින 3 ක් උපවාසයේ යෙදිය යුතුය. කුමන ආකාරයේ වන්දියක් උදෙසා තමා උපවාසයේ යෙදෙන්නේ ද යන්න උපවාසය රැකීම ආරම්භ කරන විට අධිෂ්ඨාන කළ යුතුය. වරදට දඩුවම් වශයෙන් වන්දියක් ලෙස ආරක්ෂා කරන උපවාසය රැකිය යුත්තේ උපවාසය රැකීමට අනිවාර්යය වූ රාමදාන් මාසයට අමතරව ඇති අනෙකුත් දින වලය.

උපවාසයේ ආරම්භක අවස්ථාව හා අවසාන අවස්ථාව
ශ්‍රද්ධ වූ මුහම්මද් නබි (සල්) තුමා පෙන්වා දුන් පරිදි චාරිත්‍රයක් ලෙස මුස්ලිම්වරු අළුයමට පෙර ආහාර ආහාර අනුභව කිරීම සහර් කිරීම ලෙස හැඳින්වේ. අළුයම දේව නැමඳුම වන සලාතුල් ෆජ්ර් කාළය එළඹීමට පෙර කෑම බීම ගැනීම අවසන් කළ යුතුය. මධ්‍යම දහවල නැමඳුම වන ලුහර් සලාකය සහ ඉර බැස යන මොහොතේ සලාතුල් මඃරිබ් මෙන් නොව නබිතුමාගේ රුවන් වැකිවල සඳහන් වන ආකාරයට ඉර මුදුන්වීම හා ඉර බැසයාම පිළිබඳ ජ්‍යෝතිශයට අනුව නිගමනයන් ඇත. කාල වේලාව පිළිබඳ නිගමනයන්ට එළඹීමේදී ප්‍රායෝගික වශයෙන් නියම සූර්යය උදාව (අල් ෆජ්ර් - අල්සද්ක් ) පිළිබඳ මතයන් කිහිපයක් පවතී. මෙය පවතින්නේ සූර්ය්‍යයාගේ මධ්‍යයේ සිට අංශක 12 සිට 21 ක් ක්ෂිතිජයට පහළින්ද  සමකයට විනාඩි 40 සිට 60 දක්වා සාමාන්‍ය උදාවට පෙරයි. උදෑසන ආහාරය ගැනීම ගැන සීමාවන් නොවුනත් මුස්ලිම්වරුන්ගේ ආහාරවේල් ගැන සීමාවන් ඇත.  සහර් කාලයේ ආහාර ගැනීමෙන් පසු මුස්ලිම්වරු ෆජ්ර් හෙවත් අළුයම සුවෙන් වන්දනය ඉටු කරති. සහර් කාලයෙන් පසු කිසිම ආහාර පානයක් උගුරෙන් පහළට ඇතුල් කිරීමෙන් වැළකිය යුතුය. ආහාර මෙන් නොව ජලය මුඛය තුළට ගෙන වුඩු (Wudu) ගැනීමේදී (එනම් වන්දනයට පෙර කරනු ලබන දෝවනයේදී ) කට පිරිසිදු කළද එය උගුරෙන් පහළට යැවීමට අනුමැතිය නැත.
උපවාසය අවසන් කර ආහාර ගැනීම ආරම්භ කරන කාලය ඉෆ්තාර් යනුවෙන් හැඳින්වේ. මුහම්මද් නබි තුමාගේ මග අනුගමනය කර උපවාසයෙන් මිදීම මුස්ලිම් වූ බොහෝ අයගේ සිරිත වේ. එනම් මරිබ් වන්දනය අවසන් කරීමෙන් පසු තමාගේ කැමැත්ත පරිදි අවශ්‍ය ආහාරයක් බුක්ති විඳිය හැකිය.

උපවාස කිරීමෙහි විශ්වාසය
උපවාසය සුරැකීමෙන් මිනිසා තමා පුද්ගලිකවම තම සහෝදර සහෝදරියන්ගේ කුසගින්නේ තරම සහ අවශ්‍යතාවයන් අවබෝධ කර ගනී. උපවාසය සුරැකීම දුප්පත්, අවශ්‍යතා සහිත සහ කුසගින්නෙන් පෙළෙන සියලුම මුස්ලිම් ජනතාවට අනිවාර්ය වේ. උපවාසය අනිවාර්යෙන් රකින රමළාන් මාසය එනම් ඉස්ලාමීය දින දර්ශනය අනුව නව වන මාසය දා නම් නදිය ඉටු කරන සහ උපවාසිකයාට උපවාසයෙන් මිදීමට පිහිට වන මාසය ලෙස හැඳින්වෙන අතර තනිවම උපවාසයෙන් මිදීමට වඩා අවශ්‍යතා සහිත අයට උපවාසයෙන් මිදීමට අවස්ථාව උදාකර දීමෙන් සෞභාග්‍ය උදා වන බව පිළි ගැනීමයි. උපවාසය සුරැකීම මගින් හෙලි කරන ප්‍රධානතම සාධකය වන්නේ එය සුරක්ෂිත කරන විශ්වාසවන්‍තයා අල්ලාහ් කෙරෙහි දක්වන අසීමිත යටහත් පහත්භාවයයි. නිසි අයුරින් ඉටු කරන සව්ම් මගින් අත්වන යහපත් ප්‍රතිඵලය නම් සව්ම්ධාරියා එනම් සව්ම් ඉටු කරන පුද්ගලයා දැනුවත්ව හෝ නොදැනුවත්ව කරන පව් හා වැරදිවලට සමාව ලැබීමත්, එනිසා ස්වර්ගයේ ස්ථානයක් හිමි කර ගැනීමත් වේ.

මෙයට අමතරව ස්වේච්ඡාවෙන් උපවාසය ආරක්ෂා කිරීම මගින් උතුම් වූ ජිහාදයේ ප්‍රතිඵල අත් කර ගත හැකිය. විශ්වාසවන්තයෙකුගේ පෞද්ගලික ජීවිතයට අදාල ඉවසීම හා මානසික හික්මීම සව්ම් මගින් අත් කර ගත හැක. එසේම තමාගේ ආවේගශීලී හැගීම්, අවශ්‍යතාවයන්, හා කෝපය ස්වයංව පාලනය කර ගැනීමෙන් අල්ලාහ් කෙරෙහි සිත යොමු කර භාවනානුයෝගීව කාලය ගත කිරීමටත් අල්ලාහ් කෙරෙහි ඇති විශ්වාසය තහවුරු කර ගැනීමටත් උපවාසය මහගු පිටුවහලක් වේ. තවද උපවාසය මගින් මිනිසා කරන පව් හා වැරදිවලට සමාව ලැබීමත්, සිත අභ්‍යන්තරය නපුරු හා නරක සිතුවිලිවලින් ආරක්ෂා කර ගැනීමටත් ලෙඩ රෝගවලින් ආරක්ෂාවීමටත්, ඉවසීමේ ගුණය අත්කර ගැනීමටත් අවස්ථාව ලැබේ.

උපවාස කරන දින

ස්වේච්ඡා උපවාස දින
රාමළාන් මාසයේ උපවාසය රැකීම අනිවාර්ය වගකීමක් වන අතර තවත් සමහර දිනවල ස්වේච්ඡාවෙන් ද ඉටු කළ හැකිය. එම දිනයන් වන්නේ,

සෑම සතියකම සදුදා සහ බ්‍රහස්පතින්දා
සෑම චන්ද්‍ර මාසයකම 13 , 14 , 15
රාමළාන් මාසයට පසු එළඹෙන ෂව්වාල් මාසයේ දින 6ක්
අරෆා දිනය එනම් දුල්හජි මාසයේ 9 වන දින
අහුරා දිනය එනම් මුහරිරම් මාසයේ 10 වන දින

සුන්නි මුස්ලිම්වරු එයට පෙර හෝ පසු දින ද උපවාසය රකින අතර ෂියා මුස්ලිම්වරු එසේ තවත් දිනයක ඉටු කිරීමෙන් වැළකී සිටිති.

උපවාසය තහනම් දින

උපවාසය රැකීම දිව්‍ය සෙනෙහසට පාත්‍රවන ක්‍රියාවක් වුවද උපවාසය රැකීම සමහර දිනවල අල්ලාහ් විසින් තහනම් කරනු ලැබ ඇත. එසේ තහනම් වූ දිනයන් වන්නේ

ඊදුල් අල්ලා නොහොත් හජි උත්සව දිනය
 ඊදුල් ෆිත්ර් හෙවත් රාමලාන් උත්සව දිනය
අෂුරා දිනය එනම් මුහර්රම් මස 10 වැනි දිනය (මෙය ෂියා මුස්ලිම්වරුන්ට බලපාන අතර ඔවුහු උදෑසන සිට දහවල් වන්දනය ඉටු කරන කාලය තෙක් උපවාසයේ යෙදෙති)
 අයියාමුත්තෂ්රික් එනම් ඉස්ලාමීය දින දර්ශනයේ 12 වැනි මාසය වන දුල්හර් මාසයේ 11,12,13 පුර දිනයන්)
 රාමළාන් මාසයට පෙර ඇති ජෙබ් සහ ෂඃබාන් මාසවල පුරුද්දක් ලෙස ඉටු කිරීම.

උපවාසය කඩවන කරුණු

මෙවන් අවස්ථාවල දී...

 දියේ ගිලෙමින් සිටින්නෙකු බේරා ගැනීමට උපවාසය අත්හළ යුතු යැයි පෙනී ගිය විට ද, ගැබිණි මවක් හෝ කිරි දෙන මවක් උපවාසයේ යෙදීමෙන් තමාට හා තම දරුවාට හානි පැමිණේ යැයි හැගෙන්නේ නම් උපවාසය අත්හැරීමට අවසර තිබේ.
 එන්නත් කිරීමෙන් උපවාසය නොබිඳේ.

සව්ම්


Pico da Neblina ([piku dɐ neˈblĩnɐ], Tågens top) er det højeste bjerg i Brasilien, 2995,3 meter over havet, i Serra da Neblina, en del af Serra do Imeri, en del af Guyana-skjoldet på den brasilianske-venezuelanske grænse. Som det blev fastslået af en grænseekspedition i 1962, ligger dets top inden for brasiliansk territorium, i en horisontal afstand på kun 687 m fra den venezuelanske grænse på Pico 31 de Marco.

Som toppens navn antyder, er den afskærmet i tykke skyer det meste af tiden. Den blev første gang bestemt i 1965 af medlemmer af en ekspedition fra den brasilianske hær.

Beliggenhed
Officielt er Pico da Neblina beliggende i kommunen Santa Isabel do Rio Negro, i staten Amazonas. Men bjerget er ikke direkte tilgængeligt fra kommunens bysæde, der er cirka 180 km væk, og føderale myndighed over nationalparken, Yanomami reservatet og grænsesikkerhedsområdet overgår kommunalmyndigheden i alle praktiske aspekter. Den nærmeste by er faktisk Säo Gabriel da Cachoeira, cirka 140 km i fugleflugtslinje, fra hvor stort set alle klatreekspeditioner starter.

Bjerget er en del af den brasilianske Pico da Neblina nationalpark; det nordlige skråninger er også beskyttet af Venezuela Serranía de la Neblina nationalpark. Tvillingeparkerne danner, sammen med den tilstødende Parima Tapirapecó nationalpark (Venezuela), et beskyttet område på cirka 80.000 km², muligvis det største nationalparksystem i en tropisk regnskov i verden. Pico da Neblina er også beliggende inde i territoriet der udgør Yanomami-folkets reservat.

Almindelige misforståelser
Pico da Neblina bliver ofte nævnt som være præcist på grænsen mellem Brasilien og Venezuela. Dette er sandt for dets bjergmassiv som en helhed, men hovedtoppen er kun i Brasilien, 687 meter fra den egentlige grænse. Det nævnes også nogle gange som det højeste punkt i Sydamerika uden for Andesbjergene, men dette er heller ikke korrekt: den titel tilhører Sierra Nevada de Santa Marta i Colombia, der er næste dobbelt så høj som Pico da Neblina og fuldstændigt fritlæggende fra Andesbjergene. Men, Pico da Neblina er tilgengæld det højeste punkt øst for Andes-kæden, og derfor en stor del af kontinentet. Det tilstødende Pico 31 de Março, der er på den egentlige internationale grænse er også det højeste punkt i Venezuela, uden for Andesbjergene.

Højdemålinger
I 39 år troede man at højde på Pico da Neblina var 3014 m, baseret på en ubestridt måling udført i 1965 af topografen José Ambrósio de Miranda Pombo, ved brug af en teodolit, men en mere præcis måling blev udført i 2004 med state-of-the-art GPS-udstyr af kartografen Marco Aurélio de Almeida Lima, et medlem af en ekspedition fra den brasilianske hær, der satte højden til 2993,78 m. Det blev herefter officielt anerkendt af Det Brasilianske Institut for Geografi og Statistik (IBGE), den føderale regerings officielle geografiske undersøgelses- og optællingsagentur, der var medarrangør af ekspedition.

I februar 2016 lavede IBGE en mindre revision igen, efter at den officielle højde på Pico da Neblina blev ændret til 2995,30 - en forskel på 1,52 meter. Der var ingen ny ekspedition eller feltmåling denne gang; den nye værdi er en simple matematisk genregning af højden, baseret på tidligere fundet GPS feltdata, hvor en nyere, mere præcis kortlægning af brasiliansk territorium vedrørende geoide (den imaginære overflade baseret på Jordens tyngdefelt der er referencen for højder) blev brugt. Dette forklarer hvorfor Pico da Neblina og Pico 31 de Março, der er ved siden af hinanden, havde præcist den samme højdeændring.

Geologi og topografi
Neblina Massivet består af en hældende blok af sandsten der ligger ovenpå prækambriske metamorfe bjergarter. Toppen er en imponerende skarpe stenpyramide eller tand, der knejser højt (når toppen er synlig) over det nærliggende lavland på den brasilianske side, da Imeri-kæden hurtigt stiger fra kun omkring 100 meter over havets overflade til over 2.000 meter i bunden af toppen på blot et par kilometer - derfra stiger toppen kraftigt.

Den venezuelanske side af bjergmassivet er mere bakket og højdegradient til den nordlige sletter er mindre stejl, selvom der stadig er dybe kløfter og høje mure. Den tilstødende Pico 31 de Marco kan betragtes som en sekundær top til Pico da Neblina; det har en blødere, rundere form og er nogle gange svær at adskille klart fra Pico da Neblina på billeder, afhængigt af vinkel og afstand. Da Pico da Neblinas er beliggende på den ækvatoriale breddegrad, kan det være koldt på toppen, men temperaturer omkring frysepunktet og frost, synes at være sjældne (ingen faste målinger er foretaget), og der er ingen sne. En ikke-autoritativ kilde giver en gennemsnitlig temperatur på 20 °C (68 °F) i løbet af dagen og 6 °C (43 °F) om natten. Yderligere er temperaturen i op til 700 meters højde gennemsnitligt på 34 °C om dagen, og om natten er den på 24 °C, mens den i højden 750-2000 meters højde har temperaturer på 28 °C om dagen og 20 °C om natten.

Vegetation
Store planter og mere lukket vegetation (ækvatorial-skov) findes kun op til 1000 m højde, fra 1000 m op til 1700 m er små og mellemstore træer, med en mere åben vegetationen, og fra 1800 m der er kun lav vegetation. Der er flere arter, som er endemiske for området.

Da stedet ligger tæt på Amazonas regnskov, regner det meget i op til 1.000 meters højde. Over de 1.000 meter kommer skyerne ikke højere op, og området er derfor tørt. Regnen i de lavere områder gør vejret meget fugtigt. I områder omkring 700 meter dominerer skyerne meget, og stort set alle dage har tåge uden at være skyfrie. Det er området med højest fugtighed.

Opdagelse
Der er meget lidt dokumentation tilgængeligt i dag om toppens opdagelse, og næsten ingen af denne er autoritativ, selvom brasilianerne kun opdagede bjerget for ganske nylig, i midten af det 20. århundrede. Denne sene opdagelse kan være nem at forstå, hvis man husker hvor ekstremt fjern, utilgængelig og ubeboet den del af Amazonas-regionen er selv i dag, og at det næppe kunne forventes, at sådan et højt bjerg (ud fra brasilianske standarder) kan findes ved siden af det store, lavtliggende Amazonasbassinet, selv om det var kendt, at der var bjerge i området. Desuden, som navnet også siger, er Pico da Neblina er skyet til, og derfor skjult det meste af tiden.

Alt dette førte til at det først blev opdaget i 1950'erne. Den nøjagtige dato og omstændigheder er uklare og ikke dokumenteret, men en populær historie ofte hørt i Brasilien, siger, at toppen angiveligt blev set og indberettet af en pilot, der fløj over den på et, heldigvis, skyfrit tidspunkt. Men massivet var kendt længe før på den venezuelanske side, hvor det blev kaldet Cerro Jimé. I 1954, otte år før Pico da Neblina med succes blev besteget, blev området besøgt fra den nordlige del af en ekspedition ledet af botaniker Bassett Maguire, der nåede det nordlige top-plateau af massivet og observerede den højeste top, på det tidspunkt unavngivet, og anslog den til at være mellem "8,000-9,000 fod." Hele massivet blev opkaldt Cerro de la Neblina, da Maguire og Reynolds den tid antog at massivet udgjorde en selvstændig formation fra Imeri-kæden til sydøst.

Kort efter ekspeditionen, blev den højeste top, selv om den endnu ikke var besteget, opkaldt Pico Phelps for at ære den fremtrædende ornitolog William H. Phelps, Jr. På det tidspunkt mentes det at toppen lå helt inden på venezuelansk territorium. I løbet af den brasilianske ekspedition i 1962, blev det fastslået, at det højeste punkt kun ligger i Brasilien. Den brasilianske ekspedition omdøbte toppen til Pico da Neblina, hvilket medførte en vis forvirring med navnet Cerro de la Neblina, som anvendtes i Venezuela for at henvise til hele massivet. Den næsthøjeste top på den venezuelanske-vrasilianske grænse fik navnet Pico 31 de Marco i brasilien, men det er nu kendt som Pico Phelps i Venezuela.

I 1950'erne var det endnu ikke klart, om Pico da Neblina var i brasiliansk eller venezuelansk territorium, og dets præcise højde endnu ikke var kendt. Derfor var det stadig en udbredt opfattelse i mange år efter toppens opdagelse, at Brasiliens højeste bjerg var Pico da Bandeira (2,891 m eller 9,486 ft), mellem de sydøstlige stater i Minas Gerais og Espírito Santo, i et meget mere befolket, udviklet og let tilgængeligt område. Først i 1965 fandt man ud af, og fik det alment kendt, at Pico da Neblina var landets højeste bjerg. Pico da Bandeira er fortsat det højeste brasilianske bjerg uden for Amazonas-regionen, og det tredje højeste samlet, efter Pico da Neblina og 31 de Marco (2.974 meter).

Adgang
På grund af sin placering i en nationalpark i et grænseområde, der er også en del af Yanomami-territoriet, er adgang til området begrænset, og afhænger af en særlig tilladelse fra Chico Mendes Institut for Bevarelse af Biodiversiteten (ICMBio), den brasilianske myndigheder, der er ansvarlig for nationalparker. Tilladelsen kan fås ved ICMBio's kontor i São Gabriel da Cachoeira, men alle klatrere skal tage en godkendt lokalguide med. En fire-dages tur hver vej må forventes, tre af dem består af en jungle trek i regnskoven, som kan være lige så hårdt og udfordrende som selve klatringen. Undsætning er tæt på umuligt i området.

"Flodblindhed", en parasitisk sygdom, der kan forårsage permanent blindhed og er videregivet af en sort flue, er endemisk i området, dog med en lav forekomst; malaria og gul feber er også muligt. Derfor rådes klatrere til ikke kun at tage den yderste forsigtighed for at undgå insektbid, men også for at drøfte forebyggende og/eller terapeutiske strategier med kvalificerede læger, der er bekendt med tropesygdomme.

Robson Czaban, en brasiliansk fotograf, der besteg Pico da Neblina i 1998, fortalte om sit eventyr, at der altid var nogle guld pannere på et lille plateau, lige under toppen, på omkring 2.000 m (6,100 ft), kaldet Garimpo do Tucano, der tjener som basecamp for den sidste og den stejleste del af klatringen. Mens pannernes tilstedeværelse teknisk set er ulovlige, er de er i vid udstrækning tolereret af de brasilianske myndigheder, og Czaban gætter på, at dette ville være, fordi i sådan et fjerntliggende område, menes de at holde øje med grænsen og naturen bedre end den skovbetjente og hæren ville have midler til at gøre. Czaban fortalte at de var meget venlige og hjælpsomme.

Referencer

Litteratur
 Maguire, Bassett and Reynolds, Charles D. (1955) "Cerro de la Neblina, Amazonas, Venezuela: A Newly discovered Sandstone Mountain" Geographical Review 45(1): pp. 27–51
 Instituto Brasileiro de Desenvolvimento Florestal (1979) Plano do Sistema de Unidades de Conservação do Brasil. Ministério da Agricultura (MA), Instituto Brasileiro de Desenvolvimento Florestal (IBDF) and Fundação Brasileira para a Conservação da Natureza (FBCN), Brasília, D.F., OCLC 6944034. In Portuguese, covers the geology, geomorphology, climate, soils, vegetation and fauna of Pico da Neblina National Park.
 Gentry, A.H. (1986) "Exploring the Mountain of the Mists" Science Year: The World Book Science Annual pp. 124–139

Eksterne henvisninger
 Picasa gallery of photographs fra to brasilianske private ekspeditioner til Pico da Neblina, vedligeholdt af brasilianeren Mundo Vertical bjergbestigningsside (på engelsk)
 Robson Czabans bestigning af Pico da Neblina i 1998 - meget detaljeret rapport (på portugisisk) om hans besøg på toppen, der gav anledning til nogle billeder er er linket til ovenfor, med sit eget billedealbum (på engelsk)
 João Paulo Barbosas ekspedition i 1999 - endnu en detaljeret tur (på portugisisk)

Brasiliens geografi
Bjerge i Sydamerika

Pico da Neblina


أڭادير (بتشلحيت: ⴰⴳⴰⴷⵉⵔ:) هي مدينة سياحية مغربية، بعمالة أكادير إداوتنان، في جهة سوس ماسة. تقع على بعد 520 كلم جنوب العاصمة الرباط، وهي تضم 844 421 نسمة، حسب الإحصاء العام للسكان والسكنى لسنة 2014. ويتحدث غالبيتهم لغة تشلحيت. وهي مدينة ساحلية، تُطل على المحيط الأطلسي.

التسمية
أڭادير هو اسم أمازيغي يعني الحصن المنيع وفي تفسير آخر مخزن الممتلكات أو مخزن الحبوب، وقد أطلقت على المدينة عدة أسماء مختلفة منذ نهاية القرن الخامس عشر الميلادي، منها ما هو محلي مثل أڭادير إيغير، وأڭادير لْعَرْبا، ولعين لْعَرْبا، وفونتي، وتِڭْمي أوڭادير لْعَرْبا، وتِڭْمي أورومي. وهناك بضعة أسماء أخرى وجدت في الخرائط والوثائق الرسمية الدولية أشهرها اسم بورطو ميسكينوم (ميناء قبيلة مسكينة). وقد بلغ مجموع هذه الأسماء حوالي عشرين إسماً، إلا أن السواد الأعظم منها إندثر بمرور الزمن.

التاريخ

سقوط أكادير 1541
كانت أكادير قاعدةٌ برتُغالية مُنذ سنة 1505 وقام السعديون بطردهم عام 1541.

أزمة أكادير 1911
في عام 1911، رست المدمرة الألمانية بانثر بالمدينة لحماية الجالية الألمانية المقيمة فيها مما أحدث ما يعرف بأزمة أكادير بين فرنسا وألمانيا، والتي أدت لاحقا إلى إعلان المغرب كله محمية فرنسية في عام 1912.

زلزال أڭادير 1960
في 29 فبراير 1960، وفي تمام الساعة 11 ليلا دمر زلزال المدينة بشكل شبه كام، في 15 ثانية دفن 000 15 شخص تحت الأنقاض. وسجلت إحصاءات الكارثة الطبيعية التي أصابت المدينة، أعلى رقم في الخراب، حيث أصاب الدمار جل أحيائها (تالبرجت القديمة، منطقة القصبة). هذه المناطق كان لها قاسم مشترك، وهو الشقاق الكامن في باطن الأرض، الذي تسببت في الماضي، في عدة اضطرابات للغلاف الأرضي، لكن في سنة 1960 كان له الوقع الشديد الذي أدى إلى الدمار الكاسح للمدينة. وبعد الكارثة التي عرفتها مدينة أكادير يوم 29 فبراير 1960 انخفض عدد السكان ليصل إلى 16000 نسمة، بعد أن كان يراوح 45000 نسمة قبل الكارثة.

بعد زلزال 1960
صرح الملك محمد الخامس قائلاً: . وقد تم بناء أكادير الجديدة جنوب المدينة القديمة. وتميزت المدينة الجديدة بشوارعها الفسيحة وبناياتها الحديثة ومقاهيها. وهي ثاني مدينة سياحية مغربية بعد مراكش لشواطئها الزرقاء وسمائها الصافية.

 الأحياء الصناعية: تتضمن على الخصوص حي أنزا وحي البطوار وكلاهمـا لم يتضرر من الزلزال، فحي البطوار هو حي صناعي جنوبي يشغل 256 هكتار، عرف ارتفاعا في قدرته الإيوائية.
 المنطقة السياحية: يشمل هذا القطاع كل الأراضي المتصلة بالبحر داخل المحيط الحضري، حتى شارع محمد الخامس، وتتسع في اتجاه الجنوب، وتبلغ مساحتها 190 هكتار، لبناء الفنادق.

2020
في 4 فبراير 2020، حل الملك محمد السادس بأكادير، وأشرف على إطلاق برنامج التنمية الحضرية لأكادير (2020-2024)، والذي تناهز كلفته 6 ملايير درهم، والذي يهدف إلى الارتقاء بالمدينة وتعزيز جاذبيتها كوجهة سياحية وطنية ودولية، وتحسين ظروف عيش ساكنة أكادير، وتقوية البنيات التحتية الأساسية، وتحديث الشبكة الطرقية وتوسيعها، ويشمل هذا البرنامج أيضاً تأهيل كورنيش المدينة، وإحداث المزيد من المساحات الخضراء، وبناء العديد من ملاعب القرب، والقاعات المغطاة، والمسابح.

التعليم

التعليم الإبتدائي

 مدرسة الغزالي (حي تيكيوين)
 مدرسة 2 مارس (حي تيكيوين)
 مدرسة يعقوب المنصور (حي تيكيوين)
 مدرسة المصامدة (حي تيكيوين)
 مدرسة عمر بن عبد العزيز (حي تيكيوين)
 مدرسة بئر انزران (حي أساكا)
 مدرسة أدرار (حي أدرار)
 مدرسة الأطلس (حي تيليلا)
 مدرسة المرينين (حي تيليلا)
 مدرسة الشعبي (حي الهدى)
 مدرسة الأدارسة (حي الهدى)
 مدرسة التقدم 2 (حي الهدى)
 مدرسة الفرح (حي السلام)
 مدرسة السلام (حي السلام)
 مدرسة الإزدهار (حي السلام)
 مدرسة إدريس بن الزكري (حي الفرح)
 مدرسة عبد الله الكرسيفي (حي الوفاق)
 مدرسة الفارابي (حي بوتسرا)
 مدرسة الوحدة (حي بنسركاو)
 مدرسة المطار (حي بنسركاو)
 مدرسة الطاهر الفراني (حي بنسركاو)
 مدرسة أبو بكر الصديق (حي أغروض بنسركاو)

 مدرسة ابن حنبل (حي القدس)
 مدرسة المجاهدين (حي الداخلة)
 مدرسة المسيرة (حي المسيرة)
 مدرسة المغرب العربي (حي المسيرة)
 مدرسة الحي المحمدي (الحي المحمدي)
 مدرسة عبد العزيز الماسي (الحي المحمدي)
 مجموعة مدارس مسكينة (حي إغيل أضرضور)
 مدرسة الوفاء (حي الوفاء)
 مدرسة عبد المجيد بن جلون (حي إيراك بوركان)
 مدرسة النصر (حي بوركان)
 مدرسة الفتح (حي بوركان)
 مدرسة النجاح (حي النجاح)
 مدرسة شاعر الحمراء (حي الخيام)
 مدرسة عمر ابن الخطاب (حي الموظفين)
 مدرسة ابن سينا (حي الموظفين)
 مدرسة التقدم (حي تالبورجت)
 مدرسة ابن بطوطة (حي أمسرنات)
 مدرسة فاطمة الفهرية (الحي الصناعي)
 مدرسة سكينة بنت الحسين (الحي الصناعي)
 مدرسة اليسوفية
 مدرسة خالد ابن الوليد

 مدرسة تدارت (حي تدارت)
 مدرسة.كوم (حي تدارت)
 مدرسة علي أزايكو (حي تدارت)
 مدرسة علال بن عبد الله (حي تدارت)
 مدرسة عبد المومن بن علي (حي تدارت)
 مدرسة عبد الرحيم بوعبيد (حي تدارت)
 مدرسة محمد الخويبي (حي الحسنية)
 مدرسة المحيط (حي أنزا)
 مدرسة المختار السوسي (حي أنزا)

التعليم الإعدادي

 إعدادية إدريس الحريزي (حي تيكيوين)
 إعدادية البحتري (حي تيكيوين)
 إعدادية أبي فراس الحمداني (حي أساكا)
 إعدادية الخليل (حي تيليلا)
 إعدادية المهدي بن تومرت (حي الهدى)
 إعدادية الهدى (حي الهدى)
 إعدادية الإنبعاث (حي السلام)
 إعدادية ابن طفيل (حي الفرح)
 إعدادية عبد العالي بن شقرون (حي الوفاق)
 إعدادية ابن الهيثم (حي الداخلة)
 إعدادية الفضية (حي الداخلة)

 إعدادية أحمد شوقي (حي تمديد الداخلة)
 إعدادية القدس (الحي المحمدي)
 إعدادية 11 يناير (الحي المحمدي)
 إعدادية 20 غشت (حي بوركان)
 إعدادية وادي المخازن (حي الخيام)
 إعدادية محمد السادس (حي إحشاش)
 إعدادية سوس العالمة (الحي السويسري)
 إعدادية محمد الشيخ السعدي (حي مولاي يوسف)
 إعدادية رام الله (حي تدارت)
 إعدادية جمال الدين الأفغاني (حي تدارت)
 إعدادية ابن خلدون (حي أنزا)

التعليم الثانوي

 ثانوية الدرفوفي (تيكوين)
 ثانوية الأمل (تيكوين)
 ثانوية 6 نونبر (حي تيليلا)
 ثانوية أجدير (حي الهدى)
 ثانوية محمد عابد الجابري (حي السلام)
 ثانوية بدر (حي الفرح)
 ثانوية أبي العباس السبتي (حي الفرح)
 ثانوية ابن حزم (حي الفرح)
 ثانوية ابن ماجة (حي الداخلة)
 ثانوية المجد (الحي المحمدي)
 ثانوية أنوال (حي الخيام)
 ثانوية محمد الزرقطوني (حي الخيام)
 ثانوية عبد الكريم الخطابي (حي الخيام)
 ثانوية المتنبي (حي أنوار سوس)
 ثانوية يوسف بن تاشفين (الحي السويسري)
 ثانوية للا مريم (الحي السويسري)
 ثانوية الإدريسي التقنية
 ثانوية رضا السلاوي (حي إحشاش)
 ثانوية عمرو بن العاص (حي تدارت)
 ثانوية الخليج (حي أنزا)

جامعة ابن زهر

 المدرسة الوطنية للتجارة والتسيير
 المدرسة الوطنية للعلوم التطبيقية
 المدرسة العليا للتكنولوجيا
 كلية العلوم
 كلية العلوم القانونية والإقتصادية والإجتماعية
 كلية الآداب والعلوم الإنسانية
 كلية الطب والصيدلة
 المدرسة العليا للتربية والتكوين
 المدرسة الوطنية للهندسة المعمارية

الجامعة الدولية لأكادير

 ISIAM: مؤسسة إيزيام والتي أصبحت منذ 2012 تحمل اسم كلية علوم التدبير، وتضم شعبة التسويق والتدبير التجاري، وشعبة المالية ومراقبة التسيير، وشعبة تدبير الموارد البشرية، والإعلاميات والمالية والبنك
 ESTTH: المدرسة العليا للسياحة والتكنولوجيا الفندقية، وبها شعبة التسيير والتدبير السياحي والفندقي
 Sup'H.Droit : المدرسة العليا لعلوم التواصل، وهي مدرسة خاصة بالقانون والعلوم السياسية والإنسانية، وهي تقوم بتدريب الطلاب في مهن القانون والتواصل والصحافة
 المدرسة المتعددة التقنيات للمهندسين، والتي تدرس بها شعب الهندسة الكهربائية والهندسة الصناعية وهندسة الإعلاميات والهندسة الميكانيكية

المعاهد ومراكز التكوين

 المعهد العالي للصيد البحري، وهو مكلف بتدريب كبار المديرين الذين سيشغلون مناصب المسؤولية في قطاعات الصيد البحري
 المعهد المتخصص في الأشغال العمومية، وهو معهد تابع لوزارة التجهيز والنقل واللوجيستيك والماء، ويتوفر على شعبتين وهما الطرق والبناء.
 المعهد المتخصص للتكنولوجيا التطبيقية الفندقية والسياحية، ويتوفر هذا المعهد في مستوى التقنى المتخصص على شعبة التسويق الفندقي والسياحي، وشعبة تقنيات التدبير الفندقي. وفي مستوى التقني على شعبتي مطبخ ومطعم
 المدرسة الوطنية للهندسة المعمارية، والتي أحدثث في سنة 2017، وهي متخصصة في تكوين المهندسين المعماريين
 المعهد العالي للمهن التمريضية وتقنيات الصحة ISPITS
 مركز تكوين المعلمين والمعلمات
 المدرسة الفرنسية للتعليم التقني
 المعهد الفرنسي
 مدرسة تسيير وإدارة الأعمال EMAA
 المدرسة العليا لإدارة الأعمال بالجنوب ESMS
 الدراسات التجارية العالية والمعلوماتية HECI
 معهد تدريب المضيفين الجويين وتكوين موظفي السفن السياحية IFAERO
 معهد التكوين في مهن الطيران LCCTC

الأحياء

الأحياء الشعبية
(انزا العليا - اغزديس - احشاش - الخيام - العزيب - بواركان - سيدي يوسف - بنسركاو - الداخلة - القدس - الحاجب - الصويري - أنزا - أمسرنات - الباطوار - تالبورجت - حي الموظفين)

هي أحياء شعبية، تم إعادة تأهيل معظمها.

الأحياء الحديثة
(رياض السلام - المسيرة - الفرح - الوفاق - السلام - الهدى - الحي المحمدي - تليلا - أدرار - فونتي العليا - تيكيوين)

هي أحياء حديثة وتتوفر على بنايات جديدة، ونظراً لتوفر الوعاء العقاري بهذه الأحياء الجديدة، فقد أصبحت تحتضن معظم المرافق الرياضية الكبرى كملاعب القرب والقاعات المغطاة.

الأحياء الراقية
(النجاح - الشرف - إليغ - فونتي-الحي السويسري)

هي أحياء راقية تتكون أساساً من الفيلات.

أحياء سفوح الجبال
(أحلكا - إمونسيس - إغيل أضرضور - أيت الموذن - أيت توكت)

هي أحياء مهمشة تسمى بأحياء سفوح الجبال، وهي أحياء تابعة للمجال الحضري لأكادير، لكنها توجد في مناطق جغرافية صعبة الولوج وتعاني من عدة مشاكل أهمها غياب شبكة الصرف الصحي والماء الصالح للشرب وإنعدام الطرق والنقل.

السياحة
ما يميز مدينة أڭادير الواقعة على الساحل الغربي للأطلسي هو طقسها المعتدل، وطول شاطئها الممتد على مساحة 30 كيلومتراً، والذي يتميز بدوره بالرمال الذهبية، وشمس مشرقة طوال السنة. وهذه الميزة هي التي جعلت أڭادير تحتل مكانة سياحية ممتازة، حيث تصطف فنادق ومنتجعات فخمة على الشاطئ وكلها تتوفر على ممرات مفتوحة في إتجاه الشاطئ، هذا بالإضافة إلى العمارة المغربية التي تميز هذه الفنادق والمنتجعات بجانب اللمسة العصرية، بالإضافة إلى مرافق لممارسة الأنشطة الرياضية مثل الغولف وكرة المضرب والفروسية وغيرها، دون إغفال مرافق العلاج الصحي التي تعد من أكبر وأهم المنتجعات الصحية في المغرب وإفريقيا، خصوصاً في مجال «التلاسوتيرابي»، أي العلاج بمياه البحر.

وحسب إحصائيات وتقارير المجلس الجهوي للسياحة بأڭادير لسنة 2019، فالسياح المغاربة القادمين من مختلف المدن المغربية يحتلون المرتبة الأولى بعدد ليالي المبيت بمختلف فنادق المدينة، يليهم السياح الفرنسيون في المرتبة الثانية، ثم السياح الألمان في المرتبة الثالثة، والسياح البريطانيون في المرتبة الرابعة. وقد تجاوزت وجهة أڭادير سقف 5 ملايين و 300 ألف ليلة سياحية خلال سنة 2019.

مارينا أڭادير
عبارة عن ميناء ترفيهي إفتتح في سنة 2007، وتضم مارينا أڭادير مجموعة من المقاهي والمطاعم الفاخرة ومحلات بيع الملابس للماركات العالمية، بالإضافة إلى المواقف الخاصة بالقوارب، ويمكن للسياح القيام بجولات بحرية بهذه القوارب، بسعر 100 درهم للشخص الواحد، وتمتد مدة الجولة لساعة واحدة.

شاطئ وكورنيش أڭادير
يُعتبر شاطئ أڭادير واحداً من أجمل شواطئ المغرب، وهو يعرف إقبالاً كبيراً خلال فصل الصيف، ويقدم مجموعة متنوعة من الأنشطة كالمشي والرياضة على طول الكورنيش، أو ركوب الخيل وممارسة الرياضات المائية، أو الجلوس في المقاهي والمطاعم الممتدة على طول الكورنيش. تفتح أبوابها في وجه العموم طيلة أيام الأسبوع من الساعة السابعة صباحا إلى الساعة التاسعة ليلا عدا يوم الخميس. تزداد جمالية كورنيش أكادير أكثر خلال الليل لكونه يعتمد على إنارة ديناميكية يمكن التحكم فيها عن بعد، موزعة على طول 4 كيلومترات من الواجهة الشاطئية.

حديقة ابن زيدون
تقع أيضاً بحي تالبورجت، غير بعيد عن حديقة أولهاو. يعود تاريخ إنشاؤها إلى سنة 1965، من طرف المهندس جان شاليت، هي حديقة خضراء تمتد على مساحة 4 هكتارات، وقد تم إعادة بناءها وتدشينها في سنة 2022، وتتوفر على مساحات خضراء، وأماكن مخصصة لألعاب الأطفال، وملاعب للقرب خاصة بكرة القدم بالعشب الإصطناعي وملاعب لكرة السلة، وسكيت بارك، ومراحيض عمومية.

حديقة أولهاو
تقع بحي تالبورجت، وتم تدشينها في 2 مارس 1992، بمناسبة إحتفال الشعب المغربي بعيد العرش، وتخليداً للذكرى الرابعة لتوقيع وثيقة الأخاء والتعاون بين أكادير المغربية وأولهاو البرتغالية، توطيداً للعلاقات التاريخية التي تجمع بين البلدين. تم إعادة تجديد الحديقة وتدشينها في يونيو 2023. وتضم مساحات خضراء، وتتوفر على مسرح صغير في الهواء الطلق، ومركز للتعريف بالفن الصخري، ومراحيض عمومية. وهي مفتوحة للعموم طيلة أيام الأسبوع، من الساعة السابعة صباحا إلى الساعة التاسعة ليلا، عدا يوم الثلاثاء.

حديقة للا مريم
تفتح أبوابها في وجه العموم طيلة أيام الأسبوع من الساعة السابعة صباحا إلى الساعة التاسعة ليلا عدا يوم الخميس.

حديقة عبد الرحمان اليوسفي
تقع بحي الداخلة قرب جامعة ابن زهر.

وادي الطيور
حديقة حيوان مصغرة تهتم بكل أنواع الطيور وبعض الحيوانات الأخرى، تقع على بضع خطوات من الشاطئ، تجلب إليها الصغار والكبار على حد سواء لما تقدمه من معلومات تخص الطيور وأنواعها وهجرتها. وتتوفر هذه الحديقة على أصناف عديدة من الطيور والحيوانات التي جعلها تتميز عن باقي حدائق المغرب، وفي الآونة الأخيرة قامت الحديقة ببادرة حسنة على ساكنة اكادير والمدن المجاورة وذلك بفتحها على العموم وبالمجان. وتتوفر على الببغاء والفلامنغو واللاما وغيرها. وتجري حاليا أشغال إعادة بنائها وتحديثها.

وادي الجنة
وادي الجنة أو باراديس فالي هو جزء من وادي نهر تمراغت شمال المدينة. يقع الوادي في وسط منطقة إيموزار المعروفة بتنوعها البيولوجي من أشجار النخيل والموز والزيتون والتين. يحتوي الوادي على العديد من الشلالات الصغيرة والمسابح الصخرية.

حديقة التماسيح
تُسمى أيضاً بكروكو بارك، وهي أول حديقة خاصة بالتماسيح يتم إفتتاحها بالمغرب، تمتد على مساحة تصل حوالي أربعة هكتارات، وتتضمن أزيد من 300 نوع من التماسيح. كما تتوفر على العديد من النباتات المنتسبة للمنطقة الاستوائية، إلى جانب حديقة مائية تستوي على سطحها كائنات نباتية نادرة، من ضمنها الزنابق المائية الكبير الحجم، فضلا عن تواجد مجموعة من النباتات النادرة الأخرى التي تم جلبها من مناطق مختلفة من العالم.

عالم الدلافين
وهو عبارة عن مسبح ومطعم في حي أنزا مباشرة عند المدخل الشمالي لأڭادير، ويقدم عروضا بالمسبح لفقمة ومجموعة من الدلافين.

تلفريك أكادير
يمكن للسياح الراغبين في إكتشاف أكادير أوفلا، الصعود إليه عبر تلفريك أكادير، وتستغرق الرحلة به حوالي 7 دقائق.

ساحة الأمل
تعتبر من أهم وأكبر الساحات بمدينة أڭادير، وفيها تقام مختلف المعارض والمهرجانات، ومن بين أهم المهرجانات التي تقام بهذه الساحة هو مهرجان تيميتار. يوجد بجوار ساحة الأمل حديقة السلام، وهي تضم مساحات خضراء وأماكن خاصة بالأطفال للترفيه.

أكادير أوفلا

أكادير أوفلا، ومعناها الحصن الموجود في الأعلى، وهي عبارة عن معلمة تاريخية كانت تظم المدينة القديمة، وقد تأثر جزء كبير منها بالزلزال الذي أصاب المدينة في 1960. وهي تقع على قمة جبل يعلو بـ 236 متر عن سطح البحر وذلك قرب ميناء أڭادير.

تأسست قصبة أكادير أوفلا سنة 1540م على يد السلطان محمد الشيخ السعدي بهدف التحكم في ضرب البرتغاليين الذين إستقروا عند قدم الجبل منذ 1470م في إطار بحثهم عن طريق الهند، وقد أنشأوا عند الساحل قرب عين فونتي حصناً وأقاموا على سفح الجبل برجا آخر لمراقبته مما دفع السعديين إلى بناء القصبة على قمة نفس الجبل. ولقد مكن هذا الموقع الإستراتيجي من قصف المنشآت البرتغالية بالمدافع في سنة 1541م ثم تحرير الحصن البرتغالي المسمى «سانتاكروز» وبالتالي تناقصت أهمية الحصن إلى أن أعاد الغالب بالله السعدي بناءها. ومن بين أهم مكونات الحصن قبل الزلزال كان يوجد:

 سور خارجي مدعم بالأبراج وله باب مصمم بشكل ملتو وذلك لأغراض دفاعية
 مسجد كبير
 مستشفى
 مبنى الخزينة والبريد
 منازل وازقة وساحات صغرى
 ملاح وهو حي خاص باليهود معبد
 أضرحة من أهمها ضريح سيدي بوجمعة أكناو خاص بطائفة كناوة
 ضريح للايامنة

الاقتصاد

تُشكل السياحة والفلاحة والصيد البحري والتجارة مصادر الدخل المهمة لمدينة أڭادير، وتُساهم في خلق فرص الشغل، وتشغيل شباب المدينة والمناطق المجاورة.

الفلاحة
يعتبر زراعة الحمضيات والخضراوات قطاعا إقتصاديا رائدا في منطقة أڭادير، رغم الظروف المناخية الصعبة، والمساحة الصالحة للزراعة لا تتعدى 8,6% من مساحتها الإجمالية. وتعتبر مصدرا مهما للعملة الصعبة، ومشغلا هاما لليد العاملة، فضلا عن تطويرها للصناعة الغذائية. فهي زراعة موجهة للتصدير، تجعل من المدينة أكثر تنافسية ومنفتحة على مختلف مناطق العالم. بالإضافة إلى الزراعة، تعد تربية المواشي قطاعا مهما في المنطقة.

الصيد البحري

يعد ميناء أكادير واحداً من أهم الموانئ بالمغرب، ويُشكل قطاع الصيد بمختلف مكوناته (الصيد الساحلي والصيد في أعالي البحار والصيد التقليدي) ثالث قطاع من حيث الأهمية الإقتصادية في المدينة، بعد السياحة والفلاحة. فميناء أكادير بفضل طاقته الإستقبالية، وبنياته التحتية وبتجهيزاته الأساسية يحتل مرتبة جد مهمة على الصعيد الوطني من حيث عبور وتصدير المنتجات البحرية المتنوعة كما أنه يحتضن مقر بورصة الصيد البحري وتصدر مدينة أكادير عبر ميناءها معادن الكوبالت المنغنيز والزنك. كما يتوفر ميناء أڭادير على سوق للسمك وعلى وحدات صناعية خاصة بالتعليب وشبه التعليب، ووحدات لتعبئة وتغليف الأسماك الطازجة، ووحدات للتجميد، ووحدات لإنتاج دقيق وزيت السمك، ووحدة لمعالجة المحاريات.

التجارة
يوجد سوق الأحد وسط مدينة أڭادير، ويُعد أكبر سوق حضري في المغرب وإفريقيا، كما يُستقبل العديد من السياح المغاربة والأجانب. ويضم هذ السوق، التي يمتد على مساحة مغطاة تقدر بحوالي 9 هكتارات ما مجموعه 2000 محل تجاري وحوالي 1200 مربع لممارسة أنشطة تجارية في إطار الاحتلال المؤقت للملك العام، فيما يتراوح عدد زواره ما بين 30 ألف و40 ألف زائر خلال الأيام العادية، علما بأن هذا الرقم يصل إلى 80 ألف زائر خلال عطل نهاية الأسبوع والأعياد الدينية.

الثقافة

المهرجانات
أغلب المهرجانات تقام في مدينة أڭادير خلال فصل الصيف نظراً لأن هذه الفترة هي التي تشهد إرتفاعاً كبيراً لزوار المدينة للإستمتاع بشواطئها، وتنظم المدينة خلال فصل الصيف العديد من المهرجانات والأنشطة الثقافية، من أشهرها:

 مهرجان تيميتار وهو مهرجان يحضره العديد من الفنانة المغاربة والأجانب ويهتم أساساً بالموسيقى الأمازيغية، ينظم هذا المهرجان كل صيف بأماكن متفرقة بالمدينة بكل من ساحة الأمل وساحة بيجاوان ومسرح الهواء الطلق، وقد نظم لأول مرة في يوليوز 2004.
 مهرجان التسامح هو مهرجان يقام على الشاطئ في أكتوبر من كل سنة، وله صبغة عالمية يستقبل مغنيين عالميين.
 مهرجان «إسني ورغ» مهرجان السينما الأمازيغية.
 مهرجان سوكار للفنون بالشارع الذي نظم في دورته الأولى بالمدينة شهر ماي 2010 وكلمة «سوكار» تعني «سوق الفنون».

المركبات الثقافية

 المركز الثقافي نجوم سوس بحي الفرح
 المركب الثقافي بنسركاو
 المركب الثقافي الحاج الحبيب بحي أنزا

تعرف أڭادير خصاصاً على مستوى البنيات التحتية الخاصة بالأنشطة الثقافية والفنية، ولهذا السبب شرعت السلطات المختصة في إطلاق العديد من المشاريع الجديدة لدعم القطاع الثقافي والفني بالمدينة. ومن بين المشاريع المستقبلية التي ستعرفها المدينة:

 المسرح الكبير لأڭادير
 دار الفنون وهو مشروع يهدف إلى إنشاء مؤسسة تستضيف مختلف الأشكال الفنية، من فنون بصرية وفنون حية، إضافة إلى الموسيقى والرقص والمسرح.

 المركب الثقافي والذوقي الذي سيشيد في شارع المقاومة، على مقربة من المعهد الموسيقي لأڭادير
 مقر البناية السابقة لبنك المغرب الذي سيتم تأهيله ليحتضن متحف ذاكرة أڭادير
 المكتبة الوسائطية الكبرى بشارع محمد الخامس
 شبكة القراءة العمومية التي ستشمل مجموع المجال الترابي لجماعة أڭادير (أڭادير المدينة، أنزا، تكوين، بنسركاو، الحدائق، الكورني)
 متحف التراث الأمازيغي

السينما
تفتقر المدينة لقاعات السينما، رغم توفرها على 3 قاعات للسينما لكن جمعيها قديمة ومغلقة، ومنها سينما الصحراء وهي سينما تاريخية يجري حاليا أشغال إعادة تأهيلها. كما أن هناك مخططات لبناء سينما في مشروع أكادير سيتي سنتر.

النقل والطرق

تُعتبر مدينة أڭادير واحدة من أفضل المدن المغربية فيما يتعلق بتوفير وسائل النقل العام والتي تغطي مختلف المناطق والأحياء بالمدينة.

النقل الطرقي

 تقوم شركة ألزا بتوفير حافلات للنقل الحضري في مختلف الأحياء في مدينة أڭادير، وتمتد شبكة خطوط ألزا لتصل للمدن المجاورة كإنزكان، أيت ملول، الدشيرة الجهادية، القليعة، أولاد تايمة، بيوكرى، وأيت باها. وتصل حافلات ألزا أيضاً لبعض الجماعات القروية القريبة من أكادير كالتامري، تغازوت، أورير، سيدي بيبي، أيت عميرة، ماسة، والدراركة.
 حافلات أمل واي هي حافلات للنقل العمومي ذات جودة عالية وهي مشروع في طور الإنجاز حاليا.
 محطة أكادير الطرقية: يمكن الوصول لأڭادير بكل سهولة عبر رحلات يومية ومتعددة بواسطة حافلات نقل المسافرين من مختلف المدن المغربية من الشمال (الناظور، طنجة، تطوان) والشرق (وجدة) والجنوب (العيون، الداخلة)، بالإضافة للعديد من المدن الأخرى الكبيرة كالدار البيضاء، والرباط، ومراكش وفاس.

النقل الجوي
مطار أكادير المسيرة هو مطار دولي يربط بين أڭادير والعديد من المدن المغربية برحلات جوية مباشرة (الدار البيضاء، العيون، الداخلة، الرباط، طنجة، فاس) كما يربط المدينة بالعديد من المدن الأوروبية العالمية عبر رحلات يومية وشركات طيران متعددة.

النقل السككي
الخط فائق السرعة أكادير - الدار البيضاء هو مشروع لربط مدينة الدار البيضاء بأڭادير عبر قطار البراق مرورا بكل من مراكش، والصويرة، وتغازوت وصولا لأكادير حيث ستكون عدة محطات كمحطة الحي المحمدي، محطة حي تيكوين، والمحطة الرئيسية بحي تيليلا، وتتنازع كل من الصين وفرنسا للفوز بصفقة المشروع وهناك أخبار متداولة أن فرنسا من فازت به. وقد إستغل المكتب الوطني للسكك الحديدية بالمغرب فترة الحجر الصحي لشراء أرض بالحي المحمدي لبدأ بناء المحطة الأولى بالمدينة. وقد بدأت الدولة أيضا في نزع ملكية الأراضي لبناء السكة. وعند اكتمال المشروع سيصبح الخط فائق السرعة البراق يربط القطب الصناعي الاقتصادي الشمالي طنجة والقصب الصناعي السياحي جنوبا اكادير مرورا بعدة أقطاب صناعية، اقتصادية، تجارية وسياحية.

الصحة
يتكون قطاع الصحة في أكادير من:

المستشفيات والمراكز الصحية

 المستشفى الجهوي الحسن الثاني
 المستشفى الجامعي لأكادير (في طور البناء)
 مستشفى الأمراض النفسية (في طور البناء)
 المركز الجهوي للأنكولوجيا
 مركز طب الإدمان
 مركز محاربة داء السل تيكيوين
 المركز الصحي الحضري تيكيوين
 المركز الصحي الحضري إحشاش
 المركز الصحي الحضري تالبورجت
 المركز الصحي الحضري الحي الصناعي
 المركز الصحي الحضري أمسرنات
 المركز الصحي الحضري بنسركاو
 المركز الصحي الحضري أغروض
 المركز الصحي الحضري السلام
 المركز الصحي الحضري القدس
 المركز الصحي الحضري أنزا العليا تدارت

المصحات الخاصة

 مصحة أركانة
 مصحة المسيرة
 مصحة الإنبعاث
 مصحة تليلا
 مصحة سوس
 مصحة الهدى
 مصحة جهان
 مصحة تيفاوت
 مصحة التخصصات مولاي يوسف
 مصحة الضمان الإجتماعي
 مصحة أكادير للتخصصات
 مصحة أسوليل
 مصحة إيليغ
 المستشفى الخاص بأكادير

المكتب الجماعي الصحي
هو مكتب تابع إدارياً للجماعة الحضرية لأكادير، ومن بين مهامه: محاربة الحشرات والقوارض، محاربة الكلاب الضالة، المشرحة الجماعية، التعقيم ومكافحة كوفيد 19، مراقبة جودة الهواء، مراقبة المطاعم والمقاهي، حجز وإتلاف المواد الغذائية الغير الصالحة للإستهلاك البشري أو الفاسدة.

المناخ
ينتمي مناخ أڭادير للمناخ المتوسطي والشبه الصحراوي في نفس الوقت، حيث تبقى درجة الحرارة اليومية غالباً في العشرينيات، أما المدى الحراري السنوي مشابه لما في مدينة نيروبي بكينيا. ويمر على المدينة ما يسمى بالشرگي، وهي رياح صحراوية تتسبب في الصيف بارتفاع مستويات درجة الحرارة عن 40 درجة مئوية. سجلت أعلى درجة حرارة صيف 2012 حيث بلغت °51.7، وأقل درجة سجلت هي °2.6–.

المعامل الصناعية في أنزا
يعاني حي أنزا التابع لأكادير من مشكلة كبيرة مع المعامل المتواجدة به حيث يقوم العديد منها بإصدارالأدخنة التي تلوث الهواء والروائح الكريهة، إضافة إلى ذلك تقوم بعض هذه المعامل برمي مخلفاتها مباشرة في البحر. ورغم تخصيص منطقة جديدة بمدخل أكادير لنقل هذه المعامل، لكن معظمها يرفض الانتقال.

مطرح تاملاست
نجحت أكادير في القضاء على ظاهرة المطارح العشوائية، حيث أن جميع النفايات المنزلية التي تنتج على صعيد مدينة أكادير يتم توجيهها لمطرح تاملاست المراقب، والذي تتولى شركة أوروبية مهمة تدبيره وفق معايير الجودة وشروط السلامة البيئية.

أعلام أكادير
 حسان كشلول (1973-)، لاعب كرة قدم مغربي
 ميشيل فيوشانج (1904-1930)، مستكشف فرنسي
 محمد خير الدين (1941-1995)، روائي وشاعر مغربي
 محمد بن سعيد أيت إيدر (1925-)، سياسي يساري مغربي
 عبد الله العشيري (1967-)، حكم كرة قدم مغربي دولي
 سمير أباعقيل (1970-)، حكم كرة سلة دولي مغربي
 هشام علوي (1979-)، لاعب كرة قدم مغربي
 صوفيا غونس (1986-2011)، مغنية فرنسية من أصول مغربية
 عمر نجدي (1986-)، لاعب كرة قدم مغربي
 جواد أقدار (1984-2012)، لاعب كرة قدم مغربي
 أحمد أزناك (1956-2019)، فنان ممثل مغربي

الرياضة
البنيات التحتية الرياضية:

 الملعب الكبير لأكادير (ويسمى أيضاً ملعب أدرار)
 ملعب محمد أشكور
 ملعب الإنبعاث
 القاعاة المغطاة الإنبعاث
 القاعة المغطاة نعيمة سرسار
 القاعة المغطاة بنسركاو
 القاعة المغطاة الزرقطوني
 المسبح البلدي

الجمعيات الرياضية:

 جمعية نجاح سوس أكادير لكرة القدم
 الجمعية الرياضية نجم أنزا لكرة القدم
 الجمعية الرياضية أمجاد أنزا العليا

علاقات دولية
لدى مدينة أكادير اتفاق توأمة مع المدن التالية :

اتفاق توأمة

اتفاق صداقة

مراجع

وصلات خارجية
 موقع زلزال أكادير 1960
 موقع مهرجان تيمتار
 الموقع الرسمي لمدينة أكادير

أعضاء منظمة العواصم والمدن الإسلامية
أماكن أمازيغية مأهولة
أماكن مأهولة أسست في 1505
بلديات المغرب
عمالة أكادير إدا وتنان
عواصم جهات المغرب
عواصم عمالات المغرب
مدن تعرضت للزلازل
مواليد 1960
موانئ ومرافئ المغرب

أكادير


Die Unternehmensgruppe Charoen Pokphand (CP) (thailändisch , RTGS: Khruea Charoen Phokkhaphan, Aussprache: ; charoen bedeutet "wachsen, gedeihen, fortschreiten" und phokkhaphan "Ware, Verbrauchsgüter") ist ein multinationales Unternehmen mit Sitz in Thailand. Die Kerngeschäfte des Mischkonzerns sind Agrar- und Nahrungsmittelindustrie, Vertrieb und Handel sowie die Telekommunikationsindustrie. Die CP Gruppe wurde 1921 gegründet und beschäftigt heute 280.000 Angestellte in Standorten auf der ganzen Welt.

Geschichte
Im Jahr 1921 gründeten die aus China nach Thailand (damals Siam) eingewanderten Brüder Ek Chor und Siew Whooy ein Geschäft für Saatgut in Bangkoks Chinatown. Sie importierten Saatgut und Gemüse aus der Republik China und exportierten Geflügel, Schweine und Eier nach Hongkong. 1946 wurde die Firma in Charoen Pokphand (CP) umbenannt. In den 1970er-Jahren hatte CP den thailändischen Markt für Hühner und Eier fast vollständig unter Kontrolle.

Die Firma wurde berühmt für ihre horizontale Integration verschiedener Geschäftsbereiche: Tierzucht, Schlachthäuser, industrielle Verarbeitung von Lebensmitteln und später mit einer eigenen Restaurantkette. CP expandierte auch ins Ausland. 1972 wurde eine Getreidemühle in Indonesien gegründet, ab 1973 wurden Hühner nach Japan exportiert und 1976 wurde eine Tochterfirma in Singapur gegründet.

Als sich China in den 1980ern für ausländische Unternehmen öffnete, konnte sich CP durch gute Verbindungen zum Vaterland China als erste ausländische Firma in der neu geschaffenen Sonderwirtschaftszone von Shenzhen niederlassen wo die Tochterfirma Chia Tai gegründet wurde. CP wurde ein bevorzugter Partner für internationale Unternehmen wie Honda, Walmart und Tesco. Bis zu den frühen 1990ern hat CP rund 200 Tochterfirmen in China gegründet.

1989 hat CP zusammen mit dem belgischen Chemiekonzern Solvay die Firma Vinythai gegründet, die PVC herstellt. Im nächsten Jahr schloss CP eine Partnerschaft mit der US-amerikanischen Telekommunikationsfirma NYNEX um die Tochterfirma TelecomAsia zu gründen, die ein eigenes Glasfasernetz aufbaute.

Ab 1993 wurden viele Tochterunternehmen an die Börse gebracht. TelecomAsia, Charoen Pokphand Feedmill, Siam Makro und Vinythai wurden an der Stock Exchange of Thailand gelistet, eine Tochter aus Hongkong an der Hong Kong Stock Exchange, die Gruppe für Tiernahrung und Geflügel aus Shanghai an der Shanghai Stock Exchange, der Immobilien-Entwickler Hong Kong Fortune an der Hong Kong Stock Exchange und Ek Chor China Motorcycle an der New York Stock Exchange.

Nach der Asienkrise von 1997 konsolidierte CP die drei Geschäftszweige Nahrung (C.P. Foods), Einzelhandel (CP-ALL als thailändischer Franchisenehmer von 7-Eleven) und Telekommunikation (True). 2001 startete CP als Joint-Venture mit der französischen Orange den Mobilfunkanbieter TA Orange, 2004 zog sich Orange daraus zurück, inzwischen heißt die Marke TrueMove. Gemäß dem Krisenplan verkaufte die Firma 2003 ihren Anteil an Tesco Lotus, einem Gemeinschaftsunternehmen mit Tesco, um sich auf 7-Eleven zu konzentrieren, bei dem CP einen Mehrheitsanteil hielt. Allerdings behielt CP die Anteile an den Tesco Lotus Märkten in China. Insgesamt ging CP besser aus der Asienkrise hervor, als es hineingegangen war.

2019 wurde bekannt, dass das Unternehmen die Führung einer Public Private Partnership (Öffentlich-private Partnerschaft) zum Bau einer Hochgeschwindigkeitsstrecke in Thailand übernommen hat. Die Konzession hat eine Laufzeit von 50 Jahren. Die Kosten werden auf 6,7 Mrd. Euro beziffert. Am Bau ist die China Railway Construction beteiligt.

Verbindungen mit der Politik
CP ist wie kein anderes Großunternehmen mit der thailändischen Regierung verwoben. Als der Außenminister Siddhi Savetsila und der Heeresgeneral Chavalit Yongchaiyudh nach dem vietnamesischen Einmarsch in Kambodscha 1979 die Volksrepublik China zu einer Unterstützung und Waffenlieferungen an die Roten Khmer bewegen wollten, aber nicht über belastbaren Kontakte nach Peking verfügten, bedienten sie sich der Vermittlung durch CP und Dhanin. Durch solche Mediationen erwarb sich CP das Vertrauen sowohl der thailändischen als auch der chinesischen Regierung. Nachdem General Chavalit 1986 zum Oberkommandierenden des Heeres aufgestiegen war und Entwicklungsprojekte für die rückständigen Nordost- ("Grüner Isan") und Südprovinzen ("Neue Hoffnung") initiiert hatte, bedachte er CP dabei mit lukrativen Staatsaufträgen. Im Gegenzug unterstützte die CP-Gruppe Chavalit bei seinem Wechsel in die Politik und der Gründung seiner Partei der Neuen Hoffnung im Jahr 1990.

Die 1991/92 herrschende Militärjunta unter Sunthorn Kongsompong und Suchinda Kraprayoon, die sich selbst National Peace Keeping Council (NPKC) nannte, wird vom Politikwissenschaftler Chai-anan Samudavanija als "eine Koalition von Absolventen des 5. Jahrgangs der Militärakademie und großen Unternehmensgruppen, insbesondere Charoen Pokphand" charakterisiert, da sie hauptsächlich in deren Interesse agierte. Der von der Junta eingesetzte zivile Ministerpräsident Anand Panyarachun überprüfte als eine seiner ersten Amtshandlungen die von der Vorgängerregierung Chatichai Choonhavan vorbereiteten Verträge zum Ausbau des Telefonnetzes (3 Millionen Telefonanschlüsse) und vergab den Auftrag dann an die CP-Gruppe. Sombat Uthaisang, Mitglied der Partei der Neuen Hoffnung und stellvertretender Minister für Kommunikation in der Regierung Banharn Silpa-archas (1995–96), billigte der CP-Tochter Telecom Asia (Vorläuferin der heutigen TRUE) 600.000 neue Anschlüsse und die Nutzung des neuen Mobilfunkstandards Personal Handyphone System (in Thailand als PCT bezeichnet) zu.

Mitarbeiter und Führungskräfte von CP waren als Berater in verschiedenen Ministerien tätig. Umgekehrt quittierte eine Reihe wichtiger Regierungsbeamter den Staatsdienst, um auf hochdotierte Posten in der CP-Gruppe zu wechseln. Dies illustriert der in Bangkoker Regierungskreisen kursierende Witz, dass die höchste Stufe in der Besoldungsordnung für Beamte (die eigentlich von C-1 bis C-11 reicht) "CP" heiße. Der Ex-General Prem Tinsulanonda, von 1980 bis 1988 Ministerpräsident und anschließend Mitglied des Kronrats und engster politischer Vertrauter des Königs Bhumibol Adulyadej, wurde im April 1996 als Vorsitzender des Beirats der CP-Gruppe berufen. Das lange bestehende Verbot des Hahnenkampfs und der damit einhergehenden Wetten wurde im April 1997 plötzlich und ohne vorherige Debatte aufgehoben. Zur Begründung gab der damalige Innenminister Sanoh Thienthong (ebenfalls Mitglied der Partei der Neuen Hoffnung) unumwunden an, dass die CP-Gruppe darum gebeten hatte, da sich mit der Zucht von Kampfhähnen Geld verdienen ließe.

Nach der Asienkrise, in der die Regierung Chavalit Yongchaiyudhs versagt hatte, wandte sich CP von dessen Partei der Neuen Hoffnung ab und stattdessen Thaksin Shinawatra und seiner Thai-Rak-Thai-Partei (TRT) zu. Thaksin war selbst Unternehmer und Gründer des IT- und Telekommunikationskonzerns Shin Corporation, der teils mit CP konkurrierte, in einigen Bereichen aber auch mit der Gruppe kooperierte: Etwa beim 1998 gestarteten Kabelfernsehanbieter UBC (heute TrueVisions), der aus der Fusion der Kabeldienste von CP und Shin Corp hervorging. Ein Schwiegersohn Dhanins war unter den Gründungsmitgliedern der TRT. Es gab aber auch weiterhin Verbindungen zu anderen Parteien: Beispielsweise war Apirak Kosayodhin von 2002 bis 2004 Hauptgeschäftsführer der CP-Mobilfunktochter TA Orange und wurde unmittelbar im Anschluss von 2004 bis 2008 für die Demokratische Partei Gouverneur von Bangkok.

Tochtergesellschaften

Charoen Pokphand Foods

Charoen Pokphand Foods Plc. (CPF) wurde 1978 gegründet und ist in den Bereichen Tiernahrung, Tierzucht, Lebensmittelverarbeitung und Handel tätig. CPF ist heute der weltweit größte Hersteller von Tiernahrung.

True Corporation

Die Telekommunikationsgruppe True Corporation Plc (True) wurde 1990 gegründet, sie hieß zunächst TelecomAsia und bot Festnetz-Telefondienste an. Die wichtigsten Tochterunternehmen sind heute der Mobilfunkanbieter True Move (vormals TA Orange), der Internetanbieter True Online und der Kabel- und Pay-TV-Anbieter True Visions (ehemals United Broadcasting Corporation – UBC).

CP All
CP All Plc. ist der thailändische Lizenznehmer von 7-Eleven und betreibt 6.479 Verbrauchermärkte dieser Marke in Thailand (Stand 1. Januar 2012).

Literatur
 Paul Handley: De-mythologizing Charoen Pokphand: An interpretative picture of the CP Group's growth and diversification. In: Ethnic Business. Chinese capitalism in Southeast Asia. RoutledgeCurzon, Abingdon (Oxon)/New York 2003.
 Yadong Luo: Strategy, Structure, and Performance of MNCs in China. Greenwood, Westport CT 2001, Appendix D "Case 4: Charoen Pokphand Group", S. 241–253.
 Pavida Pananond: The Making of Thai Multinationals. A Comparative Study of the Growth and Internationalization Process of Thailand's Charoen Pokphand and Siam Cement Group. In: Journal of Asian Business, Band 17, Nr. 3, 2001, S. 41–70.

Einzelnachweise

Weblinks
 Internetauftritt der Charoen Pokphand Gruppe (Englisch und Thai; letzter Zugriff am 2. Mai 2012)
 International Directory of Company Histories, Vol.62: Charoen Pokphand Group (englisch; letzter Zugriff am 1. Mai 2012)

Unternehmen (Thailand)
Unternehmen im SET
Unternehmen (Bangkok)

Charoen Pokphand