An Solenidium lunatum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Solenidium lunatum in nahilalakip ha genus nga Solenidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Solenidium

Solenidium lunatum


École centrale de Lyon, također poznata i pod imenom Centrale Lyon, je visokoškolska tehnička ustanova, a od 1854. smještena je u Écully izvan Lyona.

Član je TIME-a (Top International Managers in Engineering). Uglavnom je poznat po obuci inženjera, čiji se studenti i bivši studenti nazivaju "centraliens".

Poznati maturanti
 Albert France-Lanord, francuski inženjer, metalurg, arheolog, kustos te jedan od značajnijih francuskih konzervatora umjetnina druge polovine dvadesetog stoljeća

Vanjske poveznice
 Centrale Lyon

Lyon
Visokoškolske ustanove u Francuskoj

École centrale de Lyon


Angelika Beatrice Bengtsson (nascida a 20 de março de 1990) é uma política sueca e membro do Riksdag, ocupando o assento número 63 pelo círculo eleitoral do Condado de Blekinge pelos Democratas Suecos.

Bengtsson cresceu em Malmö e foi treinada classicamente como dançarina e bailarina no Real Ballet Sueco. Ela também trabalhou como guia turística nos Alpes e como terapeuta ocupacional. Bengtsson foi eleita para o Riksdag em 2014 pelos Democratas Suecos. No parlamento, tem assento na Comissão da Cultura e em 2020 foi eleita Vice-Presidente da Comissão do Conhecimento e Cultura do Conselho Nórdico.

Mulheres da Suécia na política
Dançarinos da Suécia
Nascidos em 1990
Pessoas vivas
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Angelika Bengtsson


VfL Wolfsburg, Almanya'da futbolun en üst seviyesi olan Bundesliga'da mücadele eden bir futbol takımı. İsmini Wolfsburg kentinden alan takımın ana sponsoru  Volkswagen'dir.

1997-98 sezonundan bu yana kesintisiz mücadele ettiği Bundesliga'da, ilk şampiyonluğunu 2008-09 sezonunda Felix Magath yönetiminde topladığı 69 puan ile yaşamıştır. Ertesi sezon ilk kez katıldığı UEFA Şampiyonlar Ligi'nde grup 3.sü olarak UEFA Avrupa Ligi'nde yoluna devam etmiş ancak çeyrek finalde eşleştiği ve o sene final oynayacak Fulham'a iki maçta da yenilerek elenmiştir.

Lig 5.si olarak ön eleme oynamadan katıldığı 2014-15 UEFA Avrupa Ligi'nde grubundan ikinci olarak çıkmış ve önce Sporting'i, ardından Internazionale'yi eleyerek yeniden çeyrek final görmüştür. Fakat bu turda Napoli'yi geçemeyerek Almanya'ya dönmüştür. O sezon ligde bir kez daha 69 puan toplayarak 2. olmuş ve tarihindeki şampiyonluktan sonraki en iyi derecesini elde etmiştir. İkinci kez Şampiyonlar Ligi'ne katılma hakkı kazanan ve grubundan lider çıkıp KAA Gent'i geçerek çeyrek finalde Real Madrid ile eşleşen Kurtlar, evinde oynadığı ilk maçı 2-0 kazanmasına rağmen İspanya'da aldığı 3-0'lık mağlubiyetle turnuvaya veda etmiştir.

Tarihi

Yeni şehirde yeni bir takım

Wolfsburg şehri 1938 yılında Stadt des KdF-Wagens bei Fallersleben adıyla bir otomobil fabrikası ve işçilerine ev sahipliği yapan bir kent olarak kuruldu. Şehrin ilk futbol kulübü bu otomobil fabrikası işçilerinden oluşturuldu. Bu takım 1943-44 ve 1944-45 sezonlarında Gauliga Osthannover 1. liginde mücadele etti.

12 Eylül 1945 yılında II. Dünya Savaşı'nın ardından şehirde ilk olarak VSK Wolfsburg adıyla bilinen futbol takımı, yeniden kuruldu. O günlerde de takım, yeşil ve beyaz kombinasyonundan oluşan formalarla sahada mücadele etmekteydi.

Aynı sene, kulüp maddi kriz içerisinde yok olma aşamasına geldi. Bu dönemde oyunculardan biri dışında tümü kulüpten ayrılarak 1. FC Wolfsburg takımına katıldılar. Takımda kalan tek futbolcu olan Josef Meyer, arkadaşı Willi Hilbert'in de desteğini alarak kulübü yeniden kalkındırmak adına yeni transferlerle yola koyuldular. Yeni yönetim takımın ismini bugünkü hali olan VfL Wolfsburg olarak değiştirdi. VfL kısaltması Jimnastik Kulübü anlamına gelen Verein für Leibesübungen tamlamasının baş harfleridir.

Yeni takım bir sene içerisinde yerel lig şampiyonluğunu kazandı. 1946 kasım ayı sonlarında ise, dönemin panzer takımı olarak nitelendirilen Gelsenkirchen ekibi Schalke 04 ile Volkswagen sponsorluğunda yaptırılan yeni statlarında karşılaşma şerefine ulaştılar.

Stadyum
Wolfsburg maçlarını kendi stadı olan yaklaşık 30.000 kişi kapasiteli Volkswagen Arena stadında oynamaktadır.

Başarılar

Almanya
Bundesliga:
Şampiyon (1): 2008-09
DFB-Pokal:
Şampiyon (1): 2014-15
İkinci (1): 1994-95
 DFL-Supercup
Şampiyon (1): 2015

UEFA Sıralaması

Oyuncular

A takım kadrosu
21 Temmuz 2021 itibarıyla

</small>

Kiralık verilen oyncular

VfL Wolfsburg II Kadrosu

Teknik direktör:  Lorenz-Günther Köstner

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmî site
 Alman Futbol Rehberi-Abseits
 VfL Wolfsburg Topluluk Portalı
 Wolfsburg taraftar sitesi
 Club istatistikleri

VfL Wolfsburg
1945'te Almanya'da kurulan oluşumlar
1945'te kurulan futbol kulüpleri
Almanya'daki futbol kulüpleri
Aşağı Saksonya futbol kulüpleri
Volkswagen grubu

VfL Wolfsburg


Bornholt Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 11 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2003 itibarıyla yaklaşık 218 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Volker Timm tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amthanerau-hademarschen.de

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Bornholt


An Calamagrostis tenuifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Calamagrostis tenuifolia in nahilalakip ha genus nga Calamagrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Calamagrostis

Calamagrostis tenuifolia


Ljupčo Ajdinski (; eigentlich: Ljubomir Eftimov Ajdinski; * 28. April 1930 in Novo Selo bei Strumica, Jugoslawien; † 1. August 2021) war ein jugoslawischer bzw. mazedonischer Politiker und Sonderpädagoge.

Leben
Er studierte Pädagogik an der Universität Skopje und Sonderpädagogik an der Universität Belgrad, wo er 1980 promovierte. Er war ordentlicher Professor für Sonderpädagogik an der Universität Belgrad (bis 1992) und an der Universität Skopje (1993 bis 2000).

Er war ab 1972 stellvertretender Minister für Gesundheit und Sozialpolitik der Sozialistischen Republik Mazedonien. Von 1985 bis 1992 war er Abgeordneter des jugoslawischen Bundesparlaments.

Werke
 (mit Veličko Andreevski): 50 godini zaštita, rehabilitacija, vospitanie i obrazovanie na licata so prečki vo razvojot vo Republika Makedonija (50 Jahre Schutz, Rehabilitation, Erziehung und Bildung für Personen mit Entwicklungsbeeinträchtigungen in der Republik Mazedonien), 2001 (ISBN 9989-9649-0-4)

Ljupčo Ajdinski hat zahlreiche Artikel in wissenschaftlichen Zeitschriften veröffentlicht, unter anderem im Journal of Special Education and Rehabilitation, dessen Editorial Board er angehörte.

Literatur
 Makedonska Enciklopedija, Band 1, 2009 (ISBN 978-608-203-023-4; PDF-Datei; 31,87 MB), S. 26

Weblinks
  auf der Homepage der Zeitschrift Journal of Special Education and Rehabilitation
 Nachrufartikel auf 24.mk (mazedonisch)

Einzelnachweise

Sonderpädagoge
Hochschullehrer (Universität Skopje)
Hochschullehrer (Universität Belgrad)
Abgeordneter (Jugoslawien)
Nordmazedonier
Jugoslawe
Geboren 1930
Gestorben 2021
Mann

Ljupčo Ajdinski


القهوة الأيرلندية (بالإيرلندية Caife Gaelach) عبارة عن كوكتيل مكون من خليط القهوة الساخنة، الويسكي الإيرلندي والسكر مع الكريمة. بحسب الوصفة الأصلية الكريمة غير مخفوقة مع أن البعض يستعمل الكريمة المخفوقة.

ينسب اختراع هذا المشروب إلى جوزف شريدان، الشيف الرئيسي في مطار بوينس، الواقع في غربي إيرلندا حيث قدّم المشروب للمسافرين عبر الأطلنطي في أربعينات القرن العشرين. أحد المسافرين، صحفي بجريدة سان فرانسيسكو كرونيكل ادعى نقل المشروب إلى أمريكا بعد نجاحه بإقناع أحد بارات سان فرانسيسكو بتقديم المشروب.

مراجع

قهوة
منبهات

قهوة إيرلندية


Curtillet est un patronyme porté notamment par :

 Jean-Pascal Curtillet (1942-2000), nageur français, spécialiste des courses de nage libre ;
 Joseph Curtillet (1863-1927), anatomiste et chirurgien orthopédiste universitaire français.

Curtillet


A stake is an administrative unit composed of multiple congregations in certain denominations of the Latter Day Saint movement. The name "stake" derives from the Book of Isaiah: "enlarge the place of thy tent; stretch forth the curtains of thine habitation; spare not, lengthen thy cords, and strengthen thy stakes" (Isaiah 54:2). A stake is sometimes referred to as a stake of Zion.

History
The first Latter Day Saint stake was organized at church headquarters in Kirtland, Ohio, on February 17, 1834, with Joseph Smith as its president. The second stake was organized in Clay County, Missouri, later that year on July 3, with David Whitmer as president. The Missouri stake was relocated to Far West, Missouri, in 1836, and the Kirtland Stake dissolved in 1838. A stake was organized at Adam-ondi-Ahman in 1838 and abandoned later that year due to the events of the Mormon War. In 1839, the church's central stake was established at Nauvoo, Illinois, with William Marks as its president.

Additional stakes were established in the area around Nauvoo in 1840. Immediately after the death of Joseph Smith in 1844, there was a schism in the Latter Day Saint movement. In 1846, all of the existing stakes, including the Nauvoo Stake, were discontinued as a result of the exodus of the majority of the Latter Day Saints to the Salt Lake Valley.

The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints
The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints (LDS Church) is the largest denomination in the Latter Day Saint movement. After the death of Joseph Smith, Brigham Young assumed the leadership of the church and led its members to the Salt Lake Valley. The first stake established there was the Salt Lake Stake, established October 3, 1847, with John Smith as president. At the time of Young's death in 1877, there were 20 stakes in operation with a total of approximately 250 wards.

New stakes are created when the congregations in existing stakes or districts have grown sufficiently to support a stake. Districts may be elevated to stakes and are then no longer presided over by a mission president. New stakes are also frequently formed by dividing an existing stake (or by creating three stakes from two existing stakes, etc.). In addition to the size and number of local congregations, the creation of a new stake also requires sufficient Melchizedek priesthood holders to fill the required leadership positions. At times the absence of available leadership constrains the creation of new stakes and the number of congregations within a stake can be much larger than normal. The geographical area encompassed by a stake varies between countries and regions based on membership density. In Utah, a stake might encompass a few square miles in area. In contrast, a stake in another part of the world might require thousands of square miles to comprise a sufficient number of members.

In December 2012, Jeffrey R. Holland organized the 3,000th stake in Freetown, Sierra Leone.  At the end of 2015, there were 3,174 stakes in the LDS Church. As of December 31, 2019, the LDS Church reported 3,437 stakes.

Stake organization
The stake is an intermediate level in the organizational hierarchy of the LDS Church. The lowest level, consisting of a single congregation, is known as a ward or branch. Stakes are organized from a group of contiguous wards or branches. To be created, a stake must be composed of at least five wards. A stake may have up to a total of 16 congregations. Most stakes are composed of five to ten wards. In the United States and Canada, a minimum of 3,000 members is required to create a stake; elsewhere, a minimum of 1,900 members is required. For a stake to be created, there must be at least 99 active, full-tithe-paying Melchizedek priesthood holders living in the stake boundaries.

Stakes may be compared to dioceses in other episcopal Christian denominations.

Stake officers
The presiding officer in a stake is known as the stake president. The president is assisted by two counselors and the three together form a stake presidency. The stake presidency is assisted in turn by a twelve-member body, called the stake high council. The members of the stake presidency and stake high council hold the priesthood office of high priest. The stake presidency and the high council handle the administrative and judicial business of the stake. The three members of the stake presidency are given the honorific title "president".

In an area where there are insufficient congregations to form a stake, a district is formed to oversee the congregations. The presiding officer in a district is called the district president. The district president may or may not have counselors, depending on the number of members in the district. A district council of up to twelve individuals may also be formed. Duties which would be carried out by a stake presidency within a stake are shared between the district presidency and the mission presidency in a district.

In addition to the presidency and high council, stake auxiliary leaders are called to oversee the operation of the various auxiliary organizations of the stake. The stake auxiliaries correspond to the ward-level auxiliaries, and include the Stake Relief Society (the church's women's organization), the Stake Primary (for children under 12 years of age), the Stake Young Men Organization and Young Women Organization (for youth 12 to 18 years of age), and the Stake Sunday School organizations. Typically, the stake-level auxiliary leadership consists of a presidency (made up of a president and two counselors), a secretary, and perhaps additional assistants or board members with specific responsibilities within the organization. The stake auxiliary leaders provide oversight, advice and counsel for the ward-level auxiliary leaders and organize stake-wide activities. Other stake specialists may be called to organize activities—typically sports or drama programs—which are more suitable for the larger numbers of people available to a stake and might be difficult for a ward to carry out on its own. Stake auxiliary leaders, especially in the Young Men and Young Women organizations, may also coordinate activities with other stakes in the general area as well. This is especially common of youth dances, and occasionally of youth conferences.

All stake leaders are lay members who serve without remuneration. Today, stake presidents generally serve for seven to eleven years. In the past, lengths of tenure have varied, with some stake presidents serving for many decades.

Stake conference
Each stake will hold a stake conference twice a year under the direction of the President of the Quorum of the Twelve Apostles. The stake president presides at these conferences, unless a general authority or area seventy is assigned to the conference.  The stake president is responsible for organizing the conferences or assist in doing so under the direction of the general authority or area seventy as directed. The conferences are used to conduct stake business (primarily the appointment and sustaining of stake officers) and to disseminate counsel and guidance from the stake presidency. Speakers at stake conferences generally include the three members of the stake presidency and other stake members, called upon by the stake presidency, to speak on assigned topics. When a general authority or area seventy presides, he is the featured speaker.

The general session (for all members of the stake) is usually held on Sunday. This general session may be held in a local tabernacle if available. If held in the stake center, the general session may be divided into multiple sessions, by ward, so that all stake members may be accommodated in the building. A session for all adult members is generally held on the preceding Saturday evening. A priesthood leadership session is also held in conjunction with a stake conference. Some stakes are geographically large enough that multiple sessions of stake conference may held at different locations to accommodate those who live in distant areas.

The multi-site stake conference has become more common in the current stake conference structure. As the number of stakes continued to grow, it became more difficult for general authorities to visit stake conferences, even on a semi-regular basis. Area and regional conferences had been organized attempts to counteract this situation. A format has developed in the church such that groups of stakes are designated to receive a satellite broadcast from Salt Lake City. Using the recording studio at the Conference Center, general authorities deliver sermons that are broadcast to each designated stake. Each stake conducts its own opening hymns and prayers and conducts its own business before the broadcast begins. Another advantage of this format is that in stakes that are geographically large it is easier to hold stake conference in more than one location.

Stake center

In each stake, one of the meetinghouses is designated the stake center. This building is usually the largest meetinghouse in the stake, but where stakes are large in area the stake center may be chosen because it is more centrally-located in the boundaries of the stake. The stake center is where functions of the stake such as stake conferences, stake meetings, and stake activities are usually held. There are usually offices for conducting stake business in the stake center. During the mid-to-late 19th and early-20th century, in areas with larger LDS populations, stake tabernacles were used for most of the larger activities now performed at stake centers, while the stake offices were located in what was known as a stake house. In areas with fewer members and no stake tabernacle, a stake house was used like a modern stake center for both meetings and offices.

Districts

A church district is a geographical, administrative unit composed of a number of congregations called branches. A district is a subdivision of a mission of the church and in many ways is analogous to a church stake. The leader of a district is the mission president, who selects a local district president as his agent. The district president may choose two men to assist him; the three together form the district presidency.

Community of Christ
The Community of Christ (previously the Reorganized Church of Jesus Christ of Latter Day Saints) eliminated the designation of "stake" as an administrative unit. The church is now organized into "mission centers".

Strangites
Historically, the Strangites maintained stakes in Voree, Wisconsin; Kirtland, Ohio; and on Beaver Island, Michigan, but today the church has only a single stake in Voree.

See also

 Area (LDS Church)
 Gathering (LDS Church)
 Latter Day Saint movement
 Parish
 The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints membership statistics

References

Additional reading

Types of Latter Day Saint organization
Organizational subdivisions of the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints
Religious organizations established in 1834
1834 in Christianity
1834 establishments in Ohio

Stake (Latter Day Saints)


ප්‍රංශ විප්ලවය (;) 1789–1799 දී ප්‍රංශයේ පැවති රැඩිකල්වාදී සමාජයීය සහ දේශපාලන පෙරළියයි.  සියවස් ගණනාවක් ප්‍රංශයේ වූ ආණ්ඩු සම්ප්‍රදාය වසර තුනක් ඇතුලත දී කඩා වැටුණි.  ප්‍රංශ සමාජයේ වූ වැඩවසම් ක්‍රමය, රදළ පංතියේ ආධිපත්‍යය, ක්‍රිස්තියානි පල්ලියේ බල වරප්‍රසාදයන් යනාදී ශතක ගණනාවක් පුරා පැවති සම්ප්‍රදායන් බුද්ධි විචාරමය යුගයේ අදහස් වලින් සහ වාමාංශික අදහස් ඇති දේශපාලන කණ්ඩායම් අතින් මහත් වෙනසකට භාජනය විය. බුද්ධි විචාරමය යුගයේ අදහස් වලින් පෝෂිත වූ රදළයන්, ධනයට හිමිකම් කිව්වත් රදළ පංතියට හිමිකම් නොකී බුර්ජුවාසී පංතිය සහ පල්ලියට හා ආණ්ඩුවට බදු ගෙවන බරෙන් පීඩිතව සිටි ගම්බද වැසියන් යනාදීන් විප්ලවයේ හවුල්කාරයෝ වූහ. ඔවුන් සටන් වැදුනේ වැඩවසම් ක්‍රමයේ බදු එකතු කරන අයිතිය තිබි රදළ පංතිය, රාජාණ්ඩුවට හා පල්ලි සංස්ථාවට එරෙහිව ය.

අනතුරුව පිහිටුවා ගත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජයේ වාමාංශික රැඩිකල්වාදී කණ්ඩායම් විසින් බෙදුම්වාදී අදහස් වලින් එකිනෙකා හා විරසක වූහ. ඒ කාලයේ දී එනම් 1793 සිට 1794 දක්වා ප්‍රංශයේ භීෂණ පාලන සමයක් (Reign of Terror) පැතිර ගියේය. එහි නායකත්වය දැරුවේ ප්‍රංශ විප්ලවයේ පුරෝගාමියෙක් වූ මැක්සිමිලියන් රොබෙස්පියෙර් නැමති ජැකෝබියන් සමාජයේ සාමාජිකයෙකි. 16,000 සිට 40,000 ක් අතර ජනතාවක් මේ සමයේ දී ජනතා විරෝධී යැයි මරණයට පමුණුවන ලදි.  රාජාණ්ඩුව, රදළ පංතිය හා ආගමික සංස්ථාව පළවා හැර ඉතා ඉක්මණින් කැඳවා ගත් සමානාත්මතාවය, පුරවැසිකම හා අනන්‍යසන්තක අයිතීන් යන සංකල්ප වලින් රට පාලනයේ දී අවුල් වියවුල් පිරි සමයක් ප්‍රංශ අධිරාජ්‍යයේ දේශ සීමාවන් පුරා පැතිර ගියේය. ජැකෝබියන් සමාජයේ කඩා වැටීමත් හා මැක්සිමිලියන් රොබෙස්පියෙර්ගේ හිස ගසා දැමීමත් සමඟ විශේෂ පාලන කමිටුවක් මඟින් 1795 සිට 1799 දක්වා ප්‍රංශ දේශ සීමාවන් පාලනය විය.

ප්‍රංශ යුද්ධ වලින් කැපී පෙනුනු හමුදා නායකයෙක් වූයේ නැපෝලියන් බොනපාට් ය. ප්‍රංශ දේශ සීමාවන් තුල කැඩි බිඳී ගිය නීතිය නැවතත් ස්ථාපිතය සඳහා ජනතාව විසින් උරැමයෙන් රජකමක් නොහිමි නැපෝලියන් බොනපාට් එම්ප්රොර්  රජ වශයෙන් පත් කර ගත්හ.

විප්ලවයට පෙර ප්‍රංශ සමාජය

1774 දී ප්‍රංශය යුරෝපයේ ජනගහණයෙන් වඩාත් ම අධික වූ (මිලියන 25 ක්) සහ වඩාත්ම සමෘද්ධිමත් වූ රට වූයේය. පැරිසිය යුරෝපයේ විශාලතම නගරය විය. එහි ජනගහණය 650,000 කි. මුළු ප්‍රංශයේ ජනතාව පංති 3 කට අයත් වූහ. පූජක පක්ෂය 130,000 ක් පමණ සහ රදළයන් 400,000 ක් පමණ වෙද්දී තෙවැනි තලයේ නොහොත් (Tier État) වූ පිරිසක් ආර්ථික අතින් නැඟ ආවත් ඊට සරිලන දේශපාලන බලයෙන් හා සමාජයීය වැදගත්කමෙන් යුතු වූයේ නැත.

බුර්ජුවාසී නොහොත් ආර්ථිකයෙන් ශක්තිමත් වූ උගත් සමූහයක් නියෝජනය කළ Marie-Jeanne Phlippon Roland නොහොත් මැඩාම් රෝලන්ඩ්  රැඩිකල් ගිරොන්ඩින් සමාජය නියෝජනය කරන්නියකි. ඇය රදළ කාන්තාවකගේ නිවසට ලැබි ආරාධනයෙන් ගිය විට එහි දී සේවකයන් හා කන්න සිද්ධ වූ කතන්දරය රදළයන්ට එරෙහිව සෙසු ජනතාව උසි ගන්වන්නට යොදවා ගැනුණි. 1764 දී මැඩාම් රෝලන්ඩ්, වැනි අය ගැවසුන සාහිත්‍ය කල්ලි මුණගැසෙන අවන්හල් නොහොත් Salon නමින් හැඳින්වුන ස්ථාන පැරිසියේ ගහණ විය.  ප්‍රංශයේ බුර්ජුවාසීයන් දාර්ශනික හා සාහිත්‍ය හමුවන් පැවැත්වූයේ ඒවායේ දී ය. රදළ නොවූ එහෙත් ධනවත් හා උගත් වූ ජැකෝබියන් හා ගිරොන්ඩින් වැනි සමාජයන් හි සාමාජිකයන් වූ  බුර්ජුවාසිය "නිදහස, සමානාත්මතාවය, සහෝදරත්වය" ඉල්ලුවේ තමන්ට ඉහළින් වූ අය එක්ක සමාන වෙන්නට මිසක තමන්ට හා පහළින් වූ අයට තමන් හා සමාන වෙන්නට ඉඩකඩ සලසා දීමට නොවේ.

රදළ වූ ධනවත් පංතියට කාඩිනල්, අග රාජගුරු ප්‍රසාදී, රාජගුරු ප්‍රසාදී, ආශ්‍රමාධිපති වැනි ඉහළ තනතුරු දරනා පූජ්‍ය පක්ෂය ද අයත් වූහ. ආගම් සංස්ථාවේ දුප්පතුන් වූයේ ඉහළ තනතුරු නැති බහුතර පූජකවරයන් හා පල්ලි බාරකරුවන් ය. විප්ලවයේ දී දුප්පත් පූජ්‍ය පක්ෂය සිය ආගමික නායකයන්ට එරෙහිව සමතැන් ඉල්ලා විප්ලවකාරීන් හා එකතු වූහ.

1756 සිට 1763 දක්වා පැවති අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ යුද්ධ වලින් යුරෝපීයයන් බංකොළොත් වී සිටියහ. බ්‍රිතාන්‍යය අධිරාජ්‍යාගේ භාණ්ඩාගාරයේ මුදල් එක පැත්තකින් හිස් වෙද්දී ප්‍රංශ භාණ්ඩාගාරයේ මුදල් එහි රජ හා ප්‍රභූන් අතින් ද, ඇමෙරිකාවේ යුද ආධාර වලට ද වැය වී හිස් වෙන්නට පටන් ගති.

ඒ වියදම් කළ ප්‍රංශ රදළයන් අතරින් නැඟී ආ විනිශ්චය පදවි හා මන්ත්‍රණ සභා තනතුරු මුදල් ගෙවා ලබාගත් අය රදළ වස්ත්‍ර හැඳි (noblesse de robe) නමින් හැඳින්වුනු පවුල් හාරදහසක් පමණ විය. රජු සහ රජුට පාක්ෂික අමාත්‍යවරු හිස්වන භාණ්ඩාගාරය පුරවන්නට රදළයන්ට අධිකරණ සහ පරිපාලන තනතුරු මුදල් වලට විකිණුවේය. ඒ නිසා රටේ අල්ලස් හා දූෂණ ගහණ විය.

රටේ සදාචාර වර්ධනයට පල්ලි වල සහාය නිතරම අපේක්ෂා කළ ඔටුනු පැළඳි ලෝකය පල්ලිය නඩත්තු කළේ ජනතාවගේ බදු වලිනි. එහෙත් පල්ලියේ ඉහළ තනතුරු හා ආර්ථික වාසි රදළයන්ටත්, පල්ලි නඩත්තු කරන බදු ගෙවීම ගම්බදවැසියන්ටත් පැවරෙද්දී සහ කතෝලික පල්ලියේ බැහීමත්, පොතෙස්ත්‍රන්ත්‍ර පල්ලියේ නැඟීමත් අතර ගැටුම් ඇති වෙද්දී, ප්‍රංශයේ හියුගනොට් (Huguenot) නම් ආගමික භක්තියන් 200,000 ක් රට අත්හැර ගිහින් තිබුණි. ඒ ප්‍රංශය හැරදමා ගිය මුල් සංක්‍රමණික රැල්ලකි. ජාතික පල්ලිය කුමක් දැයි වික්ශිප්තයෙන් විසූ ප්‍රංශ ජනතාව පල්ලි අත්හැර මිථ්‍යා විශ්වාස වන්දනාවන්ට නැවත බැස්හ.

1789 ජූලි මාසයේ දී ප්‍රංශයේ ඇවිදින්නට යන ආතර් යන්ග් නම් ගත්කරුවාට ගම්බද කාන්තාවක් හමුවෙයි. වැඩවසම් ක්‍රමයේ බදු ගෙවීම් නිසා බංකොළොත්බවේ කට ළඟ සැමදාම සිටින්න වීම ගැන ඇය පැමිණිලි කරයි. මේ බදු ව්‍යසනයෙන් ගැලවෙන්නට කවුරු හරි දැනුමැති පිරිසක් විසින් කුමන හෝ යහපත් තීරණයක් ගනු ඇතැයි අහිංසක ඇය විශ්වාසය ද පළ කරන බව ඔහු සටහන් කරයි.

දහසය වැනි ලුවී රජ රටක් පාලනය කරන්න අපේක්ෂාවෙන් සිටියේ නැත. ඔහුගේ පියාගේ 1765 දී සිද්ධ වූ ඉක්මන් අභාවයත්, ඔහුගේ සීයාගේ 1774 දී සිද්ධ වූ යල්පැන ගිය අභාවයත් නිසා වයස 20 දී ඔහුට ප්‍රංශයේ ඔටුන්න හිමි වෙයි.

විප්ලවයෙන් ජනතාව හිමිතැන 'සියල්ලම' (tout) යැයි කියා ඉල්ලුවේ රටේ වැඩිපුර ඉන්නේ 'තෙවැනි තලය'  (Tier État) නොහොත් රදළ/පූජක නොවන ඉතිරි සියල්ලම බැවින් රටේ සම්පත් සියල්ලම ඒ සියළු අයට ලැබිය යුතු බවයි.

මැක්සිමිලියන් රොබෙස්පියෙර් ප්‍රංශ නීතිඥවරයෙකි, දේශපාලනඥයෙකි.  ජනෝඝ උන්මාදයෙන් පිරි ජැකෝබින් සමාජයේ සාමාජිකයෙකි. රොබෙස්පියර් උපදින්නේ දරුවන් හතර දෙනෙක් වූ පවුලක වැඩිමලා සහ අවජාතකයෙක් හැටියට ය. ඔහුගේ අනුග්‍රාහකයන් ඔහුව අදූෂ්‍ය (The Incorruptible) යැයි හඳුන්වද්දී විරෝධීන් ඔහුව ලේ පිපාසිත ආඥාදායකයෙක් (bloodthirsty dictator) සේ හඳුන්වති.

"බිත්තර නොකඩා ඔම්ලට් හදනු නොහැකියි" කියූ ඔහු කීය. නිදහස, සමානාත්මතාවය හා සහෝදරත්වය යන නාමයෙන් දියත් කරන ලද, එහෙත් ඒවා අඩංගු නොවූ, රදළ පංතියට ඇති වෛරයෙන් පමණක් පිරුණු ප්‍රංශ විප්ලවයේ වඩාත් ම බලගතු පුද්ගලයා වූයේ ඔහුයි.

16 වැනි ලුවී රජු තමන්ටත් සිය රටවැසියන්ටත් හිමිතැන කුමක්දැයි විමසුවෙකි. වැඩවසම් මිනිසුන් අතර අසමාන වූ ලැබීම් ගැන පහදන්නට ජනතාවගේ අධ්‍යාපනය බාර වූයේ පල්ලියටයි. යහපත් අස්වැන්න වෙනුවෙන් දෙවියන්ගේ ආශීර්වාදය ඉල්ලන්නටත් බාරවූයේ පල්ලියටයි. 16 වැනි ලුවී එය තමන් ඇදහූ කතෝලික පල්ලියට සීමා නොකර පොතෙස්ත්‍රන්ත හා යුදෙව් ආගම් වලටත් අවසර දුන්නේ ය. ජනතාව විසින් තෝරාපත් කරගන්නා ප්‍රාදේශීය සභාවන් පිහිටුවා රජයත් ජනතාවත් අතර ගැටළු විසඳන්නට උත්සාහයක් ගත්තේ ය. තමන් යටතේ වූ වහලුන් නිදහස් කළේය. එහෙත් රදළයන්ට හා පූජ්‍ය පක්ෂයට වහල් සේවකයන් තබාගන්නට හැකි අයිතිය අහිමි නොකළේය. සාක්කිකරුවන්ට හා අපරාධකරුවන්ට වදහිංසා කිරීම තහනම් කළේය. දුප්පතුන්ට 3% පොලියට ණය ලබා ගැනීමේ ස්ථාන පටන් ගත්තේ ය.

රදළයන්ට හිමිතැනක් නැතැයි කියා, තම හිමිතැන වෙනුවෙන් සටන් වැදි එහෙත් තමන්ට පහළ මට්ටමේ ඉන්නා පුරවැසියන්ගේ හිමිතැන කුමක්දැයි නොවිමසූ කෝපි කඩවල් වල එකතු වූ බුර්ජුවාසිය (ගිරොන්ඩන් කල්ලියේ මැඩාම් රෝලන්ඩ් සහ ජැකෝබින් කල්ලියේ රොබෙස්පියර් යනාදීන්) බුද්ධිය විචාරයෙන් වෝල්ටෙයාර් (Voltaire) වැන්නන් කියන්නේ කුමක් දැයි වටහා නොගෙන නිදහස ගැන දාර්ශනික අදහස් අගයන රැල්ලට එක්වූහ. වෝල්ටෙයාර් ආගම හා රජය වෙන්කළ යුතු යැයි කීවෙකි. සියල්ලන්ගේ ම නිදහස් අයිතීන් රුකිය යුතු යැයි කීවෙකි. කැමති ආගමක් අදහන්නට ඉඩක් තිබිය යුතු යැයි කීවෙකි. අදහස් ප්‍රකාශයට අවසරය තිබිය යුතු යැයි කීවෙකි. එහෙත් රදළයන් හා සමතැන් රිසි බුර්ජුවාසියේ විකෘතියෙන් පෙළෙනවුන්ට ඒවා වැටහුනේ නැත. ඔව්හු සැමට නිදහස යන්න අවියක් කරගත්තේ රදළයන් හිස් සිඳ තමන්ට ඒ බලය හා සමාජ තත්වය ගන්නටය.

1788 වසර දී නියං සමයක් පැමිණ ප්‍රංශය පුරා වගාබෝග අස්වැන්න විනාශ කළේය. අයිස් වැස්සක් කඩා වැටී නෝමන්ඩියේ සිට ෂැම්පෙන් දක්වා සැතපුම් 180 ක් සරු පස් විනාශ කරන ලදි. වසර 80 කට පසු දරුණු ම හේමන්තය පිවිසියේ 1788-89 දී යි. දහස් ගණනින් පළතුරු ගස් මිය යන ලදි. 1789 වසන්තයේ ගංවතුරින් හිරිහැර සිද්ධ වුණි. හාමතෙන් මිය ගියේ ස්වල්පයකි. එහෙත් බහුතරයට අගහිඟකම් දැනුණි. ජනතාව කුසගිනි දැනෙද්දී එකිනෙකා හා ඝට්ටන පටන් ගත්හ.

1789 ගිම්හානයේ දී නීතියක් නැති භීෂණ සමයක් රටට උදාවිය. ආහාර මංකොල්ලකරුවන් නිසා අධික බියෙන් වූ සමයේ (Great Fear) පුරවැසියන් අවිගත්හ. මාස හයක දී තුවක්කු 400,000 ක් පුරවැසියන් සතු වේ. තුවක්කු, මිට දිග මුල්ලු, හා දෑකැති අවි සේ අමෝරා ගත් පුරවැසියන් විසින් බදු එකතු කරන්නන්ව, වැඩවසම් රදළයන්ව, ඒකාධිකාරීන් යැයි තමන් සිතූ සියල්ලන්ටම පහර දුන්හ. කඩ හා ගෙවල් ගිනි තැබූහ. මසුරන්ගේ වයින් බැරල් හළා දැමූහ.

විප්ලව සමය

ප්‍රංශ විප්ලවයේ පළමු අදිරය සේ සැලකෙන්නේ රදළයන් විසින් දහසය වැනි ලුවී රජුට බදු ගෙවීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම ය. එහි දෙවැනි අදියර සේ සැලකෙන්නේ රජුගේ බලතල සීමා කරන්නට පිහිටුවා ගත් ජාතික සම්මේලනය විසින් 1789 ජූනි 20 වැනිදා ටෙනිස් පිටියේ ගිවිසුම () නොහොත් ප්‍රකාශයයි. එදින රැස් වූ තෙවැනි තලයේ සාමාජිකයන් 577 දෙනාගෙන් 576 ක් ඊට අත්සන් තැබූහ. අත්සන් නොතැබි එකම පුද්ගලයා වූයේ Joseph Martin-Dauch නැමැත්තා ය. එයට ටෙනිස් පිටියේ ගිවිසුම යැයි නම වැටෙන්නේ වාර්සෙයි මාලිගාව අසල සෙන්ට්-ලුවි දිස්ත්‍රික්කයේ වූ ටෙනිස් පිටියක ඔවුන් අටවා ගත් සම්මන්ත්‍රණ කාමරයක දී සම්මේලනය පැවැත්වුන නිසායි.

බැස්ටීලය යනු පැරීසියේ රාජාඥාව යටතේ දේශපාලන හා අපරාධකරුවන් සිරගත වූ සිරකඳවුරකි. බැස්ටිලයේ අවි ආයුධ ගබඩා කර ඇතැයි දැනගන්නට ලැබෙන ජනතාව විසින් හදාගන්නා ජාතික ආරක්ෂක හමුදාවක් ඒවා අයිති කරගන්නට සැලසුම් ගහති. ඇමරියා කැහිලා (Amaria Chaila) ප්‍රමුඛ තුන්වැනි තලයේ විරෝධතාවාදීන් කළින් Hôtel des Invalides ට කඩා පැන මස්කට් තුවක්කු 29,000 - 32,000 ක් අතර ප්‍රමාණයක් එකතු කරගෙන සිටි අය වූහ. ඔවුන්ගේ අභිප්‍රාය වූයේ බැස්ටිලයේ ගබඩා කර තිබි කිලෝග්‍රෑම් 13,600 (රාත්තල් 30,000) ක වෙඩිබෙහෙත් පැහැර ගැනීමයි. 1789 ජූලි 14 වැනිදා උදෑසන බැස්ටිලයට විප්ලවකරුවන් කඩා වැදෙද්දී එහි සිටියේ සිරකරුවන් 7 කි. අනිත් සියල්ලෝම 16 වැනි ලුවී රජු විසින් නිදහස් කර තිබිණ. බැස්ටිලය කඩා වැටෙද්දී දහසය වැනි ලුවී රජුගේ බාල සහෝදරයා Comte d'Artois සිය භාර්යාවත්, අනියම් බිරිඳත් රැගෙන රටින් පිටවෙන්නේ තවත් රදළයන් ඔහු අනුගමනය කරද්දී ය. ඒ දිනය ප්‍රංශ විප්ලවයේ තෙවැනි අදිරය සේ සැලකේ.

මිනිසාගේ හා පුරවැසියන්ගේ අයිතීන් ප්‍රකාශනය 1789 අගෝස්තු 27 දා එළිබැස්සේ ය. චන්දය හිමිවූයේ සහ මහජන නිලතල වෙනුවෙන් පත්වෙන්නට අවසර ලැබුනේ කොටසකට පමණි. සිවිල් අයිතීන් නළුවන්ට, පොතෙස්තන්ත්‍ර හා යුදෙව් ආගමිකයන්ට අහිමි විය. නැවතත් පාන් හිඟයක් පැතිර ගියේය. ප්‍රංශ කාන්තාවන් පාරට බැස්සහ. උරණ වූ පැරිසියේ වැසියන් රජ මාලිගයේ මුර සෙබලුන්ගේ හිස් ගසා දමා ඒවා උල් වල ගසාගෙන ගියහ.

1790 දී ස්ථාපිත කරගත් විප්ලවීය ව්‍යවස්ථාවෙන් ඔවුන් රජුගේ බලය අවම කළත් උපතින් හිමිවන ඔටුන්න අහෝසි කළේ නැත. බංකොළොත් වූ භාණ්ඩාගාරය පුරවන්නට දැනට ධනවත් එකම කොටස වූ පල්ලිය වෙත හැරුනහ. ෆ්‍රෑන්ක් බිලියන තුනක් වටිනා පල්ලියේ බූදලය රජය සන්තක කළහ.

1793 දී රටේ අභ්‍යන්තර පොලීසිය පාලනය වූයේ මහජන ආරක්ෂා කමිටුවක් විසිනි. මැක්සමිලියන් රොබෙස්පියෙර් එහි සාමාජිකයෙක් විය. ඔවුන්ගේ නීතික පිළිවෙත වූයේ භීෂණයයි. විප්ලවීය ආණ්ඩුවකට භීෂණය අත්‍යාවශ්‍ය වූවක් ද, ප්‍රශංසනීය වූවක් ද, මඟ හැරිය නොහැකි වූවක් යැයි ද කියා සිටි රොබෙස්පියර් සද්ගුණවත් ජනරජයක් සඳහා සියලු වැරදිකරුවන්ගේ හිස් ගසා දැමීම අනුමත කළේය.

අවුරුදු විස්සේ දී ඔටුන්න පැළඳි හිස අවුරුදු 38 දී ගිලටිනයෙන් අහිමි වූ දහසය වැනි ලුවී රජුට පසු විප්ලවවාදීන් ටික දිනෙකින් මාරි ඇන්ටොනෙට් රැජිනවත් ගිලටිනයට යැවූහ. අනතුරුව ඔවුන් සියළු ප්‍රභූන් මරා දැමීමට පටන් ගත්හ. ඒ 1793 වසරයි.

දහසය වැනි ලුවී රජු ආඥාදායකත්වයෙන් ඉවත් වෙන්නට උත්සාහයක් ගත්තෙකි. ප්‍රබුද්ධ වොල්ටෙයාර් කියන අදහස් වලට සවන් දෙන්නට පටන් ගත් උත්සාහයට ඉඩක් නොදී ඔහුගේ හිස ගිලටිනයට තැබූ ඒ වකවානුව පසු කරමින් නිදහස, සමානාත්මතාවය හා සහෝදරත්වය සටන් පාඨය කරගත්තවුන් ගෙනාවේ "මට එරෙහි නම් ඔබ ද්‍රෝහියෙක්" යන සමයයි. එය භීෂණයෙන් රට පාලනය වූ සමයකි. සම්පූර්ණ හා සාධාරණ වූ නඩු අහන්නේ නැතිව මූණිච්ඡාවට පැවැත් වූ නඩු වලින් වහාම මරණය පැමිණවීමෙන් ප්‍රංශය පුරා මරණීය දඬුවම් 25,000 ක් සිද්ධ විය. සියළු චණ්ඩ ක්‍රියා වලින් එළියට ආවේ රදළයන් වෙත තිබූ අප්‍රසාදය සහ විරෝධයයි.

විරුද්ධවාදී දේශපාලන පැති වූ ජැකොබින් කල්ලිය හා ගිරොන්ඩින් කල්ලිය අතර වූ ආරවුල් නිසා ඔවුනොවුන් ඇණ කොටා ගත්හ. මහජන ආරක්ෂා කමිටුවල බලය අවම කරමින් මැක්සිමිලියන් රොබෙස්පියර් ආඥාදායකයා විය. තම අදහස් පිළිනොගන්නා හැම කෙනෙකුගේ ම හිස් ගසා දැමුණි. බුර්ජවාසී මැඩාම් රෝලන්ඩ් දේශද්‍රෝහී යැයි හංවඩු ගැසී ඇයගේ හිස බුර්ජුවාසීන් අතින්ම ගිලටිනයට අසුවිය.

1793 සැප්තැම්බර් 5 සිට 1794 ජූලි 28 දා දක්වා තිබුනේ ප්‍රංශයේ භීෂණ පාලනයයි. පැරිසියේ 2,639 ක් ඇතුළුව මුළු ප්‍රංශයේ 16,594 ක් මිනිස් ජීවිත ගිලටිනයෙන් මරා දමන ලදි.

ප්‍රංශ නිදහස් අරගලය දියත් කරන්නට ඇමෙරිකන් නිදහස් අරගලයට සහාය දුන් ගිල්බට් ඩු මෝටියේර් නොහොත් ලාෆායෙට් වැනි රදළයන් ද දායක වූහ. පැරීසියේ සිය මන්දිරයේ දොරටුව අසලින් ඇමෙරිකන් නිදහස් ප්‍රකාශනයේ රාමු කරන ලද කොපියක් තැබූ ලෆායෙට් එය අසලින් ඉඩක් හැදුවේ ප්‍රංශ අයිතීන්ගේ ප්‍රකාශනය තබන්නට කියාය. ඇමෙරිකන් අරගලයේ සටන් වැදි, ප්‍රංශයට ඒකීය පුද්ගලයාගේ නිදහස් අයිතීන් ගෙන එන්නට වෙහෙසුන අයවත් ගිලටිනයට හා සිරබාරයට ගැනෙද්දී ලාෆායෙට් ඔස්ට්‍රියාවට පැන ගියේය.

තමන් ආඥාදායකයෙක් බව නොදැකි මැක්සිමිලියන් රොබෙස්පියර් Cult of the Supreme Being යනුවෙන් ආගමක් ස්ථාපිත කරන්නට පටන් ගති. එය නව ප්‍රංශ ජනරජයේ රාජ්‍ය ආගම බවට පත් කිරීම ඔහුගේ අභිප්‍රාය විය. ඔහුගේ බහින කලාව පටන් ගන්නේ එතැන් පටන් ය.  මහා සභා මහජන ආරක්ෂා කමිටුවට උඩින් යන ඔහු 22 Prairial නම් නීති පනතකින් මහජන ආරක්ෂා කමිටුව මඟින් ගෙන එයි. එම පනත යම් පුරවැසියෙක් විප්ලවයට විරෝධී යැයි සිතූ පමණින් වැඩි නඩු විභාගයකින් තොරව මරණයට පත් කරත හැකි වූවකි. ඒ නිසා ජනතා ආණ්ඩුවෙන් මරණයට පත් වූ අය දෙගුණයකින් වැඩිවිය. ඔහුව ද ජනරජයට එරෙහි වූ කුමන්ත්‍රණකරුවෙක් ලෙසින් නඩු විභාගයට ගැනෙයි. එහි දී සභාවේ ඉන්නා අය කුමන්ත්‍රණකරුවන් යැයි ඔහු චෝදනා එල්ල කරයි. 1794 ජූලි 28 වැනිදා නඩු විභාගයක් නොමැතිව රොබෙස්පියර්ව ගිලටිනයට නියම වෙයි. පැරිසියේ මෙට්‍රෝ නැවතුම් පළක් හැරෙන්නට ඔහු වෙනුවෙන් ඉදි වු ස්මාරක කිසිවක් ප්‍රංශයේ නැත.

ප්‍රංශ අධිරාජ්‍ය්‍යා වන නැපෝලියන් බොනපාට්

1798 දී නැපෝලියන් ඊජිප්තුව ආක්‍රමණයට යවන ප්‍රංශ හමුදා අංශය බාරව සිටි ජනරාල්වරයෙකි. ඔහු මොල්ටාව බලා ගමනේ දී කුරානය කියවා තැන් තැන් කට පාඩම් කරගෙන තමනට හමුවන මුස්ලිම්වරුන්ගේ සිත් දිනා ගන්නට ද සමත් වෙයි. ඊජිප්තුවේ දී සටන් වලින් අනතුරුව ආපසු එන්නට නැව් මාර්ගයෙන් ඉඩක් නොතිබි නිසා ඔහු ගොඩබිමින් ආපසු ඒමට තීරණය කළේය. සිරියාව හා තුර්කිය මැදින් ආපසු ගමන් ඇරඹීය. Jaffa හි ආරක්ෂාව දෙන්නම් යැයි පොරොන්දු වී සිටි සෑම වයසකම ගැහැණු පිරිමි හා සිවිල් ජනතාව යුතු 2,441 සිරකරුවන් හා ගමන යාමට නොහැකි නිසා නැපෝලියන් ඔවුන් සියල්ලන් ම මරණයට නියම කළේය. වෙඩි උණ්ඩ මදි නිසා බයිනේත්තුවෙන් ඇණ මරන්නට නියම කළේය. මේ වාර්තාව කරන්නේ නැපෝලියන්ගේ ලේකම්වරයා විසිනි.  තව දුරටත් ඉදිරියට යා නොහැකිව ආපසු ඊජිප්තුවට යාමට නැපෝලියන්ට සිදුවිය. එය ජයග්‍රහණයක් සේ සමරද්දී තමන්ට වාර්තා ලියන්නට සිද්ධ වන බොරු ගැන ලේකම්වරයා වූ ලුවි විසින් නැපෝලියන්ට පැමිණිලි කරන ලදි. එහි දී නැපෝලියන් කියා ඇත්තේ 'යාළුවා ඔයාට මේවා වැටහෙන්නේ නැහැ' කියාය. සිරියාවේ දී මිනිසුන් තුන් දහසකගේ ජීවිත ද, ඊජිපත්තුවේ දී හත් දහසකගේ ජීවිත ද අහිමි විය. ඔහු ඉතාලියේ ජයගත් පෙදෙස් ද ආපසු යටත් වී තිබිය දී ඔහු ආපසු ප්‍රංශයට ළඟා වෙද්දී ජනතාව දැන සිටියේ එවූ නිල වාර්තා තුලින් ඔහු ලොව දිනූ නායකයෙක් ලෙස ය. ඔහු නිවරද යැයි කියන්නෝ අල්ලා ගත් පෙදෙස් අහිමි වූයේ ඔහු සටනින් ජයගෙන ආරක්ෂාවට බාරදුන් අයගේ වැරැද්ද නිසා යැයි කියති.

නැපෝලියන් කෝසිකා (Corsica) හි ඉපිද එහි ළමා කාලය ගෙවූ බැවින් ඉතාලි ජාතිකයෙක් යැයි සමහරු සැලකූහ. ඒ නිසා ඔහුට ප්‍රංශය වෙනුවෙන් ඉතාලිය පහසුවෙන් අල්ලා ගන්නට හැකිවිණ. 1779 දී නැපෝලියන් බ්‍රියෙන් (Brienne) හි මිලිටරි ඇකඩමියකින් සිය අධ්‍යාපනය පටන් ගනියි. රටේ මිලිටරි පාසැල් දොළහේ සිසුන් අතරින් තෝරාගන්නා අයගෙන් නියුතු පැරිසියේ මිලිටරි පාසැලේ (École Militaire) හි වැඩිදුර අධ්‍යාපනයට අවුරුදු 15 දී හේ වරම් ලබයි. නැපෝලියන් යුද්ධ වලින් සිවිල් වැසියන් මිලියනයක් ද, මිලිටරියේ මිලියන 2.5 ක් ද මිය ගිය හා අතුරුදහන් සංඛ්‍යාව ලෙස සැලකේ. වසර 10 ක් පුරා ප්‍රංශය නියැළි යුද්ධ සමාප්ත කිරීම ගැන 32 වියැති නැපෝලියන්ට ම ජනප්‍රසාදය හිමිවිය.

කැරලි, විප්ලව, අපරාධ, දූෂණය මර්ධනයට එකම විසඳුම ආඥාදායකයෙක් යැයි කියමින් රටේ ජනතාවගේ සිත් දිනාගන්නට නැපෝලියන් සූක්ෂමව සැලසුම් ගැසුවේ ය. කාන්තාවන් විසින් සිරබාරයට ගන්නට සමත් වූ උප්පත්තියෙන් ඔටුන්න හිමි වූ රජෙකුගේ ගෙල සිඳ දමන්නට යුහුසුළු වූ රටවැසියන් මෙවර කැමැත්ත දෙන්නේ උප්පත්තියෙන් ඔටුන්නකට උරුම කම් නැති ජනරාල්වරයෙකුට ය. ලතින් බසින් හමුදා නායකයෙක් යැයි හැඟෙන imperator වූ නැපෝලියන්ව ප්‍රංශ ජනතාව එම්ප්‍රද්‍යෝරු (emperor) රජෙකු ලෙසින් පත් කර ගත්හ. එපමණක් නොව ඔවුන් නැපෝලියන්ගේ උරුමක්කාරයන්ට පාලනය පැවරෙන ලෙසින් රටවැසියන් රටේ නීති ද වෙනස් කළහ.

නැපෝලියන් තමන් හා විවාහ නොවී එකට කල් ගෙවූ, ඒ අතර තුර දී වෙනත් අය හා එකට කල් ගෙවූ, එසේම කළින් විවාහ වී සිටිය, තමනට වඩා වසර හයකින් වැඩි, කැරීබියන් මාටිනීක් දූපතේ උපන් ජොසෆින්ව ද අගරැජින කර ගනියි. ඔවුන්ගේ සිවිල් විවාහයෙන් පසු කාලයක නැපෝලියන් එම්ප්‍රද්‍යෝරු වෙද්දී ජනතාව ඔහුගේ උප්පත්තිය ගැන සැක මතු කළහ. පාප්තුමාගේ ආශීර්වාදයෙන් තත්වය තහවුරු කරගන්නට පාප්තුමාව කැඳවන ලදි. එවිට ජොසෆින් පාප්තුමා ලවා තමන්ගේ විවාහය පල්ලියේ අනුමත කරවා ගෙන ඇත. රදළයන් හිස් ගසා දමා, ආගම එපා කියා, පල්ලියේ වස්තුව රාජ සන්තක කර නැවතත් එම්ප්‍රද්‍යෝරුවෙක් පත්කර ගන්නට ජනතාව පල්ලියේ ආශීර්වාදය සෙවූහ.

රටවැසියන්ගේ බදු බර ඉහළ ගියා මිසක විප්ලවයෙන් පසු පහළ ගියේ නැත. දහසය වැනි ලුවී සමයේ මෙන් ම විදේශ යුද නිසාත්, ඒ සමයේ රදළයන් මෙන් ම නැපෝලියන්ට හේත්තු වෙන බුර්ජුවාසියේ නාස්තියෙන් ද, රටේ භාණ්ඩාගාරය නැපෝලියන් අතින් ද යළි හිස්වෙන්නට විය. ඔහු තම එම්ප්‍රද්‍යෝරු පදවිය තහවුරු කරනු පිණිස ආණ්ඩුවේ සියල්ලන්ට ම විච්චූර්ණ යුතු නිල ඇඳුම් නියම කළේය. ප්‍රංශයේ නිපැද වූ වෙල්වට් එකල ජනප්‍රිය රෙද්දයි. නැපෝලියන්ගේ සේවයට ජනරාල්වරුන් හතරක්, aides-de-camp අටක්, prefects හතරක් සහ ලේකම්වරු දෙදෙනෙක් තබා ගනියි. ජොසෆින් වෙනුවෙන් මුලික රදළ කාන්තාවක් ද, සහායක කාන්තාවන් හතරක් ද විය.

නැපෝලියන් බොනපාට් යන නම නැපෝලියන් බවට කෙටි වෙයි. අනතුරුව එය N අකුර පමණක් ඇති සීල් එකක් විය.

එම්ප්‍රද්‍යෝරු නැපෝලියන්ගේ අධිරාජ්‍ය්‍යේ තනතුරු ඔහුගේ සහෝදර සහෝදරියන්ට දීමට රදළයන්ගේ හිස් ගිලටිනයට ගෙන ගිය ජනතාවම එකඟ වූහ. ඔහුගේ වැඩිමහල් සහෝදරයා වූ ජෝසෆ් දකුණු ඉතාලියේ නේප්ල්ස් හි රජු විය. සහෝදර ලුෂියන් ස්පාඤ්ඤයේ තානාපති විය. ඔහු ආපසු ප්‍රංශයට එන්නේ නැපෝලියන්ටත් වඩා ධනවතෙක් වෙමිනි. සහෝදර ලුවි ඕලන්දයේ රජු වෙයි. ලුවිගේ තුන්වැනි පුත්‍රයා දෙවැනි ප්‍රංශ අධිරාජ්‍ය්‍යේ උප්පතියෙන් හිමිවන එම්ප්‍රද්‍යෝරුවා වූ තුන්වැනි නැපෝලියන් විය. බාල ම සහෝදරයා වූ ජෙරෝම් භාර්යාවන් හා වාසස්ථාන බොහොමයක් තිබියෙකි. ජෙරෝම් වයස 23 දී වෙස්ට්ෆේලියා (Westphalia) හි රජු වෙයි. ජොසෆින්ගේ පළමු කසාදයේ පුතා 24 හැවිරිදි ඉයුජින් ඉතාලියේ විසුරේ ප්‍රතිරාජ (viceroy) තනතුර ලබයි. මරියා ඇනා නම් නැපෝලියන්ගේ සහෝදරිය පියම්බිනෝ (Piombino) සහ ලූකා (Lucca) යන රාජ්‍යයන්හි ආණ්ඩුකාරිය වෙයි. පෝලීන් නම් සහෝදරිය ඉතාලියේ ගුවාස්ටල්ලා (Guastalla) පළාතේ ආදිපාදවරිය විය. කැරොලයින් නම් සහෝදරියගේ සැමියාට බර්ග් (Berg) හා ක්ලීව්ස් (Cleves) හි ඩ්‍යුක් පදවියක් දෙයි. ඔහු නිතර යුද මෙහෙයන්හි නිරත වූ නිසා පළාත ආණ්ඩු කරන්නේ කැරොලයින් විසිනි.

සටහන්
1. Will & Ariel Durant, The Story of Civilization, Simon and Schuster, New York, 1967
2. Lesley H. Walker, Eighteenth-Century Case Studies, Vol. 34, No. 3. French Revolutionary Culture, The Johns Hopkins University Press, 2001
3. S. G. Tallentyre, Women of the Salons, G.P. Putnam's Sons, New York, 1926
4. Louis-Antoine Bourrienne, Memoirs of Napoleon Bonaparte (1890)

මූලාශ්‍ර

External links

Open University course
Entry on Encyclopedia.com from the Columbia Encyclopedia
Primary source documents from The Internet Modern History Sourcebook
Liberty, Equality, Fraternity: Exploring the French Revolution,  a collaborative site by the Center for History and New Media (George Mason University) and the American Social History Project (City University of New York)
The Origins of the French Revolution, The French Revolution: The Moderate Stage, 1789–1792, and The French Revolution: The Radical Stage, 1792–1794, three essays from The History Guide: Lectures on Modern European Intellectual History
Vancea, S. The Cahiers de Doleances of 1789 , Clio History Journal, 2008.
english.republique.de A large collection of links

18th-century rebellions
විප්ලව
ප්‍රංශය
යුරෝපා ඉතිහාසය
යුරෝපානු මධ්‍යතන යුගය

ප්‍රංශ විප්ලවය


Between a smile and a tear - a tribute to the Montmartre er en dokumentarfilm fra 2005 instrueret af Niels Lan Doky.

Handling
Efter 30 år genåbner det legendariske jazzhus Montmartre i København for to afteners hed jazz i sommeren 2004. Flere af de gamle kendinge fra scenens storhedstid møder op og det samme gør en række yngre musikere på højeste plan. Det kommer der både personskildringer og rigtig god jazz ud af.

Referencer

Eksterne henvisninger

Spillesteder i København
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2005
Jazz i Danmark


Alan Rubin (February 11, 1943 – June 8, 2011), also known as Mr. Fabulous, was an American musician. He played trumpet, flugelhorn, and piccolo trumpet.

Early life and education
Rubin was born in Brooklyn. He began attending Juilliard School of Music in New York when he was 17 and studied with William Vacchiano, who was principal trumpet in the New York Philharmonic. Vacchiano described Rubin as his best student. While at Juilliard, Rubin was invited to play with Paul Hindemith on his last concert tour of the United States, but Rubin chose instead to play with Peggy Lee at the Village Vanguard. Rubin dropped out of Juilliard at 20 to tour with singer Robert Goulet as his lead trumpet player.

Career
Rubin was a member of the Saturday Night Live Band, with whom he played at the Closing Ceremony of the 1996 Olympic Games. As a member of The Blues Brothers, he portrayed Mr. Fabulous in the 1980 film, the 1998 sequel and was a member of the touring band. In the first film, Rubin's character is maitre d' at an expensive restaurant before Jake and Elwood persuade him to rejoin the band. The nickname "Mr Fabulous" was given to Rubin by John Belushi.

Rubin played with an array of artists, such as Frank Sinatra, Frank Zappa, Duke Ellington, Blood, Sweat & Tears, Gil Evans, Eumir Deodato, Sting, Aerosmith, The Rolling Stones, Paul Simon, James Taylor, Frankie Valli, Eric Clapton, Billy Joel, B.B. King, Miles Davis, Yoko Ono, Peggy Lee, Aretha Franklin, James Brown, Ray Charles, Cab Calloway, and Dr. John. Rubin contributed to over 6000 recording sessions.

Rubin's last performance was with The Blues Brotherhood (Blues Brothers tribute show) at B.B. King's in New York City on October 12, 2010. The performance also featured Tom "Bones" Malone and Lou "Blue Lou" Marini.

Death
Rubin died from lung cancer on June 8, 2011 at Memorial Sloan Kettering Cancer Center in Manhattan.

Discography

With Patti Austin
 Havana Candy (CTI, 1977)

With Gato Barbieri
 Chapter Three: Viva Emiliano Zapata (Impulse!, 1974)

With George Benson
 White Rabbit (CTI, 1972)
 Bad Benson (CTI, 1974)

With The Blues Brothers
 Briefcase Full of Blues (Atlantic, 1978)
 The Blues Brothers (Atlantic, 1980)
 Made in America (Atlantic, 1980)
 The Blues Brothers Band Live in Montreux (Atlantic, 1990)
 Red, White & Blues (Turnstyle, 1992)
 Blues Brothers 2000 (Universal, 1998)

With Hue and Cry
 Remote (Circa, 1988)

With Jimmy Buffett
 Off to See the Lizard (MCA, 1989)

With Ron Carter
 Anything Goes (Kudu, 1975)

With Stanley Clarke
 School Days (album) (Nemperor, 1976)

With Linda Clifford
 I'll Keep On Loving You (Capitol, 1982)

With Hank Crawford
 Wildflower (Kudu, 1973)
 I Hear a Symphony (Kudu, 1975)
 Mr. Chips (Milestone Records, 1986)
 Night Beat (Milestone, 1989)
 Groove Master (Milestone, 1990)
 Tight (Milestone, 1996)

With Sheena Easton
 No Sound But a Heart (EMI, 1987)

With Donald Fagen
 Kamakiriad (Reprise, 1993)

With Aretha Franklin
 Get It Right (Arista, 1983)

With Gloria Gaynor
 Experience Gloria Gaynor (MGM, 1975)
 I've Got You (Polydor, 1976)
 Glorious (Polydor, 1977)

With Johnny Hammond
 Higher Ground (Kudu, 1973)

With Levon Helm
 Levon Helm & the RCO All-Stars (ABC, 1977)
 Levon Helm (ABC, 1978)

With Jennifer Holliday
 Say You Love Me (Geffen, 1985)

With Cissy Houston
 Think It Over (Private Stock, 1978)

With Jackie and Roy
 Time & Love (CTI, 1972)

With Garland Jeffreys
 One-Eyed Jack (A&M, 1978)
 Guts for Love (Epic, 1982)

With Billy Joel
 The Bridge (1986)

With Hubert Laws
 Morning Star (CTI, 1972)

With O'Donel Levy
 Simba (Groove Merchant, 1974)

With Fred Lipsius
 Better Believe It  (mja Records, 1996)

With Herbie Mann
 Brazil: Once Again (Atlantic, 1977)

With Jimmy McGriff
 Red Beans (Groove Merchant, 1976)
 Tailgunner (LRC, 1977)

With Sinéad O'Connor
 Am I Not Your Girl? (Chrysalis, 1992)

With Yoko Ono
 A Story (Rykodisc, 1997)

With Lou Reed
 Sally Can't Dance (RCA, 1974)

With Don Sebesky
 Giant Box (CTI, 1973)

With Carly Simon
 Hello Big Man (Warner Bros., 1983)

With Paul Simon
 Graceland (Warner Bros., 1986)

With Lonnie Smith
 Keep on Lovin' (Groove Merchant, 1976)

With Phoebe Snow
 Never Letting Go (Columbia, 1977)

With Ringo Starr
 Ringo's Rotogravure (Polydor, 1976)

With James Taylor
 Walking Man (Warner Bros., 1974)

With Tina Turner
 Love Explosion (United Artists, 1979)

With Stanley Turrentine
 Nightwings (Fantasy, 1977)

With Frankie Valli
 Closeup (Private Stock 1975)

With Randy Weston
 Blue Moses (CTI, 1972)

With Jim Steinman'
 Bad For Good(Epic, 1981)

Filmography

References

External links

Video: Flugelhorn solo on 'To touch you again'
Video: Alan Rubin 'She's funny that way' 1959

1943 births
2011 deaths
American male film actors
American session musicians
American jazz trumpeters
American male trumpeters
Juilliard School alumni
Rhythm and blues trumpeters
The Blues Brothers members
Saturday Night Live Band members
Deaths from lung cancer in New York (state)
American jazz flugelhornists
American male jazz musicians

Alan Rubin


Torus-based cryptography involves using algebraic tori to construct a group for use in ciphers based on the discrete logarithm problem.  This idea was first introduced by Alice Silverberg and Karl Rubin in 2003 in the form of a public key algorithm by the name of CEILIDH. It improves on conventional cryptosystems by representing some elements of large finite fields compactly and therefore transmitting fewer bits.

See also

 Torus

References
 Karl Rubin, Alice Silverberg: Torus-Based Cryptography. CRYPTO 2003: 349–365

External links
 Torus-Based Cryptography — the paper introducing the concept (in PDF).

Public-key cryptography

Torus-based cryptography


Tjønnås Station (Tjønnås stopppested) var en jernbanestation på Sørlandsbanen, der lå i Bø kommune i Norge.

Stationen blev oprettet som holdeplads 15. december 1925, da banen blev forlænget fra Bø til Lunde. Den blev nedgraderet til trinbræt 1. september 1967. Betjeningen med persontog ophørte 10. januar 1999, og senere blev stationen helt nedlagt.

Stationsbygningen er af Veggli-typen og daset af Ustaoset-typen. De blev opført efter tegninger af Gudmund Hoel og Bjarne Friis Baastad ved NSB Arkitektkontor i 1925. De blev senere solgt fra til private.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Sørlandsbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1925
Jernbanestationer i Telemark

Tjønnås Station


Morten Pape (født 24. oktober 1986) er en dansk roman- og manuskriptforfatter. I 2015 udgav han den selvbiografiske debutroman Planen om sin opvækst i Urbanplanen, som bl.a. er blevet sammenlignet med Jakob Ejersbos socialrealistiske roman Nordkraft (2002). Han er uddannet fra filmuddannelsen Super16 som manuskriptforfatter. Pape står som manuskriptforfatter for flere kortfilm, heriblant Adils krig. Litteraten Lars Handesten har på litteratursociologisk vis undersøgt Planens vej gennem og rundt i litterære felt i Danmark.

Produktion
 I ruiner. Roman, 2021.
Guds bedste børn. Roman, 2018.
 Planen. Roman, 2015.
 Adils krig. Kortfilmsmanuskript, 2014.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Johanne Ramskov Erichsen "Der var engang en plan – Urbanplanen" Information, 31. oktober 2015
 Emil Bergløv "Ghettoen synes, han skal holde sin kæft. Men det gør han ikke" Politiken, 5. november 2015
 Trine Munk-Petersen "Debutantpris til en nørd fra Urbanplanen" Berlingske Tidende, 6. november 2015
 Anne Sophia Hermansen "Her er årets vildeste og mest velskrevne bog" Berlingske, 6. november 2015
 Lars Handesten "Morten Pape følger sin egen plan" Kristeligt Dagblad, 7. november 2015
 Nathalie Ostrynski "»Jeg er trådt ud af Urbanplanen«" Berlingske, 30. december 2015
 Katrine Irminger Sonne "Man kan bo her, men man kan fandeme ikke leve her, vel?" Berlingske, 13. september 2016

Romanforfattere fra Danmark
Manuskriptforfattere fra Danmark

Morten Pape


الاتهام مصطلح قانوني يستخدم في بعض الأقطار ويُعرض في شكل بيان مكتوب يتهم شخصا أو أكثر بارتكاب جريمة معينة. في لائحة الاتهام تشهر المحكمة المتهم بالجرم الذي اقترفه على حد سواء. ومن الممكن تعديل لائحة الاتهام أثناء نظر القضية إذا لم يتمخض عن ذلك إلحاق ظلم بأحد. والجرائم الخطيرة فقط هي التي تحاكم بإعلان لوائح الاتهام (غير أنه ووفقاً لقانون الإجراءات الجزائية الفلسطيني رقم 3 لسنة 2001 كل شخص إرتكب جرم يعتبر متهَمًا وتنظم بحقه لائحة إتهام للمحكمة المختصة بغض النظر عن جسامة التهمة المرتكبة من عدمها)، ومن ثم فإنها تسمى الجرائم التي توجه فيها لوائح الاتهام. ولا يمكن أن يدان شخص بارتكاب جريمة أخطر من تلك التي وردت في لائحة اتهامه. ويفصل القانون في شكل ولغة أية لائحة اتهام.

مراجع

إجراءات جنائية
مصطلحات قانونية
وثائق

اتهام (قانون)


ආදම්ගේ ගඟ (Adams River) කැනඩාවේ බ්‍රිටිෂ් කොලොම්බියා ප්‍රාන්තයේ පිහිටා ඇති ප්‍රාසර් ගංගාවේ අතු ගංගාවකි. උතුරට වෙන්නට මොනාශී කන්දෙන් ආරම්භ වෙන මෙම ඉහළ ආදම් ගංගාව, දකුණු දෙසට නැඹුරුව ගලා බැස, අවසානයේ ආදම්ගේ විලට ලඟා වෙයි. පහළ ආදම් ගංගාව විලේ දකුණු අන්තයෙන් ආරම්භ වී ශුස්වප් විලේ ( Shuswap Lake) කෙළවරම බටහිර අන්තයෙන් ගලා බසියි. මෙම ගඟ දකුණු ඇමරිකාවේ ඇති සොක්අයි (sockeye) නම් සැමන් මසුන්ගේ ඉතා වැදගත් අභිජනනය ප්‍රදේශයකි. ඔක්තෝම්බර් මස මැද භාගයේදී ගංමෝය අද්දරට මසුන් මිලියන ප්‍රමාණයකින් එකතු වේ. සෙක්වෙම්පෙක් (Secwepemc) ගම්මාන විසින් ගංගාවේ කරන ලද කැනීම් වලින් පෙනෙන්නේ සැමන් මසුන් ඇල්ලීම පිලිබඳ එම ප්‍රදේශයේ දීර්ඝ කාලීන සම්ප්‍රදායයි. අතීතයේදී මෙම ගංගාව ලී කොටන් ප්‍රවාහනය සදහා වැදගත් ජල ප්‍රවාහණය මාධ්‍යයක් විය.

ගමන් මඟ

ආදම් ගංගාවේ උඩු දිය මීටර 2000ක් උන්නතාංශ ගත වූ නම් නොකළ ග්ලැසියර වන අතර, ඒවා කොලොම්බියා කඳු වල මොනාශී කඳු වැටියේ ඊශාන දිශාවට වන්නට පිහිට ඇත. ගඟේ ඉහළ කොටස දළ වශයෙන් දකුණින් හා නිරිත දිගින් තෙත් බිම් හරහා ගලා බසින අතර ටුම් ටුම් හා මිකා යන කුඩා විල් දෙක පසු කරයි. එය විටෙක ඇල්ලක් ආකාරයෙන්ද ගලා බසින අතර ටුම් ටුම් අල්ලේ පහත ඇති මහා ජල කන්ද මතින් බැස යයි. එම ප්‍රදේශ වලදී ගඟේ බැස්ම කිලෝමීටරයට මීටර 5 දක්වා පහත බසියි. කිලෝමීටර 94ක් ගමන් කල පසු ශුස්වැප් කඳුකරයට අවතීරණ වීමත් සමග ගංගාව ආදම්ගේ විලේ උතුරු දෙසට පිවිසේ.

ආදම්ගේ ගඟ එහි උතුරු දකුණු අක්ෂය ඔස්සේ දළ වශයෙන් කිලෝමීටර 72ක් වෙයි. එමෙන්ම උපරිම ගැඹුර මීටර 457ක් වන අතර ලෝකයේ ගැඹුරුම විල් අතරින් 24 වන ස්ථානය ගනියි. පහළ ගංගාව නික්මෙන්නේ ගඟේ පහලම දකුණු අන්තයෙන් වන අතර කිලෝමීටර 11ක පටු නිම්නයක් ඔස්සේ ගමන් කරයි.එය අවසානයේ ස්කුයිලක්ස් ජනතාව ජීවත් වන ශුස්වැප් විලට ගලා බසියි.ආදම්ගේ විලේ සිට ශුස්වැප් විල තෙක් ගමනේදී පහළ ආදම් ගඟේ උන්නතාංශය මීටර 60කින් පහළ බසියි.

අතු ගංගා

උඩු ගංගාවට අයිති අතු ගංගා :
ඔලිවර් අතු ගංගාව
ඩඩ්ජන් අතු ගංගාව
සන්සෙට් අතු ගංගාව
ෆිෂර් අතු ගංගාව

ආදම්ගේ විල හා පහළ ආදම් ගඟ පෝෂණය වන්නේ :
කැයෙන් අතු ගංගාව
සින්මක්ස් අතු ගංගාව
මොමිච් ගංගාව
බෙයා අතු ගංගාව
ගෝල්ඩ් අතු ගංගාව

ඉතිහාසය
ජනයා ආදම් ගංගා නිම්නයේ ජීවත් වන්නේ දීර්ඝ කාලයක සිටය.1977දී ප්‍රාදේශීය රජයෙන් කරන ලද අධ්‍යයනකින් පහළ ගංගා  නිම්නයේ බුද්ධ වර්ෂ 2000 සිට ජනාවාස තිබු බවට සාක්ෂි හමු වී ඇත.අධික ලෙස සැමන් මාළුන් සිටීම ගංගාව වැදගත් ආහාර ප්‍රභවයක් බවට පත් කර ඇති අතර එහි විසූ මුල් ජනයාට එය වෙළද භාණ්ඩයක්ද විය.
මානව වංශ ලේඛක ජේම්ස් ටේට් වාර්තා කරන අන්දමට ආදම් ගඟ අසල Secwepemc  ජනයාගේ  "Sxste'lln"  නමින් හැදින්වූ උප ජන කොට්ටාසයක් ජීවත් වී ඇත.ඔවුන් දැන් හඳුන්වන්නේ "Adams Lake Indian Band" යන නමිනි. Sxste'lln ජනතාව ග්‍රීස්මයේ සහ සීත ඉර්ර්තුවේ පහළ ගඟ මුව දොර හා චෙස් හි  කුඩා ගඟ ආසන්නයේ කඳවුරු බැඳ ගත්හ. 1960 ගංගාවේ නමම ඇති සෙල්-හවුට්-කෙන් ප්‍රධානියා Sxste'lln ජන කොට්ඨාශයේ  නායකයා විය.වසුරි වසන්ගත රෝගයෙන් ඔහු ඇතුළු 200කට වඩා ඔහුගේ ජනතාව 1862දී මිය ගියෝය.

ආදම් ගංගා දැව කර්මාන්ත ශාලාව

පරීක්ෂකයන්, මිනින්දෝරුවන් හා වැද්දන් මෙම ස්ථානය පසු කර ගියත් පළමු මහා පරිමාන කර්මාන්තය වුයේ යුරෝපීයන් ආරම්භ කල දැවකර්මාන්තයි. පරිණත දැව සපයන්නෙකු වූ ජේ.පී.මැක්ගොල්ඩ්රික් 1909දී ආදම්ගේ ගංගා දැව කර්මාන්තශාලාව පිහිටුවන ලදි. ඔහු උඩු සහ පහත් ගංගා මෙන්ම සානු ප්‍රදේශ වලද දැව කර්මාන්තය සදහා අවසර ලබා ගත්තේය. මැක්ගොල්ඩ්රික්ගේ කර්මාන්තය බ්‍රිතාන්‍ය කොලොම්බියාවේ ප්‍රථම ප්‍රධාන කාර්මික මෙහෙයුම ලෙස හැදින්විය හැකිය.

උඩු ගඟේ කඳවුරු බැඳි අතර දැව කර්මාන්තය ආශ්‍රිත කටයුතු ආරම්භ කෙරුනේ ටුම් ටුම් ගගෙනි. කපන ලඳ දැව ගඟ පහලට යැවුණු අතර ඒවා බූමරංග මගින් පහලට ආදම් විලේ පහලට ඇදගෙන ගියේය. ඉන්පසු එම දැව කොටන් පහළ ගඟ හරහා චේස් හි දැව මෝලට ගෙන යන ලදී. පහළ ගංගාවේ පිටවාන අසල "කැලතෙන වේල්ලක්" 1908දි තනන ලදී. මෙම වේල්ල ආදම්ගේ ගංගාවේ ජල මට්ටම ඉහළ නැංවීමට උපකාරී වේ. ඇති තරම් දැව වේල්ලට ඉහලින් ගොඩ ගැසෙන විට දොරටු විවර වන අතර එහි ප්‍රතිපලයක් ලෙස ඇති වූ ගංවතුරෙන් මෙම දැව ශුස්වැප් විලට ගෙන යයි.

පහත් ගංගා කොටසට ඉහලින් ඇති සානුවේ සිට කොට කඳන් ගෙන යාම සඳහා, දැව කර්මාන්ත ශාලාව විසින් දිය ආරවල් නොහොත් දිය පීලි කිහිපයක්ම ඉදි කරනු ලැබීය. මේවා ඉදි කරනු ලැබුවේ ලී ද්‍රෝනිකා සාදා ඒවාට ජලය පිරවීමෙනි. මේවා අධාරයෙන් කොටන් කඳන් ඉවුරේ පහළ කෙලවරට ගෙන එන ලදීය. මේවායින් විශාලම ප්‍රමාණයක් තිබුනේ බෙයාර් ක්‍රීක් නම් දිය ආර ප්‍රදේශයේය.මෙය මැසි කිහිපයකින්ම සමන්විත අතර උස මීටර් 25ක් පමන විය. ඒ අතරම මෙය මසකට මීටර්  3,000,000 (අඩි 9,800,800) පමණ වූ කොට කඳන් ප්‍රමාණයක් ප්‍රවාහනය කිරීමට තරම් ධාරිතාවකින් යුක්ත විය.අදාළ ප්‍රදේශයන්හි දැව  කඳන් කපා අවසාන කිරීමෙන් අනතුරුව මෙහි සැකිල්ල ගලවා ඉවත් කරන ලදී.
කෙසේ නමුත් දැව කැපීම තවමත් මේ ප්‍රදේශයන්හි සිදු වුවත්වර්තමානයේදී දැව ප්‍රවාහනයට ආදම් නදිය භාවිත නොවෙයි.

පරිසර විද්‍යාව

වෘක්ෂලතා
ගංදිය ආශ්‍රිත පරිසර පද්ධතිය ළැව්ගිනි හා වන ආශ්‍රිත ක්‍රියාකාරකම් වලට නතුව සංශ්රේනිත අවධියේ පවතියි. ගංගාව විවිධාකාර වූ වෘක්ෂලතා කලාප හරහා ගමන් කරයි. උඩු ගංගා දියෙහිදී සෙඩාර් හෙම්ලොක් කලාපය හරහා ගමන් කරයි. මේ වනාන්තර බ්‍රිටිෂ් කොලොම්බියානා වනාන්තර වලට සමාන අතර අවුරුදු 1000කටත් වඩා පැරණි ගස් වලින් යුතු වේ. මේ ගස් දුර්ලභ පාසි විශේෂ වලින් යුක්ත වන අතර එම විශේෂ අයිස් යුගයේ සිට වදවී යාමේ තර්ජනයට මුහුණ දී ඇති ඒවා වීමද විශේෂත්වයකි.

උඩු ගඟේ පිටාර තැන්න තෙත් බිම් විශේෂ වලින් යුක්ත වන අතර පතනශීලී ගස් වර්ගයක් වන බ්ලැක් කොට්න් ශාකය, පඳුරු වශයෙන් වැඩෙන බ්ලැක් ට්වින්බෙරි ශාකය, රෙඩ් ඔසියර් ඩෝග්වුඩ් ශාකය හා පොන්ඩරෝසා පයින්, එංගල්මන් ස්ප්රුස්, ඇල්පින් ෆර් යන ශාක වලින්ද සමන්විත වෙයි. ගංගා මෝදර අසල පරිසරය පශු කර්මාන්තය, ගොවිතැන ආදී මිනිස් ක්‍රියාකාරකම් නිසා වෙනස් වී ඇත.

සත්ත්ව ප්‍රජාව

සොක්යේ සැමන්
ආදම් ගඟේ සොක්යේ නම් සැමන් විශේෂය එහි බිත්තර දැමුවත් අවසානයේ දකුණු තොම්සන් ගඟ හරහා ෆ්රේසර් ගඟට ගොස් එතනින් පැසිෆික් සාගරයට යයි. අවුරුදු 3ක් ජෝජියා සමුද්‍රසන්ධිය ආශ්‍රිත සාගරයේ ජීවත් වන අතර ආක්ටික් සාගරය, ඇලස්කා හා අල්යුටියන් දූපත් පසු කරයි. ඉන්පසු යලි ආදම් ගංගාව වෙත පැමිණෙන්නේ කිලෝ මීටර 4000 ක සංචාරය නිම කරමිනි. දින 14 ක් තුලදී ඔවුන් උඩුගම් බල යන අසීරු ගමන නිමා කරන්නේ ජවසම්පන්න ජල ස්තර හරහාද ගමන් කරමිනි. මේ කාල සීමාව තුලදී ඔවුහු නිරාහාරව සිටිති.නමුත් ඔවුන් පෙර ග්‍රීෂ්ම සමය තුල ඇති තරම් ආහාර ඔවුන්ගේ සිරුරු තුල ගබඩා කර තබා ගත් නිසා එය ප්‍රශ්නයක් නොවේ. මෙම අවස්ථාවේදී සැමන් මසුන් විශේෂ රතු පැහැයකින් යුතු වන අතර පිරිමි මසුන්ටත් මොල්ලියක් වැනි පිටක් හා කලහකාරී නැවුණු මුඛයක් පිහිටයි. ඔවුන් යලි ඔවුන්ගේ උපන් ගංගාවට නැවත පැමිණීම සම්පුර්ණයෙන්ම වටහා ගත නොහැකි වුවත්, ඔවුන්ගේ ආඝ‍්‍රාණ පද්ධතිය මෙහිදී මෙහෙයක් සිදු කරනවා විය හැකිය.
නදියේ බොරළු පොලව සැමන් මසුන්ගේ ජීවන චක්‍රයට රුකුල් දෙයි. උෂ්ණත්වය හා ජලයේ PH අගයද සොක්අයි මසුන්ට හොඳින්ම ගැලපෙයි. ශුස්වැප් විල "පෙර පාසල් විල" ලෙස ජීව විද්‍යාවේ හදුන්වන්නේ එය කුඩා සැමන් මසුන්ට හොඳ ආහාර ප්‍රභවයක් නිසාමය.

ප්‍රධාන දිවුම්
"ආදම් ගඟේ දිවුම්" යන සංසිද්ධිය සෑම වසරකම සිදුවන්නක් නමුත්, සෑම අධික අවුරුද්දකදීම එම අගය ඉතා ඉහළ අගයක් ගනු ලබයි. මෑතකදී ප්‍රධාන වශයෙන් මෙය සිදු වූවේ 2010 වසරේදීයි. කැනඩාවේ මත්ස්‍ය සහ සාගර සම්පත් දෙපාර්තමේන්තුවට අනුව 1913 වර්ෂයෙන් පසු විශාල ලෙස සොක්යේ නම් සැමන් විශේෂය සංක්‍රමණය කරනු ලැබුවේ 2010 වර්ෂයේදී ෆ්රාසෙර් නදියටය. එම සඳහන් වූ ප්‍රමාණය ඇස්තමේන්තු ගත ආකාරයට මිලියන 34ක ප්‍රමාණයකි. කෙසේ නමුත් 3,866,000ක ප්‍රමාණයක මසුන් බිත්තර දැමීම සඳහා ආදම්ගේ ගංගාව වෙත නැවත පැමිණෙයි. මෙලෙස වාර්තාගත ලෙස මසුන්ගේ නැවත පැමිණීමට පැහැදිලි හේතුවක් හෝ සම්මුතියක් පෙනෙන්නට නැත. සයිමන් ෆ්රේසර් විශ්වවිද්‍යාලයේ ජීවවිද්‍යාඥ ජෝන් රෙනොල්ඩ්ස් ග්ලෝබ් ඇන්ඩ් මේල් පුවත්පතට පවසා තිබුනේ සැමන් මසුන් ගණන පුරෝකථනය කිරීම විද්‍යාඥයවරයෙකුට වුවත් අසීරු බවයි.

අනෙකුත් සත්ත්ව ප්‍රජාවන්
ආදම්ගේ ගංගා නිම්න භූමියේ කොටළු මුවන් විශාල වශයෙන් දක්නට ඇති අතර කුඩා රංචු වශයෙන් සිටින සුදු වලිග මුවන්,කළු වලසුන් ජල ආශ්‍රිතව දක්නට ලැබෙයි. වලස් ජනගහනයේ සැලකිය යුතු තරම් වැඩි වීමක් දක්නට ලැබෙන්නේ, ඔවුන් අසල පිහිටි නිම්න බද ප්‍රදේශ වලින් පැමිණ බිත්තර දමන සැමන් මසුන් අල්ලා ආහාරයට ගැනීමට පෙළඹෙන නිසාය. උඩු ගංගා නිම්නයේ ගෝනුන් සුලබ වන අතර, ගඟේ උද කොටසේ අළු පාට වලස් වාසස්ථාන බහුලව දැකිය හැක. බීවරයන්, මුගටියන් හා දිය බල්ලන් වැනි ජලචර සත්වයන්ද දක්නට ලැබෙයි.

මෝයකටහි කැනඩා පාත්තයන් හා හංසයන් සුලබය. ගෝල්ඩන් අයි, වල තාරවුන්, කොළ පියාපත් ඇති සේරුන්ද දක්නට ලැබෙයි. හිස මුඩු රාජාලින් හා මුහුදු උකුස්සන් දක්නට ලැබෙන අතර ඔවුන්ගේ කූඩු මැරුණු දේවදාර රුක් මුදුන් හා කළු කොටන්වුඩ් තුරු මුදුන් මත සාදා ගෙන ඇත.

සංරක්ෂිත ප්‍රදේශ
ආදම්ගේ ගඟ හෙක්ටයාර් 5,733 වූ ඉහළ ආදම් ගඟේ ප්‍රාදේශීය උද්‍යානය හරහාද, රොඩ්රික් හේග් බ්‍රවුන් ප්‍රාදේශීය උද්‍යානය හරහාද ගලා බසියි. එය සැමන් මසුන් බැලීම සදහා අඩිපාරක් හා වේදිකාවක් තනා දෙයි. රොඩ්රික් හේග් බ්‍රවුන් ප්‍රාදේශීය උද්‍යානයට 2010දී සංචාරකයන් 160,000කගේ පැමිණීමක් වාර්තා වී ඇත. හේග් බ්‍රවුන් යනු වන සංරක්ෂකයෙක්, ලේඛකයෙක් පමණක් නොව ජාත්‍යන්තර පැසිෆික් සැමන් ධීවර කොමිසමේ සාමාජිකයෙක්ද විය.

මුලාශ්‍ර
1. "Lakes at a Glance: Deepest Lakes". ලෝක විල් ජාලය.
2.  "2010 Late Run Sockeye Salmon Preliminary Escapement Estimates". ධීවර හා සාගර කටයුතු අමාත්‍යාංශය.කැනඩාව.

ආදම්ගේ ගඟ


Arturo Franco Taboada (La Coruña), es un arquitecto español.

Biografía
Obtiene el título de arquitecto en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. Es Doctor arquitecto por la Universidad de Santiago de Compostela por su tesis Cum Laude "La Evolución de los Espacios públicos europeos".

Práctica profesional
Como arquitecto ha conseguido entre otros el Premio Internacional Puente de Alcántara por su obra del Centro de Control de Túneles de Piedrafita del Cebrero , y el X Premio COAG de Arquitectura en 2002. Primer premio del concurso del Ayuntamiento de La Coruña por la obra de la Casa-Museo de la heroína María Pita. Mención honorífica del VI Premio Julio Galán Carvajal del año 2003 por la obra Refugio en Redes, La Coruña. finalista en los Premios Aplus de arquitectura por el edificio para las nuevas oficinas de Ministerio de Fomento de La Coruña, en la categoría de Edificios para el trabajo.

Práctica docente
En la actualidad es Profesor Titular de Universidad de la asignatura Análisis de Formas Arquitectónicas de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de La Coruña. Ha sido invitado a dar conferencias e impartir cursos en otras universidades de ámbito internacional: Universidad Luterana de Brasil (Manaus, Brasil); Pontificia Universidad Católica Madre y Maestra (Santiago de los Caballeros, República Dominicana); Bremen, Hamburgo, Buxtehude y Kiel (Alemania).

Publicaciones
Fue finalista del Premio Planeta en 1993 con su primera novela "El Legado del Obispo Nigromante". Es autor además de "Los Orígenes de Compostela" y "La Catedral del Fin del Mundo", de la Editorial Antilia SL.  También es autor de títulos como "Voces de la ciudad" (Edicios do Castro), o "Fragmentos renacentistas - Teatro Urbano. Dos ensayos gráficos" (Universidad de La Coruña). Ha realizado numerosos artículos para revistas especializadas, prensa, y relatos entre los que destaca "Kemal Bazin, el peregrino", publicada por Lobo Sapiens "Allá en el noroeste…". Colaborador de ABC (periódico) y de diversos periódicos nacionales.

Referencias

Enlaces externos
 Página web

Arquitectos de España del siglo XX
Arquitectos de España del siglo XXI
Arquitectos de Galicia
Arquitectos por la ETSAM
Alumnado de la Universidad de Santiago de Compostela
Profesores de la Universidad de La Coruña
Nacidos en La Coruña

Arturo Franco Taboada


Buryatça, Buryatların konuştuğu dil. Moğol dillerinden biridir. Buryatça konuşan halkın çoğunluğu Sibirya ve Doğu Asya'da yaşar. Çin'nde ve Moğolistan'da da Buryatça konuşulur. Buryatlar, Rusya'nın Çin ve Moğolistan'a sınır bölgelerinde yerleşiktirler.

Buryatça, Rusça ile birlikte Buryatya Cumhuriyeti'nde resmî dildir.

Buryatça konuşan nüfus
 Çin Buryatları (65.000)
 Moğolistan Buryatları (65.000)
 Rusya Buryatları (318.000)

Sayılar

Kaynakça

Moğol dilleri
Buryatya

Buryatça


Orange GGN, also known as alpha-naphthol orange, is an azo dye formerly used as a food dye. It is the disodium salt of 1-(m-sulfophenylazo)-2-naphthol-6-sulfonic acid. In Europe, it was denoted by the E Number E111, but has been forbidden for use in foods since 1 January 1978. It has never been included in the food additives list of the Codex Alimentarius.  As such, it is forbidden for food use in general, because toxicological data has shown it is harmful.

The absorption spectrum of Orange GGN and Sunset Yellow is nearly identical in visible and ultraviolet range, but they can be distinguished by their IR spectra.

References

Food colorings
Azo dyes
2-Naphthols
Naphthalenesulfonates
Benzenesulfonates
Organic sodium salts

Orange GGN


Bokel Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Pinneberg iline bağlı bölge. 16,02 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2010 itibarıyla 633 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Wolfgang Münster tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 Bokel

Kaynakça

Bokel


An Specklinia turrialbae in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carlyle August Luer, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carlyle August Luer. An Specklinia turrialbae in nahilalakip ha genus nga Specklinia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Specklinia

Specklinia turrialbae


Europska integracije proces su industrijske, političke, pravne, ekonomske, društvene i kulturne integracije država u Europi, potpunog ili djelomičnog opsega. Europska integracija se ostvaruje preko Europske unije i njenih regulacija.

Povijest
Nastojanja da se ujedine različita europska područja mogu se vidjeti u starijoj povijesti Europe, poput antike ili srednjeg vijeka, kada su neki od vladara čeznuli za najširom mogućom dominacijom nad drugim državama (npr. rimski, bizantski ili kasnije franački i njemački carevi), ili kada su se oblikovale različite skupine u svrhu vojne ili druge suradnje (npr. neke plemenske zajednice kao što su Samovo Carstvo ili kasnije Poljsko-litvanska unija).

Ideja o sporazumu između europskih zemalja nastala je u kasnom srednjem vijeku, a jedan od prvih pionira bio je češki kralj Juraj Podjebradski (1462.). Slogan "ujedinjene države Europe" prvi je upotrijebio francuski pisac Victor Hugo 1849. U 20. stoljeću ideju je oživjela Međunarodna Paneuropska unija koju je 1922. godine pokrenuo grof Richard von Coudenhove-Kalergi, a u međuratnom razdoblju uglavnom ju je poticao francuski ministar Aristide Briand. Europske integracije nastale su uglavnom zato što je niz odgovornih političara želio postići da se svjetski rat - koji je nastao u Europi - ne može ponoviti.

Prvi korak u praktičnoj integraciji bilo je osnivanje Organizacije za ekonomsku suradnju i razvoj (OEEC) 1948., čijih je 18 članica suodlučivalo o raspodjeli američke pomoći prema Marshallovom planu; a 1961. postaje Organizacija za ekonomsku suradnju i razvoj. Godine 1949. na inicijativu W. Churchilla osnovano je Vijeće Europe sa širokim područjem djelovanja, danas uglavnom na području ljudskih prava. Iste godine u Moskvi je osnovan Savjet za uzajamnu ekonomsku pomoć (SEV), koji je prestao postojati 1991. godine. Godine 1952. osnovana je transnacionalna Europska zajednica za ugljen i čelik u kojoj je šest članica (Belgija, Francuska, Italija, Luksemburg, Zapadna Njemačka i Nizozemska) koordiniralo svoju proizvodnju kako bi izbjegli ekonomske sukobe koji su pridonijeli Prvom svjetskom ratu.

Iste zemlje potpisale su Ugovor o Europskoj zajednici za atomsku energiju i pokrenule su Europsku ekonomsku zajednicu (EEZ) i Europsko udruženje za slobodnu trgovinu (EFTA) 1960. godine. Ugovorom iz Maastrichta iz 1992. godine nastala je Europska unija iz EEZ-a i proširen njezin djelokrug na sigurnosnu i vanjsku politiku i pravosudnu suradnju. Schengenski sporazum o slobodnom kretanju osoba i robe potpisan je 1985., a postao je dio pravne stečevine EU 1997. godine. Lisabonski ugovor iz 2007.-2009. donio je niz reformi, kako bi djelovanje EU-a postalo učinkovitije.

Europska unija
Europska unija (EU) je udruženje 27 suverenih država članica koje su sporazumom prenijele određeni dio svojih nadležnosti na zajedničke institucije, kako bi koordinirale svoje politike u velikom broju područja, a da pritom ne čine novu državu povrh država članica. Službeno je uspostavljena Ugovorom iz Maastrichta iz 1993. godine na osnovu postojeće Europske ekonomske zajednice.

Postoji 12 osnivačkih država, a to su: Belgija, Danska, Francuska, Njemačka, Grčka, Irska, Italija, Luksemburg, Nizozemska, Portugal, Španjolska i Velika Britanija. Godine 1995. u EU su ušle: Austrija, Finska i Švedska, a Cipar, Češka, Estonija, Mađarska, Latvija, Litva, Malta, Poljska, Slovačka i Slovenija pridružili su se 2004. Bugarska i Rumunjska pridružile su se 2007. Hrvatska je pristupila 2013. Velika Britanija se povukla 2020. godine nakon 47 godina članstva. Službeno kandidati za pristupanje su: Albanija, Sjeverna Makedonija, Crna Gora, Srbija, Bosna i Hercegovina, Ukrajina, Moldavija i Turska. Prijava Maroka je odbijena. Island i Švicarska povukli su svoje prijave. Norveška je odbila članstvo na dva referenduma.

Izvori

Europa
Europska unija
Vijeće Europe
Globalizacija

Europske integracije


Kninska katedrala je bila rimokatolička crkva u Kninu, podignuta u razvijenom srednjem vijeku.

Povijest

Srednji vijek

Srednjovjekovna katedrala kninskog biskupa podignuta je na lokaciji gdje se Krku prelazilo još u starom vijeku. Rimski most je bio na mjestu današnjeg željezničkog mosta, a na Kapitulu, koji je do njega, bila je rimska vojna utvrda za kontrolu prijelaza.

Povijest kninske biskupije može se pratiti od 11. stoljeća kada je po nalogu hrvatskog kralja osnovana hrvatska biskupija sa sijelom u crkvi svete Marije u neposrednoj blizini Knina (današnja Biskupija), koja je ujedno bila i mauzolej vladarske obitelji. Biskup je bio dvorski, te je bio dio vladareve pratnje. Pritom je postojeći sklop crkve proširen za potrebe biskupa i Kaptola a sama građevina doživljava znatnu restauraciju za vremena kralja Zvonimira, koji prilikom ponovne posvete katedrale hrvatskoj biskupiji ustupa kraljevski posjed Kosovo.

U samom Kninu, podignut je kraljevski samostan benediktinaca posvećen Svetom Bartolomeju, čiji su opati također često bili pratnja hrvatskim vladarima, a sudeći po arheološkim iskopima, njegovo osnivanje se može datirati najkasnije u 10. stoljeće. Sačuvani nalazi pohranjeni su u splitskom Muzeju hrvatskih arheoloških spomenika. Tu su ploče propovjedaonice s imenima dvaju hrvatskih vladara: kralja Stjepana Držislava, na latinskog oslovljenog Dux Croatorum te njegova prijestolonasljednika Svetoslava. Ivan Tomašić je u svojoj kronici iz 1561., Cronicon breve Regni Croatiae, naveo da su posmrtni ostaci kralja Dmitra Zvonimira bili pohranjeni u kasnijoj crkvi Svetog Bartolomeja, tj. katedrali kninskog biskupa.

Izumiranjem hrvatske narodne dinastije, kninski samostan prestaje djelovati, a posjed s crkvom daruje kralj Gejza II. splitskoj nadbiskupiji u ispravi krajem 12. stoljeća. Godine 1185. je na Splitskom saboru osnovana kninska biskupija, a novi kninski biskup bio je nekakav nasljednik biskupa hrvatske biskupije. U isto vrijeme, sukladno s kanonskim zahtjevima, hrvatski biskup (čija biskupija pokriva teritorij četiriju arhiđakonata, Knin, Polje, Vrliku i Pset) seli svoje sjedište u sam Knin, prilikom čega postaje kninski biskup i nastaje spor s kninskim knezovima oko zemljišta bivšeg kraljevskog samostana Svetog Bartolomeja.

Godine 1203., po nalogu kninskog kaptolskog prepozita Dobroslava, počinje izgradnja nove katedrale na mjestu prethodnog benediktinskog samostana, te biva posvećena u osmom deceniju 13. stoljeća za vrijeme kninskog biskupa Nikole (između 1270. i 1272.), također po titularu Svetog Bartolomeja. Katedrala je prilikom posvete okarakterizirana kao "veličanstvena". Sv. Bartolomej postaje i patronom kanoničkog kolegija kninskog kaptola te njegov lik dospijeva u kaptolski pečat. Glavna apsida nove katedrale, nazvana i Kapela Sv. Bartolomeja, postaje mjesto u kome je institut javne vjere, locus credibilis, a tu se, najvjerojatnije čuvao i kaptolski arhiv. Pokraj glavne bazilike, nalazio se visoki zvonik i kapela, s biskupskom palačom i dvorištem.

Oko 1360. godine katedrala je bila pod skelama, trajao je popravak jer je prethodno zadobila znatna oštećenja, poglavito na krovu.

U nemirnim vremenima nakon krbavske bitke ugroženo se biskupsko sjedište premješta u Cazin, iako je kaptolski kompleks još 1504. godine utvrđen zidom u cilju obrane za učestalih turskih provala. Od tog vremena nestaje kninske biskupije, a preživljava još dugo jedino funkcija titulamog biskupa kninskoga.

20. stoljeće

U drugome svjetskom ratu fašistička Italija, snažna podupirateljica četnika, sravnila je sa zemljom ostatke katedrale.
Mislilo se je punih 70 da su joj Talijani potpuno uništili ostatke i da je nepovratna izgubljena. Ali, sustavnim istraživanjima pronašli su ju splitski arheolozi. Rujna 2017. hrvatski arheolozi su na kninskom Kapitulu uz željeznički most preko Krke ipak našli ostatke katedrale. Dosad je istražen je sjeverni zid i spoj s pročeljem.

Karakteristike
Za izgled se zna iz nacrta arhitekta Ćirila Ivekovića iz 1927. godine. Katedrala je bila bazilika monumentalne veličine s tri broda, tri apside i zvonikom. Bazilika je bila duge oko 32 metra i širine oko 14 metara.

Vidi još
Crkva sv. Stjepana kralja u Kninu

Izvori

Povijest Knina
Katoličke katedrale u Hrvatskoj
Katoličke crkve u Kninu
Zadužbine hrvatskih vladara

Kninska katedrala


Olaylar
 İmparator Augustus'un sikke reformuyla, sestertius'un ölçüsü büyük bronz bir ölçü olarak tanımlandı.
 Hirodes, Kudüs'te yeni bir saray ve Yahudiye'deki Hirodian'da bir kale inşa ettirdi.
 Hirodes, üçüncü evliliğini yüksek rahip Simon'un kızı II. Mariamne ile yaptı.

Doğumlar
 Herod Archelaus, Kral Hirodes'in oğlu (ö. 18)

Ölümler
 Marcus Claudius Marcellus, Julio-Claudian Hanedanı mensubu (d. MÖ 42)

MÖ 23


Tesfaye Gebre Kidan Geletu (amárico: ተስፋዬ ገብረ ኪዳን ገለቱ, romanizado: Täsfaye Gäbrä Kidan Gälätu, c.  1935 - 4 de junho de 2004) foi um general etíope que foi o presidente interino da Etiópia por uma semana no final de maio de 1991.

Presidência
Tesfaye assumiu um regime em estado de colapso total. Ele só governou por uma semana antes do FDRPE marchar em Adis Abeba e tomar o poder em 27 de maio de 1991. "As tropas do governo se voltaram umas contra as outras", dizia um relato contemporâneo. "Soldados saquearam a propriedade estatal de forma desenfreada". Tesfaye percebeu quase assim que assumiu o poder que estava em uma posição insustentável. Com o FDRPE se aproximando de Adis Abeba por todos os lados, Tesfaye informou ao encarregado de negócios dos EUA em Adis Abeba que ele não podia mais controlar a situação e havia perdido o comando do que restava do exército. Depois de anunciar um cessar-fogo unilateral, ele fugiu para a segurança da Embaixada da Itália. De acordo com Paul B. Henze, Tesfaye primeiro procurou refúgio na embaixada dos EUA, mas o embaixador Robert Houdek o recusou.

O general permaneceu um prisioneiro virtual na Embaixada. Ele sofreu um derrame enquanto estava na embaixada e, como resultado, usava uma cadeira de rodas para se locomover.

Morte
A morte de Tesfaye foi confirmada publicamente em 4 de junho de 2004.

Presidentes da Etiópia
Vice-presidentes da Etiópia

Tesfaye Gebre Kidan


Símun eller Simon var i en årrække omkring år 1350 lagmand på Færøerne

Litteratur
 G. V. C. Young: Færøerne – fra vikingetiden til reformationen. København 1982. s. 88

Lagmænd fra Færøerne før 1816

Símun


Die Polish International 1991 im Badminton fanden vom 27. bis zum 29. März 1991 in Olsztyn statt.

Medaillengewinner

Weblinks
http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=BE4606A4-B6AC-432C-A620-2D7E4775C99C

 1991
Badminton 1991
Sport (Olsztyn)
EBU Circuit 1990/91
Sportveranstaltung in der Woiwodschaft Ermland-Masuren

Polish International 1991


Le buste intitulé Salem, nègre du Soudan est une sculpture en bronze et en marbre de 1897 du sculpteur français Paul Loiseau-Rousseau, conservé au Musée de Picardie à Amiens.

Historique

Cette sculpture est une illustration de la vogue des représentations anthropologiques dans le contexte de la colonisation de l'Afrique par les puissances européennes, à la fin du . Exposant au Salon depuis 1881, Paul Loiseau-Rousseau obtint en 1892, une bourse qui lui permit de voyager en Afrique et de créer plusieurs œuvres représentant des Africains.

Exposé au Salon, le buste fut acheté par le baron de Rothschild qui l'offrit au musée de Picardie.

Ce buste contribua, à sa manière, à populariser l'idée de colonisation. Le contexte local doit ici être rappelé : en 1906, se déroula, à Amiens, une exposition internationale. Dans ce cadre, fut inauguré, le 14 mai, un zoo humain appelé « Le village sénégalais » qui rencontra beaucoup de succès.

Caractéristiques

Le sculpteur a choisi deux matériaux pour représenter son sujet : le bronze et le marbre. Il a réalisé une œuvre d'une grande précision anatomique, la blancheur du marbre composant le vêtement contrastant avec la couleur sombre du bronze utilisé pour représenter le personnage. Cette sculpture à dimension anthropologique connut le succès au Salon de 1897.

Notes et références

Notes

Références

Articles connexes

 Paul Loiseau-Rousseau
 Musée de Picardie
 Buste (sculpture)
 Porteur d'eau africain

Liens externes

 Paul Loiseau-Rousseau : Salem, nègre du Soudan
 Salem, nègre du Soudan
 La figure du Noir dans l'art occidental

Noirs dans la sculpture
Sculpture en marbre
Sculpture en bronze
Sculpture française du XIXe siècle
Salem

Salem, nègre du Soudan


Metropol Almanya'nın Bonn kentinde uzun yıllar hizmet verdikten sonra 2006 yılında kapatılan sinema.

1928 yılında inşa edilen sinema, 29 Ocak 1929'da işletmeye açıldı. Aralarında Charlie Rivel, Zarah Leander ve Claudia Cardinale'nin de bulunduğu sanatçılar Metropol'de yapılan ilk gösterimlere (prömiyer) katıldılar. 9 salonu ile toplam 11495 seyirci alabilecek kapasitededir.

Dış bağlantılar
 "Metropol'ü kurtaralım" kampanyası

Almanya'daki sinemalar
Bonn merkezli şirketler
Bonn'daki yapılar
Bonn-Zentrum
Kültürel miras
1920'lerde tamamlanan etkinlik mekânları
1928'de kurulan şirketler

Metropol Sineması


Hermann af Sachsen (fødselsår ukendt, død i Quedlinburg i 973) var en tysk fyrste af slægten Billung.

Liv og gerning
I 936 blev han tildelt titlen markgreve af Otto den Store som tak for hans deltagelse i overvindelsen af redarierne, obotritterne, vagrierne og danerne.

I 940 blev han greve af Wetigau og i 953 udnævnte Otto ham til sin stedfortræder i Sachsen, hvilket de facto gjorde ham til hertug, uden at han havde titlen. Herman formåede at fordrive sine nevøer Wichmann II og Ekbert enøje, som sympatiserede med oprørerne fra Sachsen. I 955 optrådte Hermann Billung som greve i Tilithigau og Marstengau, og i 956 blev han udnævnt til markgreve.

Under sin rejse til Italien i 956 og til Rom i 961 udnævnte Otto Herman på ny som sin stedfortræder i Sachsen.

Ægteskaber og børn
Herman var gift med Oda og senere med Hildeshuith (Hildegard), og med dem havde han børnene:
 Bernhard I af Sachsen (-1011)
 Ludger (-1011)
 Suanehilde (-1014) gift med markgreve Thietmar I af Meißen (-979) og derefter med markgreve Ekhard I af Meißen (-1002)
 Imma, abbedisse i Herford
 Mathildis (942-1008) gift i 961 med grev Boudewijn III af Flandern (940-962) og i 963 med grev Gottfried af Verdun (930-1002).

Hermann
Hertuger af Sachsen

Hermann Billung


الدوري الإيطالي الدرجة الأولى 1998–99  هو موسم من الدوري الإيطالي الدرجة الأولى. أقيم خلال الفترة 13 سبتمبر 1998، وحتى 23 مايو 1999، وفاز فيه إيه سي ميلان.

الترتيب النهائي

النتائج

تصفيات التأهل لكأس الاتحاد
 جرت بين سابع وسادس الدوري

 جرت بين سابع وسادس الدوري

 تأهل كل من ناديا بولونيا وأودينيزي لبطولة كأس الاتحاد الأوروبي، بينما تأهل نادي يوفنتوس لبطولة كأس إنترتوتو.

دوريات كرة قدم أوروبية في 1998–99
إيطاليا في 1999
دوريات كرة قدم إيطالية في 1998-99
مواسم الدوري الإيطالي

الدوري الإيطالي 1998–99


157534 Siauliai este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
157534 Siauliai este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Moletai de Kazimieras Černis și Justas Zdanavičius. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,32 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 6,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 157001-158000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2005
Centura de asteroizi

157534 Siauliai


Gismonda es una ópera en tres actos y 4 cuadros con música de Henry Février basada en Victorien Sardou, libreto de Henri Cain y Louis Payen. Se estrenó el 14 de enero de 1919 en el Auditorio de Chicago (primera versión) y el 15 de octubre de 1919 en la Opéra-Comique de Paris.

Véase también

Gustave Huberdeau

Notas

Enlaces externos
Cartel de Gismonda
 (en italiano)

Óperas basadas en piezas de teatro
Óperas de Henry Février
Óperas en francés
Óperas de 1919
Óperas estrenadas en Chicago

Gismonda


Hipparion (grčki: ἱππάρıον, konjić) je izumrli rod konja značajan u razvoju konja, sličan današnjoj zebri. Pripadnici ovoga roda nastanjivali su Sjevernu Ameriku, Europu, Aziju i Afriku u razdoblju od ranoga miocena do pleistocena, prije 23 – 0.781 milijuna godina.

Izgeld i struktura
Pripadnici ovoga roda bili su visoki 1.4 metara i dugi oko 2 metara. Imali su kratke noge prilagođene brzom trčanju na velike udaljenosti i široko postavljene oči s velikim vidnim poljem za brzo otkrivanje grabežljivca. Imali su po tri prsta na svakome udu, drugi i četvrti prst (bočni) bili su nerazvijeni, no mogli su se raširiti na strane kako bi spriječili uranjanje stopala u tlo. Njihovi kutnjaci bili su niži i širi od onih iz roda Equus, prilagođenih posebno za žvakanje suhe i tvrde hrane.

Način života
Vjerojatno su živjeli u velikim stadima od nekoliko tisuća pripadnika u stepama s niskim raslinjem i nekoliko vodenih masa.

Taksonomija
 † Hipparion anthonyi Merriam 1916.
 † Hipparion chiai Liu et al. 1978.
 † Hipparion concudense Pirlot 1956.
 † Hipparion condoni Merriam 1915.
 † Hipparion crassum Gervais 1859.
 † Hipparion dietrichi Wehrli 1941.
 † Hipparion fissurae Crusafont and Sondaar 1971.
 † Hipparion forcei Richey 1948.
 † Hipparion gromovae Villalta and Crusafont 1957.
 † Hipparion laromae Pesquero et al. 2006.
 † Hipparion longipes Gromova 1952.
 † Hipparion macedonicumKoufos 1984.
 † Hipparion matthewi Abel 1926.
 † Hipparion mediterraneum Roth and Wagner 1855.
 † Hipparion molayanense Zouhri 1992.
 † Hipparion periafricanum Villalta and Crusafont 1957.
 † Hipparion phlegrae Lazaridis and Tsoukala 2014.
 † Hipparion rocinantis Hernández Pacheco 1921.
 † Hipparion sanfondensis Frick 1933.
 † Hipparion sanjuanensis Frick 1933.
 † Hipparion sellardsi Matthew and Stirton 1930.
 † Hipparion shirleyae MacFadden 1984.
 † Hipparion tehonense Stirton 1940.
 † Hipparion weihoense Liu et al. 1978.

Izvori

Vidi još
 Hipparionska fauna

Vanjske poveznice

Equinae
Prapovijesni konji

Hipparion


Edgar (škot. Eagar mac Mhaoil Chaluim) (?, 1075. – Edinburgh, Škotska, 8. siječnja 1107.), škotski kralj od 1097. godine, četvrti sin i nasljednik kralja Malcolma III. Canmorea i kraljice Margaret, unuke engleskog kralja Edmunda II.

Edgar je 1097. godine, kao vazal i uz pomoć engleskog kralja Vilima II. Riđeg preuzeo škotsko prijestolje, tako što je zbacio svog strica, kralja Donalda III. († 1099.). Godine 1098. prepustio je Hebride norveškom kralju Magnusu III., koji je harao tim područjem.

Nije se ženio, niti imao djece pa ga je nasljedio brat Aleksandar I.

Vanjske poveznice

 Edgar, kralj Škotske - Britannica Online
 Edgar - undiscoveredscotland.co.uk
 Kralj Edgar - englishmonarchs.co.uk

Škotski vladari
Dunkeldi

Edgar, kralj Škotske


حرب سبيرانية  هي مصطلح يشير إلى استخدام الحواسيب وشبكة (الإنترنت) في مهاجمة الأعداء وهم يدعون بالمخترقين (hackers) وهناك منظمات في جميع أنحاء العالم، بالطبع ً ليس جميع المخترقين سارقين ففيهم من هو يسمى القرصان أبيض القبعة (الهكر الاخلاقي) وهو يقوم بالعادة بارجاع المواقع الشخصية وحماية وسد ثغرات الأنظمة، هناك جامعات كبرى تدرس هذا العلم بشرط ان يقسم الطالب على عدم استخدامه في الاضرار أو السرقة والجدير بالذكر أن الهكر الاخلاقي يدرس كيف يخترق ويدرس جميع فنون الهكر بالصورة العلمية أي أنه أكثر تطورا ودراية من الهكر الطبيعي واليوم تدور معارك على الشبكة (الإنترنت) وليس هناك نظام في العالم خال من الثغرات، مايكروسوفت تصارع من أجل البقاء ولدى مايكروسوفت فريق من أشهر الهكرز والكراكرز لسد ثغرات الوندوز وهي تقوم شهرياً باصدار ملف لصد فايروسات لايمكن صدها كــ سايسبر الذي هو دودة إذا أنتشرت في جهاز الجهاز يعدي أجهزة الشبكة جميعها!
وفي النهاية يجب علينا كمستخدمين أن نحرص على عدم حفظ أرقام المصرف في الجهاز ونتزود ببرامج الانتي فايروس ونحرص على تحديثها باستمرار ولكي نتخلص من فايروس سايسر يجب القيام بتحديث نظام التشغيل الخاص بجهازك .

حروب تقنية المعلومات

منذ حوالي ربع قرن تغيرت المفاهيم وتنوعت القضايا التي تهم المواطنين العاديين والمثقفين والساسة وأصحاب القرار، نتيجة لتغيرات وتطورات كبيرة وسريعة في تقنية نقل وإنتاج وتخزين صناعة المعلومات، نتج عنها تحول كبير في الثقافات وشتى أساليب الحياة. وتحول العالم برمته إلى قرية صغيرة منفتحة ومتواصلة، وأصبحت المعلومات في متناول الجميع؛ وانتقلت ساحات الحروب والمشاحنات وما يحصل فيها من تعديات وظلم وقهر وإذلال للإنسانية بجميع فئاتها وأجناسها وأعمارها إلى صالات المعيشة في كل بيت وفي كل بقعة من العالم في صور حية، تُبث في معظم الحالات فور حدوثها، فالمشاهد الحية التي يمكن متابعتها من فلسطين المحتلة، أو العراق أو سجون "أبو غريب"، وسجن دلتا في جوانتنامو، وكثيراً مما شابهها من المناظر المزعجة، التي كثيراً ما تغيبها السياسة ويعتم عليها المعتدون؛ أصبحت بفضل الانفتاح الهائل الذي حققته تقنية صناعة المعلومات في متناول الجميع في لحظة وقوعها، ومثل هذه الصور والمناظر أثارت النفوس، وتنمي الحقد والكراهية لدى من يشاهدها.

سهَّل التطور التقني سبل الاتصال والتراسل بين جميع فئات المجتمعات، فتشكلت مجاميع ومنظمات - تعتمد على ما توفره وتسهله التقنية الحديثة - تعمل في شتى مجالات الخير والشر بعضها منظمات خيرية تهدف للصالح العام وتحرير الشعوب بطرق سلمية، وأخرى مهنية تهتم بحقول مختلفة من حقول العلم، والتقنية، والطب، يتبادل أعضاؤها المعلومات ونتائج البحوث والدراسات.

أما البعض الآخر فهو منظمات الشر والإرهاب التي تعمل على نشر فكرة، أو قضية، ترى أنها عادلة حسب مفاهيم المنظمين والمنظرين لها. وقد تكون بالفعل كذلك بصرف النظر عن مشروعية أساليبها التي قد تنحو منحىً غير إنساني وإجرامي، حيث أنها تكافح لاستعادة حق ضائع أو رد اعتداء من دولة أو عصابة أو منظمات أخرى، فتجد من يتعاطف معها ويدعمها بجميع مستويات الدعم، عندها تبدأ في تجنيد المحاربين وتدريبهم وبث روح الحماس فيهم، وتنظيمهم لينفذوا مهام متعددة الأشكال والنتائج لإرهاب أعدائهم دون الاهتمام بمن سيكون ضمن ضحاياهم من الأبرياء.

اختلف المفكرون والساسة ورجال الدين في تعريف هذه المنظمات؛ فهي في نظر البعض دعاة لتحرير الأرض، ورد الظلم، واستعادة الحقوق، وفي نظر الآخرين إرهابيون يهدفون إلى تدمير الحضارة الحديثة وقتل وإرهاب من لا يقر بادعاءاتهم. ومما يؤسف له، أن جميع هذه المنظمات تجد من يستمع لها، ويتعاطف معها، بل تجد من يضحي بنفسه، في سبيل تحقيق ما آمن به، وسيستمر ذلك، طالما أن هناك عدواناً واحتلالاً للشعوب، وانتشار الفساد بين البشر، واغتصاب المال العام دون وجه حق، وتفشي الظلم، وفقدان العدل.

ومهما كانت الأسباب والتعريفات والمعتقدات؛ فحقيقة الأمر أن البنية التحتية العالمية مهددة، والاختراقات والعبث بالمعلومات المخزنة أو المتداولة من خلال شبكات الاتصال في تزايد مستمر، لأهداف ومسببات شتى.

السلام السيبراني
أدى ظهور الإنترنت كمجال حربي إلى بذل جهود لتحديد كيفية استخدام الفضاء الإلكتروني لتعزيز السلام. على سبيل المثال تدير لجنة الحقوق المدنية الألمانية (FIfF) حملة من أجل السلام السيبراني للسيطرة على الأسلحة السيبرانية وتقنية المراقبة وضد عسكرة الفضاء السيبراني وتطوير وتخزين المآثر الهجومية والبرامج الضارة. تشمل تدابير السلام الإلكتروني صانعي السياسات الذين يطورون قواعد ومعايير جديدة للحرب، ويقوم الأفراد والمنظمات ببناء أدوات جديدة وبنى تحتية آمنة، وتعزيز المصادر المفتوحة، وإنشاء مراكز الأمن السيبراني، ومراجعة الأمن السيبراني للبنية التحتية الحيوية، والالتزامات بالكشف عن نقاط الضعف، ونزع السلاح، واستراتيجيات الأمن الدفاعية واللامركزية والتعليم والتطبيق الواسع للأدوات والبنى التحتية ذات الصلة والتشفير والدفاعات الإلكترونية الأخرى.

تمت أيضًا دراسة موضوعات حفظ السلام عبر الإنترنت وصنع السلام عبر الإنترنت من قبل الباحثين، كطريقة لاستعادة وتعزيز السلام في أعقاب كل من الحرب الإلكترونية والحرب التقليدية.

شكوك حول الوجود
في أكتوبر 2011، نشرت مجلة الدراسات الإستراتيجية، وهي مجلة رائدة في هذا المجال، مقالًا بقلم توماس ريد بعنوان "الحرب الإلكترونية لن تأخذ مكانها" والذي جادل فيه بأن جميع الهجمات الإلكترونية ذات الدوافع السياسية هي مجرد نسخ متطورة من التخريب أو التجسس أو التخريب - وأنه من غير المحتمل أن تحدث حرب إلكترونية في المستقبل.

أنظر أيضاً
 أمن الحاسوب
 تجسس إلكتروني

مراجع

قراءة متعمقة
 Andress, Jason. Winterfeld, Steve. (2011). Cyber Warfare: Techniques, Tactics and Tools for Security Practitioners. Syngress.
 Bodmer, Kilger, Carpenter, & Jones (2012). Reverse Deception: Organized Cyber Threat Counter-Exploitation. New York: McGraw-Hill Osborne Media. , ""
 Brenner, S. (2009). Cyber Threats: The Emerging Fault Lines of the Nation State. Oxford University Press.
 Carr, Jeffrey. (2010). Inside Cyber Warfare: Mapping the Cyber Underworld. O'Reilly.
 Conti, Gregory. Raymond, David. (2017). On Cyber: Towards an Operational Art for Cyber Conflict. Kopidion Press.

 Fritsch, Lothar & Fischer-Hübner, Simone (2019). Implications of Privacy & Security Research for the Upcoming Battlefield of Things. Journal of Information Warfare, 17(4), 72–87.
 Gaycken, Sandro. (2012). Cyberwar – Das Wettrüsten hat längst begonnen. Goldmann/Randomhouse.
 Geers, Kenneth. (2011). Strategic Cyber Security. NATO Cyber Centre. Strategic Cyber Security, , 169 pages
 Halpern, Sue, "The Drums of Cyberwar" (review of Andy Greenberg, Sandworm: A New Era of Cyberwar and the Hunt for the Kremlin's Most Dangerous Hackers, Doubleday, 2019, 348 pp.), نيويورك ريفيو أوف بوكس, vol. LXVI, no. 20 (19 December 2019), pp. 14, 16, 20.

 Woltag, Johann-Christoph: 'Cyber Warfare' in Rüdiger Wolfrum (Ed.) Max Planck Encyclopedia of Public International Law (Oxford University Press 2012).

روابط خارجية
 NATO Cooperative Cyber Defence Centre of Excellence (CCDCOE)
 Cyberwar Twitter feed from Richard Stiennon
 Cyberwar News community by Reza Rafati

فيديو
 "Sabotaging the System" video, "60 Minutes", 8 November 2009, CBS News, 15 minutes

مقالات
 ABC: Former White House security advisor warns of cyber war
 Wall Street Journal: Fighting Wars in Cyberspace
 Will There Be An Electronic Pearl Harbor, PC World  by Ira Winkler, 1 December 2009
 Senate panel: 80 percent of cyberattacks preventable, Wired, 17 November 2009
 Duncan Gardham, 26 June 2009, Hackers recruited to fight 'new cold war', Telegraph UK
 Stefano Mele, Jan 2016, Cyber Strategy & Policy Brief (Volume 01 – January 2016)
 Stefano Mele, Jun 2013, Cyber-Weapons: Legal and Strategic Aspects (version 2.0)
 Stefano Mele, Sep 2010, Cyberwarfare and its damaging effects on citizens
 Cybersecurity: Authoritative Reports and Resources, US Congressional Research Service
 Why the USA is Losing The Cyberwar Against China, by Joseph Steinberg, VentureBeat, 9 November 2011
 Michael Riley and أشلي فانس, 20 July 2011, Cyber Weapons: The New Arms Race
 The Digital Arms Race: NSA Preps America for Future Battle, Der Spiegel, January 2015

اختراق (حماية الحاسوب)
أمن الحاسوب
أمن قومي
برامج تجسس
تجسس
تخريب متعمد
تقنية عسكرية
جريمة سيبرانية
حرب حسب النوع
مصطلحات حربية
مصطلحات حوسبة
معلومات سرية
هندسة أمن

حرب سيبرانية


Der Fremde ist ein deutscher Spielfilm der DEFA von Johannes Arpe aus dem Jahr 1961.

Handlung
Der ungelernte Willi Palko ist mehrere Jahre durch die Lande gezogen und hat sich mit Gelegenheitsarbeiten durchgeschlagen. Nun will er eine "richtige" Arbeit annehmen und sesshaft werden. Er lässt sich in einem kleinen Dorf nieder und bewirbt sich in einem Braunkohletagebau um Arbeit. Obwohl ungelernt, darf er als Schmierer in der Brigade Schepp anfangen. Sie gilt als einzige Brigade, die stets über der Norm arbeitet. In Wirklichkeit fälscht Schachtmeister Brandt regelmäßig die Bilanzen. Willi wird von den Mitgliedern der Brigade zunächst als Spion angesehen, der den vergleichsweise hohen Arbeitszahlen auf den Grund gehen soll. Zusätzlicher Unmut entsteht, weil für Willi Julius aus der Brigade entlassen wird. Der gilt als unbeherrscht. Schachtmeister Brandt lässt Julius heimlich Flugblätter im Betrieb verteilen, in denen zu weniger Arbeitsleistung aufgerufen wird. Als Hanna auch noch sieht, wie Julius die Schmiere von Willi mit Sand manipuliert, zeigt sie Julius bei der Werksleitung an. Julius und Brandt als westlicher Agent werden verhaftet.

Auch Wilhelm Schepp, der die falschen Zahlen gezwungen war anzugeben, wird von der Polizei mitgenommen. Auf Anregung von Parteisekretär Reichert beschließt die Brigade Schepp, eine Hochleistungsschicht einzulegen und einen Zug mehr als gefordert zu erarbeiten. Brigadier Schepp erscheint nicht und so setzt sich Willi ins Baggerhäuschen. Er war von Wilhelm zuvor in die Arbeitsweise des Baggers eingewiesen worden, da Wilhelm ihm sein Vertrauen entgegenbringen wollte – Reichert hatte Wilhelm zuvor erklärt, dass Willi kein Spion ist und das Misstrauen der Brigade nicht verdient hat. Die Kunde von der Hochleistungsschicht macht die Runde und Reichert unterstützt am Ende Willi im Baggerhaus. Er ist zwar vom Regelverstoß der Brigade nicht begeistert, da Willi keinerlei Ausbildung am Großbagger erhalten hat, hofft jedoch, dass die Aktion der Brigade Schepp eine Signalwirkung auch auf die anderen Brigaden haben wird.

Nach Ende der Schicht geht Willi ins Gasthaus und trifft dort Wilhelm an. Er durfte die Polizeiwache verlassen und glaubt nun, er werde als Brigadier abgelöst bzw. dass seine Brigade bereits unter einem neuen Brigadier die Hochleistungsschicht absolviert habe. Willi redet ihm zu, dass niemand auch nur daran gedacht habe und Wilhelm zeigt sich erleichtert. Willi jedoch muss sich vor der Betriebsleitung für seine eigenmächtige Bedienung des Baggers verantworten. Er glaubt, er wird entlassen. Am Ende erhält er jedoch vom Betrieb einen Studienplatz an einer Bergbauschule, damit er später als vollwertiger Arbeiter zurück zum Braunkohletagebau kommen kann.

Produktion
Der Fremde wurde von 1959 bis 1960 gedreht, jedoch zunächst nicht freigegeben. Erst am 3. März 1961 kam der Film ohne Premiere direkt in die Kinos. Schon nach kurzer Zeit wurde er wieder aus dem Programm genommen. "Grund war offenbar nicht unbedingt die unbefriedigende Qualität, sondern die negative Zeichnung einiger der 'Vertreter der Arbeiterklasse'."

Die Filmbauten stammen von Oskar Pietsch.

Kritik
Die zeitgenössische Kritik bemängelte die fehlende psychologische Motivierung der Charaktere. Im Film herrschten stattdessen "fotografierte Dialoge […], die im wahrsten Sinne des Wortes dauernd auf der Stelle treten."

Für den film-dienst war Der Fremde ein "schematischer, künstlerisch weit unterdurchschnittlicher Gegenwartsfilm, der sich an Scheinkonflikten entlang hangelt und zielstrebig zum harmonischen Finale führt."

Literatur

Weblinks

 Der Fremde bei der DEFA-Stiftung

Einzelnachweise

Filmtitel 1961
DDR-Film
Schwarzweißfilm

Der Fremde (1961)


Up All Night Tour fue la primera gira musical de la boy band británica-irlandesa One Direction, hecha con el fin de promocionar su primer álbum de estudio Up All Night, de 2011. Inició el 18 de diciembre de 2011 en Watford, Reino Unido, y terminó el 1 de julio de 2012 en Sunrise, Estados Unidos. Entre los países que recorrió, están Australia, Canadá, México, Irlanda y Nueva Zelanda.

La gira contó con una gran lista de invitados, entre estos, Boyce Avenue, Johnny Ruffo, Annah Mac, Camryn y Olly Murs. Iniciando la etapa norteamericana, el quinteto lanzó Up All Night: The Live Tour, su primer DVD, el cual grabaron en el Bournemouth International Centre de Bournemouth, Reino Unido, el 3 de enero de 2012. Dicho DVD incluye además los vídeos musicales de sus sencillos «What Makes You Beautiful», «Gotta Be You» y «One Thing», así como un documental a blanco y negro que muestra al quinteto ensayando para la gira.

Sinopsis

El concierto da inicio con el quinteto interpretando «Na Na Na», lado B de su sencillo debut «What Makes You Beautiful». Seguidamente cantan «Stand Up» y «I Wish» y se muestran vídeos en las pantallas traseras de los chicos surfeando. Al terminar, el escenario cambia a un ambiente playero y el grupo se sienta alrededor de una fogata para cantar un popurrí acústico de «I Gotta Feeling», «Stereo Hearts», «Valerie» y «Torn», mientras Niall Horan toca la guitarra.

Tras esto, realizan un segmento de preguntas, donde las admiradoras envían tuits que los miembros del quinteto deben responder. El concierto sigue con la interpretación de tres baladas consecutivas: «Moments», «Gotta Be You» y «More than This». Durante esta parte, se muestran imágenes con ambiente de otoño, así como una serie de vídeos que muestran al grupo divirtiéndose con unas chicas. La energía llega cuando One Direction presenta su tema «Up All Night».

Posteriormente, cantan «Tell Me a Lie», «Everything About You» y una versión de «Use Somebody» de Kings of Leon. Finalmente, se pone un ambiente invernal y el concierto acaba con las interpretaciones de «One Thing», «Save You Tonight» y «What Makes You Beautiful». No obstante, el quinteto realiza un bis y regresan con trajes para realizar una «cena de celebración», y cierran oficialmente el espectáculo cantando «I Want».

Actos de apertura

 Boyce Avenue (Reino Unido e Irlanda).
 Matt Lonsdale (Reino Unido e Irlanda).
 Johnny Ruffo (Australia).
 Justice Crew (Australia).
 Annah Mac (Nueva Zelanda).
 Camryn (Norteamérica).
 Manika (Norteamérica).
 Olly Murs (Norteamérica).

Repertorio

General

«Na Na Na».
«Stand Up».
«I Wish».
Popurrí: «I Gotta Feeling», «Stereo Hearts», «Valerie» y «Torn».
«Moments».
«Gotta Be You».
«More than This».
«Up All Night».
«Tell Me a Lie».
«Everything About You».
«Use Somebody».
«One Thing».
«Save You Tonight».
«What Makes You Beautiful».

Cierre

«I Want».

Fuentes: Billboard y Rolling Stone.

Up All Night: The Live Tour

Up All Night: The Live Tour es el primer DVD de la boy band británica-irlandesa One Direction, grabado en el espectáculo dado por ellos en el Bournemouth International Centre de Bournemouth, Reino Unido, el 3 de enero de 2012, como parte de su gira musical Up All Night Tour. Sony, discográfica encargada de distribuirlo, lo lanzó oficialmente el 28 de mayo de 2012. El DVD incluye también los vídeos musicales de «What Makes You Beautiful», «Gotta Be You» y «One Thing», así como un documental a blanco y negro que muestra al quinteto ensayando para la gira.

Algunos críticos musicales alabaron el segmento donde One Direction canta un popurrí de «I Gotta Feeling», «Stereo Hearts», «Valerie» y «Torn», ya que permite a los espectadores medir la calidad vocal individual de cada miembro. Por otro lado, alcanzó el número uno en las principales listas de Australia, España, Irlanda y Suecia. Asimismo, recibió varios discos de platino por sus altas ventas en los distintos países. Para agosto de 2012, ya había vendido más de un millón de copias mundialmente.

Fechas de la gira

Recaudaciones

La lista mostrada a continuación, presenta todos los datos referentes de algunos conciertos de la gira en ciertas fechas:

Créditos y personal

Banda

 Paul Higgins (mánager)
 Preston Mahon (seguridad)
 Jag Chagger (seguridad)
 Karen Ringland (chaperón de la banda)
 Niall Horan (voz y guitarra)
 Zayn Malik (voz)
 Liam Payne (voz)
 Harry Styles (voz)
 Louis Tomlinson (voz)
 Jon Shone (director)
 Sandy Beales (bajo eléctrico)
 Josh Devine (tambores)
 Dan Richards (guitarra)

Administración

 Richard Griffiths
 Harry Magee
 Will Bloomfield
 Marco Gastel (asistente)

Equipo creativo

 Louise Doyle (director)
 Paul Roberts (coreógrafo)
 Helene Horlyck (entrenador vocal)
 Andy Saunders (director de vídeo)
 Tom Bairstow (productor de vídeo)
 Rob Derbyshire (vídeos sonoros)
 Matt English (mostrador de diseño)
 Rob Arbuckle (pantallas 3D)
 Caroline Watson (estilista y trajes)
 Lydia Taylor (asistente de trajes)
 Crystabel Riley (cuidado corporal)
 Lou Teasdale (cuidado corporal)

Personal

 Mike Clegg (director de producción)
 Mil Rakic (director de escenario)
 June Jones (contador de la gira)

Fuente:

Véase también

 Anexo:Discografía de One Direction.
 Anexo:Premios y nominaciones de One Direction.

Notas

Referencias

Giras musicales de One Direction
Giras musicales de 2011
Giras musicales de 2012

Up All Night Tour


Virupskolen er en folkeskole i Hjortshøj, 14 km fra Århus centrum. Der går ca. 600 elever og 85 medarbejdere på skolen, hvilket gør den til en forholdsvis lille skole i kommunen.
Virupskolen er omgivet af skov og mark i sydenden af byen. Der er også tre store fodboldbaner, en bålhytte, multibane og fritidsklub inden for højest en kilometers afstand. Før i tiden var der skole i huset på Smedebakken 14 i byens nordlige ende, lige ved siden af Hjortshøj Kirke, men i 1963 åbnede Virupskolen. Alle eleverne og lærerne fra Brandstrup Skole blev dermed flyttet til den større skole.

Skolen tilhører Århus kommune.

Eksterne links
 Virupskolen.dk

Folkeskoler i Aarhus Kommune

Virupskolen


Julien d'Alexandrie    patriarche d'Alexandrie de 178 à 188 A.D.

Contexte
Julien est désigné comme Patriarche le  jour de Baramhat ( A.D.) Selon les Bollandistes il succède à Agrippin. Eusèbe de Césarée qui fait l'éloge de sa vertu et de son savoir relève sa mort la 10e année de Commode soit en 188 -189  A.D. Les Egyptiens la datent du  jour de Baramhat soit le . C'est vers la fin de son épiscopat que le prêtre et catéchiste Pantenus va en mission en Ethiopie

Notes et références

Lien externe
   The Departure of St. Julian, the Eleventh Pope of Alexandria.

Patriarche d'Alexandrie au IIe siècle
Décès en 168

Julien d'Alexandrie


«Mmm Mmm Mmm Mmm» es un sencillo de la banda canadiense de folk rock Crash Test Dummies, que aparece en su álbum de 1993 God Shuffled His Feet.

Información general
La letra de «Mmm Mmm Mmm Mmm» describe el confinamiento y sufrimiento de varios niños, a cada uno de los cuales se le asigna un verso. El primero es un niño que resulta herido en un accidente automovilístico, y que al regresar a la escuela luego de un tiempo prolongado, su pelo se ha vuelto blanco (el niño estuvo en coma mucho tiempo y despertó cuando ya fue anciano). La segunda es una niña que teme mostrar su cuerpo cuando se tiene que cambiar de ropa frente a otras niñas, por tener marcas de nacimiento. El tercero es un niño cuyos padres lo obligan a ir a su iglesia, donde ellos «se agitan y dan tumbos» (...shake and lurch...) en el suelo. Se presume que esa situación es peor que la que viven los otros niños.

Durante algunos conciertos en vivo, la banda reemplazó el tercer verso con otro alternativo, que narra la historia de otro niño cuya madre desechó sus amígdalas después de una amigdalectomía, impidiéndole llevarlas a una exposición.

La letra de «Mmm Mmm Mmm Mmm» se caracteriza por mostrar una gran eficiencia al relatar esas tres pequeñas historias tristes en dos líneas cada una. Se desconoce la razón por la que el escritor eligió esas historias.

Vídeo musical
El vídeo musical muestra la letra de la canción como el guion de una obra teatral realizada por niños escolares. A lo largo del vídeo, las escenas de la representación teatral se intercalan con otras donde los miembros de Crash Test Dummies interpretan la canción en un lado del escenario.

Recepción
A pesar del éxito que obtuvo como sencillo, «Mmm Mmm Mmm Mmm» fue incluida en diversas listas de las peores canciones. Se posicionó en el número 15 de la lista del canal VH1 de 50 Most Awesomely Bad Songs Ever y en la lista de la revista Rolling Stone como «la decimoquinta canción más molesta». Más recientemente, en la lista de AOL Radio de las 100 peores canciones, Matthew Wilkening se refirió a la canción como «no solo es mala, sino increíblemente monótona y depresiva» y «absolutamente la última canción que poner a los amigos tristes».

La canción recibió una nominación al Grammy a la mejor presentación pop por un dúo o grupo, que finalmente ganó «I Swear» de All-4-One.

Listas de canciones
CD maxi
 «Mmm Mmm Mmm Mmm» — 3:53
 «Here I Stand Before Me» — 3:07
 «Superman's Song» (en vivo desde el programa radiofónico estadounidense Mountain Stage)

Sencillo 7"
 «Mmm Mmm Mmm Mmm» — 3:53
 «Here I Stand Before Me» — 3:07

Sencillo de EE. UU.
 «Mmm Mmm Mmm Mmm» — 3:53
 «Superman's Song» (versión del álbum) — 4:31
 «How Does a Duck Know?» — 3:42

Posicionamiento en listas y certificaciones

Listas semanales

Certificaciones

<center>Sucesión en listas

Referencias

Enlaces externos
 «Mmm Mmm Mmm Mmm» en MusicBrainz

Sencillos de 1993
Baladas de rock
Sencillos número uno en Billboard Alternative Songs
Sencillos número uno en Alemania
Sencillos número uno en Australia
Sencillos número uno en Bélgica
Sencillos número uno en Noruega
Sencillos número uno en Suecia
Sencillos certificados de oro por la Recording Industry Association of America
Sencillos certificados de oro por la Bundesverband Musikindustrie
Sencillos certificados de plata por la British Phonographic Industry
Sencillos certificados de platino por la IFPI de Noruega
Canciones críticas con la religión

Mmm Mmm Mmm Mmm


Detse, bugün Yeşildere adıyla bilinen Konya'nın Meram ilçesine bağlı tarihi ve turistik bir köydür.

Kaynakça
Dr. Ahmet Şeref CERAN, Konya Meram Yeşildere (Kuzağıl) (Detse), Konya 2000

SAAT Abdullah, Konya Yeşildere (Detse) Köyü'ndeki Türk Devri Yapıları, Konya Selçuk Üniversitesi - Fen Edebiyat Fakültesi - Sanat Tarihi Bölümü - Lisans Tezi, 2004

Meram'ın mahalleleri
Bilgi kutusu bulunmayan yerleşim yerleri

Detse, Meram