Bodawpaya (Birmanisch: , geboren als Maung Shwe Waing, auch Badonsachen, später Badon Min genannt; * 11. März 1745 in Ava, dem heutigen Inwa; † 5. Juni 1819) war der sechste König der Konbaung-Dynastie in Birma.

Leben
Bodawpaya war der vierte Sohn des Begründers der Konbaung-Dynastie, Alaungpaya (reg. 1752 bis 1760). Nachdem sein Neffe Phaungkaza Maung Maung sich Anfang 1782 unrechtmäßigerweise zum König erklärte, ließ er ihn ersäufen, und setzte sich selbst auf den Thron von Birma. Sein Thronname lautete Hsinbyumyashin (Herr der weißen Elefanten); er blieb der Nachwelt jedoch als Bodawpaya in Erinnerung. Nach den blutigen Intrigen um die Thronfolge empfand er den Palast als mit Blut besudelt und daher entheiligt. Außerdem fürchtete er wegen Racheplänen des entmachteten Familienzweiges stets um sein Leben. Deshalb verlegte er die Hauptstadt vom gut ausgebauten Ava in das sumpfige Amarapura. Die Bevölkerung zwang er, ebenfalls umzusiedeln, die alte Hauptstadt wurde zerstört.

Bodawpaya hatte 62 Söhne und 58 Töchter mit mehr als 200 Gemahlinnen. Er ignorierte das Vermächtnis seines Vaters, dass dessen Söhne (also Bodawpaya und seine Brüder) nacheinander König sein sollten und ernannte stattdessen seinen ältesten Sohn, den späteren König Bagyidaw, zum Thronerben. Seine jüngeren Brüder, die gegen ihren Ausschluss von der Thronfolge protestierten, ließ er hinrichten.

Militärische Konflikte

1784 ließ Bodawpaya die birmanische Armee unter seinem Sohn Thado Minsaw in  Arakan einmarschieren. Ende 1784 wurde Mrauk U, die Hauptstadt von Arakan, genommen. Mehrere Buddha-Statuen, darunter das Mahamuni-Bildnis, wurden nach Birma zurückgeschafft und könne noch heute in Mandalay besichtigt werden. 1794 revoltierte Arakan, nunmehr an der Grenze von Britisch-Indien gelegen. Die Briten versuchten, Informationen einzuholen und der damalige britische Generalgouverneur in Indien, Sir John Shore, entsandte 1795 eine Mission nach Birma, das seinerzeit als Königreich Ava bekannt war.

Die Birmanen hatten lange Zeit gegen die Siamesen von Ayutthaya erfolgreich gekämpft, doch waren diese nach der verheerenden Niederlage 1767 mit ihrem neuen König Taksin (reg. 1768 bis 1782) und dessen Nachfolger Rama I. (reg. 1782 bis 1809) aufgrund verbesserter Verwaltungsstrukturen gut gerüstet gegen weitere Angriffe. 1785 sandte Bodawpaya seine Truppen nach Bangkok, ohne Erfolg. 1791 war Bodawpaya erfolgreicher, als der Gouverneur von Tavoy mit Hilfe der Siamesen  revoltierte und der birmanische König eine Strafaktion über die See ausführen ließ, der sich die Siamesen in einem 1793 abgeschlossenen Vertrag zur Übergabe der Tenasserim-Halbinsel an Birma beugten. Er wandte sich im Jahr 1808 noch einmal gegen Siam, aber auch dieser Feldzug blieb erfolglos.

Kultur und Religion
1790 ordnete Bodawpaya die Errichtung der größten Stupa der Welt an, die Mingun-Pagode, die das bislang größte buddhistische Sakralgebäude, den Phra Pathom Chedi in Thailand, noch deutlich überragen sollte. Diese sollte von Sklaven und Gefangenen errichtet werden. Die Arbeiten wurden jedoch nie fertiggestellt und nach Bodawpayas Tod 1819 abgebrochen. Die für die Pagode bestimmte Mingun-Glocke ist heute noch die größte intakte Glocke der Welt.

Als sich Bodawpaya zum kommenden Maitreya erklärte, wurde er von der buddhistischen Glaubensgemeinschaft, der Sangha, zurückgewiesen. Dennoch war Bodawpaya erfolgreich bei der Etablierung des buddhistischen Glaubens in Birma. Die Thudhamma-Sekte wurde als eine Art Ordnungsmacht unter den Buddhisten etabliert, der sich alle Gläubigen zu fügen hatten. Mönche, die sich nicht an die Ordensregeln hielten, ließ Bodawpaya maßregeln.

Literatur
 Roger Bischoff: Buddhism in Myanmar. A short history (= Wheel Publication. 399/401). Buddhist Publication Society, Kandy 1995, ISBN 955-24-0127-5.
 Victor Lieberman: Political Consolidation in Burma Under the Early Konbaung Dynasty, 1752 – c. 1820. In: Journal of Asian History. Band 30, Nr. 2, 1996, S. 152–168, .

Einzelnachweise

König der Konbaung-Dynastie
Person (thailändische Geschichte)
Geboren 1745
Gestorben 1819
Mann

Bodawpaya


Coccinellinae, potporodica bubamara u porodici Coccinellidae. Sastoji se od trinaest tribusa. Ime dolazi po najvažnijem rodu crnopjegih bubamara Coccinella.

Tribusi

 tribus Azyini Mulsant, 1850
 tribus Chilocorini Mulsant, 1846
 tribus Coccidulini Mulsant, 1846
 tribus Coccinellini Latreille, 1807
 tribus Cranophorini Mulsant, 1850
 tribus Cynegetini Thomson, 1866
 tribus Epilachnini Mulsant, 1846
 tribus Epivertini Pang & Mao, 1979
 tribus Eremochilini Gordon & Vanderberg, 1987
 tribus Monocorynini Miyatake, 1988
 tribus Poriini Gordon, 1994
 tribus Telsimiini Casey, 1899
 tribus Tetrabrachini Kapur, 1948

Izvori

Bubamare

Coccinellinae


එඩ්ගා ඇලන් පෝ යනු ඇමරිකානු ග්‍රන්ථකර්තෘවරයෙකු, කවියෙකු, සංස්කාරවරයෙකු, සාහිත්‍ය විචාරකයෙකු ආදී ලෙස ලෙස හදුන්වා දිය හැකිය."මිස්ට්‍රි" හා "මැකබ්‍ර" යන කෘතීන්ගෙන් වඩාත් ප්‍රසිද්ධියට පත් පෝ මුල්කාලීන ඇමරිකානු කෙටිකතා නියුක්තිකයන්ගෙන් එක් අයෙකි. මොහු රහස් පරීක්ෂක ප්‍රබන්ධ කතා සාහිත්‍යයේ පුරෝගාමියා ලෙස සැලකෙන අතර විද්‍යා ප්‍රබන්ධ සාහිත්‍ය උදෙසා කරන ලද දායකත්වය වෙනුවෙන් සම්මානයටද පාත්‍ර විය. තම ආර්ථිකමය හා වෘත්තීමය දුෂ්කරතා හේතුකොටගෙන වෘත්තීමය ලේඛනයට පිවිසි පෝ, එමගින් පමණක් ජිවිකාව උපයා ගැනීමට උත්සහ කරන ලද ප්‍රකට ඇමරිකානු කතුවරයන්ගෙන් පලමුවැන්නා ලෙස ද හදුන්වා දිය හැකිය.

නාට්‍ය ශිල්පීන් දෙපලකගේ දෙවන දරුවා ලෙස උපන් පෝ ගේ පියා 1810 දී සිය පවුල හැර ගියේය. ඉන් අනතුරු වසරේදී ඔහුගේ මව මෙලොව හැර ගියාය. මෙලෙස අනාථභාවයට පත් පෝ දරුවා වර්ජිනියාවේ රිච්මන්ඩ් හි ජීවත් වූ ජෝන් සහ ෆ්‍රාන්සස් ඇලන් නම් දෙපල විසින් දරුවෙකු ලෙස හදා ගනු ලබයි. එහෙත් එය නීත්‍යානුකූලව සිදු කරන ලද්දක් නොවේ. එසේ වුවද පෝ තම තුරුණු විය දක්වාම ඔවුන් සමඟ සහයෝගයෙන් ජීවත් වී ඇති බව සඳහන් වේ.ජෝන් ඇලන් හා පෝ අතර ඝට්ටනය නිරතුරුව හටගන්නේ සූදුව නිස ඇතිවන ණයවීම් හා පෝ ගේ ද්වීතික අධ්‍යාපනය කරන්නට සිදුවූ වියදම හමුවේය. වර්ජිනියා විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුළත්වී පළමු වර්ෂාර්ධය පමණක් අවසන් කොට ආර්ථික අපහසුතා හමුවේ එය අතහැර දමන ඔහු සිය අධ්‍යාපන වියදම් වෙනුවෙන් පමණ ඉක්මවා මුදල් ඉල්ලමින් ඇලන් හා නිරන්තර අරගල කළේය. 1827 දී අන්වර්ථ නාමයක් යටතේ හමුදාව සේවයට බඳවා ගනු ලබන පෝ ඒ වනවිට ද සිය වෘත්තීමය ලේඛන දිවිය ආරම්භ කොට තිබිණ. ඒ "ටැම(ර්)ලන් හා වෙනත් කවි" යන කවි එකතුව ප්‍රකාශයට පත් කිරීමෙනි. එහෙත් ඔහු එහි සිය නාමය ඇතුලත් කළේ නැත. 1829 දී ෆ්‍රාන්සස් ඇලන් ගේ මිය යාමෙන් අනතුරුව පෝ හා ජෝන් ඇලන් තාවකාලික මිත්‍රත්වයකට පැමිණියහ. පසුකාලීනව උතුරු ප්‍රදේශයේ කැඩෙට් නිළධාරියෙකු ලෙස සේවයේ යෙදීමට අසමත් වීමත් කවියෙකු හා කතුවරයෙකු වීමට තිර අදිටනක පසුවන බව ප්‍රකාශ කිරීමෙන් අනතුරුව පෝ හා ජෝන් ඇලන් එකිනෙකාගෙන් වෙන්වූහ.

ඉන් අනතුරු වසර කිහිපය සාහිත්‍යමය සඟරා හා වාර සඟරා වෙනුවෙන් කැප කරමින් කාලය ගත කරන පෝ, විචාර සාහිත්‍යය ජිවිතයේ සිය අනන්‍යතාවය ගොඩ නඟා ගත්තේය. ලේඛනය හේතුවෙන් බැල්ටිමෝ, ෆිලදෙල්ෆියා, නිව්යෝ(ර්)ක් ආදී නගර කිහිපයකම සංචාරයේ යෙදීමට ඔහුට සිදු විය. 1835 දී බැටිල්මෝ නගරයේදී සිය දහතුන් හැවිරිදි ඥාති සොයුරිය හා විවාහ දිවියට පත්වන පෝ 1845 දී "රාවෙන්" නමින් පද්‍ය කාව්‍යය ප්‍රකාශයට පත් කළේය. එය ප්‍රකාශයට පත්වීමෙන්  වසර දෙකක් ගත වන විට ඔහුට සිය බිරිය අහිමි වන්නේ ඇය ක්ෂය රෝගයයෙන් මිය යාම හේතුවෙනි. මේ අසහාය කලාකරුවා සිය හතලිස්වන වියේදී අවාසනාවන්ත ලෙස සිය අවසන් ගමන් යන්නේ එම මරණයට හේතු වූ කරුණ ද ලොවට රහසක්ව තබමිනි. එහෙත් මද්‍යසාර, බුද්ධි සංකූලතාවය, කොළරාව, මත්ද්‍රව්‍ය, හෘද්‍යාබාධය, ජල භීතිකාව, සියදිවි නසා ගැනීම, ක්ෂය රෝගය ආදී ඒ යැයි සැක කළ හැකි කරුණු කිහිපයක්ම සොයා ගත හැකිව ඇත. පෝ සහ ඔහුගේ ක්‍රියා කලාපයන් ඇමරිකානු සාහිත්‍යයට මෙන්ම මුළු ලෝක සාහිත්‍යටම මහත් බලපෑමක් සිදු කළ බව නොරහසකි. එසේම අජටාකාශ විද්‍යාව මෙන්ම ගුප්ත ලේඛන කලාව වෙනුවෙන් ද ඔහු මහත් මෙහෙයක් ඉටු කොට තිබේ. ඔහුගේ නිවාස කිහිපයක්ම අද කෞතුකාගාරයන් බවට පත් වී ඇත. රහස් පරීක්ෂක කතා සාහිත්‍යය උදෙසා ඔහු කරන ලද මෙහෙය අරඹයා ඇමරිකානු රහස් පරීක්ෂක කතාකරුවන් වෙත පිදෙන වාර්ෂික ත්‍යාගය "එඩ්ගා තිළිණය" ලෙසින් නම් කොට තිබේ.

ජීවිතය හා වෘත්තිය

මුල්කාලීන ජීවිතය

ඉංග්‍රීසි ජාතික නාට්‍ය ශිල්පීන් දෙපලක වූ එලිසබෙත් ආ(ර්)නෝල්ඩ් හොප්කින්ස් පෝ හා ඩේවිඩ් පෝ ජේ.ආර් ගේ දෙවන දරුවා ලෙස 1809 ජනවාරි 19 වන දින මැසචුසෙට්ස් හි  බොස්ටන් නඟරයේ උපන් එඩ්ගා ඇලන් පෝ ගේ වැඩිමහල් සොයුරා විලියම් හෙන් රි ලෙනා(ර්)ඩ් පෝ වූ අතර බාල සොයුරිය රොසලී පෝ නම් විය. 1750 දී පමණ අයර්ලන්තයේ ක්වෑන් ප්‍රදේශයේ සිට ඇමරිකාවට සංක්‍රමණය වූ ඩේවිඩ් පෝ, ඔවුනගේ මුත්තණුවන් විය. 1810 දී ඔහුගේ පියා පවුල හැර යන අතර මව ඉන් අනතුරු වසරේ දී මෙලොව හැර යන්නේ ක්ෂය රෝගය වැලදීම හේතුවෙනි. ඉන් අනතුරුව පෝ, ව(ර්)ජිනියා හි රිච්මන්ඩ් ප්‍රදේශයේ ජීවත් වූ ස්කොට්ලන්ත ජාතික සාර්ථක ව්‍යපාරිකයෙකු වූ ජෝන් ඇලන් ගේ නිවසට රැගෙන යනු ලැබීය. ජෝන් ඇලන් යනු දුම්කොළ, ඇදුම්, තිරිඟු, සොහොන් කොත්, වහලුන් ආදී වූ විවිධ ආකාරයේ වෙළඳාමේ යෙදුනු සාර්ථක ව්‍යාපාරිකයෙකු විය. කිසිදා නීතිමය වශයෙන් දරුවෙකු ලෙස සාදා ගැනීම නොකලේ වුව ද, ඇලන් යුවල ඔහු සිය දරුවෙකු ලෙස හදා වඩා ගනිමින් "එඩ්ගා ඇලන් පෝ" යන නාමය ද ලබා දුන්හ.

ඇලන් යුවල විසින් සිය හදා වඩා ගත් පුතු වූ පෝ, 1812 දී එපිස්කෝපල්  දේවස්ථානයෙදී භෞතීස්ම කරනු ලැබීය. ජෝන් ඇලන් සිය හදා වඩා ගත් පුතුට ඇතැම්විට නරක අයුරින් ද ප්‍රචණ්ඩ අයුරින් ද  සැලකුවේය. 1815 දී පෝ සහ ඇලන්ගේ බිරිය වූ ෆ්‍රාන්සස් ඇලන් ඇතුළු පවුලේ සැම බ්‍රිතාන්‍යය වෙත යාත්‍රා කලහ. 1815 දී ස්කොට්ලන්තයේ ඉ(ර්)වින් පෙදෙසේ ශබ්දශාස්ත්‍රය පිළිබඳ ඉගැන්වෙන පාසලකට ද ඉතා කෙටි කළක් සහභාගී වන පෝ, අනතුරුව 1816 දී සිය පවුල හා නැවත එක්විමට තීරණය කරයි. අනතුරුව 1817 ගිම්හාන ඍතුව තෙක් චෙල්සී හි නේවාසික පාසලක ඉගෙනුම ලබන පෝ, පසුව ලන්ඩන් නගරයේ සිට කිලෝ මීටර 6ක් නුදුරින් පිහිටි ස්ටොක් නෙවින්ග්ටන් හි රිව(ර්)න්ඩ් ජෝන් බ්‍රාන්ස්බි ගේ මනෝර් හවුස් නම් පාසලට ඇතුළත් විය.

නැවත 1820 දී ඇලන් යුවල හා පෝ ව(ර්)ජිනියාහි රිච්මන්ඩ් ප්‍රදේශයට පිටත් වූහ. ඇලන් ගේ මාමණ්ඩිය වූ ද රිච්මන්ඩ් හි ධනවත්ම පුද්ගලයන් අතර එක් අයෙකු ද වූ විලියම් ගේල්ට් 1825 මාර්තු මස දී  මිය යන්නේ වතු අක්කර කිහිපයක අයිතිය ඇලන් ට ඉතිරි කරමිනි. ඒ වනවිට ඔහුගේ උරුමය ඩොලර් හත්සිය පනස් දහසක් ලෙස තක්සේරු කොට තිබිණ. 1825 ගිම්හානය වනවිට ඇලන් මොල්ඩවියා නම් නිවසක් මිලදී ගනිමින් වඩාත් ප්‍රකට විය.
1826 පෙබරවාරියේ පුරාණ හා නවීන භාෂා අධ්‍යයනය පිණිස එකළ අවුරුද්දක් වයසැති වර්ජිනියා විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුලත් වීමට ප්‍රථම සාරා එල්මිරා රොයිස්ටර් හා විවාහ ගිවිස ගත්තේය. වර්ජිනියා විශ්ව විද්‍යාලය යනු සිය ළදරු වියේ දී එහි නිර්මාතෘ තෝමස් ජෙෆසන් ගේ පරමාදර්ශයට අනුව නිර්මාණය වූවකි. එහි සූදුව, තුරඟ තරඟ, අවි ආයුධ, දුම්කොළ, මද්‍යසාර ආදියට එරෙහි තදබල ලෙස නීති පනවා තිබුනේ වුවද, ඒවා එතරම් ගණනකට නොගන්නා අයුරක් තිබිණ. ජෙෆර්සන් සිය විශ්ව විද්‍යාලය තුළ ස්වකීය ශිෂ්‍යයන් උදෙසා විශේෂ වැඩ පිළිවෙලක් සැකසුවේය. ස්වයං පාලනය වීමට, සිය අභිමතය පරිදි අධ්‍යයන විෂයයන් තොරා ගැනීමට, නේවාසික පහසුකම් තමා විසින් ම සකසා ගැනීමට මෙන්ම සියළු වැරදි හැසිරීම් පිළිබඳ පීඨය දැනුවත් කිරීම ට ද ශිෂ්‍යයන්ට ඉඩ හසර ලබා දීම සිදු විය. මෙම ආවේණික පද්ධතිය තවමත් අර්බුදයට ලක්ව ඇති අතර එය කෙමෙන් වියැකී යනු දක්නට ලැබේ. මේ කාලය තුළ ඔහුට රොයිස්ටර් හා සමීපව කටයුතු කිරීමට නොහැකි වූ අතර සිය හදා වඩා ගත් පියා වූ ඇලන් හා මත භේද ද ඇතිකර ගත්තේය. පෝ සිය උවමනා එපාකම් උදෙසා ප්‍රමාණවත් තරම් මුදල් ලබා නොදෙන්නේ‍යැයි නිරන්තර අරගල කළේය. ඇලන් ඔහුට අවශ්‍යය ඇඳුම් හා අමතර මුදල් ඔහු වෙත යැව්වේ වුවද, එයට ද වඩා පෝ ගේ ණය ප්‍රමාණය වැඩි වනු දක්නට ලැබිණ. වසරක් පමණ විශ්ව විද්‍යයාල ජීවිතය ගත කරන පෝ, එය අතහැර දැමීමට තීරණය කරයි. මේ අතර ඔහුගේ පෙම්වතිය වූ රොයිස්ටර් ඇලෙක්සැන්ඩර් ශෙල්ටන් නම් අයෙකු හා විවාහ දිවියට පත් වූවාය. මේ සියළු හේතූන් සලකා බලා 1827 දී බොස්ටන් නගරය වෙත යන පෝ, ලිපිකරුවෙකු හා පුවත්පත් කතුවරයෙකු ලෙස සේවය කරමින් සිය ජීවිකාව උපයා ගත්තේය.

හමුදා ජීවිතය

1827 මැයි 27 වන දින පෝ, එඩ්ගා ඒ. පෙරී යන ආරූඪ නාමයෙන් රහසිගත ලෙස ඇමරිකානු හමුදාව වෙත බඳවා ගනු ලැබීය. එහිදී ඔහුගේ වයස විසි දෙකක් ලෙස සලකනු ලැබීය. පළමුව ඇමරිකානු ඩොලර් පහක මාසික වේතනයකට ෆොර්ට් ඉන්ඩිපෙන්ඩෙන්ස් හි සේවය කරන පෝ, එම වසරේදීම පිටු හතලිහකින් සමන්විත "ටැමර්ලන් හා වෙනත් කවි" යන කවි එකතුව ප්‍රකාශයට පත් කළේය. ඉන් මුද්‍රණය වන්නේ  පිටපත් දහයක් පමණක් වූ අතර එය සැබවින්ම කිසිදු අවධානයක් දිනා ගත්තේ නැත. පෝ ගේ රෙජිමේන්තුව දකුණු කැලිෆොනියාවේ චාල්ස්ටන් පෙදෙසෙහි ෆෝට් මල්ට්‍රි වෙත යවන ලද අතර එහිදී ඔහු උසස්වීමක් ලද්දේ සිය වැටුප ද දෙගුණ කර ගනිමිනි. ඒ තනතුරෙහි වසර දෙකක් පමණ සේවය කරන පෝ, සැරයන් මේජර් වරයෙකු දක්වා උසස් වීමෙන් අනතුරුව සිය වසර පහක හමුදා සේවයෙන් වේලාසන සමු ගැනීමට අදහස් කළේය. ඔහු සිය අණ දෙන නිළධාරී ලියුටෙන්ටන්ට් හොවර්ඩ් වෙත තම සැබෑ නාමය හා යථා ස්වභාවය හෙළිකරන ලද අතර හෝවර්ඩ් හමුදා දිවියෙන් සමුගැනීම පිණිස ඔහුට සිය කැමත්ත පළ කරනු ලබන්නේ නැවත ඇලන් හා මිත්‍ර වන්නේ නම් පමණකැයි සඳහන් කිරීමෙනි. එහෙත් මාස කිහිපයක් ගත වූයේ වුවද පෝ එය නොසලකා හැරියේය. අවම වශයෙන් තම හදා වඩා ගත් මවගේ අසනීපය ගැන පවා සැලකීමට ඔහු උත්සාහ නොගත්තේය. ෆ්‍රාන්සස් ඇලන් 1829 පෙබරවාරි 28 වන දින මිය ගිය අතර, පෝ එම අවමංගල්‍යයට සහභාගී වන්නේ භූමිදානය ද අවසන් වීමෙන් අනතුරුවය. සිය බිරියගේ අවමංගල්‍යයෙන් පසුව මෘදු මොලොක් ස්වභාවයක් ගන්නා ඇලන්, පෝ වෙත තම සහය දැක්වීමට තීරණය කරයි.
1829 අප්‍රේල් 15 වන දින අවසානයේදී පෝ ව හමුදා සේවයෙන් නිදහස් කරන ලදහ. උතුරු අක්ශයට මාරුකිරීමට ප්‍රථම පෝ සිය වැන්දඹු නැන්දණිය, ඇගේ වර්ජිනියා එලිසා ක්ලෙම්, මිත්තණිය සහ ඔහුගේ සොහොයුරු හෙන් රි හා බැල්ටිමොවේ ටික කලක් වාසය කළේය. මේ අතරතුර පෝ සිය දෙවන පොත වූ Al Aaraaf, Tamerlane and Minor Poems 1829දී පළ කළේය.

මෘද්‍රණ ජීවිතය
ඔහුගේ සොයුරාගේ මරණයෙන් අනතුරුව ඔහු වඩාත් සිය ලේඛන දිවිය වෙත නැඹුරු වුවේය. ඔහු තෝරාගත් අවදිය ඇමරිකානු ලේඛන අවදියේ අපහසු කාළ පරිච්ඡේදයක් විය. ලේඛනයෙන් පමනක් සිය ජීවිකාව උපයා ගැනීමට උත්සුක වූ කතුවරයන්ගෙන් පළමුවැන්නා ඔහු වූ අතර ජාත්‍යන්තර ප්‍රකාශන අයිතිය පිළිබඳ ගැටළු ද මතු වී තිබිණ. මුද්‍රණ කර්මාන්තය ද 1837 භීතිකාව හේතු කොට ගෙන අර්බුදයට ලක්ව තිබිණ. ඇමරිකානු වාර සඟරාවල ඇති වූ සමෘදිමත් යුගයට එරෙහි කටයුතු සිදු වෙමින් පැවති අතර මුද්‍රණ ශිල්පීහු ඇමරිකානු රචකයන්ගේ නිර්මාණ මුද්‍රණය බොහෝ විට ප්‍රතික්ශේප කළ අතර ඇතැම් නිර්මාණයන් සඳහා මුදල් ගෙවන ලද්දේ පොරොන්දු වූ දින ප්‍රමාද වීමෙනි.

සිය ලේඛන දිවියේ මුල් කාළයේ දී ඔහු තම අවධානය යොමු කරන ලද්දේ ගද්‍ය රචනා කෙරෙහිය. කතාන්දර කිහිපයක්ම ඔහු විසින් රචනා කරන ලද අතර ඉන් අන්තුරුව පොලිටියන් නමින් ස්වකීය නාට්‍යයක ද කටයුතු ආරම්භ කළේය. 1833 දී "බැල්ටිමෝර් සැටර්ඩේ විසිටර්" විසින් පෝ ගේ Ms. Found in a Bottle නම් කෙටි කතාව වෙනුවෙන් ත්‍යයාගයක් ද පිරිනමණු ලැබීය.
මෙම කතාන්දරයන් පළ කිරීමෙන් අනතුරුව ජෝන් කෙනඩි ගේ අවධානය ඔහු වෙත යොමු වූ අතර ඉන්පසු පළ කරන ලද කතාන්දර කිහිපයකටම ඔහුගේ සහයද ලැබිණි. ජෝන් කෙනඩි එඩ්ගා ඇලන් පෝ "සදර්න් ලිට්‍රි මැසෙන්ජර්" හි සංස්කාරකවරයෙකු වූ ඩබ්, වයිට් වෙත හදුන්වා දුන් අතර 1835 දී ඔහු වාර සඟරාවේ සහය සංස්කාරකවරයෙකු බවට පත් විය. නමුදු මද්‍යසාර පානය කොට තම ප්‍රධානියාට හසු වන පෝ ට සිය රැකියව ද අහිමි වේ. නැවත බැල්ටිමොර්වට පැමිණෙන පෝ සිය ඥාති සොහොයුරිය වූ වර්ජිනියා හා රහසේ විවාහ දිවියට පත් වේ. ඒ වනවිට ඔහුගේ වයස අවුරුදු 26ක් වන අතර ඇය 13 වන වසරට පා තැබුවා පමණි. යහපත් හැසිරීමක් පිළිබඳ පොරොන්දු කරවා ගනිමින් නැවත සේවයෙහි පිහිටු වීමට වයිට් තීරණය කරන ලදින් පෝ සිය බිරිය හා ඇගේ මව සමඟ නැවත රිච්මන්ඩ් වෙත යාමට තීරණය කළේය. එහිදී ඔහු විවිධ ආකාරයේ කවි, ග්‍රන්ථ විචාර, විවේචනාත්මක විචාර, කතාන්දර ආදිය පුවත්පත් හරහා පළ කලේය.

"The Narrative of Authur Gordon pym of Nantucket" යන්න 1838 දී පළ කරනු ලැබූ අතර 1839 ගිම්හාන ඍතුව වනවිට පෝ, Burton's Gentleman's Magazine යන සඟරාවේ සහය සංස්කාරවරයා බවට පත් විය. විවිධ ආකාරයේ කවි, ග්‍රන්ථ විචාර, විවේචනාත්මක විචාර, කතාන්දර ආදිය පළකරන පෝ සිය වෘත්තිමය දිවිය තුළ තියුණු විවේචකයෙකුගේ භූමිකාව නිරූපණය කළේය. එසේම 1839 දී " Tales of the Grotesque and Arabesque "යන්න වෙළුම් දෙකකින් යුතුව ප්‍රකාශයට පත් කළේය. ඉන් ලැබූ ආදායම කුඩා වුව ද එයට මිශ්‍ර ආකාරයේ විවේචන එල්ල විය. Graham's Magazine හි රැකියාව ලැබීමෙන් අනතුරුව පෝ, බර්ටන් ගේ සඟරාවෙන් සමු ගත්තේය.

1840 ජුනි මාසයේ ඔහු සිය සඟරාව "The Stylus" නමින් පටන් ගැනීම උදෙසා වන සංකල්පය ගෙන ආවේය. එසේ වුවද ඔහු මිය යන තුරුම එකී සඟරාව ප්‍රකාශයට පත් වූයේ නැත. මේ වනවිට පෝ විග් පක්ෂයේ සාමාජිකයෙකු බවට පත්ව තිබූ හෙයින් ඔහුගේ තත්වය ආරක්ශා වී තිබිණ. ඔහු ජෝන් ටේලර්ගේ පුතු හා ඔහුගේ සගයෙකු වූ ෆෙඩ්‍රික් තෝමස් ඇසුරේ හිදිමින් ඔවුනගේ සහය පැතීය. එහෙත් 1842 සැප්තැම්බර් මැද භාගයේ තෝමස් හා කරන ලද සාකච්ඡාවන් ව්‍යර්ථ වූ අතර පෝ රෝගාතුර විය. තොමස් විශ්වාසය අනුව එය සිදු වූයේ අධික ලෙස මත්පැන් පානය හේතුවෙනි.

1842 ජනවාරියේ එක සැදෑවක වර්ජිනියා ක්ෂය රෝගයේ පළමු ලක්ෂණය පෙන්නුම් කළේ පියාණෝ ව වාදනය කරමින් සිටින අවස්ථාවේ දී ය. ඇය සුවයක් ලද්දේ වුවද ඒ මද වශයෙනි. වර්ජිනියාගේ රෝගය හමුවේ වඩාත් කනස්සල්ලට පත් වන පෝ තදින්ම මත්පැන් පානයට ඇබ්බැහි වීමට පටන් ගනී. නැවත නිව්යෝර්ක් නඟරයට පැමිණෙන පෝ Evening Mirror හි ද Broadway journal හි ද සංස්කාරවරයෙකු ලෙස ද සේවය කළේය.
1840 දී Broadway journal අසාර්ථක වීමෙන් පසු Bronox හි Fordham හි පදිංචියට යන පෝ, " සුන්දර කාන්තාවකගේ මරණය" මැයෙන් චරිතාපදානයක් රචනය කරන්නේ සිය ප්‍රිය බිරිඳ පිළිබදව ද එහිලා වෙසෙස් කොට සඳහන් කරමිනි.

පෝ ගේ මරණය

1849 ඔක්තෝබර මාසයේ දී උමතු ලෙස වීදි අතරේ ඇවිදිමින් සිටි පෝ සොයා ගනු ලැබූයේ ජෝසප් ඩබ්. වොකර් විසිනි. වොශින්ටන් වෛද්‍ය විද්‍යයාලයට රැගෙන යන පෝ 1849 ඔක්තොබරයේ 7 වන දින උදෑසන 5 ට පමණ සදහටම මෙලොවින් සමුගත්තේය. මිය යන දිනට පෙර සැදෑවේ ඔහු "රිනෝල්ඩ්" නම් අයෙකු සිහි කරමින් පුන පුනා කියූ බව සඳහන්ය. එහෙත් ඔහු සඳහන් කරන ලද්දේ කවරෙකු හා සම්බන්ධව ද යන්න මෙතෙක් සනාථ වී නැත. ඇතැම් මූලාශ්‍රයන්ට අනුව ඔහුගේ අවසන් වචන කිහිපය වී ඇත්තේ "දෙවියනි, මාගේ දුප්පත් ආත්මයට පිහිට වන්න" යන්නයි. ඔහුගේ සියළු වෛද්‍ය වාර්තා තබා මරණ සහතිකය පවා සොයා ගැනීමට නොහැකි විය. ඒ කාළයේ ඇතැම් පුවත්පත් වාර්තාකරුවන් වාර්තා කළ අන්දමට එය මොලය ආශ්‍රිත සංකූලතාවයක් හෝ මස්තිෂ්ක ප්‍රදාහය නිසා සිදු වූවකි. එසේම පොදුවේ ඊට හේතුව අධික ලෙස මත්පැන් පානය ද විය හැකි යැයි ද ඇතැම්හු නිගමනය කළහ. කෙසේ වුවද ඔහුගේ මරණය පිළිබඳ සැබෑ හේතුව තවමත් අභිරහසකි. තවත් නිගමනයක් වූයේ නන්නාඳුනන පුද්ගලයෙකුගේ යම් ප්‍රචන්ඩකාරි ක්‍රියාවක් හේතුවෙන් ඔහු මේ ඉරණමට ගොදුරු වූ බවයි.

ග්‍රිස්වල්ඩ්ගේ නිබන්ධනය

ඔහුගේ මරණය භූමිදානය කරන දිනයේ ලුඩ්වික් යන නමින් අත්සන් යෙදූ විශාල ප්‍රමාණයක අවමංගල්‍යය හසුන් පත් ලැබිණ. එඩ්ගා ඇලන් පෝ මිය ගිය බවට රට පුරා එසැනින් ප්‍රචාරය වූයේ වුවද, ඔහු පිළිබඳ දුක් වන්නට සිටියේ අතලොස්සක් පමණි. ලුඩ්වික් යනු කවරෙකු දැයි වහා හඳුනා ගනු ලැබීය. ඒ Rufus Wilmot Griswold විය.

ඔහු පෝ පිළිබඳ චරිතාපධානයක් ලිවීය. එය නම් කොට තිබුනේ ග්‍රිස්වල්ඩ්ගේ නිබන්ධනය නමිනි. එය පෝ පිළිබඳ ලියැවුනු සම්පූර්ණ චරිතාපදානය වුවද ඉන් හෙලි වූ කරුණු බොහෝමයක් අසත්‍යය හෝ අර්ධ සත්‍යය වටිනාකමක් සහිත ඒවා විය.

සාහිත්‍යයමය ශෛලිය හා තේමාව

ප්‍රභේද
බොහෝ විට පෝ ලියන ලද නිර්මාණ පොදු ජන රසවින්දනය උදෙසා ලියවුණු ඒවා විය. ඔහු ලියන ලද නිර්මාණයන් මරණය, අවමංගල්‍යය, එහි ඇති කායිකමය බලපෑම යනාදිය තේමාව කර ගත් ඒවාය. ඔහුගේ රචනයන් බොහෝමයක් අඳුරු රොමෑන්ටික්වාදය ආශ්‍රිත ඒවා වූ අතර පෝ අප්‍රිය කළ අනුභූති උත්තරවාදයට සාහිත්‍යමය  ප්‍රතික්‍රියාවයි.
ත්‍රාසය මුසු තේමාවන්ගෙන් ඔබ්බට ගිය පෝ, හාස්‍යයජනක, ත්‍රාසය මුසු කතාන්දර, කවට අන්දර ආදිය ද රචනය කළේය.

එඩ්ගා ඇලන් පෝ


Madagaskar 2 (engl. Madagascar: Escape 2 Africa ili Madagascar 2: Escape to Africa) je američki animirani film iz 2008. godine, koji je producirao Dreamworks te je nastavak na Madagaskar. Film je redatelja Eric Darnell i Tom McGrath, a scenarij su napisali Etan Cohen, Darnell i McGrath. U originalnoj verziji, pojavljuju se Ben Stiller, Chris Rock, David Schwimmer, Jada Pinkett Smith, Sacha Baron Cohen, Cedric the Entertainer, Andy Richter, Elisa Gabrielli, McGrath, Chris Miller, Christopher Knights i Conrad Vernon te ponavljaju svoje glasovne uloge iz prvog filma.

U filmu se glavni likovi — skupina životinja iz zoološkog vrta Central Park čije su avanture odvele na Madagaskar — nađu u Africi, gdje upoznaju druge svoje vrste i gdje se lav Alex ponovno susreće sa svojim roditeljima.

Objavljen 7. studenog 2008., Madagascar 2 dobio je pozitivne kritike od kritičara za svoje likove, humor i animaciju, te je zaradio 603,9 milijuna dolara uz proračun od 150 milijuna dolara, što ga čini šestim filmom s najvećom zaradom u 2008. Bio je posvećen Bernieju Macu, koji je umro prije izlaska filma. Nastavak, Madagaskar 3: Najtraženiji u Europi, objavljen je u lipnju 2012.

Radnja

U Africi, lav po imenu Zuba pokušava naučiti svog sina Alakaya kako se boriti, ali mladunče je više zainteresirano za ples. Suparnički mužjak Makunga izaziva Zubu za titulu alfa lava, a tijekom njihove borbe Alakaya zarobe lovokradice. Sanduk u kojem se nalazi Alakay pada u ocean i odluta u New York City, gdje dobiva ime Alex i odrasta u zoološkom vrtu Central Park gdje upoznaje svoje doživotne najbolje prijatelje: Martyja, Melmana i Gloriju.

Godinama kasnije, nakon svoje avanture na Madagaskaru, životinje iz zoološkog vrta - Alex, Marty, Melman, Gloria, pingvini i čimpanze - pripremaju se za povratak u New York u pohabanom zrakoplovu kojim upravljaju pingvini, u pratnji kralja Juliena, Mauricea, i Mort. Avion ostaje bez goriva i sruši se u kontinentalnu Afriku. Životinje se nađu na pojilištu u rezervatu prirode i uzbuđene su što će upoznati druge svoje vrste. Alex se ponovno susreće sa svojim roditeljima i impresionira ih pričama o svom statusu "kralja New Yorka". Marty se uklapa u krdo drugih zebri koje izgledaju i zvuče baš poput njega. Hipohondru Melmanu smeta što rezervat nema liječnika, pa ga druge žirafe postavljaju za svog vrača. U potrazi za romantikom, Gloria privlači pažnju lagodnog mužjaka nilskog konja Moto Mota.

U međuvremenu, pingvini su krenuli s popravkom aviona, uz pomoć brojnih čimpanza koje su regrutirali Mason i Phil. Nekoliko grupa Njujorčana koji su na safariju kradu vozila i oduzimaju im dijelove. Nana, žilava starica koja je šamarala Alexa,[a] preuzima brigu o nasukanim turistima i pomaže im da prežive u divljini.

Uzbuđenje životinja u zoološkom vrtu ubrzo se pretvara u razočaranje. U planu da se Zuba zbaci s alfa lava, Makunga inzistira da Alex završi obred prijelaza koji Alex pogrešno smatra natjecanjem talenata. To je zapravo borbeno natjecanje, a Makunga ga prevari da odabere najjačeg lava za protivnika, što rezultira Alexovim ponižavajućim porazom. Suočen s dužnošću da protjera svog sina, Zuba se odriče svoje titule alfe i Makunga preuzima vlast. U međuvremenu, Marty je potišten spoznajom da druge zebre mogu učiniti sve što on može, vjerujući da više nije jedinstven. Melman počinje vjerovati da je smrtno bolestan, a rastužuje ga Glorijino zanimanje za Moto Mota jer ju je dugo potajno volio. Četiri prijatelja žestoko raspravljaju jedan s drugim. Gloria ima spoj s Moto Motom, ali gubi interes kad shvati da ga privlači samo zbog njezine veličine. Nakon ohrabrujućeg govora kralja Juliena, Melman konačno otkriva svoje osjećaje prema Gloriji.

Sljedećeg dana životinje se uspaniče kada pojilište presuši. Odlučan da se iskupi, Alex popravlja svoje prijateljstvo s Martyjem i oni napuštaju rezervat kako bi istražili uzvodno. Kralj Julien predlaže da će prinošenje žrtve obližnjem vulkanu obnoviti vodu. Melman, napušten i vjerujući da umire, dobrovoljno se prijavljuje da bude žrtvovan. Gloria ga sprječava da skoči u vulkan i shvaća da je voli više od izgleda. Alex i Marty otkrivaju da su nasukani Njujorčani izgradili logor i pregradili rijeku, a Alexa su zarobili. Zuba mu priskoči u pomoć, ali Alex ih oboje spasi plešući za turiste koji ga se rado sjećaju iz zoološkog vrta. Marty, Melman, Gloria, pingvini i čimpanze (nakon što su riješili štrajk čimpanza) dolaze u popravljenom zrakoplovu i pomažu Alexu da uništi branu, vraćajući vodu. Makunga ljutito preuzima kontrolu, ali Alex ga prevari da ga Nana pokori. Zuba nudi Alexu titulu alfa lava, ali on to odbija, vjerujući da titula pripada njegovom ocu. Zuba tvrdi da titula pripada obojici, a otac i sin postaju suvoditelji.

Skipper se iz aviona ženi lutkom s kitom, a on, ostali pingvini i čimpanze odlaze na medeni mjesec u Monte Carlo. Alex, Marty, Melman, Gloria i lemuri presretni odlučuju neko vrijeme ostati u rezervatu.

Uloge

Glavni likovi

Ostali originalni glasovi
Sacha Baron Cohen kao Kralj Julien
Cedric the Entertainment kao Maurice
Andy Richter kao Mort
Tom McGrath kao Skipper
Christopher Knights kao Private
Chris Miller kao Kowalski
John DiMaggio kao Rico
Conrad Vernon kao Mason (Phil je bezvučan)
Fred Tatasciore i Tom McGrath kao Fossa
Elisa Gabrielli kao Nana
Bob Saget kao zoo životinja (životinja nejasna)
David Cowgill kao policijski konj
Stephen Apostolina kao policajac
Bernie Mac kao Zuba, Alexov otac i alfa lav
Sherri Shepherd kao Florrie, Alexova mama i Zubina partnerica (ime nije spomenuto u filmu)
Alec Baldwin kao Makunga lav
Elisa Gabrielli kao Nana
will.i.am kao Moto Moto, nilski konj
Conrad Vernon kao Mason, čimpanza
Fred Tatasciore kao Teetsi
Eric Darnell kao Joe
Al Roker kao novinar
Phil LaMarr kao vodić Safarija
Stephen Kearin kao Stephen, žirafa
Danny Jacobs kao jedan od Njujorčana
Dan O'Connor kao bik i jedan od Njujorčana
Stacy Ferguson kao ženski nilski konj
Harland Williams kao žirafe
Bridget Hoffman kao jedan od Njujorčana
David P. Smith kao Bobby

Hrvatska sinkronizacija
Ostali glasovi:
 Zoran Gogić
 Marko Torjanac
 Aleksandar Cvjetković
 Alen Šalinović
 Nada Abrus
 Jasna Palić-Picukarić

 Sinkronizacija: Duplicato Media d.o.o.
 Redateljica dijaloga: Ivana Vlkov Wagner

Vanjske poveznice

Američki animirani filmovi 2000-ih
Filmovi o odrastanju
Pustolovni filmovi

Madagaskar 2


Medina was a non-metropolitan district with the status of a borough on the Isle of Wight in England from 1974 to 1995.

The district was formed by the Local Government Act 1972, and was a merger of the municipal boroughs of Newport and Ryde along with the urban district of Cowes. It was one of two districts on the Island formed in 1974 - the other was South Wight.

"Medina" was an older name for Newport which has been preserved in the River Medina.

Following a review by the Local Government Commission for England, the borough was abolished on 1 April 1995, when a single Isle of Wight Council replaced the Isle of Wight County Council and the island's two district councils.

See also
Medina Borough Council elections

References

Former non-metropolitan districts of the Isle of Wight
Former boroughs in England

Medina, Isle of Wight


Die Straßenbahn Antwerpen verkehrt seit 1902 als elektrische Straßenbahn in der belgischen Stadt Antwerpen. Neben Brüssel, Charleroi, Gent und Ostende betreibt Antwerpen eines von fünf belgischen Straßenbahnsystemen. Das Netz umfasst zwölf Linien, die sieben Stadtbezirke und drei Nachbargemeinden bedienen. Seit 1991 wird die Straßenbahn vom flämischen Verkehrsunternehmen De Lijn betrieben. Von 1929 bis 1964 ergänzte außerdem der Oberleitungsbus Antwerpen die Straßenbahn.

Geschichte
Die Geschichte der Straßenbahn Antwerpen beginnt am 25. Mai 1873 mit der Eröffnung der ersten Pferdebahnlinie. Die ersten elektrischen Straßenbahnen im Linienbetrieb verkehrten am 2. September 1902. In der ersten Hälfte des 20. Jahrhunderts war das Antwerpener Straßenbahnnetz deutlich umfangreicher als heute, so verkehrte die Linie 1 entlang der Straße De Leien vom Noorderplaats zum damaligen Südbahnhof. Allmählich wurden zahlreiche Straßenbahnlinien stillgelegt und auf Omnibusbetrieb umgestellt. Bis 1990 wurde die Straßenbahn Antwerpen durch die Maatschappij voor het Intercommunaal Vervoer te Antwerpen (deutsch: Gesellschaft für den interkommunalen Verkehr in Antwerpen, MIVA) betrieben. Am 1. Januar 1991 wurde die MIVA zusammen mit der Genter MIVG und dem flämischen Teil der NMVB zum flämischen Verkehrsunternehmen De Lijn (deutsch: Die Linie) fusioniert. Im Jahr 1996 wurde die erste Tunnelstrecke, der Premetro-Abschnitt Hauptbahnhof ↔ Sportpaleis, eröffnet.

Die ersten Linien (1913)

Im Jahr 1913 waren die meisten der heute bestehenden Linien in Betrieb, wenn auch zum Teil in leicht unterschiedlicher Linienführung. Eine Karte aus diesem Jahr nennt die folgenden Linien:

Im Gegensatz zu späteren Gepflogenheiten hatten die sogenannten gestrichene Linien längere Fahrwege als ihre jeweiligen Stammlinien.

Überlandbahnen
Die Überlandbahnen der Provinz Antwerpen haben seit der Umspurung auf Meterspur im Jahr 1920 die gleiche Spurweite wie die Straßenbahnen. Deshalb haben die Überlandbahnen auf einigen Strecken auch die Gleise der Straßenbahn mit genutzt. Seit 1935 fuhren Überlandbahnen bis zum Rooseveltplaats durch. Unter anderem auf den Straßen De Leien und Turnhoutsebaan fuhren auch Überlandstraßenbahnen. Bei der späteren Verlängerung der Linie 3 nach Keizershoek wurde der straßenmittige Gleiskörper einer ehemaligen Überlandstraßenbahnstrecke wieder genutzt.

Premetro

Antwerpen hatte zu Beginn der 1970er Jahre weitreichende Pläne zum Bau eines U-Bahn-Systems. Als erstes wurde ein U-Bahn-Tunnel zwischen den Haltestellen Groenplaats und Plantin mit den unterirdischen Bahnhöfen Meir, Opera und Diamant am 25. Mai 1975 eröffnet. Zunächst mussten Straßenbahnen in den Tunneln verkehren, später sollten Tunnel und Bahnhöfe wie in Brüssel für den Einsatz von Voll-U-Bahnen umgebaut werden. Diese Pläne für den U-Bahn-Betrieb wurden aufgegeben, aber es wurden weitere Straßenbahntunnel mit kleineren Bahnhöfen gebohrt. Die Tunnel unter der Turnhoutsebaan und der Kerkstraat blieben im Rohbau und werden nicht genutzt. Später wurde der Tunnel von Diamant nach Schijnpoort und Sport gebaut und für die Straßenbahnlinien 3, 5 und 6 in Betrieb genommen.

Der große Durchbruch für den unterirdischen Schienenverkehr kam mit der Verlängerung des Tunnels unter der Schelde hindurch zum Stadtteil Linkeroever. Viele Besucher der Antwerpener Innenstadt parken ihre Autos auf großen Parkplätzen am linken Schelde-Ufer und fahren mit der Straßenbahn in die Innenstadt.

Entwicklungen seit dem Jahr 2000

Die Linie 3 wurde im Jahr 2002 zweimal verlängert. Am 16. Februar 2002 wurde die 4,3 Kilometer lange Strecke zwischen Antwerpen-Linkeroever und Zwijndrecht-Melsele eröffnet. Am 1. September 2002 wurde die Linie 3 nochmals um 1,6 Kilometer von Merksem nach Keizershoek verlängert. An beiden Endstellen wurden große kostenlose Parkplätze angelegt (Park+Ride).

Am 4. März 2006 wurde eine neue Straßenbahnlinie eröffnet: Linie 5. Diese verkehrt zwischen dem Wim Saerensplein in Deurne und dem Katwilgweg in Linkeroever. Auf der Strecke zwischen Sportpaleis und Linkeroever benutzt die neue Linie den Premetro-Tunnel. Hiermit besaß Antwerpen seit dem Jahr 2006 elf Straßenbahnlinien, von denen vier durch den Tunnel verkehrten.

Dies hatte auch Auswirkungen auf die Straßenbahnlinien 12 und 24. Die Linie 12 wurde verkürzt auf die Strecke zwischen Sportpaleis und der Wendeschleife Montignystraat (Südbahnhof), die frühere Endstelle der Linie 24. Die Linie 24 übernahm die Strecke zum Schoonselhof in Hoboken von der Linie 12.

Am 29. April 2006 wurde eine neue Strecke über die Amerikalei zur neuen Endstelle Bolivarplaats eröffnet, die sich am neuen Gerichtsgebäude befindet. Diese Endstelle wurde von der Linie 12 Sportpaleis ↔ Bolivarplaats bedient. Hierbei handelt es sich nicht um eine völlig neue Trasse: bis in das Jahr 1965 wurde sie von den Linien 1 und 3 bedient, damals befand sich jedoch der Südbahnhof an dieser Stelle.

Am 2. Mai 2007 wurde auch die Linie 8 zum Justizpalast am Bolivarplaats verlängert.

Am 27. Oktober 2007 wurde das Netz um die Linie 6 zwischen Luchtbal (Metropolis) und Kiel (Olympia-Hafen) erweitert. Neue Infrastruktur war für diese Linie nicht erforderlich, da sie fast vollständig parallel zu anderen Straßenbahnlinien verläuft. Lediglich die Strecke über die Groenendaallaan war ursprünglich eine Betriebsstrecke für Ein- und Ausrückfahrten zum Depot Punt aan de Lijn. Die Linie 6 verkehrt zwischen den Bahnhöfen Sport und Plantin durch den Premetro-Tunnel.

Seit dem 15. Mai 2009 verkehrt die Linie 8 über die Dascottelei und die Herentalsebaan nach Deurne Silsburg und ist somit bis zur Endstelle der Linie 24 verlängert worden.

Am 14. April 2012 wurde die Verlängerung nach Wijnegem in Betrieb genommen. Auf dieser Strecke verkehren die Linien 5 und 10.

Am 2. Mai 2012 wurde der Straßenbahnverkehr in der Nationalestraat unterbrochen. Dabei wurden die Linien 4 und 8 gekürzt.

Am Montag, den 13. August 2012 wurde die Verlängerung der Linie 15 über Mortsel hinaus nach Boechout in Betrieb genommen.

Liniennetz vor dem 31. August 2012

*** = kein direkter Vergleich möglich, da Linienänderung gegenüber den Zahlen von 2005

Die Straßenbahn Antwerpen beförderte im Jahr 2010 120 Millionen Fahrgäste (von 547 Millionen in Flandern und 208 Millionen in der Provinz Antwerpen).

Liniennetz seit dem 1. September 2012
Am Samstag, den 1. September 2012 wurden verschiedene Straßenbahnlinien modifiziert, vereinigt oder aufgelassen. Dabei wurde eine neue Linie 9 eingeführt.

Am 4. Februar 2013 wurden die schon seit dem 1. September 2012 unter der gleichen Liniennummer verkehrenden Linien 4 Süd (Hoboken – Marnixplaats) und 4 Ost (Groenplaats – Silsburg) zu einer langen Linie (Hoboken – Silsburg) vereinigt.

Straßenbahnen mit schwarzem Linienhintergrund und gelben Buchstaben fahren zu einem der Depots. Betriebshöfe gibt es im Bezirk Luchtbal (Punt aan de Lijn) im Norden der Stadt und in Hoboken (Zwaantjes). Ein neuer Betriebshof wurde am 14. April 2012 in Deurne in der Nähe der Haltestelle Ertbrugge in Betrieb genommen.

Wendeschleifen gibt es an allen Endstellen sowie unter dem Sportpaleis (im Premetro-Tunnel), am Hauptbahnhof, am Koninklijkelaan in Berchem, am Leopoldplaats (Nationalbank), am Marnixplaats in Antwerpen-Süd, am Lambermontplaats (auch in Antwerpen Süd), am Südbahnhof (Montignystraat), an der Stenenbrug  (Turnhoutsebaan am Anfang der E313), in Berchem Groenenhoek (Borsbeekbrug) und am Groenplaats. Zurzeit gibt es auch noch Wendeschleifen an den ehemaligen Endstellen der Linie 5 (Wim Saerensplein) und der Linie 10 (Schotensteenweg).

Die Linien 2, 3, 5, 6, 9 und 15 verkehren durch den Premetro-Tunnel unter der Innenstadt und mit Ausnahme der Linien 2 und 6 auch durch den Tunnel unter der Schelde.

Planungen
Alle genannten Projekte sind Teil der so genannten Brabo-Straßenbahnprojekte.

Bereits umgesetzte Planungen
 Linie nach Wijnegem: Im Jahr 2009 begannen die vorbereitenden Arbeiten an der Turnhoutsebaan (Deurne), um die Linie 10 nach Wijnegem zu verlängern. Die Linie 5 sollte an der Kreuzung mit der Ruggeveldlaan angeschlossen werden. (Brabo I – am 14. April 2012 in Betrieb genommen)
 2010–2012: Verlängerung der Linie 15 nach Boechout. (Brabo I – am 13. August 2012 in Betrieb genommen, Endstelle ist eine Wendeschleife an der Ostecke der Kreuzung des Liersesteenweg mit dem Borsbeeksesteenweg)
 2010–2012: Betriebshof Deurne (Anschluss an die Linie Deurne – Wijnegem) (Brabo I – am 14. April 2012 in Betrieb genommen)

Masterplan
Der Masterplan Verkehr sieht für Antwerpen neben einer Reihe von Investitionen in Straßen- und Wasserstraßenbau auch die Verlängerung und den Neubau von Straßenbahnstrecken vor:
 2012–2015: Straßenbahnlinie zur Grenze Ekeren und Straßenbahn auf das Eilandje und in der Brusselstraat (zwischen Bolivarplaats und Südbahnhof). Ausführung im Projekt Brabo II.
 2012–2015: Bau des Noorderleien, mit eigenem Gleiskörper. Ausführung im Projekt Brabo II.
 2013–2014: Strecke nach Beveren. Die Ausführung wird mit dem Bau der N 70 kombiniert.
 2013–2014: Fertigstellung der gesamten Strecke Sint-Pietersvliet ↔ Havenhuis, so dass die Mitarbeiter des gerade fertiggestellten havenhuis mit der Bahn zur Arbeit fahren können.
 Nach 2015: Verlängerung der Linie 24 nach Hemiksem.
 Nach 2015: Verlängerung der Linie 15 nach Kontich.
 Nach 2015: Verlängerung der Linie 2 in den Norden von Linkeroever.
 Nach 2015: Weitere Verlängerung der Linien 5 und 10 zur Grenze Schilde.
 Nach 2015: Verlängerung der Linie 11 über Borsbeek nach Wommelgem.
 Nach 2015: Weitere Verlängerung der Linie 24 vom Schoonselhof nach Schelle.
 Nach 2015: Straßenbahnstrecke vom Bolivarplaats zum noch zu bauenden Stadtbezirk Nieuw-Zuid.
 Nach 2015: Verlängerung der Straßenbahnstrecke nach Ekeren weiter nach Leugenberg.

Pegasusplan
Der Pegasusplan für die Zukunft des Öffentlichen Verkehrs in Flandern aus dem Jahr 2004 sieht für Antwerpen die Inbetriebnahme des ungenutzten Premetro-Tunnels unter der Turnhoutsebaan nach Borgerhout vor. Über eine Tunnelrampe auf der Herentalsebaan soll dieser Tunnel an die heutige Strecke der Linie 24 angeschlossen werden. Die neue Linie würde dann von der heutigen Endstelle Silsburg zum Kreisverkehr und P+R-Platz Wommelgem verlängert werden. Die oberirdische Straßenbahnstrecke auf der Turnhoutsebaan soll jedoch beibehalten werden, da in diesem Plan nur die Eröffnung der einen Tunnelhaltestelle Zegel vorgesehen ist. Dadurch wird die neue unterirdische Verbindung zu einer Premetrolinie. Die Linie 10 soll vorläufig vollständig oberirdisch bleiben.

Fahrzeugpark

Die Spurweite des Antwerpener Straßenbahnnetzes beträgt 1000 Millimeter (Meterspur) und die Fahrspannung 600 Volt. Das Netz ist für Einrichtungswagen ausgelegt: Es gibt keine Überleitstellen und auf den Tunnelstrecken keine Signale am Gegengleis. Bis zur Einführung der PCC-Wagen in den 1960er Jahren erfolgte die Stromzuführung über Rollenstromabnehmer. Danach wurde auf Scheren-Stromabnehmer umgestellt.

Zwischen 1960 und 1974 beschaffte die MIVA 165 vierachsige PCC-Wagen (verteilt über 5 Bestellungen) bei La Brugeoise et Nivelles (BN) in Brugge und bei ACEC in Charleroi. Ein Großteil dieser Bahnen wurde in den 1990er Jahren bei der Einführung der Hermelijn-Bahnen erneuert, um sie für den Einsatz auf Tunnelstrecken kompatibel zu machen. Dabei wurden neue Türen, ein Kupplungssystem, neue Sitze und eine Chopper-Steuerung eingebaut. Diese Wagen sollen noch geraume Zeit eingesetzt werden. Von der ältesten PCC-Serie wurden 20 verschrottet. Der allererste Wagen steht betriebsfähig im Vlaams Tram- en Autobusmuseum im Stadtteil Berchem. Die modernisierten PCC-Wagen verkehren auf der Linie 24 immer in Doppeltraktion und gelegentlich auch auf den Linien 2, 4, 6, 7, 8, 10 und 11.

Im November 2009 waren 229 Triebwagen im Einsatz, davon 155 PCC-Wagen und 74 HermeLijn-Wagen, die vor allem auf den Linien 2, 3, 5, 8, 11 und 15 eingesetzt werden. Diese Niederflurbahnen, die weitgehend baugleich mit den in Dresden eingesetzten Gelenktriebwagen NGT6DD sind, wurden seit 1999 von Bombardier im Werk Bautzen hergestellt. Auf den Linien 3, 5 und 15 verkehrt die neueste HermeLijn-Generation, die mit Hublift für Rollstuhlfahrer und automatischer Haltestellenansage ausgerüstet ist.

Ende 2011 wurden noch 13 Hermelijn-Bahnen geliefert, damit wurde die letzte Option aus dem Liefervertrag eingelöst. Inzwischen gibt es Pläne für eine weitere Erneuerung und Erweiterung des Fahrzeugparks. Es werden Bombardier Flexity 2 beschafft, da der Typ HermeLijn nicht mehr produziert wird.
So kamen zwischen Juni 2015 und April 2018 insgesamt 62 Garnituren der als Albatros bezeichneten Fahrzeuge nach Antwerpen. Sie erhielten die Nummern 7301–7362. Dabei handelt es sich um 24 lange (7-teilig und 43 m lang) und 38 kurze (fünfteilig und 31,8 m lang) Straßenbahnen.

Die nächste Bestellung ging 2017 verbindlich an den Hersteller CAF, nachdem Einsprüche des unterlegenen Bieters Bombardier vom Staatsrat zurückgewiesen wurden. Von 146 bestellten Fahrzeugen des Typs Urbos 100 sind 66 für Antwerpen bestimmt. Das erste Fahrzeug traf im November 2021 in Antwerpen ein. Sie erhalten die Nummern 7401 ff und waren im Sommer 2022 im Linieneinsatz noch nicht zu beobachten.

Weblinks

 Straßenbahnnetz Antwerpen 2018 (PDF)
 Zahlenmaterial über den Verkehr in Antwerpen. (PDF; 994 kB) Ab Seite 29: Fahrgastzahlen Bus und Straßenbahn
 Interaktive Karte des Straßenbahnnetzes Antwerpen
 De Lijn (Antwerpen)
 Fahrgastzahlen 2010 nach Linien Forenbeitrag über eine Meldung der Gazet van Antwerpen (Originalartikel nicht online verfügbar)
 Bilderseite zur Straßenbahn Antwerpen (public-transport.net)

Einzelnachweise

Antwerpen
Verkehrsbauwerk in Antwerpen
Antwerpen

Straßenbahn Antwerpen


"Roxanne" é uma canção da banda britânica The Police. Foi composta pelo vocalista e baixista Sting e lançada em 7 de abril de 1978 como single antes de ser incluída no álbum de estreia do grupo, Outlandos d'Amour, em novembro. Foi escrita do ponto de vista de um homem que se apaixona por uma prostituta. Em seu relançamento em 12 de abril de 1979, a canção alcançou a posição de número doze na parada de singles do Reino Unido.

Foi eleita uma das 500 melhores canções de todos os tempos pela revista Rolling Stone. Em 2008, entrou para o Hall da Fama do Grammy.

Posição nas paradas musicais

Paradas semanais

Paradas de fim de ano

Certificações

Outras versões
Em 2012, a canção foi regravada pela cantora Juliet Simms para o programa de televisão The Voice. Sua versão atingiu a posição 86 na Billboard Hot 100.

Bibliografia

Ligações externas

Singles de 1978
Singles de The Police
Homenageados no Hall da Fama do Grammy

Roxanne (canção)


Scuba diving este o modalitate de înot subacvatic, în care scufundătorul utilizează un aparat autonom de scufundare numit în engleză scuba set, de la acronimul SCUBA ori scuba, provenit din simplificarea extremă a expresiei self-contained underwater breathing apparatus, aparat care îi permite scufundătorului să fie independent de sursa de aer obișnuită (atmosfera) și să respire sub apă, pe durata scufundării și în limita volumului de aer conținut în butelia pe care acesta o ține în spate.

Scufundătorii poartă propria sursă de amestec de gaze folosit la respirație, de obicei aer comprimat;  permițându-le o mai mare independență și libertate de mișcare decât cea a scafandrilor alimentați cu aer furnizat de la suprafață și mai multă rezistență subacvatică decât cea din scufundările libere. Deși utilizarea aerului comprimat este obișnuită, un nou amestec numit aer îmbogățit (Nitrox) a câștigat popularitate datorită beneficiilor sale, din cauza aportului scăzut de azot în timpul scufundărilor repetate.

Diverse recorduri
Actualul record de adâncime, cu un echipament de scuba diving, datează din 2014 și aparține egipteanului Ahmed Gabr, care a atins adâncimea de 332,35 metri în Marea Roșie.

Recordul pentru penetrarea cea mai adâncă a unei peșteri submarine este deținut de doi americani, Jon Bernot și Charlie Roberson din Gainesville, Florida, care au înotat o distanță de circa 8.210 m într-o peșteră submarină.

Jarrod Jablonski și Casey McKinlay au completat o traversare subacvatică între punctele Turner Sink și Wakulla Springs , pe data de 15 decembrie 2007, acoperind 11 km în circa 7 ore, urmate de 14 ore de decompresare

A se vedea și
 Aqualung, un anumit tip de aparat respiratoriu
 Branhii artificiale (oameni)
 Sea Hunt, serial de aventuri subacvatice de televiziune

Referințe

Bibliografie
 Cousteau J.Y. (1953) Le Monde du Silence, translated as The Silent World, National Geographic (2004)
 Ellerby D. (2002) The Diving Manual, British Sub-Aqua Club (BSAC)
 Dive Leading, BSAC
 The Club 1953–2003, BSAC

Legături externe
 You Tube - Scuba diving în Constanța, la Marea Neagră
 Ability 360 - Scuba diving ca recreație
 Articolul Nitrox - Wikipedia

Echipament de scufundare
Proceduri de scufundare
Recreații în natură
Scufundare de plăcere

Scuba diving


Karl Marx (; 5 Mayıs 1818, Trier – 14 Mart 1883, Londra), 19. yüzyılda yaşamış Alman filozof, politik ekonomist ve bilimsel sosyalizmin kurucusu. Bir müddet gazetecilik de yapan Marx, iktisadi ve beşerî konularda eleştirel fikirler ve tespitler ortaya koymuştur.

Marx'ın ekonomi alanındaki çalışmaları, günümüzde emeği, emek-sermaye ilişkisini ve bunları takip eden ekonomi düşüncesini kavramanın büyük bir kısmı için temel oluşturdu. Sosyoloji ve sosyal bilimleri başlatan isimlerdendir. En bilinenleri Komünist Manifesto (1848) ve Kapital (1867-1894) olmak üzere hayatı boyunca sayısız kitap yayımladı. Karl Marx, hakkında en fazla eser yazılan kişiler listesinde ilk sırada yer almaktadır.

Orta düzeyde zengin bir Yahudi ailede, o tarihlerde Prusya'nın içinde yer alan Ren bölgesindeki Trier şehrinde doğan Marx, Genç Hegelcilerin felsefe düşünceleri ile ilgilendiği Bonn ve Berlin Üniversiteleri'nde öğrenim gördü. Çalışmalarından sonra Köln'de radikal bir gazetede yazmaya ve tarihsel materyalizm üzerinde çalışmaya başladı. 1843'te diğer radikal gazetelerde yazmaya başlayacağı ve kendisinin ömür boyu dostu ve çalışma arkadaşı olacağı Friedrich Engels ile tanışacağı Paris'e taşındı. 1849'da sürgüne gönderildi, karısı ve çocukları ile beraber toplumsal ve ekonomik hareketler hakkında teorilerini yazacağı ve olgunlaştıracağı Londra'ya taşındı. Bu süre içerisinde sosyalizm için yapılan mücadelede yer aldı ve Birinci Enternasyonal'de önemli bir figür hâline geldi.

Marx'ın toplum, ekonomi ve siyaset hakkındaki teorileri -bir bütün olarak Marksizm- insan toplumlarının sınıf savaşımı -üretimi kontrol eden yönetici sınıf ile üretim için gereken emeği sağlayan mülksüz bir emekçi sınıf arasındaki çatışma- ile ilerlediğini iddia etmektedir. Marx, devletlerin yönetici sınıf tarafından idare edildiğini ve devletin ortak kamu çıkarı adına hareket eder gibi yapıp yönetici sınıfın çıkarları doğrultusunda yönetildiğini düşünmekte ve daha önceki sosyoekonomik sistemler gibi kapitalizmin de kendi yıkımına ve yeni bir sistem olan sosyalizmin onun yerini almasına neden olacak iç gerilimler ürettiğini öngörmektedir. Kapitalizmin içinde burjuvazi ve proletarya arasındaki sınıf çelişkilerinin çalışan sınıfın siyasi zaferi ve bunun sonucu kurulacak sınıfsız bir toplum;komünizm:özgür üreticiler birliği tarafından yönetilen bir toplumun ortaya çıkacağını iddia etmektedir. Marx düşüncelerinin hayata geçmesi için etkin bir mücadele verdi; emekçi sınıfın kapitalizmin yıkılması ve sosyoekonomik bir değişimin geçirilmesi için düzenli bir devrim hareketini yürütmek zorunda olduğunu savundu. Marx insanlık tarihindeki en etkileyici figürlerden biridir. Dünya çapında birçok entelektüel, işçi sendikaları ve siyasi parti onun temel çalışmalarından farklı biçimlerde etkilenmiştir.

Hayatının ilk dönemi

Çocukluğu ve ilk eğitimi: 1818–1836
Marx, 5 Mayıs 1818'de, Yahudi bir aile olan, Heinrich Marx ve Henrietta Pressburg'un (1788–1863) dokuz çocuğunun üçüncüsü olarak dünyaya geldi. O yıllarda Prusya Krallığına ait olan Aşağı Ren Bölgesi içinde yer alan Trier'de doğdu.

Annesinin babası, Hollanda'da bir hahamdı, baba tarafından şeceresi ise 1723 tarihinden itibaren büyükbabası Meier Halevi Marx tarafından üstlenilmesi ile Trier hahamlarından oluşmaktaydı. Karl'ın babası, çocukken Herschel adıyla tanınırdı, ailede seküler eğitim alan ilk çocuktu. Avukat oldu ve ailesinin birkaç Moselle bağına sahip olması sayesinde görece refah içinde ve orta sınıf bir hayat standardında yaşadı. Karl'ın doğumundan hemen önce Herschel, antisemitik yasal baskılardan kurtulmak amacıyla Yidiş Herschel adının yerine Heinrich ismini alarak o sırada Almanya ve Prusya'da egemen olan Protestan mezhebi olan Lüterciliğe girdi.

Büyük oranda dini bir inancı olmayan Heinrich, Immanuel Kant ve Voltaire'e değer veren bir aydınlanmacıydı. Klasik bir liberal olarak daha sonra mutlak monarşi ile yönetilecek Prusya'da bir anayasa hazırlanması ve reformlar yapılması için yapılan çalışmalara destek verdi. 1815 yılında Heinrich Marx avukat olarak çalışmaya başladı, 1819 tarihinde ise ailesiyle Porta Nigra'da on odalı büyük bir eve taşındı. Hollandalı bir Yahudi olan karısı Henrietta Pressburg, yarı-aydın bir insandı ve tüm  zamanını ailesine ayırmak ve evinin temizliğinde aşırı titiz olmakla ifade edilen "yoğun bir anne sevgisi" ile yorulduğu ifade edilmektedir. Daha sonra Philips şirketini kuracak zengin bir aileye mensuptu:Anton ve Gerard Philips'ın büyük halası, Frits Philips'ın büyük büyük halasıydı. Karl'ın dayısı olan küçük erkek kardeşi Benjamin Philips (1830–1900), daha sonra Karl ve Jenny Marx'ın Londra'da sürgünde iken borçlarını ödemek için destek alacakları zengin bir banker ve sanayiciydi. Kocasının aksine Henrietta Yahudi dini inancına sadık kaldı.

Karl Marx'ın çocukluğu hakkında çok az bilgi mevcuttur. 1819 yılında ağabeyi Moritz ölünce dokuz çocuğun üçüncüsü olarak ailenin en büyük oğlu oldu. 1824 Ağustos'unda Lütherci bir kilisede vaftiz edildi. Yaşayan kardeşleri, Sophie, Hermann, Henriette, Louise, Emilie ve Karoline de Lütherci olarak vaftiz edildiler. Karl Marx babası Heinrich Marx tarafından on üç yaşına kadar evde eğitildi, bu yaşında babasının bir arkadaşı olan Hugo Wyttenbach'in müdür olduğu okula kayıt edildi. Wyttenbach okulunda çok sayıda liberal hümanist öğretmen çalıştırdığı için yerel muhafazakâr hükûmetin kızgınlığını üzerine çekti. Bu durumun sonucu olarak 1832'de okul polis baskınına uğradı ve öğrencilere siyasi liberalizmi benimsemiş edebi eserlerin dağıtıldığı tespit edildi. Bu tür eserlerin dağıtılmasının kışkırtıcı bir eylem olarak görülmesi üzerine Marx okuldayken, yetkililer kurumda bazı düzenlemeler yaptı ve çok sayıda öğretmeni değiştirdi.

Ekim 1835 tarihinde 17 yaşındayken felsefe ve edebiyat öğrenmek ümidiyle Bonn Üniversitesi'ne gitti ancak, babası pratik bir meslek olarak gördüğü hukuk okumasında ısrar etti. "Akciğer zayıflığı" diye ifade edilebilecek bir durumdan dolayı 18 yaşını bitirdiğinde askerlikten muaf tutuldu. Bonn Üniversitesi'nde iken, polis tarafından takibe alınmış olan bir grup siyasi radikal tarafından kurulmuş Şairler Kulübüne katıldı. Bir dönem eş başkanlığını yaptığı Trier Taverna Kulübü İçiciler Derneğine(Landsmannschaft der Treveraner) de katıldı. Ek olarak üniversitede kavgalara da karıştı, bazıları gerçekten ciddileşti: Ağustos 1836'da üniversitedeki Prusya Güçleri grubundan birisi ile olan düellosu gibi. İlk dönem notları iyi olmasına rağmen notları daha sonra düştü, gelişen bu durum babasının onu daha oturmuş ve disiplinli Berlin Üniversitesi'ne göndermesine yol açtı.

Hegelcilik ve ilk eylemleri: 1836–1843

1836 yaz ve sonbaharını Trier'de geçirdikten sonra öğrenimi ve hayatı hakkında daha ciddi kararlar aldı. Çocukluğundan beri tanıdığı, yönetici Prusya sınıfından eğitimli bir barones olan Jenny von Westphalen ile nişanlandı. Marx ile beraber olmak için genç bir aristokrat ile yaptığı nişanı atmasının yanı sıra etnik ve sınıf kökenlerinin farklı olmasına bağlı olarak ilişkileri toplumsal açıdan kabul edilemezdi. Ancak Marx, nişanlısının liberal bir aristokrat olan babası Ludwig von Westphalen ile arkadaş oldu ve daha sonra doktora tezini ona adadı. Ekim 1836'da hukuk fakültesine kaydolmak için Berlin'e gitti ve Mittelstrasse'de bir oda kiraladı. Hukuk fakültesine kaydolmasına rağmen felsefeye hayrandı ve "felsefe olmaksızın hiçbir şeyin tamamlanamayacağı" fikrini savunduğundan dolayı  bu iki disiplini bir şekilde birleştirme yolu aradı. Avrupa'da felsefe çevrelerinde yoğun bir şekilde tartışılan yeni ölmüş Alman filozof G. W. F. Hegel'in düşünceleri ile ilgilenmeye başladı. Hegel'in düşüncelerini tartışan Doktor Kulübü (Doktorklub) isimli bir öğrenci grubuna katıldı ve onların aracılığıyla 1837 yılında Genç Hegelciler olarak bilinen radikal düşünürlerden oluşan bir grup ile tanıştı. Grup, Ludwig Feuerbach ve Bruno Bauer'in etrafında Marx, Marx'ın yakın bir arkadaşlık geliştireceği Adolf Rutenberg ile bir araya geldiler. Marx gibi genç Hegelciler de Hegel'in metafizik öngörülerini eleştirirken sol bir perspektiften mevcut toplum, siyaset ve dini eleştirmek için Hegel'in diyalektik yöntemini geliştirdiler. Marx'ın babası Mayıs 1838'de öldü, bu aile için ciddi bir gelir kaybı anlamına da geliyordu. Marx duygusal olarak babasına çok yakındı ve ölümünden sonra babasının anısına çok saygı gösterdi.

1837 itibarıyla, hiçbiri yaşarken yayımlanmamış olsa da hem edebi hem de edebiyat dışı konularda yazıyordu: Kısa bir roman;Akrep ve Felix, bir oyun, Oulanem ve Jenny von Westphalen'e ithaf edilen bir dizi aşk şiiri. Marx bir süre sonra sadece belli bir konuya odaklanmak amacıyla, İngilizce ve İtalyanca öğrenmek, sanat tarihi ve Latin klasiklerinin çevrilmesi gibi diğer ilgi alanları ile beraber edebiyattan  vazgeçti. 1840'ta Bruno Bauer ile beraber Hegel'in Din Felsefesi eserini düzenlemeye başladı. Aynı tarihlerde 1841 tarihinde bitireceği Demokritos'çu ve Epikür'cü Doğa Felsefeleri Arasında Fark isimli doktora tezini yazmaya başladı. Bu tez "Marx'ın felsefi bilginin teolojiye üstün olduğunu göstermek için ortaya koyduğu cesur ve özgün bir eser olarak" yorumlanmıştı: Çalışma, özellikle Berlin Üniversitesi'nin muhafazakâr profesörleri arasında ihtilafa neden oldu. Marx bunun üzerine tezini onu 1841 Nisan'ında doktora ile ödüllendirecek olan daha liberal Jena Üniversitesi'ne sunmaya karar verdi. Marx ve Bauer ateist oldukları için, Mart 1841'de Archiv des Atheismus (Ateist Arşiv) isimli bir yayın için planlar yapmaya başladılar, ancak bu çalışma herhangi bir eser ortaya çıkarmadı. Temmuz ayında Marx ve Bauer Berlin'den Bonn'a bir yolculuk yaptılar. Orada sarhoş olmaktan, kilisede kahkaha ile gülmeye ve şehirde eşek turu atmaya kadar skandal sayılabilecek eylemlerde bulundular.

Marx akademik bir kariyer planlamasına rağmen hükûmetin klasik liberalizme ve Genç Hegelciler'e karşı artan tepkisi nedeniyle bu seçeneğin önü tıkanmıştı. Sosyalizm hakkındaki ilk fikirlerini ve ekonomiye artan ilgisini yazacağı radikal bir gazete olan Rheinische Zeitung'''da ("Rhineland News") gazetecilik yapmak üzere 1842'de Köln'e gitti. Hem sağ kanat Avrupa hükûmetlerini hem de liberal ve sosyalist hareketler içindeki çeşitli kişileri etkisiz ve üretkenlik karşıtı olmaları nedeniyle eleştiriyordu. Gazete, her baskıdan önce zararlı içerik açısından kontrol eden Prusya Sansür Kurulu'nun dikkatini çekti; Marx bu konuda şöyle yakınmıştı: "Gazetemiz öncelikle polisin denetiminden geçmek zorundaydı ve eğer polisin burnu Hristiyanlık veya Prusya aleyhine bir koku alırsa, gazetenin basılmasına izin verilmiyordu."Rheinische Zeitung, Rusya monarşisini sert biçimde eleştiren bir makale yayımlayınca Çar I. Nikolay gazetenin yasaklanmasını istedi, Prusya hükûmeti 1843'te bu isteğe uydu. Yedi yıllık nişanlılıktan sonra 19 Haziran 1843'te  Marx, nişanlısı Jenny ile Kreuznach'da bir Protestan kilisesinde evlendi.

Komünist dönem
Paris: 1843–1845
Marx, Alman ve Fransız radikalleri bir araya getirmek için Alman sosyalist Arnold Ruge tarafından kurulan yeni radikal sol bir gazetenin Deutsch–Französische Jahrbücher (Alman-Fransız Yıllıkları)'nın eş editörü oldu. Gazete Paris, Fransa'da yayımlanıyor olması nedeniyle, Marx ve karısı Ekim 1843'te buraya taşındı. Vaneau Caddesi 23 numarada Ruge ve karısı ile kömünal bir yaşam sürmenin sonucunda şartları dayanılmaz buldular; kızları Jenny'nin 1844'te doğumu üzerine başka bir yere taşındılar. Hem Fransa hem de Almanya'dan yazarlar için bir cazibe merkezi olmayı amaçlayan Jahrbücher, bir yazar hariç sadece Alman yazarlar tarafından desteklendi; sürgün Rus anarşist komünist Mikhail Bakunin. Marx bu çalışmaya iki makalesini verdi: "Hegel'in Hak Felsefesinin Eleştirisine Katkıya Giriş" ve "Yahudi Sorunu Üzerine," ikinci makalesi onun proleteryanın devrimci bir güç olduğuna dair düşünceye girişini ve komünizmi daha çok sahiplendiğini göstermektedir. Sadece tek bir sayı yayımlanır, ancak görece olarak başarılı olmuştur, bunu da büyük ölçüde Heinrich Heine'ın Bavyera Kralı I. Ludwig hakkında yazdığı satir dizelerinin Alman devletleri tarafından yasaklanması ve ithal edilen nüshaların alıkonulmasına borçluydu; Ruge ne yazık ki diğer sayılar için para sağlamayı reddetti böylece Marx ile olan arkadaşlığı da sona ermiş oldu. Gazetenin çökmesinden sonra, Marx geride kalan sansürlenmemiş tek radikal Alman gazetesi için yazmaya başladı; Vorwärts (İleri!). Paris'te kurulu olan gazete, işçi ve sanatçılardan oluşan gizli bir ütopyacı sosyalist grup olan Adalet İçin Birlik tarafından destekleniyordu. Marx bazı toplantılarına katılsa da, gruba girmedi. Vorwärts! gazetesinde, Marx, Avrupa'da etkili olan liberal ve diğer sosyalistleri eleştirirken kendisinin Hegel ve Feuerbach'ın görüşlerine bağlı olan diyalektik materyalizm  hakkındaki düşüncelerini yeniden gözden geçirdi.

28 Ağustos 1844'te, Marx, ömür boyu sürecek bir arkadaşlık kuracağı Alman sosyalist Friedrich Engels ile Café de la Régence'de tanıştı. Daha önce bir sefer 1842 yılında Marx'ın çıkardığı Rheinische Zeitung gazetesinin ofisinde karşılaşmışlardı. Engels, Marx'ı, tarihteki son devrim için işçi sınıfının en uygun güç ve araç olduğunu ikna etmek için en son basılan eseri olan 1844 Yılında İngiltere'de İşçi Sınıfının Koşulları'nıFrederick Engels, "The Condition of the Working Class in England", contained in the Collected Works of Karl Marx and Frederick Engels: Volume 4 (International Publishers: New York, 1975) pp. 295–596. gösterdi.P. N. Fedoseyev, Karl Marx: A Biography (Progress Publishers: Moscow, 1973) p. 82. Bu tanışmanın sonunda Marx ve Engels, Marx'ın eski arkadaşı Bruno Bauer'in felsefi düşünceleri ortak biçimde eleştirmeye başlamışlardı. Bu eleştirilerin sonucu ortaya çıkan eser Kutsal Aile, 1845 yılında yayımlandı.Karl Marx, "The Holy Family", contained in the Collected Works of Karl Marx and Frederick Engels: Volume 4, pp. 3–211. Bauer'i eleştirmesine rağmen, Marx, Genç Hegelciler Max Stirner ve Ludwig Feuerbach'ın görüşlerinden ileri derecede etkilenmişti, ancak sonunda Marx ve Engels, Feuerbachçı materyalizmin de üstesinden geldiler.

Paris'te Vanneau caddesi 38 numarada oturduğu süre boyunca (Ekim 1843'ten Ocak 1845'e kadar) Marx yoğun biçimde siyasal iktisat: (Adam Smith, David Ricardo, James Mill vb.) Fransız sosyalistleri (özellikle Henri de Saint Simon ve Charles Fourier) Bu eserde Marx, materyalizmi çok fazla düşünceye esir olmak ile, idealizmi tamamen pratiği teoriğe indirgemekle, felsefeyi gerçek fiziksel etkinlik ve uygulamaların dışında kalmakla eleştirdi. Bu tarihsel materyalizme ilk göz kırpmasıydı, dünya düşüncelerle değil gerçek, fiziksel çalışma ve uygulamalarla değişiyordu.name="Engels1999" 1845'te, Prusya kralının ricası üzerine, Fransa hükûmeti, İçişleri Bakanı François Guizot'nın bizzat Marx'ı Fransa'dan gitmesini istemesi ile, Vorwärts! gazetesi kapatıldı. Marx bunun üzerine Paris'ten Brüksel'e geçti.

Brüksel: 1845–1847

Fransa'da kalması istenmeyen, Almanya'ya gidemeyen Marx, 1845 Şubat ayında Belçika'da Brüksel'e iltica etmeye karar verdi. Ancak, Brüksel'de kalabilmesi için Marx'ın günlük politik konularla ilgili olarak hiçbir şey yayımlamama sözü vermesi gerekti. Brüksel'de, içlerinde Moses Hess, Karl Heinzen ve Joseph Weydemeyer'in de olduğu diğer sürgün sosyalistlerle bir araya geldi ve en sonunda, Nisan 1845'te Marx'ın yanına gelmek için Almanya Barmen'den Brüksel'e geldi. O sırada giderek artan sayıda Adalet İçin Birlik grubu üyesi insan da Brüksel'de kendine bir yer arıyordu.Heinrich Gemkow et al., Frederick Engels: A Biography (Verlag Zeit im Bild ["New Book Publishing House"]: Dresden, 1972) p. 101 Daha sonra Manchester'den Engels'in uzun süredir arkadaşı olan Mary Burns Engels'le birlikte olmak için Brüksel'e geldi. 1845 Temmuz'unun ortasında Marx ve Engels Birleşik Krallık'ta sosyalist bir hareket olan Çartizm (Chartism) liderlerini ziyaret etmek için Brüksel'den ayrılıp Birleşik Krallık'a gittiler. Bu Marx'ın bu ülkeye ilk seyahatiydi ve Engels bu seyahat için en uygun rehberdi. Engels Kasım 1842'den itibaren 1844 Ağustos'una kadar 2 yıl boyunca Manchester'da yaşamıştı.Heinrich Gemkow, et al., Frederick Engels: A Biography, p. 78. Engels İngilizce öğrenmekle kalmamış, Çartist liderlerle yakın bir ilişki geliştirmişti. Ayrıca, Engels birçok Çartist ve sosyalist İngiliz gazetesi için muhabirlik yapıyordu. Marx, bu seyahati Londra ve Manchester'da farklı kütüphanelerde çalışma yapabileceği iktisat kaynaklarını incelemek için bir fırsat olarak kullandı.

Engels ile birlikte Marx kendisinin tarihsel materyalizm kavramını en iyi şekilde ifade ettiği düşünülen kitabı olan Alman İdeolojisini yazdı. Bu çalışmasında Marx, felsefi anlamda idealizmden beslenen hem Feuerbach, Bruno Bauer, Max Stirner ve geri kalan tüm Genç Hegelciler ile ve hem de Karl Grun ve diğer "doğru sosyalistlerle" bağlarını kopardı. Alman İdeolojisinde Marx ve Engels, tarihteki tek dönüşüm gücü olarak materyalizme dayanan kendi felsefelerini tamamladılar.Alman İdeolojisi mizahi satirik bir formda yazılmıştır. Ancak bu mizahi form bile bu eseri sansüre uğramaktan kurtaramadı. Diğer birçok eseri gibi Alman İdeolojisi de Marx'ın yaşadığı süre içinde basılamadı ancak 1932 yılında basılabildi.name=wkAlman İdeolojisi tamamlandıktan sonra Marx, "bilimsel materyalist" felsefeden kaynaklanarak hareket eden gerçek bir "devrimci proleter bir mücadelenin" "teori ve taktiklerini" değerlendiren kendi pozisyonunu ortaya koymak amacıyla hazırladığı çalışmasına döndü. Ne var ki işçi sınıfını kitlesel bir hareket geçirmek için organize etmek gerekiyordu, Birlik, "gizli" veya "yeraltı" çalışmasına devam etmek ve görünürde siyasi bir parti olarak çalışmak zorundaydı.  Birlik üyeleri bu yaklaşıma ikna oldular. Haziran 1847'de Adalet için Birlik kendi üyeleri ile doğrudan işçi sınıfını hedef alan yeni bir açık "yer üstü" yapılanması doğrultusunda yeniden organize oldu. Bu yeni açık siyasal topluluk Komünist Birlik olarak isimlendirildi. Marx ve Engels'in ikisi birden bu yeni yapının programının ve organizasyon ilkelerinin belirlenmesinde görev aldı.

1847'nin sonlarında Marx ve Engels en ünlü çalışmaları olacak eseri yazmaya başladılar - Komünist Birlik için bir eylem programı. Aralık 1847 ile Ocak 1848 arasında Marx ve Engels tarafından birlikte yazılan Komünist Manifesto ilk olarak 21 Şubat 1848 tarihinde basıldı. bu bildiride Komünist Manifesto'da yer alan 10 maddeden sadece dört tanesini dile getirdi çünkü o dönemde Alman burjuvazisinin proletarya tarafından iktidardan indirmeden önce burjuvazinin Almanya'da güçlü feodalizmi ve monarşiyi iktidardan indirmesi gerektiğine inanıyordu. 1 Haziran tarihinde, Marx günlük bir gazete çıkarmaya başladı; Neue Rheinische Zeitung, gazetenin finansmanı babasında kalan mirastan arta kalan ile yapılıyordu. Kendi Marksist yorumu ile Avrupa'dan gelen haberlerin düzenlenmesi için Marx baş yazar ve baskın editoryal güç olarak yer alıyordu. Komünist Birlik'ten diğer üyelerin katkılarına rağmen Engels'in ifadesi ile gazete "Marx'ın küçük bir diktatörlüğü" olarak kaldı.Seigel, p. 50

Gazetenin editörü olarak Marx ve diğer devrimci sosyalistler düzenli olarak polis baskısına uğruyor ve Marx değişik nedenlerden dolayı kovuşturuluyor,name="Nicolaievsky2007"name="Splichal2002" her seferinde de aklanıyordu. Bu sırada Prusya'da demokratik parlamento düştü ve kral, IV. Friedrich Wilhelm, solcu ve diğer devrimci kişilerin ülkeyi terk etmesini sağlayacak düzenlemelere girişen yeni bir kabine oluşturdu. Sonuç olarak, Neue Rheinische Zeitung kapatıldı ve Marx 16 Mayıs tarihinde ülkeyi terk etme emri aldı.Wheen 2001. pp. 137–146. Marx Paris'e döndü, o sırada Paris'te de ciddi bir karşı devrim dalgası ve kolera salgını vardı ve kendisini bir tehdit olarak gören polis tarafından şehri terk etmesi istendi. O sırada dördüncü çocuklarına hamile olan karısı Jenny ile 1849 Ağustos'unda mülteci olarak Londra'ya gitti.name="Watson2010"

 Londra'daki Yaşamı
Ağustos 1849'da ömrünün sonuna kadar kalacağı Londra'ya yerleşti. Dolayısıyla Komünist Birlik merkezi de Londra'ya taşınmış oldu. Ancak, 1849-1850 kışında, Komünist Birlik içinde August Willich ve Karl Schapper'in başını çektiği bir grup Komünist Birlik'in başını çekeceği acil bir ayaklanma talebinde bulundu. Willich ve Schapper bu şekilde ayaklanmanın ateşinin yakılmasının tüm Avrupa'ya yayılacak bir devrime yol açacağını savunuyordu. Marx ve Engels böylesine plansız bir ayaklanmanın Komünist Birlik için bir macera ve intihar olacağını savundu. Schapper/Willich hizbi tarafından tavsiye edilen böylesine bir ayaklanma kolaylıkla Avrupa hükûmetlerinin polis ve silahlı güçleri tarafından bozguna uğratılabilirdi. Bu Marx'a göre Komünist Birlik için her şeyin sonu anlamına gelebilirdi. Marx, toplumdaki değişimlerin, 'bir avuç insanın' isteği ve çabasıyla bir gecede gerçekleşemeyeceğini savunuyordu. Tersine bu değişimler, toplumun bilimsel olarak ekonomik şartlarının incelenmesi ve toplumsal gelişimin farklı safhaları doğrultusunda devrime doğru hareket ettirilmesi ile sağlanıyordu. Gelişimin bu aşamasında (1850 yılı), 1848 yılında tüm Avrupa çapında yaşanan devrimlerin mağlup edilmesini takiben, Marx, özgür seçimler doğrultusunda anayasal bir cumhuriyet kurulması ve tüm erkeklere oy hakkı verilmesi gibi yönetim reformları talepleri konularında feodal aristokrasiyi yenmek için yükselen burjuvanın ilerlemeci öğeleri ile işçi sınıfının işbirliği yapması konusunda Komünist Birlik'in teşvik edici olması gerektiğini düşünüyordu. Diğer bir ifade ile işçi sınıfı işçi sınıfı ajandasını ve işçi sınıfı devrimini gerçekleştirmeden önce burjuva devriminin başarıya ulaşması konusunda burjuva ve demokratik güçlere katılmalıydı. Komünist Birlik'i ortadan kalkmasına neden olacak kadar bir mücadeleden sonra Marx'ın düşünceleri galip geldi ve bunun üzerine Willich/Schapper grubu Komünist Birlik'ten ayrıldı. Bu sırada Marx sosyalist Alman İşçilerinin Eğitim Derneği ile yoğun biçimde ilgilendi. Dernek toplantılarını Londra'nın merkezi bölgelerinden Soho'da yapıyordu.name="Harriss2006" Bu organizasyon da Marx'ı ve Schapper/Willich'i takip edenler olmak üzere ikiye ayrılmıştı. Konu başlıkları Komünist Birlik içindeki tartışma başlıklarının aynıydı. Marx, ne var ki, bu dernekte Schapper/Willich grubuna karşı olan mücadeleyi kaybetti ve 17 Eylül 1850, tarihinde dernekten istifa etti.

Marx New York Tribune gazetesinin Avrupa'da çalıştırdığı gazetecilerden biriydi. Ne var ki, 1850'lerin sonunda yaşanan kölelik krizi ve 1861'de patlak veren Amerikan İç Savaşı, ABD kamuoyunun Avrupa ile ilgili konulara ilgisini azalttı. Bu nedenden dolayı Marx, çok erken tarihlerde kölelik krizi ve o zamanki "devletler arası savaş" hakkında çok erken yazmaya başladı.

Marx New York Daily Tribune gazetesi için gazetenin editöryal politikasının "ilerici" olduğunu düşündüğü sürece makaleler yazmaya devam etti. Ne var ki, Charles Dana'nın 1861'in sonlarında gazeteden ayrılması ve bunun doğal sonucu olarak yeni editörler kurulu yeni bir politika getirdi. Gazete artık tamamen "kölelik karşıtı" değildi. Kuzey ve Güney arasında Güney'in kölelik görüşlerine hak veren bir barış yapılmasını savunuyordu. Marx bu yeni politik pozisyona karşı çıktı bunun sonucu olarak 1863'te Tribune gazetesinden istifa etmeye zorlandı.

1850–1857 arası düşünsel gelişim ve eserleri
Louis Bonaparte'in 18 Brumaire'i
1851 Aralık ayı ile 1852 Mart ayı arasında, Marx, zafer kazanan proleteryanın burjuva devletini yıkmak zorunda olduğu iddiasını desteklediği tarihsel materyalizm, sınıf mücadelesi ve proleterya diktatörlüğü kavramlarını daha geniş biçimde açıkladığı 1848 Fransız devrimi üzerine bir çalışma olan Louis Bonaparte'in 18 Brumaire'i isimli kitabını yazdı.name="Marx2008"

Devrim ve ekonomik kriz ilişkisi
1850'ler ve 1860'lar aynı zamanda, bazı akademisyenlere göre idealist, Hegelci Genç Marx'ın sonradan daha bilimsel bir zihinle Olgun Marx'ın yazacağı eserlerine giden yolu katettiği yıllardır.name="Wood1993"name="Johnston2000" Bu ayrım genellikle Yapısalcı Marksizm okulu tarafından dile getirilmekte, ve diğer akademisyenlerin böyle bir durumun var olduğuna katıldıkları anlamına gelmemektedir.name="GeorgeScanlan1975" 1848 ile 1849 yıllarındaki devrimler Marx ve Engels için büyük birer deneyim olmuştu. Her ikisi de 1848 devrimci ayaklanması gibi tarihsel olayların açıklanabilmesi için kendilerinin tarihin akışının ekonomik okumasının tek geçerli yol olduğundan emin oldular. 1848'den bir süre sonra Marx ve Engels yeni bir ekonomik çökme olmadan yeni bir devrimci ayaklanma olmayacağını düşünmeye başladılar. Toplumda yeni bir devrimci ayaklanma olması için bir ekonomik resesyonun gerekli olup olmadığı Marx ve diğer devrimciler tarafından sorgulanmaya başladı. Marx diğer devrimcileri maceraperestlikle suçladı çünkü onların bir toplumdaki mevcut durumun ekonomik gerçekliklerini dikkate almaksızın sadece devrimcilerin güçlü devrim arzuları ile oluşturacakları gergin hava ile devrimin olabileceğine dair bir inançları vardı.

1852 yılında ABD'de yaşanan ekonomik çöküntü Marx ve Engels'e ABD'de bir devrimci ayaklanmanın çıkıp çıkmayacağını düşündürttü. Ancak ABD ekonomisi klasik bir devrim için çok gençti. Batı bölgesi her zaman başka ülkelerde ciddi sorunlara yol açabilecek kitlelerin sevk edilmesi için bir boşaltma vanası görevi gördü. O yıllarda ülkelerin ekonomileri henüz diğer ülkelerin sınırlarında olumsuz etkileri durdurabiliyordu. Ancak 1857 Paniği olarak bilinen büyük ekonomik kriz ABD'de de başlayıp tüm dünyayı sardı. 1857 Paniği ilk gerçek anlamda küresel ekonomik krizdi. Marx 1844 yılından beri on üç yıldır ara verdiği ekonomi çalışmalarına dünyada olup biteni çok daha derinlemesine anlayabileceğini düşünerek geri döndü.

1857 sonrası çalışma ve eserleri
Grundrisse
Arka arkaya yaşanan işçi devrim ve hareketlerinin başarısızlık ve hayal kırıklıkları nedeniyle, Marx kapitalizmi derinlemesine anlamaya karar verdi ve British Museum'in okuma odasında siyasal iktisatçıların eserleri ve iktisadi veriler üzerinde çalışmak ve yorumlamak için çok uzun saatler ve günler geçirdi. 1857 sonunda sermaye, özel mülkiyet, ücretli emek, devlet, dış ticaret ve dünya ticareti hakkında elinde 800 sayfa tutan bilgi notu ve kısa denemeleri olmuştu; bu notlar Siyasal İktisadın Eleştirisinin Ana Hatları adıyla 1939 yılına kadar basılana kadar gün yüzüne çıkmadı.Karl Marx, "Economic Manuscripts of 1857–1858" contained in the Collected Works of Karl Marx and Frederick Engels: Volume 28 (International Publishers: New York, 1986) pp. 5–537.

Ekonomi politiğin eleştirisine katkı
1859 yılında Marx Ekonomi Politiğin Eleştirisine Katkı, isimli ilk ciddi iktisat çalışmasını yayımladı. Bu eserin, üç cilt olarak daha sonraki bir tarihte yayımlama niyetinde olduğu Kapital'in girişi olması amacındaydı. Ekonomi Politiğin Eleştirisine Katkı kitabında, Marx, David Ricardo tarafından savunulduğu gibi emek değer teorisini kabullenmektedir, ancak Ricardo metalar ölçeğinde kullanım değeri ve değer arasında bir ayrım çizerken kullanım değeri ve değer arasındaki gerçek ilişkiyi hiçbir zaman tanımlayamadı. Marx'ın kitabında ortaya koyduğu kanıtlara dayalı mantık yürütme açık bir biçimde kullanım değeri ve ekonomik değer arasındaki gerçek ilişkiyi ortaya koydu. Aynı zamanda kapitalist ekonomide para döngüsü ve para için gerçekten bilimsel bir teori ortaya koydu. Bunlardan dolayı, Ekonomi Politiğin Eleştirisine Katkı yayımlandığında büyük bir heyecan dalgası yarattı. Kitap satışa çıkar çıkmaz çok hızlı biçimde tükendi.

Artı-Değer teorileriArtı-Değer Teorileri () Karl Marx, tarafından Ocak 1862 ve Temmuz 1863 tarihleri arasında oluşturulmuş el yazmalarından meydana gelmektedir. Kitap esas olarak 1750'lerden beri tartışılan Almanca Mehrwert (artı-değer) kavramı hakkındaki teorilerle ilgilenmekte, servet oluşumu hakkında İngiliz, Fransız ve Alman siyasal iktisatçıların özellikle David Ricardo ve Adam Smith'in görüşlerini eleştirel olarak incelemektedir.Artı-Değer Teorileri kitabı genellikle Kapital'in 4. cildi olarak kabul edilmekte ve iktisadi düşüncenin tarihinde ilk kapsamlı eserlerden biri olarak görülmektedir.

Birinci Enternasyonal
1864 yılında, Marx Uluslararası Emekçiler Birliği (diğer bilinen adıyla Birinci Enternasyonal)'e katıldı, ve yönetimine seçildi. Bu organizasyonda Marx, Mikhail Bakunin'in (1814–1876) başını çektiği anarşist kanat ile mücadele içindeydi. 1872'de gerçekleşen Birinci Enternasyonal'in 4. kongresi olan Lahey Kongresi'nde Bakunin'in Marx'ın fikirlerini "otoriter" olarak değerlendirmesiyle iki grup arasında büyük çekişmeler yaşanmış, sonunda Bakunin ve anti-otoriter çevreler kongreden ihraç edilmiştir. Mücadeleden Marx galip çıksa da, 1872 yılında Marx'ın da desteklediği biçimde örgüt merkezinin Londra'dan New York'a taşınma kararı Enternasyonal'in güç kaybetmesine neden olmuştur.

Das Kapital I. cilt

1867'de dev çalışması, kapitalist üretim sürecini analiz ettiği Kapital'in ilk cildi yayımlanır. İkinci ve üçüncü cildi üstünde çalışmalarını sürdürür ancak bu ciltler ölümünden sonra Engels tarafından yayımlanabilecektir. Burada Marx, Thomas Hodgskin'in düşüncelerinden etkilenerek geliştirdiği emek değer teorisini ayrıntılara inerek anlatmaktadır. Marx, Kapital'de birden çok kere Hodgskin'in "takdiri hakeden" dediği Sermayenin Talepleri Karşısında Emeğin Savunulması isimli eserinden alıntılar yaptığını yazmaktadır. Hatta Marx modern kapitalist üretim sürecinde emeğin yabancılaşmasını Hodgskin'in tanımladığını aktarmaktadır. "Bireysel emeğin artık doğal bir ödülü yok. Her emekçi bütünün sadece, tek başına anlamı ya da kullanım alanı olmayan bir parçasını üretmekte ve emekçinin kendini kıyaslayabileceği ve 'bu benim üretimim, bunu kendime ayırıyorum' diyebileceği hiçbir şey ortada bulunmamaktadır." Kapital'in ilk cildinde Marx, kar oranının düşmesine ve endüstriyel kapitalizmin çöküşüne neden olacağını tartıştığı artı değer ve sömürü kavramlarını da anahatlarıyla ortaya koymaktadır. 1871'in sonbaharında Kapital'in Almanca birinci baskısı tamamen satılmış ve ikinci baskısına geçilmişti. Kapital'in Rus dilinde basımı için yoğun talep 27 Mart 1872'de kitabın Rusça 3000 kopya basılmasına neden oldu.

Fransa'da İç SavaşFransa'da İç Savaş Karl Marx tarafından Enternasyonal'in genel kuruluna gönderilme amacıyla Nisan-Mayıs 1871'de yazılan kitaptır. Haziran 1871'de basılmış, 1872 yılında yaygın bir basımla birçok dile çevrilmiş Avrupa ve ABD'de yayımlanmıştır.

Gotha Programı'nın Eleştirisi
Marx'ın sağlığı hayatının son on yılında gittikçe bozulmaya başladığı için önceki yıllarda gösterdiği üretkenliği sağlayamadı. 1875'te yayımlanan Gotha Programı'nın Eleştirisi devrim stratejisi, proletarya diktatörlüğü, kapitalizmden komünizme geçiş ve işçi sınıfı partisi konularını ele alır. Bu kitapta, "Herkesten yeteneğine göre, herkese gereksinmesine göre" prensibinin komünist toplumun sloganı olması gerektiğini beyan eder.

Ölümünden sonra basılan ve düzenleme yapılan eserleri
Das Kapital II ve III. Ciltler
Kapital'in ikinci ve üçüncü ciltleri Marx'ın ölene kadar üzerinde çalıştığı el yazmaları olarak kaldı. Her iki cilt Marx'ın ölümünden sonra Engels tarafından bastırıldı. Kapital II.Cilt Engels tarafından yayına hazırlanıp Temmuz 1893'te bastırıldı: Kapital II: Sermayenin Dolaşım Süreci. Kapital III:Cilt bir yıl sonra 1894 Ekim ayında bastırıldı: Kapital III.Cilt: Bir Bütün Olarak Kapitalist Üretim Süreci.

Artı-Değer teorileriArtı-değer Teorileri, Marx ve Engels'in Ortak Eserleri nin 30, 31, 32 ve 33. ciltlerini oluşturan 1861-1863 İktisat El Yazmaları ndan ve Marx ve Engels'in Ortak Eserleri nin 34. cildini oluşturan 1861-1864 İktisat El Yazmaları ndan oluşturulmuştur. Artı-değer Teorileri ni meydana getiren 1861-1863 İktisat El Yazmaları nın esas metni Ortak Eserler in 30.cildinin son kısmını, 31. cildin, ve 32. cildin tamamını meydana getirmektedir. Artı-değer Teorileri nin Almanca kısaltılmış bir baskısı 1905'te ve 1910'da yayımlanmıştır. Bu kısaltılmış baskı İngilizceye çevrilip 1951'de Londra'da basılmıştır. Artı-değer Teorileri nin kısaltılmamış tam baskısı 1963 ve 1971 yıllarında Kapital'in 4. cildi olarak Moskova'da basılmıştır.

Ailenin, özel mülkiyetin ve devletin kökeni
8 Mart 1881 tarihli Vera Zasuliç'e gönderdiği mektupta, Marx, Rusya'nın gelişimin kapitalist aşamasını atlama ihtimalini ve mir tipi köylerdeki ortak toprak kullanımı temelinde komünizmi inşa etmesi tasarımını dile getirmektedir.Karl Marx and Frederick Engels, Collected Works Volume 46 (International Publishers: New York, 1992) p. 71. Rusya'nın kırsal komününün Rusya'nın toplumsal yenilenmesinin dayanak noktası olduğunu kabul ederken Marx, kapitalist aşama olmaksızın doğrudan sosyalist aşamaya geçmesi için mir'in yönetilmesi sırasında "her taraftan bu yapıya saldıracak zararlı etkilerin öncelikle engellenmesinin gerektiği" konusunda uyarıda bulunmaktadır. Bu zararlı etkilerin engellenmesiyle Marx kırsal komünün kendiliğinden gelişiminin normal şartlarının gerçekleşebileceğini öngörmektedir. Ne var ki Vera Zasulich'e gönderilen aynı mektupta Marx "kapitalist sistemin
özünde...üreticinin üretim araçlarından tamamen ayrılmasının yattığına" işaret etmektedir. Mektubun bir bölümünde Marx antropolojiye olan ilgisinin her geçen gün artmasından bahsetmektedir; gelecekteki komünizmin bizim tarih öncesi geçmişimizin komünizmine daha üst bir düzeyde geri dönüş olacağı inancıyla bu bilim dalına ilgi duymaktaydı. Şöyle yazmıştır: "Çağımızın tarihsel eğilimi kapitalist üretimin en yüksek seviyesine ulaştığı Avrupa ve Amerika ülkelerinde ölümcül bunalımlarıdır; modern toplumun en arkaik tipte ortaklaşmacı üretim ve iş bölümünün daha üstün bir biçimine dönüşmesine neden olacak şekilde kendi yıkımına son verecek bir bunalım". Şunu da eklemiştir: "ilkel komünlerin canlılığı karşılaştırılmaz biçimde Samilerden, Yunanlardan, Romalılardan vb diğer toplumdan daha üstündü, ziyadesiyle modern kapitalist toplumlardan da". Ölmeden önce, Marx Engels'e bu düşüncelerini yazmasını istedi, kitap 1884 yılında yayımlandı: Ailenin, Özel Mülkiyetin ve Devletin Kökeni.

Aile hayatı

Marx ve Jenny von Westphalen'ın yedi çocukları oldu, ancak özellikle Londra'daki yaşamları boyunca içinde bulundukları kötü hayat şartları nedeniyle sadece üç çocukları yetişkin yaşlara kadar yaşayabildi. Çocukları şunlardı: Jenny Caroline (evlilik soyadı. Longuet; 1844–83); Jenny Laura (evlilik soyadı. Lafargue; 1845–1911); Edgar (1847–1855); Henry Edward Guy ("Guido"; 1849–1850); Jenny Eveline Frances ("Franziska"; 1851–52); Jenny Julia Eleanor (1855–98) ve ismi konulmadan bir bebekleri daha öldü (Temmuz 1857). Marx'ın yanlarında çalışan yardımcıları Helene Demuth'dan Freddy isminde bir çocuğu daha olduğuna dair iddialar bulunmaktadır.

Marx, özellikle yetkililerin onu takip etmelerini güçleştirmek için çoğunlukla bir ev ya da daire kiralarken, sıklıkla takma isim kullanırdı. Paris'te iken, 'Mösyö Ramboz' takma adını kullanırken Londra'da yaşarken mektuplarını 'A.Williams' diye imzalardı. Arkadaşları koyu ten rengi ve dalgalı saçlarına atfen onun Kuzey Afrika halkı Moor'lara benzediğini düşünerek "Moor" diye çağırırken o çocuklarının onu "Yaşlı Nick" ve "Charley" diye çağırmalarını isterdi. Kendisi de arkadaşlarına ve aile üyelerine takma isim takmaktan hoşlanıyordu: Friedrich Engels'e "General", yardımcıları Helene için "Lenchen" veya "Nym" kızları Jennychen'e "Çin İmparatoru; Qui Qui" ve Laura için "Kakadou".

Biyografi yazarı Sylvia Nasar'a göre, Marx hiçbir zaman İngilizceyi tam anlamıyla öğrenmedi ve son otuz yıl boyunca yaşadığı Birleşik Krallık'ta hiçbir fabrikayı ziyaret etmedi.

Ölümü

Karısı, Jenny'nin Aralık 1881'de ölümünden sonra Marx, hayatının geride kalan on beş aylık döneminde onu hasta hâlde bırakacak kesilmeyen akıntılı bir nezleye yakalandı. Bu hastalığı takiben Marx'ta, 14 Mart 1883'te ölmesine neden olacak bronşit ve plörezi gelişti. Vatansız bir insan olarak öldü; Londra'daki ailesi ve arkadaşları tarafından 17 Mart 1883 tarihinde Highgate Mezarlığı'na defnedildi. Cenazesinde dokuz ile on bir kişi arasında yas tutucu vardı.name="GouldMcGarr2007"

En yakın birkaç arkadaşı, içlerinde Wilhelm Liebknecht ve Friedrich Engels olmak üzere konuşma yaptı. Engels'in konuşmasından bir pasaj buradadır:

Marx'ın kızları Eleanor ve Laura, eşleri Charles Longuet ve Paul Lafargue, Marx'ın iki Fransız sosyalist damadı, oradaydılar. Liebknecht, Alman Sosyal Demokrat Partisi'nin kurucusu ve lideri, Almanca bir konuşma ve Longuet, Fransız işçi sınıfı hareketinin önemli bir şahsiyeti olarak, Fransızca kısa bir konuşma yaptı. Aynı zamanda Fransa ve İspanya işçi partilerinden gelen iki telegraf okundu. Engels'in konuşmasıyla cenaze töreninin programının tamamı oluşturulmuştu. Cenazeye katılan akraba olmayan diğer kişiler ise Marx'ın üç komünist arkadaşıydı:Friedrich Lessner, 1852'deki Köln komünist davasından üç yıl hapis cezası almıştı; G. Lochner, Engels'in ifadesiyle "Komünist Birliği'n eski bir üyesi"; ve Carl Schorlemmer, Manchester'da bir kimya profesörü, Royal Society'nin bir üyesi, ve aynı zamanda 1848 Baden devriminde yer almış bir komünist aktivist. Cenazeye katılan bir diğer isim ise daha sonra çok ünlü bir akademisyen olacak olan bir İngiliz zoolog Ray Lankester'dı.

1895'teki ölümünde Engels, Marx'ın hayattaki iki kızına 4.8 milyon dolarlık mirasının önemli bir kısmını bıraktı.

Marx'ın mezartaşı na şunlar kazınmıştır: "Bütün ülkelerin işçileri, birleşin!", Komünist Manifesto'nun son cümlesi ile (Engels tarafından düzenlenen) Feuerbach Üzerine Tezler in 11.si: "Düşünürler bugüne kadar sadece dünyayı değişik biçimlerde tercüme etmeye çalıştılar - oysa gerekli olan onu değiştirmektir". Büyük Britanya Komünist Partisi Laurence Bradshaw tarafından yapılan bir kafa büstü ile 1954 yılında anıtsal bir mezartaşı yaptırdı; Marx'ın ilk yapılan mezartaşı ise oldukça mütevazıydı 1970 yılında ev yapımı bir bomba ile bu anıtı yok etme teşebbüsü söz konusu oldu.

Marksist tarihçi Eric Hobsbawm şunları söylemektedir: "Marx'ın başarısız biri olarak öldüğünü kimse söyleyemez çünkü, Birleşik Krallık'ta kendisini takip eden ciddi bir kitle oluşturamasa bile fikirleri Almanya ve Rusya'da sol hareketleri derinden etkilemiştir. Ölümünden sonraki 25 yıl içinde politikalarında Marx'ın etkisini kabul eden kıta Avrupa'sındaki sosyalist partiler temsilî demokrasi içinde seçim yapılan ülkelerde yüzde 15 ile 47 arasında oy kazanmışlardı."

Felsefesi ve toplum düşüncesi
Marx'ın diğer düşünürlerle polemiği çoğunlukla eleştiri üzerinden olmuştur ve bundan dolayı "toplum bilimlerinde eleştirel metodun ilk büyük düşünürü" olarak adlandırılmıştır.name="Sherman1995" Spekülatif felsefeyi, metafiziği ideoloji ile eşitleyerek eleştirmiştir. Bu yaklaşımı uyarlayarak Marx anahtar bulguları ideolojik önyargılardan ayırmaya çalışmıştır. Bu çabası onu çağdaşı olan düşünürlerden farklı kılmıştır.

İnsan doğası

Tanımlanamayan bir despot tarafından yönetilen; yüzü olmayan, bürokratik despotizmi tanımlayan Tocqueville gibi Marx tek bir tiran hakkında konuşan düşünürlerden ve tek bir despotun doğasını tartışan Montesquieu'dan ayrılır. Bunun yerine Marx "sermayenin despotizmini" çözümlemek için yola çıkar. Temelde Marx, insanlık tarihinin hem insanları hem de maddi nesneleri içine alan insan doğasının dönüşümünü içerdiğini varsaydı. İnsanlar hem kullanılan hem de potansiyel özleri olduğunu kabul ederler.name = "Marx_critique">See Marx K (1997). "Critique of Hegel's dialectic and philosophy in general". In K Marx, Writings of the Young Marx on Philosophy and Society (LD Easton & KH Guddat, Trans.), pp. 314–347. Indianapolis: Hackett Publishing Company, Inc. Original work published 1844. Marx ve Hegel'in her ikisi için, öz-dönüşüm bu farkındalıktan kaynaklanan içsel bir yabancılaşma tecrübesi ile başlamakta; gerçek özün, kendi potansiyel karşılığını kavranılacak bir şey olarak gördüğü bir özne olarak tecrübe etmesi ile takip edilmektedir. Marx daha sonra doğayı arzulanan biçimde kalıba sokarak öznenin nesneyi kendisinin kıldığını ve bu durumun bireyi tam bir insan olarak kendini gerçekleştirmesine izin verdiğini tartışır. Marx için, insan doğası—Gattungswesen insan emeğinin bir işlevi olarak gerçekleşir. Marx'ın değeri olan emek düşüncesine temel olan önermesi şudur; bir öznenin yabancılaştığı nesne ile uzlaşabilmesi için ilk olarak nesne öznenin dünyasındaki her türlü maddi ve manevi materyal üzerindeki nüfuzundan kurtulmalıdır. Marx, Hegel'in "iş"in doğasını ortaya koyduğunu belirtir ve "kendi emeğinin bir sonucu olarak gerçek olduğu için otantik biçimde nesnel insanı kavramakta ancak Hegelci öz gelişimi gereksiz yere ruhani ve soyut kabul etmektedir. Marx burada Hegel'den, nesnelerin insanın hayatını anlamlı kılmalarından dolayı kendi doğasını tatmin etmek için "gerçek, anlamlı nesnelere" sahip olmaktadır ya da kendi hayatını sadece gerçekten anlamlı nesnelerle anlamlı kılabilmektedir anlamına gelecek "insan doğal kapasiteleri olan materyalist, gerçekçi, duyarlı nesnel bir canlıdır gerçeğinde" ısrar etmesiyle ayrılmaktadır. Sonuç olarak Marx, Hegel'in "çalışmasını", doğanın emek gücü terimi ile yer değiştirmesini insanın kapasitesi çerçevesinde elden geçirip maddi "çalışmaya" dönüştürmüştür.

Tarih anlayışı
Marx'ın tarihsel materyalizm kuramı toplumun her zaman temel olarak -üretim ilişkileri ve buna bağlı olarak ekonominin sistemin dinamiği olduğu- maddi koşullara göre belirlendiğini öne sürer. İnsanlar öncelikle "yaşamlarını sürdürmek gayesiyle içmek, yemek, barınmak ve giyinmek" gibi gereksinmeleri karşılamak için ilişkiye girer. Marx ve Engels, Batı toplumlarının gelişmesini ve geleceğini, birbirini takip eden ilk dört döneme ayırır ve beşinci olarak gelecekte yaşanacağını varsaydıkları komünizm dönemini öngörür:

 İlkel komünizm: Avcı ve toplayıcı dönemde, paylaşılan mülkiyete ve ilkel demokrasiye dayanan kooperatif aşiretler, kabileler.
 Kölelik: Toplumun kabileden şehir devlete geçtiği, köleliğin, özel mülkiyetin ve aristokrasinin doğduğu, tarımın yaygın olduğu dönem.
 Feodalizm: Kralın da dahil olduğu aristokrasinin yönetici sınıf hâline geldiği, dinin önemli bir yer tuttuğu üçüncü dönem.
 Kapitalizm: Burjuva sınıfının yönetici, proletaryanın da ezilen sınıf olduğu, parlamenter demokrasinin yaygın olarak politik sistem olduğu, piyasa ekonomisinin işlediği ve üretim araçlarına ağırlıkla özel mülkiyetin sahip olduğu dönem.
 Komünizm: İşçilerin devrim yaparak kapitalistleri kovduğu ve devletsiz, sınıfsız, mülkiyetsiz bir toplumun yarattıkları beşinci dönem.

 Politik ekonomi

Marx'a göre, insanın kendi emeğine yabancılaşması (meta fetişizmine dönüşen süreç), kapitalizmin en belirgin niteliğinden biridir. Kapitalizmden önce, Avrupa'da var olan piyasalarda üreticiler ve tüccarlar mal alıp satardı. Kapitalist üretim tarzının gelişmesiyle birlikte emeğin kendisi bir mal (meta) halini almıştır. İnsan artık yaptığı ürünü değil, kendi emek gücünü belirli bir ücret karşılığında anlaşarak satmaktadır. Emek gücü, insanın zanaatçılığından farklılaşarak sistemin devamlılığını sağlayan, tamamıyla alınıp satılabilen bir araç hâline gelmiştir. Emek gücünü satmak zorunda olanlara proletarya, bu emek gücünü satın alan, genellikle mülk ve üretim teknolojisine sahip gruba da burjuva denir. Proleterler, kapitalistlerden sayıca ve kaçınılmaz olarak fazladır.

Marx, endüstriyel kapitalistlerin tüccar kapitalistlerden ayrıldığını söyler. Tüccar bir piyasadan bir malı alır ve diğer bir piyasada, piyasadaki arz ve talep kanunlarına bağlı olarak, daha yüksek bir fiyattan satar. Böylece bir arbitraj oluşturur. Öte yandan kapitalistler, üretilen maldan bağımsız olarak emek piyasası ile piyasa arasındaki farklılıktan yararlanır. Marx, her başarılı endüstrinin birim maliyeti girdisi ile birim fiyatı çıkışı arasında fark bulunduğunu söyler. Bu farklılık artı değer olarak adlandırılır ve bu artı değer kaynağını işçinin ürettiği artı emekten alır, bu el konulan artı değer kapitalist kazancın esas bölümünü oluşturur.

Marx ve Engels, Komünist Manifesto'da burjuvanin tarihte daha önceden görülmemiş devrimci bir rol oynadığını söyler, ama bu kapitalist üretim sürecinin yaşayacağı krizleri bütünüyle engelleyebilecek güçte olduklarını göstermez. Teknolojinin sürekli gelişmesi, ekonominin büyümeye endeksli olması ve kârın arttırılması gerekliliği kapitalizmi periyodik krizlere mahkûm eder. Bu büyüme, kriz ve tekrar büyüme süreci sonunda her defasında bir öncekinden daha ciddi bir krize yol açacaktır. Aynı zamanda bu süreçte kapitalist sürekli zenginleşmeye çalışacak, işçi de gittikçe güçsüzleşecektir, çünkü artı değeri oluşturan artı emektir. Sonunda proletarya üretim araçlarına el koyacak ve herkese eşit biçimde dağıtacaktır. Uzlaşmak ihtimali mümkün değildir, çünkü kapitalist sistemde bu uzlaşmanın sınıf farklılığını ortadan kaldırma şansı yoktur. Aksine kapitalistler önceki avantajlı durumunu devam ettirmek için şiddete başvuracaktır. Bu geçiş sürecinde iyi organize olmuş devrimci bir gücün ortaya çıkıp idareyi ele alması gerekir. Marx, Gotha Programı'nın Eleştirisi'nde şöyle yazar:

 Marx'ın etkilendikleri

Marx'ın düşüncesi aşağıda yer alan isimlerle sınırlandırılamayacak kadar çok sayıda düşünürden etkiler taşıdığını ortaya koymaktadır:
 Georg Wilhelm Friedrich Hegel'in felsefesi;
 Adam Smith ve David Ricardo'in siyasi ekonomi düşünceleri;
 Fransız sosyalist düşüncesi, özellikle Jean-Jacques Rousseau, Henri de Saint-Simon, Pierre-Joseph Proudhon ve Charles Fourier;name="Clark1998"
 Erken Alman felsefi materyalizmi, özellikle Ludwig Feuerbach;
 Friedrich Engels'in işçi sınıfı analizi.

Tarihsel materyalizm (Engels ve Lenin tarafından tartışmalı biçimde diyalektik materyalizmin felsefesi olarak uyarlandı) olarak adlandırılan Marx'ın tarih görüşü Hegel'in 'kişinin gerçeği (ve tarihi) diyalektik olarak incelemelidir' tezinin etkisini açıkça göstermektedir. Ne var ki, Marx düşüncenin önüne maddenin önceliğini iddia ederek materyalist terimlerle diyalektiği yeniden yazma girişiminde bulunurken Hegel düşünceyi öne alarak idealist terimlerle düşünmüştü. Hegel "ruhu" tarihe yön verdiğini savunurken, Marx bunu dünyayı şekillendiren insanlık gerçeğini ve onun fiziksel eylemlerinin üstünü örten gereksiz bir mistikleştirme olarak gördü. Marx, Hegelciliğin gerçeği amuda kaldırdığını ve birinin ayakları üzerine oturtmasına ihtiyacı olduğunu yazdı. Mistik ifadeleri sevmemesine rağmen Marx birçok eserinde Gotik edebiyat dili kullanmıştır. Das Kapital'de sermayeyi emeğin ürünlerini çevreleyen nekromansiye benzetir.

Fransız sosyalist ve toplum bilim düşüncelerinden etkilenmiş olmasına rağmen Marx, ütopyacı sosyalistleri onların savunduğu küçük ölçekli sosyalist toplulukların marjinalleşmeye ve fakirleşmeye mahkûm olacaklarını ve ancak ekonomik sistemde büyük ölçekte bir değişikliğin gerçek değişimi getirebileceğini iddia ederek eleştirmişti.

Marx'ın Hegelciliğe dönük revizyonuna diğer en önemli katkı Marx'ı tarihsel diyalektiği sınıf mücadelesi terimleriyle düşünmesine yol açan ve devrim için modern işçi sınıfını en ilerici güç olarak görmesine neden olan Engels'in 1844 Yılında İngiltere'de İşçi Sınıfının Koşulları kitabından geldi. Marx tarih ve toplumu bilimsel olarak çalışabileceğini ve tarihin eğilimlerini ve toplumsal çelişkilerin elde edilen sonuçlarını kavrayabileceğini düşündü. Buradan yola çıkan bazı takipçileri komünist devrimin kaçınılmaz şekilde gerçekleşeceği sonucuna ulaştı. Ne var ki Marx Feuerbach Üzerine Tezler kitabında yer alan ünlü on birinci tezde yer alan "düşünürler değişik biçimlerde sadece dünyayı tercüme etti; artık onu değiştirme zamanı" ifadesine uygun davranarak dünyayı değiştirmeye adadı.

 Marx'ın etkisi
Marx ve Engels'in çalışmaları, toplum ve tarihin kompleks analizini sunan birçok başlıktan oluşur. Karl Marx'ın görüşleri, özellikle ölümünden sonra, Marksizm genel başlığı altında incelenir ve tartışılır. Ama Marksistler arasında Marx'ın yazılarının nasıl yorumlanması ve var olan olaylara ve durumlara nasıl uyarlanması gerektiği konusunda çeşitli ciddi tartışmalar vardır. Hatta bu tartışmalar henüz Marx hayattayken ortaya çıkmıştır, Marx 1883 yılındaki ölümünden önce hem Paul Lafargue hem de Fransız işçi lideri Jules Guesde'yi "devrimci deyim tüccarı" olmakla suçlamıştır. Fransa partisi reformist ve devrimci olarak ikiye bölündükten sonra, devrimcinin lideri Jules Guesde Marx'tan emir almakla suçlanmış, Marx da Lafargue'ye "Eğer Marksizm buysa, ben Marksist değilim" demiştir. ("Ce qu'il y a de certain c'est que moi, je ne suis pas Marxiste", bu söz Engels'in Eduard Bernstein'e yolladığı 2-3 Kasım 1882 tarihli mektubunda geçer.)

Genel olarak, Marksist sözü Marx'ın kavramsal dilini ("üretim biçimi", "sınıf savaşı", "meta fetişizmi" gibi) kapitalist ve diğer toplumları anlamak için kullanan ya da işçi devriminin komünist topluma geçişi sağlayan tek araç olduğuna inanan kişiler için sarfedilir. Marx'ın kuramının genelini ya da bir kısmını kabul edip bütün akıl yürütmelerini kabul etmeyen kişilerin nasıl adlandırılacağı da tartışma konusudur.

Marx'ın ölümünden 6 yıl sonra ilk kongresi yapılan İkinci Enternasyonal, politik hareket için önemli bir merkez oluşturdu. Büyük işçi partilerinin, özellikle Marksist Almanya Sosyal Demokrat Partisi, katılımıyla Birinci Enternasyonal'den daha başarılı oldu. Bazı üyelerin Eduard Bernstein'in ortaya attığı evrimsel sosyalizm teorisine ilgi duymaya başlaması ve patlak veren I. Dünya Savaşı 1914'te bu Enternasyonalin sona ermesine yol açtı.

Vladimir Lenin önderliğinde Marksist Bolşevikler'in Ekim Devrimi ile Rusya'da iktidarı ele alması dünya çapında büyük bir yankı yarattı. Moskova'da Mart 1919'da kurulan "Üçüncü Enternasyonalin amacı tüm dünyada Komünist partilerin kurularak uluslararası proleter devrimine yahut dünya devrimine yardım etmeleriydi.

Marx, komünist devrimin Fransa, Almanya ve Birleşik Krallık gibi ileri derecede sanayileşmiş ülkelerden başlayacağını düşünüyordu. Lenin ise emperyalizm çağında "eşitsiz ekonomik ve siyasal gelişme yasasına" bağlı olarak, Rusya'nın eski bir tarım ülkesi olmasına rağmen aynı zamanda emperyalizmle ilişkili olarak endüstriyel sıkıntıları yaşayan bir ülkede zincirin en zayıf halkasından kopacağını, böylece "geri kalmış" diye tabir edilen bir ülkede devrimin gerçekleşmesinin olanaklı olduğunu, bu toplumun yaktığı devrim ateşinin Avrupa'nın endüstriyel toplumlarına da sıçrayacağını söyledi

Marx ve Engels, Komünist Manifesto'nun 1882 tarihli Rusça baskısına yazdıkları önsöz bu konuda ışık tutucudur:

Marx'ın sözleri Lenin için bir başlama noktasını oluşturdu, Troçki ve Eski Bolşevikler ile birlikte yürüttüğü Rus devriminin "Batıdaki bir proleter devriminin habercisi" olması gerektiği düşüncesi Komintern'in de amacıydı (dünya devrimi). Bu bağlamda Komintern'in ilk kongredeki resmi dilinin Almanca olması ve Lenin'in devrim sırasında yoğun olarak Alman ajanlığıyla suçlanması tesadüf değildir. Daha sonra Batı'da devrim hareketlerinin başarısızlığa uğraması ve diğer devletlerin Sovyetler'e cephe almasından sonra Stalin'in öne sürdüğü "tek ülkede sosyalizm" Sovyetler Birliği'nde hakim görüş hâline geldi. Stalin yönetimine muhalefetini sürdüren Leon Troçki ve yandaşları Dördüncü Enternasyonal'i 1938 yılında örgütledi.

Çin'de Mao Zedung Marx'a bağlılığını dile getirmekle beraber komünist devrimde öncü rolü sadece işçilerin değil köylülerin de oynayabileceğini söyledi. Henüz köylü toplumlarda işçi sınıfı tam oluşmadığı için feodalizme karşı gelen köylüler de komünist bir düzenden yana tavır koyabilirdi. Marx'ın temel görüşlerinden farklı olsa da Marksist-Leninist çizgiye daha yakın olan bu düşüncelerini Zedung, Yeni Demokratik Devrim teorisiyle dile getirmiştir. Mahir Çayan bu konuda şöyle der: "Mao'nun bu katkısının özlerini ve temel unsurlarını Lenin'de de görmekteyiz. Fakat Marksizm-Leninizmin bu son derece önemli iki ilkesi (millî demokratik devrim ve proleter kültür devrimi), en mükemmel şekillerini Mao'nun siyasi pratiği içinde almışlardır."

1923 yılında Almanya'da Marksistlerin kurduğu Toplumsal Araştırma Enstitüsü de Marksist disiplininin eleştirisinde önemli bir rol oynamıştır ve bu enstitünün bir düşünce akımı olarak ifade edilmesine Frankfurt Okulu denmiştir. Theodor W. Adorno, Max Horkheimer, Walter Benjamin, Herbert Marcuse, Jürgen Habermas önde gelen temsilcileri arasında yer alır ve bu okulun genel yaklaşım biçimi eleştirel teori olarak adlandırılır. Bu okul Ortodoks Marksizme karşı çıkmış ve sınıf bilinci ve ekonomik belirlenimcilik konularında çarpıcı eleştiriler getirmiştir. Bazı Marksistler de bu okulu Marksizmi pratiğinden soyutlayıp sadece bir akademik disiplin alanına çekmekle suçlamışlardır. Frankfurt Okulu'yla birlikte olmamakla beraber aynı dönemde yaşayan Antonio Gramsci Marksizm'e önemli açılımlar kazandırmıştır.

 Marx'a dönüş

Karl Marx'ın dev eseri Das Kapital, 2008 yılında düzenlenen Frankfurt Kitap Fuarı'nda en çok satılan kitaplar sıralamasında en önde yer almıştır.

Karl Marx, 2009 yılında BBC tarafından yapılan "bin yılın en büyük düşünürü" online anketinde ilk sırada yer almıştır.

 Eleştiriler
Karl Marx ve Marksizm konusundaki eleştiriler çoğunlukla Sovyetler Birliği pratiği üzerinde yoğunlaşır. Marx'ın kapitalizm ve ekonomik analizi için yapılan eleştiri oranı komünizm ve Sovyetler Birliği konusunda yapılan eleştiri oranının oldukça altındadır. Marx'ın ortaya koyduğu artı değer, değişim değeri ve sermaye tanımları iktisatta doğru kabul edilir.

Kapitalizm savunucularının birçoğu refahın üretimi ve dağıtımının sosyalizm ya da komünizmden daha etkili ve adil olduğunu savunur. Marx ve Engels'in belirttiği zengin ve fakir arasındaki uçurumun sadece vahşi kapitalizm dönemine ait geçici bir sorun olduğu belirtirken, insan doğasının kişisel çıkara ve sermaye biriktirmesine daha yakın olduğunu kapitalizm dışında bir ekonomik sistemin bu duruma uygun olmadığını söyler. Avusturya Okulu iktisatçıları da Marx'ın emek değer kuramını eleştirir. Ayrıca Sovyetler Birliği'nin çöküşü, Berlin Duvarı'nın yıkılışı Marksizmin popülaritesini ve dünya çapındaki marksist görüşlerin etkisini azaltmıştır.

Friedrich Hayek Serfliğe Giden Yol kitabında sosyalist bir ekonomide iletişim problemlerinin oluşacağını, Leninist dönemde de bunların olduğunu ve bu problemlerin üretim sürecinde bir tıkanmaya yol açacağını söyler. Hayek'in takipçileri de Leninist dönemde veya Britanya'da 1939'dan 1951'e kadar olan savaş demokrasisi döneminde oluşan kıtlıklara dikkat çeker ve bunun adaletsizlik yarattığını ekler.

 Çeşitli fotoğraflar

 Eserleri
 1844 Elyazmaları (1844)
 Kutsal Aile (1845)
 Feuerbach Üzerine Tezler (1845)
 Alman İdeolojisi (1845-1846)
 Felsefenin Sefaleti (1847)
 Komünist Manifesto (1847-1848)
 Ücretli Emek ve Sermaye (1848-1849)
 Fransa'da Sınıf Savaşımları (1850)
 Louis Bonaparte'in 18 Brumaire'i (1852)
 Grundrisse (1857-1858) (Marx'ın Ekonomi Politiğin Eleştirisine Katkı ve daha sonra Kapital'i oluşturacak ön çalışmalarını ve taslak notlarını içeren defterlerinden oluşan bu eser ilk kez 1939 yılında yayımlanmıştır)
 Ekonomi Politiğin Eleştirisine Katkı (1859)
 Artı-Değer Teorileri (1862-1863) (Yine Marx'ın el yazmalarından oluşan ve Kapital'in dördüncü cildi diyebileceğimiz bu eser 1905-1910 yıllarında Kautsky tarafından yayımlanmıştır)
 Das Kapital I. cilt (1867) (ikinci cilt 1885'te ve üçüncü cilt 1894'te Marx'ın taslaklarına uygun olarak onun ölümünden sonra Engels tarafından düzenlenerek yayımlanmıştır)
 Fransa'da İç Savaş (1871)
 Gotha Programı'nın Eleştirisi (1875)

 Biyografileri
Bütün bağlantılar İngilizcedir.
 Friedrich Engels'den Biography of Marx  - Marxists Internet Archive
 Vladimir Lenin'den Karl Marx Biography  Franz Mehring'den Karl Marx: The Story of His Life  - Marxists Internet Archive
 Francis Wheen's Karl Marx: A Life''

Ayrıca bakınız
 Friedrich Engels
 Hegel
 Jenny von Westphalen
 Marksizm
 Marksist ekonomi
 Siyasi ekonomi
 Komünist Manifesto
 Frankfurt Okulu
 Genç Marx
 Antonio Gramsci
 Genç Karl Marx (Sinema filmi)
 Kapital
 Diyalektik Materyalizm
 Giovanni Gentile
 Adam Smith
 Marx-Engels-Gesamtausgabe

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Marx, hayatı ve kitapları (Almanca)
 Marx hakkında sunum(Aku.edu.tr)

1818 doğumlular
Trier doğumlular
1883 yılında ölenler

19. yüzyıl filozofları
Alman filozoflar
Alman ekonomistler
19. yüzyıl Alman tarihçileri
Alman sosyologlar
Alman devrimciler
Alman komünistler
Alman ateistler
Alman sosyalistler
Almanya Yahudileri
Yahudi asıllı Almanlar
Vatansızlar
Ren Friedrich Wilhelm Üniversitesinde öğrenim görenler
Ateist filozoflar
Siyaset felsefecileri
Ekonomi tarihçileri
Marksist teorisyenler
Siyasi ekonomi
Enternasyonal

Londra'da ölenler
Highgate Mezarlığı'na defnedilenler
Alman yazarlar
Ateist yazarlar
Ateist felsefeciler
Yahudi ateistler
Yahudi sosyalistler
Anti-klerikalizm

Karl Marx